Ἄρθρα σημειωμένα ὡς εὐθύνη

Η ΤΣΙΧΛΟΦΟΥΣΚΑ ΤΗΣ «ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ» κατὰ τὸ Συνταγματικὸ Δίκαιο

Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο τοῦ Δημήτρη Τσάτσου,
«Συνταγματικό Δίκαιο», 1993,
σελ. 309
σχετικῶς πρὸς τὴν ἀνάληψη «πολιτικῆς εὐθύνης»

Ἕλληνας πρωθυπουργός: «Θέλω νά ἀναλάβω ἀκέραια, ἐνώπιον τοῦ ὑπουργικοῦ συμβουλίου, ἀλλά καί ἐνώπιον τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, τήν πολιτική εὐθύνη γιά τήν τραγωδία». (=μιὰ τσιχλόφουσκα ἐπικοινωνιακῆς καταναλώσεως γιὰ τὴν ἀγέλη τῶν ὑποβαθμισμένων)

.               Ἡ νομικὴ εὐθύνη τῶν Ὑπουργῶν ἔχει ὡς συνέπεια τήν ἐπιβολὴ σὲ αὐτοὺς ποινικῶν κυρώσεων, ἐὰν πρόκειται γιὰ ποινικὴ εὐθύνη (βλ. παρακάτω ΧΙΙ), ἢ τὴ νομικὴ ὑποχρέωσή τους νὰ ἀποκαταστήσουν τὶς ζημιὲς ποὺ προξένησαν παράνομα κατὰ τὴν ἄσκηση τῶν καθηκόντων τους, ἐὰν πρόκειται γιὰ ἀρχικὴ εὐθύνη.
Σημαντική, ὅμως εἶναι καὶ ἡ κύρωση ποὺ προκύπτει ἀπό τήν ὁμολογία ἢ τὴν ἀπόδοση (ἀτομικῆς ἤ συλλογικῆς) πολιτικῆς εὐθύνης στὰ μέλη τῆς Κυβέρνησης. Ὁ καταλογισμὸς πολιτικῆς εὐθύνης σὲ μέλος τῆς Κυβέρνησης ἢ στὴν Κυβέρνηση συλλογικά, εἴτε ἡ ὁμολογία πολιτικῆς εὐθύνης, συνεπάγεται τὴν πτώση, τὴν παραίτηση τῆς Κυβέρνησης, ὅπως ὡς νομικὴ ὑποχρέωση προκύπτει ἀπὸ τὸ ἄρθρο 85 τοῦ Συντάγματος καὶ διαδικαστικὰ ὀργανώνεται ἀπὸ τὸ ἄρθρο 84 §§2-7. Ἡ σπανιότερη, σήμερα, περίπτωση τῆς πολιτικῆς εὐθύνης μεμονωμένου μέλους τῆς Κυβέρνησης, παρουσιάζει καὶ τὰ λιγότερα θεωρητικά προβλήματα. Ἄν καί στήν πράξη εἶναι δυσχερής ἡ ὁροθέτηση ἀτομικῆς καί συλλογικῆς πολιτικῆς εὐθύνης, ὅταν καταλογίζεται σέ Ὑπουργό πολιτική εὐθύνη ἤ ὅταν αὐτός τήν ὁμολογεῖ –γιά πράξεις ἤ παραλείψεις κατά τήν ἄσκηση τῶν καθηκόντων του ἀπό τίς ὁποῖες ζημιώνεται τό δημόσιο συμφέρον– τότε ὁ Ὑπουργός ὑποχρεοῦται παραίτησης…..

 

Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος
Ἄρθρο 84

  1. H Κυβέρνηση ὀφείλει νά ἔχει τήν ἐμπιστοσύνη τῆς Βουλῆς. Μέσα σέ δεκαπέντε ἡμέρες ἀπό τήν ὁρκωμοσία τοῦ Πρωθυπουργοῦ, ἡ Κυβέρνηση ὑποχρεοῦται νά ζητήσει ψῆφο ἐμπιστοσύνης τῆς Βουλῆς καί μπορεῖ νά τή ζητεῖ καί ὁποτεδήποτε ἄλλοτε. H Βουλή, ἄν ἔχουν διακοπεῖ οἱ ἐργασίες της κατά τό σχηματισμό τῆς Κυβέρνησης, καλεῖται μέσα σέ δεκαπέντε ἡμέρες νά ἀποφανθεῖ γιά τήν πρόταση ἐμπιστοσύνης.
  2. H Βουλή μπορεῖ μέ ἀπόφασή της νά ἀποσύρει τήν ἐμπιστοσύνη της ἀπό τήν Κυβέρνηση ἤ ἀπό μέλος της. Πρόταση δυσπιστίας μπορεῖ νά ὑποβληθεῖ μόνο μετά τήν πάροδο ἑξαμήνου ἀφότου ἡ Βουλή ἀπέρριψε πρόταση δυσπιστίας. Ἡ πρόταση δυσπιστίας πρέπει νά εἶναι ὑπογραμμένη ἀπό τό ἕνα ἕκτο τουλάχιστον τῶν βουλευτῶν καί νά περιλαμβάνει σαφῶς τά θέματα γιά τά ὁποῖα θά διεξαχθεῖ ἡ συζήτηση.
  3. Κατ’ ἐξαίρεση μπορεῖ νά ὑποβληθεῖ πρόταση δυσπιστίας καί πρίν ἀπό τήν πάροδο ἑξαμήνου, ἄν εἶναι ὑπογραμμένη ἀπό τήν πλειοψηφία τοῦ ὅλου ἀριθμοῦ τῶν βουλευτῶν.
  4. Ἡ συζήτηση γιά τήν πρόταση ἐμπιστοσύνης ἤ δυσπιστίας ἀρχίζει μετά δύο ἡμέρες ἀπό τήν ὑποβολή τῆς σχετικῆς πρότασης, ἐκτός ἄν ἡ Κυβέρνηση, σέ περίπτωση πρότασης δυσπιστίας, ζητήσει νά ἀρχίσει ἀμέσως ἡ συζήτηση, ἡ ὁποία δέν μπορεῖ νά παραταθεῖ πέρα ἀπό τρεῖς ἡμέρες ἀπό τήν ἔναρξή της.
  5. H ψηφοφορία γιά τήν πρόταση ἐμπιστοσύνης ἤ δυσπιστίας διεξάγεται ἀμέσως μόλις τελειώσει ἡ συζήτηση, μπορεῖ ὅμως νά ἀναβληθεῖ γιά σαράντα ὀκτώ ὧρες, ἄν τό ζητήσει ἡ Κυβέρνηση.
  6. Πρόταση ἐμπιστοσύνης δέν μπορεῖ νά γίνει δεκτή, ἄν δέν ἐγκριθεῖ ἀπό τήν ἀπόλυτη πλειοψηφία τῶν παρόντων βουλευτῶν, ἡ ὁποία ὅμως δέν ἐπιτρέπεται νά εἶναι κατώτερη ἀπό τά δύο πέμπτα τοῦ ὅλου ἀριθμοῦ τῶν βουλευτῶν. Πρόταση δυσπιστίας γίνεται δεκτή, μόνο ἄν ἐγκριθεῖ ἀπό τήν ἀπόλυτη πλειοψηφία τοῦ ὅλου ἀριθμοῦ τῶν βουλευτῶν.
  7. Κατά τήν ψηφοφορία γιά τίς πιό πάνω προτάσεις ψηφίζουν οἱ Ὑπουργοί καί Ὑφυπουργοί πού εἶναι μέλη τῆς Βουλῆς.

Ἄρθρο 85

Τά μέλη τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, καθώς καί οἱ Ὑφυπουργοί εἶναι συλλογικῶς ὑπεύθυνοι γιά τή γενική πολιτική τῆς Κυβέρνησης καί καθένας ἀπό αὐτούς γιά τίς πράξεις ἤ παραλείψεις τῆς ἁρμοδιότητάς του, σύμφωνα μέ τίς διατάξεις τῶν νόμων γιά τήν εὐθύνη τῶν Ὑπουργῶν. Σέ καμία περίπτωση ἡ ἔγγραφη ἤ προφορική ἐντολή τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας δέν ἀπαλλάσσει τούς Ὑπουργούς καί τούς Ὑφυπουργούς ἀπό τήν εὐθύνη του

Σχολιάστε

Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΤΑΙΟΠΟΝΙΑ 2 «Ἐπιχειροῦν νὰ “κάνουν τὸ καλὸ” ἀγνοώντας τὴν θρησκεία καὶ δημιουργοῦν κάτι πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὸν ἐξαναγκασμό».

Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ 
ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΤΑΙΟΠΟΝΙΑ
[B´]
Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Frank Schaeffer:
«ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ 
ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΤΩΝ ΨΕΥΤΙΚΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ»
σελ. 376-378,
Ἐκδ. «Μακρυγιάννης», Κοζάνη 2000
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Μέρος Α´: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/06/13/ἡ-χριστιανικὴ-προσωπικὴ-ὑπευθυνότ/

.              Ὁ π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ γράφει: «Ἡ ἐπάνοδος τοῦ κόσμου στὴν Χριστιανικὴ Πίστη εἶναι αὐτὸ ποὺ ὀφείλομε νὰ κηρύξουμε στὶς μέρες μας. Ατὴ εναι μόνη διέξοδος π τ διέξοδο, στ ποο χει δηγηθε κόσμος μ τν ποτυχία τν χριστιανν ν εναι ληθινο χριστιανοί. Εναι προφανς τι χριστιανικ διδασκαλία δν παντ μεσα σ κάθε πρακτικ ρώτημα πολιτικς οκονομικς φύσης. Οὔτε τὸ εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ τὸ κάνει αὐτό. Ὅμως ἡ ἐπίδρασή του στὴν ὅλη ἐξέλιξη τῆς ἀνθρώπινης Ἱστορίας εἶναι τεράστια. ναγνώριση τς νθρώπινης ξιοπρέπειας, φιλευσπλαχνία κα δικαιοσύνη χουν τς ρίζες τους στ εαγγέλιο»4.
.              Οἱ προσπάθειές μας νὰ «μεταρρυθμίσουμε τὴν κοινωνία», χωρὶς νὰ ἀπαιτοῦμε ἠθικὴ ὑπευθυνότητα, ἀποτελοῦν τὸν πυρήνα τῆς ἀποτυχίας τοῦ σοσιαλισμοῦ τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα καὶ ἰδιαίτερα τὴν μεγάλη ἀνικανότητα τῆς κυβέρνησής μας νὰ ἐπιτύχει μιὰ ἑκούσια ἀνθρώπινη ἀλλαγὴ μὲ τοὺς βαρεῖς της φόρους καὶ τὰ προγράμματα κοινωνικοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ ἢ κοινωνικῆς πρόνοιας.
.              ναποτελεσματικότητα τς μεγάλης κυβερνητικς προσπάθειας ν πιβάλει μι κοσμικ «θικ» στν κοινωνία φάνηκε π τν ποτυχία κάθε οτοπικο, σοσιαλιστικο κα κομμουνιστικο κράτους, συμπεριλαμβανομένου κα το δικο μας μ τν μεγάλη εημερία, ν κπληρώσει τς κοινωνικές του ποσχέσεις5. Αὐτὲς οἱ ἀποτυχίες ὀφείλονται ἐν μέρει στὴν ἐκκοσμίκευση τῆς σύγχρονης πολιτικῆς κουλτούρας, ἡ ὁποία προκάλεσε αὐτὸ τὸ ὁποῖο ὁ  ἱστορικὸς Macaulay ὀνόμασε «τὸ πιὸ τρομερὸ ἀπὸ ὅλα τὰ θεάματα, τὴν δύναμη το πολιτισμο χωρς λεος». Γιατί τὰ σύγχρονα ὑπερκράτη δημιούργησαν τὰ λουτρὰ αἵματος καὶ διακρίνονται ὡς τὰ πιὸ αἱματηρὰ καὶ τὰ πιὸ κοσμικὰ καὶ πολιτειοκρατικὰ ἀπὸ τὰ κράτη ὅλων τῶν αἰώνων; πειδ πιχειρον ν «κάνουν τ καλ» γνοώντας τν θρησκεία.

.             Ὁ Ἱστορικὸς Paul Johnson περιγράφει τὶς ἀντιανθρωπιστικὲς παρορμήσεις, ποὺ ἔχουν διαποτίσει τὶς σύγχρονες κοσμικὲς προσπάθειες νὰ δημιουργήσουν ἄθεες πολιτικὲς οὐτοπίες. Στὶς περιπτώσεις αὐτὲς τὰ ἐρωτήματα τῆς ἠθικῆς καὶ τῆς βαθύτερης σημασίας τῶν προσώπων καὶ τῶν πραγμάτων ἔχουν ὑποβαθμιστεῖ σὲ ἁπλὲς παρεμβάσεις στὶς κοινωνικὲς δομές, καὶ ἡ πνευματικότητα καὶ ἡ θρησκεία ἔχουν ὑποβιβασθεῖ στὸ περιθώριο τοῦ πολιτισμοῦ. Ὁ Johnson γράφει: «Ἡ ἐπιθυμία γιὰ δύναμη δημιούργησε ἕνα νέο εἶδος Μεσσία (πρῶτα μὲ τοὺς δικτάτορες τῶν δεκαετιῶν τοῦ 20 καὶ τοῦ 30 καὶ ὕστερα μὲ τὰ κομμουνιστικὰ καὶ σοσιαλιστικὰ ὑπερκράτη τῶν δεκαετιῶν ἀπὸ τὸ 40 ἕως τὸ 90) πόλυτου κα χαλίνωτου π κάθε θρησκευτικ περιορισμ κα μ μιὰ κόρεστη διάθεση γι τν λεγχο λοκλήρου του νθρωπίνου γένους… μὲ ἕναν ἀκυβέρνητο κόσμο, ἕρμαιο σ᾽ ἕναν παγκόσμιο σχετικισμό. Αὐτὸ ἦταν μία πρόσκληση προς τοὺς … γκάγκστερς-πολιτικοὺς ἔνδρες νὰ προελουν στὸ προσκήνιο». Τὸ ματωμένο μάθημα τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα μᾶς διδάσκει περισσότερο ἀπ᾽ ὅλα ὅτι τὰ ἰδεολογικὰ κοινωνικὰ καὶ πολιτικὰ προγράμματα, τὰ ὁποῖα ἔχουν ἀποκοπεῖ ἀπὸ τὶς ὑπερβατικὲς θρησκευτικὲς ἀξίες, δημιουργοῦν κάτι πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὸν ἐξαναγκασμό7. Ἀπεναντίας ἡ Ἱερὰ Παράδοσις διδάσκει ὅτι   δρόμος το Χριστο βρίσκεται σ διαφωνία μ τν πολιτικοποιημένο κόσμο μας κα τι ο πιδράσεις τς μαρτίας δν μπορον ν διορθωθον μ τν κοινωνικ κσυγχρονισμό, παρ᾽ λη τν πολυπλοκότητά του (Ματθ. ι´ 34-39).

1. «Ἐφ᾽ ὅσον μεταβιβάζουμε τὶς αἰτίες τῆς ἀδυναμίας μας στοὺς ἄλλους, δὲν μποροῦμε νὰ πετύχουμε τὴν τελείωση … », ἁγίου Ἰωάννου Κασσιανοῦ τοῦ Ρωμαίου, Περὶ τῶν ὀκτὼ τῆς κακίας λογισμῶν, Φιλοκαλία, τ. Α´.

2. «Ἀρετὴ δὲν εἶναι ἡ γνώση τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ. Ἀρετὴ εἶναι μᾶλλον τὸ νὰ πράττει κανεὶς τὸ καλὸ καὶ νὰ μὴν πράττει τὸ κακό», Lactantius, The Divine Institutions, 6,5,10, The Faith of the Early Fathers, τ. 1, σ. 268.

3. « … Ὁ χειρότερος οὐτοπικὸς πειρασμὸς εἶναι ἡ ἐπιθυμία νὰ μετατοπίσουμε τὴν ἑστία τῆς ὑπευθυνότητας ἀπὸ τὸ ἄτομο στὸ σύστημα … Ἕνα ἄτομο, ποὺ κατευθύνεται ἀπὸ τὴν οὐτοπικὴ φαντασία, δὲν βλέπει ἠθικὰ προβλήματα, βλέπει τεχνικ προβλήματα, καὶ σὰν ἀποτέλεσμα, οἱ προτεινόμενες λύσεις εἶναι τεχνικές: καθαρὲς βελόνες, ἀσφαλῆ σύνεργα γιὰ τὸν ἔρωτα … », Wi1liam Κ. Kilpatrick, Why John Cant Tell Right from Wrong, σ. 222.

4. Γ. Φλορόφσκυ, «Ἁγία Γραφή, Ἐκκλησία, Παράδοσις», σ. 43.

5. « Ὁ σοσιαλισμὸς δὲν ἀποτελεῖ βελτίωση τοῦ δημοκρατικοῦ καπιταλισμοῦ ἀλλὰ ἐπάνοδο στὴν τυραννικὴ πολιτειοκρατεία, ἀπὸ τὴν ὁποία προῆλθε ὁ  δεύτερος. Ἡ ἐπιβολὴ ὑψηλοῦ ἐπιπέδου ἰδανικῶν διὰ τῆς βίας τοῦ νόμου ἔχει ἐπιχειρηθεῖ καὶ πρὶν … ἡ ἐξάντληση τῶν σοσιαλιστικῶν οὐτοπικῶν ἰδανικῶν ἀποτελεῖ μιὰ μόνιμη ἀπειλὴ τῆς πολιτειοκρατείας… Γενικά, ἡ Ἀριστερὰ ἐπιθυμεῖ νὰ ἰσχυροποιήσει τὸ πολιτικὸ σύστημα εἰς βάρος τοῦ … ἠθικοπολιτιστικοῦ συστήματος», Michael Novak, The Spirit of Democratic Capitalism (New York, 1982), σ. 334.

