Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ζωή

ΜΗΝΥΜΑ ΖΩΗΣ: «Ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν»

, , ,

Σχολιάστε

ΓΕΡΟΝΤΟΚΤΟΝΙΑ ΔΙΑ «ΓΕΝΟΣΗΜΩΝ»: ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ, ΑΠΛΩΣ ΤΟΥΣ ΑΦΗΝΕΙΣ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ

.          ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»: Ἕνα ὡραῖο σύνθημα: Δὲν τοὺς σκοτώνεις. Ἁπλῶς τοὺς ἀφήνεις νὰ πεθάνουν.
.        Ὅταν ἡ κόκκινη γραμμὴ τοῦ ΑΠΟΛΥΤΟΥ σεβασμοῦ πρὸς τὴν  ἀνθρώπινη ζωὴ ἔχει τόσο πολὺ μετατοπισθεῖ τὰ τελευταῖα χρόνια, πότε μὲ τὴν νομιμοποίηση τῶν ἐκτρώσεων, πότε μὲ τὴν εὑρηματικὴ ἐπιχειρηματολογία ὑπὲρ τῆς εὐθανασίας, πότε μὲ τὸν “ἐγκεφαλικὸ θάνατο” καὶ τὴν ἐμπορία ὀργάνων, πότε μὲ τὴν προώθηση τῆς «νομιμοποιήσεως» τῆς ὠμῆς βρεφοκτονίας (βλ. σχετ.: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/01/σκοτῶστε-τὰ-νεογνὰ-δὲν-πειράζει/) μὴν περιμένουμε ὅτι εἶναι δυνατὸν νὰ ὀρρωδήσουν ἐνώπιον τῶν ἡλικιωμένων. Ἄλλωστε ἂς μὴ ξεχνᾶμε ὅτι ὁ …«κινέζος» τὸ εἶχε πεῖ προκαταβολικὰ ἀπὸ χρόνια, ὅτι δηλ. ἡ τρίτη ἡλικία ἐπιβαρύνει δυσανάλογα τὰ Ἀσφαλιστικὰ Ταμεῖα!

Γεροντοκτονία! –
Μείωση πληθυσμοῦ κατὰ 7% μὲ τὰ γενόσημα
(βλ. σχετ.: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/03/05/τὰ-παροδηγητικὰ-γενόσημα/)
γιὰ ἐξοικονόμηση 5 δισ. εὐρώ!

.            Μαζική ἐξόντωση τοῦ πληθυσμοῦ μὲ μείωση τοῦ προσδοκίμου ὁρίου ζωῆς κατὰ 5-7 χρόνια θὰ ἐπιφέρει τὸ νέο καθεστὼς ποὺ ἐπέβαλε ἡ τρόϊκα γιὰ τὴν κατάργηση τῆς συνταγογράφησης τῶν παλιῶν ἀσφαλῶν συνταγῶν γιὰ χάρη τῶν φθηνῶν γενοσήμων. Καὶ ἔχει ἰδιαίτερη σημασία, ποὺ αὐτὸ δὲν τὸ λέει ὁ ἕνας κλάδος ποὺ ὑποτίθεται ὅτι θίγεται ἀπὸ τὰ νέα μέτρα, ἀλλὰ οἱ ἴδιοι οἱ φαρμακοποιοί, ποὺ εὐννοοῦνται ἀπὸ τὴ νέα ρύθμιση, ἀφοῦ αὐτοὶ πλέον θὰ δίνουν τὸ νέο φάρμακο καὶ ὄχι οἱ γιατροί!
.          Ἔτσι λοιπόν, τὰ νέα μέτρα, ὅπως ἀποκαλύπτουν τὰ μέλη τοῦ Φαρμακευτικοῦ Συλλόγου Ἀττικῆς καὶ διαβάζουμε στὸ http://www.ygeianews.gr  ἡ ἐφαρμογὴ τῆς πώλησης ὄχι φαρμάκων ἀλλά τῆς … πρώτης ὕλης τῶν φαρμάκων (!!!) γιὰ λόγους οἰκονομίας, ἀποτελεῖ μία “ἀντιεπιστημονική, ἀντικοινωνική, διάτρητη καὶ ἀποσπασματικὴ” πολιτικὴ ὑγείας.
.          Σύμφωνα μὲ τὸ CIA World Factbook ὁ συνολικὸς μέσος ὅρος ζωῆς σήμερα εἶναι 79,38 ἔτη, ἀπὸ  τὰ ὁποῖα οἱ ἄνδρες ζοῦν 76,85 χρόνια καὶ οἱ γυναῖκες 82,06 χρόνια. Πρακτικὰ θέλουν ν προχωρήσουν σ μείωση τν συνταξιούχων μ δραστικ τρόπο κα ατ εναι μία κα μοναδικ λήθεια. Ο Γερμανο κάνουν ατ πο ξέρουν π τν Β´ Π. Π. Προχωρον σ “τελικς λύσεις”. Καὶ ἔχουν βρεῖ ἐδῶ τοὺς ἐγχώριους συνεργάτες ποὺ ἐφαρμόζουν αὐτὴ τὴν πολιτική. Μείωση τοῦ προσδοκίμου ὁρίου ζωῆς κατὰ 5-7 χρόνια σημαίνει ἐξοικονόμηση δαπανῶν στὸν χῶρο τῶν συντάξεων καὶ τῆς περιθάλψεως τῆς τάξεως τῶν πέντε δισ. εὐρὼ ἐτησίως. Αὐτὸ θέλουν νὰ  γλιτώσουν καὶ βάζουν μπροστὰ τὰ γενόσημα. Ἡ μείωση τοῦ πληθυσμοῦ τῆς χώρας ὑπολογίζεται σὲ 7%. “Τὸ μόνο κριτήριο ποὺ ὑπῆρχε δὲν ἦταν ἡ διόρθωση τῶν κακῶς κειμένων, ἀλλὰ μία στενὴ λογιστικὴ ἀντίληψη ἐξοικονόμησης πόρων – ἀπὸ τὰ εὔκολα”, τόνισε ὁ πρόεδρος τοῦ Συλλόγου Κώστας Λουράντος. “Ἡ Ὑγεία ὅμως, δὲν εἶναι λογιστικὴ ἐγγραφὴ στὶς δαπάνες. Αὐτὸ ὁδήγησε σὲ ἕνα νόμο-τέρας, ποὺ δὲν θὰ ἰσχύει γιὰ πολὺ καιρό, καθὼς θὰ καταρρεύσει κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἀντιφάσεων καὶ τῶν ἀνεφάρμοστων μέτρων ποὺ περιέχει”. Ἀνέφερε δὲ ἕνα παράδειγμα: “Ὑποτίθεται ὅτι ὁ νόμος ἔγινε γιὰ ἐξοικονόμηση πόρων. Τὴν ἴδια στιγμή, δὲν ὑπάρχει καμία μέριμνα στὰ νοσοκομεῖα γιὰ τὰ ἐνέσιμα ἀντικαρκινικὰ φάρμακα, ὅπου γιὰ ἕνα θεραπευτικὸ cocktail μπορεῖ νὰ χρησιμοποιηθοῦν μόνο 10ml ἀπὸ ἕνα σκεύασμα 250ml καὶ ἀξίας χιλιάδων εὐρώ, καὶ τὸ ὑπόλοιπο νὰ πεταχθεῖ. Μιλᾶμε γιὰ ἑκατομμύρια. Καὶ ὅταν οἱ φαρμακοποιοὶ μιλᾶμε γιὰ νοσοκομειακὲς συσκευασίες καὶ γιὰ ἐξορθολογισμὸ γενικὰ στὶς συσκευασίες, ἡ πολιτεία κωφεύει”.
.       Ὅσον ἀφορᾶ στὴ φαρμακευτικὴ δαπάνη, οἱ διεθνεῖς μελέτες ἀποδεικνύουν ὅτι ὑπάρχει εὐθεία ἀντιστοιχία ἀνάμεσα στὴν κατὰ κεφαλὴ φαρμακευτικὴ δαπάνη καὶ στὸ προσδόκιμο ἐπιβίωσης. Ἂν γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἡ κατὰ κεφαλὴν δαπάνη περιοριστεῖ σὲ 23 € τὸν μήνα, πᾶμε στὸ ἐπίπεδο τῶν χωρῶν μὲ προσδόκιμο ἐπιβίωσης μέχρι 75 χρόνια, μακριὰ ἀπὸ τὶς χῶρες τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης, ποὺ ἔχουν προσδόκιμο πάνω ἀπὸ 80 χρόνια.
.            Καὶ μὴν μᾶς ποῦν ὁ κ. Λοβέρδος καὶ ἡ κ. Δρέττα ὅτι τρομοκρατοῦμε τὸν κόσμο. Τρομοκράτης δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ ἐνημερώνει γιὰ τὴν πραγματικότητα, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ μὲ τὶς ἀποφάσεις του θέτει σὲ κίνδυνο τὴν ὑγεία τοῦ λαοῦ. Δυστυχῶς, τὰ πράγματα εἶναι ξεκάθαρα. Ἡ μείωση τῆς φαρμακευτικῆς δαπάνης σημαίνει συντομότερη καὶ χειρότερη ζωή!

