Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Εἰδωλολατρία

ΟΙ ΣΑΤΑΝΙΚΕΣ ΕΠΙΝΟΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΙΩΚΤΩΝ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

ΟΙ ΣΑΤΑΝΙΚΕΣ ΕΠΙΝΟΗΣΕΙΣ
ΤΩΝ ΔΙΩΚΤΩΝ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ν. Ματσούκα,
«Ὀρθοδοξία καὶ αἵρεση
στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς συγγραφεῖς τοῦ δ´, ε´ καὶ ϛ´ αἰώνα»,
ἔκδ. β´, ἐκδ. Π. Πουρναρᾶ, Θεσ/νίκη 1992,
σελ. 141-143

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

.                 Οἱ ἀδιάλλακτοι διῶκτες τῶν χριστιανῶν ἐπιχειροῦσαν νὰ πτοήσουν καὶ νὰ ἐκμηδενίσουν τοὺς χριστιανοὺς ὄχι μόνο μὲ τὰ μαρτύρια, ἀλλὰ καὶ μὲ τέτοιες πράξεις ποὺ θἀποδυνάμωναν τὸ περιεχόμενο τῆς χριστιανικῆς πίστης, γκρεμίζοντας τὰ εἴδωλά της, ὅπως τἀντιλαμβάνονταν φυσικὰ οἴδιοι οἱ διῶκτες. Μὲ ἄλλα λόγια, ὅπως συμβαίνει μὲ τὶς σατανικὲς ἐπινοήσεις τῶν σύγχρονων βασανιστηρίων τοῦ φωτισμένου κατὰ τὰ ἄλλα 20οῦ αἰώνα, ἔδιναν μεγάλη βαρύτητα στὴν ἀποσύνθεση τῆς ψυχικῆς δύναμης καὶ τοἐσωτερικοῦ φρονήματος τῶν ἀνθρώπων. Γι᾽ αὐτὸ λεηλατοῦσαν τοὺς χριστιανικοὺς τάφους καὶ ἔριχναν τὰ σκηνώματα τῶν μαρτύρων στὴ θάλασσα, ὥστε νὰ μὴν ἔχουν οἱ Χριστιανοὶ ἐνώπιόν τους θεοὺς καὶ νὰ τοὺς προσκυνοῦν. Ἡ ἑρμηνεία τῶν διωκτῶν γινόταν κατὰ προβολὴ δικῶν τους βέβαια εἰδωλολατρικῶν πεποιθήσεων. Κάτι ἀνάλογο ἤθελαν νὰ κάνουν καὶ μὲ τὰ μαρτύρια τῆς πυρᾶς. Ἐξαφανίζοντας μὲ τὴν καύση τοὺς Μάρτυρες πίστευαν πὼς θὰ νέκρωναν τὴν ἐλπίδα τῶν Χριστιανῶν στὴν ἀνάσταση. Ἔτσι ἡ «παλιγγενεσία», μία ἰσχυρὴ ἐλπίδα τῶν Χριστιανῶν, θὰ καταντοῦσε ἀνέφικτο πλάσμα. Ἡ ἐλπίδα ἄλλωστε στὴν ἀνάσταση, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ πεντόσταγμα τῆς βιβλικῆς καὶ θεολογικῆς διδασκαλίας γιὰ τὴν σωτηρία καὶ τὴν ἀφθαρσία τοῦ ἀνθρώπου, πυρπολοῦσε ἔνα ἀκράτητο ἐνθουσιασμὸ στοὺς μάρτυρες. Μιὰ τέτοια λοιπὸν καταιγίδα ἐνθουσιασμοῦ καὶ ἱερῆς ἀφοσίωσης δὲν μποροῦσε, κατὰ τοὺς εἰδωλολάτρες, νὰ ἀναχαιτιστεῖ μὲ μόνη τὴν σωματικὴ ὀδύνη· χρειαζόταν, κατὰ τοὺς διῶκτες, μία ἀποτελεσματικὴ ψυχικὴ ἀποδιοργάνωση καὶ ἀποδυνάμωση. Ἔτσι, ἔχοντας στὸ νοῦ τους εἰδωλολατρικὲς παραστάσεις, ἐπιχειροῦσαν νὰ σβήσουν παρόμοιες κατὰ τὴ γνώμη τους στὸ νοῦ τῶν χριστιανῶν. Ἡ καύση τῶν σωμάτων, ὁ ἑξαφανισμός τους θὰ ὁδηγοῦσαν στὴν ἀπονέκρωση μίας τόσο δημιουργικῆς ἐλπίδας, μιὰ καὶ θὰ ἔχαναν οἱ χριστιανοὶ τὸ συγκεκριμένο πράγμα, ὅπου στήριζαν τὴν πίστη τους. Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ θὰ διαψευδόταν καὶ ἡ ὑπόσχεση τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἐγκλωβισμὸς αὐτὸς στὴν εἰδωλικὴ κυριαρχία δείχνει τὴν εὐρύτατα ἐξαπλωμένη τὴν ἐποχὴ ἐκείνη νοοτροπία ὅτι ἡ θεότητα κάθε μορφῆς εἶναι κατ᾽ ἀνάγκην ἐνυλωμένη σὲ μία περιορισμένη αἰσθητὴ πραγματικότητα. Τὸ γεγονὸς τοῦτο ἦταν φυσικὸ νὰ ἐπηρεάζει στὴν ζωὴ καὶ τὴν σκέψη καὶ χριστιανούς, μιὰ καὶ ἡ περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα τῶν εἰδωλολατρικῶν ἀντιλήψεων κυριαρχοῦσε παντοῦ. Στὸ σημεῖο τοῦτο ἡ θεολογία εἶχε πράγματι νὰ ἀντιμετωπίσει ἕνα σοβαρὸ κίνδυνο.
.           Ὡστόσο ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἦταν ζωντανεμένες στὸ κήρυγμα τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ στὴν ἐμπειρία τῆς λατρευτικῆς κοινότητος τῶν χριστιανῶν, ἀκολουθοῦσε στερεὰ τὶς προϋποθέσεις τοῦ βιβλικοῦ κόσμου. Περιορισμὸς σὲ μία συγκεκριμένη αἰσθητὴ περιοχὴ καὶ ἑπομένως κυριαρχία εἰδωλικῶν προτύπων ἦταν ἀδιανόητη μέσα στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας, μιὰ καὶ ἡ παράδοση ἐπιμένει σταθερά. Πουθενὰ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει κάτι ἀπόλυτο ἔξω ἀπὸ τὴν περιοχὴ τῆς θείας πραγματικότητας. Ὁλόκληρη ἡ κτίση λοιπὸν ἑξαρτιέται ἀπὸ τὸν Τριαδικὸ Θεό, ὁ ὁποῖος πάντοτε εἶναι παρὼν στὴν φύση καὶ στὴν ἱστορία. Καὶ ἐξάρτηση τούτη ὅτι εἶναι ζήτημα ζωῆς ἢ θανάτου. Αὐτὴ ἡ παράδοση λοιπὸν ποὺ συνεχίζεται στὴν ὅλη πορεία τῆς ἱστορίας, πῶς μπορεῖ νὰ ταιριάζει μὲ τὴν εἰδωλικὴ κυριαρχία ἑνὸς αἰσθητοῦ πράγματος, μιᾶς ἰδέας ἢ ἑνὸς προσώπου; Ἐφ᾽ ὅσον ζοῦσε κανεὶς σὲ αὐτὴν τὴν ἀλήθεια, δὲν ἦταν νοητὸ νὰ καταφύγει στὴν προσκύνηση ὁποιωνδήποτε εἰδώλων. Οἱ διῶκτες ἔκαναν ἐξάπαντος κακὸς ὑπολογισμός, παρασυρόμενοι ἀπὸ δικές τους παραστάσεις.

