Ἄρθρα σημειωμένα ὡς ζωή

Ο ΤΕΛΕΙΟΤΕΡΟΣ ΟΡΙΣΜΟΣ τῆς ΖΩΗΣ (Ἅγ. Ἰουστίνος Πόποβιτς)

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
Ἁγ. Ἰουστίνου [Πόποβιτς],
Δογματική, Ὀρθόδοξη Φιλοσοφία τῆς Ἀλήθειας,
ἐκδ. Ἱ. Μ. Βατοπαιδίου,
Ἅγιον Ὄρος 2019, σελ. 237-238
Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστιαν. Βιβλιογραφίας»

.             «Ἡ ζωὴ σὺν Χριστῷ ἐν τῷ Θεῷ» (Κολ. γ´ 3). Αὐτὴ στὴν πραγματικότητα πρέπει νὰ εἶναι ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου. Γιὰ χάρη της δημιουργήθηκαν οἱ ἄνθρωποι, γι᾽ αὐτὸ ἦλθε καὶ ὁ Θεάνθρωπος στὸν κόσμο μας καὶ προσέλαβε τὴν ζωή μας, γιὰ νὰ τὴν μεταφέρει στὸν θεῖο προορισμὸ καὶ στόχο της. Καὶ ὁ προορισμός της εἶναι ἡ θεο-ζωή. Τέτοια ἦταν ἡ ζωή μας στὸν παράδεισο, θεο-ζωή. Ἡ ἀμαρτία τὴν ἀπέκοψε ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τὴν ἕνωσε μὲ τὸν διάβολο! Ἔκτοτε, ἡ ζωή μας ἔγινε μία μορφὴ διαβολο-ζωῆς. Ὁ Θεάνθρωπος ἦλθε στὸν κόσμο μας, γιὰ νὰ τὴν ἐλευθερώσει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, τὸν θάνατο, τὸν διάβολο καὶ ἔτσι ἀπὸ διαβολο-ζωὴ νὰ τὴν ἐπαναφέρει σὲ θεο-ζωή. Αὐτὸ μποροῦσε νὰ τὸ κάνει μόνον ὁ Θεάνθρωπος, γιατὶ Αὐτὸς εἶναι ποὺ ἐν Ἑαυτῷ ἕνωσε τὴν ζωή μας μὲ τὸν Θεό, καθιστώντας την ἐκ νέου θεο-ζωή, ζωὴ κρυμμένη «σὺν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ Θεῷ». Ἐνανθρωπιζόμενος ὁ Θεὸς Λόγος ἔγινε ἡ ζωή μας, καὶ μὲ τὴν ζωή Του μᾶς ἔδειξε τί εἶναι ἡ θεο-ζωή. Θεάνθρωπος, θεο-ζωή: ὅλη ἡ ζωὴ ἐν τῷ Θεῷ, ἐκ τοῦ Θεοῦ, χάριν τοῦ Θεοῦ, διὰ τοῦ Θεοῦ. Ἡ θεανθρώπινη ζωὴ τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ μόνη ἀληθινή, κανονική, ζωή. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία εἶναι θεανθρώπινο σῶμα μὲ ζωὴ θεανθρώπινη. Μέσα στὴν Ἐκκλησία ἡ ζωή μας γίνεται θεο-ζωή, «σὺν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ Θεῷ»· ἐκεῖ, ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ, βιώνουμε τὴν ἀνθρώπινη ζωή μας ὡς θεανθρώπινη, «ἡμῶν γὰρ τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει» (Φιλιπ. γ´ 20)
.             Ὁ Θεὸς Λόγος ἐμφανίσθηκε στὴν γῆ ὡς Θεάνθρωπος, ὡς Ἐκκλησία, ἀποθησαυρίζοντας μέσα στὴν τελευταία, πρωτίστως, τὸν Ἑαυτό Του, τὸ Μόνο Ἁγίασμα τῶν Ἁγιασμάτων, ἀλλὰ καὶ ὅλα τὰ ἄφατα θεῖα πλούτη. Μέσα στὸ θεανθρώπινο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας οἱ χριστιανοί, Θείᾳ Χάριτι, βιώνουν τὴν ζωὴ τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἕως τὸ ἄπειρο τέλος της. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ θεόδοξος Ἀπόστολος εὐαγγελίζεται: «ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ, ἡ ζωὴ ἡμῶν, τότε καὶ ὑμεῖς σὺν αὐτῷ φανερωθήσθε ἐν δόξῃ» (Κολ. γ´ 4). Ἡ ζωὴ τοῦ χριστιανοῦ εἶναι, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἕως τὸ τέλος της, ζωὴ ἐν Χριστῷ. Καὶ μάλιστα ὄχι μόνον ἐν Χριστῷ, ἀλλὰ «ὁ Χριστὸς ἡ ζωὴ ἡμῶν». Αὐτὸς εἶναι ὁ τελειότερος ὁρισμὸς τῆς ζωῆς, ἰδοὺ τί εἶναι ζωή: ὁ Χριστός-ζωή.

, , , , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΡΕΥΣΙΜΟ ΠΡΟΪΟΝ [Νέο] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ ζωὴ δὲν εἶναι ἐμπορεύσιμο προϊὸν

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἡ ζωὴ εἶναι ὑπέρτατο ἀγαθό τοῦ ἀνθρώπου καὶ ταυτόχρονα ἕνα μυστήριο, μπρὸς στὸ ὁποῖο ὀφείλεται τιμὴ καὶ σεβασμός. Τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ «φιλελευθεροποίηση» τῆς ἀγορᾶς ἐπεκτείνεται στὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου. Στὸ ὄνομα τῆς ἰδεολογίας τοῦ «προοδευτισμοῦ», στὸν ὁποῖο συγκλίνουν οἱ νεοφιλελεύθεροι μὲ τοὺς νεοκομμουνιστές, ἐμπορευματοποιεῖται ἡ ζωή, καταργοῦνται αἰώνιες ἠθικὲς ἀρχὲς καὶ ἀξίες καὶ παραβιάζονται φυσικοὶ νόμοι. Οἱ νοοτροπίες καὶ οἱ κανόνες τῆς ἀγορᾶς ἐπιδιώκεται νὰ ρυθμίζουν καὶ τὸ πῶς ἕνα παιδὶ θὰ γεννηθεῖ καὶ τὸ πῶς καὶ μὲ ποιοὺς ἐνήλικους θὰ ζήσει καὶ θὰ παιδαγωγηθεῖ.
.         Οἱ συγκεκριμένες ἰδεολογίες τῆς παγκοσμιοποίησης καταργοῦν τὰ καθήκοντα καὶ τὶς ὑποχρεώσεις ἔναντι τῶν ἀγέννητων καὶ νεογέννητων ἀνθρώπων καὶ εὐνοοῦν τὴν νοοτροπία τῶν ὁμοφυλόφιλων. Αὐτοὶ ἐπιβάλλουν, ὡς δικαίωμά τους, τὸ νὰ ἀποκτήσουν παιδὶ μὲ ὁποιοδήποτε τρόπο, ποὺ τοὺς προσφέρεται τεχνολογικὰ καὶ δικονομικά. ντίθετα οδες περασπίζεται τ φυσικ κα ζωτικ δικαίωμα το προστάτευτου παιδιο, ν μεγαλώσει μ τος φυσικος γονες του, μ πατέρα κα μητέρα κα τ πίσης φυσικό του δικαίωμα ν γνωρίζει «π πο κρατάει σκούφια του».
.         Ὅταν ἔρευνες καὶ ποσὰ ἑκατομμυρίων διατίθενται, γιὰ νὰ πληροφορηθεῖ ἡ ἀνθρωπότητα ἂν κατάγεται ἢ ὄχι ἀπὸ τὸν πίθηκο (καὶ ὁ πίθηκος ἀπὸ ποιόν;…), εἶναι παράλογο καὶ ἀνήθικο νὰ ἀποκλείεται τὸ παιδὶ –προϊὸν τῶν μεθόδων τῆς ἰατρικῶς ὑποβοηθούμενης ἀναπαραγωγῆς καὶ τῶν συνεπακόλουθών της– νὰ γνωρίσει τὸν ἄμεσο καὶ ὄχι τὸν ὑποθετικὸ –ἐξ υἱοθεσίας– πρόγονό του. Ἡ παγκοσμιοποίηση ἐπιδιώκει νὰ κάνει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ὅπως τὰ μπλοὺ τζίν, ἀγνώστου προελεύσεως. Ὅλοι νὰ ἀποτελοῦν μέρος τοῦ ἀνθρωποειδοῦς χυλοῦ.
.       Τὰ ὅσα γράφονται ξεκίνησαν ἀπὸ τὴν εἴδηση, ὅτι τὸ Ἀνώτατο Ἀναθεωρητικὸ Δικαστήριο τῆς Γαλλίας, τὴν περασμένη ἑβδομάδα, ἀποφάσισε ὅτι ζεῦγος ὁμόφυλων ἀνδρῶν μπορεῖ νὰ υἱοθετήσει παιδί, ποὺ θὰ γεννηθεῖ στὸ ἐσωτερικὸ ἢ στὸ ἐξωτερικὸ τῆς χώρας ἀπὸ παρένθετη μητέρα, δηλαδὴ ἀπὸ γυναίκα, ποὺ φιλοξενεῖ στὴ μήτρα της ἔμβρυο μέσῳ τῆς ἰατρικῶς ὑποβοηθούμενης ἀναπαραγωγῆς (ΙΥΑ). Τὸ ἔμβρυο μπορεῖ νὰ εἶναι ἀνώνυμου πατέρα καὶ ἀνώνυμης μητέρας καὶ θὰ μεγαλώνει ἔχοντας τρεῖς πατέρες (δύο γνωστούς, ποὺ τὸ υἱοθέτησαν, καὶ τὸν ἄγνωστο φυσικό του πατέρα) καὶ μία «μητέρα», ποὺ θὰ εἶναι ἄγνωστο ἂν τὸ ἔμβρυο ποὺ φιλοξένησε στὴ μήτρα τῆς προέρχεται ἀπὸ δικό της ὠάριο καὶ γνωστοῦ της σπερματοζωάριο, ἢ εἶναι καὶ τὰ δύο ἄγνωστα, προερχόμενα ἀπὸ τὴν σχετικὴ τράπεζα ποὺ προέβη στὴν ΙΥΑ.
.         Ὅλα ὅσα ὑποστηρίζουν αὐτοὶ ποὺ ἐπιδιώκουν νὰ προωθήσουν παγκοσμίως τὸ νέο μοντέλο «οἰκογένειας» ξεκινοῦν ἀπὸ σαθρὴ καὶ ἀναπόδεικτη λογικὴ καὶ φυσικὴ βάση. Ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα, ἐν ὀνόματι τῆς ἰσότητας καὶ τῆς ἰσότιμης μεταχείρισης, ποὺ δέχονται σταδιακὰ τὰ κράτη, καὶ μὲ τὴ μέθοδο τοῦ σαλαμιοῦ, ποὺ πρῶτος ὁ Οὖγγρος σταλινικὸς κομμουνιστὴς ἡγέτης Ματίας Ράκοσι περιέγραψε, στὴν ἀρχὴ νομιμοποιεῖται τὸ σύμφωνο συμβίωσης μεταξὺ ὁμοφύλων, στὴ συνέχεια ὁ «γάμος» τους…
.       Μετὰ τὴν ἀναγνώριση ὡς νόμιμης καὶ φυσιολογικῆς τῆς ὁμοφυλοφιλικῆς «οἰκογένειας» ἔρχεται ἡ ἀπόκτηση καὶ ἡ ἀνατροφὴ παιδιῶν ἀπὸ τὰ ὁμόφυλα ζευγάρια, μετὰ προωθεῖται στὸ σχολεῖο νὰ διδάσκεται ἡ συμπεριφορὰ τῶν ὁμοφυλόφιλων… Καὶ ἀφοῦ τὸ «τρίτο φύλο» ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὸ κράτος ὅτι ἀποτελεῖ φυσιολογικὴ κατάσταση στὶς διάφορες μορφές του, στὸ ληξιαρχεῖο τοῦ Καναδᾶ καὶ στὴ δήλωση τῆς γεννήσεως, στὸ φύλο τοῦ νεογέννητου προστέθηκε καὶ τρίτη στήλη, στὴν ὁποία ὁ κηδεμόνας μπορεῖ νὰ σημειώσει πέραν τοῦ Μ (Μale – Ἀρσενικὸ) καὶ F (Female – Θηλυκὸ) τὸ U (Unknown – «ἄγνωστο»), μὲ τὴν ἔννοια ὅτι τὸ φύλο δὲν εἶναι συγκεκριμένο καὶ ἀπόλυτο, ὑπὸ τὴ φυσιολογικὴ καὶ ἐπιστημονικὴ ἔννοια, ἀλλὰ ὅταν θὰ γίνει ἐνήλικο ἄτομο, τότε θὰ ἐπιλέξει τὸ φύλο του… Καὶ ὑπάρχει καὶ ἄλλη συνέχεια. Ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὸ κράτος μὲ Νόμο ἡ ὑποχρέωση στοὺς Δημάρχους νὰ τελοῦν «γάμο» ὁμοφύλων, ἔστω καὶ ἂν αὐτοὶ ἔχουν πρόβλημα συνειδήσεως. Τελευταίως ἡ Σουηδικὴ κυβέρνηση ψήφισε Νόμο, μὲ τὸν ὁποῖο ἀπολύεται ἀπὸ τὴ θέση του ὁ πάστορας τῆς ἐπικρατοῦσας Λουθηρανικῆς «Ἐκκλησίας», ποὺ δὲν θὰ θελήσει, γιὰ λόγους συνειδήσεως, νὰ τελέσει θρησκευτικὸ σὲ ὁμόφυλους.
.      Καὶ κάτι, τελευταῖο, ποὺ μᾶς ἀφορᾶ. Σὲ ἐξέλιξη εἶναι ὁ θεολογικὸς διάλογος μὲ τοὺς Λουθηρανούς. Ἡ λογικὴ τοῦ Φαναρίου καὶ τῶν «προοδευτικῶν» ὀπαδῶν του εἶναι πὼς οἱ διάλογοι ὁδηγοῦν τοὺς ἑτεροδόξους στὴν κατανόηση τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως… Τὴν περασμένη ἑβδομάδα γράφτηκε στὴ μεγάλης κυκλοφορίας γαλλικὴ ἐφημερίδα «Λὲ Μὸντ» (Le Monde, 9-10 Juillet 2017, p. 8) ὁλοσέλιδο ἄρθρο τῆς πάστορα (ἢ παστόρισσας) Μαρίας Ἴσμπεργκ, 45 ἐτῶν. Σ’ αὐτὸ γράφει πὼς ὅταν ἀνακοίνωσε στοὺς ἐνορίτες της ὅτι τὴν προηγούμενη ἡμέρα εἶχε πάει στὸν κινηματογράφο «μὲ τὴ γυναίκα της», αὐτοὶ (οἱ ἐνορίτες) «ἦσαν εὐτυχισμένοι γιὰ τὸ γεγονὸς καὶ γι’ αὐτές». Στὸ συγκεκριμένο ἄρθρο ἡ Μαρία Ἴσμπεργκ σημειώνει ὅτι οἱ συνθῆκες στὴ Σουηδία μποροῦν νὰ γίνουν ἀκόμη καλύτερες γιὰ τοὺς ὁμοφυλόφιλους. Καὶ ἀναφέρει τὸ ἑξῆς παράδειγμα: «Ὅταν γεννήθηκαν τὰ παιδιά μας, δὲν ἀναγνωρίστηκα ὡς μητέρα τους, ἐπειδὴ ἡ γυναίκα μου ἔκαμε τὴν Ὑποβοηθούμενη Ἰατρικὴ Ἀναπαραγωγὴ στὴ Δανία, ὅπου ἐπιλέξαμε νὰ πᾶμε, διότι ἡ σειρὰ ἀναμονῆς στὴ Σουηδία εἶναι πολὺ μεγάλη. Ἔτσι ὑποχρεώθηκα νὰ τὰ υἱοθετήσω, κάτι ποὺ εἶναι μία μακρὰ διαδικασία, πολὺ ἰδιότροπη». Θὰ τὰ ἤθελε φυσιολογικὰ παιδιά της, ἀγνώστου πατρός… Ἔτσι πάλι θὰ ἦσαν εὐτυχισμένοι οἱ ἐνορίτες της… Τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ ἐπὶ δεκαετίες θεολογικοῦ διαλόγου μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους εἶναι ἡ κυρία Ἴσμπεργκ, ἡ ὁμοφυλόφιλη Λουθηρανὴ παστόρισσα….-    

