Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Εὐτυχία

ΑΓΑΠΗ καὶ ΓΑΜΟΣ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ σύμφωνα μὲ ἔρευνα τοῦ Χάρβαρντ

Τ Χάρβαρντ ψαχνε τ μυστικ τς ετυχίας π 75 χρόνια:
Ο
3 τρόποι γι ν γίνει δική μας

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Οἱ ἔρευνες ψηλαφοῦν τὴν σημασία τῆς Ἀγάπης, ποὺ φυσικὰ ἔχει χριστιανικὸ πρόσημο! Ἀργοῦν βεβαίως λίγο(!), ἀλλὰ τὸ βρίσκουν στὸ τέλος!

.                   Φιλοσοφικὲς ἀναλύσεις καὶ συμβουλὲς γιὰ τὸ πῶς μπορεῖ κάποιος νὰ γίνει εὐτυχισμένος ἔχουμε ὅλοι μας ἀκούσει πολλές. Ὅταν ὅμως γιὰ τὸ ζήτημα μιλάει ὁ Διευθυντὴς τῆς Μελέτης Ἀνάπτυξης Ἐνηλίκων τοῦ Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, τότε μᾶλλον πρέπει νὰ ἀκούσουμε μὲ προσοχή. Πρόκειται γιὰ μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες καὶ πιὸ ὁλοκληρωμένες ἔρευνες γιὰ τὴν ἐνήλικη ζωή, ἡ ὁποία διεξήχθη ἀπὸ τὸν ψυχίατρο Ρόμπερτ Γουόλντινγκερ. Ἀντικείμενο τῆς μελέτης, ἡ ὁποία ἄρχισε τὸ 1938, ἦταν δύο ὁμάδες ἀπὸ λευκοὺς ἄνδρες. Οἱ 268 ἦταν τελειόφοιτοι τοῦ Χάρβαρντ καὶ ὑπεύθυνος γιὰ αὐτοὺς ἦταν ὁ ψυχίατρος τοῦ Χάρβαρντ, Τζὸρτζ Βάιλαντ. Οἱ 456 ἦταν ἀγόρια ἀπὸ 12 ἕως 16 ἐτῶν, τὰ ὁποῖα μεγάλωσαν στὸ ἐσωτερικό τῆς Βοστόνης καὶ ἀποτελοῦσαν μέρος τῆς «Μελέτης Γκλοῦεγκ», τῆς ὁποίας ἡγεῖτο ὁ καθηγητὴς Νομικῆς του Χάρβαρντ, Σέλντον Γκλοῦεγκ.
.                   Κάθε δύο χρόνια, οἱ ἐρευνητὲς ρωτοῦσαν τοὺς ἄνδρες γιὰ τὴ ζωή τους, σχετικὰ μὲ ζητήματα ποὺ εἶχαν νὰ κάνει μὲ τὴν κατάσταση τοῦ γάμου τους, μὲ τὸ πῶς πάει ἡ δουλειά τους καὶ ἐὰν τοὺς ἀρέσει καὶ μὲ τὴν κοινωνική τους ζωή. Παράλληλα, ἐξέταζαν τὴν φυσική τους κατάσταση μὲ διάφορα τέστ κάθε πέντε χρόνια.
.                   Αὐτὸ στὸ ὁποῖο κατέληξαν μᾶλλον δὲν μᾶς ἐκπλήσσει: Οἱ καλὲς σχέσεις μᾶς κρατᾶνε εὐτυχισμένους καὶ ὑγιεῖς.
.                   Μιλώντας στὸ TED, ὁ Ρόμπερτ Γουόλντινγκερ ἀνέλυσε τρεῖς τρόπους μὲ τοὺς ὁποίους μποροῦμε νὰ ἀποκτήσουμε τὴν εὐτυχία:

  1. Οἱ στενὲς σχέσεις

Οἱ ἄνδρες ποὺ εἶχαν καλὲς καὶ στενὲς σχέσεις μὲ τὴν οἰκογένεια, τοὺς φίλους καὶ τὴν κοινότητά τους, ἦταν περισσότερο εὐτυχισμένοι καὶ ὑγιεῖς σὲ σὲ σχέση μὲ τοὺς ὑπόλοιπους στὴν ὁμάδα τους. Ἐπίσης, ἔζησαν περισσότερο.

  1. Ἡ ποιότητα (καὶ ὄχι ἡ ποσότητα) τῶν σχέσεων

Τὸ νὰ εἶναι κάποιος σὲ σχέση ἢ παντρεμένος, δὲν ἀρκεῖ γιὰ νὰ τὸν κάνει εὐτυχισμένο. Τὰ παντρεμένα ζευγάρια τῆς ἔρευνας ποὺ ἔλεγαν ὅτι μάλωναν συνέχεια ἢ δὲν ἔνιωθαν τρυφερότητα μεταξύ τους ἦταν περισσότερο δυστυχισμένα ἀπὸ τοὺς ἄνδρες ποὺ δὲν ἦταν κὰν παντρεμένοι.

  1. Σταθεροὶ γάμοι, ὅπου ὁ ἕνας στηρίζει τὸν ἄλλο

.                   Οἱ καλὲς σχέσεις δὲν βοηθοῦν μόνο τὴν φυσική, ἀλλὰ καὶ τὴν πνευματική μας ὑγεία. Ὅσοι ἄνδρες τῆς ἔρευνας ἦταν παντρεμένοι καὶ δὲν εἶχαν πάρει διαζύγιο, δὲν ἦταν σὲ διάσταση ἢ δὲν εἶχαν «σοβαρὰ προβλήματα» μέχρι τὰ 50 τους, τὰ πήγαιναν καὶ καλύτερα στὰ τέστ μνήμης.
.                   Ὅπως φαίνεται, λοιπόν, οἱ καλὲς σχέσεις εἶναι ζωτικῆς σημασίας γιὰ τὴν ὑγεία μας. «Ἡ κοινωνία δίνει μεγάλη ἔμφαση στὰ χρήματα καὶ στὸ νὰ ἀφοσιωνόμαστε στὴν δουλειά μας», λέει ὁ καθηγτὴς τοῦ Χάρβαρντ. «Ἀλλά, ξανὰ καὶ ξανά, στὸ πέρασμα αὐτῶν τῶν 75 χρόνων, ἡ ἔρευνα ἔχει δείξει ὅτι καλύτερα στ ζωή τους τ πγαν σοι δωσαν μφαση στς σχέσεις, στν οκογένεια, στος φίλους, στν κοινότητα».