Advertisements

, ,

Σχολιάστε

ΑΚΑΤΑΣΧΕΤΗ ΚΑΙ ΑΣΤΗΡΙΚΤΗ Η ΦΛΥΑΡΙΑ ΤΩΝ «ΕΘΝΙΚΩΝ»

ΑΚΑΤΑΣΧΕΤΗ ΚΑΙ ΑΣΤΗΡΙΚΤΗ
Η ΦΛΥΑΡΙΑ ΤΩΝ «ΕΘΝΙΚΩΝ»

τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΛΑΜΙΑΣ»

.                 Οἱ συγκεκριμένοι «ἐθνικοί», δηλ. ὀπαδοὶ τῆς ἐθνικῆς ἑλληνικῆς θρησκείας, δὲν σταματοῦν νὰ ἀναποδογυρίζουν, μέσα σὲ ἄγνοια καὶ σύγχυση εὐρισκόμενοι, τὰ πράγματα.
.                 Βασικὰ ἔχουν μεγάλο πρόβλημα μὲ τὴν Π. Διαθήκη καὶ τοὺς Ἑβραίους. Ἀπὸ κοντὰ δὲν ἀποδέχονται τὸ Χριστιανικὸ Ἑορτολόγιο καὶ τὸ Ἱερατεῖο παρόλο ποὺ καὶ αὐτοὶ στὶς κορυφὲς καὶ τὰ πλάγια τῶν ἑλληνικῶν βουνῶν καὶ στὰ ἐναπομείναντα ἱερά τὴς ἀρχαιότητας κάνουν καὶ γιορτὲς καὶ ἔχουν δικό τους ἱερατεῖο.
.                 Λοιπόν, ἂς τὸ ποῦμε γιὰ ἄλλη μία φορά: ἡ Π. Διαθήκη εἶναι πρωτίστως ἡ Ἐθνικὴ Ἱστορία τῶν Ἑβραίων. Κάθε λαὸς ἔχει τὴν ἱστορία του. Καὶ οἱ Ἑβραῖοι ἔχουν τὴ δική τους ποὺ κατὰ βάση εἶναι καταγεγραμμένη στὴν Π. Διαθήκη.
.                 Ἐπειδὴ ὅμως ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους προῆλθε ὁ Χριστός, ὁ Μεσσίας καὶ Σωτήρας τοῦ Κόσμου, ὁ ἐνανθρωπήσας Θεός, ὁ Υἱὸς τῆς Παρθένου καὶ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Ναζωραῖος, ἀπὸ τὴ Ναζαρὲτ τῆς Γαλιλαίας, ὁ Ἀρχηγὸς καὶ Τελειωτὴς τῆς Πίστεώς μας καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὡς ἐκ τούτου ἡ Π. Διαθήκη εἶναι καὶ ἡ Προϊστορία τοῦ Χριστοῦ. Προφητεύει γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ εἶναι «Παιδαγωγὸς εἰς Χριστόν».
.                 Ἡ Π. Διαθήκη λοιπὸν μᾶς λέγει ὅτι ὁ Χριστὸς θὰ ἔλθει, ἡ Κ. Διαθήκη μᾶς λέγει ὅτι ὁ Χριστὸς ἦλθε καὶ ἡ Ἀποκάλυψη μᾶς λέγει ὅτι ὁ Χριστὸς θὰ ξανάρθει.
.                 Ἔτσι ἡ Π. Διαθήκη ἔχει καὶ τὴν ἱστορία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ἔχει ὅμως καὶ τὶς προφητεῖες γιὰ τὸν Κύριο καὶ τὸ νέο Ἰσραὴλ τῆς Χάριτος, τὸν λαὸ τῆς Ἐκκλησίας. Ἔχει γεγονότα, ἔχει ὅμως καὶ ἀλληγορίες καὶ προτυπώσεις. Πολλὰ πράγματα καὶ πρόσωπα δὲν ἑρμηνεύονται ξερὰ – ἱστορικὰ μόνο, ἀλλὰ ὑπὸ τὸ πρίσμα τῆς Κ. Διαθήκης, χωρὶς ὅμως νὰ αἴρεται καὶ ἡ ἱστορικότητά τους.
.                 Οἱ ὀπαδοὶ τῆς ἐθνικῆς ἑλληνικῆς θρησκείας ὅμως κάνουν τὸ ἴδιο λάθος ποὺ ἔκαναν καὶ συνεχίζουν νὰ κάνουν οἱ Ἑβραῖοι: βλέπουν τὰ πράγματα ἱστορικὰ καὶ ἐθνικὰ μόνο. Χωρὶς τὴ Χριστολογικὴ καὶ Ἐσχατολογικὴ ἑρμηνεία τους.
.                 Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ φαίνεται ὅτι οἱ ὀπαδοὶ τῆς ἐθνικῆς ἑλληνικῆς θρησκείας παραδέχονται κάπως τὴν Κ. Διαθήκη, δηλαδὴ τὸ Εὐαγγέλιο – ποὺ τὸ ἔγραψαν Ἑβραῖοι βεβαίως, στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ὅμως – καὶ τὸν Χριστιανισμό.
.                 Ναί, ἀλλά, τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἡ Ἐκκλησία ὁμιλοῦν διὰ στόματος τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἀποστόλων ὑπὲρ τῆς θεοπνευστίας τῆς Π. Διαθήκης καὶ ἐξυμνοῦν τὰ κατορθώματα τῶν ἀρχαίων ἀριστέων καὶ ἡρώων της Πίστεως, ποὺ ὑπῆρξαν οἱ πρόγονοι τοῦ Χριστοῦ καὶ τὰ σκαλοπάτια ἐκεῖνα στὴν σκάλα τῆς ἱστορίας τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ «δι᾽ ἧς κατέβη ὁ Θεός».