6. Paul Johnson, Modern Times, σ. 48

7.  Michael Novak, The Spirit of Democratic Capitalism (New York, 1982), σ. 336.

, , , , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΤΑΙΟΠΟΝΙΑ 1 (Ἕνα δυνατὸ μήνυμα γιὰ τὴν ἐπικαιρότητα)

Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ
ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΑΤΑΙΟΠΟΝΙΑ
[Α´]

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Frank Schaeffer:

«ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ 
ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΤΩΝ ΨΕΥΤΙΚΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ»
σελ. 376-378,
Ἐκδ. «Μακρυγιάννης», Κοζάνη 2000

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Πρόκειται γιὰ μιὰ πολὺ διαφωτιστικὴ προσέγγιση, ποὺ “φωτογραφίζει” ἀλλὰ συγχρόνως καὶ φωτίζει ἰδιαίτερα τὴν τρέχουσα ἑλληνικὴ κατάσταση. Ὁ Κύριος δὲν δίδαξε τὴν ἀλλαγὴ μὲ πολιτικοὺς ὅρους ἀλλὰ τὴν ἐσωτερικὴ ἀναμόρφωση τῶν ἀνθρώπων καὶ τὴν ἠθική τους ἀνόρθωση, διότι τὸ μέγα ΠΡΟΒΛΗΜΑ εἶναι ἡ ΑΜΑΡΤΙΑ. « Ἐκκλησία διδάσκει ὅτι ἡ προσπάθεια γιὰ κοινωνικὴ ἀλλαγή, χωρὶς προηγουμένως νὰ πεισθοῦν οἱ ἄνθρωποι νὰ ἀλλάξουν τὴν ἠθική τους συμπεριφορὰ εἶναι ΜΑΤΑΙΗ».
.                  Κατὰ συνέπειαν ὁ οἰκονομικὸς ὄλεθρος στὸν ὀποῖο βυθίζεται ἡ Ἑλλάδα κάθε μέρα καὶ περισσότερο εἶναι προϊὸν ΑΦΡΟΝΟΣ ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΟΣ καὶ ΚΑΚΩΝ ΗΘΙΚΩΝ ἐπιλογῶν -τῶν πολλῶν προηγουμένων ἐτῶν- καὶ δὲν ΘΕΡΑΠΕΥΕΤΑΙ μὲ τὶς πολιτικὲς ψευτοασπιρίνες ΠΟΛΙΤΙΚΩΣ ΑΧΡΗΣΤΩΝ καὶ ΑΝΙΚΑΝΩΝ, ΗΘΙΚΩΣ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΩΝ, ΕΘΝΙΚΩΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΩΝ καὶ κυρίως ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΩΝ ἐπαγγελματιῶν τῆς πολιτικῆς. Ἂς μὴ τρέφουμε αὐταπάτες. Πλέον
! Μόνο μιὰ πανστρατιὰ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ μπορεῖ νὰ δώσει διέξοδο στὸ ἀδιέξοδο. Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι «χλωμό» ἐνδεχόμενο.
.         «Ἡ κρίση εἶναι βαθύτατη κι ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸ ὅτι ὑπερτιμήσαμε τὰ Ἐδῶ καὶ ὑποτιμήσαμε τὰ Ἄνω» (Ἀνώνυμος ἱερομόναχος, περιοδ. «ΠΡΩΤΑΤΟΝ», ἀρ. τ. 126, Ἀπρ.-Ἰούν. 2012, σελ. 54) Ὡς ἐκ τούτου οἱ ἐλπίδες στρέφονται ἀποκλειστικῶς ΑΝΩ. 

————————-

Η ΑΜΑΡΤΙΑ

.           Εἰς ἀντίθεσιν πρὸς τὴν δική μας ἐποχιακὴ καὶ ἐκκοσμικευμένη πολιτικὴ σοφία, ἡ ἱερὰ Παράδοσις μᾶς διδάσκει ὅτι ἡ ἁμαρτία, δηλαδὴ κάθε ἀνθρώπινη ἐπιλογή, ποὺ εἶναι ἀντίθετη μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀποτελεῖ τὴν πραγματικὴ αἰτία γιὰ τὸ ἀνθρώπινο ἄγχος (Ρωμ. η´ 1-8).
.           Ἀπὸ τὶς ἅγιες Γραφὲς μαθαίνουμε ὅτι ὁ Χριστὸς ἀντιμετώπισε τὴν ἀσπλαχνία, τὸ κακό, τὴν ἐχθρότητα, τὴν ἀδικία, τὴν κλοπή, τὸ μίσος καὶ τὴν καταπίεση ὡς μία σταθερὴ κατάσταση στὴ συμπεριφορὰ τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἔπεσε (Ματθ. κϛ´ 11). Ὁ Χριστὸς δὲν παρουσίασε ἕνα οὐτοπικὸ ἢ χιλιαστικὸ πρόγραμμα γιὰ τὸ πῶς θὰ φέρει πολιτική, οἰκονομικὴ ἢ κοινωνικὴ «εἰρήνη» καὶ «δικαιοσύνη» στὸν κόσμο σ᾽ αὐτὸν τὸν αἰώνα (Ματθ. κδ´ 6-14). Οὔτε παρουσίασε κάποια σχεδὸν πολιτικὴ λύση στὸ πρόβλημα τῆς ἁμαρτίας, μέσῳ τῆς ὁποίας θὰ μπορούσαμε νὰ ὁδηγήσουμε βίαια τοὺς ἀνθρώπους στὴν «γῆ τῆς ἐπαγγελίας» μὲ ἐκσυγχρονιστικὰ κοινωνικὰ προγράμματα.
.           Ἡ Ἱερὰ Παράδοσις ποτὲ δὲν ταυτίζει τὴν ἁμαρτία μὲ ἕνα ζήτημα συλλογικῆς, κοινωνικῆς, πολιτικῆς, φυλετικῆς ἢ σχετικῆς μὲ τὸ γένος ἐνοχῆς, ἀλλὰ πάντοτε τὴν βλέπει ὡς ἀποτέλεσμα τῆς προσωπικῆς ἠθικῆς ἐπιλογῆς καὶ ὑπευθυνότητας. Ἡ Ἱερὰ Παράδοσις βλέπει ὅλα τὰ κοινωνικά, πολιτικὰ καὶ οἰκονομικὰ προβλήματα ὡς τὸ ἀποτέλεσμα καὶ ὄχι τὴν αἰτία τῶν ἠθικῶν ἢ ἀνήθικων ἐπιλογῶν, γιὰ τὶς ὁποῖες ὑπεύθυνα εἶναι τὰ πρόσωπα.
.           Στὴν Παράδοση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας δὲν ὑπάρχει κανένα δόγμα γιὰ μοιραλατρικὴ κληρονόμηση τῆς ἐνοχῆς, ὅπως ὑπάρχει στὴν αὐγουστινιακὴ σχολαστικὴ Δύση. Ἡ δυνατότητά μας νὰ ἐκφράζουμε τὴν ἀγάπη, τὴν ἐλεύθερη βούληση καὶ τὴν ἐπιλογή μας θεωρεῖται ὡς ἡ οὐσία τῆς πίστεώς μας ὅτι εἴμαστε πλασμένοι «κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ»2.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ

.         Στὸν σύγχρονο κόσμο ἔχουμε τὴν τάση νὰ μιλοῦμε γιὰ τὴν δικαιοσύνη καὶ τὴν ἀδικία σχεδὸν ἀποκλειστικὰ μὲ πολιτικούς, νομικούς, κοινωνικοὺς ἢ οἰκονομικοὺς ὅρους. Τείνουμε νὰ ἐλαχιστοποιήσουμε τὴν προσωπικὴ ἠθικὴ ὑπευθυνότητα χάριν τῆς συλλογικῆς ἐνοχῆς. Αὐτὸ ἀποτελεῖ ἕνα εἶδος πολιτικοῦ «προπατορικοῦ ἁμαρτήματος», τὸ ὁποῖο μὲ τὴν σειρά του ἔχει δημιουργήσει τὴν νοοτροπία τοῦ «ἄψογου» ἀνεύθυνου πολίτη. Αὐτὸς ὁ τρόπος σκέψης μᾶς βγάζει ἀπὸ τὴν δύσκολη θέση, ὅσον ἀφορᾶ στὶς ἀτομικές μας πράξεις· συχνὰ ἡ κατηγορία γιὰ τὴν κακὴ προσωπική μας συμπεριφορὰ ἐπιρρίπτεται στὴν κοινωνία3. Γιὰ παράδειγμα, ἐγκλήματα ποὺ διαπράττονται ἀπὸ νέους, κατὰ κανόνα συγχωροῦνται κάτω ἀπὸ τὴν λαϊκὴ πίεση, ἐπειδὴ πιστεύεται ὅτι ἡ κοινωνία εἶναι «ὑπεύθυνη» γιὰ τὴν παραγωγὴ τῶν συνθηκῶν τῆς φτώχειας ἢ τοῦ ρατσισμοῦ, τὰ ὁποία μὲ τὴν σειρὰ τοὺς «παράγουν» τοὺς νεαροὺς ἐγκληματίες.
.         Ἀσθένειες ποὺ μεταδίδονται μὲ τὶς σεξουαλικὲς σχέσεις, ὅπως τὸ AIDS, περιγράφονται ἀπὸ τὰ μέσα ἐνημέρωσης μὲ τέτοιο τρόπο σν θικ νήθικη συμπεριφορ ν μν ταν νας παράγοντας πο συνέβαλε στν διάδοσή τους. Αὐτὴ ἡ γεμάτη φαντασία προσέγγιση παρουσιάζει τὰ προβλήματα αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἁπλῶς ὡς ἀποτέλεσμα τῆς κακῆς «κοινωνικῆς πολιτικῆς», τῆς ἔλλειψης ἴσως «σεξουαλικῆς διαπαιδαγώγησης» ἢ τῆς ἀνεπαρκοῦς χρηματοδότησης γιὰ «ἐπιστημονικὴ ἔρευνα». Ἀδυνατεῖ νὰ τὰ θεωρήσει ὡς συνέπεια συχν τῆς νευθυνότητας κα τς μαρτωλς συμπεριφορς, γι τν ποία κάθε νας πρέπει ν ναλαμβάνει τν προσωπική του εθύνη.
.          Ἡ ερ Παράδοσις μς λέγει τι Χριστς δίδαξε τν θικ πευθυνότητα ποκλειστικ μ προσωπικος κα χι πολιτικος ρους. Τὸ ὅραμά του ἦταν οἱ ἄνθρωποι νὰ κάνουν τὶς ὀρθὲς ἢ λανθασμένες ἠθικὲς ἐπιλογές, γιὰ τὶς ὁποῖες εἶναι προσωπικὰ ὑπεύθυνοι (Ματθ ιβ´35-37). Ἡ Ἐκκλησία διδάσκει ὅτι ἐκεῖνοι, ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ ἀκολουθήσουν τὸν Χριστό, εἶναι προσωπικὰ ὑπεύθυνοι νὰ διαλέξουν νὰ κάνουν τὸ καλὸ στοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ἐπειδὴ πρέπει νὰ τοὺς ἀγαποῦν, ὅπως ὁ  Θεὸς ἀγάπησε ὅλους μας (Ματθ. ε´ 7). Αὐτὴ ἡ ἀγάπη δὲν εἶναι μία συναισθηματικὴ κατάσταση. Κάνοντας τὸ καλὸ καὶ δείχνοντας τὴν εὐσπλαχνία συχνὰ ἐμπλεκόμαστε σὲ μία ἐπίπονη καὶ δυσάρεστη προσπάθεια ἀντίστασης κατὰ τοῦ κακοῦ, ἀκόμη καὶ ἐπίπληξης τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς φαυλότητας, καθὼς προσπαθοῦμε νὰ εἴμαστε τὸ ἅλας καὶ τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Μερικὲς φορὲς τὸ τίμημα γιὰ τὴν προσήλωσή μας στὸ καλὸ εἶναι ὁ  διωγμός.
.              Φυσιολογικά, ἐὰν πολλοὶ ἄνθρωποι κάνουν τὸ καλὸ -νὰ συμπεριλάβουμε ἐδῶ καὶ τὴν θέλησή τους νὰ ἐπιπλήττουν τὴν κακὴ συμπεριφορὰ- τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἔχει «κοινωνικὰ ἀποτελέσματα». Ὅμως ἡ Ἐκκλησία διδάσκει ὅτι ἡ προσπάθεια γιὰ κοινωνικὴ ἀλλαγή, χωρὶς προηγουμένως νὰ πεισθοῦν οἱ ἄνθρωποι νὰ ἀλλάξουν τὴν ἠθική τους συμπεριφορὰ εἶναι μάταιη. Νομίζω ὅτι ἡ Ἱστορία μᾶς διδάσκει τὸ ἴδιο ἀκριβῶς μάθημα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/06/15/ἡ-χριστιανικὴ-προσωπικὴ-ὑπευθυνότ2/