 

ΠΗΓΗ: huffingtonpost

 

 

, , ,

Σχολιάστε

«ΓΙΑΤΙ ΕΥΤΥΧΟΥΝ ΟΙ ΑΣΕΒΕΙΣ;»-8

«ΓΙΑΤΙ ΕΥΤΥΧΟΥΝ ΟΙ ΑΣΕΒΕΙΣ;»-8

Μέρος Α´: «ΓΙΑΤΙ ΕΥΤΥΧΟΥΝ ΟΙ ΑΣΕΒΕΙΣ;»-1
Μέρος Β´: «ΓΙΑΤΙ ΕΥΤΥΧΟΥΝ ΟΙ ΑΣΕΒΕΙΣ;»-2
Μέρος Γ´: «ΓΙΑΤΙ ΕΥΤΥΧΟΥΝ ΟΙ ΑΣΕΒΕΙΣ;»-3
Μέρος Δ´: «ΓΙΑΤΙ ΕΥΤΥΧΟΥΝ ΟΙ ΑΣΕΒΕΙΣ;»-4
Μέρος Ε´: ΓΙΑΤΙ ΕΥΤΥΧΟΥΝ ΟΙ ΑΣΕΒΕΙΣ;»-5
Μέρος ϛ´: «ΓΙΑΤΙ ΕΥΤΥΧΟΥΝ ΟΙ ΑΣΕΒΕΙΣ;»-6
Μέρος Ζ´: «ΓΙΑΤΙ ΕΥΤΥΧΟΥΝ ΟΙ ΑΣΕΒΕΙΣ;»-7 

  1. Κερδισμένος ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀρετῆς καὶ ὄχι τῆς κατὰ κόσμον εὐτυχίας