.                 Ὅλοι δὲ οἱ συγγραφεῖς τῆς Κ. Διαθήκης ἐκθειάζουν τὰ γεγονότα καὶ τὰ πρόσωπα τοῦ ἑβραϊκοῦ λαοῦ, ὄχι στενὰ ἐθνικιστικά, ἀλλὰ ὡς τὰ σημεῖα ἐκεῖνα ποὺ ἀποτελοῦν τὰ θαύματα τοῦ Θεοῦ, σαράντα χρόνια της ἔρημο, ἀλλὰ καὶ μετά,  προκειμένου νὰ δεχθεῖ ὁ κόσμος τὸν Χριστό. Ἔτσι παραδείγματος χάρη τὸ Πάσχα δὲν εἶναι μόνο πέρασμα ἀπὸ τὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα, ἀλλὰ καὶ πέρασμα ἀπὸ τὴ δουλεία τῆς ἁμαρτίας στὴν ἐλευθερία τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ, εἶναι πέρασμα ἀπὸ τὸ θάνατο στὴν Ἀνάσταση, εἶναι τὸ χριστιανικὸ βάπτισμα κ. α. Τὸ αἷμα τοῦ ἀμνοῦ στὴν πόρτα τῶν Ἑβραίων δὲν εἶναι ἁπλὰ καὶ μόνο γιὰ νὰ δεῖ ὁ Ἄγγελος τὰ ἰουδαϊκὰ σπίτια, ἀλλὰ εἶναι καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ ποὺ μᾶς σώζει ἀπὸ τὸν ὄλεθρο τῆς ἁμαρτίας.
.                 Ὅποιος πηγαίνει τὴ Μ. Ἑβδομάδα στὴν Ἐκκλησία ἀκούει ἐκεῖ τὴν ἐπαλήθευση ὅλων τῶν προφητειῶν τῆς Π. Διαθήκης στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Η Π. Διαθήκη ξεπερνᾶ ἔτσι τὸν ἱστορικό της ρόλο καὶ φωτίζει μὲ τὸν προφητικό της λόγο μέσα ἀπὸ τὴ σήραγγα τῆς ἱστορίας τὸ πρόσωπο τοῦ ἐρχομένου Χριστοῦ.
.                 Τὸ ὅτι στὴν πορεία τῶν χρόνων μετακινήθηκαν λαοί, πολέμησαν οἱ Ἑβραῖοι τοὺς Αἰγυπτίους, τοὺς ὁποίους ὅμως Ἑβραίους εἶχαν δοῦλοι τετρακόσια τριάντα χρόνια οἱ Αἰγύπτιοι καὶ πῆγε μετὰ ὁ Μ. Ἀλέξανδρος καὶ οἱ διάδοχοί του καὶ ἀντιστάθηκαν οἱ Μακκαβαῖοι, ὅλα αὐτὰ καὶ ἄλλα πολλὰ ἀποτελοῦν συνηθισμένο καμβὰ  στὸ γεγονὸς καὶ στὴν ἐπιστήμη τῆς ἱστορίας.
.                 Τέλος οἱ «ἐθνικοὶ» “πάλιν καὶ πολλάκις” ἀσχολοῦνται μὲ τὴ μυθολογία τῆς καθόδου τῆς Περσεφόνης στὸν Ἅδη καὶ τὴν ἐπιστροφή της στὴ γῆ,  καὶ τούμπαλιν…
.                 Λοιπόν! Τί σχέση μπορεῖ νὰ ἔχει αὐτὸ τὸ μύθευμα  μὲ τὴν χιλιομαρτυρημένη ἱστορικότητα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ τὴν γενομένη σὲ ἱστορικοὺς χρόνους καὶ ὄχι στὸ θολὸ παρελθὸν τῆς μυθολογίας, χάριν μάλιστα τῆς ὁποίας Ἀναστάσεως ἑκατομμύρια μαρτύρων θυσίασαν τὴ ζωή τους; Πέθανε ποτὲ κανένας γιὰ τὴν Περσεφόνη;
.            Καὶ ἐπειδὴ μᾶς καλοῦν συνεχῶς νὰ γυρίσουμε πίσω στὰ παλιά, στὴν πλάνη τοῦ Δωδεκαθέου καὶ στὴ θρησκεία τῶν εἰδώλων, τοὺς λέμε ὅτι γεννήθηκαν σὲ λάθος ἐποχή. Ἔπρεπε νὰ ζοῦσαν τότε ἐπὶ ἀποστόλου Παύλου στὸν Ἄρειο Πάγο καὶ νὰ μετέστρεφαν τοὺς ὀλίγους ἀρχικὰ ποὺ πίστεψαν εἰρηνικὰ καὶ χωρὶς βία καὶ ἐγκατέλειψαν τὸ ψέμα καὶ τὸ σκοτάδι καὶ εἶδαν τὸ Φῶς τὸ Ἀληθινὸ καὶ τὰ ἑκατομμύρια μετὰ τῶν Ἑλλήνων ποὺ πίστεψαν ἀβίαστα στὸ Χριστό. Τότε ἔπρεπε νὰ ζοῦσαν, για  νὰ βλέπαμε «πόσα ἀπίδια πιάνει ὁ σάκος τους».
.           Εὐτυχῶς ὅμως καὶ γιά μᾶς, ἀλλὰ καὶ γιὰ αὐτοὺς – γιατί ὑπάρχει ἕνα ἀδιαμφισβήτητο ἱστορικὸ προηγούμενο – οἱ Ἕλληνες ἔκαναν τὴν ἐπιλογή τους καὶ διάλεξαν τὸν Χριστό, τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἰς αἰώνας αἰώνων καὶ δὲν τὰ ἀλλάζουν ποτέ !»
.           Μένουμε Ἕλληνες καὶ Ὀρθόδοξοι γιὰ πάντα!!!

