Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Εὐχή

«ΚΑΘΕ ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΘΑ ΤΗΝ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΝ, ΟΣΟΙ ΛΕΝΕ ΤΗΝ “ΕΥΧΗ”» (γ. Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης)

Γέροντας Ἐφραὶμ Φιλοθεΐτης:
«Ὅσοι λένε τὴν “εὐχὴ”
θὰ ξεπεράσουν κάθε δυσκολία ποὺ ἔρχεται».

.         Ὁ Γέροντας Ἐφραὶμ ὁ Φιλοθεΐτης, ποὺ τώρα βρίσκεται στὴν Ἀριζόνα Ἀμερικῆς, σὲ Ἁγιορείτη ποὺ τὸν ἐπισκέφθηκε μαζὶ μὲ μία ὁμάδα λαϊκῶν, ὅταν ρωτήθηκε γιὰ τὰ μέλλοντα ποὺ πρόκειται νὰ συμβοῦν, ἔδειξε τὴν γροθιά του καὶ εἶπε: «Ὅσοι λένε τὴν εὐχὴ τοῦ Ἰησοῦ (Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με), αὐτοὶ θὰ ξεπεράσουν ὅσα ἔρχονται μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ».

ΠΗΓΗ: theomitoros.blogspot.gr (ἀπὸ apantaortodoxias)

, ,

1 Σχόλιο

«Η ΜΟΝΟΛΟΓΙΣΤΗ ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ “ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ” 
ΣΤΗΝ ΚΑΤ᾽ ΙΔΙΑΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ» (Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου)

Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ πνευματικὸ τευχίδιο

«Ἡ μονολόγιστη εὐχὴ τοῦ Ἰησοῦ
“Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με”

στὴν κατ᾽ ἰδίαν προσευχὴ τῶν πιστῶν»

τοῦ Ἀρχιμ. Ἀθανασίου Ἀναστασίου,
Προηγουμένου Ἱ. Μ. Μεγάλου Μετεώρου
ἔκδ. Ἱ. Μ. Ἁγ. Στεφάνου,
Ἅγια Μετέωρα-Χριστούγεννα 2013

Ἡλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.                […] Χρησιμοποιώντας τὸ κομποσχοίνι σὲ κάθε κόμπο ποὺ περνᾶ ἀνάμεσα στὰ δάχτυλό του ὁ προσευχόμενος ἐπαναλαμβάνει τὴν εὐχὴ  Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με

.             Ἡ ἴδια εὐχή μπορεῖ νὰ λέγεται καὶ γιὰ ὅλους τοὺς ἄλλους μὲ κατάληξη «ἐλέησον ἡμᾶς» ἢ καὶ γιὰ κάποια συγκεκριμένα πρόσωπα «ἐλέησον τὸν δοῦλον σου» ἢ «τοὺς δούλους σου». Στὸν πρῶτο κόμπο ἀναφέρουμε ὀνομαστικὰ τὸ πρόσωπο ἢ τὰ πρόσωπα «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὰ ἐλέησον τὸν δοῦλον σου Ἀνδρέα» ἢ «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησον τοὺς δούλους σου Γεώργιο, Μαρία, Παναγιώτη, Δέσποινα, Ἀλέξανδρο». Στοὺς ὑπόλοιπους κόμπους τοῦ συγκεκριμένου κομποσχοινιοῦ γιά τά πρόσωπα αὐτά συνεχίζουμε νά λέμε «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησον τὸν δοῦλον σου ἢ τοὺς δούλους σου», χωρὶς νὰ έπαναλαμβάνουμε κάθε φορὰ τὰ συγκεκριμένα ὀνόματα, τὰ ὁποῖα ἐννοεῖται ὅτι εἶναι αὐτὰ ποὺ μνημονεύσαμε στόν πρῶτο κόμπο.
.                    ἴδια εὐχὴ μπορεῖ νὰ συμπληρωθεῖ καὶ μὲ τὴν ἐπίκληση τῆς Παναγίας μας καὶ τῶν Ἁγίων μας: Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, πρεσβείαις τῆς Παναχράντου Μητρὸς καὶ πάντων σου τῶν Ἁγίων (ἢ τοῦ δεῖνα Ἁγίου), ἐλέησόν με ἢ ἐλέησον τὸν δοῦλον σου (ἢ τοὺς δούλους σου). […] Ἡ προσευχή μας γιὰ τοὺς ἄλλους εἶναι ἐκδήλωση τῆς ἰδιαίτερης ἀγάπης καὶ τῆς φιλανθρωπίας μας. Εἶναι ἕνα εἶδος πνευματικῆς ἐλεημοσύνης […]
.              Αὐξάνοντας σταδιακὰ τὸν ζῆλο καὶ τὴν θέρμη τῆς προσευχῆς καὶ καθὼς ἡ ψυχή μας θὰ γλυκαίνεται, θὰ ἀναπαύεται καὶ θὰ συνηθίζει νὰ λέει τὴν εὐχή, τότε θὰ ἀρχίσει νὰ διευρύνεται, νὰ ἐπεκτείνεται καὶ νὰ ἀγκαλιάζει ὄλο τὸν κόσμο, ὁλόκληρη τὴν οἰκουμένη … Μποροῦμε ἔτσι νὰ συμπεριλάβουμε στὴν εὐχὴ καὶ εἰδικὲς ὁμάδες ἢ κατηγορίες ἀνθρώπων ποὺ ἔχουν ἰδιαίτερη ἀνάγκη ἢ ποὺ μπορεῖ κανεὶς νὰ μὴν εὔχεται γι᾽ αὐτούς.

Δειγματοληπτικά:

Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησον  καὶ φώτισον τοὺς ἁπανταχοῦ τῆς γῆς ὀρθοδόξους Ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς, ἱερομονάχους, μοναχοὺς καὶ μοναχές.

Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησον καὶ φώτισον πάντας τοὺς ἐγκεχειρισμένους τὰς πολιτικὰς ἐπιστασίας (δηλαδὴ ὅλους τοὺς ἄρχοντες τῆς πατρίδος μας).

Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησον καὶ ἐνίσχυσον τὸν στρατὸν τῆς πατρίδος ἡμῶν καὶ τοὺς ἡγήτορας αὐτοῦ.

Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ σῶσον τὴν πατρίδα μας καὶ τὸν κόσμον σου.

Τοῖς μισοῦσι καὶ ἀδικοῦσιν ἡμᾶς συγχώρησον Κύριε.

Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ τοὺς εὐεργέτας ἡμῶν καὶ τοὺς εὐχομένους ὑπὲρ ἡμῶν ἐλέησον.

Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ  ἐλευθέρωσον τοὺς ὑπὸ τῆς βασκανίας καὶ τῆς μαγείας ὀχλουμένους ἀδελφοὺς ἡμῶν.

Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ στήριξον καὶ δυνάμωσον τοὺς ἐν πενίᾳ, ἀνεργίᾳ, στερήσει, θλίψει καὶ ἀπογνώσει ἀδελφοὺς ἡμῶν.

Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησε καὶ ἴασαι τοὺς ἐν ἀσθενείᾳ κατακειμένους ἀδελφοὺς ἡμῶν.

Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ  ἐλέησον καὶ φώτισον τοὺς πεπλανημένους ἀδελφοὺς ἡμῶν καὶ ἐπανάγαγε αὐτοὺς τῇ Ἁγίᾳ σου Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ.

Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ στήριξον καὶ ἐλευθέρωσον τοὺς ἐν φυλακῇ, ἐξορίᾳ καὶ αἰχμαλωσίᾳ ἀδελφοὺς ἡμῶν.

Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ  ἐνίσχυσον καὶ εὐλόγησον τοὺς ἁπανταχοῦ τῆς γῆς διωκομένους ὑπὲρ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως ἀδελφοὺς ἡμῶν.

Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἀπάλλαξον καὶ ἐλευθέρωσον τοὺς ἐξαρτημένους ἀπὸ τὰ ναρκωτικὰ καὶ τὰ ψυχοναρκωτικὰ ἀδελφοὺς ἡμῶν.

Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ  ἐλέησον καὶ εὐλόγησον τοὺς γονεῖς καὶ τοὺς οἰκείους ἡμῶν.

Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησον καὶ εὐλόγησον (καὶ φώτισον) τὸν ἄνδρα μου (ἤ τὴν γυναίκα μου) καὶ τὰ παιδιὰ μου (καὶ ὅλα τὰ παιδιὰ τοῦ κόσμου).

 Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησον καὶ εὐλόγησον τὴν οἰκογένειάν μου.

Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησον καὶ εὐλόγησον τοὺς διδασκάλους, τοὺς ἀναδόχους καὶ τοὺς πνευματικοὺς πατέρας ἡμῶν.
[…]

βλ. σχετ: H ΜΟΝΟΛOΓΙΣΤΗ ΕYΧH ΤΟY IΗΣΟY (Ἀρχιμ. Ἀθανασίου)

, , , ,

Σχολιάστε

«ΞΑΣΤΕΡΩΝΕΙ Ο ΝΟΥΣ» μὲ τὴν “εὐχή”

Ἀπόσπασμα συνομιλίας τοῦ συγγραφέως Ἐμμ. Μελινοῦ
μὲ τὸν καθηγούμενο τῆς Μονῆς Καρακάλλου Ἁγ. Ὄρους
Ἀρχιμανδρίτη π. Φιλόθεο.

ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» (dimokratianews.gr)

24f098_21.             […] Ὅπως μᾶς λέγει ὁ θεῖος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, «Ἰησοῦ ὀνόματι, μάστιζε πολεμίους». Αὐτὸ τὸ ὄνομα ἔχει πολλὴ δύναμη. Ἀπὸ τὰ παλαιότερα χρόνια καὶ ἰδιαίτερα στὶς ἡμέρες μας -ἐπειδὴ οἱ ἄνθρωποι ἔχουμε συνήθως θολωμένο νοῦ καὶ δὲν μποροῦμε νὰ συγκρατοῦμε πολλὰ λόγια- αὐτὴ ἡ προσευχὴ εἶναι στὰ μέτρα ὅλων. Μᾶς τὴν ἔχει δώσει ὁ Θεὸς σὰν ἕνα μεγάλο δῶρο, νὰ μποροῦμε νὰ τὴ χρησιμοποιοῦμε. Ἔχει τέτοια δύναμη αὐτὴ ἡ προσευχὴ -αὐτὰ τὰ λίγα λόγια μὲ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ τὸ παντοδύναμο- ποὺ τρέμει ὁ πονηρός. Ἡ εὐχὴ βοηθᾶ τὸν ἄνθρωπο, τὸν ξεθολώνει ἀπὸ τὴ ζάλη τῶν λογισμῶν, τὸν ἐλευθερώνει ἀπὸ τὴν πάλη μὲ τὸν πονηρό. Πρέπει νὰ καταβάλλουμε ἐπίμονη προσπάθεια, γιὰ νὰ συγκεντρώνουμε τὸν νοῦ μας στὴν προσευχὴν αὐτή. Σιγὰ σιγά, μὲ τὴν ἐπανάληψή της, ἀρχίζει νὰ ἐλευθερώνεται ὁ νοῦς ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσία ποὺ τοῦ δημιουργεῖ ὁ πονηρὸς στοὺς λογισμούς του, ποὺ τὸν μπλέκει μὲ τὴν πανουργία του. Σιγὰ σιγὰ ξεθολώνει, ἀρχίζει νὰ ἐνθαρρύνεται, μέσα τοῦ νιώθει μία παρηγοριά, μίαν αἴσθηση χαρᾶς, μίαν αἴσθηση εἰρήνης, μίαν αἴσθηση πίστεως, ὑπομονῆς, καρτερίας. Δημιουργοῦνται μέσα του -μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ- κάποια βιώματα ἐνθαρρυντικά, καθὼς ἐπικαλεῖται τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ἀρχίζει νὰ τὸν παρηγορεῖ. […] Σιγά- σιγὰ ἐλευθερώνεται ὁ νοῦς, ξαστερώνει! Ἡ ψυχὴ γεμίζει θάρρος κι ἐλπίδα. Ξεκαθαρίζει τὸ τοπίο τῆς καρδιᾶς τοῦ προσευχομένου. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἐνδυναμώνεται, χαριτώνεται. Ὅσο, μάλιστα, περισσότερο ἐργάζεται τὴν εὐχή, γίνεται πιὸ ἐλεύθερος, νιώθει καλύτερα τοὺς ἐμπεριστάτους συνανθρώπους. Εἶναι φάρμακον ἡ εὐχή, δραστικὸ καὶ σωτήριο! Τὸ συνιστῶ μὲ ὅλη τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς μου. Εἶν’ ἐξυγιαντικό, θεραπευτικόν… Ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν εὐχὴ σιγὰ σιγὰ ἐλευθερώνεται, σὺν τῷ χρόνῳ ἀποθεραπεύεται. Ἡ εὐχὴ εἶναι πνευματικὴ ὑγεία, δύναμη, θεία βοήθεια, ἐλευθερία, ὅλα τὰ καλά!

 – Μ.Μ.: Γέροντα, κι ἂν ἀκόμη ὁ νοῦς δὲν εἶναι συγκεντρωμένος -καθὼς λέγεται ἡ εὐχὴ- πάλι ὑπάρχει εὐλογία· ἔτσι δὲν εἶναι;

– Ἀρχιμ. Φ.Κς: Ἀκριβῶς ὅπως τὸ εἴπατε· ἄν, παρ’ ἐλπίδα, ὁ νοῦς δὲν εἶναι συγκεντρωμένος, ἡ συνοπτικὴ αὐτὴ προσευχὴ ἔχει τὴν αὐτενέργειά της καὶ δυναμώνει τὸν προσευχόμενον. Ἂς τὸ δοῦμε κάπως πρακτικά: Σ’ ἐμπόλεμη περίοδο, νύκτα, ὁ σκοπὸς ἀκούει ἀπὸ ἀπέναντί του νὰ ἔρχονται οἱ ἐχθροί. Δὲν τοὺς βλέπει· ὅμως, πυροβολώντας πρὸς τὴν πλευρά τους, τοὺς αἰφνιδιάζει καὶ τοὺς πανικοβάλλει. Σταματοῦν, κάπως φοβοῦνται νὰ προχωρήσουν. Εἴδατε ποὺ ὑπάρχει ἀποτέλεσμα, ἀκόμη καὶ ἂν τὰ πυρὰ δὲν βρίσκουν στόχο; Πολὺ περισσότερο, βέβαια, ὅταν πηγαίνουν στὸν στόχο τους. Γιὰ νὰ τὸ μεταφέρουμε στὴν ὁρολογία τῆς μονολόγιστης εὐχῆς, ἐὰν κατὰ τὴν ἐπίκληση τοῦ θείου ἐλέους ὁ νοῦς εἶναι ἀπολύτως εὐθυγραμμισμένος, τότε τ’ ἀποτελέσματα εἶναι ἄριστα. Ἀξίζει ὁ «κόπος» νὰ προσπαθεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ δίνεται ψυχῇ καὶ σώματι στὴν προσευχὴν αὐτήν. Ἄλλωστε τὰ καλὰ κόποις κτῶνται καὶ πόνοις κατορθοῦνται. Μᾶς συνιστοῦν οἱ ἅγιοι Πατέρες νὰ κοπιάζουμε γι’ αὐτό· ἀξίζει πέρα γιὰ πέρα… Ἄλλος δρόμος ἀπὸ τὴν προσευχὴ δὲν ὑπάρχει. Αὐτὴ μᾶς ἐξασφαλίζει τὴν ἐπικοινωνία μὲ τὸν Κύριο καὶ Θεό μας καὶ δι’ αὐτῆς μπαίνουμε καλύτερα στὸ νόημα τῆς μυστηριακῆς ζωῆς.
.            Βέβαια, ἐδῶ πρέπει νὰ γενικεύσω. Μιλήσαμε γιὰ τὴ μονολόγιστη προσευχή. Ὅμως ὅλα τὰ εἴδη τῆς προσευχῆς ἔχουν τὴν ἀξία καὶ τὴ σημασία τους. Ἀπὸ τὴν Κυριακὴ προσευχὴ «Πάτερ ἠμῶν…» μέχρι τὶς διάφορες ἀκολουθίες, τὸ Ἀπόδειπνο, τὴν Παράκληση καὶ τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς Παναγίας, τὸ Μεσονυκτικό, τὸ Ψαλτήρι -τόσα καὶ τόσα- ὑπάρχει μεγάλη ποικιλία καὶ δυνατότητα. Σᾶς πληροφορῶ ὅτι πολλοὶ μὴ ρασοφόροι ἀδελφοὶ -ἔγγαμοι, μὲ τὶς ὑποχρεώσεις τοὺς κ.λπ.- συναγωνίζονται τοὺς μοναχοὺς στὴ νυκτερινὴ προσευχή! Ὅπως μὲ πληροφοροῦν στὴν ἐξομολόγηση, ἀρχίζουν τὰ μεσάνυκτα κανόνα καὶ κοιμοῦνται τὶς πρωινὲς ὧρες! Περίπου ὅπως οἱ μοναχοί… Θαυμάζω ποὺ ὑπάρχουν τέτοιοι ἀγωνισταὶ στὸν κόσμο. Ὅσοι προσεύχονται τὴ νύκτα βρίσκουν μεγάλην ὠφέλεια, διότι τὰ πονηρὰ πνεύματα νύκτα κυρίως δουλεύουν καὶ αὐτά. Οἱ μάγοι, οἱ σατανισταί, νύκτα δροῦν. Τότε πρέπει πολὺ περισσότερο ν’ ἀγωνίζεται ὁ πιστός. Βέβαια, ὁ πονηρὸς δὲν κάθεται μὲ δεμένα χέρια. Στὸν ἀγρυπνοῦντα προσπαθεῖ νὰ φέρει ὑπνηλία, ραθυμία, σκοτισμὸ τοῦ νοός, χίλια δύο ἐμπόδια. Χρειάζεται μεγάλος ἀγώνας καὶ πολλὴ προσπάθεια.

, ,

Σχολιάστε

«ΝΑ ΛΕΤΕ ΤΗΝ “ΕΥΧΗ” ΑΠΑΛΑ, ΧΩΡΙΣ ΠΙΕΣΗ, ΧΩΡΙΣ ΣΦΙΞΙΜΟ» (Γέρ. Πορφύριος)

20 χρόνια ἀπὸ τὴν ἐκδημία τοῦ
Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