.           Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, γράφαμε στὸ προηγούμενο ἄρθρο, δὲν ἔχει νὰ φοβηθεῖ τίποτε. Ἐκεῖνοι ποὺ πρέπει νὰ φοβοῦνται, διότι τοὺς περιμένουν πολὺ δύσκολοι καιροὶ καὶ ὁπωσδήποτε ὄλεθρος καὶ θάνατος αἰώνιος, εἶναι ὅσοι ἀποστατοῦν ἀπὸ τὸν Θεό, οἱ ἀμετανόητοι ἀσεβεῖς. Εἶναι σαφὴς καὶ κατηγορηματικὸς ὁ ἱερὸς Ψαλ­μωδός. Λέγει: Ἂς φοβοῦνται οἱ ἀσεβεῖς, διότι «ἰδοὺ οἱ μακρύνοντες ἑαυτοὺς ἀπὸ σοῦ ἀπολοῦνται, ἐξωλόθρευσας πάντα τὸν πορνεύοντα ἀπὸ σοῦ» (Ψαλ. οβ´ [72] 27): Ἰδού· ὅσοι ἀπομακρύνονται ἀπὸ Σένα θὰ χαθοῦν. Διότι Σύ ἐξολόθρευσες κάθε ἄνθρωπο ποὺ χωρίστηκε ἀπὸ Σένα ποὺ εἶσαι ὁ ἀληθινὸς Νυμφίος, καὶ ξέπεσε στὴν εἰδωλολατρία καὶ τὴν ἁμαρτία μολύνοντας καὶ διαλύοντας ὡς μοιχὸς καὶ πόρνος τὴ σχέση του καὶ τὴν ἕνωσή του μαζί Σου.
.           Βεβαίως ἀπομακρύνεται κάποιος ἀπὸ τὸν Θεὸ ὄχι τοπικά, διότι ὁ Θεὸς εἶναι πανταχοῦ παρών· ἀπομακρύνεται «κα­τὰ τὴν σχέσιν καὶ ἀγάπην, διὰ μέσου τῆς ἁμαρτίας». Ὅπως ἀντιθέτως πλησιάζει κάποιος τὸν Θεὸ «διὰ μέσου τῆς ἀρετῆς, ἐπειδὴ ἡ ἁμαρτία φεύγει καὶ μακρύνεται ἀπὸ τὸν Θεόν, καθὼς φεύγει καὶ τὸ σκότος ἀπὸ τὸ φῶς». Ὅσο δὲ ἀπομακρύνεται κανεὶς ἀπὸ τὸν Θεό, «τόσον περισσότερον πλησιάζει εἰς τὴν ἀπώλειαν (…), ἀπώλειαν δὲ ὀνομάζει ὄχι τὴν εἰς τὸ μὴ ὂν διάλυσιν, ἀλλὰ τὴν στέρησιν τῆς σωτηρίας»1.
.           Ὁ εὐσεβὴς Ψαλμωδὸς ὁμολογεῖ ὅτι παρέμεινε σταθερὸς κοντά στὸν ἅγιο Θεό, διότι, ὅπως τονίζει, γνωρίζει ὅτι τὸ τέλος ὅσων βρίσκονται μακριὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ θὰ εἶναι ἡ καταστροφή. Δὲν τοὺς καταστρέφει ἐδῶ, ἀλλὰ στὴν αἰώνια κόλαση!… «Ἐξωλόθρευσας», ­Κύριε, ­γράφει, ­«πάντα τὸν πορνεύοντα ἀπὸ σοῦ». Ὁ Ψαλμωδὸς πορνεία ὀνομάζει ἐδῶ τὴν εἰδωλολατρία. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀρνεῖται τὸν Θεὸ καὶ προσχωρεῖ στὴ λατρεία τῶν εἰδώλων, δηλαδὴ τῶν ­δαιμόνων, χωρίζεται ἀπὸ τὸν ἀληθινὸ Νυμφίο, μολύνον­τας καὶ διαλύοντας ὡς μοιχὸς καὶ πόρνος τὴ σχέση του καὶ τὴν ἕνωσή του μαζί Του. Ἡ Ἐκκλησία ὀνομάζεται «νύμφη Θεοῦ, ἐπειδὴ καὶ εἶναι ἑνωμένη μὲ τὸν ἀληθῆ Θεὸν διὰ μέσου τῆς πίστεως καὶ τῆς φυλακῆς (τῆς τηρήσεως, τῆς ἐφαρμογῆς) τῶν θείων ἐντολῶν»2. Ἄλλωσ­τε ὁ Θεὸς διὰ τοῦ προφήτου Ἱερεμίου λέγει: «Ἔμαθες τί ἔκαμαν σ’ Ἐμένα τὸ πλῆθος τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ; Πῆγαν σὲ κάθε ὑψηλὸ βουνὸ καὶ κάτω ἀπὸ κάθε πυκνόφυλλο δένδρο καὶ “ἐπόρνευσαν ἐκεῖ”· πα­ραδόθηκαν δηλαδὴ στὴ λατρεία τῶν εἰδώλων… Καὶ τὸ ἀκόμη χειρότερο ἦταν ὅτι οἱ­ ­Ἰσραηλίτες δὲν θεωροῦ­σαν τὴ βδε­λυκτὴ εἰδωλολατρία ὡς ­παρανομία καὶ συνέχιζαν τὴν εἰδωλολατρική τους μοιχεία μὲ τὸ νὰ λατρεύουν τὰ ξύλινα εἰδωλικὰ ἀγάλματα καὶ τὰ πέτρινα εἴδωλα» (βλ. Ἱερ. γ´ 6, 9).
.           Τὸν λόγο αὐτὸ τοῦ Κυρίου πρέπει πο­λὺ νὰ τὸν προσέξουμε. Διότι αὐτὰ δὲν συ­­νέβαιναν μόνο τότε, συμβαίνουν δυσ­τυχῶς καὶ στὶς μέρες μας. Διότι ­σήμερα δὲν ἔχουμε μόνο φαινόμενα νεοειδωλολατρίας, ἀλλὰ καὶ ἀθεΐας καὶ λατρείας τοῦ μαμωνᾶ καὶ ἀπιστίας καὶ ἠθικῆς ἀποχαλινώσεως. Δηλαδὴ ­φαινόμενα ἐξ­οργιστικῆς ἀσέβειας καὶ ­ἀποστασίας ἀπὸ τὸν Σωτήρα Χριστό. Καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ ἐργαζόμαστε προκλητικά, ἔτσι ποὺ ἐξοργίζουμε τὸν πανάγαθο Θεό, ὁ Ὁ­­­ποῖος ὅμως μακροθυμεῖ καὶ δὲν ἐφαρμόζει τὸν λόγο τοῦ ­Ψαλμωδοῦ: «Ἐξωλόθρευσας πάντα τὸν πορνεύοντα ἀπὸ σοῦ». Ἀλλὰ ἂς μὴν ­ἐπαναπαυόμαστε στὴ μακροθυμία τοῦ Θεοῦ.
.           Ὁ ­ἀπόστολος Παῦλος προειδοποιεῖ καθέναν ποὺ συμπεριφέρεται μὲ τὸν τρό­πο αὐτό: Νομίζεις ὅτι ἐσὺ προνομιακὰ θὰ ἀποφύγεις τὴν καταδικαστικὴ ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ; Ἢ καταφρονεῖς τὸν πλοῦτο τῆς εὐεργετικῆς ἀγαθότητός Του καὶ τῆς ἀνεκτικότητος καὶ τῆς μακροθυμίας ποὺ δείχνει σὲ σένα, καὶ δὲν δείχνεις ἐνδιαφέρον νὰ μάθεις ὅτι τὸ νὰ σὲ εὐεργετεῖ ὁ Θεός, ἀντὶ νὰ ἐξαπολύσει τὴν ὀργή Του ἐναντίον σου γιὰ τὶς κακὲς πράξεις σου, πρέπει νὰ σὲ παρακινεῖ καὶ νὰ σὲ ὁδηγεῖ σὲ μετάνοια; Καὶ σύμφωνα μὲ τὴ σκληρότητά σου καὶ τὴν ἀμετανόητη καρδιά σου, ποὺ δὲν συγκινεῖται ἀπὸ τὴν τόση καλοσύνη τοῦ Θεοῦ, μαζεύεις ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ σου θησαυροὺς ὀργῆς, ποὺ θὰ ἐξαπολυθοῦν ἐναν­τίον σου τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ ξεσπάσει ἡ θεία ὀργὴ καὶ θὰ ἀποκαλυφθεῖ ἡ δίκαιη κρίση τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος θὰ ἀποδώσει στὸν καθένα σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα του (βλ. Ρωμ. β´ 3-6).
.           Ὁ ἱερὸς Ψαλμωδὸς κατακλείει τὸν ὑ­­πέρ­οχο 72ο Ψαλμό του ὁμολογώντας ὅτι γι’ αὐτὸν μόνο ἕνα μόνιμο καὶ ­ὕψιστο ἀγαθὸ ὑπάρχει. Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ νὰ προσκολλᾶται καὶ νὰ ἐμπιστεύεται ὁλοένα καὶ περισσότερο στὸ Θεό του καὶ νὰ στηρίζει ὅλες του τὶς ἐλπίδες στὸν Κύριο. Καὶ προσθέτει: Ἔτσι, ­ἀπορροφημένος ὁλόκληρος ἀπὸ τὴν ἀγάπη Σου, Κύριέ μου, νὰ ἔχω κύριο καὶ παντοτινὸ ἔργο μου τὸ νὰ ἐξαγγέλλω ὅλες τὶς δοξολογίες ποὺ Σοῦ ὀφείλω δίπλα στὶς πύλες τῆς Ἱε­­ρουσαλήμ, γιὰ νὰ τὶς ἀκοῦν ὅλοι ὅ­­­σοι εἰσέρχονται ἀπὸ αὐτὲς στὴν πόλη (Ψαλ. οβ´ [72] 28).
.           Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ὅσο περισσότερο βυθίζεται στὸν ὠκεανὸ τῆς ἄπειρης ἀγάπης Του, τόσο καὶ βοηθεῖται στὸ νὰ ὑπομένει καρτερικὰ καὶ νὰ ἐλπίζει δυναμικά.
.           Ὁ ἱερὸς Ψαλμωδὸς ἀφοῦ ἔλαβε «πεῖ­ραν δι’ αὐτῶν τῶν πραγμάτων»3, ἀποφάσισε νὰ προσκολληθεῖ πλέον στὸ Θεὸ καὶ νὰ μείνει ἀχώριστος μαζί Του. Βε­βαιώθηκε ὅτι ἡ εὐσέβεια εἶναι ὠφέλιμη σὲ ὅλα, διότι ὑπόσχεται ἀγαθὰ καὶ ἀνταμοιβὲς καὶ γι’ αὐτὴ τὴ ζωὴ καὶ γιὰ τὴν μέλλουσα (βλ. Α´ Τιμ. δ´ 8). Στὸ τέλος εὐτυχὴς καὶ κερδισμένος εἶναι ὁ ἄνθρωπος τῆς κατὰ Θεὸν ἀρετῆς καὶ ὄχι ὁ ἄν­θρωπος τοῦ μαμωνᾶ καὶ τῆς κατὰ κόσμον εὐτυχίας.