 

,

Σχολιάστε

NEOΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑ (μον. Μωυσῆς Ἁγιορ.)

Νεοειδωλολατρία

Γράφει ὁ Μοναχὸς Μωυσῆς, Ἁγιορείτης

ἐφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», 05.01.13

.          Συμπληρώνεται ἑπταετία ἀπὸ τῆς ἀναγνωρίσεως, κατόπιν ἀποφάσεως τοῦ Πρωτοδικείου Ἀθηνῶν (28-2-2006), τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ δωδεκαθέου ὡς ἐπίσημης θρησκείας. Ἡ νεοειδωλολατρία τὰ τελευταῖα ἔτη γνωρίζει σχετικὴ ἔξαρση στὴν Ἑλλάδα. Λατρεύεται ἐλεύθερα τὸ μυθικὸ καὶ ἐμπαθὲς δωδεκάθεο, μὲ τὴν τέλεση τελετῶν καὶ μυστηρίων. Ἄνθρωποι μορφωμένοι παριστάνουν τοὺς ἱερεῖς καὶ προσπαθοῦν νὰ παρασύρουν συμπατριῶτες τους, ἐκθειάζοντας τὸ ἀρχαιοελληνικὸ κάλλος καὶ θέλοντας νὰ τοὺς ἐπαναφέρουν στὴν εἰδωλολατρία.
.          Σὲ ὁμιλίες καὶ γραφές τους ἐκφράζονται ὑποτιμητικὰ καὶ κάποτε χλευαστικὰ γιὰ τὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ θρησκεία. Ὑβρίζουν τὴν ἐκκλησία, τὸν κλῆρο καὶ τὸν μοναχισμό. Φθάνουν σὲ ἀκρότητες καὶ ἀνεπίτρεπτες ἀπειλές. Περιγελοῦν ὅ,τι τὸ ἱερὸ τοῦ χριστιανισμοῦ μὲ φοβερὲς ὑπερβολές. Δὲν ντρέπονται νὰ καθυβρίζουν καὶ τὸ πανίερο πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Μιλοῦν ἀκόμη στὰ βιβλία καὶ τὰ περιοδικά τους γιὰ σφαγὲς τῶν χριστιανῶν.
.          Ὑπάρχουν καὶ ἀδαεῖς νεοειδωλολάτρες, παγανιστές, ἄθεοι καὶ φανατικοὶ πατριῶτες. Παρασύρονται ἀπὸ φθηνὰ καὶ ἀτεκμηρίωτα κηρύγματα ὅτι οἱ χριστιανοὶ κατέστρεψαν τὸν ἀρχαιοελληνικὸ πολιτισμό. Ὁ προκλητικὸς προπαγανδιστικὸς παγανισμὸς φέρνει κάποια ἀποτελέσματα σὲ ἄπιστους καὶ σὲ ἡμιμαθεῖς. Γίνονται γραφικοὶ ἀρκετά, ἂν καὶ εἶναι λίγοι, ὅταν λέγουν ὅτι ὁ χριστιανισμὸς ὑπῆρξε ἄσπονδος ἐχθρὸς τοῦ ἑλληνισμοῦ.
.          Θὰ πρέπει νὰ τονίσουμε ζωηρὰ πὼς ἄλλο εἶναι ὁ ἀρχαιοελληνικὸς πολιτισμὸς καὶ ἐντελῶς ἄλλο ἡ ἀρχαιοελληνικὴ θρησκεία. Τὸ γνωστὸ δωδεκάθεο ἀποτελοῦν μορφὲς λίαν ἐμπαθεῖς. Πάθη ἀνίερα καὶ ἀνθρώπινα τοὺς χαρακτηρίζουν, ὅπως ὑπερηφάνεια, θυμός, ζήλεια, σαρκολατρία καὶ κακία. Ἀκόμη καὶ οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες φιλόσοφοι ἀμφισβητοῦσαν ἔντονα τὴν ὕπαρξη τοῦ δωδεκαθέου, ὅταν μιλοῦσαν γιὰ ἕναν μόνο, ἄγνωστο καὶ ἀπαθῆ θεό. Δὲν θὰ μποροῦσε ποτὲ τὸ θεῖο νὰ εἶναι ἐμπαθές. Δυστυχῶς στὸν προχριστιανικὸ κόσμο ἀπουσίαζαν οἱ ὡραῖες ἰδέες τῆς ἐλευθερίας, τῆς φιλανθρωπίας καὶ τῆς ἀγάπης.
.          Τί θεοὶ εἶναι αὐτοὶ γεμάτοι ἀπὸ ἀδυναμίες, λάθη, προβλήματα καὶ ὑστερήσεις; Τοῦ δωδεκαθέου προϋπῆρξαν δεκάδες δεκάδων θεῶν. Τὸ ἑλληνικὸ δωδεκάθεο κατοικοῦσε στὸ πανύψηλο ὄρος τοῦ Ὀλύμπου. Ὁ πατέρας τῶν θεῶν ἔχει ἕναν ἀνέντιμο βίο, διόλου τιμητικό, ποὺ ἐπ’ οὐδενὶ δὲν ἀποτελεῖ πρότυπο πρὸς μίμηση. Φυλακίζει τὸν πατέρα του, βασανίζει τὴν σύζυγό του, τιμωρεῖ τοὺς ἀνθρώπους. Ὁ Ποσειδώνας εἶναι ἀνήθικος καὶ πρόξενος πολλῶν κακῶν. Ὁ Ἀπόλλων ὑπῆρξε ἐκδικητικὸς καὶ τρομερὸς τιμωρός. Ὁ Διόνυσος φημίζεται γιὰ τὶς βιαιοπραγίες του, ὁ Ἄρης παρουσιάζεται ὡς φιλοπόλεμος, σκληρός, ἄγριος καὶ βάρβαρος.