ΠΗΓΗ: defencenet.gr

, ,

Σχολιάστε

Ἅγ. Νικόλ. Βελιμίροβιτς: «H EΥΡΩΠΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ Η ΖΩΗ. ΕΠΙΛΕΞΤΕ ΤΗΝ ΖΩΗ». Εὐρώπη εἶναι ὁ πάπας καὶ ὁ Λούθηρος, ἡ κορεσμένη δηλαδὴ ἀνθρώπινη ἀπληστία καὶ ὁ ἱκανοποιημένος μέχρι ἐσχάτου βαθμοῦ ἀνθρώπινος νοῦς.

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

«H EΥΡΩΠΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ Η ΖΩΗ.
ΕΠΙΛΕΞΤΕ ΤΗΝ ΖΩΗ»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
«ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΗΣ»
Ἐκδ. «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»,
Θεσσαλονίκη 2012
σελ. 109-112

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.           Ποῦ τὸ σκοτάδι εἶναι πιὸ βαθύ; Ἐκεῖ ποὺ λάμπει τὸ πιὸ μεγάλο φῶς, καὶ ὕστερα σβήνει.
.           Σὲ μία πλατεία, ποὺ φωτίζεται μὲ ἑκατοντάδς χιλιάδες λάμπες, τὴν στιγμὴ ποὺ σβήνουν ὅλες οἱ λάμπες, τότε τὸ σκοτάδι εἶναι πιὸ βαθύ.
.           Πότε τὸ σκοτάδι εἶναι βαθύ; Τὴν νύχτα λίγο πρὶν ξημερώσει.
.           Ἀδελφοί μου, στὴν ἐποχή μας ἀντικρίσαμε μία πλατεία ποὺ φωτιζόταν μὲ ἑκατοντάδες χιλιάδες λάμπες, τόσο φωτεινὴ ποὺ συναγωνιζόταν τὸ φῶς τοῦ ἥλιου. Ὅταν ὅμως οἱ λάμπες ἔσβησαν, ἀντικρίσαμε μία πλατεία χωρὶς φῶς, τόσο σκοτεινὴ σὰν τὴν φωλιὰ τοῦ τυφλοπόντικα κάτω ἀπὸ τὴν γῆ. Αὐτὴ ἡ πλατεία στὸν χάρτη τοῦ κόσμου ἔχει τὸ ὄνομα Εὐρώπη.
.           Ποιά εἶναι ἡ Εὐρώπη; Εὐρώπη εἶναι ἡ ἀπληστία καὶ ἡ εὐφυΐα. Καὶ τὰ δύο εἶναι ἀνθρώπινα χαρακτηριστικά. Καὶ ἡ ἀπληστία καὶ ἡ ἐξυπνάδα. Καὶ τὰ δύο εἶναι προσωποποιημένα στὰ πρόσωπα τοῦ πάπα καὶ τοῦ Λούθηρου. Ποιά λοιπὸν εἶναι ἡ Εὐρώπη;
.           Εὐρώπη εἶναι ὁ πάπας καὶ ὁ Λούθηρος, ἡ κορεσμένη δηλαδὴ ἀνθρώπινη ἀπληστία καὶ ὁ ἱκανοποιημένος μέχρι ἐσχάτου βαθμοῦ ἀνθρώπινος νοῦς. Ὁ πάπας εἶναι τὸ συνώνυμο τῆς ἀνθρώπινης ἀπληστίας γιὰ ἐξουσία. Ὁ Λούθηρος εἶναι τὸ συνώνυμο τῆς ἀνθρώπινης θέλησης νὰ ἑρμηνεύσει, ἐξηγήσει τὰ πάντα μὲ τὴν λογική. Ὁ πάπας παρουσιάζεται σὰν κυβερνήτης αὐτοῦ τοῦ κόσμου καὶ ὁ Λούθηρος παρουσιάζεται σὰν ὁ ἐπιστήμονας αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Αὐτοὶ οἱ δύο εἶναι ἡ Εὐρώπη μὲ δύο λόγια, καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ἱστορία ἕως τώρα.
.           Ὁ ἕνας ἔριξε τὴν ἀνθρωπότητα στὴν φωτιὰ καὶ ὁ ἄλλος στὸ νερό. Καὶ οἱ δύο μαζὶ σημαίνουν ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεό. Σημαίνουν ἄρνηση τῆς πίστης καὶ ἄρνηση τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
.           Διὰ μέσου αὐτῶν τῶν δύο ἐπιδρᾶ ἀρνητικὰ ἐδῶ καὶ αἰῶνες τὸ πνεῦμα τοῦ κακοῦ στὸ σῶμα τῆς Εὐρώπης.
.           Ποιός ὅμως μπορεῖ νὰ διώξει αὐτὸ τὸ πνεῦμα τοῦ κακοῦ ἀπὸ τὴν Εὐρώπη; Κανείς, ἐκτὸς ἀπὸ Ἐκεῖνον τὸ ὄνομα τοῦ Ὁποίου γράφεται μὲ κεφαλαῖο γράμμα. Αὐτὸς ὁ Ὁποῖος στὴν ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου ὑπῆρξε ὁ μοναδικὸς ἐξορκιστὴς δαιμόνων. Ὑποψιάζετστε ποιόν ἐννοῶ; Ἐννοῶ τὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό, τὸν Μεσσία καὶ Σωτήρα τοῦ κόσμου, τὸν Υἱὸ τῆς Παρθένου, τὸν Σταυρωθέντα ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ Ἀναστηθέντα ἀπὸ τὸν Θεό, τὸν Δοξασμένο ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, Αὐτὸν ποὺ οἱ πρόγονοί μας πίστεψαν καὶ προσκύνησαν.
.           Μέχρι τότε ποὺ ἡ Εὐρώπη προσκυνοῦσε τὸν Χριστό, σὰν τὸν Ἥλιο τῆς Δικαιοσύνης, καὶ μέχρι τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ Εὐρώπη σεβόταν τοὺς δικούς Του ἀποστόλους, μάρτυρες, ἁγίους, καὶ ἀμέτρητους χριστιανούς, ὁμοίαζε μὲ πλατεία φωτισμένη μὲ ἑκατοντάδες χιλιάδες φῶτα. Ὅταν ὅμως ἡ ἀνθρώπινη ἀπληστία καὶ εὐφυΐα κυρίεψαν τὴν Εὐρώπη, τότε ἐκείνη ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὸν Χριστό. Τότε τὰ φῶτα τῆς πλατείας ἔσβησαν μπροστὰ στὰ μάτια ὅλων τῶν ἀνθρώπων καὶ ἔπεσε βαθὺ σκοτάδι. Ἐπικράτησε τὸ σκοτάδι ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν φωλιὰ τοῦ τυφολοπόντικα…
.           Ἐξ αἰτίας τῆς ἀπληστίας κάθε λαὸς καὶ κάθε ἄνθρωπος, μιμούμενος τὸν πάπα, ἄρχισε νὰ ἀναζητᾶ τὴν ἐξουσία, τὴν ἀπόλαυση, τὴν δόξα. Ἐξ αἰτίας τῆς ἀνθρώπινης εὐφυΐας κάθε λαὸς καὶ κάθε ἄνθρωπος θεώρησε πὼς αὐτὸς εἶναι πιὸ ἔξυπνος ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ πὼς ἔχει πετύχει πολὺ περισσότερα ἀπὸ τοὺς ὑπόλοιπους λαούς.
.           Πῶς λοιπὸν νὰ μὴν ἀρχίσουν πόλεμοι ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους; Πῶς νὰ μὴν ἐπικρατήσει ἡ τρέλα καὶ ἡ λύσσα; Πῶς νὰ μὴν ὑπάρξουν ἀρρώστιες, ξηρασίες, νὰ μὴν ξεσπάσουν πλημμῦρες;
.           Ὅλα αὐτὰ ἔπρεπε νὰ γίνουν, γιὰ νὰ βγεῖ τὸ πύον ἀπὸ τὴν μολυσμένη πληγή.
.           Ὁ παπισμὸς χρησιμοποίησε τὴν πολιτική, ἐπειδὴ μόνον μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο μποροῦσε νὰ ἀποκτήσει ἐξουσία. Ὁ λουθηρανισμὸς χρησιμοποίησε τὴ φιλοσοφία καὶ τὴν ἐπιστήμη, ἐπειδὴ νόμισε πὼς μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο θὰ κερδίσει τὸν ἀνθρώπινο νοῦ. Ἔτσι ὅμως ξεκίνησε ἡ ἀπληστία νὰ πολεμᾶ μὲ τὸ νοῦ καὶ ὁ νοῦς ξεκίνησε νὰ πολεμᾶ μὲ τὴν ἀπληστία.
.           Ἡ νέα Βαβυλώνα, αὐτὴ εἶναι ἡ Εὐρώπη.