  1. Νικοδήμου Ἁγιορείτου – Εὐθυμίου Ζιγαβηνοῦ, Ἑρμηνεία εἰς τοὺς 150 Ψαλμοὺς τοῦ Δαβίδ, τόμ. Β´, ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη 1996, σελ. 285.
  2. Νικοδήμου Ἁγιορείτου – Εὐθυμίου Ζιγαβηνοῦ, ὅ.π., σελ. 286.
  3. Θεοδωρήτου Κύρου, Εἰς τὸν 72ον Ψαλμὸν 28, PG 80, 1453Α.

,

Σχολιάστε

ΤΑ ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΦΗΤΕΥΕΤΑΙ ΟΛΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ –6 («Θὰ γίνουν τρομαγμένοι, δειλοὶ καὶ θὰ μᾶς κοιτάζουν καὶ θὰ στριμώχνονται γύρω μας, ὅπως τὰ κλωσσόπουλα γύρω στὴν κλώσσα. Ὤ, θὰ τοὺς ἐπιτρέψουμε καὶ τὴν ἁμαρτία. Κι ἂν ὑπάρχει κανένας ποὺ ἀξίζει περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλον τὴν πυρά μας, αὐτὸς εἶσαι Ἐσύ. Αὔριο θὰ Σὲ κάψω».)

 

 

Ἀπόσπασμα [ϛ´] ἀπὸ τὸ μυθιστόρημα
τοῦ Φιοντόρ Ντοστογιέφσκυ
«Ἀδελφοὶ Καραμαζώφ»,
μετάφρ. Ἀρ. Ἀλεξάνδρου, 
ἐκδ. Γκοβόστη, χ. χρ. τόμ. 2,
σελ. 113-114

 

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ.ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Τραγικὰ ἐπιβεβαιούμενες ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ!

Α´ Μέρος: ΤΑ ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΦΗΤΕΥΕΤΑΙ ΟΛΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ –1  https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/03/22/τὰ-τρία-ἐρωτήματα-ποὺ-προφητεύεται1/

Β´ Μέρος: ΤΑ ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΦΗΤΕΥΕΤΑΙ ΟΛΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ –2 («Κάντε μας σκλάβους, μὰ χορτάστε μας») https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/03/23/τὰ-τρία-ἐρωτήματα-ποὺ-προφητεύεται2/

Γ´ Μέρος: ΤΑ ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΦΗΤΕΥΕΤΑΙ ΟΛΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ –3 («Ἡ πιὸ βασανιστικὴ φροντίδα γιὰ τὸν ἄνθρωπο εἶναι νὰ βρεῖ ὅσο μπορεῖ γρηγορότερα κάποιον ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ τοῦ παραδώσει τὸ δῶρο τῆς ἐλευθερίας») https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/03/27/τὰ-τρία-ἐρωτήματα-ποὺ-προφητεύεται3/ 

Δ´ Μέρος: ΤΑ ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΦΗΤΕΥΕΤΑΙ ΟΛΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ –4 («Ὁ ἄνθρωπος δὲν ζητάει τόσο τὸν Θεὸ ὅσο τὰ θαύματα».) https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/03/τὰ-τρία-ἐρωτήματα-ποὺ-προφητεύεται4/

Ε´ Μέρος: ΤΑ ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΟΦΗΤΕΥΕΤΑΙ ΟΛΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ –5 («Ποιός ἄλλος μπορεῖ νὰ κυριαρχεῖ πάνω στοὺς ἀνθρώπους, ἂν ὄχι κεῖνος ποὺ κυριαρχεῖ στὴν συνείδησή τους καὶ ποὺ κρατάει στὰ χέρια του τὸ ψωμί τους;») https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/25/τὰ-τρία-ἐρωτήματα-ποὺ-προφητεύεται5/