.          Στὴν λατρεία τῶν θεῶν εἶχαν καὶ ἀνθρωποθυσίες. Μὲ τὸ αἷμα τῆς θυσίας τῶν ἀνθρώπων ράντιζαν τοὺς βωμοὺς τῶν θεῶν. Θυσιάζονταν νέοι, αἰχμάλωτοι καὶ ναυαγοί. Μάλιστα ὁρισμένες φορὲς τὰ θύματα τεμαχίζονταν πρὸ τῶν θυσιῶν τους. Ἰδοὺ πῶς λατρεύονταν οἱ θεοὶ τοὺς ὁποίους καὶ σήμερα θέλουν ὁρισμένοι νὰ τοὺς ἐπαναφέρουν. Ἔτσι ἐξευμενίζονταν οἱ θεοί; Οἱ θεοὶ προκαλοῦν τὸν τρόμο καὶ τὸν θάνατο; Ὁ Χριστὸς ἦλθε νὰ καταργήσει τὴ δωδεκαθεϊκὴ κακία. Ἦλθε νὰ φέρει τὴν ἀλήθεια, τὴν ἀγάπη, τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ταπείνωση. Οἱ ἀρχαῖοι θεοὶ δὲν διδάσκουν τὴν ἀρετή. Γι’ αὐτὸ οἱ πρόγονοί μας τοὺς ἀρνήθηκαν. Οἱ πρὸ Χριστοῦ χριστιανοὶ φιλόσοφοι μίλησαν γιὰ ἕναν μόνο καὶ ἀληθινὸ θεό. Ἔτσι προετοίμασαν τὸ ἔδαφος γιὰ τὴν ἔλευση τοῦ χριστιανισμοῦ.
.          Ἕως τὸν τρίτο αἰώνα ἕνα πλῆθος μαρτύρων ἀγωνίστηκε μέσα ἀπὸ φρικτὰ μαρτύρια γιὰ τὴν ὀρθὴ πίστη τοῦ Χριστοῦ. Εἰδωλολάτρες ἄρχοντες θυσιάζουν, φυλακίζουν, βασανίζουν καὶ θανατώνουν χιλιάδες χριστιανούς. Οἱ χριστιανοὶ ἀντὶ νὰ μειώνονται αὐξάνονται. Ἡ γενναιότητα, ὁ ἡρωισμός, ὁ ἐνθουσιασμός, ἡ γνησιότητα καὶ ἡ ζωηρότητα τοὺς χαρακτηρίζουν. Μὲ τὸν Μέγα Κωνσταντῖνο παύουν οἱ διωγμοί, οἱ ὁποῖοι φωτοστεφάνωσαν μυριάδες πιστούς. Ἔτσι καταργεῖται κάθε μορφὴ εἰδωλολατρίας. Ὁ ἐρχομὸς τοῦ χριστιανισμοῦ χαροποίησε πολλοὺς ἀλλὰ δημιούργησε καὶ ἐχθρότητες καὶ βιαιότητες καὶ βαναυσότητες. Ὁρισμένοι φανατικοὶ χριστιανοὶ ὁδηγήθηκαν σὲ συγκρούσεις.
.          Ἡ ἐπικράτηση τοῦ χριστιανισμοῦ ἔφερε ἕνα νέο πνεῦμα, ἕνα νέο ἦθος, γαλήνη καὶ ἡσυχία. Ἡ Ἐκκλησία δίδαξε μόνο τὸ καλό, τὸ ἀγαθό, τὸ ἱερό, τὸ ὡραῖο καὶ τὸ ἀληθινό. Προσέλαβε ὅ,τι τὸ σοφὸ ἀπὸ τὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ κόσμο καὶ ἀπέρριψε ὅ,τι τὸ ἄηθες, τὸ ἀνίερο, πονηρὸ καὶ κακό. Εἶναι λίαν λυπηρὸ σήμερα μορφωμένοι καὶ μὴ συμπατριῶτες μας νὰ ἐπιλέγουν τὸν μύθο, τὴν ἀναλήθεια, τὴν δαιμονιώδη κακία καὶ μάλιστα νὰ τὰ προσκυνοῦν. Φαίνεται πὼς ἀρέσκονται στὴ μὴ καθαρότητα, στὴν παθολατρία τῶν ἐμπαθῶν θεῶν τους, κι ἔτσι δικαιολογοῦν τὰ πάθη καὶ τὴν κατάστασή τους. Ἡ ἁγία μητέρα μας Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διδάσκει τὴν γνησιότητα, τὴν τιμιότητα, τὴν εἰλικρίνεια, τὴν ἁγιότητα, τὴν ἐγκράτεια, τὴν σεμνότητα καὶ τὴν ταπεινότητα. Οἱ δωδεκαθεϊστὲς νεοειδωλολάτρες θέλουν νὰ παρουσιάζονται πιὸ Ἕλληνες, δὲν θέλουν νὰ ἀγωνίζονται καὶ ἀγαποῦν τὴν μυθολογία καὶ ὄχι τὴν ἀλήθεια.