.           Στὴν ἐποχή μας ξεσηκώθηκαν οἱ νέες γενιὲς τῆς Εὐρώπης καὶ πάντρεψαν τὴν ἀπληστία μὲ τὴν εὐφυΐα. Τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ γάμου αὐτοῦ ἦταν ἡ ἀθεΐα. Ἔτσι ἐν συνεχείᾳ ἀρνήθηκαν τὸν πάπα καὶ τὸν Λούθηρο. Τώρα κανεὶς δὲν κρύβει τὴν ἀπληστία του καὶ ὅλοι κολακεύουν τὴν ἀνθρώπινη λογική. Ἡ ἀνθρώπινη ἀπληστία καὶ ἡ ἀνθρώπινη εὐφυΐα εἶναι συζευγμένα στὴν ἐποχή μας. Ἀπὸ τὴν μεταξύ τους σύζευξη δημιουργήθηκε ἕνας γάμος, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι οὔτε καθολικὸς οὔτε λουθηρανικός, ἀλλὰ εἶναι ὁλοφάνερα, δημόσια σατανικός.
.       Ἡ σημερινὴ Εὐρώπη δὲν εἶναι πιὰ οὔτε παπική, οὔτε λουθηρανική. Εἶναι πιὰ κάτι μακριὰ ἀπὸ τὰ παραπάνω… Ἡ Εὐρώπη εἶναι πλέον κοσμικὴ καὶ δὲν ἔχει πλέον τὴ βούληση νὰ ἀνεβεῖ στὸν οὐρανό. Δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ ἀνυψωθεῖ οὔτε μὲ τὸ διαβατήριο τοῦ ἀλάνθαστου πάπα οὔτε ἐπιθυμεῖ νὰ ἀνυψωθεῖ μέ τὴν κλίμακα τῆς ἀνθρώπινης λογικῆς τῶν Προτεσταντῶν. Γενικότερα ἀρνεῖται νὰ ταξιδέψει ἀπὸ αὐτὸν τὸν κόσμο. Ἐπιθυμεῖ νὰ παραμείνει σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο. Θέλει ὁ τάφος της νὰ εἶναι ἐκεῖ ποὺ εἶναι τὸ λίκνο της. Δὲν γνωρίζει τίποτε γιὰ τὸν κόσμο. Δὲν αἰσθάνεται τὴν οὐράνια ὀσμή. Δὲν βλέπει στὰ ὄνειρά της ἀγγέλους καὶ ἁγίους. Δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ ἀκούσει γιὰ τὴν Παναγία. Ἡ ἀκολασία της δυναμώνει τὸ μῖσος της γιὰ τὴν παρθενία.

.          Ὅλες οἱ λάμπες στὴν πλατεία ἔσβησαν. Τί φοβερὸ σκοτάδι! Ὁ ἀδελφὸς βάζει τὸ μαχαίρι στὸ στῆθος τοῦ ἀδελφοῦ θεωρώντας τον ἐχθρό του. Ἀρνιέται ὁ πατέρας τὸν γιό του καὶ ὁ γιὸς ἀρνιέται τὸν πατέρα. Ὁ λύκος στὸν λύκο εἶναι πιὸ πιστὸς φίλος ἀπ’ ὅ,τι εἶναι ὁ ἄνθρωπος στὸν ἄνθρωπο.

.        Ἀδελφοί μου, δὲν τὸ βλέπετε ὅλοι; Δὲν αἰσθανόσαστε τὸ σκοτάδι καὶ τὸ ἔγκλημα τῆς ἀντιχριστιανικῆς Εὐρώπης; Τί λοιπὸν ἐπιθυμεῖτε; Νὰ εἶστε μὲ τὸ μέρος τῆς Εὐρώπης ἤ μὲ τὸ μέρος τοῦ Χριστοῦ; Ἐπιθυμεῖτε νὰ εἶστε μὲ τὸν θάνατο ἤ μὲ τὴν ζωή; Ἀναρωτιέστε; Ἀποφασίστε. Ἤ θάνατος ἤ ζωή. Αὐτὴ τὴν ἐρώτηση ἔθεσε ὁ Μωϋσῆς στὸν λαό του. Ἐμεῖς τὴν θέτουμε σὲ σᾶς. Καλὸ εἶναι νὰ θυμόσαστε πὼς ἡ Εὐρώπη εἶναι ὁ θάνατος καὶ ὁ Χριστὸς ἡ ζωή. Ἐπιλέξτε τὴν ζωή, γιὰ νὰ ζήσετε καὶ γιὰ νὰ κερδίσετε τὴν αἰώνια βασιλεία. Ἀμήν.