 .            Μὰ τότε ἀκριβῶς θά ᾽ρθει σερνάμενο τὸ θηρίο καὶ θὰ μᾶς γλείψει τὰ πόδια καὶ θὰ τὰ βρέξει μὲ τὰ ματωμένα του δάκρια. Καὶ μεῖς θὰ κάτσουμε πάνω στὸ θηρίο καὶ θὰ ὑψώσουμε τὸ κύπελο ποὺ πάνω σ᾽ αὐτὸ θά ᾽ναι γραμμένο: «Μυστήριο!» Καὶ τότε, μονάχα τότε θὰ φτάσει ἡ μέρα ποὺ θὰ θεμελιωθεῖ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ἡ βασιλεία τῆς εἰρήνης καὶ τῆς εὐτυχίας. Εἶσαι περήφανος γιὰ τοὺς ἐκλεκτούς Σου, μὰ Ἐσὺ ἔχεις μονάχα αὐτοὺς τοὺς ἐκλεκτούς, ὅμως ἐμεῖς θὰ χαρίσουμε τὴν εἰρήνη σ᾽ ὅλους. Ἐξ ἄλλου νά ᾽ναι κι ἔτσι; Πόσοι ἀπ᾽ αὐτοὺς τοὺς ἐκλεκτούς, τοὺς ἰσχυροὺς ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ γίνουν ἐκλεκτοί, κουράστηκαν τέλος περιμένοντάς Σε καὶ ρίξανε καὶ θὰ ρίξουν ἀκόμα τὴν δύναμη τῆς ψυχῆς τους καὶ τὴν φλόγα τῆς καρδιᾶς τους σ᾽ ἄλλον ἀγρὸ καὶ θὰ καταλήξουν νὰ ὑψώσουν ἐναντίον Σου τὴν ἐλεύθερη σημαία τους, ποὺ Ἐσὺ ὁ ἴδιος τὴν εἶχες ὑψώσει. Ἐνῶ σ μς λοι θά ᾽ναι ετυχισμένοι κα δὲν θ στασιάζουν πιά, δὲν θὰ καταστρέφουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, ὅπως γίνεται παντοῦ στὸ βασίλειο τῆς ἐλευθερίας Σου. Ὤ, θ τος πείσουμε πς μονάχα τότε θ γίνουν λεύθεροι, ταν θ παραιτηθον π᾽ τν λευθερία τους γι χάρη μας κα θ ποταχτον σὲ μᾶς. Τί λὲς λοιπόν; Θάχουμε δίκιο ἢ ὄχι; Θὰ πειστοῦν καὶ μόνοι τους πὼς ἔχουμε δίκιο, γιατί θὰ θυμηθοῦν ὣς ποιὸ φρικτὸ σημεῖο σκλαβιᾶς καὶ ταραχῆς τοὺς εἶχε φέρει ἡ δική Σου ἐλευθερία. Ἡ ἐλευθερία, ἡ ἐλεύθερη σκέψη κι ἡ ἐπιστήμη θὰ τοὺς κάνουν νὰ χάσουν τὸν δρόμο τους σὲ τέτοιες λόχμες, θὰ τοὺς βάλουν μπροστὰ σὲ τέτοια θαύματα κι ἀξεδιάλυτα μυστήρια ποὺ μερικοὶ ἀπ᾽ αὐτούς, οἱ πιὸ ἀτίθασοι κι οἱ πιὸ ἄγριοι, θ᾽ αὐτοκαταστραφοῦν, οἱ ἄλλοι, οἱ ἀνυπόταχτοι μὰ ἀδύναμοι, θὰ καταστρέφουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον κι οἱ ὑπόλοιποι, οἱ ἀδύναμοι καὶ δυστυχισμένοι, θὰ συρθοῦν στὰ πόδια μας καὶ θὰ μᾶς φωνάξουν ἐκλιπαρώντας: «Ναί, εἴχατε δίκαιο, σεῖς μονάχα κατείχατε τὸ μυστικό Του καὶ μεῖς γυρίζουμε σὲ σᾶς. Σστε μας π᾽ τν αυτό μας». Παίρνοντας ἀπὸ μᾶς τὸ ψωμί τους θὰ βλέπουν φυσικὰ ξεκάθαρα πὼς ἐμεῖς τοὺς μοιράζουμε τὰ ψωμιὰ ποὺ πήραμε ἀπ᾽ αὐτούς, τὰ ψωμιὰ ποὺ τὰ φτιάξανε μὲ τὰ χέρια τους, καὶ πὼς αὐτὰ γίνονται χωρὶς κανένα θαῦμα, θὰ δοῦνε πὼς δὲn μεταβάλουμε τὶς πέτρες σὲ ψωμιὰ μὰ θάναι στ᾽ ἀλήθεια πολὺ εὐχαριστημένοι, κι ὄχι τόσο γιατί θὰ παίρνουν τὰ ψωμιά, ὅσο γιατί θὰ τὰ παίρνουν ἀπ᾽ τὰ χέρια μας! Γιατί θὰ θυμοῦνται πολὺ καλὰ πὼς πρῶτα, ὅταν δὲν ἤμασταν ἐμεῖς, αὐτὰ τὰ ἴδια τὰ ψωμιὰ ποὺ τὰ βγάζανε μὲ τὸν ἱδρώτα τους, μεταβάλλονταν στὰ χέρια τους σὲ πέτρες, μὰ ὅταν γύρισαν σὲ μᾶς τότε οἱ πέτρες μεταβλήθηκαν στὰ χέρια τους σὲ ψωμιά. Θὰ τὸ ἐκτιμήσουν πολύ, πάρα πολὺ τί σπουδαῖο εἶναι νὰ ὑποταχτοῦν μιὰ γιὰ πάντα! Κι ὅσο δὲ θὰ τὸ καταλάβουν αὐτὸ οἱ ἄνθρωποι, θά ᾽ναι δυστυχισμένοι. Ποιός ὅμως ἦταν ὁ κυριότερος αἴτιος ποὺ δὲν τὸ καταλάβαιναν αὐτό; Λέγε. Ποιός σκόρπισε τὴν ἀγέλη στοὺς ἄγνωστους δρόμους; Μὰ ἡ ἀγέλη θὰ μαζευτεῖ καὶ πάλι καὶ θὰ ὑποταχθεῖ ξανά, γιὰ πάντα τούτη τὴν φορά. Τότε θὰ τοὺς δώσουμε μίαν ἤρεμη καὶ ταπεινὴ εὐτυχία, τὴν εὐτυχία τῶν ἀδύναμων πλασμάτων, μιὰ κι ἔτσι πλάστηκαν. Ὤ, θὰ τοὺς πείσουμε ἐπιτέλους νὰ μὴν περηφανεύονται. Γιατὶ Ἐσὺ τοὺς ἀνύψωσες καὶ τοὺς ἔμαθες νά ᾽ναι περήφανοι. Θὰ τοὺς ἀποδείξουμε πὼς εἶναι ἀδύναμοι, πὼς εἶναι μονάχα ἀξιολύπητα παιδιά, μὰ πὼς ἡ παιδιάστικη εὐτυχία εἶναι ἡ πιὸ γλυκιὰ ἀπ᾽ ὅλες. Θ γίνουν τρομαγμένοι, δειλο κα θ μς κοιτάζουν κα θ στριμώχνονται γύρω μας, πως τ κλωσσόπουλα γύρω στν κλώσσα. Θὰ μᾶς θαυμάζουν καὶ θὰ μᾶς σκιάζονται καὶ θά ᾽ναι περήφανοι, γιατί εἴμαστε τόσο ἰσχυροὶ καὶ τόσο σοφοὶ ποὺ μπορέσαμε νὰ ἡμερέψουμε τὸ τόσο ταραχόδικο καὶ πολύπληθο κοπάδι τους. Θὰ τρέμουν τὴν ὀργή μας, τὸ πνεῦμα τους θὰ γίνει δειλό, τὰ μάτια τους θὰ κλαῖνε τόσο εὔκολα ὅσο τῶν παιδιῶν καὶ τῶν γυναικῶν, μὰ τὸ ἴδιο εὔκολα θὰ εὐθυμοῦν καὶ θὰ γελοῦν στὸ πρῶτο μας νεῦμα, μὲ μία πάμφωτη χαρὰ καὶ μὲ παιδικὰ τραγούδια. Ναί, θὰ τοὺς ἀναγκάσουμε νὰ δουλεύουν, μὰ στὶς σκόλες θὰ κάνουμε τὴν ζωή τους νὰ κυλάει σὰν παιδιάστικο παιχνίδι, μὲ παιδικὰ τραγούδια, χορωδίες, μ᾽ ἀθώους χορούς. Ὤ, θ τος πιτρέψουμε κα τν μαρτία, ατο εναι δύναμοι κι νίσχυροι κα θ μς γαπον σν παιδιά, πειδ θ τος πιτρέψουμε ν᾽ μαρτάνουν. Θὰ τοὺς ποῦμε πὼς τὸ κάθε κρίμα θά ᾽ναι συχωρεμένο, ἂν θὰ γίνει μὲ τὴν ἄδειά μας. Τος πιτρέπουμε ν᾽ μαρτάνουν, γιατί τος γαπμε, ὅσο γιὰ τὴν τιμωρία γι᾽ αὐτὰ τ᾽ ἁμαρτήματα – ἂς γίνει κι αὐτὸ – θὰ τὴν πάρουμε πάνω μας. Θὰ τὴν πάρουμε πάνω μας κι αὐτοὶ θὰ μᾶς λατρεύουν σὰν εὐεργέτες πού, θὰ δώσουν λόγο γιὰ τὰ δικά τους κρίματα μπροστὰ στὸν Θεό. Καὶ δὲν θὰ κρατᾶνε τίποτα μυστικὸ ἀπὸ μᾶς. μες θ τος πιτρέπουμε θ τος παγορεύουμε ν ζονε μ τς γυνακες τους τς ρωμένες τους, ν κάνουν ν μν κάνουν παιδιλ᾽ ατ νάλογα μ τν πακοή τους – κα κενοι θ μς πακονε μ χαρά τους. Θὰ μᾶς ἀποκαλύψουν τὰ πιὸ βασανιστικὰ μυστικὰ τῆς συνείδησής τους, ὅλα, ὅλα θὰ μᾶς τὰ ἐξομολογηθοῦν καὶ μεῖς θὰ βροῦμε γιὰ ὅλα κάποια λύση κι αὐτοὶ θὰ πιστέψουν στὴν λύση μας χαρούμενοι, γιατὶ θὰ τοὺς ἀπαλλάξει ἀπ᾽ τὴ μεγάλη φροντίδα καὶ τὰ τωρινὰ βάσανα τῆς προσωπικῆς καὶ ἐλεύθερης ἀπόφασης. Κι ὅλοι θά ᾽ναι εὐτυχισμένοι, ὅλα τὰ ἑκατομμύρια τῶν πλασμάτων, ἐκτὸς ἀπὸ μερικὲς ἑκατοντάδες χιλιάδες ποὺ τοὺς κυβερνοῦν. Γιατί μονάχα ἐμεῖς, ἐμεῖς ποὺ θὰ φυλάξουμε τὸ μυστικό, μονάχα ἐμεῖς θά ᾽μαστε δυστυχισμένοι. Θὰ ὑπάρχουν δισεκατομμύρια εὐτυχισμένα μωρὰ κι ἑκατὸ χιλιάδες μάρτυρες ποὺ θά ᾽χουν ἐπωμιστεῖ τὴν κατάρα τῆς γνώσης τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ. Θὰ πεθάνουν ἥσυχα, ἥσυχα θὰ σβήσουν ἐν ὀνόματί Σου καὶ πέρα ἀπ᾽ τὸν τάφο δὲν θὰ καταχτήσουν παρὰ μονάχα τὸν θάνατο. Μὰ ἐμεῖς θὰ κρατήσουμε τὸ μυστικό, καὶ γιὰ τὴν δική τους ἴσα-ἴσα εὐτυχία θὰ τοὺς δελεάζουμε μὲ τὴν ἐπουράνια, αἰώνια ἀνταμοιβή. Γιατί κι ἂν ἀκόμα ὑπάρχει κάτι στὸν ἄλλο κόσμο, δὲν θά ᾽ναι φυσικὰ γιὰ κάτι τέτοιους σὰν κι αὐτούς. Λένε καὶ προφητεύουν πὼς θά ᾽ρθεις καὶ θὰ ξανανικήσεις, θά ᾽ρθεις μὲ τοὺς ἐκλεκτούς Σου, μὲ τοὺς περήφανους καὶ ἰσχυρούς Σου, μὰ ἐμεῖς θὰ ποῦμε πὼς αὐτοὶ σώσανε μονάχα τὸν ἑαυτό τους καὶ μεῖς σώσαμε τοὺς πάντες. Λένε πὼς θὰ καταντροπιαστεῖ ἡ πόρνη ποὺ κάθεται πάνω στὸ θηρίο καὶ κρατάει στὰ χέρια της τὸ μυστήριο, πὼς θὰ ἐπαναστατήσουν ξανὰ οἱ ἀδύναμοι, πὼς θὰ ξεσκίσουν τὴν πορφύρα της καὶ θὰ γυμνώσουν τὸ «μιαρὸ» κορμί της. Μὰ τότε γὼ θὰ σηκωθῶ καὶ θὰ Σοῦ δείξω τὰ δισεκατομμύρια τῶν εὐτυχισμένων παιδιῶν ποὺ δὲν γνώρισαν τὴν ἁμαρτία. Καὶ μεῖς, ἐμεῖς ποὺ πήραμε πάνω μας τὰ κρίματά τους, γιὰ νὰ τοὺς κάνουμε εὐτυχισμένους, θὰ σταθοῦμε μπροστά Σου καὶ θὰ Σοῦ ποῦμε: «Δίκασέ μας, ἂν μπορεῖς κι ἂν τολμᾶς». Μάθε πὼς δὲν Σὲ φοβᾶμαι. Μάθε πὼς καὶ ᾽γὼ ἤμουνα στὴν ἔρημο, πὼς καὶ ᾽γὼ ἔζησα μὲ ἀκρίδες κι ἀγριόριζες, πὼς καὶ ᾽γὼ εὐλογοῦσα τὴν ἐλευθερία ποὺ μ᾽ αὐτὴν Ἐσὺ εὐλόγησες τοὺς ἀνθρώπους, πὼς καὶ ᾽γὼ ἑτοιμαζόμουν νὰ γίνω ἕνας ἀπ᾽ τοὺς ἐκλεκτούς Σου, νὰ γίνω ἕνας ἀπ᾽ τοὺς ἰσχυροὺς καὶ τοὺς μεγάλους, διψώντας νὰ «συμπληρώσω τὸν ἀριθμό». Μὰ συνῆλθα καὶ δὲν θέλησα νὰ ὑπηρετήσω τὴν ἀφροσύνη. Γύρισα καὶ προσχώρησα στν μάδα κείνων ποὺ διορθώσανε τ ργο Σου. Ἐγκατέλειψα τοὺς περήφανους καὶ ἐπέστρεψα στοὺς ταπεινοὺς γιὰ νὰ τοὺς κάνω εὐτυχισμένους. Ὅλα ὅσα Σοῦ λέω θὰ γίνουν κι ἡ βασιλεία μας θὰ οἰκοδομηθεῖ. Σοῦ ξαναλέω πὼς αὔριο κιόλας θὰ δεῖς αὐτὴ τὴν ὑπάκουη ἀγέλη νὰ τρέχει μὲ τὸ πρῶτο μου νεῦμα καὶ νὰ συδαυλίζει τὴν πυρὰ ὅπου θὰ Σὲ κάψω, γιατὶ ρθες ν μς νοχλήσειςΓιατὶ ἂν πάρχει κανένας πο ξίζει περισσότερο π κάθε λλον τν πυρά μας, ατς εσαι σύ. Αριο θ Σ κάψω. Dixi (Εἶπα)».