, ,

Σχολιάστε

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΦΡΟΝΟΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥ-2 «Ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου: Δὲν μπορεῖ νὰ βρεθεῖ καλλίτερη ἔκφραση γιὰ τὸν καταστροφικὸ θρίαμβο τοῦ σώματος κατὰ τῆς ψυχῆς». (Ἅγ. Νικ. Βελιμίροβιτς)

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

 ΚΥΡΙΑΚΗ Θ´ Λουκᾶ
 Ἡ παραβολὴ τοῦ ἄφρονoς πλουσίου
 
(Λουκ. ιβ´ 16-21)
[Β´] 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο

«Ὁμιλίες Ϛ´» – Κυριακοδρόμιο Γ´,

Ἀθῆναι 2014, μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 71-75
ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ. «Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ»

ἐπεξ.: «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»

Α´ Μέρος: Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΦΡΟΝΟΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥ-1 «Ὁ πλούσιος αὐτὸς στὴν πραγματικότητα εἶναι ἕνας κλέφτης». (Ἅγ. Νικ. Βελιμίροβιτς)

.             Ἡ ἀφθονία τῶν καρπῶν εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ. Στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων φαίνεται ἀγνώμων ἐκεῖνος ποὺ δέχεται δῶρο ἀπὸ ἕναν ἄλλο καὶ δὲν λέει «εὐχαριστῶ» οὔτε καὶ δίνει κάποια προσοχὴ στὸ δωρητή, ἀλλὰ βιάζεται νὰ κρύψει τὸ δῶρο σὲ ἀσφαλὲς μέρος. Ἕνας συμπαθὴς ζητιάνος, ὅταν τοῦ δίνουν ἕνα κομμάτι ξερὸ ψωμί, εὐχαριστεῖ ἐκεῖνον ποὺ τοῦ τὸ προσέφερε. Ὁ πλούσιος ὅμως δὲν ἔκανε οὔτε μία σκέψη, δὲν βρῆκε οὔτε ἕνα λόγο νὰ εὐχαριστήσει τὸν Θεὸ γιὰ τόσο πλούσια σοδειά. Οὔτε ἕνα μικρὸ χαμόγελο χαρᾶς δὲν ζωγραφίστηκε στὰ χείλη του γιὰ τὴν τόσο θαυμαστὴ καὶ μεγάλη χάρη ποὺ ἔλαβε ἀπὸ τὸν Θεό. Ἀντὶ γιὰ προσευχὴ εὐχαριστίας καὶ δοξολογίας στὸν Θεὸ καὶ καρδιακὴ χαρά, ἄρχισε ἀμέσως ν’ ἀνησυχεῖ, νὰ σκέφτεται πῶς θὰ μαζέψει τόσα ἀγαθὰ καὶ νὰ τὰ διαχειριστεῖ μὲ τέτοιο τρόπο, ὥστε νὰ μὴ μείνει πίσω οὔτε ἕνα σπυρὶ γιὰ τὰ πουλιά, οὔτε ἕνα μοναδικὸ μῆλο νὰ πέσει στὰ χέρια τῶν φτωχῶν γειτόνων του.
.             «Καὶ εἶπε· τοῦτο ποιήσω· καθελῶ μου τὰς ἀποθήκας καὶ μείζονας οἰκοδομήσω, καὶ συνάξω ἐκεῖ πάντα τὰ γενχήματά μου καὶ τὰ ἀγαθά μου» (Λούκ. Ιβ´ 18). Προσέξτε σὲ τί μεγάλους κόπους προβαίνει ἕνας ἀσυλλόγιστος ἄνθρωπος! ντ ν προσπαθήσει ν σκοτώσει τν παλαι νθρωπο μέσα του κα ν ναστήσει τὸν νέο, ξαντλε λες του τς προσπάθειες στ ν γκρεμίσει τς παλις ποθκες, τος στάβλους κα τ ποστατικά του, γι ν χτίσει καινούργια. Ἂν ἡ πλούσια συγκομιδή του συνεχιστεῖ καὶ τὰ ἑπόμενα χρόνια, θὰ πρέπει νὰ μεγαλώσει πάλι τὶς σιταποθῆκες του ἢ νὰ χτίσει καινούργιες. Ἔτσι οἱ σιταποθῆκες του ἀπὸ χρόνο σὲ χρόνο αὐξάνονται ἢ μεγεθύνονται, ἐνῶ ἡ ψυχή του ὁλοένα στενεύει καὶ παλιώνει κι οἱ παλιοὶ καρποί του σαπίζουν, ὅπως κι ἡ ψυχή του. Γύρω του σωρεύεται τὸ μίσος κι ἐναντίον του ἐκτοξεύονται κατάρες. Οἱ φτωχοὶ θὰ βλέπουν μὲ φθόνο τὰ πλούτη του κι οἱ πεινασμένοι θὰ καταριοῦνται τὴ σκληρότητα, τὴ φιλαυτία καὶ τὴν ἰδιοτέλειά του. Ἔτσι τὰ πλούτη του φέρνουν τὴν καταστροφὴ τόσο στὸν ἴδιο ὅσο καὶ στοὺς ἀνθρώπους ποὺ ζοῦν κοντά του. Ἡ ψυχή του θὰ χαθεῖ ἀπὸ τὴ σκληροκαρδία καὶ τὴ φιλαυτία του. Οἱ ψυχὲς τῶν ἄλλων θὰ βλαφτοῦν ἀπὸ τὸ φθόνο καὶ τὶς κατάρες. Βλέπετε πῶς χρησιμοποιεῖ τὰ δῶρα τοῦ Θεοῦ ἕνας ἄνθρωπος χωρὶς ἐπίγνωση, τόσο γιὰ τὴ δική του ὅσο καὶ γιὰ τῶν ἄλλων τὴν ἀπώλεια. Ὁ Θεὸς τοῦ ἔδωσε τὰ πλούτη γιὰ νὰ βοηθήσουν στὴ σωτηρία τόσο τὴ δική του ὅσο καὶ τῶν ἄλλων, ἐκεῖνος ὅμως τὰ χρησιμοποίησε γιὰ κατάρα, γιὰ τὸ κακὸ τὸ δικό του, μὰ καὶ τῶν ἄλλων. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος συμβουλεύει ὅλους ἐκείνους ποὺ εἶναι πρόθυμοι νὰ δεχτοῦν συμβουλή: «Ἔφαγες μέχρι κορεσμοῦ; Θυμήσου τοὺς πεινασμένους. Ἱκανοποίησες τὴ δίψα σου; Θυμήσου τοὺς διψασμένους. Ζεσταίνεσαι καλά; Θυμήσου αὐτοὺς ποὺ κρυώνουν. Ζεῖς σ’ ἕνα πλούσια ἐπιπλωμένο σπίτι; Βάλε μέσα καὶ τοὺς ἄστεγους. Ἔνιωσες εὐτυχισμένος σὲ μία γιορτή; Προσπάθησε νὰ χαροποιήσεις τοὺς λυπημένους καὶ τοὺς θλιμμένους. Σὲ τιμοῦν ὡς ἄνθρωπο πλούσιο; Προσπάθησε νὰ ἐπισκεφτεῖς καὶ ν’ ἀνακουφίσεις τοὺς ἐνδεεῖς. Εἶσαι εὐχαριστημένος ἀπὸ τὸν προϊστάμενό σου; Κάνε καὶ τοὺς ὑφισταμένους σου χαρούμενους. Ἂν εἶσαι σπλαγχνικὸς κι εὐγενικὸς μαζί τους, θὰ βρεῖς ἔλεος κι εὐσπλαγχνία, ὅταν ἡ ψυχή σου ἀναχωρήσει ἀπὸ τὸ σῶμα σου».
.               Δύο μεγάλοι ἀσκητὲς στὴν ἔρημο τῆς Αἰγύπτου προσευχήθηκαν στὸν Θεὸ νὰ τοὺς ἀποκαλύψει ἂν ὑπάρχει ἄνθρωπος στὸν κόσμο ποὺ νὰ ὑπηρετεῖ τὸν Θεὸ καλύτερα ἀπ’ αὐτούς. Καὶ τοὺς ἀποκαλύφτηκε τὸ ἑξῆς: Δέχτηκαν τὴν ἐντολὴ νὰ πᾶνε σ’ ἕνα συγκεκριμένο μέρος καὶ σ’ ἕνα συγκεκριμένο ἄνθρωπο, γιὰ νὰ βροῦν ἀπάντηση στὸ ἐρώτημά τους. Πῆγαν στὸν τόπο ποὺ τοὺς ἀποκαλύφτηκε καὶ βρῆκαν ἕναν ἁπλοϊκὸ ἄνθρωπο ποὺ τὸν ἔλεγαν Εὐχάριστο. Ἦταν κτηνοτρόφος. Οἱ ἀσκητὲς δὲν βρῆκαν τίποτα ἀξιόλογο στὸν ἄνθρωπο αὐτό, ἀλλὰ τὸν ρώτησαν πῶς προσπαθοῦσε νὰ τηρήσει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Εὐχάριστος δίστασε ἀρκετὰ κι ὕστερα τους εἶπε πὼς μοίραζε ὅσα κέρδιζε ἀπὸ τὰ ζωντανά του σὲ τρία μερίδια: Τὸ ἕνα μερίδιο τὸ ἔδινε στοὺς φτωχοὺς καὶ τοὺς ἄπορους, ἄλλο ἕνα γιὰ νὰ περιποιεῖται τοὺς ξένους καὶ τὸ τρίτο τὸ κρατοῦσε γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ τὴ σεμνὴ σύζυγό του. Οἱ ἀσκητὲς τ’ ἄκουσαν αὐτά, εὐχαρίστησαν τὸν εὐεργέτη τους καὶ γύρισαν στὰ κελλιά τους.
.               Βλέπουμε ἀπὸ τὸ παράδειγμα αὐτὸ πὼς ὁ Θεὸς λογαριάζει μεγαλύτερη ἀρετὴ τὴν ἐλεημοσύνη καὶ τὴ φιλανθρωπία ἀπὸ τὸν αὐστηρὸ ἀσκητισμό. Ὁ ἄπληστος πλούσιος τῆς παραβολῆς μας δὲν σκεφτόταν καθόλου τὸν Θεό, τὴν ψυχή του ἢ τὴ φιλανθρωπία. Μοναδική του σκέψη ἦταν νὰ ἐπεκτείνει τὶς σιταποθῆκες του, γιὰ νὰ στοιβάσει μέσα ὅλα τὰ γεννήματα ἀπὸ τοὺς ἀγρούς του. Καὶ τί θὰ γίνει ὅταν θά ᾽χει κάνει ὅλ’ αὐτά; Ἂς ἀκούσουμε τὸν ἴδιο:

