Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Εὐρώπη

ΜΙΑ ΧΑΜΕΝΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μία χαμένη εὐκαιρία γιὰ τὴν Εὐρώπη

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Στὶς 31 Ὀκτωβρίου 2017 συμπληρώθηκαν 500 χρόνια ἀπὸ τὴν ἐκ μέρους τοῦ Λουθήρου θυροκόλληση τῶν ἐνενήντα πέντε «θέσεών» του κατὰ τοῦ παπισμοῦ στὸ ναὸ τοῦ κάστρου τοῦ Βίτεμπεργκ. Τὴν ἡμέρα αὐτὴ ὁλοκληρώθηκαν στὴ συγκεκριμένη πόλη οἱ ἐκδηλώσεις, μὲ τὴν παρουσία τῆς καγκελαρίου Ἄγγελας Μέρκελ, κόρης πάστορος, καὶ τοῦ προέδρου τῆς Γερμανίας Βάλτερ Σταϊνμάιερ.
.           Γιὰ τὴν δυτική, κεντρικὴ καὶ βόρεια Εὐρώπη καὶ τὴν ἐξέλιξη τοῦ πολιτισμοῦ της ἡ ἀρχὴ τῆς Διαμαρτύρησης, μὲ τὸν Λούθηρο, ἦταν κομβικὸ σημεῖο. Μὲ τὴν κατεύθυνση, ποὺ πῆρε, χάθηκε τότε ἡ μεγάλη εὐκαιρία νὰ ἀπαλλαγεῖ μὲν ἀπὸ τὸν παπισμὸ καὶ νὰ ἐνταχθεῖ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὁ Λούθηρος περιορίστηκε στὴν διαπίστωση τῶν πολλῶν καὶ σοβαρῶν λαθῶν τοῦ Βατικανοῦ καὶ δὲν ἐντρύφησε στοὺς ἀνατολικοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ στὴν ἐκκλησιολογία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ἀπέρριψε μὲ φανατισμὸ καὶ μὲ μία μονοκοντυλιὰ ὅλη τὴν παράδοση καὶ ξεκίνησε ἀπὸ τὸ σημεῖο μηδὲν μία δική του ἄποψη γιὰ τὴν Ἐκκλησία, ποὺ ἔπαυσε ἔτσι νὰ εἶναι Ἐκκλησία. Ἀποτέλεσμα ἔκτοτε νὰ προκύψουν στὸν Προτεσταντισμὸ πολλὰ σημεῖα μηδὲν καὶ δεκάδες ἀπόψεις περὶ χριστιανισμοῦ…
.             Ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὁδήγησε τοὺς προτεστάντες στὸν «συσχηματισμό τους μὲ τὸν «αἰώνα τοῦτο» καὶ στὴν ἐκκοσμίκευσή τους. Ἀποτέλεσμα τὰ τελευταῖα χρόνια στὴν ἄλλοτε χριστιανικὴ δυτικὴ Εὐρώπη νὰ κλείνουν συνεχῶς χριστιανικοὶ ναοὶ καὶ νὰ μετατρέπονται σὲ τζαμιά. Σύμφωνα μὲ πρόσφατα στοιχεῖα, ποὺ ἔφερε στὸ φῶς τῆς δημοσιότητας ἡ ἰταλικὴ ἐφημερίδα «La Stampa» καὶ ἀναδημοσίευσε ἡ Francesca de Villasmundo, στὴν ἰστοσελίδα “Medias – Presse – Info” τὴν Τρίτη 12η Δεκεμβρίου 2017, στὴν πατρίδα τοῦ Λουθήρου, τὴ Γερμανία, ἀπὸ τὸ 2000 ἕως σήμερα ἔχουν κλείσει 500 ναοὶ καὶ ἀπὸ αὐτοὺς οἱ τουλάχιστον 100 ἔχουν μετατραπεῖ σὲ τζαμιά, μὲ χρηματοδότηση κυρίως ἀπὸ τὴν Τουρκία. Στὸ Ντούισμπουργκ τῆς Βόρειας Ρηνανίας – Βεστφαλίας, ἕνας ναὸς ποὺ ὑπῆρχε ἐκεῖ ἔκλεισε καὶ τὴ θέση τοῦ πῆρε ἕνα τζαμί. Ἀκόμη καὶ στὸ Ἀμβοῦργο ἕνας ἐγκαταλελειμμένος ναὸς ἀγοράσθηκε ἀπὸ μουσουλμάνους καὶ μετετράπη στὸ ἰσλαμικὸ κέντρο Ἂλ Νουάρ. Τὰ ἴδια συμβαίνουν καὶ σὲ ἄλλες χῶρες, ἀπὸ τὴν Σικελία τῆς Ἰταλίας, ἕως τὴ Γαλλία, τὴν Ἀγγλία καὶ τὴ Σκανδιναβία.
.         Τὴν ἐποχὴ ποὺ ὁ Λούθηρος διαμαρτυρήθηκε, τὸ Βατικανὸ εἶχε φθάσει στὴν ἐσχάτη ἀνηθικότητα καὶ διαφθορά. Ἀπὸ τὸ 1492 ἕως τὸ 1503 Πάπας ἦταν ὁ Ἀλέξανδρος Ϛ΄, ὁ Βοργίας. Αὐτός, ὅπως γράφουν οἱ ἴδιοι οἱ ρωμαιοκαθολικοὶ ἱστορικοί, ξεπέρασε ὅλους τοὺς προκατόχους του σὲ νεποτισμό. Ἀδιάντροπα μοίραζε τίτλους, προνόμια καὶ ὀφίκια στὰ πρόσωπα τοῦ οἰκογενειακοῦ του περιβάλλοντος. Ἰδιαίτερα γενναιόδωρος ὑπῆρξε στὰ φυσικά του παιδιά, πρὸς τὸν πανοῦργο Καίσαρα καὶ τὴν περιβόητη Λουκρητία, ἡ ὁποία μὲ τὴ σκανδαλώδη ζωή της διέσυρε στὴν κοινὴ γνώμη τὸν παπικὸ θεσμό. Ὁ Φλωρεντινὸς δομινικανὸς μοναχὸς Τζιρόλαμο Σαβοναρόλα διαμαρτυρήθηκε γιὰ τὴ διαφθορὰ στὸ Βατικανὸ καὶ ὁ Ἀλέξανδρος Βοργίας δὲν δίστασε νὰ τὸν κάψει ζωντανό, τὸ 1498.
.           Ὁ ἑπόμενος Πάπας Ἰούλιος Β΄ (1503-1513) ἦταν περισσότερο ἕνας κοσμικὸς ἄρχοντας, παρὰ πνευματικὸς ποιμένας. Ὁ Λέων Ι΄ (1513-1521), ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ ὁποίου ἔγινε ἀπὸ τὸν Λούθηρο ἡ «θρησκευτικὴ ἐπανάσταση», κατηγορήθηκε πολὺ αὐστηρὰ γιὰ τὶς σπατάλες του. Σκορποῦσε τὰ χρήματα ποὺ μάζευε σὲ πράγματα εὐτελῆ καὶ ἐφήμερα, ἱκανοποιώντας κοσμικὲς φιλοδοξίες. Τὸν ἴδιο καιρὸ ἡ Κουρία εἶχε βυθιστεῖ σὲ κάθε εἴδους καταχρήσεις. Ὅλα αὐτὰ εἶχαν καταστήσει τὸ κέντρο τοῦ καθολικισμοῦ σκάνδαλο τῆς χριστιανοσύνης. Μάλιστα κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Λέοντος Ι΄ οἱ καταχρήσεις μὲ τὰ «συγχωροχάρια» ἔφτασαν στὸν ὕψιστο βαθμό… Στὰ ἔτη 1515-1517 οἱ μισὲς εἰσπράξεις ἀπὸ τὴν πώληση τῶν «ἀφετηρίων γραμμάτων» στὴ Γερμανία κάλυψαν τὰ χρέη τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Μαγδεμβούργου καὶ Μαγεντίας (Μάϊντς) Ἄλμπρεχτ, γόνου τοῦ οἴκου τῶν Χοεντζόλερν. Αὐτὸς κατασπατάλησε τὴν περιουσία τῆς Ἐκκλησίας καὶ δανείσθηκε τεράστια ποσὰ ἀπὸ παντοδύναμους τραπεζίτες, γιὰ νὰ ἐξαγοράσει τὸν πάπα καὶ νὰ ἐπεκτείνει τὴν ἀρχιεπισκοπὴ τοῦ Μαγδεμβούργου καὶ στὸ Μάϊντς…
.         Δίκαιη λοιπὸν ἡ ἀγανάκτηση τοῦ Λουθήρου. Ὅμως δὲν πῆρε κατεύθυνση πρὸς τὴν Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ πρὸς ἕνα δικό του κατασκεύασμα. Καὶ δὲν δικαιολογεῖται ὅτι δὲν ἤξερε ἢ δὲν μποροῦσε νὰ πληροφορηθεῖ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία. Πρὶν καὶ μετὰ τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης Ἕλληνες Βυζαντινοὶ λόγιοι πέρασαν στὴν Δύση καὶ ἀποτέλεσαν τὸ ἐφαλτήριο τῆς Ἀναγέννησης. Ὅπως γράφει ὁ Pierre Chaunu, ἡ παρουσία τῶν βυζαντινῶν λογίων βοήθησε νὰ μεταφραστοῦν καὶ νὰ γίνουν γνωστὰ στὴ Δύση τὰ συγγράμματα τῶν ἀρχαίων συγγραφέων, φιλοσόφων, τραγικῶν ποιητῶν, ἐπιστημόνων, ὅπως τοῦ Ἀρχιμήδη, τοῦ Γαληνοῦ, τοῦ Ἐρατοσθένη, τοῦ Πυθαγόρα καὶ ἄλλων, τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τῆς Παλαιᾶς ἀπὸ τὴ μετάφραση τῶν Ἑβδομήκοντα καὶ τῆς Καινῆς ἀπὸ τὸ πρωτότυπο, καὶ τῶν Ἑλλήνων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τῶν Καππαδοκῶν Πατέρων, τοῦ Ὠριγένη, τοῦ Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου καὶ ἄλλων. Ὁ Chaunu μεταξὺ τῶν βυζαντινῶν λογίων, ποὺ ἀναφέρει, εἶναι οἱ Δημήτριος Κυδώνης, Μανουὴλ Χρυσολωρᾶς, Γεώργιος Ἑρμώνυμος, Μιχαὴλ Μάρουλος ὁ Ταρχανιώτης, Θεόδωρος Γαζῆς καὶ Δημήτριος Δούκας. Ὁ Παν. Κανελλόπουλος στὴν «Ἱστορία τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Πνεύματος» ἀναφέρει ἐπίσης τοὺς Μιχαὴλ Τριβώλη, τὸν μετέπειτα Μάξιμο τὸν Γραικό, Ἰανὸ Λάσκαρη, Δημήτριο Χαλκοκονδύλη, Μάρκο Μουσοῦρο, Ζαχαρία Καλλέργη, Ἰωάννη Γρηγορόπουλο καὶ ἄλλους. Ἐπίσης ἡ Ρωσία παρέμενε Ὀρθόδοξη καὶ πολλοὶ εὐρωπαῖοι λόγιοι τῆς ἐποχῆς τοῦ Λουθήρου ἐπέλεξαν τὴ μελέτη καὶ τὴ διάδοση τῆς κοσμικῆς καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς Ἑλληνικῆς γραμματείας. Ἦταν οἱ οὐμανιστές, ποὺ γιὰ νὰ δείξουν τὴν ἀγάπη τους στὸν Ἑλληνισμό, ἄλλαξαν τὰ ὀνόματά τους σὲ ἑλληνικά. Παράδειγμα ὁ Schwarzed ἔγινε Μελάγχθων, ὁ Geisshusler Μυκόνιους, ὁ Kochafe Χυτρεύς, ὁ Dobnick Κοχλεύς…