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΦΡΙΚΗ: «ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΤΑ ΝΕΟΓΝΑ. ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ! ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΗΝ ΕΚΤΡΩΣΗ!»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ὁ δαιμονισμὸς τῆς ἐποχῆς μας σὲ ὅλη του τὴν μεγαλοπρέπεια. Κάθε φράση τοῦ κατωτέρω φρικτοῦ δημοσιεύματος προκαλεῖ μὲ τὴν “περιτυλιγμένη” ὠμότητα καὶ τὴν καλοσερβιρισμένη μέσα σὲ σελοφὰν διεστραμμένων “ἐπιστημονικῶν” ἐπινοήσεων ἀνθρωποκτονία. Ἐπιβεβαιώνεται ἄλλη μιὰ φορὰ ὅτι:  «Mία παγκόσμια μετάλλαξη εὑρίσκεται σὲ πλήρη ἀνάπτυξη. Ἕνας διαφορετικὸς κόσμος ἀναδύεται μέσα ἀπὸ τὴν πυρακτωμένη λάβα κατευθυνομένων “ἐπαναπροσδιορισμῶν”. Δυὸ μόνον ἐνδεικτικὰ παραδείγματα δείχνουν ἀνάγλυφα τὸ μέγεθος τοῦ χαλασμοῦ. […] 2. Παλαιότερα, ἡ ἰατρικὴ ἠθικὴ ἦταν σαφῶς τοποθετημένη ὑπὲρ τῆς ζωῆς, ἐνῶ σήμερα ἡ ἰατρικὴ πρακτική, μὲ αὐξανόμενο ρυθμό, ἐμπλέκεται στὴν “νόμιμη” ἀφαίρεση τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς. Ἡ τάση γιὰ ἐπαναπροσδιορισμὸ τοῦ θανάτου εἶναι ἐπιταχυνομένη. (…) Ἡ γραμμὴ ποὺ χωρίζει τὴν ζωὴ ἀπὸ τὸν θάνατο ἔχει μετατεθεῖ», ὥστε νὰ διευκολυνθοῦν οἱ πωλήσεις ὀργάνων, ἡ εὐθανασία καὶ οἱ ἐκτρώσεις. Mὲ ἔμφαση διαμορφώνεται ἕνα νέο πολιτισμικὸ κλῖμα (…)  (Ἐμμ. Παναγόπουλος, ἐπ. καθ. Xειρουργικῆς, περ. «Ἡ Δρᾶσις μας»,  Ἀπρίλ. 2010).»
(ἀποκαλυπτικότατο ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸν τόμο «ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ» ποὺ ἐξέδωσε ὁ Ἱ. Ναὸς Ἁγ. Παρασκευῆς (βλ. σχετ.: https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/12/09/ἐξεδόθησαν-τὰ-πρακτικὰ-τῆς-ἡμερίδο/ Εἰσήγηση ὑπὸ τὸν τίτλο «Ναὶ ἢ ὄχι στὴν “μετάφραση” τῶν λειτουργικῶν κειμένων».) 

«Δν πειράζει ν σκοτώσεις τ μωρό, φο γεννηθε.
Ε
ναι τ διο μ τν κτρωση»,
λένε ‘ε
δικο’ σ πιστημονικ περιοδικ

.         Τὸ ἄρθρο, ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ ‘Journal of Medical Ethics’, λέει ὅτι τὰ νεογέννητα μωρὰ δὲν εἶναι «πραγματικὰ πρόσωπα» καὶ δὲν ἔχουν «ἠθικὸ δικαίωμα στὴ ζωή». Οἱ εἰδικοὶ ὑποστηρίζουν ἐπίσης ὅτι οἱ γονεῖς πρέπει νὰ εἶναι σὲ θέση νὰ σκοτώσουν τὸ μωρό τους (!!!) ἐὰν βγεῖ ἀνάπηρο, ὅταν γεννηθεῖ.
.          Ὁ συντάκτης τοῦ περιοδικοῦ, καθηγητὴς Julian Savulescu, διευθυντὴς τοῦ Κέντρου Uehiro τῆς Ὀξφόρδης γιὰ τὴν Πρακτικὴ Ἠθική, εἶπε ὅτι οἱ συγγραφεῖς τοῦ ἄρθρου εἶχαν δεχθεῖ ἀπειλὲς θανάτου ἀπὸ τὴ δημοσίευση τοῦ ἄρθρου. Εἶπε ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ ἔκαναν προσβλητικὰ καὶ ἀπειλητικὰ μηνύματα γιὰ τὴ μελέτη ἦταν «φανατικοὶ ποὺ εἶναι ἀντίθετοι στὶς μεγάλες ἀξίες μίας φιλελεύθερης κοινωνίας».
.          Τὸ ἄρθρο, μὲ τίτλο «Ἡ Ἄμβλωση Μετὰ τὴν Γέννηση: Γιατί Θὰ Πρέπει Νὰ Ζήσει Τὸ Μωρό;», γράφτηκε ἀπὸ δύο πρώην συνεργάτες τοῦ καθηγητῆ Savulescu, τὸν Alberto Giubilini καὶ τὴν Francesca Minerva. Προέβαλαν τὸ ἐπιχείρημα: «Ἡ ἠθικὴ ὑπόσταση ἑνὸς βρέφους εἶναι ἰσοδύναμη μὲ ἐκείνη ἑνὸς ἐμβρύου, ὑπὸ τὴν ἔννοια ὅτι καὶ στὰ δύο λείπουν ατς ο διότητες πο δικαιολογον τν πόδοση το δικαιώματος στ ζω σ να τομο. Ἀντὶ γιὰ “πραγματικὰ πρόσωπα”, τὰ νεογέννητα εἶναι “ἐν δυνάμει πρόσωπα”. Ἐξήγησαν: «Τόσο τὸ ἔμβρυο ὅσο καὶ τὸ νεογέννητο μωρὸ σίγουρα εἶναι ἀνθρώπινα ὄντα καὶ ἐν δυνάμει πρόσωπα, ἀλλὰ δὲν ἀποτελοῦν “πρόσωπο” κατὰ τὴν ἔννοια τοῦ “ἀντικειμένου ἑνὸς ἠθικοῦ δικαιώματος στὴ ζωή”». «‘Πρόσωπο’ γιὰ ἐμᾶς σημαίνει ἕνα ἄτομο ποὺ εἶναι σὲ θέση νὰ ἔχει κάποια χαρακτηριστικά, γιὰ τὴν ἴδια του τὴν ὕπαρξη, κάποιες (τουλάχιστον) βασικὲς ἀξίες τέτοιες ὥστε, ἂν τὶς στερηθεῖ, αὐτὸ νὰ ἀποτελεῖ μία ἀπώλεια». Ὡς ἐκ τούτου, ἰσχυρίστηκαν ὅτι «δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ βλάψεις ἕνα νεογνὸ μὲ τὴν πρόληψη τῆς ἀνάπτυξης ἀπὸ τὴν δυνατότητα νὰ γίνει ἕνα πρόσωπο στὴν ἠθικὰ σχετικὴ ἔννοια». Οἱ συγγραφεῖς λοιπὸν κατέληξαν στὸ συμπέρασμα ὅτι «αὐτὸ ποὺ λέμε «ἔκτρωση μετὰ τὴν γέννηση» (δολοφονία ἑνὸς νεογέννητου) θὰ πρέπει νὰ ἐπιτρέπεται σὲ ὅλες τὶς περιπτώσεις ὅπου ἡ ἄμβλωση ἐπιτρέπεται, συμπεριλαμβανομένων τῶν περιπτώσεων ὅπου τὸ νεογέννητο δὲν εἶναι ἀνάπηρο». […]
.          Ἰσχυρίστηκαν ἐπίσης ὅτι ο γονες πρέπει ν εναι σ θέση ν σκοτώσουν τ μωρ ἐὰν ποδεικνυόταν τι εναι νάπηρο χωρς ν τ γνώριζαν πρὶν ἀπὸ τὴν γέννηση, γιὰ παράδειγμα, ἀναφέροντας ὅτι «μόνο τὸ 64 τοῖς ἑκατὸ τῶν περιπτώσεων συνδρόμου Down» στὴν Εὐρώπη ἔχουν διαγνωσθεῖ μὲ προγεννητικὸ ἔλεγχο. Μόλις αὐτὰ τὰ παιδιὰ γεννηθοῦν, δὲν ὑπάρχει «καμία ἐπιλογὴ γιὰ τοὺς γονεῖς, παρὰ μόνο νὰ κρατήσουν τὸ παιδί», ἔγραψαν. «Νὰ κρατήσουν τὰ παιδιὰ αὐτὰ μπορεῖ νὰ εἶναι ἕνα ἀβάσταχτο βάρος γιὰ τὴν οἰκογένεια καὶ τὴν κοινωνία στὸ σύνολό της, ὅταν τὸ κράτος δαπανᾶ γιὰ τὴ φροντίδα τους».