.        Κανεὶς νὰ μὴ σᾶς βλέπει, κανεὶς νὰ μὴν καταλαβαίνει τὶς κινήσεις τῆς λατρείας σας πρὸς τὸ θεῖον. Ὅλ᾽ αὐτὰ κρυφά, μυστικά, σὰν τοὺς ἀσκητές. Θυμάστε ποὺ σᾶς ἔχω πεῖ γιὰ τ᾽ ἀηδονάκι; Μὲσα στὸ δάσος κελαϊδάει. Στὴν σιγή. Νὰ πεῖ πὼς κάποιος τ᾽ ἀκούει, πὼς κάποιος τὸ ἐπαινεῖ; Πόσο ὡραῖο κελάηδημα στὴν ἐρημιά! Ἔχετε δεῖ πῶς φουσκώνει ὁ λάρυγγάς του; Ἔτσι γίνεται καὶ μ᾽ αὐτὸν ποὺ ἐρωτεύεται τὸν Χριστό. Ἅμα ἀγαπάει, «φουσκώνει ὁ λάρυγγας, παθαίνει, μαλλιάζει ἡ γλώσσα». Πιάνει μιὰ σπηλιά, ἕνα λαγκάδι καὶ ζεῖ τὸν Θεὸ μυστικά, «στεναγμοῖς ἀλαλήτοις».
.        Περιφρονστε τ πάθη, μν σχολεσθε μ τν διάβολο. Στραφετε στν Χριστό.
.        Ἡ Θεία Χάρις μᾶς διδάσκει τὸ δικό μας χρέος. Γιὰ νὰ τὴν προσελκύσουμε, θέλει ἀγάπη, λαχτάρα. Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ θέλει θεῖο ἔρωτα. Ἡ ἀγάπη ἀρκεῖ, γιὰ νὰ μᾶς φέρει σὲ κατάλληλη «φόρμα» γιὰ προσευχή. Μόνος Του θὰ ἔλθει ὁ Χριστὸς καὶ θὰ ἐγκύψει στὴν ψυχή μας, ἀρκεῖ νὰ βρεῖ ὁρισμένα πραγματάκια ποὺ νὰ Τὸν εὐχαριστοῦν: ἀγαθὴ προαίρεση, ταπείνωση καὶ ἀγάπη. Χωρὶς αὐτὰ δὲν μποροῦμε νὰ ποῦμε «Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με»
.        Ὁ παραμικρὸς γογγυσμὸς κατὰ τοῦ πλησίον ἐπηρεάζει τὴν ψυχή σας καὶ δὲν μπορεῖτε νὰ προσευχηθεῖτε. Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ὅταν βρίσκει ἔτσι τὴν ψυχή, δὲν τολμάει νὰ πλησιάσει.
.        Νὰ ζητᾶμε νὰ γίνει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ συμφέρον, τὸ πιὸ ἀσφαλὲς γιὰ μᾶς καὶ γιὰ ὅσους προσευχόμαστε. Ὁ Χριστὸς θὰ μᾶς τὰ δώσει ὅλα πλούσια. Ὅταν ὑπάρχει ἔστω καὶ λίγος ἐγωισμός, δὲν γίνεται τίποτα. Ὅταν ὁ Θεὸς δὲν μᾶς δίδει κάτι ποὺ ἐπίμονα ζητᾶμε, ἔχει τὸν λόγο Του. Ἔχει κι ὁ Θεὸς τὰ «μυστικά» Του.
.        Ἂν δὲν κάνετε ὑπακοὴ (σὲ ἱερέα-πνευματικὸ) καὶ δὲν ἔχετε ταπείνωση, ἡ εὐχὴ (δηλ. τὸ Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με) δὲν ἔρχεται καὶ ὑπάρχει καὶ φόβος πλάνης. Νὰ μὴν γίνεται ἡ εὐχὴ (τὸ Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με) ἀγγαρεία. πίεση μπορε ν φέρει μία ντίδραση μέσα μας, ν κάνει κακό. χουν ρρωστήσει πολλο μ τν εχή, γιατί τν καναν μ πίεση. Καὶ γίνεται, βέβαια, κι ὅταν τὸ κάνεις ἀγγαρεία, ἀλλὰ δὲν εἶναι ὑγιές.
.        Δν εναι νάγκη ν συγκεντρωθετε διαίτερα γι ν πετε τν εχή. Δν χρειάζεται καμι προσπάθεια ταν χεις θεο ρωτα. που βρίσκεσθε, σ σκαμνί, σ καρέκλα, σ ατοκίνητο, παντο, στν δρόμο, στ σχολεο, στ γραφεο, στ δουλει μπορετε ν λέτε τν εχή, τ «Κύριε ησο Χριστ λέησόν με», παλά, χωρς πίεση, χωρς σφίξιμο.
.        Σημασία στὴν προσευχὴ ἔχει ὄχι ἡ χρονικὴ διάρκεια ἀλλὰ ἡ ἔνταση. Νὰ προσεύχεσθε ἔστω καὶ πέντε λεπτά, ἀλλὰ δοσμένα στὸν Θεὸ μὲ ἀγάπη καὶ λαχτάρα. Μπορεῖ ἕνας μία ὁλόκληρη νύχτα νὰ προσεύχεται κι αὐτὴ ἡ προσευχὴ τῶν πέντε λεπτῶν νὰ εἶναι ἀνώτερη. Μυστήριο εἶναι αὐτὸ βέβαια, ἀλλὰ ἔτσι εἶναι.

, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΣΕΙΣΜΟΓΟΝΟΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Σεισµoγόνoς Προσευχὴ

Ὁ π. Ἀλύπιος, τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ξενοφῶντος, διακρινόταν πολὺ γιὰ τὸν ζῆλο του. Ἰδιαίτερα ἀγαποῦσε νὰ βρίσκη ἕνα ἥσυχο µέρος καὶ νὰ προσεύχεται συνεχῶς µἐ τὴν εὐχή, δηλαδὴ τὸ “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν µε”. Κάθε φορὰ ποὺ ἔλεγε τὴν εὐχή, σκιρτοῦσε ἡ ψυχή του ἀπὸ ἀνέκφραστη χαρά. Κάποτε ὅµως τὰ πράγµατα πῆραν ἄσχηµη τροπή. Χωρὶς νὰ µπορῆ καὶ ὁ ἴδιος νὰ τὸ ἐξηγήση, ἀδυνατοῦσε νὰ συνεχίση τὴν εὐχή. Ἂν δοκίµαζε µιὰ φορὰ νὰ τὴν πῆ, ἀµέσως ἄρχιζε νὰ κλονίζεται τὸ σῶµα του.
Σειόταν λοιπὸν ὁ τόπος, ὅταν ὁ π. Ἀλύπιος ἔλεγε τὴν εὐχή! Καὶ ποῦ δὲν κατέφυγε, τί Γέροντες, τί πνευµατικοὶ τὸν εἶδαν, τί προσευχὲς καὶ ἐξορκισµοὺς τοῦ ἐδιάβασαν … Τὸ ἀποτέλεσµα µηδέν. Ἡ ὑπόθεσις ἔπαιρνε τραγικὲς διαστάσεις. Ἐπειδὴ ὁ π. Ἀλύπιος εἶχε, χρόνια τώρα, γίνει ἕνα µἐ τὴν εὐχή, δὲν µποροῦσε νὰ τὴν σταµατήση. Ἔτσι ἀσυναίσθητα, στὸ κελλί του, στὴν ἐκκλησία, στὸ φαγητό, στὴν ἐργασία, πρόφερε ἐνδὀµυχα τὰ ἱερὰ λόγια. Καὶ ἀµέσως τὸ κρεββάτι, τὰ στασίδια, τὸ τραπέζι ἢ τὰ πράγµατα τῆς ἐργασίας, ὅλα ἄρχιζαν νὰ χορεύουν. Καὶ ὅσοι Πατέρες ἦσαν δίπλα του πήγαιναν κι αὐτοὶ πέρα-δῶθε!

Κάποια µέρα οἱ Πατέρες σκέφθηκαν νὰ καταφύγουν στὸν Γέροντα Δανιήλ. Καὶ ὁ π. Ἀβέρκιος, ὁ οἰκονόµος τοῦ Μοναστηριοῦ, ξεκίνησε µὲ τὸν π. Ἀλύπιο γιὰ τὰ Κατουνάκια.
– Πρόσεχε, τοῦ εἶπε ὁ π. Ἀβέρκιος. Τώρα ποὺ θὰ πᾶµε στὸ Μοναστήρι, µὴν πῆς τὴν εὐχὴ καὶ τροµοκρατήσουµε τοὺς Πατέρες.

Στὸν νάρθηκα ὄµως τῆς ἐκκλησίας ξεχάσθηκε καὶ τὴν πρόφερε µία φορὰ καὶ γύρω του ἔγινε … σεισµός. Τὴν ἄλλη µέρα ἔφθασαν στὰ Κατουνάκια.
Ὁ Γέρων Δανιὴλ ἔµαθε τὸ ἱστορικό, πῆρε ἰδιαιτέρως τὸν π. Ἀλύπιο καὶ ζήτησε νὰ τοῦ περιγράψη τὸ πῶς τοῦ συνέβη γιὰ πρώτη φορὰ τὸ φαινόµενο.
– Ἐκείνη τὴν νύχτα, ἄρχισε νὰ διηγῆται ὁ π. Ἀλύπιος, ἀγρυπνοῦσα στὸ παρεκκλήσι τῆς ἀµπελικῆς κοντὰ στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ξενοφῶντος καὶ προσευχόµουν µὲ τὸ κοµποσχοίνι. Σὲ µιὰ στιγµὴ κτύπησε ὁ µάνταλος τῆς πόρτας. Ἔνοιωσα ἕναν φόβο στὴν καρδιά µου, ἀλλὰ συνέχισα τὴν προσευχή. Ἐν τῷ µεταξὺ τὰ κτυπήµατα ἔγιναν περισσότερα, ὁ µάνταλος πήγαινε πάνω-κάτω. Σὲ λίγο ἄρχισε νὰ κτυπᾶ καὶ ἡ πόρτα. Κατάλαβα πὼς ἦταν κάτι σατανικὸ καὶ δὲν ἔδωσα σηµασία. Μὲ περισσότερο ζῆλο ἔλεγα τὴν εὐχή. Τὰ κτυπήµατα ὅµως αὐξήθηκαν καὶ ὄχι µόνο τὸ σῶµα µου, ἡ πόρτα, ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρη ἡ ἐκκλησία βρισκόταν σὲ µιὰ περίεργη κίνησι. Ὅταν σταµατοῦσα τὴν εὐχή, ἔπαυαν οἱ κινήσεις, ὅταν τὴν ἔλεγα, ἄρχιζαν.
Ὁ Γέρων Δανιὴλ βυθίσθηκε σὲ σκέψεις. Γιὰ µιὰ στιγµή, σὰν νὰ φωτίσθηκε, ρώτησε τὸν Μοναχό.
– Πάτερ Ἀλύπιε, ὅταν ἄρχισαν τὰ πρῶτα κτυπήµατα στὴν πόρτα καὶ κατάλαβες ὅτι πρόκειται γιὰ διαβολικὴ ἐνέργεια, τί εἶπες µὲ τὸν λογισµό σου;
– Ἔλεγα µέσα µου: «Ἂς κτυπάη ὅσο θέλει. Ἐµένα δὲν πρόκειται νὰ µὲ ἀποσπάση ἀπὸ τὴν προσευχή µου. Μήπως τὰ ἴδια δὲν ἔκανε καὶ στὸν Μ. Ἀντώνιο;”, ἀπάντησε ὁ Μοναχός. Δηλαδὴ τὸν κατέλαβε µιὰ ἀδιόρατη ὑπερηφάνεια καὶ ἔδειξε πρὸς τὸν ἐχθρὸ ὑπεροπτικὴ περιφρόνησι, σὰν νὰ εἶχε φθάσει στὰ µέτρα τοῦ Μ. Ἀντωνίου. Γι᾽ αὐτὸ ἡ προσευχή του δὲν ἀνέβαινε εὐπρόσδεκτη στὸν Θεό.
– Ἀπὸ τώρα καὶ εἰς τὸ ἑξῆς λέγε τὴν εὐχὴ µὲ ταπείνωσι, µἐ συντριβή, τὸν συµβούλεψε ὁ Γέρων Δανιήλ. Νὰ τὴν αἰσθάνεσαι, ὅταν τὴν λές. Νὰ πιστεύης ὅτι εἶσαι ἕνας ἀµαρτωλός, ἕνας ὑπόδικος στὰ µάτια τοῦ Θεοῦ. Νὰ θεωρῆς τὴν ταραχὴ τοῦ σώµατος σατανικὴ ἐνέργεια. Καὶ ὅταν παρουσιασθῆ, νὰ παρακαλῆς τὸν Χριστὸ νὰ τὴν φυγαδέψη. Ἔτσι µόνο θὰ ἑλκύσης τὴν Θεία Χάρι.
Ὁ ταλαιπωρηµένος Μοναχὸς βρῆκε τὴν θεραπεία του. Προσευχήθηκε ταπεινὰ καὶ εἰρήνεψε. Ρίχθηκε ἀπὸ τότε µὲ περισσότερο ζῆλο στοὺς πνευµατικοὺς ἀγῶνες καὶ τὴν κατάκτησι τῆς ταπεινώσεως.

 

, , , ,

Σχολιάστε

ΟΠΛΟ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΤΟ ΚΟΜΠΟΣΧΟΙΝΙ

ΤΟ ΚΟΜΠΟΣΧΟΙΝΙ ΟΠΛΟ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

τοῦ Ἀρχιμ. Σαράντη Σαράντου

Κάποιο μοναστήρι μέ πολλούς μοναχούς τό ἐπισκέφθηκε ἐντεταλμένο ὄργανο τῆς τάξεως.  Ζήτησε τόν Γέροντα τῆς μονῆς.  Ὁ Γέροντας νόμιζε ὅτι ὁ ἐπισκέπτης θά ζητοῦσε νά ἐξομολογηθεῖ.  Μετά ἀπό ὀλιγόλεπτη πνευματικοῦ ἐπιπέδου συνομιλία, διατυπώθηκε εὐθέως ἡ ἐρώτηση στό Γέροντα:
–Γέροντα ἔχετε στό μοναστήρι σας ὅπλα;
Ἀμέσως ὁ γέροντας βγάζει ἀπό τήν τσέπη του ἕνα κατοστάρι κομποσχοίνι καί τοῦ ἀπαντᾷ.
–Καί βέβαια παιδί μου ἔχουμε πολλά ὅπλα ἐδῶ.  Κάθε μοναχός ἔχει τό δικό του ὅπλο.
Ὁ «ἐντεταλμένος» τοῦ ἀπαντᾷ:
–Ἀφῆστε τα Γέροντα αὐτά καί ἐπιτρέψτε μου μαζί μέ τήn συνοδεία πού βρίσκεται ἐδῶ κοντά νά κάνουμε ἔρευνα στήν Μονή σας, γιατί ἔχουμε καταγγελία ὅτι ἔχετε κρυμμένα ὅπλα.
Ναί, παιδί μου, λέγει ὁ Γέροντας, νά κάνετε ὅπου θέλετε ἔρευνα, μόνο σᾶς παρακαλῶ νά σεβαστεῖ τε τήν ἱερότητα τοῦ χώρου καί τήν ἡσυχία τῶν πατέρων.
Πράγματι ἔγινε ἡ διατεταγμένη ἔρευνα καί βρέθηκαν στό μοναστήρι τριπλάσια τοῦ ἀριθμοῦ τῶν μοναχῶν «ὅπλα» διαφόρων με­γεθῶν. Παρουσιάστηκε λοιπόν ὁ ὑπεύθυνος στόν Γέροντα καί τοῦ ζήτησε συγγνώμη, γιατί δέν βρέθηκε κανένα φονικό ὅπλο, ἀλλά πάμπολλα κομποσχοίνια.  Ὁ γέροντας τοῦ χάρισε ἕνα ἀπό κάθε μέγεθος μέ τήν παράκληση νά τά χρησιμοποιεῖ.  Ἔκτοτε ὁ ἀστυνομικός πήγαινε στόν Γέροντα γιά νά μαθαίνει νά χρησιμοποιεῖ αὐτό τό ὅπλο καί νά ὠφελεῖται πνευματικά, ψυχολογικά, βιοτικά.
Ἡ διδασκαλία τοῦ Γέροντα περιλαμβάνει τά κάτωθι:
Ἐν πρώτοις χαίρομαι, παιδί μου, γιατί ἡ ἐν γένει συμπεριφορά σου ἦταν ἄψογη.  Ἔδειξες ὑποταγή στήν ὑπηρεσία σου πού σοῦ ἀνέθεσε αὐτήν τήν ἐντολή.  Ἡ ἔρευνα πού ἔκανες μαζί μου ἦταν ἐξονυχιστική, ἀλλά ἔδειξες τόν ἁρμόζοντα σεβασμό στούς πατέρες πού ἀσκοῦνται καί ἐργάζονται ἐδῶ καί σέ ὅλα τά πράγματα, ἀντικείμενα, σκεύη ἁπλᾶ καί ἱερά, στά πάντα.
Ἀντιλαμβάνομαι ὅτι ἔχεις τίς προϋποθέσεις γιά νά χρησιμοποιήσεις τό ὅπλο πού ἀσταμάτητα εἶδες νά χρησιμοποιεῖται στήν ἱερά μας Μονή.
Σοῦ ἀνέφερα, ὅτι εἶναι ὅπλο καί εἶναι ὅπλο κατά τοῦ Διαβόλου καί τῆς πολυμήχανης συνοδείας του.  Ἐμεῖς ὅμως δέν θά ἀσχοληθοῦμε μέ τόν Διάβολο, παρά μόνο ὅπου χρειάζεται γιά νά καταλάβεις τήν χρήση τοῦ κομποσχοινιοῦ.
Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι, παιδί μου, δέν εἴμαστε μονοφυσῖτες.  Πιστεύουμε ὅτι ὁ Χριστός μας ὑπῆρξε καί ὑπάρχει ὡς τέλειος Θεός καί τέλειος, πραγματικός ἄνθρωπος.  Ἔτσι καί μεῖς ἔχουμε τήν ἀνθρώπινη φύση πάνω μας, ἀλλά μέ τά ἱερά Μυστήρια τοῦ Βαπτίσματος, τοῦ Χρίσματος καί τῆς Θείας Εὐχαριστίας γινόμαστε καί πολῖτες τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
Γι᾽ αὐτό ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, γιά νά μᾶς ὁδηγήσει στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, χρησιμοποιεῖ πνευματικά γυμνάσματα, πνευματικές ἀσκήσεις.  Χρησιμοποιεῖ ὅμως καί ὑλικά μέσα γιά νά μετέχουμε στήν Χάρη τοῦ Θεοῦ καί στήν Βασιλεία Του.  Χρησιμοποιεῖ τό νερό, τό κρασί, τό ψωμί, τό λάδι, τό θυμίαμα, τό θυμιατό, τά κουδουνάκια του, τά ἱερά σκεύη, τά ἄμφια, τίς εἰκόνες, τόν ἱερό Ναό.  Μαζί μέ αὐτά καί τό κομποσχοίνι.
Ἐπειδή ἡ προσευχή εἶναι τό πιό δύσκολο ἔργο μας καί ὁ Νοῦς μας διασπᾶται ἀστραπιαῖα ὡς μεταπτωτικός, ἐφεῦρε ἡ Ἐκκλησία μας αὐτό τό ἁπτό ὑλικό μέσο πού μᾶς βοηθάει νά κάνουμε πιό προσεκτικά τήν προσευχή.  Ἔτσι ὄχι μόνο ὁ Νοῦς καί ἡ καρδιά πιό προσεκτικά μετέχουν στήν προσευχή ἀλλά μετέχει καί τό σῶμα μας.  Καί τό σῶμα ἔχει ἄμεση τήν Χάρη τῆς προσευχῆς, γιά νά ἀντέχει στόν ἀγῶνα τῆς καθημερινότητας.  Ἄν τό σῶμα ἀσθενεῖ, καί πάλι ἡ προσευχή μέ τό κομποσχοίνι τό βοηθάει νά ἀντέχει στήν ἀσθένεια καί μέ τήν παροχή τῆς θείας Χάριτος νά θεραπεύεται.
Τό κομποσχοίνι ὡς ὕλη προέρχεται ἀπό μαῦρες ὡς ἐπί τό πλεῖστον μάλλινες κλωστές.  Τό μαῦρο χρῶμα θυμίζει τό μαρτύριο τοῦ Κυρίου.  Ὁ Ἰουλιανός ὁ Παραβάτης ἀποκαλοῦσε εἰρωνικά τούς κληρικούς τῆς ἐποχῆς του μελανοχίτωνες, ἐπειδή φοροῦσαν μαύρους χιτῶνες, σύμβολο πένθους γιά τήν ἄδικη Σταύρωση τοῦ Κυρίου μας.
Συνεχίζουν μοναχοί καί κληρικοί τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ νά φέρουν πάνω τους τά μαῦρα ράσα, μή λησμονοῦντες τό μαρτύριο τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί χαίροντες γιατί, εἰκονίζοντες τό μαρτύριό Του, δίνουν τή σταυρική μαρτυρία πού ὁδήγησε στήν Ἀνάσταση. Γι᾽ αὐτό στίς ἱερές Ἀκολουθίες καί στήν θεία Λειτουργία οἱ κληρικοί ἐκτός ἀπό τό ἕνα ἐσωτερικό μαῦρο ράσο πού οὐδέποτε ἀποβάλλουν, φοροῦν τά λαμπρά διαφόρων χρωμάτων ἱερά ἄμφια πού διαλαλοῦν τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου.  Σταυροαναστάσιμη εἶναι ἡ ἔνδυση τῶν κληρικῶν.  Ἀσφαλῶς σταυροαναστάσιμη θά πρέπει νά εἶναι καί ὁλόκληρη ἡ ζωή τους καί ἐντός τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ ἐν ὥρᾳ ὑπηρεσίας καί ἐκτός αὐτοῦ διακηρύσσοντας παντοῦ, σέ κάθε ἀνθρώπινο στέκι τή σημασία τοῦ τιμίου Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου.
Εἴπαμε ὅτι ἡ ὕλη τοῦ κομποσχοινιοῦ εἶναι ἀπό μάλλινες κλωστές.  Μαλλί ἀπό κάποια ἀθῷα ζῷα, ἀπό πρόβατο ἤ κατσίκι.  Βλέπεις, παιδί μου, ὅλα θέλει νά τά ἐξαγιάσει ἡ Ἐκκλησία μας.  Κάνοντας τό κομποσχοίνι θά ἐννοήσεις κάποια στιγμή τί σημαίνει ὅτι ὁ Νέος Παράδεισος εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί ἀποστολική Ἐκκλη σία, ἡ Ὀρθόδοξη ἀνά τήν Οἰκουμένη Ἐκκλησία.
Τώρα πρέπει νά μάθεις σωστά πῶς χρησιμοποιοῦμε τό κομποσχοίνι. Τό κρατοῦμε μέ τό ἀριστερό μας χέρι.  Γιατί μέ τό δεξί κάνουμε τό Σταυρό μας σέ κάθε κόμπο πού ἐναλλάσσουμε μέ τό ἀριστερό χέρι.  Αὐτά τά κομποσχοίνια πού κάνουμε μαζί τό Σταυρό μας σέ κάθε κόμπο, τά ὀνομάζουμε σταυρωτά. Ὅταν περνᾶμε τό κομποσχοίνι χωρίς ταυτοχρόνως νά κάνουμε σταυρούς, τά ὀνομάζουμε περαστά. Ὅποιο ἀπό τά δύο θέλεις καί μπορεῖς, μπορεῖς νά τό κάνεις, ἤ σταυρωτό ἤ περαστό.
Κάθε ἕνας κόμπος εἶναι πλεγμένος ἀπό ἐννέα σταυρούς.  Στά σταυρωτά κομποσχοίνια σέ κάθε κόμπο κάνουμε καί ἕνα σταυρό μέ τό χέρι μας.  Ἐννέα οἱ σταυροί κάθε κόμπου καί ἕνας ὁ σταυρός πού κάνουμε μέ τό χέρι μας, δέκα σταυροί.  Ἄν πολλαπλασιάσουμε τούς ἑκατό κόμπους ἐπί δέκα σταυρούς, μᾶς δίνουν τό γινόμενο τῶν χιλίων σταυρῶν.  Γιά σκέψου, παιδί μου, τί χαρισματική δύναμη κρύβει ἕνα κομποσχοίνι τῶν ἑκατό κόμπων.  Καί νά φαντασθεῖς ὅτι οἱ μοναχοί ἔχουν ὡς καθημερινό κανόνα νά κάνουν μόνοι τους τριακοσάρια κομποσχοίνια, ὄχι ἕνα, ἀλλά πολλά, ἀνάλογα μέ τή βαθμίδα τοῦ μοναχισμοῦ στήν ὁποία βρίσκεται ὁ κάθε μοναχός.
Γι᾽ αὐτό σοῦ παρομοίασα, ὅταν πρωτογνωριστήκαμε, τό κομποσχοίνι μέ τό ὅπλο.  Εἶναι πολύ δυνατό ὅπλο τό κομποσχοίνι.  Κρύβει ἀτομική ἐνέργεια πολλῶν μεγατόνων.
Πολλά θαύματα ἔχουν γίνει μέ τό κομποσχοίνι.  Ὀφείλονται στήν τόσο ἁπλῆ ἀφανῆ χαρισματική δύναμή του. Τά πιό πολλά θαύματα εἶναι τά θαύματα νεκραναστάσεων ἀνθρώπων βαθιά πεσμένων στήν ἁμαρτία καί ἀνέλπιστα ἐπιστρεφόντων μέ μετάνοια στόν Χριστό καί στήν Ἐκκλησία. Δηλαδή κάποιος πιστός ἤ κληρικός ἀφιερώνει μερικά κομποσχοίνια γιά κάποιον ἀπομακρυσμένο ἀπό τήν θεία Χάρη καί ὁ πρώην ἄσωτος ἐπιστρέφει ἐκ καρδίας στόν Κύριο.  Αὐτή θά πρέπει ἀσφαλῶς καί νά εἶναι ἡ βάση τῆς παιδαγωγίας μας πρός τήν ἐπερχόμενη γενιά τῶν νέων.  Ἡ προσευχή γιά τά παιδιά μας καί τά ἐγγόνια μας μέ τό κομποσχοίνι θά κάνει θαύματα στήν ἀγωγή τους.  Τόσο στήν κατά κόσμο προκοπή τους ὅσο καί στόν κατά Χριστό καταρτισμό τους τό κομποσχοίνι θά ἀνοίξει δρόμους, προοπτικές, διάκριση καί μέσα μας  καί μέσα τους, ὥστε νά μήν ὑπάρχουν ὀξεῖες ἀντιπαλότητες, ἀλλά ἔστω καί μετά ἀπό πόνο καί κλυδωνισμούς στίς σχέσεις μας, νά ἔρχεται ἡ ἐν Χριστῷ ἀγάπη καί ἀλληλοπεριχώρηση.
Στό κομποσχοίνι μποροῦμε, στούς πρώτους τρεῖς-τέσσερις κόμπους, νά ἀναφέρουμε τό ὄνομα τοῦ παιδιοῦ μας, τοῦ δικοῦ μας ἤ οἱουδήποτε ἄλλου, γιά τόν ὁποῖο θέλουμε νά προσευχηθοῦμε. Συνεχίζουμε τό κατοστάρι κομποσχοίνι ἀναφέροντας φυσικά πρῶτα τό ὑπέρ πᾶν ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ μέ τήν συγκεκριμένη φράση «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ».
Εἶχα ἀκούσει στό ἁπλό κελί τοῦ ἁγίου Γέροντα π. Πορφυρίου νά λέει ψιθυριστά «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ» μόνο.  Τό ἐπανέλαβε μερικές φορές.  Μέ τήν ἀγάπη καί τή λατρεία πρός τό πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, πού συνδέονταν αὐτές οἱ τρεῖς μοναδικές λέξεις, δημιουργοῦσαν, στόν κάθε πλησίον του εὑρισκόμενο καί συνομιλοῦντα ἀφύπνιση, πόθο, ἀγάπη καί λατρεία πρός τό πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος δέν μᾶς ἀγάπησε ἔτσι ἀορίστως καί ὑπερβατικῶς, ἀλλά σταυρούμενος καί θανατούμενος.  Ἔτσι γίνεται μιά ἁγία μετάδοση ἀγάπης. Ἀπό τόν Σταυρωθέντα καί Ταφέντα Κύριο ἔρχεται τό πλήρωμα τῆς ἀγάπης συνδυασμένης μέ τόν Σταυρό, τήν Ταφή Του καί τήν Ἀνάσταση.  Αὐτή ἡ ἐν Χριστῷ ἀγάπη πλημμυρίζει τήν ψυχή, τήν καρδιά καί τό σῶμα τοῦ προσευχομένου.  Διά τοῦ προσευχομένου μεταδίδεται ἡ Ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ πρός αὐτόν γιά τόν ὁποῖο γίνεται ἡ προσευχή μέ τό εὐλογημένο κομποσχοίνι.
Λέγοντας ὁ πατέρας ἤ ἡ μητέρα, ὁ παπποῦς ἤ ἡ γιαγιά προσευχές γιά τά παιδιά τους μέ τό κομποσχοίνι μεταδίδεται ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ στά παιδιά. Τήν ὥρα τοῦ κομποσχοινιοῦ πού πρωτίστως ἐπικαλούμαστε τό ὄνομα καί τό πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, δημιουργεῖται ἡ καλύτερη υἱκή σχέση πρός τόν Χριστό μας.  Σχέση εὐγνωμοσύνης καί δοξολογίας γιά τά ἄφθονα ὑλικά καί πνευματικά ἀγαθά, μέ τά ὁποῖα μᾶς κατακλύζει καί σχέση ταπεινῆς παράκλησης καί θεοφιλοῦς ζητια­νιᾶς γιά τό καλό τῶν ἄλλων, δικῶν μας καί ξένων. Μέσα στήν ἱερή ἡσυχία τῆς προσευχῆς μέ τό κομποσχοίνι βάζουμε καί τό ὄνομα τοῦ πιθανῶς ἀτίθασου ἤ παραστρατημένου παιδιοῦ μας. Νοερά τό ἔχουμε μαζί μας. Πνευματικά καί νοερά τό βάζουμε μπροστά στό Χριστό. Μέσα σ’ αὐτήν τήν Τριαδική χαρισματική σχέση – ὁ Χριστός, ἐμεῖς, τό παιδί μας – χάνεται κάθε ἐμπάθεια, θλίψη, ἀπογοήτευση, ἐγωισμός, ἐπιμονή κτλ.  Βλέποντας ὁ θυσιασθείς γιά χάρη μας Κύριος, ὅτι μέ ἀληθινή ἀγάπη καί ὄχι ἐγωιστική, προσευχόμαστε γιά τό παιδί μας ἤ γιά κάποιον ἄλλον, δίνει τή Χάρη Του καί γίνονται τά θαύματα τῶν νεκραναστάσεων πού προαναφέραμε.
Ἐκτός τούτου ὅμως ἄμεσα ὠφελεῖται ὁ ἴδιος ὁ ἐπικαλούμενος τό ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἴτε τό ἐπικαλεῖται γιά δική του προσωπική ὠφέλεια εἴτε καί γιά ὠφέλεια κάποιου ἄλλου.
Ὁ Χριστός μας πολύ ἀγαπᾶ κάθε μέ πόνο προσευχόμενο ἄνθρωπο καί ἀρχοντικά, θεϊκά βοηθάει.  Πρωτίστως βοηθάει πνευματικά, ἀφοῦ θέλει νά ζοῦμε κατά Θεόν.  Ὁ ἴδιος χανόταν ἀπό τούς μαθητές Του καί παραδινόταν στήν προσευχή πρός τόν Πατέρα Του. Μᾶς ἔχει διασωθεῖ αὐτή ἡ ὑπέροχη προσευχή Του πρός τόν Πατέρα Του, μετά ἀπό τήν ὁποία ἀπέκτησε, καί ὡς τέλειος πραγματικός ἄνθρωπος, τή νδύναμη νά πεῖ ἐν ὑπακοῆ: «οὔχ ὡς ἐγώ θέλω ἀλλ’ ὡς Σύ», ὑπερβαίνοντας τήν ἀνθρώπινη ἀδυναμία, ἐκ τῆς ὁποίας εἶχε πεῖ στόν Πατέρα του: «εἰ δυνατόν ἐστι, παρελθέτω ἀπ’ ἐμοῦ τό ποτήριον τοῦτο».
Ἐμεῖς πού ὡς ἄνθρωποι κοινοί ἔχουμε τόσα πάθη, τόσες στεναχώριες, τόσες ἀρρώστιες, τόσα βάσανα, γιατί βαριόμαστε νά ξεκινήσουμε τήν προσευχή;
Πολλά πάθη μας καί πολλά ἁμαρτήματά μας θά εἶχαν διορθωθεῖ, ἄν μετά ἀπό τήν ἱερά ἐξομολόγηση κάναμε τό κομποσχοίνι μας εἰς ἴασιν ψυχῆς καί σώματος.
Τό κομποσχοίνι μᾶς θεραπεύει τήν ψυχή, κόβονται τά πάθη καί ζεῖ ὁ προσευχόμενος τήν μυστική χαρά τῆς πνευματικῆς θεραπείας, ἀλλά καί τῆς ψυχολογικῆς θεραπείας. Ὅλες οἱ ἀποτυχίες μας τῆς ζωῆς, ἄν ἔφταναν στό κομποσχοίνι, δέν θά μπλέκαμε μέ ἀπέλπιδες θεραπεῖες καί πολλά-πολλά φάρμακα.  Δέν ἀποφα­σίζουμε νά ἀγωνισθοῦμε μέ τό κομποσχοίνι, ἀλλά προτιμᾶμε νά τρέχουμε ἐναγωνίως στούς γιατρούς, στίς διάφορες ἀπόπειρες θεραπειῶν καί στά πολλά φάρμακα.  Ἀφήσαμε τό πρῶτο θεραπευτήριο, πού εἶναι τό κομποσχοίνι, γι’ αὐτό παγιωνόμαστε στόν ἀνθρώπινο τρόπο θεραπείας καί μάλιστα πολλές φορές τρέχουμε καί σέ ἐναλλακτικές ὕπουλες θεραπευτικές μεθόδους πού ὄχι μόνο δέν μᾶς κάνουν καλά, ἀλλά καί γινόμαστε χειρότερα πνευματικά καί ψυχολογικά.
Ἡ Ἁγία Γραφή λέγει «ὁ Θεός ἔδωκε τόν ἰατρόν».  Ὁ π. Πορφύριος συνιστοῦσε νά μήν ἐμπιστευόμαστε τήν ὑγεία μας στούς ἐναλλακτικούς.  Νά ἐμπιστευόμαστε τήν κλασσική ἰατρική, ἔλεγε ὁ Γέροντας, ὁ ὁποῖος ποτέ δέν ὑποτιμοῦσε τούς ἐπιστήμονες καί τήν ἐπιστήμη, ἀλλά μετά ἀπό τόν Θεό.
Τό κομποσχοίνι ἄριστα μπορεῖ νά συνδυασθεῖ μέ τίς διάφορες ἱερές Ἀκολουθίες, ἀκόμα καί μέ τήν Θεία Λειτουργία. Πόσες φορές στίς ἱερές Ἀκολουθίες, μά καί στή θεία Λειτουργία ἀκόμα, ἀφαιρούμαστε.  Ὁ Νοῦς μας δύσκολα συμμαζεύεται.  Χρειάζεται καμτσίκι γιά νά συγκε ντρωθεῖ.  Αὐτή τήν ἱερή διακονία προσφέρει τό κομποσχοίνι. Ὅταν τό κρατᾶς στό χέρι σου, θά θυμηθεῖς ἀκόμα καλύτερα νά τό χρησιμοποιήσεις ἀκόμα καί μέσα στή θεία Λειτουργία.  Μερικοί ὑποστηρίζουν ὅτι τό κομποσχοίνι καί ἡ εὐχή «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» μέσα στήν θεία Λειτουργία σέ μπερδεύουν.  Σκέπτεσαι, λέγουν, τήν εὐχή καί δέν προσέχεις στά λόγια καί στά τελούμενα τῆς θείας Λειτουργίας.
Ἡ ἀληθινή ἐν Χριστῷ ἐμπειρία ὅμως ἔχει ἀποδείξει ὅτι τρανώνεται ἡ προσευχή μας, ἀφοῦ ἐξυγιαίνεται καί τρανώνεται καί ἡ προσοχή μας.  Μπορεῖ βέβαια σέ μερικά σημεῖα τῆς θείας Λειτουργίας νά παύει, νά σιωπᾷ ἤ νά χαλαρώνει ἡ εὐχή μέ τό κομποσχοίνι.  Ἡ ἐνέργεια ὅμως τῆς εὐχῆς δίνει τά χαρίσματα πού προαναφέραμε, τῆς τρανῆς προσοχῆς καί τῆς νηπτικῆς καθαρῆς προσευχῆς, ἔρχεται ἡ θεία κατάνυξη στήν ψυχή, τήν καθαρίζει, τήν χαριτώνει καί ὁ Νοῦς πιά παραμένει ἀκίνητος στήν χαρά καί τήν χάρη τῆς θείας Λειτουργίας, ἤ τῶν ἄλλων ἱερῶν Ἀκολουθιῶν. Ψευδοδίλημμα ἑπομένως εἶναι ἤ τήν εὐχή «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με» θά λέμε ἤ τήν θεία Λειτουργία θά παρακολουθοῦμε. Τό κομποσχοίνι καί ἡ εὐχή «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με» ἀλληλοπεριχωροῦνται, δένουν γερά τό Νοῦ καί τήν ψυχή μας μέ τήν καθαρή προσευχή καί τό ἀποτέλεσμα εἶναι πάντοτε θαυμαστό, ἀποτέλεσμα βαθιᾶς εἰρήνης, ταπεινοφροσύνης, χαρᾶς καί πληρότητας ἀπό τήν μυστική παρουσία τοῦ Χριστοῦ, πού παρέχει μόνος Αὐτός τά παραπάνω Χαρίσματα, ἔστω ὡς δείγματα στήν ψυχή τοῦ προσευχομένου καί μέ τό κομποσχοίνι καί ἐκτός ἀλλά καί ἐντός τοῦ πανίερου ἱεροῦ μυστηρίου τῆς θείας Λειτουργίας.
Ὅλα τά παραπάνω τά συνειδητοποίησα ἐντονότερα στήν Ἀριζόνα, στήν ἱερά Μονή τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου, μέσα σέ μία Λειτουργία πού εἶχε ὅλο τό παρθένο, τό γνήσιο, τό αὐστηρό ἁγιορείτικο Τυπικό. Ἔβλεπα ὅλους τούς μοναχούς νά χρησιμοποιοῦν τό κομποσχοίνι τους σχεδόν καθ’ ὅλη τήν διάρκεια τῆς θ. Λειτουργίας.  Μόλις ἔφθασε ἡ ὥρα τῆς μεταβολῆς τῶν τιμίων Δώρων, δέν περιγράφεται ἡ ἱερά ἡσυχία καί ἡ δύναμη τῆς μυστικῆς προσευχῆς τῶν μοναχῶν καί τῆς κατανυκτικότατης ψαλμωδίας τῶν ἱεροψαλτῶν. «Σέ ὑμνοῦμεν, σέ εὐλογοῦμεν, σοί εὐχαριστοῦ μεν Κύριε…» ἀκούγεται νά προφέρει ἱερομελωδικώτατα ὁ προεξάρχων ἱεροψάλτης, καί μέχρι νά ἀκουσθεῖ τό «καί δεόμεθά Σου ὁ Θεός ἡμῶν» ξεφεύγουν ἀπό τά χείλη τοῦ Ἁγίου Γέροντος Ἐφραίμ μυστικότατα τρεῖς λέξεις: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ».  Ἀπετέλεσαν τό ἀποκορύφωμα ὅλης τῆς ἱερᾶς Ἀκολουθίας καί τῆς ἱεροτελουμένης θείας Λειτουργίας.  Πληρώθηκε ὅλος ὁ ἱερός χῶρος μέ ἀσύλληπτη χάρη πού ἀποτυπώθηκε στίς ψυχές καί στά πρόσωπα ὅλων τῶν συνδαιτημόνων αὐτῆς τῆς μεταμεσονυκτίου θείας Λειτουργίας. Ἔμπρακτα τεκμηριώθηκε μέσα μου ἡ βεβαιότητα τῆς συνεργασίας καὶ συλλειτουργίας τῆς εὐχῆς «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με» καί τῆς θεόπνευστης Χρυσοστομικῆς θείας Λειτουργίας.
Πολύ χρήσιμο εἶναι καί γιά τήν προκοπή στήν παροῦσα ζωή ἀλλά καί γιά τήν ἑτοιμασία μας πρός τήν αἰώνια, οἱ νέοι μας καί οἱ νέες μας, εἰ δυνατόν καί τά μικρά παιδιά νά μαθαίνουν τή δύναμη τῆς εὐχῆς «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με» ἀλληλοπεριχωρούμενη μέ τήν ἄκτιστη ἐνέργεια τῶν πολλῶν πλεγμένων Σταυρῶν τῶν κόμπων τοῦ κομποσχοινιοῦ. Ὅπλο ἀήττητο θά κατέχουμε ἅπαντες κατά τῶν μεθοδιῶν τοῦ διαβόλου, ὅπλο καί ἀσπίδα οὐράνιας προστασίας, θείας παραμυθίας, ἀντοχῶν καί πνευματικῶν ἀγώνων γιά τήν πορεία μας ἀπό τήν παροῦσα ἐπί γῆς στρατευομένη μας Ἐκκλησία πρός τήν θριαμβεύουσα, τή Βασιλεία τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ.
Μέ τήν εὐχή τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ μέσῳ τοῦ κομποσχοινίου ἐπιτυγχάνεται ἡ πολυπόθητη ἕνωση τοῦ Νοῦ καί τῆς καρδιᾶς.  Ὅλες οἱ ἐπί μέρους ψυχικές λειτουργίες τοῦ ἀνθρώπου συνενώνονται, ἀφοῦ πρωτίστως συγκροτεῖται μιά ἑνιαία ἀχώριστη ἑνότητα Νοῦ καί Καρδιᾶς. Ὁ Νοῦς φωτεινός καί κεκαθαρμένος, κεκαθαρμένη Καρδία καί μαζί ὅλες οἱ ἐπί μέρους ψυχικές λειτουργίες καί δυνάμεις συγκροτοῦν τήν ἐν Χριστῷ ἀναγεννημένη προσωπικότητα.
Γι᾽ αὐτό καί οἱ ὀρθόδοξοι μοναχοί καί οἱ μοναχές δέν ἐγκαταλείπουν τό κομποσχοίνι συνεχίζοντες τήν δοκιμασμένη ἁγία Παράδοση μέ κύριο ἐκφραστή αὐτῆς τῆς ἱερᾶς πνευματικῆς ἐργασίας τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ καί συνεχιστές ὅλους τούς μετά ἀπό αὐτόν Ἁγίους Πατέρες.
Ἔτσι ὁ Νοῦς συμμαζεμένος μέσα στήν καρδιά ζεῖ ἐν Χριστῷ, λογίζεται τόν Χριστό, ὅπως καί ἡ καρδιά ζεῖ τίς δυνατές ἐμπειρίες, τήν ἄρρητη γλυκύτητα τῆς ἀκτίστου Χάριτος τῆς Παναγίας Τριάδος.  Τότε ὁ ἄνθρωπος ζεῖ ἀρχετυπικά, ὄχι μόνο τήν πρώτη πρό τῆς πτώσεως ζωή τοῦ Παραδείσου, ἀλλά καί τίς ἐν Χριστῷ ἀκατάπαυστες πνευματικές ἐμπειρίες πού δέν σταματοῦν, ὅπως δέν σταματοῦν καί οἱ ἐμπειρίες τῶν Ἁγίων καί τῆς Κυρίας Θεοτόκου.  Κατά τόν ἅγιο Μάξιμο τόν Ὁμολογητή ἡ ἐν Χριστῷ πνευματική ζωή εἶναι ἀτελεύτητη στήν τελειότητά της.  Αὐτό τό θαῦμα τῆς ἀτελεύτητης  τελειότητας συνιστᾷ καί τή χαρά καί τήν πανευφρόσυνη δυναμική ὅλων τῶν πνευματικῶν ἀγώνων καί προσπαθειῶν τοῦ ἀγωνιζομένου ἐν Χριστῷ ἀνθρώπου.  Γιατί πρίν κἄν φθάσει ὁ ἐν Χριστῷ ἀγωνιστής σ’ αὐτήν τήν ἀτελείωτη τελειότητα, καί στήν ἀρχή καί στό μέσο καί σ’ ὅλους τούς ἐνδιάμεσους πειρασμούς καί σ’ ὅλες τίς ἐνδιάμεσες περιπέτειες, δίνει ὁ Κύριος δῶρα πνευματικά γιά νά ἐνισχύεται ὁ πιστός ἀγωνιστής πρός τό ἀτέλειωτο τέλος καί γιά νά προαπολαμβάνει μερικῶς ἤ ὅσο ὁ Κύριος ἐπιτρέπει, τήν πανευφρόσυνη μακαριότητα τῆς ἐν Χριστῷ πνευματικῆς ζωῆς.
Περνώντας λοιπόν τό ἕνα κομποσχοίνι μετά τό ἄλλο, διανύοντας ὅλη τήν ἀγωνιστική προσευχητική διαδρομή ἀντιλαμβάνεται ὁ ταπεινός δοῦλος τοῦ Θεοῦ, ὅτι καταξιώνονται ὅλα τά βήματα, ἕνα πρός ἕνα, ἕως ὅτου φθάσει στό ἀτέλειωτο τέλος τῆς ἐν Χριστῷ πληρότητος καί τελειότητος.
Νά γιατί οἱ ἅγιοι Πατέρες καί γενικῶς ἡ συνείδηση τῶν ἀληθινά πιστῶν δέν παραδέχονται τό νεόδμητο ὅρο καί τόν ἀποτρόπαιο θεσμό τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου. Ὅσο κι ἄν τραυματισθεῖ, ὅσο καί ἄν ἀσθενήσει τό βιολογικό ὄργανο τοῦ Νοῦ, ὁ ἐγκέφαλος, ἀπό ὁποιαδήποτε αἰτία, ἡ ἐνέργεια τοῦ Νοῦ, ἡ περιουσία μιᾶς ζωῆς, ἡ μόρφωσή του, τό φῶς του, ἡ χάρη του δέν χάνονται.  Συμμαζώνεται ὁ Νοῦς ἐντός τῆς καρδιᾶς, κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ καί κατά τόν ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη, καί ἔχει πλέον τήν δική του δυναμική νά συνεργάζεται μέ τά τῆς καρδίας, ἕως ὅτου ἐκπληρώσει τό κοινό χρέος τῆς παρούσης ζωῆς ἐντός τῆς στρατευομένης Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί μεταβεῖ στήν αἰώνια, στήν Βασιλεία τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ.
Σέ ἕνα μεσοδιάστημα, ἐκεῖ πού εἶναι ἕτοιμος ὁ ἀγωνιστής τοῦ Θεοῦ ἤ ἡ ἐν Χριστῷ ἀγωνίστρια νά τά ἐγκαταλείψει ὅλα, γιατί δέν βλέπει εἰς ἑαυτόν πνευματική προκοπή, ἀσφαλῶς καί ὁ πολύ καλός μας Κύριος, ὁ θυσιασθείς δι’ ἡμᾶς, δέν ἀφήνει τό φιλότιμο καί φιλόπονο πλᾶσμα Του, ἀλλά δροσίζει μέ τή χαρά τῶν δακρύων, πού εἶναι φίλημα Θεοῦ κατά τούς ἁγίους Πατέρες μας καί ἐγγύηση ὅτι θά ἔχει καί περισσότερη, ἀρχοντικότερη βοήθεια ἀπό τόν Πανοικτίρμονα Κύριο.  Βέβαια ὁ μισόκαλος δέν θά μείνει ἀπαθής μπροστά στήν πνευματική νηπτική ἐργασία τῆς εὐχῆς διά τοῦ κομποσχοινιοῦ.