Ἔρασμος: Ἄλλη μία χαμένη εὐκαιρία γιὰ τὴν Εὐρώπη

.         Εὐκαιρία χάθηκε γιὰ τὴν Εὐρώπη καὶ ὅταν ὁ Ἔρασμος (1469-1536) γνώρισε τὸν πνευματικὸ πλοῦτο τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ δὲν τὴν ἀσπάστηκε. Στὰ 1512 ἔγραψε: «Μεταξὺ τῶν θεολόγων οὐδεὶς εἶναι καλύτερος ἀπὸ τὸν Ὠριγένη, κανεὶς πιὸ εὐχάριστος καὶ μὲ πιὸ πεποικιλμένο λόγο ἀπὸ τὸν Χρυσόστομο, κανεὶς πιὸ ἅγιος ἀπὸ τὸν Βασίλειο…» (Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Pierre Chaunu “L’ aventure de la Reforme”, Ed. Complexe, Bruxelles, p. 120-121). Ὁ Παν. Κανελλόπουλος γράφει γιὰ τὸ ἴδιο θέμα: «Ὁ Ἔρασμος παραμερίζοντας ὅσα ἡ μεσαιωνικὴ θεολογία καὶ ἡ λατρεία τῆς ρωμαϊκῆς ἐκκλησίας εἶχαν προσθέσει στὸν ἀρχέγονο Χριστιανισμὸ ἐπιστρέφει στὸ καθαρὸ πνεῦμα τῆς Καινῆς Διαθήκης καὶ στοὺς παλαιοὺς πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, Ἕλληνες καὶ Λατίνους» (Παν. Κανελλόπουλου «Ἱστορία τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Πνεύματος», Ἀθῆναι, 1968, μέρος Β΄, τεῦχος α΄, σελ. 137 κ.ἑ.).
.             Ὁ Ἔρασμος διέμεινε γιὰ χρόνια στὴν γερμανόφωνη ἑλβετικὴ Βασιλεία καὶ συντέλεσε νὰ ἀναδειχθεῖ τότε τὸ σημαντικότερο τυπογραφικὸ κέντρο τῆς Εὐρώπης. Ἀπὸ τὸ 1516, ποὺ μὲ φροντίδα του ἐκδίδεται ἡ ἑλληνικὴ Καινὴ Διαθήκη καὶ τὸ ἔργο τοῦ Ἁγίου Ἱερωνύμου, ἕως τὸ 1532, μὲ τὴ δική του πρωτοβουλία καὶ καθοδήγηση, ἐκδίδονται τὰ ἔργα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας Κυπριανοῦ, Ἱλαρίου, Εἰρηναίου, Ἀμβροσίου, Αὐγουστίνου, Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καὶ Μεγάλου Βασιλείου. Τὸ ἔργο τοῦ Μεγάλου Βασιλείου ἐκδόθηκε πρῶτο στὸ ἑλληνικὸ πρωτότυπο.
.           Οἱ ἀναφορὲς στοὺς Ἀνατολικοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὴν ἐποχή του δὲν συγκίνησαν τὸν Λούθηρο. Εἶναι βέβαιο ὅτι γνώριζε ἑλληνικὰ καὶ ὅτι μελέτησε τὴν Ἁγία Γραφὴ στὸ πρωτότυπο. Πιθανότατα γνώριζε καὶ τοὺς Ἀνατολικοὺς Πατέρες, ἀλλὰ τοὺς ἀγνόησε λόγῳ τοῦ φανατισμοῦ του ὑπὲρ μίας Ἐκκλησίας χωρὶς ἱερατεῖο, χωρὶς Μυστήρια, χωρὶς ἱερότητα, χωρὶς Παράδοση.
.         Παρὰ τὸ ὅτι, ἀπὸ χαρακτήρα, ὁ Ἔρασμος ἦταν ἤπιος καὶ κατὰ τῆς βίας καὶ ἔγραψε μὲ μετριοπάθεια τὶς ἀντιρρήσεις του τόσο γιὰ τὴ διδασκαλία τοῦ Λουθήρου, ὅσο καὶ γιὰ τὶς καινοτομίες τῆς Ρώμης, ἐν τούτοις ὁ Λούθηρος καὶ οἱ φανατικοὶ καθολικοὶ τοῦ ἐπιτέθηκαν μὲ σφοδρότητα. Εἰδικότερα ὁ Λούθηρος τὸν μίσησε καὶ τὸν πολέμησε μὲ βιαιότητα. Ὁ Ἔρασμος μὲ τὴν εὐγένεια τοῦ χαρακτήρα του δὲν μπόρεσε νὰ πείσει γιὰ τὸ ὅτι ἡ βία δὲν ἔχει σχέση μὲ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ ἀποτρέψει τοὺς θρησκευτικοὺς πολέμους Ρωμαιοκαθολικῶν κατὰ Διαμαρτυρομένων. Δὲν τόλμησε ποτὲ νὰ μιλήσει γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, δὲν εἶπε κἂν ἂν παρέμεινε στὴν πίστη ρωμαιοκαθολικὸς ἢ προσχώρησε στὸν προτεσταντισμό…. Ἡ Εὐρώπη ἔτσι πῆρε τὸν δρόμο της, τὸν δρόμο τοῦ «ἀντιμεταρρυθμισμένου» Βατικανοῦ, τῶν Ἰησουιτῶν καὶ τῶν ἄλλων ταγμάτων καὶ τῶν προτεσταντῶν, διαδόχων του Λουθήρου… Μὲ τὰ σημερινὰ ἀποτελέσματα.-

Σημείωση
Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ βιβλία ποὺ στὸ κείμενο σημειώθηκαν, χρησιμοποιήθηκαν καὶ τὰ ἀκόλουθα: Στέφαν Τσβάϊχ «Ἔρασμος», Ἔκδ. Γκοβόστη. – Ἐράσμου «Μωρίας Ἐγκώμιον», Ἔκδ. Ἠριδανός. – Κ. Σάθα «Βιογραφίαι 1453-1821». – Περ. «Ἐποπτεία», τ. Φεβρουαρίου 1993. – «Κύριλλος Λούκαρις», Ἀθῆναι, 1939. – Giorgio Girardet “Protestanti e cattolici: le differenze”, Ed. Claudiana, Torino, 4a edizione, 2007. – “Lutero: Opere scelte”, Introduzione Gerhard Ebeling, Ed. Claudiana, 1988. – Paolo Ricca – Giorgio Tourn “Le 95 tesi di Lutero”, Ed. Claudiana, 2004. – Revue “Actualite de l’ histoire – Guerres de religion”, no 81, Novembre 2005. – Revue “Les cahiers science et vie – Guerres de religion”, No 162, Juillet 2016. – “Memoires d’ Europe 1453-1789”, Ed. Gallimard, 1993. –

Advertisements

, , , ,

Σχολιάστε

ΜΕΓΑΛΗ ΝΙΚΗ. ΟΙ ΛΑΟΙ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ.

Μεγάλη νίκη!!!
πρωτοβουλία 1.000.000 πολιτν «Μαμά, Μπαμπς κα Παιδι»
δεύει πιτυχς πρς τ Ερωπαϊκ Κοινοβούλιο!
Πανευρωπαϊκ χαστούκι
στο
ς ποστηρικτς γάμων τν μοφυλοφίλων
κα
ταυτότητας το κοινωνικο
φύλου…

.               Μεγάλη νίκη τῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης ἐπιτεύχθηκε, ὥστε νὰ ὁδεύσει πρὸς συζήτηση στὸ Εὐρωπαϊκὸ Κοινοβούλιο ἡ ἔννοια τῆς Οἰκογένειας, ποὺ σημαίνει μόνο τὸν φυσικὸ δεσμὸ ΑΝΔΡΑ, ΓΥΝΑΙΚΑΣ καὶ ΠΑΙΔΙΩΝ. Ὄχι συμβιώσεις τοῦ ἰδίου φύλου ἢ ἄλλου εἴδους !
.               Σύμφωνα μὲ τὴν ἀνακοίνωση τύπου τῆς 8.6.2017 ἀπὸ τὴν Ὀργανωτικὴ Ἐπιτροπὴ τῆς Πανευρωπαϊκῆς Πρωτοβουλίας “MumDudKids” ἔχουν συγκεντρωθεῖ ἄνω του 1.000.000 ἐγκύρων ὑπογραφῶν. Ἐπίσης ἐκπληρώνονται καὶ ὅλα τὰ ὑπόλοιπα κριτήρια γιὰ νὰ εἰσαχθεῖ τὸ ζήτημα τοῦ Εὐρωπαϊκὸ Κοινοβούλιο.
.               Ἡ ξεκάθαρη αὐτὴ στάση τῶν λαῶν τῆς Εὐρώπης ἀπὸ 14 Χῶρες ἔρχεται σὲ συνέχεια τῆς πολὺ σημαντικῆς ἀποφάσεως τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου C‑443/15 /24.11.2016, ὅτι ὁ ὁρισμὸς τοῦ γάμου ὡς ἕνωση ἀνάμεσα σὲ ἕνα ἄνδρα καὶ μία γυναίκα δὲν ἀποτελεῖ διάκριση καὶ ὅτι τὰ Κράτη-Μέλη δὲν ὑποχρεοῦνται νὰ υἱοθετήσουν ἴδιου φύλου “γάμο” ἢ “ἀστικὴ/πολιτικὴ σχέση.
.               Ἀπὸ τὰ παραπάνω ἀποκαλύπτεται ἡ παραπλάνηση ποὺ γίνεται ὡς συστηματικὴ πλύση ἐγκεφάλου στὴν ἑλληνικὴ κοινὴ γνώμη ἀπὸ μεγάλα ΜΜΕ , Πολιτικὰ Κόμματα, ΜΚΟ, Χορηγοὺς παρελάσεων τύπου Pride καὶ ἄλλους φορεῖς τοῦ ἐσωτερικοῦ καὶ ἐξωτερικοῦ, ὅτι ἡ ὑποτιθέμενη ἐπέκταση τοῦ πολιτικοῦ γάμου καὶ τῆς υἱοθεσίας στοὺς ὁμοφυλοφίλους ἀποτελεῖ δῆθεν πρόοδο τῶν δικαιωμάτων τους. Δὲν εἶναι πρόοδος ἀλλὰ ἀνατροπὴ τῆς φυσικῆς τάξης, ἀντίθετη μὲ τὴ συνείδηση τῶν λαῶν.
.               Ἐπίσης ἡ νίκη αὐτῆς τῶν πρωτοβουλίας ἀποδομεῖ καὶ τὴν προσπάθεια ἐπιβολῆς τῶν ἐμφύλων ταυτοτήτων καὶ τὴν θεωρία τοῦ δῆθεν κοινωνικοῦ φύλου (gender). Ἡ φυσικὴ οἰκογένεια ἀπαιτεῖ διακριτοὺς ρόλους, σύμφωνα μὲ τὶς ἱκανότητες καὶ τὰ χαρίσματα τοῦ φυσικοῦ φύλου τοῦ κάθε συζύγου ποὺ συμμετέχει σ΄ αὐτήν. Αὐτοὶ ποὺ κραυγάζουν γιὰ δικαιώματα καὶ δημοκρατία, ἂς γνωρίζουν ὅτι οἱ λαοὶ δὲν θέλουν τὴ διαστροφὴ καλυμμένη πίσω ἀπὸ διεκδικήσεις δικαιωμάτων .
.               Οἱ λαοὶ ἀντιστέκονται στὸν μεθοδευμένο διασυρμὸ τῆς ἀληθινῆς οἰκογένειας.

ΠΗΓΗ: tideon.org (ἀπὸ MumDadAndKids.eu)

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ καὶ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Ἡ Εὐρώπη εἶναι ὁ θάνατος
καὶ ὁ Χριστὸς ἡ ζωὴ

Ἁγίου Νικολάου Ἐπισκόπου Ἀχρίδος (Βελιμίροβιτς)
«Μέσα ἀπὸ τὸ παράθυρο τῆς φυλακῆς-
Μηνύματα στὸ λαό»
,
Ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη»,
Θεσσαλονίκη 2012, σελ.109-112

.             Ποῦ τὸ σκοτάδι εἶναι πιὸ βαθύ; Ἐκεῖ ποὺ λάμπει τὸ πιὸ μεγάλο φῶς, καὶ ὕστερα σβήνει.
.             Σὲ μία πλατεία, ποὺ φωτίζεται μὲ ἑκατοντάδες χιλιάδες λάμπες, τὴ στιγμὴ ποὺ σβήνουν ὅλες οἱ λάμπες, τότε τὸ σκοτάδι εἶναι πιὸ βαθύ.
.             Πότε τὸ σκοτάδι εἶναι βαθύ; Τὴ νύχτα λίγο πρὶν ξημερώσει.
.             Ἀδελφοί μου, στὴν ἐποχή μας ἀντικρίσαμε μία πλατεία, ποὺ φωτιζόταν μὲ ἑκατοντάδες χιλιάδες λάμπες, τόσο φωτεινὴ ποὺ συναγωνιζόταν τὸ φῶς τοῦ ἥλιου. Ὅταν ὅμως οἱ λάμπες ἔσβησαν, ἀντικρίσαμε μία πλατεία χωρὶς φῶς, τόσο σκοτεινὴ σὰν τὴ φωλιὰ τοῦ τυφλοπόντικα κάτω ἀπὸ τὴ γῆ. Αὐτὴ ἡ πλατεία στὸ χάρτη τοῦ κόσμου ἔχει τὸ ὄνομα Εὐρώπη.
.             Ποιά εἶναι ἡ Εὐρώπη; Εὐρώπη εἶναι ἡ ἀπληστία καὶ ἡ εὐφυΐα. Καὶ τὰ δύο εἶναι ἀνθρώπινα χαρακτηριστικά. Καὶ ἡ ἀπληστία καὶ ἡ ἐξυπνάδα. Καὶ τὰ δύο εἶναι προσωποποιημένα στὰ πρόσωπα τοῦ Πάπα καὶ τοῦ Λουθήρου. Ποιά λοιπὸν εἶναι ἡ Εὐρώπη;
.             Εὐρώπη εἶναι ὁ Πάπας καὶ ὁ Λούθηρος, ἡ κορεσμένη δηλαδὴ ἀνθρώπινη ἀπληστία καὶ ὁ ἱκανοποιημένος μέχρι ἐσχάτου βαθμοῦ ἀνθρώπινος νοῦς. Ὁ Πάπας εἶναι τὸ συνώνυμο τῆς ἀνθρώπινης ἀπληστίας γιὰ ἐξουσία. Ὁ Λούθηρος εἶναι τὸ συνώνυμο τῆς ἀνθρώπινης θέλησης νὰ ἑρμηνεύσει, νὰ ἐξηγήσει τὰ πάντα μὲ τὴ λογική. Ὁ Πάπας παρουσιάζεται σὰν κυβερνήτης αὐτοῦ τοῦ κόσμου καὶ ὁ Λούθηρος παρουσιάζεται σὰν ὁ ἐπιστήμονας αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Αὐτοὶ οἱ δύο εἶναι ἡ Εὐρώπη μὲ δύο λόγια, καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ἱστορία ἕως τώρα.
.             Ὁ ἕνας ἔριξε τὴν ἀνθρωπότητα στὴ φωτιὰ καὶ ὁ ἄλλος στὸ νερό. Καὶ οἱ δύο μαζὶ σημαίνουν ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεό. Σημαίνουν ἄρνηση τῆς πίστεως καὶ ἄρνηση τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
.             Διὰ μέσου αὐτῶν τῶν δύο ἐπιδρᾶ ἀρνητικὰ ἐδῶ καὶ αἰῶνες τὸ πνεῦμα τοῦ κακοῦ στὸ σῶμα τῆς Εὐρώπης.
.             Ποιός ὅμως μπορεῖ νὰ διώξει αὐτὸ τὸ πνεῦμα τοῦ κακοῦ ἀπὸ τὴν Εὐρώπη; Κανείς, ἐκτὸς ἀπὸ Ἐκεῖνον, τὸ ὄνομα τοῦ Ὁποίου γράφεται μὲ κεφαλαῖο γράμμα. Αὐτὸς ὁ Ὁποῖος στὴν ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου ὑπῆρξε ὁ μοναδικὸς ἐξορκιστὴς δαιμόνων. Ὑποψιάζεστε ποιόν ἐννοῶ; Ἐννοῶ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Μεσσία καὶ Σωτήρα τοῦ κόσμου, τὸν Υἱὸ τῆς Παρθένου, τὸν Σταυρωθέντα ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ Ἀναστηθέντα ἀπὸ τὸν Θεό, τὸν Δοξασμένο ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, Αὐτὸν ποὺ οἱ πρόγονοί μας πίστεψαν καὶ προσκύνησαν.
.             Μέχρι τότε ποὺ ἡ Εὐρώπη προσκυνοῦσε τὸν Χριστὸ ὡς τὸν Ἥλιο τῆς Δικαιοσύνης, καὶ μέχρι τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ Εὐρώπη σεβόταν τοὺς δικούς Του ἀποστόλους, μάρτυρες, ἁγίους, καὶ ἀμέτρητους χριστιανούς, ὁμοίαζε μὲ πλατεία φωτισμένη μὲ ἑκατοντάδες χιλιάδες φῶτα.
.             Ὅταν ὅμως ἡ ἀνθρώπινη ἀπληστία καὶ εὐφυΐα κυρίεψαν τὴν Εὐρώπη, τότε ἐκείνη ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὸν Χριστό. Τότε τὰ φῶτα τῆς πλατείας ἔσβησαν μπροστὰ στὰ μάτια ὅλων τῶν ἀνθρώπων καὶ ἔπεσε βαθὺ σκοτάδι. Ἐπικράτησε τὸ σκοτάδι, ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν φωλιὰ τοῦ τυφλοπόντικα…
.             Ἐξ αἰτίας τῆς ἀπληστίας κάθε λαὸς καὶ κάθε ἄνθρωπος, μιμούμενος τὸν Πάπα, ἄρχισε νὰ ἀναζητᾶ τὴν ἐξουσία, τὴν ἀπόλαυση, τὴν δόξα. Ἐξ αἰτίας τῆς ἀνθρώπινης εὐφυΐας κάθε λαὸς καὶ κάθε ἄνθρωπος θεώρησε πὼς αὐτὸς εἶναι πιὸ ἔξυπνος ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ πὼς ἔχει πετύχει πολὺ περισσότερα ἀπὸ τοὺς ὑπόλοιπους λαούς.
.             Πῶς λοιπὸν νὰ μὴν ἀρχίσουν πόλεμοι ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους; Πῶς νὰ μὴν ἐπικρατήσει ἡ τρέλα καὶ ἡ λύσσα; Πῶς νὰ μὴν ὑπάρξουν ἀρρώστιες, ξηρασίες, νὰ μὴν ξεσπάσουν πλημμύρες;
.             Ὅλα αὐτὰ ἔπρεπε νὰ γίνουν, γιὰ νὰ βγεῖ τὸ πύο ἀπὸ τὴν μολυσμένη πληγή.
.             Ὁ παπισμὸς χρησιμοποίησε τὴν πολιτική, ἐπειδὴ μόνο μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο μποροῦσε νὰ ἀποκτήσει ἐξουσία. Ὁ λουθηρανισμὸς χρησιμοποίησε τὴ φιλοσοφία καὶ τὴν ἐπιστήμη, ἐπειδὴ νόμισε πὼς μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο θὰ κερδίσει τὸν ἀνθρώπινο νοῦ. Ἔτσι ὅμως ξεκίνησε ἡ ἀπληστία νὰ πολεμᾶ μὲ τὸ νοῦ καὶ ὁ νοῦς ξεκίνησε νὰ πολεμᾶ μὲ τὴν ἀπληστία.
.             Ἡ νέα Βαβυλώνα, αὐτὴ εἶναι ἡ Εὐρώπη.
.             Στὴν ἐποχή μας ξεσηκώθηκαν οἱ νέες γενιὲς τῆς Εὐρώπης καὶ πάντρεψαν τὴν ἀπληστία μὲ τὴν εὐφυΐα. Τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ γάμου αὐτοῦ ἦταν ἡ ἀθεΐα. Ἔτσι στὴν συνέχεια ἀρνήθηκαν τὸν Πάπα καὶ τὸν Λούθηρο. Τώρα κανεὶς δὲν κρύβει τὴν ἀπληστία του καὶ ὅλοι κολακεύουν τὴν ἀνθρώπινη λογική. Ἡ ἀνθρώπινη ἀπληστία καὶ ἡ ἀνθρώπινη εὐφυΐα εἶναι συνεζευγμένα στὴν ἐποχή μας. Ἀπὸ τὴ μεταξύ τους σύζευξη δημιουργήθηκε ἕνας γάμος, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι οὔτε καθολικὸς οὔτε λουθηρανικός, ἀλλὰ εἶναι ὁλοφάνερα, δημόσια σατανικός.
.             Ἡ σημερινὴ Εὐρώπη δὲν εἶναι πιὰ οὔτε παπική, οὔτε λουθηρανική. Εἶναι πιὰ κάτι μακριὰ ἀπὸ τὰ παραπάνω… Ἡ Εὐρώπη εἶναι πλέον κοσμικὴ καὶ δὲν ἔχει πλέον τὴ βούληση νὰ ἀνεβεῖ στὸν οὐρανό. Δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ ἀνυψωθεῖ οὔτε μὲ τὸ διαβατήριο τοῦ ἀλάνθαστου πάπα οὔτε ἐπιθυμεῖ νὰ ἀνυψωθεῖ μὲ τὴν κλίμακα τῆς ἀνθρώπινης λογικῆς τῶν Προτεσταντῶν. Γενικότερα ἀρνεῖται νὰ ταξιδέψει ἀπὸ αὐτὸν τὸν κόσμο. Ἐπιθυμεῖ νὰ παραμείνει σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο. Θέλει ὁ τάφος της νὰ εἶναι ἐκεῖ ποὺ εἶναι τὸ λίκνο της. Δὲν γνωρίζει τίποτε γιὰ τὸν κόσμο. Δὲν αἰσθάνεται τὴν οὐράνια ὀσμή. Δὲν βλέπει στὰ ὄνειρά της ἀγγέλους καὶ ἁγίους. Δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ ἀκούσει γιὰ τὴν Παναγία. Ἡ ἀκολασία της δυναμώνει τὸ μίσος της γιὰ τὴν παρθενία.
.             Ὅλες οἱ λάμπες στὴν πλατεία ἔσβησαν. Τί φοβερὸ σκοτάδι! Ὁ ἀδελφὸς βάζει τὸ μαχαίρι στὸ στῆθος τοῦ ἀδελφοῦ θεωρώντας τον ἐχθρό του. Ἀρνιέται ὁ πατέρας τὸν γιό του καὶ ὁ γιὸς ἀρνιέται τὸν πατέρα. Ὁ λύκος στὸν λύκο εἶναι πιὸ πιστὸς φίλος ἀπ’ ὅ,τι εἶναι ὁ ἄνθρωπος στὸν ἄνθρωπο.
.             Ἀδελφοί μου, δὲν τὸ βλέπετε ὅλοι; Δὲν αἰσθανόσαστε τὸ σκοτάδι καὶ τὸ ἔγκλημα τῆς ἀντιχριστιανικῆς Εὐρώπης; Τί λοιπὸν ἐπιθυμεῖτε; Νὰ εἶστε μὲ τὸ μέρος τῆς Εὐρώπης ἢ μὲ τὸ μέρος τοῦ Χριστοῦ; Ἐπιθυμεῖτε νὰ εἶστε μὲ τὸν θάνατο ἢ μὲ τὴ ζωή; Ἀναρωτιέστε; Ἀποφασίστε. Ἢ θάνατος ἢ ζωή. Αὐτὴ τὴν ἐρώτηση ἔθεσε ὁ Μωϋσῆς στὸν λαό του (Δευτ. Λ´ 15-20). Ἐμεῖς τὴν θέτουμε σὲ σᾶς. Καλὸ εἶναι νὰ θυμόσαστε πὼς ἡ Εὐρώπη εἶναι ὁ θάνατος καὶ ὁ Χριστὸς ἡ ζωή. Ἐπιλέξτε τὴν ζωή, γιὰ νὰ ζήσετε καὶ γιὰ νὰ κερδίσετε τὴν αἰώνια βασιλεία. Ἀμήν.

 

,

Σχολιάστε

Η ΕΥΡΩΠΗ ΘΕΛΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΛΛΗ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Εὐρώπη θέλει δουλειὰ πολλὴ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση θέλει δουλειὰ πολλή, γιὰ νὰ ἐπιβιώσει θεσμικά, πολιτισμικὰ καὶ ἱστορικά. Θέλει δουλειὰ πολλή, γιὰ νὰ ἀποτρέψει τὴν ἐξελισσόμενη παρακμή της, γιὰ νὰ ἀποτρέψει τὶς φυγόκεντρες τάσεις, γιὰ νὰ ἐξουδετερώσει λαϊκισμοὺς καὶ ἡγεμονικὲς τάσεις, γιὰ νὰ ἀναζωογονήσει τοὺς θεσμούς της, γιὰ νὰ ἀνακτήσει τὴν ἐμπιστοσύνη τῶν λαῶν-μελῶν της, γιὰ νὰ τοὺς ἐμπνεύσει πάλι τὴν ἐλπίδα ποὺ τρεμοσβήνει.
.           Ἑξήντα χρόνια μετὰ τὴν ὑπογραφὴ τῆς Συνθήκης τῆς Ρώμης τὸ πρόσημο τῆς δημιουργίας τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι θετικό, ὡς πρὸς τὴν ὕπαρξή της. Ὅμως, μετὰ τὸ Brexit καὶ τὴ σημαντικὴ ἄνοδο τῶν λαϊκιστικῶν κομμάτων, μία κρίσιμη φάση στὴν ἱστορία της. Ὁ Πιὲρ Μοσκοβισί, στὸ περιοδικὸ Le Point (23/3/2017, σελ. 44), σημειώνει: «Ἡ Ἐπιτροπὴ βεβαίως ἔχει ἐλαττώματα. Πρέπει ἀπολύτως νὰ τὰ διορθώσουμε. Φαίνεται, χωρὶς ἀμφιβολία, νὰ εἶναι ἀπαράδεκτα μακριὰ ἀπὸ τοὺς λαούς, ἀλλὰ διαθέτει ἕνα μοναδικὸ προσόν: Εἶναι ὁ μόνος θεσμὸς ποὺ προστατεύει τὸ γενικὸ εὐρωπαϊκὸ συμφέρον».
.           Δυστυχῶς, οἱ θεσμοὶ τῆς Ε.Ε. δὲν προστατεύουν ἱκανοποιητικὰ τὸ «γενικὸ εὐρωπαϊκὸ συμφέρον». Μία ἀπὸ τὶς αἰτίες τῆς ἀναποτελεσματικότητας τῆς Ε.Ε. εἶναι ἡ γραφειοκρατία της. Τὰ στελέχη τῶν Βρυξελλῶν ζοῦν ἀπομονωμένα ἀπὸ τοὺς λαοὺς καὶ καταλήγουν νὰ ἐνδιαφέρονται κυρίως γιὰ τὴν καριέρα τους καὶ τὶς ἀπολαβές τους. Εἶναι ἀπαράδεκτο καὶ σκανδαλῶδες νὰ μὴν ἀπαγορεύεται αὐστηρὰ στὰ στελέχη τῆς ΕΕ παράλληλα ἢ μετὰ τὴ θητεία τους νὰ προσλαμβάνονται σὲ ἰδιωτικὲς ἑταιρεῖες, τὶς ὁποῖες θεωρητικὰ ἔλεγχαν. Κατὰ τὴν Ἔκθεση τῆς Διεθνοῦς Διαφάνειας, ποὺ δημοσιεύθηκε τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2017, τὸ 50% τῶν τέως Ἐπιτρόπων τῆς Ε.Ε. ἀπασχολοῦνται ὡς «λομπίστες» στοὺς κοινοτικοὺς θεσμούς! Ἐπίσης μία δεκάδα Εὐρωβουλευτῶν εἶναι μέλη Διοικητικῶν Συμβουλίων Ἑταιρειῶν, ποὺ διαθέτουν λόμπι στὶς Βρυξέλλες…
.           Θεσμικὴ γάγγραινα στὸν ὀργανισμὸ τῆς Ε.Ε. ἀποτελοῦν τὰ λόμπις, οἱ οἰκονομικὲς καὶ οἱ ἰδεολογικὲς ὁμάδες πίεσης. Τὰ οἰκονομικὰ-ἐπιχειρηματικὰ λόμπις κοιτάζουν στενὰ τὰ συμφέροντα ὅσων ἐκπροσωποῦν, σὲ βάρος τοῦ γενικοῦ συνόλου. Οἱ ἰδεολογικὲς ὁμάδες πίεσης κοιτάζουν νὰ ἐπιβάλουν τὶς ἀρχές τους στὸ σύνολο τῶν πολιτῶν.
.           Εἶναι ἄξιο ἀπορίας πῶς ἰδεολογικὲς ὁμάδες πίεσης, ὅπως αὐτὲς τῶν τεκτόνων καὶ τῶν ὁμοφυλόφιλων, διαθέτουν στὶς Βρυξέλλες τόση ἰσχύ, ἂν καὶ ἐκπροσωποῦν πληθυσμιακὰ ἐλάχιστες μειονοψηφίες. Ἡ κατάργηση φυσικῶν ἀξιῶν καὶ παραδοσιακῶν θεσμῶν καὶ ἡ μετατροπὴ τοῦ ἀνθρώπου σὲ ἔμβιο ἐξάρτημα μίας χοϊκῆς καὶ ἡδονιστικῆς κοινωνίας ἐπιβάλλονται στοὺς Εὐρωπαίους πολίτες ἀπὸ τὶς συγκεκριμένες μειονοψηφίες καὶ τοὺς ὁδηγοῦν στὴν παρακμή.
.           Ὁ ἐκ τῶν δημιουργῶν τῆς ΕΟΚ Ρομπὲρ Σουμὰν ἔγραψε: «Ἡ Εὐρώπη ἀναζητεῖ τὸν ἑαυτό της. Γνωρίζει πὼς ἔχει στὰ χέρια της τὸ μέλλον της. Ποτὲ δὲν ἦταν τόσο κοντὰ στὸν σκοπό. Ἂς κάμει ὁ Θεὸς νὰ μὴν ἀφήσει νὰ τῆς φύγει ἡ ὥρα τοῦ πεπρωμένου της, ἡ ἔσχατη εὐκαιρία τῆς σωτηρίας της». Τὸ πεπρωμένο τῆς Εὐρώπης ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἐμᾶς, τοὺς πολίτες Της καί, ἐκεῖ ποὺ Τὴν καταντήσαμε, ἡ σωτηρία Της θέλει δουλειὰ πολλή.-

 

,

Σχολιάστε

ΣΧΕΔΙΑΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΠΑΘΟΛΟΓΙΑΣ (Δ. Νατσιός-π. Ν. Λουδοβίκος)

, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΕΥΡΩΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΣ: ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟ-ΥΛΙΣΤΙΚΟ ΛΗΘΑΡΓΟ καὶ στὰ ἀδιαφανῆ κέντρα τοῦ διεθνοῦς χρηματοπιστωτικοῦ συστήματος

Εὐρωσκεπτικισμός: ἡ αὐτοκριτικὴ ἐγρήγορση

Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ
ἐφημ. «Καθημερινή», 30.10.16

.         Ἄποψη, καὶ κατατίθεται γιὰ νὰ κριθεῖ. H χώρα μᾶς ἐπιτροπεύεται ταπεινωτικὰ (ἀλλὰ δικαιολογημένα), μποροῦμε ὡστόσο νὰ ἐκφραζόμαστε, ἀκόμα, χωρὶς λογοκρισία.
.         Ἡ ἄποψη λέει: Τὸ πιὸ αἰσιόδοξο σύμπτωμα στὴν Εὐρώπη σήμερα εἶναι ὁ εὐρωσκεπτικισμός. Ὅπως ἀκριβῶς καὶ στὴν προσωπική του καθενός μας ζωή: τὸ γονιμότερο καὶ πιὸ ἐλπιδοφόρο σύμπτωμα (τόσο στὴν ἀποτυχία ὅσο καὶ στὴν ἐπιτυχία) εἶναι ἡ αὐτοκριτικὴ ἐγρήγορση.
.         Ἔχει τόσο κατασυκοφαντηθεῖ ὁ «εὐρωσκεπτικισμός», ὥστε κάθε ὑπεράσπισή του νὰ διακινδυνεύει τὴν ἀβασάνιστη a priori ἀπόρριψή της ἢ τὸν χλευασμό. Μᾶς ἔχουν μεθοδικὰ βομβαρδίσει μὲ τὴ μικρονοϊκὴ ρετσινιὰ ὅτι εὐρωσκεπτικισμὸς σημαίνει ἐθνικιστικὸς ἐπαρχιωτισμός, ἀκροδεξιὰ ξενοφοβία, φασιστοειδὴς πατριδοκαπηλία. H εὐτέλεια τῶν κακόβουλων χαρακτηρισμῶν φανερώνει πόσο ἐπικίνδυνος εἶναι ὁ εὐρωσκεπτικισμὸς γιὰ κάποιους πανίσχυρους συνασπισμοὺς συμφερόντων.
.         Ὁ συνεπέστερος καὶ διαυγέστερος ὁρισμὸς τοῦ «εὐρωσκεπτικισμοῦ» συνοψίστηκε, ἀπὸ τὴ δεκαετία κιόλας τοῦ ’70, στὸν τίτλο κύριου ἄρθρου τῆς γαλλικῆς ἐφημερίδας «Le Monde»: «Ναὶ στὴν ἑνωμένη Εὐρώπη, ὄχι στὴν εὐρωμαρμελάδα». Ποὺ σημαίνει: Θέλουμε τὴ συνεργασία καὶ σύμπραξη τῶν εὐρωπαϊκῶν κοινωνιῶν καὶ κρατῶν, θέλουμε τὴ θεσμικὴ κατασφάλιση εἰρηνικῆς συνύπαρξης, σχεδιασμένο συντονισμὸ παραγωγῆς καὶ διακίνησης ἀγαθῶν, θέλουμε κοινὰ ἐρευνητικὰ καὶ ἐπιχειρησιακὰ προγράμματα γιὰ τὴν ἰσορροπημένη (συγκλίνουσα) ἀνάπτυξη καὶ ἄνοδο τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου. Ὅμως, αὐτὰ ὅλα, ποτὲ σὲ βάρος τῶν ἰδιαιτεροτήτων κάθε εὐρωπαϊκῆς κοινωνίας, ποτὲ μὲ θυσία ἢ ἀλλοίωση τῶν θεσμικῶν μορφωμάτων κάθε ἐθνικῆς ἰδιοπροσωπίας, ποτὲ ἰσοπεδώνοντας ἱστορικὲς συνειδήσεις, νοοτροπίες, συλλογικοὺς χαρακτῆρες.
.         Ὑπῆρχε στὴν Εὐρώπη ἐκτίμηση, συχνὰ καὶ θαυμασμός, γιὰ τὸ κατόρθωμα τῶν «τέκνων» τῆς Εὐρώπης (πληθυσμικῶν ὁμάδων ἀπὸ ὅλα τὰ εὐρωπαϊκὰ κράτη) ποὺ μετανάστευσαν στὸν «Νέο Κόσμο» (Ἀμερικὴ) καὶ ἔστησαν ἐκεῖ μία καινούργια κρατικὴ ὑπόσταση (HΠA) γεννώντας, ἡ πανσπερμία τῶν ἐποίκων, μίαν ἐκπληκτικὴ καὶ πρωτόγνωρη στὴν Ἱστορία πολυφυλετικὴ «ἐθνικὴ» συνοχή. Δὲν ἐξαφανίστηκαν οὔτε ἐξομοιώθηκαν προγραμματικὰ οἱ καταγωγικὲς διαφορὲς τῶν ἐποίκων, ὑποτάχθηκαν ἁπλῶς στὴν ἑνοείδεια τοῦ στόχου τῆς ἀποδημίας, ποὺ ἦταν τὸ χρῆμα. Τόσο οἱ πρῶτοι, ἀπίστευτης τόλμης μετανάστες, ὅσο καὶ τὰ διαδοχικὰ κύματα ποὺ ἀκολούθησαν, ἐπὶ τρεῖς περίπου αἰῶνες, ἔφτασαν ἐκεῖ μὲ λαχτάρα γιὰ πλοῦτο, ἀτομικὴ οἰκονομικὴ ἐπιτυχία, συνθῆκες ἀπόλυτης ἐλευθερίας στὶς παραγωγικὲς καὶ ἀνταλλακτικὲς σχέσεις τους.
.         Τὴν εὐόδωση τοῦ τολμήματος ὑπηρέτησαν δύο κυρίως παράγοντες: Ἡ προτεσταντικὴ Ἠθικὴ (ὁ ἄτεγκτος πουριτανισμὸς τῶν πρώτων ἐποίκων, ποὺ ὅρισε καὶ τὶς προδιαγραφὲς τῆς πανσπερμικῆς συνύπαρξης) καὶ ἡ ἀγγλικὴ γλῶσσα, ποὺ προσφέρεται γιὰ ἀπεριόριστες νοηματικὲς ἁπλουστεύσεις καὶ κακοποιήσεις τῆς προφορικῆς ἐκφορᾶς της. Ἡ σύζευξη τῆς νηπιώδους μεταφυσικῆς ὠφελιμοθηρίας μὲ τὸν ρεαλισμὸ τοῦ πάθους γιὰ οἰκονομικὴ ἐπιτυχία ἀποτυπώθηκε ἐπιγραμματικὰ σὲ κάθε χαρτονόμισμα δολαρίου: «In God we trust»!