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΕΠΙΣΤΗΜΗ, ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΙΣΟΘΕΪΑ [Β´](π. Ἐπιφ. Θεοδωρόπουλος)

ΕΠΙΣΤΗΜΗ, ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΙΣΟΘΕΪΑ [Β´]

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
Ἀρχιμ. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου

«Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα»

ἔκδ. Ἱ. Ἡσυχ. Κεχαριτωμένης Τροιζῆνος,
2003, σελ. 24-25

Μέρος Α´ : https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/05/12/ἐπιστήμη-εὐτυχία-καὶ-ἰσοθεΐα/

Ἄνεσις ναί, εὐτυχία ὄχι

     -Πάντως, Γέροντα, εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ τεχνολογία βελτίωσε τὶς συνθῆκες ζωῆς.

   -Ἡ ζωή μας μὲ τὴν τεχνολογία ἔγινε ἀνετώτερη, ἀλλὰ δὲν ἔγινε εὐτυχέστερη. Παλαιότερα ἦταν τὸ πηγάδι τοῦ χωριοῦ καὶ ὅλες οἱ γυναῖκες λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν δύσι τοῦ ἡλίου, πήγαιναν νὰ πάρουν νερό. Ἄλλες μὲ τὰ λαγήνια, ἄλλες μὲ τὸν κουβὰ μόνο, ἄλλες μὲ τὰ ζῶα, νὰ γεμίσουν τὰ βαρέλια. Καὶ βλέπατε στὸ δρομάκι αὐτό, ποὺ πήγαινε στὸ πηγάδι, συνέχεια νὰ γυροφέρνουν οἱ γυναῖκες. Νὰ πηγαίνουν καὶ νά  ᾽ρχωνται, νὰ κουβεντιάζουν, «τί κάνεις, τί γίνεσαι; πῶς πάει ὁ ἄντρας σου; τὰ παιδιὰ σσύ;». Ἀντάλλασσαν δύο, τρεῖς, κουβέντες. Εἶχαν ἐπικοινωνία· εἶχαν διαπροσωπικὲς σχέσεις. Σήμερα ἔκλεισε τὸ πηγάδι. Πῆγε ἡ βρύση στὸ σπίτι. Αὐτὰ τὰ λίγα λόγια, τὰ ὄποια ἔλεγε ἡ μία μὲ τὴν ἄλλη, τὰ ἔκοψε καὶ αὐτὰ σήμερα. Βέβαια ἀνετώτερη ἡ ζωή της, εὐκολώτερη, ἀλλ’ ἄραγε ἔγινε καὶ εὐτυχέστερη;
.       Μένουμε στὴν πολυκατοικία σήμερα καὶ δὲν ξέρουμε ποιὸς μένει δίπλα μας, δὲν ξέρουμε ποιὸς μένει κοντά μας. Εἴμεθα ἀπομονωμένοι. Κάποιος συγγραφεὺς ἔχει γράψει ἕνα βιβλίο: «Ἡ ἐρημία τῶν πόλεων καὶ ἡ κοινωνία τῆς ἐρήμου» [ΣΗΜ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: ὁ Ἁγιορείτης Μοναχὸς Μωυσῆς, σειρὰ Ἀθωνικὰ Ἄνθη (ἐκδ. “ΤΗΝΟΣ”)]. Ζοῦμε μέσα στὶς πόλεις καὶ εἴμεθα ἔρημοι.
.      Παλαιὰ οἱ ἄνθρωποι στὰ χωριά, μπορεῖ νὰ εἶχαν τὰ πάθη τους, τὶς ἀντιδικίες τους, ἀλλ’ εἶχαν κοινωνία μεταξύ τους. Στὸ πόνο συμμετεῖχαν ὅλοι, ὅπως καὶ στὴ χαρά. Πέθαινε ἕνας στὸ χωριό μου; Κάθε βράδυ καὶ γιὰ τρία βράδυα πήγαιναν στὸ σπίτι τῶν πενθούντων μ’ ἕνα πιάτο φαγητό. Καὶ στρωνόταν τραπέζι γιὰ ὅλους. Καὶ ἤσαν ἑβδομήντα, ὀγδόντα. ἄνθρωποι στὸ τραπέζι. Τὸ ἔλεγαν «παρηγοριές»· ἦταν μία συμμετοχὴ στὸν πόνο τοῦ ἄλλου. Σήμερα βάζουμε τὸ ἀγγελτήριο. Ὁ κεκοιμημένος μεταφέρεται ἀπ’ εὐθείας ἀπὸ τὸ ψυγεῖο ἢ τὸ Ἵδρυμα στὸ Ναό. Ἔρχεται ἡ ὥρα, πηγαίνουμε ἐκεῖ, συλλυπούμεθα καὶ μετὰ ὁ καθένας στὸ σπίτι του. Ἀπ’ ἐκεῖ καὶ πέρα ἔληξε τὸ θέμα.
.     Κάναμε εὐτυχέστερη τὴν ζωή μας μὲ τὴν ἐξέλιξι τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνολογίας; Ἀντιθέτως! Ἀπομονωθήκαμε, ἀλλοτριωθήκαμε, γίναμε ἔρημοι μέσα στὶς πόλεις.
.    Ἂν ὑπῆρχε μηχάνημα, τὸ ὁποῖο νὰ μᾶς γύριζε πίσω ἕνα αἰώνα, πιστέψατέ με, θὰ πατοῦσα χωρὶς συζήτησι τὸ σχετικὸ κουμπί. Νὰ γυρίζαμε ἕνα αἰώνα πίσω! Μὲ τὰ γαιδουράκια καὶ μὲ τὰ ἄλογα καὶ μὲ τὰ μουλάρια. Εὐτυχέστεροι ἤσαν οἱ ἄνθρωποι τότε. Ἀνέσεις δὲν εἶχαν βεβαίως· ταλαιπωρίες εἶχαν, κόπο, μόχθο, ἀλλ’ ἦσαν εὐτυχέστεροι, ὑπομονετικώτεροι, καρτερικώτεροι. Σήμερα δὲν ἀντέχουμε τίποτε. Λέγει ἕνα λόγο ἡ γυναίκα στὸν ἄνδρα, δέκα λέγει αὐτὸς στὴ γυναίκα του, ἢ καὶ τὸ ἀντίθετο. Μετὰ ἀπὸ λίγο …γιὰ τὸν δικηγόρο! Παλαιὰ καὶ οἱ ἄνδρες ὑπέμεναν σκληρὲς γυναῖκες καὶ οἱ γυναῖκες ὑπέφεραν σκληροὺς ἄνδρες, κατὰ πλειονοψηφία, βεβαίως, οἱ γυναῖκες. Καὶ παιδιὰ ὑπέφεραν σκληροὺς γονεῖς καὶ γονεῖς ὑπέφεραν σκληρὰ παιδιά. Σήμερα, τίποτε· καμμία ἀνεκτικότητα. Ἀφήνω καὶ τόσα ἄλλα.

Στοιχειοθεσία Γ. Κ. γιὰ τὴν «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

, ,

Σχολιάστε