,

Σχολιάστε

ΤΑ ΚΕΡΔΗ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΖΗΜΙΑ

ΤΑ ΚΕΡΔΗ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΖΗΜΙΑ

.          Σαφὴς ἡ ἐντολὴ τοῦ Κυρίου: «Οὐ δύνασθε Θεῷ δοuλεύειν καὶ µαµωνᾶ» (Ματθ. ϛ´ 24). Δὲν μπορεῖτε νὰ ὑπηρετῆτε δύο κυρίους μὲ τελείως διαφορετικὴ νοοτροπία. Δὲν μπορεῖτε νὰ λατρεύετε τὸν Θεὸ καὶ τὸ χρῆμα. Γιατί καὶ ὁ Θεὸς καὶ τὸ χρῆμα ζητοῦν ὄχι ἕνα μέρος τῆς καρδιᾶς σας, ἀλλὰ ὁλόκληρη τὴν καρδιά σας. Δὲν πρόκειται γιὰ ἁπλὴ χρήση. Πρόκειται γιὰ ἐξάρτηση ἀπὸ τὸ χρῆμα, γιὰ ὑποδούλωση, γιὰ λατρεία.
.         Ὁ Θεὸς θέλει τὸν ἄνθρωπο ἐλεύθερο καὶ σέβεται τὴν ἐλευθερία του. Δυστυχῶς δὲν συμβαίνει τὸ ἴδιο καὶ μὲ τὴν θεότητα τοῦ χρήματος. Πῆρε κυριαρχικὴ θέση μέσα στὴν καρδιά τὸ χρῆμα; Τότε θὰ χαλκεύση στὸν ἄνθρωπο τὰ πιὸ τυραννικὰ δεσμά. Τὸν νεκρώνει, ἀφοῦ τὴν σάρκινη, τὴν εὐαίσθητη καρδιά, τὴν κάνει ἀναίσθητη, ἀσυγκίνητη, σκληρὴ καὶ παγερὴ σὰν τὸ μέταλλο ποὺ λατρεύει.
.         Ὁ ἄνθρωπος, ὁ χρηματολάτρης, παύει νὰ εἶναι ἄνθρωπος. Πῶς μπορεῖ νὰ εἶναι ἄνθρωπος, ὅταν περνάη ἀσυγκίνητος μπροστὰ στὸν ἀνθρώπινο πόνο; Βλέπει καὶ δὲν βλέπει. Παρατηρεῖ τὰ πονεμένα πρόσωπα, τὶς βαθιὲς κοινωνικὲς πληγές, τὴν κατάφωρη ἀδικία, τὶς πολλαπλὲς ἀνάγκες τῶν συνανθρώπων του καὶ ἀντιπαρέρχεται. Καὶ ὅλα αὐτὰ γιατί τὸ χρῆμα ἐκτοπίζει μαζὶ μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὴν ἀγάπη, ἀφοῦ ἄλλωστε ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη. Ὅπως δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξη ταυτόχρονη λατρεία Θεοῦ καὶ μαμωνᾶ, ἔτσι δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξη ἀγάπη στὸν ἄνθρωπο καὶ ἀγάπη στὸ χρῆμα.
.          Ἀλίμονο στὶς κοινωνίες ποὺ λατρεύουν ὡς ὑπέρτατη θεότητα τὸ χρῆμα. Οἱ δεσμοὶ τῆς ἀγάπης, οἱ πιὸ ἱεροί, γίνονται καταπιεστικὰ δεσμά. Συνειδήσεις διαφθείρονται, ὑπολήψεις καταπατοῦνται, χαρακτῆρες κιβδηλοποιοῦνται. Ἡ τιμὴ ἐξαγοράζεται μὲ τὰ πιὸ εὐτελῆ ἀντίτιμα. Οἱ ἀνθρώπινες σχέσεις εὐτελίζονται. Ἀκόμη καὶ οἱ πιὸ ἱεροὶ θεσμοὶ μπορεῖ νὰ βεβηλωθοῦν. Ὁ γάμος ἀπὸ μυστήριο μέγα ξεπέφτει σὲ ἀνίερη ἀγοραπωλησία, μπαίνει σὲ πλειοδοτικὸ διαγωνισμό. Ὁ Χριστὸς πωλεῖται ἀπὸ τὸν μαθητή Του ἀντὶ τριάκοντα ἀργυρίων. Ἡ ἱερωσύνη γίνεται σιμωνία. Ἡ φιλία καταντάει κατάπτυστη προδοσία. Ὁ Ἰούδας καὶ ὁ Σίμων ὁ μάγος ξαναζοῦν σὲ κάθε ἐποχή, γιὰ νὰ πουλήσουν ἢ νὰ ἐξαγοράσουν τὰ ἀτίμητα.