.         Τὸ κοινωνικὸ-πολιτικὸ μόρφωμα τῶν HΠA εἶναι ὁ πιὸ ἐντυπωσιακὸς ὣς τώρα θρίαμβος τοῦ Ἱστορικοῦ Ὑλισμοῦ, ἡ πληρέστερη μᾶλλον δικαίωση τοῦ Μὰρξ – ἔστω καὶ ἂν τὸ ὄνομά του προκαλεῖ ἀλλεργικὴ ἀπέχθεια καὶ ἀποτροπιασμὸ στοὺς δημιουργοὺς τοῦ «ἀμερικανικοῦ θαύματος». Πουθενὰ ἀλλοῦ (οὔτε κὰν στὴ Σοβιετία) ἡ οἰκονομία δὲν λειτούργησε τόσο ἀπόλυτα ὡς «βάση» (Basis) νοήματος καὶ στόχων τοῦ ἀνθρώπινου βίου, ἐνῶ ἡ θρησκεία, ἡ Τέχνη, ἡ καλλιέργεια ἁπλῶς ὡς «ἐποικοδόμημα» (Uberbau).
.         Ὁ «εὐρωσκεπτικισμὸς» λέει: H Εὐρώπη εἶναι ἀδύνατο νὰ προσαρμοστεῖ στοὺς ὅρους καὶ στὶς προδιαγραφὲς τοῦ ἀμερικανικοῦ μοντέλου, παρ’ ὅλο ποὺ αὐτὴ τὸ γέννησε. Ἀδύνατο, γιατί ἡ Εὐρώπη, ἂν καὶ δικό της γέννημα εἶναι ὁ Ἱστορικὸς Ὑλισμός, ἀντλεῖ τὴν ταυτότητά της (νόημα καὶ στόχους τῆς ἀνθρωπιᾶς τοῦ ἀνθρώπου) ὄχι ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὴν οἰκονομία, ὄχι ἀπὸ τὸ αὐτονομημένο σὰν αὐταξία χρῆμα. Τὸ μέγα προνόμιο τῆς Εὐρώπης, τὸ δικό της «θαῦμα», εἶναι ὅτι κάθε εὐρωπαϊκὴ κοινωνία ἔχει τὴ δική της πολιτισμικὴ ἰδιομορφία, μία ξεχωριστὴ καὶ ἀνόμοια ἱστορία, γλῶσσα, λαϊκὴ παράδοση. Ἔχει τοὺς δικούς της κάθε γλῶσσα μεγάλους ποιητὲς καὶ φιλοσόφους, εἶναι ἄλλη ἡ φλαμανδικὴ ζωγραφικὴ καὶ ἄλλη ἡ ἱσπανικὴ ἢ ἡ ἰταλική, ἄλλο πράγμα οἱ Γερμανοὶ καὶ Αὐστριακοὶ μουσουργοὶ καὶ ἄλλο οἱ Ἀγγλοσάξονες, ἄλλη ἡ σκανδιναβικὴ ἀρχιτεκτονικὴ καὶ ἄλλη ἡ μεσογειακὴ – μύρια ὅσα τὰ ἀνάλογα.
.         Οἱ πρῶτοι χαρισματικοὶ ὁραματιστὲς τῆς εὐρωπαϊκῆς ἐνοποίησης, Σουμάν, Μονέ, Ἀντενάουερ, Σπάακ, Ντὲ Γκάσπερι, ὣς τὸν τελευταῖο τῶν μεγάλων Ζὰκ Ντελόρ, σίγουρα ἔβλεπαν στὴν οἰκονομικὴ συνεργασία καὶ συνανάπτυξη μία καίρια προϋπόθεση εἰρήνης, σταθερότητας, προόδου τῶν εὐρωπαϊκῶν κοινωνιῶν – ἀλλὰ δὲν μοιάζει νὰ ἀπολυτοποίησαν ποτὲ τὸν ἱστορικὸ-ὑλιστικὸ παράγοντα. Ἡ ριζικὴ μετάλλαξη τῆς E.E. συντελέστηκε μετὰ τὴν κατάρρευση τῆς Σοβιετίας, ὅταν ἡ ἱερὴ λέξη «ἐλευθερία» ἐγκλωβίστηκε ἀποκλειστικὰ στὸν μονόδρομο τῆς ἀσυδοσίας τῶν κερδοσκόπων, σὲ παγκόσμια κλίμακα.
.         Εἶναι ὀδύνη νὰ διαπιστώνει κανεὶς τὴν κακοποίηση καὶ παραφθορὰ τοῦ ὁράματος. Τς τύχες κα τ μέλλον τν ερωπαϊκν κοινωνιν, τν στορικ δυναμισμ το πολιτισμο τς Ερώπης, ν τ διαχειρίζεται μία παλληλία μ μλλον διευκρίνιστη προέλευση, πάντως χι μ λαϊκ ντολή, σ ρόλο διεκπεραιωτ ντολν π τ διαφαν κέντρα το διεθνος χρηματοπιστωτικο συστήματος. Μετριότητες τραπεζικῆς καριέρας ἐκβιάζουν, ἀπειλοῦν, τιμωροῦν σαδιστικὰ κυβερνήσεις λαῶν ἐκλεγμένες μὲ δημοκρατικὲς διαδικασίες, ἐπιτροπεύουν τὴ λειτουργία «ἀνεξάρτητων» κρατῶν – ἀποφασίζουν ποιὲς κοινωνίες θὰ ἐπιβιώσουν, ποιὲς θὰ λιμοκτονοῦν.
.         Ἡ «ποινὴ» ποὺ οἱ νικητὲς τοῦ B΄ Παγκοσμίου Πολέμου ἐπέβαλαν στὴ Γερμανία, γιὰ νὰ τιθασσεύσουν τὴν μόνιμη ἐπιθετικότητα τῶν κατακτητικῶν της ὀρέξεων, ἦταν ἡ ἀπαγόρευση ἐπανεξοπλισμοῦ της. Καὶ ἡ ποινὴ ἀποδείχθηκε μπούμερανγκ: Ἀπαλλαγμένη ἡ Γερμανία ἀπὸ τὸ οἰκονομικὸ πελώριο βάρος τῶν ἐξοπλισμῶν, ἀναδείχθηκε βιομηχανικὴ ὑπερδύναμη ὑποτάσσοντας τὶς οἰκονομίες ὅλων τῶν εὐρωπαϊκῶν κρατῶν – πειθαρχεῖ στὰ θελήματά της ἐκλεγμένες ἀπὸ τοὺς λαούς τους κυβερνήσεις, σὰν μαέστρος σὲ ὀρχήστρα ἀπὸ ἀναπηρικὸ καροτσάκι. Ἔτσι φτάσαμε ν σημαίνει ερωπαϊκ νοποίηση τν στανικ μετασχηματισμ τς Ερώπης σ βουλο πιόνι στ παιχνίδια τν πρόσωπων «γορν» κα τν πάνθρωπων συμφερόντων πο τς κινον.
.         Ὁ «εὐρωσκεπτικισμὸς» εἶναι ἡ ἀμφιβολία γιὰ τὴν εὐρωπαϊκότητα τῆς πολιτικῆς ποὺ ἀσκεῖ ἡ E.E., ἡ ἀντίσταση στὸν ἱστορικο-υλιστικὸ λήθαργο ποὺ ἐξουδετερώνει τὴν εὐρωπαϊκὴ πολιτισμικὴ δυναμική. Μακάρι νὰ γίνει κίνημα.