ΠΗΓΗ: ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ (The Telegraph)

, ,

Σχολιάστε

ΑΣΩΤΙΑ ΚΑΙ ΖΩΗ

Ἀσωτία καὶ ζωή

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου
(νῦν Μητρ. Ναυπάκτου)
«Ὀσμὴ Γνώσεως»
κδόσεις «Τέρτιος»,
Κατερίνη 1985, σελ. 39-42

 «Οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε» 
(Λουκ. ιε´ 24)

.           Ὁ Κύριος μὲ τὴν παραβολὴ τοῦ ἀσώτου υἱοῦ δὲν θέλει νὰ περιγράψη τὴν ζωὴ τῆς ἀσωτίας ἁπλῶς, ἀφοῦ ἡ ἀναφορά της γίνεται μὲ δύο μόνον λέξεις («ζῶν ἀσώτως») ἐνῶ τὸ βάρος πέφτει στὴν ἐπιστροφή, ἀλλὰ ἀφ’ ἑνὸς μὲν θέλει νὰ παρουσιάση τὶς συνέπειες ποὺ δημιούργησε στὸν νεώτερο υἱὸ ἡ ἀπομάκρυνσί του ἀπὸ τὴν πατρικὴ οἰκία, ἀφ’ ἑτέρου δὲ τὴν μεγάλη καὶ ὑπερβάλλουσα ἀγάπη ποὺ ἔδειξε ὁ πατὴρ στὸν ἐπιστρέψαντα υἱό. Ἔτσι ἑρμήνευσαν τὴν σημερινὴ παραβολὴ οἱ θεοφόροι καὶ πνευματοφόροι Πατέρες, ἐν ἀντιθέσει μὲ ἄλλους σημερινοὺς ποὺ τὴν ἑρμηνεύουν λογοτεχνικὰ ἢ ἠθικολογικά. Γιὰ μᾶς καὶ γενικὰ γιὰ ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους μεγάλη σημασία δὲν ἔχει τί λέγει ὁ ἕνας καὶ ὁ ἄλλος, ἀλλὰ τί λέγουν οἱ ἅγιοι Πατέρες , ποὺ εἶναι ἡ Ἀποκάλυψη στὴν ἱστορία, ποὺ ἔχουν φθάσει στὴν θεωρία. Διότι ἡ κατανόησι τῆς πραγματικῆς διδασκαλίας τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι ἕνα εἶδος θεωρίας.
.           Μὲ τὶς λίγες σκέψεις ποὺ θὰ ἀκολουθήσουν θὰ προσπαθήσουμε νὰ δοῦμε τρεῖς πατερικὲς ἑρμηνεῖες, ποὺ θὰ μᾶς βοηθήσουν νὰ εἰσέλθουμε στὸ βαθύτερο νόημα τῆς παραβολῆς καὶ νὰ βροῦμε τὸν ἑαυτό μας.

 Ἀσωτία καὶ νέκρωσι

.           Ὁ ἄσωτος υἱὸς ὅταν ἦταν ἔξω ἀπὸ τὴν οἰκία καὶ τὴν πατρικὴ ἀγάπη, ἦταν νεκρός. Ἀπήλαυσε τὴν ζωὴ μὲ τὴν ἐπιστροφή του στὸν Πατέρα. Αὐτὴ τὴν ἔννοια ἔχουν οἱ λόγοι τοῦ εὐσπλάχνου πατρός: «οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε…». Αὐτὸ δείχνει ὅτι ἡ ζωὴ ἔξω ἀπὸ τὸν Θεό, ποὺ εἶναι ὁ Πατέρας μας εἶναι νέκρωση. Ὁ Θεὸς εἶναι ἡ ἐνυπόστατη Ζωή. Ἐκεῖνος ποὺ ἀπομακρύνεται ἀπὸ Αὐτὸν εἶναι νεκρὸς κατὰ Χάριν, ἔστω κι ἂν ζῆ σωματικὰ καὶ κατέχει μεγάλη κοινωνικὴ θέσι. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης διδάσκει ὅτι «οὐ γὰρ ἀληθῶς ζῆ ὁ τὴν ἀληθῆ μὴ ἔχων ζωήν· τῶν ἁμαρτωλῶν ἡ ζωὴ οὐκ ἀληθῶς ἐστὶν ὃ λέγεται, ἀλλ’ ὀνομάζεται μόνον».
.           Γενικὰ οἱ ἅγιοι Πατέρες διδάσκουν, ὅτι, ὅπως ὅταν φύγη ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὸ σῶμα, τὸ σῶμα  νεκρώνεται καὶ ἀναδίδεται δυσωσμία, δεῖγμα ὅτι στερεῖται τῆς ψυχῆς, ἔτσι καὶ ὅταν φύγη ἀπὸ τὴν ψυχὴ τὸ Πανάγιο Πνεῦμα, ποὺ εἶναι ἡ ψυχὴ τῆς ψυχῆς μας, ὁ νοῦς τοῦ νοός μας, ἡ ζωὴ τῆς ζωῆς μας, τότε ἡ ψυχὴ νεκρώνεται καὶ ἀναδίδει τὴν σαπίλα τοῦ θανάτου. Ἔτσι καταλαβαίνουμε πὼς ἡ ἁμαρτία εἶναι θάνατος τῆς ἀθανάτου. Εἶναι ἕνα ὑπαρκτικὸ γεγονὸς καὶ ὄχι μία ἁπλῆ ψυχολογικὴ σύγκρουσι ἢ ἕνα ἠθικολογικὸ γεγονός. Ὅταν ὅμως ὁ νεκρὸς ἄνθρωπος ἐπιστρέψη στὸν Πατέρα, τότε ζῆ τὴν ἀληθινὴ ζωὴ καὶ γεύεται τὴν πραγματικὴ εὐτυτχία καὶ μακαριότητα.