.          Εἴπαμε πὼς τὸ χρῆμα ἐκτοπίζει τὴν ἐλευθερία καὶ ἐγκαθιστᾶ τὴν τυραννία, τὴν τυραννία τῆς ψυχῆς. Ἐκτοπίζει τὸν Θεὸ καὶ τὴν ἀγάπη Του. Ἐκτοπίζει καὶ τὸν ἄνθρωπο ποὺ τὸν ἀλλοτριώνει ἀπὸ ὅλα τὰ ἀξιολογικὰ στοιχεῖα τῆς προσωπικότητός του. Τὸν μεταβάλλει σὲ ἄψυχη μηχανή, χωρὶς λεπτὲς συγκινήσεις, ἱερὰ σκιρτήματα, ὑψηλὲς προοπτικὲς καὶ μεγάλους στόχους.
.         Παράδειγμα χαρακτηριστικὸ τὸ ἐπάγγελμα. Ἀπὸ τὶς πιὸ μεγάλες δυστυχίες εἶναι νὰ ἀπολαμβάνη ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν ἐργασία του μονάχα τὶς εἰσπράξεις του ἢ τὸν μισθό του. Ἡ ἐργασία αὐτὴ χάνει τὴν κοινωνική, τὴν ἀνθρώπινη ἀποστολή της. Οἱ ἀνθρώπινες σχέσεις μεταβάλλονται σὲ μία ψυχρὴ δοσοληψία. Καὶ εἶναι φοβερὸ ὁ ἄνθρωπος νὰ καταντάη ἕνας ἄψυχος «κερματοδέκτης». Γι᾽ αὐτὸν οἱ ἄλλοι πιὰ δὲν εἶναι πρόσωπα. Εἶναι νούμερα, οἰκονομικὲς μονάδες. Ἄξια δὲν ἔχουν αὐτοί, ἀλλὰ τὸ πορτοφόλι τους, ὄχι οἱ ἀρετές τους, ἀλλὰ οἱ ἀπολαυές τους.
. Εἶναι, ἀλήθεια, ἄνθρωπος -δὲν λέμε Χριστιανός- ὁ χρηματολάτρης γιατρός, ὁ ἔμπορος, ὁ βιομήχανος, ὁ ὁποιοσδήποτε ἀσκεῖ κοινωνικὸ λειτούργημα, ποὺ ἀντικρίζει τὸν ἀσθενῆ του, τὸν πελάτη του, τὸν συνάνθρωπό του, ὄχι ὡς ἀδελφό, ἀλλὰ ὡς ἐκμεταλλεύσιμη μονάδα; Ὁ γιατρὸς ποὺ δὲν κοιτάζει τὸν ἀσθενῆ του στὸ πρόσωπο, ἀλλὰ στὴν τσέπη. Ὁ βιομήχανος, ὁ ἔμπορος ποὺ δὲν διστάζουν νὰ λανσάρουν στὴν ἀγορὰ ἀλλοιωμένα καὶ ἐπικίνδυνα προϊόντα. Ὁ δημόσιος λειτουργός, ποὺ γιὰ νὰ ἐξυπηρετήση, θέλει ἀπαραιτήτως τὸ ἀνάλογο «φακελάκι», ὅλοι αὐτοὶ καὶ πολλοὶ ἄλλοι, ποὺ λατρεύουν τὸν μαμωνᾶ, αὐταπατῶνται, ἂν νομίζουν ὅτι μποροῦν συγχρόνως νὰ λατρεύουν καὶ τὸν Θεό.
.           Δυστυχισμένοι στὴν ψεύτικη εὐτυχία τους. Φτωχοὶ στὴν ἀφθονία τους, δὲν ἀντιλαμβάνονται, πὼς ἡ χαρὰ τῆς προσφορᾶς δὲν συγκρίνεται μὲ ὁποιαδήποτε κέρδη. Τὰ κέρδη τους εἶναι ἡ μεγαλύτερη ζημιά τους.