, , , , , , , ,

Σχολιάστε

«Ο ΛΗΘΑΡΓΟΣ ΜΑΣ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΒΑΡΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ»

ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Οἱαδήποτε ὁμοιότης ἢ ἀντιστοιχία ἢ ἀναλογία μὲ τρέχουσες καταστάσεις θεωρεῖται ὁλωσδιόλου συμπτωματική.

.       Τὸ ψέµα εἶναι, συγχρόνως, αἰτία καὶ ἐκδήλωση τοῦ Κακοῦ. Ἀναγνωρίζουµε τοὺς κακοὺς ἀνθρώπους ἐν µέρει ἀπὸ τὰ ψέµατά τους. (…) Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ πρόεδρος Τζόνσον  ἐξαπάτησε τὸ ἐκλογικὸ σῶµα δὲν ἦταν ἁπλῶς, ἀπὸ µόνο του, Κακό, ἀλλὰ ἦταν καὶ ἔνδειξη τῆς συνείδησής του ὅτι οἱ πράξεις του ἦταν κακές.
.     Θὰ ἦταν, ὅµως, λάθος, καὶ µία, ἐνδεχοµένως κακή, λογικὴ ἐξήγηση, νὰ ρίξουµε ὅλη τὴν εὐθύνη γιὰ τὸ Κακὸ ἐκείνων τῶν ἡµερῶν ἀποκλειστικὰ στὴν κυβέρνηση Τζόνσον. Πρέπει νὰ ἀναρωτηθοῦµε γιατί ὁ Τζόνσον κατόρθωσε νὰ µᾶς ἐξαπατήσει. Γιατί φεθήκαµε νὰ ξαπατηθοῦµε γι τόσον καιρό; Δν ξαπατήθηκαν λοι. Μία πολ µικρ µειοψηφία ναγνώρισε γρήγορα τι µς δέναν τ µάτια (…). Γιατί, στόσο, ο περισσότεροι π µς δν ξεσηκωθήκαµε πὸ ργὴ ἢ ποψίες , στω, π κάποιες σοβαρς νησυχίες (…);
.    κόµη µία φορὰ ρχόµαστε ντιµέτωποι µ τν νθρώπινη νωθρότητα κα τὸν ναρκισσισµό µας. Βασικά, δν θέλαµε ν µπλέξουµε σ τόσο µεγάλες φασαρίες. Εχαµε λοι τς ζωές µας ν ζήσουµε – ν κάνουµε τς καθηµερινς δουλειές µας, νὰ γοράζουµε καινούργια ατοκίνητα, ν βάφουµε τ σπίτια µας, ν στέλνουµε τ παιδιά µας στ πανεπιστήµιο. Ὅπως στὴν πλειοψηφία τῶν µελῶν ὁποιασδήποτε ὀµάδας, µᾶς ἦταν ἀρκετὸ νὰ ἀφήνουµε τὴν ἡγεσία στὰ χέρια τῶν λίγων ποὺ «ξέρουν νὰ κάνουν τὴν δουλειά τους». Ἦταν ἡ δουλειὰ τοῦ Τζόνσον νὰ κυβερνᾶ, ἡ δική µας νὰ ἀκολουθοῦµε. λήθαργός µας ταν πολ βαρύς, γι ν ξυπνήσουµε. Ἐξ ἄλλου, µοιραζόµαστε µἐ τὸν Τζόνσον τὸν «τεράστιο σὰν τὸ Τέξας» ναρκισσισµό του. Ἀσφαλῶς, οἱ στάσεις καὶ οἱ πολιτικὲς γραµµὲς τοῦ ἔθνους µας δὲν θὰ µποροῦσαν νὰ εἶναι λανθασµένες! Ἀσφαλῶς, ἡ κυβέρνησή µας ἔπρεπε νὰ ξέρει τί κάνει· ξ ἄλλου, µες οδιοι τν εχαµε ψηφίσει, τσι δν εναι; Καὶ ἀσφαλῶς θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποτελεῖται ἀπὸ καλοὺς καὶ τίµιους ἄνθρωπους, µιὰ καὶ ἦταν προϊόντα τοῦ ὑπέροχου δηµοκρατικοῦ µας συστήµατος, τὸ ὁποῖο, σίγουρα, δὲν θὰ µποροῦσε νὰ κάνει σοβαρά λάθη (…)
.    Ἐπιτρέποντας στος αυτος µας ν πέσουν τόσο εκολα θύµατα κατάφωρης ξαπάτησης, ς λας συµµετείχαµε λοι στ Κακό τῆς κυβερνήσεως Τζόνσον. Τὸ Κακὸ ἐκεῖνο – ὅλα τὰ χρόνια τῶν ψεµάτων καὶ τῆς ἰδιοτελοῦς µεταχείρισης τῆς κοινῆς γνώµης ἀπὸ τὴν κυβέρνηση Τζόνσον – συνέβαλε ἄµεσα στὴν ἀτµόσφαιρα τῶν ψεµάτων, τῆς παραπλάνησης καὶ τοῦ Κακοῦ (…)

(Scott Peck, «People of the Lie. The Hope for Ηealing Human Evil», Α Touchstone Book Published by Simon & Schuster, U.S.A. 1998, p. 242–243 [ἑλλην. ἔκδ. «Κέδρος», σὲ μετάφρ. Νικ. Παπαδάκη,1999])

, , , , , , , ,

Σχολιάστε

«ΠΟΥ ΞΕΝΟΙΑΣΤΟΙ ΚΑΙ ΑΔΡΑΝΕΙΣ ΕΠΙΝΑΝ ΝΩΧΕΛΙΚΑ ΤΙΣ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΤΗΣ ΜΙΘΡΙΔΑΤΙΚΗΣ ΑΠΟΛΑΥΣΕΩΣ;»

.     Στὴν ἱστολογικὴ πυροβολαρχία τοῦ κ. Παναγιώτη Τελεβάντου διατυπώνεται μεταξὺ ἄλλων κι ἕνα ἁπλούστατο καὶ λογικότατο ἐρώτημα: «Τὸ ἐρώτημα εἶναι: Ποῦ ἦταν ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἀγανακτισμένοι πολίτες, ποὺ μαζεύονται τώρα στὸ Σύνταγμα, στὶς ἐθνικὲς καὶ στὶς δημοτικὲς ἐκλογές;»