 Ἄσωτος ὁ ἄνθρωπος ἔξω ἀπὸ τὸν Θεάνθρωπο

.           Μὲ αὐτὸ τὸ πρῖσμα ἄσωτος ἦταν ὁ Ἀδὰμ καὶ οἱ ἀπόγονοί του, ἀφοῦ ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὸν Θεό, ἀπέβαλαν μὲ τὴν ἁμαρτία τὸν χιτῶνα τῆς θείας Χάριτος καὶ φόρεσαν τὸν δερμάτινο χιτώνα τῆς φθορᾶς καὶ τῆς θνητότητος. Ἀπελάκτισεν ὁ ἠγαπημένος τὴν δωρεὰ τῆς δυνατότητος τῆς θεώσεως καὶ προτίμησε τὴν ἄσωτη ζωή. Ἀπώλεσε τὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεό. Ὅλη ἡ ζωὴ ἔξω ἀπὸ τὸν Θεὸ εἶναι ἀσωτία.
.           Ἦλθε ὅμως ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ μὲ τὴν ἐνανθρώπισί Του ἔδωσε στὸν ἄνθρωπο τὴν δυνατότητα νὰ ἐπιστρέψη στὴν οἰκία, δηλ. στὸν Παράδεισο. Ὁ Πατὴρ γεμάτος ἀγάπη ἄνοιξε τὶς ἀγκάλες Του καὶ τοῦ δίδει τὸν ἀσπασμὸ τῆς εἰρήνης. τὸν εἰσάγει στὴν οἰκία, δηλ. στὴν Ἐκκλησία. Τοῦ δίδει τὸ δακτυλίδι τῆς υἱοθεσίας. τοῦ φορεῖ διὰ τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος τὴν στολὴ τὴν πρώτη, τὴν στολὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἐνδυόμεθα τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ὄχι ὅπως ἐνδυόμεθα τὸ ἱμάτιο, ἀλλὰ ὅπως ὁ σίδηρος τὸ πῦρ «οὐκ ἔξωθεν, ἀλλ’ ὅλως διόλου ἀνακιρνώμενος καὶ τὴν καρδίαν ἔχομεν πληροῦντα τὸν Παράκλητον, καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς φωτίζοντα, καὶ τὰς ἀκοὰς ἁγιάζοντα, καὶ λογισμοὺς καταστέλλοντα, καὶ νοήματα πηγάζοντα καὶ σοφίαν χορηγοῦντα, καὶ πρόσωπα Χάριτος πληροῦντα». Ἀκόμη ὁ Πατὴρ θύει μὲ τὴν θεία Εὐχαριστία τὸν  μόσχο τὸν σιτευτό, τοῦ προσφέρει δηλ. τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Ἀμνοῦ τοῦ Θεοῦ, «τοῦ αἴροντος τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου». Ζώντας δὲ στὴν ἁγία Ἐκκλησία, στὴν οἰκία τοῦ Πατρός, ὁ ἄνθρωπος πανηγυρίζει καὶ εὐφραίνεται, γιατί σ’ αὐτὴν «κοινὴ τῶν ἐπουρανίων καὶ τῶν ἐπιγείων συγκροτεῖται πανήγυρις, μία εὐχαριστία, ἓν ἀγαλλίαμα, μία εὐφρόσυνος χοροστασία». Μέσα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία «τὸ τερπνὸν καὶ μακάριον ἐνηχεῖ μέλος, τὸ ἀγγελικὸν ἆσμα» (Ἰω. Χρυσόστομος).
.           Ἔτσι μέσα στὴν Ἐκκλησία αἰσθανόμαστε ἄνετα καὶ βιώνουμε τὴν πραγματικὴ καὶ φυσικὴ ζωή. Ὁ Πατήρ, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ἡ ὁμοούσιος καὶ ζωοποιὸς Ἁγία Τριὰς καλεῖ τὸν ἄσωτο καὶ τὸν ζωοποιεῖ. Στὴν Ἐκκλησία ζοῦμε τὴν ἀναξιότητά μας, ἀλλὰ καὶ τὴν μεγαλόδωρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ποὺ μᾶς καταδέχεται. Νοιώθουμε καλὰ ὅτι ἡ αἰτία τῆς καταδίκης μας δὲν εἶναι ἡ ἁμαρτία, ἀφοῦ ὅλοι εἴμαστε ἁμαρτωλοί, ἀλλὰ ἡ ἄρνησι τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι ἄθροισμα «ἐναρέτων», ἀλλὰ ἁμαρτωλῶν ποὺ μετανοοῦν καὶ βιώνουν τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ἑπομένως ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι στέρησι ζωῆς, ἀλλὰ πλησμονὴ ζωῆς. Δὲν εἶναι ἀπουσία ἀγάπης, ἀλλὰ περίσσεια ἀγάπης.

 Ἄσωτος καὶ διασκορπισμένος νοῦς

.           Ὁ ἄσωτος υἱὸς τῆς παραβολῆς ἐκφράζει ἄριστα, κατὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, τὸν ἄσωτο νοῦ. Δηλαδὴ ὅταν ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου ἐξέρχεται ἀπὸ τὴν καρδιὰ καὶ ἀπὸ τὴν διαρκῆ μνήμη τοῦ Θεοῦ καὶ στρέφεται ἁμαρτωλὰ καὶ αἰσθησιακὰ στὴν κτίση, ὅταν «σκορπίζεται σὲ ἐπιθυμία τροφῶν ὄχι ἀναγκαίων, σὲ ἐπιθυμία σωμάτων ὄχι σεμνῶν καὶ σὲ ἐπιθυμία χρημάτων ὄχι εὐχρήστων καὶ σὲ ἐπιθυμία κενῆς καὶ ἀδόξου δόξης», τότε εἶναι στὴν κυριολεξία ἄσωτος.
.           Ἡ καρδιά, κατὰ τὴν Βιβλικοπατερικὴ Παράδοσι, εἶναι ἡ οἰκία ὅπου ὁ νοῦς διαμένει μὲ τὸν Θεό. Ἐκεῖ γίνεται μία συνεχὴς «ἐσωτερικευμένη θεία λειτουργία». Φεύγοντας ὁ νοῦς σκορπᾶ ὅλα τὰ χαρίσματα τοῦ Θεοῦ. Κατὰ τοὺς ἁγίους Πατέρας «νοῦς ἀποστὰς τοῦ Θεοῦ ἢ κτηνώδης γίνεται ἢ δαιμονιώδης». Γι’ αὐτὸ ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ νοῦ στὴν καρδιὰ καὶ ἡ ἀπόκτησι τῆς μνήμης τοῦ Θεοῦ ζωοποιεῖ τὸν νεκρὸ νοῦ, ἀφοῦ φωτίζεται ἀπὸ τὴν ἄκτιστη Χάρι τοῦ Θεοῦ. Ἑπομένως ζωὴ χωρὶς προσευχὴ εἶναι ἀσωτία καὶ ζωὴ μὲ προσευχὴ εἶναι ὄντως ΖΩΗ. Νοῦς ποὺ συνάπτεται μὲ τὸν Θεὸ «καὶ αὐτῷ ἐγχρονίζων διὰ προσευχῆς καὶ ἀγάπης σοφὸς γίνεται καὶ ἀγαθὸς καὶ δυνατὸς καὶ φιλάνθρωπος καὶ ἐλεήμων καὶ μακρόθυμος» (ἅγ. Μάξιμος).
.           Ὅλα αὐτὰ σημαίνουν ὅτι ἡ φθορά, ὁ θάνατος, ἡ νέκρωσι εἶναι ἀσωτία, ἐνῶ ἡ ἀφθαρσία, ἡ ἀθανασία, ἡ ζωὴ εἶναι καρποὶ μετανοίας. Γι’ αὐτὸ ἂς μοιάσουμε, ὅπως λέγει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, μὲ τὸν ἄσωτο υἱό, ποὺ δὲν ἦταν ἄσωτος μόνον στὴν ἁμαρτία, ἀλλὰ καὶ στὴν μετάνοια, γιὰ νὰ ἀποκαταστήσουμε τὴν ὑπόστασί μας στὸ πρωτόκτιστο κάλλος μὲ τὸ ὁποῖο τὴν στόλισε ὁ δημιουργός.

, , , , , , ,

Σχολιάστε

OI ΘΡΗΣΚΟΛΗΠTOI ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ

φοσίωση στ χρμα

πόσπασμα π τ βιβλίο
το
Γιώργου Μπάρλα, Θεολόγου-Φιλολόγου
«
ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ ΜΟΥ»
ἐκδόσεις «ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ»

.           ΕΙΣ. ΣΧ. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ «Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ»: «Τί κρίμα ποὺ ἀπόψεις σὰν καὶ αὐτὴ ποὺ καταγράφεται παρακάτω, δὲν ἔγιναν ἔγκαιρα συνείδηση, σὲ μία κρίσιμη μάζα πολιτῶν! Ἴσως μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ εἴχαμε ἀποφύγει τὰ χειρότερα, ποὺ δυστυχῶς ἦρθαν. Τώρα πιὰ εἶναι ὥρα γιὰ μετάνοια». 

.          Τὸ ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι προσκολλημένος μόνο σὲ τούτη τὴ ζωὴ δὲν χρειάζεται νὰ τὸ ἀποδείξουμε μὲ λόγια, τὸ βλέπουμε στὶς ἐπιδιώξεις του. Ἄλλωστε ὅ,τι εἶναι ὁ καθένας καθορίζεται ἀπ᾽ αὐτὸ ποὺ θέλει. Αὐτὲς οἱ ἐπιδιώξεις ἔχουν καθαρὰ ὑλιστικὸ χαρακτήρα κι αὐτό, ἀνάμεσα στὰ ἄλλα, φανερώνεται καὶ ἀπὸ τὴν ὑπερχρέωση τῶν ἑλληνικῶν νοικοκυριῶν σὲ δάνεια καὶ πιστωτικὲς κάρτες. Πολλὲς μάλιστα ἀπ᾽ αὐτὲς βρίσκονται ἤδη στὸ «κόκκινο», δηλαδὴ οἱ κάτοχοί τους δυσκολεύονται πολὺ νὰ τὶς ξεχρεώσουν. Τ πλαστικ χρμα διευκολύνει πολ τν καταναλωτ ν καταναλώνει λοένα κα περισσότερα πράγματα χωρς ν ασθάνεται τι χάνει χρήματα…
.          Ἡ ἐποχή μας καὶ ἡ ἐλεύθερη οἰκονομία ἔχουν πείσει τοὺς ἀνθρώπους πὼς δὲν ὑπάρχει πιὰ διάκριση πλουσίων καὶ φτωχῶν, ὅτι ὅλοι μποροῦν νὰ ἀγοράσουν τὰ πάντα. Καὶ εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἀκριβὰ ροῦχα, αὐτοκίνητα καὶ κινητὰ ἀγοράζουν πλέον ὅλοι. Μέχρι πότε ὅμως; Ἀπὸ πότε μποροῦν νὰ καταναλώνουν τόσα πολλὰ καὶ τὰ φτωχότερα στρώματα τῆς κοινωνίας ἄνευ συνεπειῶν; Εἶναι ἕνα ἐρώτημα ποὺ θὰ ἀπαντηθεῖ ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ γεγονότα ἀλλὰ ἐμᾶς μᾶς ἐνδιαφέρει ατ μανία τν νθρώπων γι κατανάλωση μέσ τς ποίας νθρωπος νιώθει να εδος ατάρκειας. Νιώθει ὅτι ἀφοῦ καταναλώνει, δὲν κινδυνεύει ἀπὸ τίποτα, εἶναι ὑγιὴς καὶ ἀθάνατος. Σκοπὸς ζωῆς ἔχει γίνει ἡ διὰ τῆς καταναλώσεως αὐτοεπιβεβαίωση τοῦ ἀνθρώπου.
.          Σ᾽ αὐτὸ ἀποσκοποῦν καὶ ὅσα λένε συνήθως στοὺς νέους ἀνθρώπους οἱ μεγαλύτεροι, γονεῖς, δάσκαλοι καὶ ἄλλοι. Τὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα σήμερα, ὅταν ἀποφασίζει νὰ ζορίσει τοὺς νέους ἀνθρώπους -αὐτὸ στὴν πραγματικότητα συμβαίνει μόνο στὴν τελευταία τάξη τοῦ Λυκείου-, δὲν τὸ κάνει γιὰ νὰ τοὺς βγάλει ἀπὸ μία κατάσταση ἄγνοιας καὶ νὰ τοὺς εἰσαγάγει στὸν χῶρο τῆς γνώσης καὶ τῆς μόρφωσης ἀλλὰ γιὰ νὰ τοὺς βοηθήσει στὴν ἐπαγγελματικὴ ἀποκατάσταση καὶ δι᾽ αὐτῆς στὴν οἰκονομικὴ ἐπιτυχία. Μιλοῦν γιὰ δύναμη, γιὰ προσπάθεια νὰ ὑπερνικηθοῦν τὰ ἐμπόδια, γιὰ ἀνάγκη νὰ ἰσχυροποιηθεῖ ὁ χαρακτήρας, γιὰ ἄνοδο καὶ πρόοδο στὴν ζωὴ καὶ τὰ σχετικά. Ἡ ἐπιτυχία σήμερα χρειάζεται ὅλα τοῦτα καὶ μάλιστα, ὅταν αὐτὰ κατακτηθοῦν μὲ τρόπο «ἔντιμο», δὲν ὑπάρχει τίποτα κακό. Τὸ ὅτι ὅλα αὐτὰ ὅμως ἔχουν ὡς σκοπό τους κυρίως τὴν ὑλικὴ εὐμάρεια καὶ τὴ δόξα τοῦ κατόχου αὐτῆς τῆς ἐπιτυχίας δὲν προβληματίζει πολλούς. Δὲν περνάει κἂν ἀπὸ τὸ μυαλὸ τῶν περισσοτέρων ἀνθρώπων.
.          Μ᾽ αὐτὰ τὰ πρότυπα μεγαλώνουν τὰ παιδιά τους οἱ γονεῖς σήμερα. Τὸν πρῶτο καὶ τὸν τελευταῖο λόγο ἔχει στὴν διαπαιδαγώγηση ἡ λέξη «πιτυχία», που ατ μεταφράζεται σ κατίσχυση π τν ντιπάλων σ᾽ ὅλα τὰ ἐπίπεδα καὶ κυρίως σ᾽ αὐτὰ ποὺ φαίνονται, δηλαδὴ στὴν οἰκονομικὴ ἐπιφάνεια. Στὴν θέση το Θεο βαλαν ο νθρωποι περισσότερο π ποτέ, μ τρόπο συστηματικ κα μαζικ ποδεκτό, τν κοινωνικ νοδο κα τὴν δυνατότητα καταναλώσεως.

.        λα τοτα δν κρύβουν π πίσω τίποτα λλο πέρα π τν γωισμ το νθρώπου λλ κα τν φόβο το θανάτου. Αὐτὸ ποὺ μᾶς κάνει –συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα δὲν ἔχει σημασία– νὰ ἀγκιστρωνόμαστε στὸ χρῆμα, στὴν δόξα ποὺ αὐτὸ συνεπάγεται καὶ στὴν διαδικασία ἀπόκτησής του λίγο πέχει π να εδος θρησκοληψίας: μία κακς νοούμενη πίστη σ κάτι πο δυνατε ν σ πελευθερώσει π τ βασικ προβλήματα τς νθρώπινης ζως  κα τὴν θεμελιώδη στν νθρωπο βεβαιότητα κα νασφάλεια. Γι᾽ αὐτὸ καὶ δὲν παύει ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀγωνίζεται γιὰ τὸ χρῆμα ἀκόμα κι ὅταν φτάσει σὲ μεγάλη ἡλικία ἢ εἰδικὰ τότε. Καὶ τελικὰ δὲν ξεφεύγει ποτὲ καθότι πρῶτα φεύγει ἡ ψυχή μας καὶ μετὰ τὰ χούγια μας…

 ΠΗΓΗ: alopsis.gr

, , , , ,

Σχολιάστε

Η ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Η ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
– Κυριακὴ Γ΄ Λουκᾶ –

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
 Ἰωάν. Δ. Καραβιδόπουλου, Καθηγ. Παν/μίου,
«Ὁδὸς Ἐλπίδας»-Μηνύματα ἀπὸ τὰ Εὐαγγέλια τῶν Κυριακῶν
ἐκδ. «ΛΥΔΙΑ», β´ ἔκδ., Θεσ/νίκη 1996, σ. 16-19