ΠΗΓΗ: περιοδ. «ΖΩΗ», ἀρ. τ. 4231, 10.03.2011

, , , ,

Σχολιάστε

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ

Γεωργίου Ἀχ. Παπαδημητρίου
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ ΟΙ ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ
(ἐν ΑΝΑΛΕΚΤΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ,
30 κείμενα προβληματισμοῦ, κατάθεση στὴν ἱστορικὴ μνήμη
ἔκδ. Ἱ. Κοινοβίου Ὁσ. Νικοδήμου, Γουμένισσα 2005)

Ἡ Ἐκκλησία ποὺ ἱδρύθηκε στὸ ὑπερῷο τῆς Ἱερουσαλὴμ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς πορεύεται ἐπὶ εἴκοσι αἰῶνες μέσα στὴν Ἱστορία καὶ θὰ πορεύεται μέχρι τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου. Πρὶν ἀπὸ 2000 χρόνια «ἐξεχύθη τὸ ὕδωρ τῆς ζωῆς» στὴ γῆ, «ἀλλὰ ἐμεῖς δὲν γνωρίζουμε ἀρκετὰ μὲ ποιοὺς τρόπους, μυστικούς, πότισε τὰ χερσωμένα ἐδάφη τῆς εἰδωλολατρίας καὶ ἔκανε τὴν ἔρημο, κατὰ τὸν προφήτη Ἡσαΐα, νὰ ”ἀνθήσῃ” καὶ νὰ ”ὑλοχαρήσῃ”».
Οἱ πρῶτες χριστιανικὲς κοινότητες, οἱ πρῶτες Ἐκκλησίες, ἱδρύθηκαν στὴν Παλαιστίνη, τὴ Συρία, τὴ Μικρὰ Ἀσία, τὴν Ἑλλάδα, τὴν Αἴγυπτο καὶ τὴν Ἰταλία. Στίς πρῶτες Ἐκκλησίες γιὰ πρώτη φορὰ σχηματίσθηκαν οἱ πρότυπες χριστιανικὲς κοινότητες, οἱ ἰδανικὲς ἐκεῖνες κοινωνίες ὅπου «τὰ πάντα ἦσαν κοινὰ τοῖς πάσι», δηλαδὴ ὁ Χριστιανισμὸς ἔγινε ζωή.

, , , , , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε