Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Ζῶα

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΕΠΙ Τῌ 1ῌ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Mήνυμα τῆς Α.Θ. Παναγιότητος,
τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου
ἐπὶ τῇ 1ῃ Σεπτεμβρίου, ἡμέρᾳ προσευχῆς διὰ τὸ φυσικὸν περιβάλλον (01.09.2011)
 

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΚΤΙΣΕΩΣ ΚΥΡΙΟΥ
ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

.       Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ καταξιώνει ἡμᾶς σήμερον ὅπως ἐναρξώμεθα ἑνὸς εἰσέτι ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, ἑνὸς εἰσέτι ἑορτολογικοῦ κύκλου, ἐντὸς τῶν εὐλογημένων εὐκαιριῶν τοῦ ὁποίου καλούμεθα νὰ καταβάλλωμεν ἀγῶνα πνευματικὸν διὰ νὰ ἀξιοποιήσωμεν καλλίτερον τὴν δοθεῖσαν ἡμῖν δυνατότητα τοῦ γενέσθαι «καθ’ ὁμοίωσιν» Θεοῦ ὥστε νὰ καταστῶμεν καὶ ἡμεῖς ἅγιοι Αὐτοῦ.
.      Ἡ σημερινὴ ὅμως ἡμέρα, ἡ 1η Σεπτεμβρίου, ἡ πρώτη τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, εἶναι ἀφιερωμένη, πρωτοβουλίᾳ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, καὶ εἰς τὴν προσευχὴν διὰ τὸ φυσικὸν περιβάλλον. Ἡ δὲ πρωτόβουλος αὕτη ἀπόφασις οὐδόλως τυγχάνει ἄσχετος πρὸς τὴν ἀνωτέρω σημειολογίαν τῆς σημερινῆς ἡμέρας, καθὼς ὁ πνευματικὸς ἀγὼν ὁ ὁποῖος ἐπιφέρει τὴν καλὴν ἀλλοίωσιν τοῦ ἀνθρώπου συμβάλλει καὶ εἰς τὴν βελτίωσιν τῶν σχέσεών του πρὸς τὸ περιβάλλον καὶ εἰς τὴν καλλιέργειαν τῆς εὐαισθησίας τοῦ ἀνθρώπου ὑπὲρ τῆς προστασίας καὶ διαφυλάξεως αὐτοῦ.
.      Δοξολογοῦμεν, λοιπόν, σήμερον τὸ ἅγιον ὄνομα τοῦ Θεοῦ, διότι ἐχάρισεν εἰς τὴν ἀνθρωπότητα καὶ διατηρεῖ καὶ συνέχει τὴν φύσιν, ὡς τὸ καταλληλότατον περιβάλλον διὰ τὴν ἐν αὐτῷ ὑγιεινὴν ἀνάπτυξιν τοῦ σώματος καὶ τοῦ πνεύματος τοῦ ἀνθρώπου. Ταυτοχρόνως δὲν δυνάμεθα ὅμως νὰ παρασιωπήσωμεν καὶ τὸ γεγονός, ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν τιμᾷ πρεπόντως τὴν δωρεὰν ταύτην τοῦ Θεοῦ καὶ καταστρέφει τὸ περιβάλλον, ἐκ πλεονεξίας ἢ ἐξ ἄλλων ἐγωϊστικῶν ἐπιδιώξεων.
.      Τὸ περιβάλλον ἡμῶν ἀποτελεῖται, ὡς γνωστόν, ἐκ τοῦ ἐδάφους, τῶν ὑδάτων, τοῦ ἡλίου, τοῦ ἀέρος ἀλλὰ καὶ ἐκ τῆς πανίδος καὶ τῆς χλωρίδος. Ὁ ἄνθρωπος δύναται νὰ ἐκμεταλλεύηται πρὸς ἴδιον ὄφελος τὴν φύσιν μέχρις ὅμως ἑνὸς ὁρίου, ὥστε νὰ διασφαλίζηται ἡ ἀειφορία, ἤτοι ἡ δυνατότης ἀναπαραγωγῆς τῶν καταναλωθέντων ἐνεργειακῶν πόρων ἀλλὰ καὶ τῶν ἐμβίων, ἀλόγων, κτισμάτων. Ἄλλωστε, ἡ καλῶς ἐννοουμένη ἐκμετάλλευσις τῆς φύσεως ἀποτελεῖ καὶ ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπον, πρὸ καὶ μετὰ τὴν πτῶσιν αὐτοῦ. Ἡ ὑπέρβασις ὅμως τοῦ ὁρίου τούτου, ἥτις δυστυχῶς ἀποτελεῖ φαινόμενον τῶν δύο τελευταίων αἰώνων εἰς τήν ἱστορίαν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, καταστρέφει τὴν ἁρμονίαν τῶν φυσικῶν συνισταμένων τοῦ περιβάλλοντος καὶ ὁδηγεῖ εἰς τὸν κορεσμὸν καὶ τὴν νέκρωσιν τῆς δημιουργίας, ἀλλὰ καὶ αὐτοῦ τούτου τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος δὲν δύναται νὰ ἐπιβιώσῃ ἐντὸς ἀπερρυθμισμένων εἰς βαθμὸν μὴ ἀναστρέψιμον οἰκοσυστημάτων. Ἀποτέλεσμα δὲ τοῦ φαινομένου τούτου εἶναι ἡ ἐμφάνισις καὶ ἐξάπλωσις ἀσθενειῶν προκαλουμένων ὑπὸ τοῦ, ἀνθρωπίνῃ εὐθύνῃ, μολυσμοῦ τῶν διατροφικῶν ἀγαθῶν.
.      Εἰς τὰς ἡμέρας μας, ὀρθῶς μὲν τονίζεται ἡ μεγάλη σημασία τῶν δασῶν καὶ ἐν γένει τῆς χλωρίδος διὰ τὴν ἀειφορίαν τοῦ γηΐνου οἰκοσυστήματος ὡς καὶ τὴν διασφάλισιν τῶν ὑδατίνων πόρων, ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ ὑποτιμᾶται καὶ ἡ μεγάλη συμβολὴ τῶν ζῴων εἰς τὴν εὔρυθμον λειτουργίαν αὐτοῦ. Τὰ ζῷα ἀνέκαθεν ὑπῆρξαν φίλοι τοῦ ἀνθρώπου καὶ οἱ ὑπηρέται τῶν ἀνθρωπίνων ἀναγκῶν καθὼς παρεῖχον καὶ παρέχουν εἰς αὐτὸν τροφήν, ἔνδυσιν, μεταφορικὸν ἔργον ἀλλὰ καὶ προστασίαν καὶ συντροφικότητα. Στενοτάτη εἶναι ἡ σχέσις τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὰ ζῷα, ὡς καταδεικνύεται ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι αὐτὰ ἐπλάσθησαν τὴν ἰδίαν ἡμέραν μὲ αὐτόν (Γεν. 1, 24-31) ἢ καὶ ἐκ τῆς δοθείσης ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἐντολῆς εἰς τὸν Νῶε ὅπως διασώσῃ ἕν ζεῦγος ἐξ ἑκάστου εἴδους ἀπὸ τὸν ἐπικείμενον κατακλυσμόν (Γεν. 6, 19). Τυγχάνει χαρακτηριστικὸν τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Θεὸς ἐπιδεικνύει ἰδιαιτέραν μέριμναν διὰ τὴν διάσωσιν τοῦ ζωϊκοῦ βασιλείου.  Εἰς τοὺς βίους τῶν Ἁγίων ἀναφέρονται πολλαὶ διηγήσεις διὰ τὰς ἀρίστας σχέσεις μεταξὺ Ἁγίων καὶ ἀγρίων ζῴων, τὰ ὁποῖα ὑπὸ ἄλλας συνθήκας δὲν διατηροῦν φιλικὰς σχέσεις πρὸς τὸν ἄνθρωπον. Βεβαίως αὐτὸ δὲν ὀφείλεται εἰς τὴν κακὴν φύσιν των, ἀλλὰ εἰς τὴν ἀντίστασιν τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὴν Χάριν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν συνεπακόλουθον συγκρουσιακὴν σχέσιν αὐτοῦ μετὰ τῶν στοιχείων καὶ τῶν ἀλόγων ἐμβίων ὄντων τῆς φύσεως. Ἄλλωστε, συνέπεια τῆς διαταράξεως τῆς σχέσεως τῶν πρωτοπλάστων πρός τὸν Δημιουργόν των καὶ Θεὸν ἦτο καὶ ἡ διατάραξις τῶν σχέσεων αὐτῶν μετὰ τοῦ περιβάλλοντος: «ἐπικατάρατος ἡ γῆ ἐν τοῖς ἔργοις σου· ἐν λύπαις φάγῃ αὐτὴν πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου· ἀκάνθας καί τριβόλους ἀνατελεῖ σοι, καὶ φάγῃ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ. Ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου σου φάγῃ τὸν ἄρτον σου ἕως τοῦ ἀποστρέψαι σε εἰς τὴν γῆν, ἐξ ἧς ἐλήμφθης·» (Γεν. 3, 17-19) Ἡ εἰρήνευσις τοῦ ἀνθρώπου μετὰ τοῦ Θεοῦ συνεπάγεται καὶ τὴν εἰρήνευσιν αὐτοῦ μετὰ τῶν στοιχείων τῆς φύσεως. 
.      Εἶναι φανερόν, κατόπιν τούτων, ὅτι ἡ ἀγαθὴ σχέσις τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸ περιβάλλον ἀναπτύσσεται, ὅταν παραλλήλως ἀναπτύσσηται ἀγαθὴ σχέσις αὐτοῦ πρὸς τὸν Θεόν. Τυγχάνει γνωστὴ ἡ ἀφήγησις τοῦ Συναξαριστοῦ περὶ τῆς ἐμπειρίας τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου, ὁ ὁποῖος εἰς ἡλικίαν ἐνενήκοντα ἐτῶν ἀπεφάσισε, καθοδηγηθείς ὑπό Ἀγγέλου Κυρίου, νὰ πορευθῇ ἐνδότερον τῆς ἐρήμου πρὸς ἀναζήτησιν καὶ ἄλλου ἀναχωρητοῦ, τοῦ Ὁσίου Παύλου τοῦ Θηβαίου, ἵνα λάβῃ παρ’ αὐτοῦ ὠφέλειαν πνευματικήν. Πορευθεὶς ἐπὶ τριήμερον εἰς ἀναζήτησιν αὐτοῦ καὶ ἰχνηλατήσας σημεῖα θηρίων ἀγρίων συνήντησε λέοντα, ὁ ὁποῖος ὑπεκλίθη ἤρεμος ἔμπροσθέν του καὶ ποιήσας μεταβολὴν ὡδήγησε τὸν Μέγαν Ἀντώνιον εἰς τὸ σπήλαιον τοῦ Ὁσίου Παύλου, ἔνθα εὗρεν αὐτὸν διακονούμενον ὑπὸ θηρίων. Κόραξ ἐκόμιζεν αὐτῷ τὸν ἐπιούσιον ἄρτον! Τὴν ἡμέραν μάλιστα τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου ἐκόμισεν εἰς αὐτὸν διπλῆν μερίδα μεριμνήσας καὶ διὰ τὸν ἐπισκέπτην αὐτοῦ! Οἱ Ἅγιοι οὗτοι εἶχον ἀναπτύξει ἀγαθὴν σχέσιν μετὰ τοῦ Θεοῦ, διὸ καὶ εἶχον φιλικὰς σχέσεις πρὸς πάντα τὰ ζῷα τῆς φύσεως. Ἡ δημιουργία αὐτῆς τῆς ἀγαθῆς σχέσεως πρὸς τὸν Θεὸν πρέπει νὰ προτάσσηται ὡς τὸ κύριον μέλημά μας, καὶ ὑπηρέτης αὐτῆς τῆς προοπτικῆς πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἀγαθὴ σχέσις μας πρὸς τὸ ζωϊκόν, τὸ φυτικὸν καὶ τὸ ἄψυχον περιβάλλον μας. Ὑπὸ τὴν προοπτικὴν αὐτὴν ἡ ζωοφιλία δὲν θὰ ἀποτελῇ στεῖραν κοινωνικὴν ἐκδήλωσιν συμπαθείας πρὸς τὰ προσφιλῆ μας ζῷα, πολλάκις συνοδευομένην δυστυχῶς καὶ ὑπὸ ἀναλγησίας διὰ τὸν πάσχοντα συνάνθρωπον, τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ θὰ εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀγαθῆς σχέσεώς μας πρὸς τὸν Δημιουργὸν τοῦ παντός. Εἴθε ὁ Δημιουργός τοῦ καλοῦ λίαν σύμπαντος καὶ τοῦ καλοῦ λίαν γηΐνου οἰκοσυστήματος νὰ ἐμπνεύσῃ ὅλους ἡμᾶς νὰ συμπεριφερώμεθα εὐσπλάχνως πρὸς ἅπαντα τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως, μὲ καρδίαν ἐλεήμονα ὑπὲρ πάντων αὐτῶν, ἀνθρώπων, ζῴων καὶ φυτῶν,  ὡς καὶ ὁ Ἀββᾶς Ἰσαὰκ ὁ Σύρος λέγει, ἀπαντῶν εἰς τὴν ἐρώτησιν: “Τί ἐστι καρδία ἐλεήμων;”. “Καρδία ἐλεήμων ἐστί, καῦσις καρδίας ὑπὲρ πάσης τῆς κτίσεως, ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπων, καὶ τῶν ὀρνέων, καὶ τῶν ζῴων, καὶ ὑπὲρ παντὸς κτίσματος. Καὶ ἐκ τῆς μνήμης αὐτῶν, καὶ τῆς θεωρίας αὐτῶν ρέουσιν οἱ ὀφθαλμοὶ δάκρυα. Ἐκ τῆς πολλῆς καὶ σφοδρᾶς ἐλεημοσύνης τῆς συνεχούσης τὴν καρδίαν, καὶ ἐκ τῆς πολλῆς καρτερίας σμικρύνεται ἡ καρδία αὐτοῦ, καὶ οὐ δύναται βαστάξαι, ἢ ἀκοῦσαι, ἢ ἰδεῖν βλάβην τινά, ἢ λύπην μικρὰν ἐν τῇ κτίσει γενομένην” (Ἀββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου, Ἅπαντα τὰ εὑρεθέντα σχετικά, Λόγος ΠΑ´).
.      Διὰ τῆς τοιαύτης εὐσπλαγχνίας ἡμῶν πρὸς ἅπασαν τὴν κτίσιν θὰ τιμήσωμεν τὸ θεόσδοτον ἀξίωμα ἡμῶν ὡς ἀρχηγῶν τῆς Κτίσεως, ἐνδιαφερομένων μετὰ πατρικῆς στοργῆς ὑπὲρ πάντων τῶν στοιχείων αὐτῆς, τὰ ὁποῖα οὕτω θὰ μᾶς ὑπακούουν αἰσθανόμενα τὴν ἀγαθοεργὸν διάθεσίν μας, καὶ θὰ πειθαρχοῦν εἰς τὴν ἐπιτέλεσιν τῆς φιλανθρώπου καὶ ὑπηρετικῆς τῶν ἀναγκῶν μας ἀποστολῆς των.

,βια´ Σεπτεμβρίου α´

+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος,
διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης

ΠΗΓΗ: www.ec-patr.org

βλ. σχετ. : https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/11/05/ζωολάτρες-καὶ-θηριόφρονες/


, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΖΩΟΛΑΤΡΕΣ ΚΑΙ ΘΗΡΙΟΦΡΟΝΕΣ

Ζωοφιλία καί Μισανθρωπία

Η ΜΕΓΑΛΗ τραγωδία τῆς ἐποχῆς μας: Ἀγάπη εἰς τά ζῶα, μῖσος εἰς τόν ἄνθρωπον.Ὄχι μόνον ἀνήθικον καί ἀπάνθρωπον ἀλλά καί ἐξωφρενικόν. Εἰς τήν «Ἀπολύτρωσιν», ἀρ. τ. 777, ἀναφέρεται ὅτι: «Στήν Ἱσπανία πρόσφατος νόμος ἀποποινικοποιεῖ τίς ἐκτρώσεις, ἐνῶ τήν ἴδια στιγμή ἀπαγορεύει τό ἀρχαῖο αἱματηρό «σπόρ» τῶν ταυρομαχιῶν. Εἰδικός ἐμπειρογνώμων, ὁ Barreiro, σχολίασε ὅτι «μεγάλο ποσοστό τῶν ἀτόμων, πού ἀγωνίζονται γιά τά δικαιώματα τῶν ζώων, δέν νοιάζονται καθόλου γιά τά δικαιώματα τῶν ἀγέννητων παιδιῶν». Προστατεύουν ἀνυπόστατα δικαιώματα, ἐνῶ ξεχνοῦν ὅτι τό πιό βασικό ἀπό ὅλα εἶναι τό δικαίωμα στήν ἀνθρώπινη ζωή. Νέες ἠθικές ἀξίες κατασκευάζονται, ἀντίθετες πρός τούς φυσικούς νόμους, ἐνῶ παράλληλα πραγματικές ἀξίες καταστρέφονται ἤ παραγνωρίζονται». Ἔχουν ἀξία οἱ ταῦροι στήν Ἱσπανία καί οἱ ἀλεποῦδες στήνἈγγλία (καί οἱ χελῶνες στήν Ζάκυνθο τῆς Ἑλλάδος!)…ὄχι ὅμως καί τά ἀγέννητα παιδιά»! Αὐτός εἶναι ὁ νέος «ἀνθρωπισμός»! Ἡ θεόσδοτος ἀνθρωπίνη ἀξία μηδενίζεται καί ἡφιλάνθρωπος ἀγάπη μεταβιβάζεται εἰς τά ζῶα.

Πηγή: ἐφημ. «᾿Ορθόδοξος Τύπος» (5-11-2010)
Διαδίκτυο : Klision.blogspot

Ἐπὶ τοῦ θέματος τῆς ζωοφιλίας εἶχε έξ ἄλλης ἀφορμῆς ὑποσχεθεῖ προσφάτως ἡ «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ» ὅτι θὰ ἐπανέλθει.  Τώρα λοιπὸν ἀναδημοσιεύει τὸ κατωτέρω ἄρθρο τοῦ τεύχους 59 τοῦ ἔτους 1987 τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ», ποὺ παρὰ τὴν παρέλευση ἀρκετῶν ἐτῶν διατηρεῖ τὴν φρεσκάδα καθὼς ἀναφέρεται σὲ πρόβλημα σημερινό.

ΖΩΟΛΑΤΡΕΣ ΚΑΙ ΘΗΡΙΟΦΡΟΝΕΣ

.       Νοσηρὸ φαινόμενο τῆς παρηκμασμένης κοινωνίας μας εἶναι καὶ ἡ ζωoλατρία. Κουλτουριάρηδες, σνὸμπ κύριοι καὶ κυρίες τῶν σαλονιῶν αὐτοονομάζονται «ζωόφιλοι». Καὶ δὲν φτάνει ἡ ἄγρια πρoκλητικότητά τους ἔναντι τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας, ἀλλὰ ἐπιστρατεύεται καὶ ἡ πέννα γιὰ νὰ τὴν νομιμοποιήσει θεωρητικά. Γράφει στὸ «ΒΗΜΑ» (Ἀπρ. 1987) ὁ κ. Ν. Δήμου: « … Μοιράζομαι μαζὶ μὲ ἕναν σαρανταπληγιάρη σκύλο τὸν κιμὰ ποὺ μόλις ἀγόρασα», καὶ «Οἱ παραλητικὲς γάτες στὰ παραθαλάσσια κέντρα μὲ κάνουν νὰ παραγγέλνω δεύτερη μερiδα» καὶ παρακάτω συνεχίζει: «Καὶ μὴ μοῦ ἔρθετε μὲ ρατσιστικὲς ἱεραρχήσεις – ἡ ζωὴ εἶναι μιὰ καὶ ἀδιαίρετη. Εἴμαστε ὅλοι πλάσματα τοῦ ἴδιου Θεοῦ. Δὲν εἶναι “ἄλλο” ὁ ἄνθρωπος καὶ “ἄλλο” τὸ ζῶο. Αὐτὸς ποὺ ἀκολουθεῖ μία τέτοια λογικὴ εὔκολα λέει: ἄλλος ὁ λευκὸς κι ἄλλος ὁ μαῦρος. Ἀπὸ τὶς χιλιάδες ἀνθρώπινες βαρβαρότητες αὐτή μοῦ φαίνεται ἡ χειρότερη. Ὁ ἀνθρωπoς ποὺ σκοτώνει ἄνθρωπo ἔχει κάποιο λόγο: ἰδεολoγικό, ἐθνικιστικό, ὠφελιμιστικό, πάθους, ἐκδίκησης. Καὶ τὸ θύμα μπορεῖ νὰ ἀντεπιτεθεῖ, ν’ ἀμυνθεῖ … Καὶ ὁ νόμος θὰ καταδιώξει τὸν φονιὰ ἀλλὰ τοὺς κυνηγοὺς ποιός τοὺς κυνηγάει;»

Βεβαίως τὸ ἔναυσμα τοῦ προβληματισμοῦ -ἡ βάρβαρη συνήθεια τοῦ βασανισμοῦ τῶν ζώων- εἶναι ὀρθὸ ἄλλα ἡ ὅλη ἀνάπτυξή του ἀποκαλύπτει μιὰ σάπια «ἠθική».

Τὰ ζῶα (καὶ ὅλη ἡ φύση) τελοῦν ὑπὸ τὴν χρηστὴ διοίκηση τοῦ βασιλιᾶ ἀνθρώπου, τοῦ ἐξόχου δημιουργήματος τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι κάτ᾽ εἰκόνα καὶ κάθ᾽ ὁμοίωσιν Θεός. Αὐτὴ ἡ κολοσσιαία ἀπόσταση χωρίζει τὰ ζῶα ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο καὶ συνεπῶς ἄλλο τὰ ζῶα καὶ ἄλλο ὁ ἄνθρωπος.Καὶ ὁ ὀρθόδοξος ἄνθρωπος δὲν διακρίνει Ἰoυδαίους, ἢ Ἕλληνες, λευκοὺς ἢ μαύρους. Αὐτὲς οἱ διακρίσεις εἶναι γεννήματα τῆς ὀλέθριας Δύσεως. . Ἀπ᾽ τὴν ἄλλη ὅμως εἶναι δυνατὸν (πράγμα ποὺ συμβαίνει) ὁ ἄνθρωπος νὰ μοιάζει μὲ τ᾽ ἄλογα ζῶα καὶ μάλιστα νὰ γίνεται καὶ χειρότερός τους: «Ἕκαστον μὲν τῶν θηρίων ἑνὶ ἐλαττώματι δουλεύει, ὁ δὲ δοκῶν ἀνθρωπoς εἶναι πάντα ὁμοῦ συμφορήσας πoρρωτέρω τῆς ἐκείνων ἀλογίας ὁδεύει … ὅταν γάρ τις σκιρτᾷ μὲν ὡς ταῦρος, λακτίζῃ δὲ ὡς ὄνος, χρεμετίζῃ δὲ ἐπὶ γυναιξὶν ὡς ἵππος θηλυμανής· καὶ γαστριμαργῇ μὲν ὡς ἄρκτος, πιαίνῃ δὲ τὸ σῶµα ὡς ἡμίονος, μνησικακῇ δὲ ὡς κάμηλος· καὶ ὀργίζῃ μὲν ὡς λέων, ἁρπάζῃ δὲ ὡς λύκος, πλήττῃ δὲ ὡς σκορπιός· καὶ ὕπουλος μὲν ὑπάρχῃ ὡς ὄφις, ἰὸν δὲ πονηρίας διατηρῇ ὡς ἔχις, χρήματα δέ, μᾶλλον ἁμαρτήματα συνάγῃ ὡς ὁ κάνθαρoς τὴν κόπρον, πῶς δυνήσεταί τις μετὰ τῶν ἀνθρώπων τὸν θηριόφρονα τοῦτον ἀριθμεῖν, οὐχ ὁρῶν ἐν αὐτῷ τῆς ἡμετέρας φύσεως τοὺς χαρακτήρας;» (Ἅγ. Ἰσίδωρος Πηλουσιώτης). Ἔξοχη περιγραφὴ τῆς καταστάσεως ὅπου «ὁ ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς» (Ψαλμ. ΜΗ´ 13).
Ὅταν ὁ ἀνθρωπoς ζεῖ στὴν Ἐκκλησία, ἀρχίζει νὰ ἰσορροπεῖ. Θεραπεύεται λίγο-λίγο ἀπὸ τὰ πάθη του καὶ ἀνοίγει τὸ μυαλό του, ὥστε πιὰ νὰ μὴ παρασύρεται σὲ ἀρρωστημένους συναισθηματισμοὺς ἢ σὲ ἄκαμπτες καὶ ἄσπλαγχνες ἐγκόσμιες ἠθικὲς ἐπιταγές. Ὅλη του ἡ ἐξωτερικὴ συμπεριφορὰ καὶ διακoνία εἶναι ξεχείλισμα ἐσωτερικῆς πληρώσεως. Ἔχει ἄλλα, «ὄθνεια» πνευματικὰ κριτήρια.
Ὁ ἄγ. Γεράσιμος ὁ Ἰορδανίτης περιποιήθηκε τὸ τραῦμα ἑνὸς λιονταριοῦ καὶ τὸ κράτησε κοντά του ταΐζοντάς το, ἀλλὰ καὶ ἀναθέτοντάς του ὡς «διακόνημα» τὴν φύλαξη τοῦ γαϊδάρου του. Κι ὅταν ἐκλάπη ὁ γαΐδαρος, τὸ λιοντάρι τὸν ὑποκατέστησε στὴν ὑπηρεσία μεταφορᾶς νεροῦ, σὰν ὑπεύθυνος τῆς ἀπωλείας τοῦ γαϊδάρου. Ἀργότερα ἤρθη ἡ «παρεξήγηση» μεταξὺ Ἁγίου καὶ λιονταριοῦ. Ὅταν ὁ Ἅγιος ἐκοιμήθη, μετὰ ἀπὸ λίγο καὶ τὸ λιοντάρι πέθανε ἀπὸ λύπη. «Κι αὐτὸ ἔγινε ὄχι γιατί τὸ λιοντάρι εἶχε ψυχὴ λογική, ἄλλα ἐπειδὴ ὁ Θεὸς θέλει νὰ δοξάσει ὅσους τὸν δοξάζουν ὄχι μόνο στὴ ζωή τους, ἀλλὰ καὶ μετὰ θάνατoν καὶ νὰ δείξει πoιά ὑποταγὴ εἶχαν τὰ θηρία στὸν Ἀδὰμ πρὶν τὴν παρακοὴ καὶ τὸν ξεπεσμὸ» (Λειμωνάριον, κεφ. 107). Ἐπίσης εἶναι γνωστὸ ἀπὸ τὸν βίο τοῦ Ἁγίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ (1759-1833) πὼς τάϊζε τὶς ἀρκοῦδες. Καὶ εἶναι πασίγνωστος ὁ π. Γελάσιος στὴν Δάφνη τοῦ Ἁγ. Ὅρους μὲ τὶς δεκάδες γάτες του. Αὐτὰ ἐνδεικτικά, γιὰ νὰ δώσουν τὸ ὀρθόδοξο στίγμα.  Ἄλλωστε σ᾽ ὁλόκληρη τὴν Καινὴ Διαθήκη πουθενὰ δὲν συναντᾶμε τὸν Χριστὸ νὰ προσηλώνει τὴν προσοχή του στὰ ζῶα.