Γι᾽ αὐτό καί ὀφείλει, ἔχει ἀνάγκη, ὁ ἐργάτης αὐτῆς τῆς ἱερᾶς ἐργασίας νά πληροφορεῖ τόν πνευματικό του πατέρα γιά τίς δυσκολίες, τούς πειρασμούς καί τά τυχόν περίεργα πού συναντᾷ στό διάβα αὐτοῦ τοῦ ἱεροῦ ἀγῶνα.
Ἔτσι θά φτάσει σ’ ἐκείνη τήν ὁριακή κατάσταση πού θά φτά σουμε κάποια «εὐλογημένη» στιγμή ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα.  Ὁ ἥλιος θά σκοτισθεῖ καί ἡ σελήνη δέν θά ἔχει πλέον νά δίνει τό παρήγορο φῶς της.  «καί σεισμός μέγας ἐγένετο, καί ὁ ἥλιος μέλας ἐγένετο ὡς σάκκος τρίχινος, καί ἡ σελήνη ὅλη ἐγένετο ὡς αἷμα, καί οἱ ἀστέρες τοῦ οὐρανοῦ ἔπεσαν εἰς τήν γῆν, ὡς συκῆ βάλλει τούς ὀλύνθους αὐτῆς ὑπό ἀνέμου μεγάλου σειομένη, καί ὁ οὐρανός ἀπεχωρίσθη ὡς βιβλίον ἑλισσόμενον, καί πᾶν ὄρος καί νῆσος ἐκ τῶν τόπων αὐτῶν ἐκινήθησαν». (Ἀποκ. ς´ 12-14)  Χαμός θά γίνεται ἀπό παντοῦ, πανικός σ’ ὅλους τούς ἀνθρώπους.  Ἐκεῖνος πού θά μπορέσει νά ἐπικαλεσθεῖ τό ὄνομα τοῦ Κυρίου «σωθήσεται» μᾶς διαβεβαιώνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος.  Γιά νά καταφέρει νά ἐπικαλεσθεῖ τό ὑπέρ πᾶν ὄνομα, τό ὄνομα τοῦ Κυρίου, θά πρέπει διά βίου νά ἔχει ἀσκηθεῖ σ’ αὐτό τό ἱερό ἔργο, ἔργο τῆς παρούσης ζωῆς, καί ἱερό ἔργο πού ἄκοπα, παραδεισιακά θά συνεχίζεται στήν αἰώνια μετά τοῦ Κυρίου μας ζωή.
Παραπλήσια προσωπική ἐμπειρία μου προέρχεται ἀπό τήν περιπέτεια τοῦ μακαριστοῦ πνευματικοῦ μου πατρός τοῦ π. Γεωργίου Πικριδᾶ.  Διαγνώστηκε ἄνοια μετά ἀπό τραυματισμό του σέ τροχαῖο. Ἤ προϋπῆρχε ἡ ἄνοια καί ἐξ αὐτῆς λόγῳ ἐλλείψεως  προσοχῆς ἐπῆλθε ὁ τραυματισμός ἤ λόγῳ τραυματισμοῦ ἐπιδεινώθηκε ἡ ἄ­νοια.  Προχωρώντας ὁ καιρός ἡ γενική του κατάσταση χειροτέρευε.  Κάποια χρόνια καθηλώθηκε στό σπίτι μή μπορώντας νά μιλήσει καθαρά καί νά περπατήσει.  Μόνο μέ τό «Πι» ἔκανε μερικά βήματα.
Ὡστόσο καθ’ ὅλο τό διάστημα τῆς περιπέτειάς του, τῆς ἄνοιας, ποτέ δέν ἀκούσαμε ἀπό τό στόμα του κάτι ἀνόητο. Ὁ Νοῦς πλήρως ἀσθενής, ἀλλά ἡ ἐνέργεια τοῦ Νοῦ ὑγιεστάτη διά τῆς θείας Χάριτος πού εἶχε ἑλκύσει μέ τίς πολλές πνευματικές ἐν Χριστῷ ἐργασίες καί ἀσκήσεις.  Ἀνταποκρινόταν ἄριστα στό ἔργο τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως πού δέν ἐγκατέλειψε μέχρι τά τέλη του, ἐφ᾽ ὅσον καταλάβαινε ὁ ἴδιος ἀλλά καί ἐμεῖς ὡς ἐξομολογούμενοι ὅτι μποροῦμε νά ἀντλοῦμε ἀπό τήν ὑγιᾶ σοφία τοῦ τραυματισθέντος, ἀλλά μή ἀκρωτηριασθέντος ποιμαντικά πνευματικοῦ μας πατέρα.
Αὐτή ἡ κατάσταση συνεχίστηκε μέχρι τῆς τελευτῆς του, ἐνῷ ἐπέμενε καθημερινά, ἄρρωστος ἄνθρωπος, νά διαβάζει μόνος του ἤ μέ τήν πρεσβυτέρα του ὅλες τίς ἀκο­λουθίες τοῦ νυχθημέρου ἤ μερικές ἀπό αὐτές νά τίς ἀκού ει καί νά συμμετέχει νοερά – πνευματικά ἀπό τό ραδιοφωνικό Σταθμό τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας.  Μέχρι πού συνέβη καί τό ἔσχατο μοιραῖο ἀτύχημα.  Ἐγκαύματα ἀπό βραστό νερό τοῦ λουτροῦ ὑπῆρξαν αἰτία τῆς μαρτυρικῆς, ἀλλά μακαρίας ἐξόδου του.
Στήν διπλανή αἴθουσα τῆς Ἐντατικῆς τοῦ νοσοκομείου ἡ ἐλαχιστότητά μου καί ὁ π. Ἰωάννης Σαρρῆς τελούσαμε ἱερό Εὐχέλαιο ὑπέρ ἀποκαταστάσεως τῆς ὑγείας του καί αὐτός ὁ μακάριος θεούμενος ἄνδρας ἔψαλλε εὐθυμῶν, ἐνῷ ἔσβηνε ὅλος ὁ κύκλος τῆς παρούσης ζωῆς καί ἀνοιγόταν στήν μετά τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ αἰώνια. Ἄν ὑποτεθεῖ, ὅτι κάποιος κοσμικός ἄνθρωπος πού δέν τόν γνώριζε ἀπό πρίν, τόν ἐπισκεπτόταν πρίν ἀπό τό τέλος περίπου τῆς δοκιμασίας του, μέ ἔντονα ὀρθολογική κριτική διάθεση, θά μποροῦσε ἴσως νά τοῦ καταλογίσει «γεροντική ἄνοια», ὅταν τόν ἄκουγε νά λέγει βραδύγλωσσα μέν, ἀλλά αἰσιόδοξα, ὅτι σέ λίγο θά γίνω καλά, θά ξεμπερδευθεῖ ἡ γλῶσσα μου καί θά μπορῶ νά λειτουργῶ καί νά κηρύττω. Ἐμεῖς αὐτονόητα δικαιολογούσαμε τήν «ἀφέλεια» αὐτή τοῦ ἀνδρός, γιατί εἶχε τήν ἀκλόνητη πεποίθηση ὅτι τελειώνει ὅσον οὔπω τό μικρό κατ’ αὐτόν μαρτύριο καί ἐπίκειται ἡ ἀτελεύτητη εὐφροσύνη τῆς αἰωνίου μακαριότητος.
Ἄλλο ἕνα παράδειγμα πού δείχνει τήν ἐνάργεια τοῦ Πνεύματος παρά τήν βιολογική βλάβη τοῦ ἐγκεφάλου εἶναι ἀπό τόν ἅγιο Γέροντα π. Πορφύριο.  Εἶχε πεῖ εἰς ἀνύποπτο χρόνο στήν ἐκλεκτή ἀδελφή Μ… νά κάνει μέ ἐπιμέλεια τά ὡς ἄνω ἀναφερόμενα πνευματικά της καθήκοντα, γιά νά «ἔχει ἀπόθεμα ὅταν θά τήν βρεῖ τό κακό στό κεφάλι».
Κανείς δέν μποροῦσε νά καταλάβει τί θά τῆς συμβεῖ.  Μετά ἀπό χρόνια ἀσθένησε μέ κακοήθη ὄγκο στόν ἐγκέφαλο, ἐξ αἰτίας τοῦ  ὁποίου ἀπεδήμησε εἰς Κύριον.  Ὁ σύζυγός της καθ’ ὅλη τή διάρκεια τῆς νόσου βρισκόταν στό πλευρό της καί συνεννοοῦντο μέ ἕναν ἄλλο μυστικό, χαρισματικό τρόπο.  Βεβαιώνει ὁ σύζυγος ὅτι ἦταν οἱ καλύτερες μέρες τῆς συζυγικῆς τους ζωῆς.
Στήν παροῦσα ταπεινή ἀναφορά μας, ἀσφαλῶς καί δέν μποροῦμε ἰατρικά καί ἐπιστημονικά νά προσεγγίσουμε τήν ἐγκεφαλική νόσο.  Ὅμως δέν μποροῦμε νά συμφωνήσουμε μέ τούς ὑποστηρικτές τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου.Οἱ ὀξυνούστατοι καί πνευματέμφοροι ἅγιοι Πατέρες μας βλέπουν εἰς βάθος τό θέμα τῆς νόσου τοῦ ἐγκεφάλου. Θεόσδοτη οἰκονομία διατηρεῖ ἐντός τῆς Καρδίας τήν ἐνέργεια τοῦ Νοῦ, πού ἀποκτήθηκε μέ μόχθο, ἀσκήσεις καί Χάρη Θεοῦ καθ’ ὅλη τή διάρκεια τῆς ζωῆς.  Ποιός μπορεῖ νά ἐπέμβει, ἐκτός τῆς θείας βουλῆς, καί νά συντάμει αὐτήν τήν ἔσχατη συλλειτουργία Νοός, Καρδίας καί Θείας Χάριτος;
Κατά τήν λειτουργία τοῦ κομποσχοινίου λέγοντας τήν εὐχή τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, μιλᾶμε στόν Κύριο μέ ἄκρα ταπείνωση.  Ψελλίζοντας τό «ἐλέησόν με» δέν ἐννοοῦμε τήν προσφορά κάποιου εὐτελοῦς δώρου ἀλλά τό «γεννηθήτω τό θέλημά Σου» δηλαδή τήν ἔλευση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.  Σύ γνωρίζεις ὡς τέλειος Θεός καί τέλειος Ἀναστημένος ἄνθρωπος τί εἶναι τό συμφέρον μου, ἐπίγειο, ὑπερκόσμιο καί αἰώνιο. Σύ κάνε ὅ,τι καλύτερο νομίζεις τόσο γιά μένα, ὅσο καί γιά τούς ἀγαπημένους μου ἀνθρώπους, τούς ὁποίους ἀσφαλῶς καί ἀγαπᾶς ἀσύγκριτα περισσότερο ἀπό μένα, τούς ἀγαπᾶς θεϊκά.  Συνεργῶ καί ἐγώ ταπεινά μαζί Σου ζητώντας, ἀφοῦ Σύ εἶπες «αἰτεῖτε καί δοθήσεται, κρούετε καί ἀνοιγήσεται· πᾶς ὁ αἰτῶν λαμβάνει καί τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται».  Στό «ἐλέησόν με» τό με ἐννοεῖ ἐμένα, τόν ἐλάχιστο δοῦλο Σου, τούς δικούς μου, ὅλους τούς ἀδελφούς τῆς ἐν Χριστῷ ἀδελφότητος καί ὅλης τῆς Ἐκκλησίας μας.  Ὅσο δέ γιά τήν Πατρίδα μας πού ἀνηλεῶς σήμερα σφυροκοπεῖται πρός ἀφανισμό, μέ τό «ἐλέησόν με» ἐννοοῦμε μέ ἐν Χριστῷ ἀγάπη νά ἐλεεῖ ὁ Θεός καί τούς «εὐσεβεῖς» ἤ «ἀσεβεῖς» κυβερνῆτες μας, καί ὅλους ἐκεί­νους πού μέ τίς κακές τους ἤ καλές τους πράξεις καί κινήσεις μποροῦν τελικά νά ἀναγκασθοῦν ἤ νά εὐδοκήσουν νά φροντίσουν γιά τό καλό, τήν εὐημερία, τήν εὐταξία καί τή σωτηρία τῆς πατρίδος μας καί τῶν ἀγωνιστῶν-βιοπαλαιστῶν πολιτῶν της.

ΠΗΓΗ: «ΑΝΑΒΑΣΕΙΣ» (anavaseis.blogspot)

, , , , , , ,

1 Σχόλιο

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΚΟΜΠΟΣΧΟΙΝΙΟΥ

Ἡ δύναµη τοῦ κοµποσχοινιοῦ, τῆς εὐχῆς
Τοῦ π. Παϊσίου Ἁγιορείτου

Κάποτε, ἕνας  Ἁγιοπαυλίτης Μοναχὸς εἶχε πάει στὸν Ἅγιο Γεράσιµο στὴν Κεφαλληνία. Τὴν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας ἔµεινε µέσα στὸ Ἱερὸ καὶ ἔκανε κοµποσχοίνι – ἔλεγε νοερῶς τὴν εὐχὴ Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησον ἡµᾶς – ἐνῶ ἔξω ἔψαλλαν. Εἶχαν φέρει δὲ στὴν Ἐκκλησία καὶ ἕναν δαιµονισµένο, γιὰ νὰ θεραπευθῆ ἀπὸ τὸν Ἅγιο Γεράσιµο. Ἐνῶ λοιπὸν ἔλεγε τὴν εὐχὴ ὁ Μοναχὸς µέσα ἀπὸ τὸ Ἱερό, τὸ δαιµόνιο ἔξω καιγόταν καὶ φώναζε:
– Μὴ τραβᾶς αὐτὸ τὸ σχοινί, ρὲ καλόγηρε, γιατί µὲ καίει.
Τὸ ἄκουσε αὐτὸ καὶ ὁ Ἱερεὺς καὶ λέει στὸν Μοναχό:
– Κάνε, ἀδελφέ µου, κοµποσχοίνι, ὅσο µπορεῖς, γιὰ νὰ ἐλευθερωθῆ τὸ πλάσµα τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν δαίµονα.
Τότε ὁ δαίµονας ὀργισµένος φώναξε:
Ρέ παλιόπαπα, τί τοῦ λὲς νὰ τραβάη τὸ σχοινί; Μὲ καίει!
Τότε ὁ Μοναχὸς µὲ περισσότερο πόνο ἔκανε κοµβοσχοίνι, καὶ  ὁ βασανισµένος ἄνθρωπος ἀπαλλάχθηκε ἀπὸ τὸ δαιµόνιο.

ΠΗΓΗ: Μοναχοῦ Παϊσίου Ἁγιορείτου, «Ἁγιορεῖται Πατέρες καὶ Ἁγιορείτικα»,
ἔκδ. β´, 1993, σελ. 129,
Ἱ. Ἡσυχαστ. “Ἅγ. Ἰω Εὐαγγελιστής”, Σουρωτή Θεσ/νίκης.
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 

, ,

Σχολιάστε