.       Μία συνάντηση μεγάλης σημασίας γίνεται κατὰ τὴν διήγηση τῆς περικοπῆς Λουκ. ζ´ 11-16, στὴν πύλη τῆς πόλεως Ναΐν τῆς Γαλιλαίας: Ἡ πομπὴ ποὺ συνοδεύει τὸ νεκρὸ παιδὶ μιᾶς χήρας γυναίκας στὸν τάφο (ἀργὰ τὸ ἀπόγευμα κατὰ τὶς παλαιστινὲς συνήθειες) συναπαντιέται μὲ τὴν συνοδεία τοῦ Χριστοῦ· ὁ Ἀρχηγὸς τῆς ζωῆς συναντᾶ μπροστά του τὸ θάνατο· τὸ σβήσιμο κάθε ἐλπίδας βρίσκεται ἀντιμέτωπο μ’ Αὐτὸν ποὺ εἶναι ἡ ἐλπίδα, ἡ ζωὴ καὶ τὸ μέλλον τοῦ κόσμου. Σὲ μία τέτοια συνάντηση ἀσφαλῶς νικητὴς εἶναι ὁ ἰσχυρότερος, αὐτὸς ποὺ πατᾶ τὸ θάνατο, διαλύει τὴ θλίψη του καὶ δείχνει πρὸς τὴν ἀνατολὴ ἑνὸς νέου κόσμου. Μόνον Αὐτὸς ἔχει τὴν θεία αὐθεντία καὶ ἐξουσία νὰ προφέρει τὴν φράση ποὺ διαβάζουμε στὴν περικοπή μας: «Νεανίσκε, σοὶ λέγω· ἐγέρθητι». Εἶναι μία διαταγὴ τῆς ζωῆς πρὸς τὸν θάνατο, μία πρόσκληση τοῦ νικητῆ τῆς ζωῆς πρὸς τὸν ἡττημένο ἀπὸ τὸν θάνατο ἄνθρωπο.
.       Ὁ θάνατος προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀποτυχία τοῦ ἀνθρώπου, τὴν ἐπανάσταση  κατὰ τοῦ Θεοῦ, τὴν προβολὴ τοῦ ἐγώ του σὰν κέντρο τοῦ παντός· τὸ ἐγὼ τονίζεται καὶ αὐτοεπιβεβαιώνεται μὲ κάθε τρόπο μέσα στὴν ζωή, γιατί φοβᾶται τὴν ἐξαφάνισή του καὶ τὸν ἐκμηδενισμό του ἀπὸ τὸν θάνατο. Ἔτσι ἢ παραβλέπει κανεὶς ἀλαζονικὰ τὴν ἀργὰ ἢ γρήγορα ἐπερχόμενη καταστροφικὴ παρουσία τοῦ θανάτου καὶ αἰφνιδιάζεται ἀπροετοίμαστος γι’ αὐτὴ τὴ συνάντησή του, ἢ τὴν φοβᾶται διαρκῶς καὶ ἡ ζωὴ ἔτσι καταντᾶ ἕνας παθολογικὸς τρόμος στὴ σκέψη ὅτι κάποτε θὰ τελειώσει. Καὶ στὶς δύο περιπτώσεις ἔχουμε μία ἀρνητικὴ καὶ μηδενιστικὴ θεώρηση τοῦ μεγάλου αὐτοῦ γεγονότος τῆς ὑπάρξεώς μας ποὺ λέγεται θάνατος. Ἡ φιλοσοφία τῆς ἐποχῆς μας ἔδωσε πολλὲς ὄψεις καὶ περιγραφὲς τοῦ τρομακτικοῦ βιώματος ποὺ αἰσθάνονται οἱ ἄνθρωποι στὴν σκέψη τοῦ θανάτου καὶ τῆς φοβίας ποὺ παραλύει τὴν ζωή τους ἀπὸ τὸν βέβαιο ἐρχομό του.
.       Ἡ Ἁγία Γραφὴ ὅμως, ὅσες φορὲς ἀναφέρει τὸν θάνατο, δὲν τὸ κάνει γιὰ νὰ τρομοκρατήσει τοὺς ἀνθρώπους ἢ γιὰ νὰ τοὺς δείξει τὸ μάταιο καὶ ἀνούσιο κάθε προσπάθειάς τους, ἀφοῦ τὸ τέρμα θὰ εἶναι ἀναπόφευκτα ὁ τάφος· ἀπεναντίας ἐνδιαφέρεται νὰ ὑπογραμμίσει τὴ νέα πραγματικότητα ποὺ ξεπερνᾶ καὶ κατανικᾶ τὸν θάνατο, ἐνδιαφέρεται νὰ δείξει ὅτι ὁ θάνατος ἔχασε τὸ κεντρί του ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καταπάτησε τὸν θάνατο μὲ τὴν ἀνάστασή του. Ἡ ζωὴ καὶ ἡ ἀνάσταση εἶναι τὸ κεντρικὸ θέμα τῶν βιβλίων τῆς Κ. Διαθήκης καὶ ὄχι ὁ θάνατος καὶ ἡ ἀγωνία ποὺ αὐτὸς προκαλεῖ.
.       Ὅποιος βρίσκεται κοντὰ στὸν ἀναστημένο Χριστό, καὶ ζεῖ τὴν παρουσία του μέσα στὴν Ἐκκλησία, οὐσιαστικὰ βέβαια καὶ ὄχι τυπικά, αὐτὸς δὲν ἀγωνιᾶ μπροστὰ στὴν ἰδέα τοῦ θανάτου, γιατί ξέρει ὅτι ἡ ζωὴ εἶναι ἕνα θαῦμα τοῦ Θεοῦ, μία προσφορὰ ἀγάπης, ἕνα δῶρο αἰώνιο ποὺ μὲ κανένα τρόπο δὲν μπορεῖ νὰ ἐκμηδενισθεῖ ἀπὸ τὶς φθοροποιὲς δυνάμεις τῆς κακίας, τοῦ μίσους καὶ τῆς καταστροφῆς ποὺ ἐκπροσωπεῖ ὁ θάνατος.
.       Ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ γεμίζει τὴν ζωὴ τοῦ πιστοῦ μὲ τέτοια πληρότητα καὶ ἀφθονία, ὥστε ὁ θάνατος νὰ μὴ μπορεῖ νὰ σημαίνει παρὰ πέρασμα ἀπὸ τὸ μυστήριο στὴν πραγματικότητα, ὁλοκλήρωση τῆς ζωῆς καὶ ἄνοιγμα πρὸς νέους κόσμους. Ἡ ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν φωτίζεται ἀπὸ τὸ φῶς τῆς θείας ἀγάπης καὶ ὅταν θερμαίνεται μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς ἀναστάσεως, ἀποκτᾶ καινούργιες δυνατότητες δημιουργικῆς ὁράσεως, γίνεται ἑστία χαρᾶς, καὶ ἐκπροσωπεῖ ἤδη τὴ νέα μελλοντικὴ πραγματικότητα τῆς ζωῆς μέσα σ’ ἕνα κόσμο ποὺ βασιλεύει ἡ ὀσμὴ τοῦ θανάτου.
.       Τὸ «νεανίσκε, σοὶ λέγω· ἐγέρθητι» εἶναι ἡ ἐλπιδοφόρα καὶ γεμάτη ζωὴ προσταγὴ τοῦ Χριστοῦ. Ὅταν τέτοιες καινούργιες δυνατότητες ἐλπίδας καὶ ζωῆς προσφέρονται στὸν ἄνθρωπο, εἶναι ἐπικίνδυνο γι’ αὐτὸν νὰ συνεχίζει νὰ ἀναπνέει τὴν ἀπελπιστικὴ ἀτμόσφαιρα τοῦ θανάτου. Γιατί, χωρὶς τὴν ἐλπίδα ἡ ζωὴ στενεύει πολύ, χάνει τὶς πραγματικὲς διαστάσεις της, ἐκμηδενίζεται· μὲ ἄλλα λόγια κυριαρχεῖται ἐξ  ὁλοκλήρου ἀπὸ τὴν ἀγωνία καὶ τὸν τρόμο τοῦ θανάτου. Ἀντίθετα, μὲ τὴν ἐλπίδα καὶ αὐτὸς ὁ θάνατος ἀλλάζει ὄψη, χάνει τὶς τρομακτικὲς διαστάσεις του καὶ παρουσιάζεται σὰν ἕνας συγκλονιστικὸς μὲν ὁπωσδήποτε, ὄχι ὅμως καὶ τελικὸς σταθμὸς τῆς ζωῆς.

, ,

Σχολιάστε