ΠΗΓΗ: panayiotistelevantos.blogspot.com/2011/06/blog-post_739.html

.      ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Πράγματι, ποῦ ἦταν ὅλοι αὐτοὶ οἱ ὄψιμοι τῆς ἀγανακτήσεως; Ποῦ ξένοιαστοι καὶ ἀδρανεῖς ἔπιναν νωχελικὰ τὶς σταγόνες τῆς μιθριδατικῆς ἀπολαύσεως; Τώρα ξύπνησαν καὶ «ἀγανάκτησαν», γιὰ νὰ μεταθέσουν καὶ νὰ φορτώσουν τὶς εὐθύνες στοὺς Ἐργολάβους τῆς Συλλογικῆς Ἀλλοτριώσεως;
.  Ἡ ἀποτυχία μας ὅμως νὰ φερθοῦμε ΥΠΕΥΘΥΝΑ, τότε ποὺ ἔπρεπε, δὲν θεραπεύεται τώρα μὲ τὴν μετάθεση τῶν εὐθυνῶν ΜΑΣ στοὺς Ἐπαγγελματίες τῶν Συλλογικῶν Εὐθυνῶν, ἀλλὰ μὲ τὴν ΜΕΤΑΝΟΙΑ, ὅπως τὴν ἐννοεῖ, τὴν κατανοεῖ («ἀμετάφραστη»…!) καὶ τὴν ζεῖ ὁ πνευματικὸς βίος τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ: «Μπορεῖ νὰ γίνει σκληρὴ σὰν τὴν κόλαση ἐκείνη ἡ ἀδράνεια ποὺ δὲν κάνει τὸν κόπο νὰ μετανοήσει, παρ᾽ ὅλο ποὺ βλέπει τὴν ἄβυσσο στὴν ὁποία κατακρημνίζεται ἡ ψυχή, ἐπειδὴ γιὰ τόσο καιρό, ἴσως μὲ ΜΙΚΡΟΠΡΑΓΜΑΤΑ, συνήθιζε τὸν ἑαυτό της νὰ ἀρνεῖται νὰ καταβάλει προσπάθεια γιὰ ὁτιδήποτε» (Gerald Vann, The Pain Of Christ and the Sorrow of God) Συνεπῶς, ἡ μετάθεση εὐθυνῶν δὲν συνιστᾶ ὑγιὲς σύμπτωμα μιᾶς κοινωνίας ποὺ ἀγωνίζεται νὰ διασωθεῖ. Ἀντιθέτως, ὅπως ἔχει ἐπιστημονικῶς ἀποδειχθεῖ, «ἕνα ἀπὸ τὰ ἐπικρατέστερα χαρακτηριστικὰ στὴν συμπεριφορὰ αὐτῶν ποὺ ὀνομάζω κακοὺς ἀνθρώπους εἶναι ἡ METΑΘΕΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ σὲ ἄλλους. Ἐπειδὴ βαθιὰ μέσα τους θεωροῦν τοὺς ἑαυτούς τους ὑπεράνω μομφῆς, (because in their hearts they consider themselves above reproach) πρέπει νὰ ἐπιτεθοῦν φραστικὰ σὲ ὁποιονδήποτε τοὺς κατηγορήσει. Θυσιάζουν τοὺς ἄλλους, προκειμένου νὰ διασώσουν τὴν εἰκόνα τῆς τελειότητος ποὺ ἔχουν γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους» (Scott Peck, «People of the Lie. The Hope for Ηealing Human Evil», Α Touchstone Book Published by Simon & Schuster, U.S.A. 1998, p. 73 [ἑλλην. ἔκδ. «Κέδρος», σὲ μετάφρ. Νικ. Παπαδάκη,1999])

 