,

Σχολιάστε

«ΣΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ ΕΝΑ ΣΧΕΔΙΟ ΑΠΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ»

.               «Στὶς Βρυξέλλες ἐξελίσσεται ἕνα σχέδιο ἀποχριστιανοποίησης τῆς Εὐρώπης καὶ πρέπει νὰ βρισκόμαστε σὲ ἐγρήγορση» ἀνέφερε, μεταξὺ ἄλλων, ἀπὸ τὸ στρατιωτικὸ φυλάκιο τοῦ Ἁγίου Εὐστρατίου, ὅπου βρίσκεται ἀπὸ σήμερα τὸ μεσημέρι ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος  διανυκτέρευσε σήμερα μαζὶ μὲ τοὺς 150 κατοίκους τοῦ μικροῦ ἀκριτικοῦ νησιοῦ, ἐπιθυμώντας νὰ ὑπογραμμίσει τὴν πολύτιμη προσφορὰ τῶν Ἑλλήνων ποὺ ζοῦν στὰ σύνορά της πατρίδας.
.           Μετὰ τὴν ὑποδοχή του στὸ νησί, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἐπισκέφθηκε τὸν Ἱ. Ναὸ Γεννήσεως, ἐνῶ στὴ συνέχεια ἀνακηρύχθηκε ἐπίτιμος δημότης τοῦ Ἁγίου Εὐστρατίου σὲ εἰδικὴ ἐκδήλωση ποὺ πραγματοποιήθηκε στὸ Δημαρχεῖο.
.               Κατὰ τὴν ὁμιλία του στὴν τελετὴ ἀνακήρυξής του σὲ ἐπίτιμο δημότη ὁ Μακαριώτατος ἔστειλε μήνυμα ἑνότητας πρὸς ὅλες τὶς κατευθύνσεις. «Ἡ ἱστορία ἔχει ἀποδείξει ὅτι ἑνωμένοι δὲ νικηθήκαμε ποτέ, ὅσες δυσκολίες καὶ ἂν ἀντιμετωπίσαμε» σημείωσε. «Ἦρθα νὰ πάρω δύναμη καὶ κουράγιο ἀπὸ ἐσᾶς», εἶπε ἀπευθυνόμενος στοὺς κατοίκους τοῦ Ἅη Στράτη.
.                 Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ὑπογράμμισε τὴν ἀνάγκη συνεργασίας Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας, χαρακτηρίζοντάς το μονόδρομο, γιὰ νὰ ξεπεραστοῦν τὰ προβλήματα τοῦ τόπου. «Ὁ τόπος δὲν πρόκοψε, ὅταν βρεθήκαμε ἀπέναντι ὁ ἕνας στὸν ἄλλο. Ὅταν ὑπῆρξε συνεργασία, ἀπέδωσαν πολλοὶ καὶ καλοὶ καρποί», προσέθεσε. «Μόνο ἑνωμένοι οἱ Ἕλληνες, ὅλοι μαζί, μποροῦμε νὰ ξεπεράσουμε τὶς δυσκολίες».

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

,

Σχολιάστε