Ὁ ἄνθρωπος διαφεντεύει μὲ ἀγάπη τὰ ζῶα. Δὲν γίνεται ὅμως δοῦλος τῆς νοσηρότητάς του πρός αὐτά. Οὔτε τὰ ταΐζει μὲ σπατάλη κιμάδες ἢ εἰδικὲς  τροφές. Τὰ ὑπολείμματα τῆς τραπέζης ἀρκοῦν γι᾽ αὐτά. Τὰ ζῶα ζoῦν γιὰ νὰ ὑπηρετοῦν τὸν ἄνθρωπο, ὄχι γιὰ νὰ καταντοῦν ἀντικείμενο θωπείας.  Πρέπει νὰ «δουλεύουν». Αὐτὸ ἰσχύει καὶ γιὰ τὸν ἀνθρωπo. Ἡ ἀστικὴ νοοτροπία ἔβγαλε τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὴν οἰκογένεια κι ἔμπασε τὰ κτήνη. Καὶ οἱ ἄνθρωποι ἐπιβιώνουν μὲ ψευδερείσματα στὰ σκυλιά, τὰ γατιὰ κλπ. Εἶναι μιὰ παραφυσικὴ κατάσταση νὰ ἀξιολογοῦνται πιὸ πειστικὲς οἱ «παρακλητικὲς» γάτες ἀπὸ τὰ πεινασμένα παιδάκια ἢ  νὰ προστατεύεται  ἡ ζωὴ τῶν ζώων καὶ νὰ τὴν στεροῦνται τὰ σφαγιαζόμενα (ἐκτιτρωσκόμενα) ἔμβρυα !

Α. Σ. Λ.



, ,

Σχολιάστε