, , , , ,

Σχολιάστε

Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ

Ἡ εὐθύνη τῶν πολιτῶν γιά τήν ἐθνική παρακμή
Τοῦ Φώτη Σχοινᾶ,
Δρ. Φιλοσοφίας

.      Εἶναι γεγονός ἀναμφισβήτητο ὅτι ἡ Χώρα μας διέρχεται περίοδο γενικευμένης παρακμῆς σέ ὅλες τίς ἐκφάνσεις τοῦ δημοσίου βίου, πού ἐπηρεάζει καταλυτικά καί τήν προσωπική ζωή τῶν πολιτῶν. ῾Η αἰτία τῆς γενικευμένης αὐτῆς παρακμῆς ἀποδίδεται ἐν πολλοῖς – καί ὁμολογουμένως ὄχι ἀβάσιμα – στούς πολιτικούς καί ἐν γένει στήν ἀήθεια τῆς διαχειρίσεως τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας ἀπό τούς ἀσκοῦντες αὐτήν. Διεφθαρμένοι πολιτικοί διέφθειραν τή Χώρα, τούς θεσμούς καί τούς πολῖτες της, λέγεται συχνάκις καί κατ᾿ ἐπανάληψιν. Καί οἱ πολῖτες ἀπηυδησμένοι καί ἀπογοητευμένοι ἀπό τήν διάψευση τῶν προσδοκιῶν τους ἀπό τούς πολιτικούς γυρίζουν τήν πλάτη στούς πολιτικούς καί τήν πολιτική. Τά φαινόμενα τῆς ἰδιώτευσης, τῆς ἀπαξίωσης τῆς πολιτικῆς, τῆς ἀδιαφορίας γιά τά κοινά καί τῆς πολιτικῆς ἀπάθειας γενικεύονται καί κυριαρχοῦν στήν ἑλληνική κοινωνία. Τό γεγονός ὅτι οἱ πολιτικοί φέρουν μεγάλο μέρος-ἴσως τό μεγαλύτερο- τῆς εὐθύνης γιά τήν τωρινή γενικευμένη παρακμή εἶναι ἀναντίρρητο καί πανθομολογούμενο. ῞Ομως θεωρῶ -καί τοῦτο ἀποτελεῖ τό σκοπό πού γράφω αὐτό τό σημείωμα- ὅτι ἐξ ἴσου μεγάλη εὐθύνη φέρει καί ὁ ἑλληνικός λαός. ῎Ισως-ἴσως μάλιστα, ἄν μή μεγαλύτερη, τοὐλάχιστον καθοριστικότερη εἶναι ἡ εὐθύνη τοῦ ῾Ελληνικοῦ Λαοῦ.
.      Τοῦτο ἠχεῖ παράδοξα, διότι μέσα στό γενικώτερο λαϊκισμό πού ἐπικρατεῖ στήν ᾿Ελλάδα ὁ λαός θεωρεῖται ὡς ἀνεύθυνος καί θῦμα τῶν ἐξαχρειωμένων πολιτικῶν, σάν αὐτοί οἱ τελευταῖοι νά μή προέρχονται ἀπό τά σπλάχνα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, νά μή ἐκφράζουν τό γενικό πνεῦμα αὐτῆς καί νά εἶναι ἔξωθεν ἐπιβεβλημένοι στόν ἑλληνικό λαό (οἱ συνομωσιολογικές θεωρίες καί οἱ ἀποφάνσεις τύπου πουλημένων, προδοτῶν καί ἀμερικοχρισμένων πολιτικῶν δίνουν καί παίρνουν στή γενική παράνοια τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας). Μόνος ἀνεύθυνος κατά τό ῾Ελληνικό Σύνταγμα εἶναι ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, ἐνῶ ὁ ῾Ελληνικός Λαός εἶναι ὁ κυρίως καί κατ᾿ ἐξοχήν ὑπεύθυνος γιά τήν ὁμαλή λειτουργία τῆς πολιτείας, ἀφοῦ αὐτός ἐκλέγει τούς ἄρχοντες· αὐτός τούς ἐκχωρεῖ τήν ἐντολή τῆς ἐξουσίας, αὐτός ἔχει τό δικαίωμα, ἀλλά καί τό καθῆκον νά τούς ἐλέγχει· καί αὐτός ἔχει τό ἀναφαίρετο δικαίωμα, ἀλλά τήν ἀπαράβατη ὑποχρέωση νά τούς ἀνακαλέσει καί ἀφαιρέσει τήν προσωρινά ἐκχωρηθεῖσα ἐξουσία, ἄν αὐτή ἐξασκεῖται ἐπιβλαβῶς γιά τό δημόσιο συμφέρον. ᾿Ακόμη οἱ πολιτικοί εἶναι γνήσια τέκνα τῆς κοινωνίας πού τούς ἐκτρέφει, κυριολεκτικά «ὁστᾶ ἐκ τῶν ὁστέων καί σάρξ ἐκ τῆς σαρκός της» καί ὀργανικά μέλη τοῦ σώματός της καί γενικῶς ἐκφράζουν, πολιτεύονται καί χειρίζονται τήν ἐκχωρηθεῖσα ἐξουσία σύμφωνα μέ τό γενικώτερα ἐπικρατοῦν πνεῦμα καί νοοτροπία τῆς κοινωνίας.
.      Τό γενικῶς ἐπικρατοῦν πνεῦμα μιᾶς κοινωνίας, αὐτό πού ὀνομάζει ὁ Μάξ Βέμπερ, νομολογική γνώση μιᾶς κοινωνίας (πού καθορίζει στά ἐπιμέρους ἄτομα τί εἶναι καλό καί τί κακό, τί εἶναι ἐπιτρεπτό καί τί ἀνεπίτρεπτο, τί εἶναι νόμιμο καί τί ἀθέμιτο) τό διαμορφώνει ἡ κοινωνία στό σύνολό της καί σχετικῶς μικρότερη συμμετοχή ἔχουν στή διαμόρφωσή του οἱ ἐκλεγμένοι πολιτικοί (βεβαίως σημαντική εἶναι καί ἡ συμβολή τῶν Μ.Μ.Ε., ἀλλά καί αὐτά, καθορίζουν βεβαίως, ἀλλά καί καθορίζονται ἀπό τήν κοινή γνώμη τῆς κοινωνίας). Βεβαίως, ἔχει λεχθεῖ ἀπό τόν ᾿Ισοκράτη ὅτι τό ἦθος τῶν ἀρχόντων διαμορφώνει τό ἦθος τῶν ἀρχομένων, ἀλλά σέ μία δημοκρατική καί ἀνοικτή κοινωνία ἰσχύει ἐξίσου καί τό ἀντίστροφο, ὅτι τό ἦθος τῶν ἀρχομένων διαμορφώνει τό ἦθος τῶν ἀρχόντων. Στήν οὐσία πρόκειται γιά δυναμική ἀλληλεπίδραση καί ἀλληλεπενέργεια. Μάλιστα, τολμῶ νά πῶ ὅτι περισσότερο εὐθυγραμμίζονται οἱ πολιτικοί πρός τό γενικώτερο πνεῦμα τοῦ λαοῦ, παρά ὅτι ὁ λαός εὐθυγραμμίζεται πρός τό γενικώτερο πνεῦμα τῶν πολιτικῶν. Τοὐλάχιστον τοῦτο ἰσχυρίζεται ὁ Γύλιππος, ὁ Λακεδαιμόνιος στρατηγός, στό λόγο του μετά τήν συντριπτική ἧττα τῶν ᾿Αθηναίων στή Σικελία καί τήν ἄνευ ὅρων παράδοσή τους στούς Συρακουσίους, ἀντικρούοντας τήν ἐπιχειρηματολογία τοῦ Συρακοσίου Νικολάου ὅτι πρέπει νά δείξουν φιλανθρωπία στούς ᾿Αθηναίους, ἐπειδή παρεσύρθησαν ἀπό τόν ᾿Αλκιβιάδη· “᾿Αλλ᾿ εὑρήσομεν τούς συμβούλους κατά τό πλεῖστον στοχαζομένους τῆς τῶν ἀκουόντων βουλήσεως, ὥσθ᾿ ὁ χειροτονῶν τῷ ῥήτορι λόγον οἰκεῖον ὑποβάλλει τῆς ἑαυτοῦ προαιρέσεως. Οὐ γάρ ὁ λέγων κύριος τοῦ πλήθους, ἀλλ᾿ ὁ δῆμος ἐθίζει τόν ῥήτορα τά βέλτιστα λέγειν χρηστά βουλευόμενος”. (Διοδώρου Σικελιώτου, Βιβλιοθήκη ῾Ιστορική, Βίβλος Τρισκεδαικάτη 31, 2-3, ἐκδ. Κάκτος, τόμος ἔνατος, ᾿Αθήνα 1992, σελ. 100). Μετάφραση (φιλολογικῆς ὁμάδας τοῦ Κάκτου)· «Διαπιστώνουμε, ὅμως, ὅτι τίς περισσότερες φορές οἱ εἰσηγητές ἐκφράζουν τή θέληση τῶν ἀκροατῶν, ἔτσι ὥστε ὁ ψηφοφόρος νά ὑποβάλλει στόν ρήτορα τά λόγια πού ταιριάζουν μέ τίς δικές του ἐπιθυμίες. Διότι ὁ ὁμιλητής δέν εἶναι κύριος τοῦ πλήθους, ἀλλά ὁ λαός συνηθίζει τόν ρήτορα νά προτείνει τό καλύτερο, μέ τό νά υἱοθετεῖ τά σωστά». ᾿Απαραίτητη λοπόν προϋπόθεση γιά νά προτείνει καί νά λέγει τά βέλτιστα ὁ ρήτωρ εἶναι ὁ λαός νά βουλεύεται (=νά σκέπτεται) χρηστά, διότι ὁ λαός κατευθύνει τόν ρήτορα καί ὄχι τό ἀντίθετο. Σημειωτέον ὅτι ὁ ρήτωρ εἶναι ὁ πολιτικός ἡγέτης στήν πολιτική ὁρολογία τῆς ἀρχαιότητος. ᾿Ακόμη καί στήν ἔσω φιλοσοφία κυριαρχεῖ ἡ ἀντίληψη ὅτι ὁ Θεός ἐγκαθιστᾶ ἄρχοντες ἀναλόγως τοῦ ποιοῦ τῶν πολιτῶν. ῎Αν οἱ πολῖτες εἶναι χρηστοί, ἔχουν χρηστούς ἄρχοντες· ἄν οἱ πολῖτες εἶναι φαῦλοι, ἔχουν φαύλους ἄρχοντες. ῾Ο ἅγιος ᾿Αναστάσιος ὁ Σιναΐτης λέγει ὅτι οἱ «ἄξιοι ἄρχοντες προωθοῦνται στίς πόλεις πού τούς ἀξίζουν, ἐνῶ οἱ ἀνάξιοι, μέ παραχώρηση, ἤ ἐπιθυμία τοῦ Θεοῦ, προχειρίζονται στούς ἀνάξιους πολίτες. Καί συμπεραίνει· Γι᾿ αὐτό, ἄν δεῖς κάποιον ἀνάξιο καί πονηρό ἄρχοντα ἤ ἐπίσκοπο, μή ἀπορήσεις καί μή συκοφαντεῖς τόν Θεό ἀλλά μᾶλλον πίστευε, ὅτι παραδοθήκαμε σέ τέτοιους τυράννους, πού καί ἡ κακία τους δέν εἶναι ἀνάλογη μέ τό κακό πού μᾶς ἀξίζει. (Ν.Θ. Μπουγάτσου, ῾Η πολιτική ζωή καί σκέψη τῶν ῾Ελλήνων πατέρων, ἐκδ. Μήνυμα, ᾿Αθήνα 1986, σελ. 51).
.      ῞Ωστε ὁ Θεός προωθεῖ ἄρχοντες, ἀνάλογα μέ τήν ποιότητα τῶν πολιτῶν. Στούς καλούς πολίτες προωθεῖ καλούς ἄρχοντες καί στούς κακούς παραχωρεῖ (ἀνέχεται) κακούς ἄρχοντες». Προσέτι καί ὁ ἅγιος Νικόλαος ὁ Καβάσιλας διατυπώνει τήν γνώμη ὅτι “δίδωσιν (ἐνν. ὁ Θεός) ἄρχοντα τοῖς πονηροῖς κατά τάς καρδίας αὐτῶν”. (Μετάφραση Παναγιώτη Νέλλα)· «δίνει ὁ Θεός στούς πονηρούς ἄρχοντα σύμφωνα μέ τήν ἐπιθυμία τους». (Νικολάου Καβάσιλα, Θεομήτωρ, Λόγος εἰς τόν Εὐαγγελισμόν 9, κείμενο-εἰσαγωγή-μετάφραση-σχόλια Παναγιώτης Νέλλας, ἐκδ. ᾿Αποστολικῆς Διακονίας, ᾿Αθῆναι 1974, σελ. 156). ᾿Ακόμη ὁ Μέγας Βασίλειος ἀποφαίνεται ὅτι “πολλάκις ἡ ἀκρισία δήμου τόν χείριστον εἰς ἀρχήν προεστήσατο”. (Μ. Βασιλείου, Εἰς ῾Εξαήμερον, ῾Ομιλία 8, Ρ.G. 29, 173 Α). ῾Η ἔλλειψη λοιπόν κρίσεως, ἡ ἀπερισκεψία τοῦ δήμου πολλές φορές τόν χειρότερο ἀνέδειξε στήν ἐξουσία. Γι᾿ αὐτήν τήν ἀκρισίαν ποῖος ἄλλος εὐθύνεται, ἐάν ὄχι ὁ φορέας της, δηλαδή ὁ δῆμος;
.     ῞Οπως πολύ ὀρθά γράφει ὁ Γ. Ζαρίφης στήν «Χριστιανική» τῆς 11ης Νοεμβρίου 2010 «ὁ λαός μας ἔμαθε νά ζεῖ εὔκολα. ῞Ησσων προσπάθεια ὡς μαθητής καί φοιτητής, δουλειά στό Δημόσιο, ἐπιδοτήσεις οἱ ἀγρότες, θαλασσοδάνεια οἱ μεγάλοι καί οἱ μικροί ἐπιχειρηματίες» καί ὁ καθηγητής στό Πανεπιστήμιο τοῦ Υale Στάθης Καλύβας στήν “Καθημερινή” τῆς 31ης ᾿Οκτωβρίου 2010· «῾Η πρόσβαση σέ μιά ἄνετη ζωή θεωρήθηκε αὐτονόητο δικαίωμα ἄσχετο μέ τήν προσπάθεια καί τίς ἱκανότητες τοῦ καθενός καί ἐντελῶς ξεκομμένο ἀπό τήν ἱκανότητα τῆς χώρας νά καινοτομεῖ καί νά ἀνταγωνίζεται, δηλαδή νά παράγει πλοῦτο». Στό φαντασιακό τῆς μεταπολιτευτικῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας δέσποζε ἡ ἀντίληψη ὅτι ὁ καθένας μπορεῖ -καί δικαιοῦται- νά ἀπολαμβάνει τά πάντα ἄκοπα! ῾Η διαφθορά διαχέεται στήν πλατιά μᾶζα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καί δέν περιορίζεται μόνο στή πολιτική ἡγεσία. ῾Η φοροδιαφυγή καί ἡ κάθε εἴδους κλοπή -ἰδιαίτερα ἡ κλοπή τοῦ δημοσίου χρήματος- εἶναι παροιμιώδεις στόν ἑλληνικό λαό. Σκεφτεῖτε ὅτι στήν Κρήτη τόν 19ο αἰώνα – δέν ξέρω τώρα – ὑπῆρχε καί ἐτιμᾶτο ἡ «Παναγία ἡ Κλεφτρίνα» κατά τό «Παναγία ἡ Γοργοϋπήκοος», «Παναγία ἡ Γλυκοφιλοῦσα» κλπ. (Φυσικά ὑπάρχουν καί οἱ ἐξαιρέσεις· οἱ σκληρά ἐργαζόμενοι, οἱ ἔντιμοι, οἱ ἀδιάφθοροι καί οἱ συνεπεῖς στίς φορολογικές τους ὑποχρεώσεις -μόνο πού εἶναι μία θλιβερή ἤ ἐλπιδοφόρα, ὅπως τό πάρει κανείς, ἐξαίρεση πού δέν ἀναιρεῖ τόν γενικό κανόνα).
.     ῾Ο Θ. Παντούλας ὁμιλεῖ -πολύ εὔστοχα – γιά ἔλλειμμα πολιτῶν καί ὄχι μόνο γιά ἔλλειμμα πολιτικῶν στή σύγχρονη ῾Ελληνική κοινωνία. ῾Ο ῾Ελληνικός λαός πρέπει μόνος του νά λύσει τά προβλήματα πού ἀσφυκτικά τόν περιβάλλουν καί ὄχι νά περιμένει ἀπό ἄλλους νά τοῦ τά λύσουν, ἰδιαίτερα ἀπό τούς φθαρμένους πολιτικούς τῶν τωρινῶν πολιτικῶν κομμάτων. Βεβαίως στίς τελευταῖες Δημοτικές καί Νομαρχιακές πολιτικές σημειώθηκε τεράστια ἀποχή πού ἐκφράζει τή δυσαρέσκεια τῶν ῾Ελλήνων πολιτῶν πρός τό κρατοῦν πολιτικό σύστημα. ῎Ας ἐλπίσουμε ὅτι ἡ κοινωνική δυναμική θά κυοφορήσει ἕνα καινούργιο κόμμα, ἤ ἕνα καινούργιο πολιτικό σχηματισμό-κίνημα, πού θά ἐκφράζει γνήσια τόν ῾Ελληνικό λαό. Κάθε λύση τοῦ ῾Ελληνικοῦ προβλήματος πρέπει νά προέρχεται ἀπό τά κάτω. ῎Η ἐν πάσῃ περιπτώσει σέ ἐναρμόνιση τοῦ λαοῦ καί τῶν ἡγετῶν του. Οὐδέποτε πρέπει νά λησμονοῦμε ὅτι κάθε κοινωνία στό σύνολό της εἶναι ὑπεύθυνη γιά ὅ,τι τῆς συμβαίνει – εἴτε πρός τό καλύτερο εἴτε πρός τό χειρότερο…

(Πηγή: ἐφημ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ», 29.12.2010. Διαδίκτυο: «Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ» [alopsis.gr])

 

, ,

Σχολιάστε

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΩΝΤΑΣ ΤΟ 2010: «ΟΙ ΠΑΠΑΔΕΣ ΦΤΑΙΝΕ»

Τὸ 2010 ἀποχαιρετᾶ τοὺς Νεοέλληνες…
Ἡ Ἑλλάδα τοῦ 2011 δὲν θέλει τὴν Ἐκκλησία, θέλει τὴν “χρεωκοπία”!
Νοσταλγοὶ τοῦ Ἐμβὲρ Χότζα ξεσποῦν κατὰ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν Ἱεραρχῶν !

H Ἑλλάδα ἐγκαταλείπει τὸ 2010 βιώνοντας  μία μεγάλη οἰκονομικὴ κρίση, ἀλλὰ καὶ μία προσπάθεια περιθωροποίησης τῆς Ὀρθόδοξης  Ἐκκλησίας. Οἱ ἐκπρόσωποι τῆς Ἐκκλησίας ἀντιμετωπίζονται ὡς “λεπροί”  καὶ ὡς “περιθωριακοὶ” ἀπὸ ἐκπροσώπους δημοτικῶν καὶ περιφερειακῶν ἀρχῶν καὶ ζητεῖται ἡ ἀπομάκρυνσή τους ἀπὸ κάθε δημόσια ἐκδήλωση. Οἱ ρατσιστικὲς καὶ φασιστικὲς ἐπιθέσεις κατὰ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, τῶν ἐκπροσώπων της καὶ γενικὰ κάθε ἐκκλησιαστικῆς  παρουσίας ἢ ἐκδήλωσης σὲ δημόσιο χῶρο ἔχουν λάβει πρωτοφανεῖς διαστάσεις,  …  γιατί αὐτὴ ἡ θλιβερὴ μειοψηφία πολιτικῶν, δημοσιογράφων, καθηγητῶν Πανεπιστημίου καὶ λοιπῶν ἔχει καταλάβει τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐνημέρωσης καὶ ἐπηρεάζει ἕνα μέρος τῆς κοινῆς γνώμης ( ἐνῶ ἕνα ἄλλο μεγάλο μέρος τοῦ λαοῦ ΑΠΕΧΕΙ ἢ ἐπιλέγει λευκὸ-ἄκυρο καὶ ἀφήνει αὐτὲς τὶς μειοψηφίες ἀνεξέλεγκτες ) . Καθημερινὰ βλέπουμε  ἰνστρούχτορες τῆς Νέας Ἐποχῆς ( φανεροὺς ἢ κεκαλυμμένους, ἀφιλοκερδῶς ἢ ἀφειδῶς χρηματοδοτούμενους ἀπὸ παραθρησκευτικὲς σέκτες, ἐντὸς καὶ ἐκτὸς Ἑλλάδας ) νὰ ὑβρίζουν τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, νὰ ἀποπατοῦν κατὰ Ἱεραρχῶν, ἱερέων καὶ ἁπλῶν πιστῶν.
ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ, πόλεμο κατὰ τῆς Ἐκκλησίας πρωτοφανῆ καὶ ἀνελέητο, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ κρίση,  καὶ ὑπάρχει ἀνάγκη  πνευματικῆς ἀφύπνισης, προσευχῆς. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία βρίσκεται ( ἀτύπως ἀκόμα) μπροστὰ σὲ ἕνα ΑΘΕΪΣΤΙΚΟ ΔΙΩΓΜΟ (συνεπικουρούμενο ἀπὸ διάφορες ἄλλες  παραθρησκευτικὲς (νεοπαγανισμός, σαϊεντολογία κλπ ) καὶ παραχριστιανικές  ὁμάδες ποὺ ἔχουν σὰν στόχο νὰ ὑποτάξουν θρησκευτικὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα), ὁ ὁποῖος θὰ λάβει μεγαλύτερες διαστάσεις, ἀφοῦ ἔχουν τοποθετηθεῖ οἱ “κατάλληλοι” σὲ ὑψηλὰ ἀξιώματα (ὑπουργεῖα, περιφέρειες, κεντρικοὺς δήμους κλπ ).
Οἱ ἐπιθέσεις αὐτὲς κατὰ τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν σαφῶς καὶ στόχο ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΤΙΚΟ. Τὴν ὥρα ποὺ ἑκατοντάδες ἄνθρωποι αὐτοκτονοῦν σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα λόγῳ τῆς οἰκονομικῆς κρίσης, τὴν ὥρα ποὺ ἑκατοντάδες χιλιάδες ἄνθρωποι εἶναι ἄνεργοι, εἶναι στὰ ὅρια τῆς φτώχειας καὶ τῆς ἐξαθλίωσης, τὴν ὥρα ποὺ οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι μὲ τὸ ζόρι τὰ βγάζουν πέρα κάθε μήνα, ἡ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗ τῆς Ἐκκλησίας ἐκ μέρους ἐκείνων ποὺ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ( ἐδῶ καὶ 30 χρόνια ) τὴν ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ( πολιτικοί, μεγαλοεκδότες, μεγαλοδημοσιογράφοι, Πανεπιστημιακοὶ , κρατικοδίαιτοι καὶ πρόεδροι ψευτοανεξάρτητων σωματείων “προστασίας ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων” καὶ ἄλλοι ποὺ ἀνέβηκαν ψηλὰ μὲ “γνωριμίες” σὲ “τοῦνελ” καὶ “λέσχες” ) εἶναι ἀναγκαία καὶ ἱκανὴ συνθήκη γιὰ νὰ μὴν λογοδοτήσουν γιὰ τὶς εὐθύνες τους στὸ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΚΑΤΑΝΤΗΜΑ τῆς ΕΛΛΑΔΟΣ.
Ἔτσι, μὲ συνεχῆ πλύση ἐγκεφάλου πρὸς τὸν Ἑλληνικὸ λαό, τὸν ὁποῖο “ΕΚΠΟΡΝΕΥΣΑΝ” μέσῳ τῆς ριαλιτικῆς τηλεόρασης, τοῦ Life Style παλαιότερων καὶ νεόκοπων μεγαλοεκδοτῶν ( ἀκόμα καὶ νεανικῶν ἑβδομαδιαίων ἐφημερίδων ποὺ γίνονται κέντρο ΝΕΟΕΠΟΧΙΤΙΚΗΣ καὶ ΑΝΤΙΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ, ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗΣ, νεοφασιστικῆς   προπαγάνδας κατὰ τῆς Ἐκκλησίας καὶ συγκεκριμένων Ἱεραρχῶν)  καὶ μεγαλοκαναλαρχῶν, τῆς οἰκονομικῆς  “εὐμάρειας” μὲ στόχο τὴ συνεχῆ ὑπερκατανάλωση καὶ ὑπερδιασκέδαση μὲ χρήση ” οὐσιῶν ” καὶ “οἰνοπνευμάτων” , στόχευαν καὶ στοχεύουν νὰ τὸν ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὸν ἀληθινὸ Θεό, τὸν Τριαδικὸ Θεὸ καὶ νὰ ἀποκόψουν τὴ νέα γενιὰ ἀπὸ τὴν ΑΛΗΘΕΙΑ, τὴ ΖΩΗ, τὸ ΦΩΣ, τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία Του.
Ἀχόρταγοι, ὅμως, ὅπως ἦταν καὶ εἶναι, ἔφαγαν τὶς ΕΠΙΔΟΤΗΣΕΙΣ τῆς ΕΕ, κατέκλεψαν τὶς οἰκονομίες, τὶς ἀποταμιεύσεις, τὰ λεφτὰ τῶν ταμείων τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ μέσῳ τοῦ Χρηματιστηρίου, τῶν δημοσίων ἔργων , τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων, τῆς ΖΗΜΕΝΣ , μέσῳ τοξικῶν ὁμολόγων καὶ μυρίων ἄλλων τρόπων, ρίχνοντας τώρα τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν οἰκονομικὴ κατάρρευση στοὺς ἁπλοὺς πολίτες. “Βάπτισαν” ὡς “σκάνδαλο” τὸ θέμα τῆς μονῆς Βατοπαιδίου, γιὰ νὰ ἀποπροσανατολίσουν, γιὰ θέσεις καὶ καρέκλες, μόνο ποὺ τώρα οἱ καρέκλες ἔγιναν ” ἠλεκτρικές” …
Εναι τόσο φιονισμένοι κα πορωμένοι, μ ντιχριστιανικ κα ντιεκκλησιαστικ φανατισμό, πο δν βλέπουν τί κανε Στάλιν, ταν Ρωσία βρέθηκε μπροστ στ μεγάλο κίνδυνο το Β´ παγκοσμίου πολέμου π τν πίθεση το ναζισμο. Τὸ ἀφιερώνουμε στοὺς σημερινοὺς ΝΕΟΕΠΟΧΙΤΕΣ ΑΘΕΪΣΤΕΣ καὶ ἐχθροὺς τῆς  Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.
Ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ ἐκ τῶν ἐγκριτοτέρων ἱστορικῶν τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Richard Overy : «οἱ λέξεις “πατρίδα” καὶ “πάτριο ἔδαφος” ἐμφανίστηκαν πάλι. Ἡ “Διεθνής”, ὁ ὕμνος τοῦ διεθνοῦς σοσιαλιστικοῦ κινήματος, ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ καινούργιο ἐθνικὸ ὕμνο…«Ἡ ἐπιστράτευση τῆς παράδοσης δὲν σταμάτησε στοὺς ἥρωες τοῦ παρελθόντος. Στὴ διάρκεια τοῦ 1942, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀδιάκοπα διωκόμενη ἀπὸ ἕνα ἀθεϊστικὸ καθεστώς, ξαφνικὰ ἀποκαταστάθηκε. Ἐπὶ χρόνια οἱ Ρῶσοι Χριστιανοὶ ἀναγκάζονταν σὲ ἕναν ὑπόγειο βίο, ὅπως οἱ Χριστιανοὶ τοῦ ἀρχαίου κόσμου. Οἱ ἐκκλησίες καὶ τὰ μοναστήρια ἔκλεισαν καὶ οἱ κοινότητές τους διασκορπίστηκαν. Πρὶν τὴν Ὀκτωβριανὴ Ἐπανάσταση ὑπῆρχαν 50.000 ἱερεῖς καὶ 163 Ἐπίσκοποι στὴ Ρωσικὴ Ἐκκλησία. Τὸ 1941 ὑπῆρχαν μόνο περὶ τοὺς 100 (φανεροὺς) ἱερεῖς καὶ 7 ἐπισκόπους. Ὁ βίος τους παρακολουθεῖτο στενὰ ἀπὸ τὸ καθεστώς. Χιλιάδες ἐνεργοὶ Χριστιανοὶ λάμβαναν (Θεία)  Κοινωνία μυστικά, ἀλλὰ τὰ ρίσκα ποὺ ἔπαιρναν ἦταν τεράστια. Μὲ τὸ ξέσπασμα τοῦ πολέμου ἡ στάση τοῦ καθεστῶτος ἄρχισε νὰ ἀλλάζει. Ὁ Μητροπολίτης Σέργιος, κεφαλὴ τῆς ἐκκλησίας, ἔκανε ἔκκληση στοὺς πιστοὺς ἀνήμερα τῆς γερμανικῆς εἰσβολῆς, ὥστε νὰ κάνουν τὰ πάντα γιὰ τὴν τελικὴ νίκη… “
Διαβάζουμε γιὰ τὸν Ἅγιο Λουκᾶ, Ἐπίσκοπο Συμφερούπολης καὶ Κριμαίας : “Τὴν Ἄνοιξη τοῦ 1942 ἀλλάζει ἡ στάση τῆς πολιτείας ἀπέναντι στὸν ἴδιο, ἀλλὰ καὶ ἀπέναντι στὴν Ἐκκλησία. Σὲ ὅλη τὴν ἐπικράτεια τῆς Ρωσίας ἀνοίγουν ἐκκλησίες καὶ ὁ λαὸς βρίσκει καταφύγιο στοὺς ναοὺς ἀπὸ τὴν παραφροσύνη τοῦ πολέμου. Γιὰ νὰ καλυφθοῦν οἱ ὑπάρχουσες ἀνάγκες ὁ ἐπίσκοπος Λουκᾶς προάγεται σὲ ἀρχιεπίσκοπο Κρασνογιάρσκ. Οἱ Γερμανοὶ ὑποχωροῦν καὶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος μεταφέρεται δυτικότερα, στὸ Ταμπώφ. Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ 150 στρατιωτικὰ νοσοκομεῖα. Ἡ Ἐκκλησία γιὰ νὰ τὸν διευκολύνει τὸν μεταθέτει στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Ταμπὼφ καὶ Μιτσούρινσκ.“
Ἑλληνικὲ λαέ, ξέρεις τώρα τὴν ἀλήθεια !

Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὴν ἀνεργία !  Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὶς περικοπὲς στοὺς μισθούς, στὰ δῶρα Χριστουγέννων, στὰ ἐπιδόματα καὶ γιὰ ὅλα τὰ οἰκονομικὰ μέτρα, ἀλλὰ καὶ γιὰ ἐκεῖνα ποὺ μᾶς ἑτοιμάζουν τὸ 2011!  Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὴν ἀκρίβεια  (τέλη κυκλοφορίας, ΦΠΑ, φόρους στὰ ἀκίνητα, λογαριασμούς, πετρέλαιο θέρμανσης, παντοῦ )! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὴ δημόσια ἐκπαίδευση καὶ τὰ ἑκατομμύρια ποὺ ξοδεύεις στὴν παραπαιδεία ! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὰ ἑκατομμύρια ποὺ ξοδεύεις στὴν ἰδιωτικὴ ὑγεία ἢ γιὰ τὰ ράντζα ! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὰ τροχαῖα ! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὰ ἑκατοντάδες παιδιὰ ποὺ πεθαίνουν ἀπὸ ναρκωτικὰ ἢ ἀλκοολισμὸ ! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τοὺς καρκίνους καὶ τὸ AIDS  ! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὴν χρεωκοπία τῶν ταμείων καὶ τὴν ἔλλειψη χρημάτων γιὰ τὰ φάρμακα ! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὸ κυκλοφοριακὸ ! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὰ ψυχολογικὰ προβλήματα τὸ κόσμου καὶ τὰ διαζύγια ! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὴ γραφειοκρατία καὶ τὸν χουλιγκανισμὸ καὶ τὴν κάθε εἴδους βία ! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὴν μόλυνση τοῦ περιβάλλοντος, τὴ ρύπανση τῆς ἀτμόσφαιρας (γῆ, ἀέρας, θάλασσα )! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὰ νοθευμένα φαγητὰ καὶ τὰ μεταλλαγμένα ! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὰ 32 τρισεκατομμύρια δολλάρια (σὲ εὐρὼ 😉 ποὺ χάθηκαν στὰ χρηματιστήρια ! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὶς χρεωκοπίες τραπεζικῶν, στεγαστικῶν, ἀσφαλιστικῶν ἱδρυμάτων, ἀκόμα καὶ χωρῶν !  Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὶς ὑπόγειες πυρηνικὲς δοκιμὲς (ποὺ προκάλεσαν τὸ τσουνάμι στὴν Ἰνδονησία ; ) ! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τοὺς 2 Παγκοσμίους πολέμους καὶ τὶς ἀτομικὲς βόμβες ! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὶς αὐτοκτονίες ! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὴν ἔκρηξη στὸ Τσέρνομπιλ καὶ τὴν ἐκροὴ ραδιενέργειας ! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὶς κακοκατασκευὲς στὰ δημόσια ἔργα ! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὴ χρεωκοπία δημοσίων ὀργανισμῶν ( Ὀλυμπιακή, ΔΕΗ κλπ ) ! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τοὺς πολέμους, ἀφοῦ ἐλέγχουν ὅλες τὶς μεγάλες πολυεθνικὲς ! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὶς ἀδικίες ποὺ γίνονται ἀπὸ τοὺς ἐργοδότες ἢ τὶς ἀδικίες εἰς βάρος τῆς ὁμάδας σου ἀπὸ παράγοντες καὶ διαιτητές ! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὴν πείνα καὶ τὶς ἀσθένειες τοῦ τρίτου κόσμου ! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὴν Τουρκοκρατία ! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὴν Φραγκοκρατία ! Οἱ παπάδες φταῖνε ποὺ τὰ ἐθνικά μας θέματα εἶναι σὲ τέλμα ! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὴν κατάσταση στὶς φυλακὲς ! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὶς ληστεῖες καὶ τὰ ἐγκλήματα ! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ τὶς 300.000 ἀμβλώσεις ! Οἱ παπάδες φταῖνε γιὰ ὅλα ! Καὶ οἱ μοναχοὶ ! Καὶ ἡ Ἐκκλησία !

(…)

ΠΗΓΗ: (http://ierapostoli.wordpress.com/2008/11/23/erga_theos/)

 

, , , ,

Σχολιάστε