.                    «Καὶ ἐρῶ τῇ ψυχῇ μου· ψυχή, ἔχεις πολλὰ ἀγαθὰ κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου» (Λουκ. ιβ´ 19). Μπορε ψυχ ν φάει ν πιε; Τ σμα καταναλώνει τ σοδειά του, χι ψυχή. πλούσιος νθρωπος, ταν μιλάει γι τν ψυχή του, ννοε τ σμα του. ψυχ ναπτύχθηκε μέσα στ σμα του, γινε να μαζί του, πλούσιος ξέχασε ς κα τ νομά της. Δν μπορε ν βρεθε καλλίτερη κφραση γι τν καταστροφικ θρίαμβο το σώματος κατ τς ψυχς. Φανταστεῖτε ἕνα ἀρνὶ παγιδευμένο στὴ φωλιὰ ἑνὸς σκύλου, ξεχασμένο μέσα ἐκεῖ. Ὁ σκύλος γυρίζει καὶ φέρνει στὴ φωλιὰ τροφὴ γιὰ τὸν ἴδιο. Ὅταν γεμίσει τὴ φωλιά του μὲ σάπια κρέατα καὶ κόκκαλα, φωνάζει τὸ πεινασμένο ἀρνί: «Τώρα, ἀγαπητό μου ἀρνί, φάγε, πίε, εὐφραίνου. Ἔχουμε φαγητὸ γιὰ πολλὲς μέρες». Κι ὕστερα πέφτει στὸ φαγητὸ καὶ τρώει, ἐνῶ τὸ ἀρνὶ θὰ μείνει νηστικὸ καὶ θὰ πεθάνει ἀπὸ τὴν πείνα. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο συμπεριφέρεται στὴν ψυχή του ὁ πλούσιος, ὅπως κι ὁ σκύλος στὸ πεινασμένο ἀρνί.
.               Ἡ ψυχὴ δὲν τρέφεται μὲ φθαρτὴ τροφή, αὐτὸς ὅμως τέτοια τροφὴ τῆς προσφέρει. Ἡ ψυχὴ νοσταλγεῖ τὴν οὐράνια πατρίδα της. Ἐκεῖ βρίσκονται οἱ σιταποθῆκες κι ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς της. Αὐτὸς ὅμως τὴν καρφώνει στὴ γῆ. Ὁρκίζεται πὼς θὰ τὴν κρατήσει ἔτσι καρφωμένη γιὰ πολλὰ χρόνια. Ἡ ψυχὴ εὐφραίνεται κοντὰ στὸν Θεό. Ἐκεῖνος ὅμως δὲν προφέρει ποτὲ τ’ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μὲ τὰ χείλη του. Ἡ ψυχὴ τρέφεται μὲ ἀγάπη κι εὐσπλαγχνία. Σ’ αὐτὸν ὅμως δὲν ἔτυχε ποτὲ νὰ χρησιμοποιήσει τὰ πλούτη του, γιὰ νὰ δείξει ἀγάπη κι ἔλεος στοὺς φτωχούς, στοὺς ἀπόρους καὶ τοὺς ἀναπήρους ποὺ βρίσκονταν στὴ γειτονιά του. Ἡ ψυχὴ ἐπιθυμεῖ ἁγνὴ ἀγάπη, οὐράνια. Ἐκεῖνος ὅμως ρίχνει λάδι στὸ καμίνι τῶν παθῶν του, λιβανίζει τὴν ψυχή του μὲ τὸ δύσοσμο ἄρωμα ποὺ αὐτὰ παράγουν. Ἡ ψυχὴ ἀναζητᾶ τὸν στολισμό της, δηλαδὴ ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότητα, ἀγαθοσύνη, πίστη, πραότητα, ἐγκράτεια (πρβλ. Γαλ. ε´ 22, 23). Ἐκεῖνος ὅμως τὴ φορτώνει μὲ μέθη, λαιμαργία, μοιχεία καὶ ματαιότητα. Πῶς θὰ μποροῦσε νὰ μὴν πεθάνει ἕνα χορτοφάγο ἀρνί, ὅταν ἔχει γιὰ συντροφιὰ ἕνα σαρκοβόρο σκυλί; Πῶς μπορεῖ νὰ ζήσει ἡ ψυχὴ ὅταν καταπιέζεται ἀπὸ ἕνα βαρὺ πτῶμα;
.             Ὁλόκληρη ἡ ἀνοησία τοῦ πλουσίου βέβαια δὲν ἐξαντλεῖται στὸ γεγονὸς ὅτι προσφέρει κρέας στὸ ἀρνὶ ἢ μᾶλλον σαρκικὴ τροφὴ στὴν ψυχή. Εἶναι καὶ τὸ ὅτι μεταβάλλει τὸν ἑαυτό του σὲ κυρίαρχο τοῦ χρόνου καὶ τῆς ζωῆς. Βλέπουμε πὼς προετοιμάζει γιὰ τὸν ἑαυτό του τροφὲς καὶ ποτὰ γιὰ ἔτη πολλά. Ἂς ἀκούσουμε ἐδῶ ὅμως καὶ τὴ φωνὴ τοῦ Θεοῦ:

«Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Θεός· ἄφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ· ἃ δὲ ἡτοίμασας τίνι ἔσται;» (Λουκ. ιβ´ 20). Ἔτσι μίλησε ὁ Κύριος τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου, ὁ δημιουργὸς τοῦ χρόνου καὶ τοῦ θανάτου, ποὺ «ἐν χειρὶ αὐτοῦ ψυχὴ πάντων ζώντων καὶ πνεῦμα παντὸς ἀνθρώπου» (Ἰώβ, ιβ´ 10).
.             Ἀνόητε ἄνθρωπε! Γιατί σκέφτεσαι μὲ τὴν κοιλιά σου κι ὄχι μὲ τὸ νοῦ σου; Ὅπως δὲν ἦταν στὴ δική σου δύναμη νὰ ὁρίσεις τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ γεννηθεῖς, ἔτσι δὲν μπορεῖς νὰ ὁρίσεις καὶ τὴ μέρα ποὺ θὰ πεθάνεις. Ὁ Κύριος ἄναψε τὸ καντήλι τῆς ἐπίγειας ζωῆς σου, ὅταν Ἐκεῖνος ἔκρινε πὼς ἦταν ὁ κατάλληλος χρόνος. Ὁ ἴδιος θὰ τὸ σβήσει ὅταν τὸ ἀποφασίσει. πως τ πλούτη σου δν ρισαν τ χρόνο τς λευσής σου στν κόσμο, τσι δν μπορον ν καθυστερήσουν κα τὸν χρόνο τς ναχώρησής σου. Μήπως ἡ αὐγὴ ἢ τὸ σούρουπο ἐναπόκειται σὲ σένα; Ὄχι, βέβαια. Τὸ ἴδιο δὲν ἐναπόκειται σὲ σένα κι ὁ χρόνος ποὺ θὰ διανύσεις στὴ γῆ, οἱ σιταποθῆκες καὶ τὰ κελλάρια σου, τὰ πρόβατα κι οἱ στάνες σου. Ὅλ’ αὐτὰ ἀνήκουν στὸν Θεό, ὅπως κι ἡ ψυχή σου. Κάθε μέρα καὶ κάθε ὥρα ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ πάρει αὐτὰ ποὺ ἀνήκουν σὲ σένα καὶ νὰ τὰ δώσει σὲ κάποιον ἄλλο. Ὅσο ζεῖς ὅλα εἶναι δικά Του, ὅπως δικά Του θὰ εἶναι καὶ μετὰ τὸν θάνατό σου. ζω κι θάνατός σου βρίσκονται στ χέρια Του. Γιατί λοιπν προγραμματίζεις γι τη πολλά; Ἡ ζωή σου εἶναι μετρημένη ὣς τὸ τελευταῖο λεπτό. Ἡ τελευταία σου στιγμὴ θὰ τελειώσει τούτη τὴ νύχτα. Μὴ λοιπὸν σκέφτεσαι τὸ αὔριο, τί θὰ φᾶς ἢ τί θὰ πιεῖς ἢ τί θὰ φορέσεις. Σκέψου ὅμως καὶ ξανασκέψου τὴν ψυχή σου ποὺ θὰ παρουσιάσεις ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, τοῦ Δημιουργοῦ καὶ Κυρίου σου. Σκέψου περισσότερο τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, γιατί αὐτὴ ἀποτελεῖ τὴν τροφὴ τῆς ψυχῆς σου (βλ. Ματθ. ϛ´ 31-33).
.           Ὁ Κύριος τελείωσε τὴν παραβολὴ μὲ τὰ ἑξῆς λόγια: «Οὕτως ὁ θησαυρίζων ἑαυτῷ, καὶ μὴ εἰς Θεὸν πλουτῶν» (Λουκ. ιβ´ 21). Τί θὰ πάθει ὁ πλούσιος; Θ’ ἀποχωριστεῖ ξαφνικὰ τὰ πλούτη του, ὅπως κι ἡ ψυχή του θὰ χωριστεῖ ἀπὸ τὸ σῶμα του. Τὰ πλούτη του θὰ δοθοῦν σὲ ἄλλους, τὸ σῶμα του θὰ παραδοθεῖ στὴ γῆ κι ἡ ψυχή του θὰ ὁδηγηθεῖ σὲ τόπο σκοτεινό, ὅπου «ὁ βρυγμὸς καὶ ὁ τρυγμὸς τῶν ὀδόντων». Οὔτε ἕνα καλὸ ἔργο δὲν θὰ βρεθεῖ γιὰ νὰ τὸν ὑποδεχτεῖ στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, νὰ βρεῖ ἡ ψυχή του κάποιον τόπο ἐκεῖ. Τὸ ὄνομά του δὲν θὰ βρεθεῖ γραμμένο στὸ Βιβλίο τῆς Ζωῆς. Δὲν θὰ τὸν γνωρίσουν καὶ δὲν θὰ βρεθεῖ ἀνάμεσα στοὺς εὐλογημένους τοῦ Πατρός. Τὴν ἀνταπόδοσή του τὴν ἔλαβε ὁλόκληρη στὴ γῆ, τ’ ἀρίφνητα οὐράνια πλούτη τοῦ Θεοῦ δὲν θ’ ἀποκαλυφτοῦν στὸ πνεῦμα του.
.             Πόσο φοβερὸς εἶναι ὁ ξαφνικὸς θάνατος! Ὅταν ὁ ἄνθρωπος νομίζει πὼς εἶναι σταθερὰ ἐγκατεστημένος, πὼς πατάει γερὰ στὴ γῆ, ἡ ἴδια γῆ ἀνοίγει ξαφνικὰ καὶ τὸν καταπίνει, ὅπως κατάπιε τὸν Δαθὰν καὶ τὸν Ἀβειρών (βλ. Ἀριθ. ιϛ´ 32). Ὅταν κάποιος ἀγνοεῖ τὸν Θεὸ κι ἐπιδιώκει γιὰ πολλὰ χρόνια ἀποκλειστικὰ τὴν εὐωχία, πέφτει φωτιὰ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ τὸν κατακαίει, ὅπως τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορα (βλ. Γεν. ιθ´ 24). Ὅταν ὁ ἄνθρωπος πιστεύει πὼς ἔχει ἐξασφαλίσει τὴ θέση του καὶ τά ᾽χει καλὰ τόσο μὲ τὸν Θεὸ ὅσο καὶ μὲ τὸν συνάνθρωπό του, θὰ πεθάνει ξαφνικά, ὅπως ὁ Ἀνανίας καὶ ἡ Σαπφείρα (βλ. Πράξ. ε´ 5, 10).

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙΗ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΦΡΟΝΟΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥ-3 «Μόνο ἐκεῖνοι ποὺ πιστεύουν πραγματικὰ στὸν Θεὸ καὶ στὴ μέλλουσα ζωὴ προετοιμάζονται γιὰ τὸν θάνατο, γιὰ τὴν αἰώνια ζωή.». (Ἅγ. Νικ. Βελιμίροβιτς)

, , , , , ,

Σχολιάστε

ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ -3 (τοῦ Θωμᾶ) «Τό βαθύτερο νόημα τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς ἔχει σχέση μὲ τὸ ἐσωτερικὸ δράμα τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου». [Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς]

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ

 (τοῦ Θωμᾶ
)
(Ἰωάν. κ´ 19-31)
[Γ´ Μέρος] 

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
«Ἀναστάσεως ἡμέρα»,
 Ἀθῆναι 2011,
μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 33 ἑξ.

Μέρος Α´: ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ -1 (τοῦ Θωμᾶ) «Πῶς θὰ μποροῦσε ὁ περιφρονημένος, ὁ ἐμπαιγμένος, ὁ βασανισμένος, ὁ σταυρωμένος καὶ θαμμένος, νὰ δείξει μὲ ἄλλον τρόπο πὼς εἶναι δοξασμένος;» [Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς]

Μέρος Β´: ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ -2 (τοῦ Θωμᾶ) «Πόσο ὑποφέρει ὁ κόσμος ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ σφετερίζονται τὴν ἐξουσία χωρὶς νά ’χουν μέσα τους τὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ» [Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς]

.               «Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα σημεῖα ἐποίησεν ὁ ᾿Ιησοῦς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, ἃ οὐκ ἔστι γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ· ταῦτα δὲ γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι ᾿Ιησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἵνα πιστεύοντες ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ» (Ἰωάν. κ´ 30-31). Εἶναι φανερὸ πὼς ἐδῶ ὁ εὐαγγελιστὴς πρέπει νὰ μιλάει γιὰ θαύματα πού ἔκανε ὁΧριστὸς μετὰ τὴν Ἀνάσταση. Αὐτὸ προκύπτει πρῶτα ἀπὸ τὴν ἀφήγηση πού προηγήθηκε, γιὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ ἀναστημένου Κυρίου. Φαίνεται ἐπίσης ἀπὸ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, ὅπου ἀναφέρεται πὼς ὁ Κύριος «παρέστησεν ἑαυτὸν ζῶντα μετὰ τὸ παθεῖν αὐτὸν ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις, δι’ ἡμερῶν τεσσαράκοντα ὀπτανόμενος αὐτοῖς καὶ λέγων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ» (Πράξ. α´ 3).
.               Ποῦ ἔχουν καταγραφεῖ ὅλ’ αὐτὰ τὰ ἀψευδῆ γεγονότα πού ἔκανε τὶς σαράντα αὐτὲς μέρες; Πουθενά. Ὁ ἴδιος ὁ Ἰωάννης ὁμολογεῖ πὼς δὲν ἔχουν γραφεῖ ὅλα σ’ αὐτὸ τὸ βιβλίο – τὸ εὐαγγέλιό του (βλ. Ἰωάν. κα´ 25). Τέλος, τὸ ὅτι ὁ εὐαγγελιστὴς ἐδῶ δὲν μιλάει μόνο γιὰ τὰ θαύματα πού ἔκανε μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του καὶ γιὰ ὅσα ἔκανε στὴ διάρκεια τῆς ἐπίγειας ζωῆς Του, φαίνεται ἀπὸ τὰ λόγια τοῦ ἴδιου τοῦ εὐαγγελιστῆ, μὲ τὰ ὁποῖα κλείνει καὶ τὸ εὐαγγέλιό του: «ἔστι δὲ καὶ ἄλλα πολλὰ ὅσα ἐποίησεν ὁ ᾿Ιησοῦς, ἅτινα ἐὰν γράφηται καθ᾽ ἕν, οὐδὲ αὐτὸν οἶμαι τὸν κόσμον χωρῆσαι τὰ γραφόμενα βιβλία. ἀμήν» (Ἰωάν. κα´ 25). Οὔτε ὁ κόσμος ὁλόκληρος δὲν θὰ χωροῦσε τὰ βιβλία πού θὰ χρειάζονταν γιὰ νὰ καταχωρηθοῦν ὅλα ὅσα εἶπε καὶ ἔκαμε ὁ Ἰησοῦς.
.               Τὰ λόγια αὐτὰ ἀναφέρονται σὲ ὅλα τὰ θαύματα πού ἔκανε ὁ Χριστὸς στὴ διάρκεια τῆς ἐπίγειας ζωῆς Του, τόσο πρὶν ὅσο καὶ μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του. Τὰ λόγια τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου ὅμως δὲν πρέπει νά ’χουν τὸ ἴδιο νόημα μ’ αὐτὰ πού τελειώνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης τὸ εὐαγγέλιο. Ὑπῆρχε κάποιος λόγος νὰ τὰ ἐπαναλάβει;
.              Ὅλα ὅσα γράφτηκαν στὸ εὐαγγέλιο ἔχουν ἕνα μοναδικὸ σκοπό: «ἵνα πιστεύσητε ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ». Αὐτὸ σημαίνει: Μὴν περιμένετε ἄλλον Μεσσία καὶ Σωτήρα τοῦ κόσμου. Αὐτὸς πού ἦταν νὰ ἔρθει, ἦρθε. Αὐτὸς πού προφήτεψαν οἱ προφῆτες τοῦ Ἰσραήλ, ἀλλὰ κι οἱ Σίβυλλες τοῦ εἰδωλολατρικοῦ κόσμου, ἐμφανίστηκε στ᾽ ἀλήθεια. Ὅλα ὅσα γράφτηκαν, ἦταν ἐπίσης ὥστε καὶ ἵνα πιστεύοντες ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ. Μὲ τὴν πίστη αὐτή, πού ὁ Θωμᾶς τὴν ἐπιβεβαίωσε μὲ τὶς αἰσθήσεις του, θὰ ἔχετε ζωὴ αἰώνια. Ἀπ᾽ αὐτὸ φαίνεται πὼς τὰ καταληκτικὰ αὐτὰ λόγια τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελίου συνδέονται μὲ τὸ περιστατικὸ ποὺ προηγήθηκε, μὲ τὸν Θωμᾶ καὶ τὴν ἀπιστία του. Ὁ Κύριος ἐμφανίστηκε στὸν Θωμᾶ μόνο γιὰ δική του χάρη, ἀλλὰ γιὰ τὴ χάρη ὅλων ἐκείνων πού ἀναζητοῦν τὴν ἀλήθεια καὶ τὴ ζωή. Μὲ τὴν ἐμφάνισή Του στὸν Θωμὰ ὁ Κύριος βοήθησε ὅλους ἐμᾶς νὰ τὸν πιστέψουμε πιὸ εὔκολα, ἀναστημένο καὶ ζωντανό. Καὶ μὲ τὴν πίστη αὐτὴ νὰ συμμετάσχουμε στὴν αἰώνια ἀλήθεια καὶ τὴν αἰώνια ζωή. Ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ, προσθέτει ὁ εὐαγγελιστής. Γιατί ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ; Ἐπειδὴ «καὶ οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία· οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς» (Πράξ. δ´ 12). Γιατί «πᾶς γὰρ ὃς ἂν ἐπικαλέσηται τὸ ὄνομα Κυρίου σωθήσεται» (Ρωμ. ι´ 13). Μόνο ἡ ζωὴ πού ἀναζητεῖται καὶ ἀποκτᾶται στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ εἶναι ἀληθινὴ ζωή. Κάθε ἄλλη εἶναι θάνατος καὶ φθορά. Στὴν ἄνυδρη ἐρημιὰ τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας, ὁ ἀναστημένος Χριστὸς εἶναι ἡ μόνη σίγουρη πηγὴ νεροῦ πού ξεδιψάει καὶ ἀναζωογονεῖ. Ὁτιδήποτε ἄλλο θὰ φαίνεται σὰν πηγὴ νεροῦ στὸν ταλαιπωρημένο καὶ διψασμένο ταξιδιώτη, πού δὲν θὰ εἶναι πηγὴ ἀλλὰ τὸ λαμπύρισμα τῆς καυτῆς ἄμμου, μιὰ διαβολικὴ αὐταπάτη.

* * *

.               Τό βαθύτερο νόημα τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς ἔχει σχέση μὲ τὸ ἐσωτερικὸ δράμα τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου. Ὅποιος θέλει νὰ ἐμφανιστεῖ ὁ ἀναστημένος Κύριος μέσα του, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πρέπει νὰ κλειδαμπαρώσει τὴν πόρτα τῆς ψυχῆς του, νὰ τὴν προστατέψει ἀπὸ τὴν εἰσβολὴ τοῦ ἐξωτερικοῦ, τοῦ φυσικοῦ κόσμου. Ὅπως γράφει ὁ ἅγιος Θεόληπτος στὴ Φιλοκαλία: «Ἀποκτῆστε σοφία ἀπὸ τὶς μέλισσες. Μὲ τὸ ποὺ θὰ δοῦν σμῆνος ἀπὸ σφῆκες νὰ πετοῦν γύρω τους, μένουν μέσα στὴν κυψέλη κι ἔτσι διαφεύγουν τὸν κίνδυνο ἀπὸ τὶς ἐπιθέσεις τους». Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο οἱ ἀπόστολοι προστατεύτηκαν ἀπὸ τοὺς αἱμοδιψεῖς καὶ ὑλιστές Ἰουδαίους.
.               Οἱ Ἰουδαῖοι ἀντιπροσωπεύουν κατὰ κάποιο τρόπο τὸν ὑλισμὸ καὶ τὸν αἰσθησιασμό. Σὲ ψυχὴ ὅμως πού διαφυλάσσεται μὲ ζῆλο καὶ κλειδαμπαρώνεται, ὁ Κύριος θὰ ἐμφανιστεῖ ἐν δόξῃ. Ὁ δοξασμένος Νυμφίος θ᾽ ἀποκαλυφθεῖ τότε στὴ συνετὴ νύμφη. Ὅταν ἐμφανίζεται ὁ Κύριος, ὁ φόβος τοῦ κόσμου ἐξαφανίζεται κι ἡ ψυχὴ εἰρηνεύει. Κι ὄχι μόνο εἰρηνεύει. Ὁ Κύριος φέρνει πάντα μαζί Του πολλὰ καὶ διάφορα δῶρα, ὅπως χαρά, δύναμη καὶ θάρρος. Ἑδραιώνει τὴν πίστη, ἐνισχύει τὴ ζωή.
.               Ὅταν ὁ Κύριος ἐμφανίζεται καὶ μᾶς παρέχει ὅλ᾽ αὐτὰ τὰ πολύτιμα δῶρα, κάποια ἀμφιβολία ἐξακολουθεῖ ἀκόμα νὰ κρύβεται σὲ κάποια γωνιὰ τῆς ψυχῆς μας. Ἡ γωνιὰ αὐτὴ ἀντιπροσωπεύει τὸν δύσπιστο Θωμᾶ. Γιὰ νὰ φωτιστεῖ καὶ νὰ θερμανθεῖ κι ἡ γωνιὰ αὐτὴ μὲ τὴ χάρη τοῦ Κυρίου, πρέπει νὰ ἐπιμείνουμε στὴν προσευχὴ καὶ νὰ περιμένουμε μὲ μεγάλη ὑπομονή. Πρέπει νὰ μένουμε κλειδαμπαρωμένοι, προστατευμένοι ἀπὸ τὸν ἔξω κόσμο, ἀπὸ τὶς σωματικὲς ἐπιθυμίες καὶ ὁρμές. Τότε ὁ Κύριος πού ἀγαπᾶ τὸ ἀνθρώπινο γένος θὰ μᾶς συμπονέσει καὶ θὰ εἰσακούσει τὶς προσευχές μας. Θὰ ἐμφανιστεῖ ξανά καὶ μὲ τὴ φιλεύσπλαχνη παρουσία Του θὰ φωτίσει καὶ τήν τελευταία σκοτεινὴ γωνιὰ τῆς ψυχῆς μας. Τότε καὶ μόνο τότε θὰ μπορέσουμε νὰ ποῦμε πὼς εἴμαστε ζωντανὲς ψυχὲς καὶ υἱοὶ Θεοῦ κατὰ χάρη. Κι ὅλ᾽ αὐτὰ μὲ τὴ χάρη τοῦ Κυρίου καὶ Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, στὸν Ὁποῖο πρέπει ἡ τιμὴ καὶ ἡ προσκύνηση, μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὴν ὁμοούσια καὶ ἀδιαίρετη Τριάδα, τώρα καὶ πάντα καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

 

 

, , ,

Σχολιάστε

ΣΩΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ («Ὁ θάνατος τῆς ψυχῆς [ἁμαρτία, ἀπουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἄγνοια τοῦ Θεοῦ] ἔχει συνέπειες στὸ σῶμα καὶ σὲ ὅλη τὴν ζωή. Γι’ αὐτὸ ὁ ἁμαρτωλὸς ζῆ μὲ τὸ ἄγχος, τὴν ἀνασφάλεια, τὸν φόβο καὶ τὴν νευρικότητα».)

Σωτηρία κα θάνατος τς ψυχς 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου
(νῦν Μητρ. Ναυπάκτου)
«Ὀσμὴ Γνώσεως»
κδόσεις «Τέρτιος»,
Κατερίνη 1985, σελ. 165-168

 «Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον
καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;»
.
 (Μάρκ. η´ 36 )

.          Οἱ λόγοι τοῦ Χριστοῦ ἔχουν ἀποκαλυπτικὸ χαρακτήρα καὶ καθολικὴ ἰσχύ. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι εἶναι ἀποκάλυψι τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἦταν ἀδύνατο νὰ ἀνακαλύψη ὁ ἄνθρωπος καὶ ἰσχύουν γιὰ κάθε ἄνθρωπο ὁπουδήποτε καὶ ὁποτεδήποτε κι ἂν ζῆ. Ἔτσι τὰ Εὐαγγέλια, ποὺ διαβάζονται κατὰ τὴν διάρκεια τῆς θείας Λειτουργίας, δὲν εἶναι μία ἁπλὴ ἱστορικὴ ἀνάμνησι τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ μυστηριακὴ ἀκρόασι τοῦ Ἴδιου τοῦ Χριστοῦ. Οἱ ἅγιοι αἰσθάνονται τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὑπάρχει στὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἐξέρχεται κατὰ τὴν ἀνάγνωσί Του.
.          Μὲ αὐτὸ τὸ πρίσμα πρέπει νὰ βλέπουμε κάθε εὐαγγελικὴ περικοπὴ καὶ ἔτσι πρέπει νὰ δοῦμε καὶ τὴν σημερινή. Θὰ ἐξετάσουμε σήμερα ποιὰ εἶναι ἡ ἔννοια τῆς λέξεως «ψυχὴ» καὶ τί εἶναι σωτηρία καὶ θάνατος τῆς ψυχῆς.

 Δύο ἔννοιες τῆς ψυχῆς

.          Στὸ σημερινὸ κείμενο, ὅπως καὶ σὲ ὅλη τὴν Ἁγία Γραφή, παρατηροῦμε ὅτι ὑπάρχουν δύο σημασίες τῆς λέξεως «ψυχή». Τὴν μία φορὰ μὲ τὴν λέξι ψυχὴ παρουσιάζεται ἡ «ἀληθινὴ ζωὴ τοῦ πνεύματος», «τὸ πνευματικὸ συστατικὸ τῆς ὑπάρξεώς μας» καὶ τὴν ἄλλη φορὰ χρησιμοποιεῖται μὲ τὴν βιβλικὴ ἔννοια τῆς ζωῆς. Ἄλλοτε δηλ. σημαίνει τὴν ψυχὴ καὶ ἄλλοτε τὴν ζωή. Αὐτὴ ἡ διπλὴ σημασία τῆς ψυχῆς φαίνεται στὴν σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ καθαρά: «Ὅποιος θέλει νὰ σώσει τὴν ψυχή του (τὴν ζωή του) αὐτὸς θὰ τὴν χάση. Κι ὅποιος θὰ χάση τὴν ζωή του ἐξ αἰτίας μου καὶ τοῦ Εὐαγγελίου αὐτὸς θὰ τὴν σώση. Τί θὰ ὠφελήση τὸν ἄνθρωπο, ἂν κερδίση ὅλο τὸν κόσμο καὶ χάση τὴν ψυχή του; Καὶ τί ἀντάλλαγμα θὰ δώση ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὴν ψυχή του;». Αὐτὴ ἡ διπλῆ ἔννοια τῆς λέξεως «ψυχὴ» δείχνει ἕνα ἐσωτερικὸ σύνδεσμο μεταξὺ τῆς ψυχῆς καὶ τῆς ζωῆς. Κατὰ τοὺς ἁγίους Πατέρας τὸ κατ’ εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου ἀναφέρεται στὴν ψυχή, ποὺ εἶναι «λογικὴ καὶ νοερὰ» ἢ ἀκόμα ἀναφέρεται στὶς δυνάμεις τῆς ψυχῆς, ἰδιαίτερα στὸν νοῦ καὶ στὸν λόγο, ποὺ σχετίζονται περισσότερο μὲ τὸ κατ’ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ.
.          Ἀλλὰ ἡ ψυχὴ συνδέεται στενὰ μὲ τὸ σῶμα. Ὅπως ὁ Θεὸς εἶναι πανταχοῦ παρὼν σὲ ὅλη τὴν κτίσι, ἔτσι καὶ ἡ ψυχὴ βρίσκεται σὲ ὅλο τὸ σῶμα. Καὶ ὅπως ὁ Θεὸς διὰ τοῦ Πνεύματός Του συνέχει καὶ ζωοποιεῖ τὸν κόσμο, ἔτσι καὶ ἡ ψυχὴ συνέχει καὶ ζωοποιεῖ τὸ συνημμένο σῶμα. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς διδάσκει ὅτι τὸ κατ’ εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἰσχυρότερο ἀπὸ τὸ κατ’ εἰκόνα τῶν ἀγγέλων, γιατί ζωοποιεῖ σῶμα. Γι’ αὐτὸ ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος, βλέποντας τὸν ἄνθρωπο νεκρό, ψάλλει: «Θρηνῶ καὶ ὀδύρομαι, ὅταν ἐννοήσω τὸν θάνατον, καὶ ἴδω ἐν τοῖς τάφοις κειμένην τὴν κατ’ εἰκόνα Θεοῦ, πλασθεῖσαν ἡμῖν ὡραιότητα, ἄμορφον, ἄδοξον, μὴ ἔχουσαν εἶδος».
.          Ἔτσι ἡ ψυχή, ἀφοῦ συνδέεται μὲ τὸ σῶμα, ποὺ εἶναι μέρος τῶν αἰσθητῶν, συνδέεται μὲ τὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ μὲ ὁλόκληρη τὴν φύσι. Γι’ αὐτὸ ἡ Χάρι τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔρχεται στὴν ψυχή, μεταβιβάζεται ἔπειτα στὸ σῶμα καὶ μεταμορφώνει τὸ σῶμα, τὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν φύσι.
.          Ἡ Χάρι τοῦ Θεοῦ μεταβιβάζεται καὶ στὴν ἄλογο δημιουργία. Οἱ ὑλισταὶ κατηγοροῦν τὸν Χριστιανισμὸ ὅτι ἀσχολεῖται μὲ τὴν ψυχὴ καὶ τὴν μεταθανάτιο ζωὴ καὶ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὴν παροῦσα ζωή. Αὐτὴ εἶναι ψευδέστατη κατηγορία, σύμφωνα μὲ αὐτὰ ποὺ ἀναφέραμε. Ὁ Χριστιανισμὸς καὶ ἐννοοῦμε κυρίως τὴν Ὀρθοδοξία, βλέπει τὸν ἄνθρωπο στὴν ὁλότητά του, ὡς ἀποτελούμενον ἀπὸ ψυχὴ καὶ σῶμα. Ἐπίσης δὲν χωρίζει στεγανὰ τὴν παροῦσα ζωὴ ἀπὸ τὴν μέλλουσα. Στὴν Ὀρθόδοξη διδασκαλία γίνεται συνεχὴς λόγος γιὰ τὸν στενὸ σύνδεσμο ποὺ ὑπάρχει μεταξὺ τῆς ἱστορίας καὶ τῆς ἐσχατολογίας. Ὁ Χριστιανισμὸς βιώνει στὸ μεταμορφωμένο παρὸν τὸ σωτηριῶδες παρελθὸν καὶ τὸ εὐφρόσυνο μέλλον. Ξεπερνᾶ τὸν χρόνο, ἀφοῦ χρωματίζεται καὶ μεταμορφώνεται ἀπὸ τὴν αἰωνιότητα.

 Σωτηρία τῆς ψυχῆς

.          Ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς δὲν συνίσταται στὴν ἀπαλλαγὴ τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ σῶμα καὶ στὴν φυγή της ἀπὸ τὴν ζωή. Ἡ θεωρία κατὰ τὴν ὁποία πρέπει κατὰ τὴν πορεία τῆς σωτηρίας νὰ φύγη ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὸ σῶμα, «τὸ ἔξω τὸν νοῦν τοῦ σώματος ποιεῖν… δαιμόνων εὕρημα καὶ παίδευμα» (ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς). Ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς ἀκόμη δὲν συνίσταται σὲ μία μεταφυσικὴ ἔκστασι καὶ σὲ ἕνα διανοητικὸ στοχασμό, ἀλλὰ στὴν μεταμόρφωσι ὅλης τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως μέσα στὸ παρὸν μὲ τὴν βοήθεια τῆς θείας χάριτος.
.          Σωτηρία τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ ἀποδέσμευσι τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν τυραννία ποὺ ἐξασκεῖ ὁ διάβολος, ἡ ἁμαρτία καὶ ὁ θάνατος. Εἶναι ἡ πορεία ἀπὸ τὸ κατ’ εἰκόνα στὸ καθ’ ὁμοίωσιν μὲ τὴν θέωσι. Γι’ αὐτὸ ὅταν λέμε σωτηρία τῆς ψυχῆς (ὅλου τοῦ ἀνθρώπου) δὲν ἐννοοῦμε μία ἀφηρημένη λύτρωσι ποὺ ἐπιδιώκουν ὅλα τὰ φιλοσοφικὰ καὶ θρησκευτικὰ ἀνθρώπινα συστήματα, οὔτε μία τελείωσι μὲ τὴν ἔννοια, ποὺ συνήθως δίνει ὁ κόσμος, ἀλλὰ τὴν θέωσι ὅλου του ἀνθρώπου, τὴν ἕνωσί του μὲ τὸν Θεό, τὴν ἀπόκτησι τῆς θεοποιοῦ ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ.
.          Σωτηρία λοιπὸν εἶναι ἡ ἀναχαίτισι καὶ ἡ ἀπελευθέρωσι ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὰ ἀποτελέσματά της (τὴν φθορὰ κλπ.) καὶ συγχρόνως ἡ ἀναγέννησι, ἡ μεταμόρφωσι καὶ ἡ ἕνωσι μὲ τὸν Θεό. Αὐτὸ ὅμως δὲν μπορεῖ μόνος του νὰ τὸ ἐπιτύχη ὁ ἄνθρωπος, παρὰ μόνον μὲ τὴν δύναμι καὶ τὴν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ. Καὶ αὐτὴν τὴν βαθειὰ σημασία ἔχει ἡ ἐνανθρώπησι τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος, γιὰ νὰ κάνη τὸν ἄνθρωπο Θεό. Ἔτσι ἔξω ἀπὸ τὸν Θεάνθρωπο δὲν ὑπάρχει πραγματικὸς ἄνθρωπος. Διὰ τοῦ Θεανθρώπου ἐξαγιάζεται ὁ νοῦς, τὸ σῶμα καὶ ἡ ζωή. Ὅλα παίρνουν ἕνα ἄλλο σωτηριῶδες νόημα καὶ μία ἄλλη ἀξία.

 Θάνατος τῆς ψυχῆς

.          Ὁ θάνατος τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ πραγματικὴ ζημία τῆς ψυχῆς καὶ τῆς ζωῆς. Θὰ δοῦμε στὴν συνέχεια τρεῖς καταστάσεις θανάτου ψυχῆς, ποὺ ἔχουν ὅμως σχέσι μεταξύ τους. Πρῶτον, ζημία τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ ἁμαρτία. Ἡ ἁμαρτία κατὰ τὴν πατερικὴ διδασκαλία δὲν ἔχει ἁπλὴ νομικὴ καὶ ἠθικὴ ἔννοια, ἀλλὰ ὀντολογική. Δηλ. ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ ἀπομάκρυνσι τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεό, ἡ ἀπώλεια τῆς θείας Χάριτος: «Ἁμαρτία θάνατός ἐστι τῆς ἀθανάτου». Δεύτερον. Συνέπεια τῆς ἁμαρτίας εἶναι ἡ ἀπουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. «Ὅποιον λόγο ἔχει ἡ λογικὴ ψυχὴ πρὸς τὸ σῶμα τὸν ἴδιο λόγο ἔχει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα πρὸς τὴν λογικὴν ψυχὴν» (ἄγ. Μάξιμος). Ὅπως τὸ σῶμα παραμένει νεκρὸ χωρὶς τὴν ψυχή, ἔτσι καὶ ἡ ψυχὴ παραμένει νεκρὰ χωρὶς τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ὅταν τὸ Τρίτο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος ἀποφοιτᾶ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, τότε ἡ ψυχὴ χάνει τὴν μακαρία ζωὴ «οὐκ εἰς τὸ μὴ ὂν ἀναλυομένη, ἀλλὰ θανάτου παντὸς χαλεπωτέραν βιοῦσα ζωὴν» (Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης). Τρίτον. Συνέπεια τῶν προηγουμένων εἶναι ἡ ἄγνοια τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι ἡ πραγματικὴ ζημία τῆς ψυχῆς. «Θεοῦ ἄγνοια, θάνατός ἐστι ψυχῆς» (Μ. Βασίλειος). Καὶ αὐτὴ ἡ ἄγνοια ὑπάρχει στοὺς ἀβαπτίστους, στοὺς ἀδιδάκτους καὶ στοὺς ἀμετανοήτους ἁμαρτωλούς. Ὁ θάνατος τῆς ψυχῆς (ἁμαρτία, ἀπουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἄγνοια τοῦ Θεοῦ) ἔχει συνέπειες στὸ σῶμα καὶ σὲ ὅλη τὴν ζωή. Γι’ αὐτὸ ὁ ἁμαρτωλὸς ζῆ μὲ τὸ ἄγχος, τὴν ἀνασφάλεια, τὸν φόβο καὶ τὴν νευρικότητα. Δὲν ἔχει μεταφυσικὸ ἀγκυροβόλημα. Στερεῖται τῆς Ζωῆς.
.          Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ πνευματικὴ ἐλεημοσύνη ὅλης τῆς ἀνθρωπότητος, γιατί προσφέρει ὑγεία στὴν ψυχή, στὸ σῶμα καὶ στὴν ζωή, γιατί μεταμορφώνει τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα, γιατί γεμίζει τὸ παρὸν ἀπὸ τὸ ἔνδοξο μέλλον, γιατί καταργεῖ τὸν χρόνο. Οἱ ἄπιστοι δὲν μποροῦν νὰ τὸ καταλάβουν. Οἱ πιστοὶ ὅμως τὸ βιώνουν. Μὲ τὸν Χριστὸ ὅλα εἶναι γεμᾶτα ζωή.

, , , ,

Σχολιάστε

ΣΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ. «Ἂς τοῦ ἁπλώσουμε ἐμεῖς τὸ δικό μας χέρι, τὴν προσωπικὴ καὶ συλλογική μας μετάνοια. Θὰ μᾶς ἀναστήσῃ.» (Ἀρχιμ. Γεώργιος)

ΣΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙ
ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

«Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, ᾍδου τήν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν, καί σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τόν Αἴτιον» (Κανών τοῦ Πάσχα).

.      Νίκησε ὁ Χριστός μέ τόν Σταυρό Του τόν θάνατο καί ἐμεῖς γευόμαστε τίς ἀπαρχές τῆς νέας ζωῆς πού ἐξέβλυσε ἀπό τήν λογχευθεῖσα πλευρά Του.
.      Ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησία καί δοξολογεῖ τόν Αἴτιο τῆς νέας βιοτῆς μας, διότι ὁ Χριστός εἶναι ὅλος ἡ ζωή μας, εἶναι ἡ Αἰώνιος Ζωή μας.
.      Νικήθηκε θάνατος, κκλησία εναι νέα ζωή, λλά μες δέν εμαστε οτε πάντοτε οτε λοι μέτοχοι ατς τς ζως. Περιφέρουμε δυστυχς τόν θάνατο, στόν βαθμό πού τόν φέρουμε μέσα μας.
.      Ὅσο μετέχουμε στό Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας, ἀπό τήν βάπτισί μας μέχρι τήν κηδεία μας, τόσο ἀντλοῦμε ζωή καί γινόμαστε ζωή. Μεταβάλλεται τό θνητόν τῆς ὑπάρξεώς μας σέ ἀθανασία. Κατά τόν ἀπόστολο Παῦλο, ὁ Χριστός «ὑπὲρ πάντων ἀπέθανεν, ἵνα οἱ ζῶντες μηκέτι ἑαυτοῖς ζῶσιν ἀλλὰ τῷ ὑπὲρ αὐτῶν ἀποθανόντι καὶ ἐγερθέντι. Ὥστε ἡμεῖς ἀπὸ τοῦ νῦν οὐδένα οἴδαμεν κατὰ σάρκα· εἰ δέ καὶ ἐγνώκαμεν κατὰ σάρκα Χριστόν, ἀλλὰ νῦν οὐκέτι γινώσκομεν. Ὥστε εἴ τις ἐν Χριστῷ, καινὴ κτίσις· τὰ ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδοὺ γέγονε καινά τά πάντα» (Β’ Κορ. ε’ 15-17).
.      Ὁ κόσμος, ὅσοι δέν ζοῦν ἐν Χριστῷ, ὅσοι δέν εἶναι καινή κτίσις, δέν γνωρίζουν τό περιεχόμενο αὐτῆς τῆς ζωῆς. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ μόνος νικητής τοῦ θανάτου. Δέν πρξε οτε θά πάρξ λλος τρόπος νά νικηθ θάνατος, κτός πό ατόν πού πενόησε πειρος γάπη το Θεο. Οἰκειοῦται ὁ ἀθάνατος Λόγος τοῦ Θεοῦ τόν δικό μας θάνατο καί τόν καταργεῖ μέ τήν Ἀνάστασί Του. Προσλαμβάνει τόν θάνατό μας καί μᾶς ἀντιπροσφέρει τήν ζωή.
.      Ὁ κόσμος πρέπει νά γίνῃ σῶμα Χριστοῦ γιά νά ζήσῃ. Ὅλοι μας πρέπει νά ὑπερβαίνουμε τούς καθημερινούς μας θανάτους, γιά νά γίνῃ ἡ ζωή οὐσία τῆς ὑπάρξεώς μας. Διότι θάνατος δέν εἶναι μόνο ὁ τερματισμός τῆς βιολογικῆς ἐπιγείου ζωῆς μας. Θάνατος εἶναι καί κάθε ἁμαρτία, ὅπως λέγει ἡ θεία Γραφή: «ᾗ δ᾽ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾽ αὐτοῦ [τοῦ καρποῦ τῆς παρακοῆς], θανάτῳ ἀποθανεῖσθε» (Γεν. β’ 17). Ὅπως ἐπίσης ζωή, ληθινή ζωή, δέν εναι βιολογική μας ζωή λλά Χριστός. Κάθε μαρτία εναι νας θάνατος. Κάθε μετάνοια εναι πανάκλησις στήν ζωή. Ὁ νόμος τῆς ἁμαρτίας μέσα μας εἶναι νόμος θανάτου πρός θάνατον. Ὁ νόμος τοῦ Εὐαγγελίου, ὁ νόμος τῆς Χάριτος, εἶναι νόμος ζωῆς πρός ζωήν.
.      Κόσμος δέν εἶναι μόνο οἱ ἐκτός Ἐκκλησίας. Κόσμος δυστυχς γινόμαστε καί μες ο βαπτισμένοι ρθόδοξοι Χριστιανοί στόν βαθμό πού δέν ζομε κατά Χριστόν. Κόσμος εναι τό φρόνημα τς σαρκός, φιλαυτία μας, φιλαργυρία μας, φιλαρχία μας, ο φιλοδοξίες μας, τά πάθη μας, πού στίς μέρες ατές περιγράφονται μέ τόν ρο «διαφθορά».
.      Ἰδιαίτερα ἐφέτος, μέσα σέ ἕνα τέτοιο κλίμα πού ὑποδαυλίζει τήν ἀπαισιοδοξία, τά ἑορτολογικά γεγονότα τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος καί τοῦ Πάσχα μᾶς καλοῦν νά μιμηθοῦμε τόν ἀγῶνα ὅλων τῶν τιμίων συνανθρώπων μας πού δέν ὑπέκυψαν στούς πειρασμούς τῆς «διαφθορᾶς», ἀλλά προτίμησαν τήν ἑκούσια πτωχεία τῆς ἀρετῆς. Μᾶς καλοῦν πέραν τούτου καί σέ ἀνώτερη βαθμίδα: νά μιμηθοῦμε τόν ὑπέρ ἡμῶν Παθόντα καί Ἀναστάντα Χριστό, ὁ ὁποῖος αὐτεξουσίως ὡς ἄνθρωπος, κατά τόν ἀπόστολο Παῦλο, «ἀντὶ τῆς προκειμένης αὐτῷ χαρᾶς ὑπέμεινεν σταυρὸν αἰσχύνης» (Ἑβρ. ιβ’ 12).
.      Ἄν ὑποτεθῇ ὅτι ὁ λαός μας εὕρισκε τόν τρόπο νά ἀνακάμψῃ οἰκονομικά προδίδοντας τόν Χριστό γιά τριάκοντα ἀργύρια, ἡ ψυχή μας δέν θά τό δεχόταν. Θά προτιμοῦσε τόν ἑκούσιο θάνατο μαζί μέ τόν Χριστό.
.      Εναι τραγικές κάποιες διακηρύξεις πολιτικν γιά τήν συμμαχία τους καί μέ τόν διάβολο, προκειμένου νά σωθ Πατρίδα.
.      Ὁ λαός μας ξέρει νά ἀνεβαίνῃ ἑκουσίως στόν σταυρό του μαζί μέ τόν Χριστό. Γιατί μόνο πίσω ἀπό αὐτόν τόν σταυρό βρίσκεται ἡ ἀνάστασις.
.      Ἀναμφίβολα θλιβερή οκονομική, κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική καί θνική βεβαιότητα το λαο μας εναι νας θάνατος. νας θάνατος πού το πιβάλλεται πό κείνους πού θέλουν τόν πνευματικό του φανισμό, πό κείνους πού χρόνια τώρα μεθοδικά το φρεσαν τά πνευματικά του ρείσματα καί τόν φησαν μετέωρο, δύναμο, χωρίς πνευματικό δυναμισμό.
.      Ὅμως ὁ λαός μας ἔχει ἱστορία. Ἔχει γράψει καί ἄλλες πολλές ἡρωϊκές σελίδες σέ παρόμοιες περιστάσεις. Τότε πού εἶχε αὐθεντικά κριτήρια γιά τήν ζωή καί τόν θάνατο, γιά τήν τιμή καί τήν ὐπόληψι. Τότε πού κέντρο τῆς ζωῆς του ἦταν ὁ Θεάνθρωπος Χριστός καί ὄχι οἱ τιμές τῶν χρηματιστηριακῶν ἀγορῶν. Τότε πού προτιμοῦσε νά εἶναι φτωχός ἀλλά ὄχι ἄδικος. Τότε πού μποροῦσε νά ζήσῃ ἐλεύθερος πολιορκημένος χωρίς νά προδώσῃ «ψυχή καί Χριστό». Τότε πού μποροῦσε νά γεννήσῃ Νεομάρτυρες καί νά φυλάξῃ τήν Ὀρθόδοξη ψυχή του, τό «πολύτιμον τζιβαϊρικόν», ὅπως ἔλεγε ὁ στρατηγός Μακρυγιάννης.
.      Τίς κρίσιμες ὧρες πού περνᾶ ἡ Πατρίδα μας μποροῦμε αὐτή τήν Μεγάλη Ἑβδομάδα νά τίς κατανοήσουμε ὡς συνοδοιπορία της μέ τόν Χριστό πρός τόν Γολγοθᾶ καί ὡς συσταύρωσι μαζί Του. Μπορεῖ ὁ λαός μας σήμερα νά νοιώθῃ ὅτι σταυρώνεται, ἀλλά στό χέρι του εἶναι νά ὁμολογῇ μαζί μέ τόν εὐγνώμονα ληστή: «ἡμεῖς μὲν δικαίως, ἄξια γὰρ ὧν ἐπράξαμεν ἀπολαμβάνομεν· οὗτος δὲ [ὁ Χριστός] οὐδὲν ἄτοπον ἔπραξεν» (Λουκ. κγ’ 41). Μπορεῖ τότε νά ἀπευθύνεται μέ θάρρος στόν Χριστό καί νά τοῦ λέγῃ: «Ἰησοῦ, μνήσθητί μου ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. κγ’ 43). Εἶναι βέβαιον ὅτι τότε ὁ Κύριος θά λυτρώσῃ τόν λαό μας ἀπό τήν καταδυναστεία τῶν ἰσχυρῶν, διότι πίσω ἀπό τόν ἑκούσιο Σταυρό τοῦ Γένους πάντοτε ἀκολουθεῖ ἡ Ἀνάστασις.

Ἀδελφοί,

.      Ὁ νικητήριος παιάνας τῆς Ἐκκλησίας, τό «Χριστός Ἀνέστη», θά ἠχήσῃ καί ἐφέτος γιά νά συνεγείρῃ τούς δεσμίους τοῦ ᾍδου. Ἐλπίζουμε ὅτι ἡ Πατρίδα μας, ἄν καί πολλαπλῶς δεσμία στόν δικό της σύγχρονο ᾍδη, θά ἀκούσῃ τόν Λυτρωτή καί θά τόν ἀκολουθήσῃ σέ μία λαμπρή συνανάστασι μαζί Του. Ὁ Ἀναστάς Κύριος προτείνει τήν παντοδύναμη δεξιά Του. ς το πλώσουμε μες τό δικό μας χέρι, τήν προσωπική καί συλλογική μας μετάνοια. Θά μς ναστήσ. Ὁ σταυρός μας, ὁ σταυρός τῆς Πατρίδος μας, τῶν συμπολιτῶν μας, δέν θά εἶναι τό σκοτεινό τέρμα. Θά γίνῃ ἡ χαρά μας. Θά γίνῃ ὁ προάγγελος μιᾶς νέας ἐπιγείου βιοτῆς, τῆς αἰωνίου ζωῆς ἡ ἀπαρχή, διότι ὄντως ὁ Χριστός Ἀνέστη!

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους
+ Ἀρχιμανδρίτης Γεώργιος

Ἅγιον Πάσχα 2012

ΠΗΓΗ:  agioros.blogspot.com

, , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΘΝΗΣΙΜΑΙΕΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΓΙΑ ΘΝΗΣΙΜΑΙΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΕ ΘΝΗΣΙΜΑΙΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΣΕ ΕΝΑ ΘΑΝΑΤΕΡΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΧΩΡΙΣ ΖΩΗ!

 .        ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Χριστὸς Ἀνέστη!
.      Ἂν ἀναζητήσουμε ἕνα ἀσφαλὲς κριτήριο γιὰ νὰ διαχωρίσουμε τὸ “πνευματικὸ” ἀπὸ τὸ “κοσμικό”, ἕνα κριτήριο ποὺ νὰ μᾶς βεβαιώνει ὅτι κάτι εἶναι ἀληθινὸ καὶ ὄχι ψεύτικο, τότε ἴσως νὰ μᾶς ἐξυπηρετοῦσε ἠ πραγματικότης τοῦ θανάτου. Ὁ θάνατος καταπίνει ὅ,τι εἶναι πρόσκαιρο, θνησιμαῖο, ψεύτικο, κάλπικο, κοσμικό. Ἀντιθέτως τὸ πνευματικό (ἀδιάφορα ὑλικὸ ἢ ἄυλο!), τὸ αἰώνιο καὶ ἀληθινὸ ὑπερνικάει τὸν θάνατο.
.       Κι ὅμως ὁ ἄνθρωπος ἐνῶ δηλώνει ὅτι ἀγαπάει τὴν ζωή καὶ ἀπεχθάνεται τὸν θάνατο, τόσο περισσότερο πλειοδοτεῖ στὸν κόσμο τοῦ θανάτου, τόσο πιὸ πολὺ ἐπενδύει στὰ “προϊόντα” του, τόσο πιὸ πολὺ ἐπιμένει στὴν ὑποδούλωσή στὴν δυναστεία του. Εἶναι πραγματικὰ ἐνδιαφέρον ὅτι τὸ ἐνδιαφέρον τῶν ἀνθρώπων ἑλκύεται ἀπὸ τὸν θάνατο καὶ τὶς θανατηφόρες ὑποσχέσεις του. Ἀντιθέτως ὁ ζωηφόρος θάνατος τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ θανάτωση τοῦ θανάτου διὰ τὴς Ἀναστάσεως τοῦ ὑπὲρ ἡμῶν θανόντος Κυρίου προκαλεῖ στοὺς ἀνθρώπους φόβο καὶ ἀπέχθεια. Ἐνδεικτικὰ μπορεῖ νὰ ἀναφερθεῖ ἡ ἀποστροφὴ τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὴν Νηστεία, ἡ ὁποία ὠς μικρὸς θάνατος, ὡς βιωματικὴ μέθεξη στὰ παθήματα τοῦ ὑπὲρ ἡμῶν παθόντος Κυρίου προηγεῖται (κατὰ τὴν Μ. Τεσσαρακοστὴ) τῆς ἐν Χριστῷ Νίκης ἐπὶ τῆς νεκρότητος διὰ τῆς νεκρώσεως τῆς νεκρικῆς-κοσμικῆς ἀντιλήψεως περὶ ἐπιβιώσεως. Ἡ ἴδια ἡ “ἐπιβίωση” νεκρώνει τὴν ζωὴ καὶ ὁ θάνατος εἰσχωρεῖ στὸ μεδούλι τῆς ὑπάρξεως διὰ τῆς βιολογικῆς ὁδοῦ!
.          Καὶ ἐνῶ τὸ πιὸ σοβαρὸ πρόβλημα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ θάνατος, ἡ νέκρωση τῆς ζωῆς, ὄλος ὁ θεοποιημένος δυτικὸς (ἀποκαλούμενος) πολιτισμὸς εἶναι πολιτισμὸς θανάτου, ποὺ πότε μὲ τὴν «οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη», πότε μὲ τοὺς πολέμους, πότε μὲ τὶς «ἀγορές», πότε μὲ τὴν φιλοσοφία τοῦ μηδενισμοῦ, κάθε φορὰ πάντως μὲ κάτι, ὑπηρετεῖ πρὀθυμα τὴν θανατερὴ διαδικασία τοῦ θανάτου.
.          Καὶ τώρα στὴν ἐπιθανάτια Ἑλλάδα ἐγγίζει ἡ πολιτικὴ ἀποθέωση τοῦ θανάτου: Ἐκλογές: Θνησιμαῖες ὑποσχέσεις θανατηφόρων ἀνθρώπων γιὰ θνησιμαίους ἀνθρώπους μὲ θνησιμαῖες ἐλπίδες σὲ ἕνα θανατερὸ περιβάλλον χωρὶς Ζωή.
 .         Τί παράξενο!

Ἡ κατάργηση τοῦ θανάτου

Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου.

.           «Ποιὸς μπορεῖ νὰ περιγράψει τὴν δύναμη τοῦ Κυρίου καὶ νὰ καταστήσει ἀκουστοὺς τοὺς ὕμνους ποὺ Τοῦ ταιριάζουν» (Ψαλμ. Ρε´ 2). Νὰ λοιπὸν ποὺ ἔφτασε ἡ σωτήρια ἑορτὴ ποὺ ποθούσαμε, ἡ μέρα ποὺ ἀναστήθηκε ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, τὸ θεμέλιο τῆς εἰρήνης, τὸ σημεῖο ἀπ’ τὸ ὁποῖο ἄρχισε ἡ συμφιλίωσή μας μὲ τὸν Θεό, ποὺ ἐξαφανίστηκαν οἱ πόλεμοι, ποὺ καταργήθηκε ὁ θάνατος, ποὺ νικήθηκε ὁ διάβολος. Σήμερα οἱ ἄνθρωποι πανηγυρίζουν μὲ τοὺς ἀγγέλους, καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν σωματικὴ ὑπόσταση ὑμνοῦν τὸν Θεὸ μαζὶ μὲ τὶς ἀσώματες δυνάμεις. Σήμερα καταλύεται ἡ τυραννία τοῦ διαβόλου, σήμερα λύθηκαν τὰ δεσμὰ τοῦ θανάτου, ἀφανίστηκε ἡ κυριαρχία τοῦ Ἅδη. Σήμερα εἶναι εὐκαιρία νὰ ἀναφέρουμε πάλι τὰ προφητικὰ ἐκεῖνα λόγια: «Τί ἔγινε θάνατε, τὸ κεντρί σου; Τί ἔγινε ἅδη ἡ κυριαρχία σου;». Σήμερα ὁ Κύριός μας, ὁ Χριστός, συνέτριψε τὶς χάλκινες πύλες καὶ ἐξαφάνισε τὸν θάνατο. κόμη κα τ νομά του το λλαξε, γιατί δν τν λέμε πλέον θάνατο, λλ κοίμηση κα πνο. Προτοῦ δηλαδὴ νὰ ἔλθει στὴ γῆ ὁ Χριστὸς καὶ προτοῦ νὰ φροντίσει μὲ τὴν σταυρική Του θυσία γιὰ τὸν ἄνθρωπο, προκαλοῦσε φόβο ἀκόμη καὶ ἡ λέξη θάνατος.
.        Γιατί ὁ πρωτόπλαστος ἄνθρωπος καταδικάστηκε ν’ ἀκούει τὴν λέξη αὐτὴ σὰν κάποια μεγάλη τιμωρία, «Τὴν ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία θὰ φᾶς ἀπὸ αὐτὸν τὸν καρπό, θὰ τιμωρηθεῖς μὲ θάνατο». Καὶ ὁ μακάριος Ἰὼβ μ’ αὐτὴν τὴν λέξη ἀνέφερε τὸν θάνατο καὶ εἶπε: «Ὁ θάνατος εἶναι γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἀνάπαυση». Καὶ ὁ προφήτης Δαβὶδ εἶπε: «Κακὸς εἶναι ὁ θάνατος τῶν ἁμαρτωλῶν». Τὸν χωρισμὸ τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ σῶμα δὲν τὸν ἔλεγαν μόνο θάνατο, ἀλλὰ καὶ ἅδη. Γι’ αὐτὸ πρόσεξε τί λέει ὁ πατριάρχης Ἰακώβ: «Θὰ κατεβάσετε τὰ γηρατειά μου μὲ λύπη στὸν ἅδη». Καὶ ὁ προφήτης πάλι: «Ὁ ἅδης ἄνοιξε ὁλάνοιχτα τὸ στόμα του». Καὶ ἄλλος προφήτης πάλι λέει: «Θὰ μὲ σώσει ἀπ’ τὸν ἅδη ποὺ βρίσκεται στὸ κατώτατο μέρος». Πολλὰ σημεῖα τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης θὰ βρεῖς ποὺ ἀναφέρουν τὴν ἀναχώρηση ἀπὸ τούτη τὴν ζωὴ ὡς θάνατο ἢ ἅδη. π τότε μως πο Χριστς κα Θες μς προσέφερε τν αυτό Του γι θυσία, κα π τότε πο γινε νάσταση, βγαλε ατς τὶς λέξεις κα φερε καινούργια κα παράξενη κατάσταση στ ζωή μας. Γιατί ἀπὸ τότε, ἀπὸ τὴν Ἀνάστασή του κι ἑξῆς, τὴν ἀναχώρηση ἀπὸ αὐτὴν τὴ ζωή, δὲν τὴν λέμε πιὰ θάνατο, ἀλλὰ κοίμηση καὶ ὕπνο. Ἀλλ’ ὅμως, πῶς μποροῦμε νὰ τὸ ἀποδείξουμε αὐτό; Ἄκουσε προσεκτικὰ τί λέει ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, «Ὁ φίλος μας ὁ Λάζαρος κοιμήθηκε, ἀλλὰ πηγαίνω γιὰ νὰ τὸν ξυπνήσω». σο εναι δηλαδ εκολο γι μς ν ξυπνήσουμε κα ν σηκώσουμε ρθιο κάποιον πο κοιμται, τόσο εκολο εναι κα στν Κύριο λων μας ν ναστήσει νεκρό. Ἀλλὰ ἐπειδὴ τὰ λόγια Του ἦταν πρωτάκουστα καὶ ἀσυνήθιστα, δὲν τὰ κατανόησαν σωστὰ οὔτε οἱ μαθητές Του, μέχρις ὅτου τὰ εἶπε πιὸ ξεκάθαρα, ἀπὸ συγκατάβαση γιὰ τὴν ἀδυναμία τους, γιὰ νὰ Τὸν κατανοήσουν. Καὶ ὁ διδάσκαλος ὁλόκληρης τῆς οἰκουμένης, ὁ μακάριος Παῦλος, γράφοντας πρὸς τοὺς Θεσσαλονικεῖς λέει: «Δὲν θέλω νὰ ἀγνοεῖτε τί συμβαίνει μὲ κείνους ποὺ κοιμήθηκαν, γιὰ νὰ μὴ λυπάστε ὅπως καὶ οἱ ἄλλοι ποὺ δὲν ἔχουν ἐλπίδα». Καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο πάλι: «Ἄραγε καὶ κεῖνοι ποὺ κοιμήθηκαν μὲ πίστη καὶ ἐλπίδα στὸν Θεὸ χάθηκαν;». Καὶ πάλι: «Ἐμεῖς οἱ ζωντανοί, ποὺ ἀπομείναμε ἐδῶ, δὲν θὰ προφθάσουμε ἐκείνους ποὺ κοιμήθηκαν». Καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο ἀκόμη: «Ὅπως πιστεύουμε ὅτι ὁ Ἰησοῦς πέθανε καὶ ἀναστήθηκε, ἔτσι νὰ πιστεύουμε ὅτι ὁ Θεὸς θὰ πάρει μαζί του ἐκείνους ποὺ κοιμήθηκαν».

 ΠΗΓΗ: hristospanagia3.blogspot.com (ἀπὸ enoriaka.gr)

, , ,

Σχολιάστε