Ἄρθρα σημειωμένα ὡς δοκιμασία

ΣΚΛΗΡΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ

Σκληρὴ δοκιμασία

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2157, 15 Ἰουνίου 2017

 .                  Δὲν εἶναι σπάνιο τὸ φαινόμενο, πιστοὶ τοῦ Θεοῦ ἄνθρωποι νὰ περνοῦν στὴ ζωή τους δοκιμασίες. Θλίψεις, ὀδύνες, πειρασμοὶ ποικίλοι ἀποτελοῦν συχνὰ τὸν κλῆρο τῶν δικαίων. Ὁ ἅγιος Θεός, ποὺ τὰ πάντα οἰκονομεῖ πρὸς τὸ συμφέρον μας, ἐπιτρέπει νὰ μᾶς συν­αντοῦν τέτοιες καταστάσεις, ὄχι ἐπειδὴ μᾶς ἔχει λησμονήσει ἢ μᾶς ἔχει ἀπορρίψει ἀπὸ τοῦ προσώπου Του, ἀλλὰ ἀντιθέτως, ἐπειδὴ ἡ ἀγαθή Του πρόνοια ἐπιζητεῖ νὰ μᾶς ἀνεβάσει σὲ ἀνώτερα πνευματικὰ ἐπίπεδα. «Εἰς τὸ μεταλαβεῖν τῆς ἁγιότητος αὐτοῦ», μᾶς διαβεβαιώνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Ἑβρ. ιβ΄ [12] 10). Γιὰ νὰ γίνουμε δηλαδὴ μέτοχοι, κοινωνοὶ τῆς ἁγιότητός Του, ἅγιοι καὶ ἐμεῖς.
.                  Ἐκεῖ ὅμως ποὺ ἡ δοκιμασία γιὰ τὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ κορυφώνεται, εἶναι ὅταν ὁ πειρασμός, ἡ θλίψη, ἡ ὀδύνη ἐπέλθει ἐπειδὴ ἀκριβῶς αὐτὸς θέλησε νὰ εἶναι πιστὸς στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ· μὲ ἄλλα λόγια, ὅταν ἡ συμμόρφωση μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ὁδηγήσει σὲ δοκιμασία. Ὑπάρχουν περιπτώσεις ποὺ ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, τὴν ὥρα ποὺ μὲ αὐταπάρνηση, θυσία, κόστος ζωῆς ἐπιτελεῖ τὴ θεία ἐντολή, περιπίπτει σὲ πειρασμὸ ἐξαιτίας ἀκριβῶς αὐτῆς τῆς ἐπιτελέσεως… Καὶ πέραν ἀπὸ τὴ δοκιμασία αὐτὴ καθεαυτήν, πρέπει ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς νὰ ἀντιμετωπίσει καὶ τοὺς λογισμούς του, ποὺ σὰν ἄγρια, μανιασμένα κύματα σηκώνονται νὰ τὸν καταποντίσουν: «Αὐτὸς λοιπὸν εἶναι ὁ Θεός; Ἔτσι πληρώνει ὅσους ἐπιτελοῦν τὸ θέλημά Του;» καὶ τὰ ὅμοια.
.                  Ἕνα τέτοιο περιστατικὸ μὲ ἄνθρωπο κατεξοχὴν θεοσεβὴ διασώζει ἡ Παλαιὰ Διαθήκη. Πρόκειται γιὰ τὸν εὐσεβὴ Τωβίτ, ὁ ὁποῖος ἔζησε τὸν 8ο αἰώνα π.Χ. Καταγό­ταν ἀπὸ τὴ φυλὴ τοῦ Νεφθαλὶμ καὶ κατοικοῦσε στὸ βόρειο βασίλειο τῆς Παλαιστίνης, τὸ βασίλειο τοῦ Ἰσραήλ. Ἦταν τότε ἡ ἐποχὴ ποὺ οἱ κάτοικοι τοῦ ἰσραηλιτικοῦ βασιλείου εἶχαν ἐγκαταλείψει τὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ εἶχαν συρθεῖ πίσω ἀπὸ τὴ βδελυκτὴ λατρεία τῶν εἰδώλων, τοῦ θεοῦ Βάαλ καὶ τῆς Ἀστάρτης.
.                  Ὁ ἴδιος ὅμως ἔμενε σταθερὸς στὴν πίστη καὶ τὴ λατρεία τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Δὲν παρέλειπε νὰ ἐπισκέπτεται τὰ Ἱεροσόλυμα, μάλιστα κατὰ τὶς μεγάλες ἑορτές, προκειμένου νὰ ἀποδίδει στὸ Θεὸ τὶς θυσίες ποὺ ὁρίζονταν ἀπὸ τὸ Νόμο τοῦ Μωυσῆ. Ἰδιαιτέρως μάλιστα, ὅπως σημειώνεται στὸ θεόπνευστο κείμενο, ἐν­δια­­φερόταν καὶ φρόντιζε ὅσους βρίσκον­ταν σὲ ἀνάγκη, μὲ τὸ νὰ τοὺς δίνει ἐλεημοσύνη. Πρόσφερε χρήματα γιὰ δεῖπνα ὀρφανῶν καὶ φτωχῶν.
.                  Ἀλλὰ καὶ ὅταν οἱ Ἀσσύριοι συνέτριψαν τὸ βασίλειο τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ἔσυραν αἰ­χμαλώτους τοὺς Ἰσραηλίτες στὴ χώρα τους (μαζὶ καὶ τὸν Τωβὶτ μὲ τὴ γυναίκα του Ἄννα καὶ τὸν γιό του Τωβία), κι ἐκεῖ ὁ δίκαιος Τωβὶτ δὲν ἄφησε τὸν θεο­σεβὴ τρόπο ζωῆς του. Στὴ Νινευὴ ποὺ βρισκόταν, ἀπέφευγε νὰ τρώει ἀπὸ τὰ φαγητὰ τῶν εἰδωλολατρῶν ποὺ ἀπαγόρευε ὁ θεϊκὸς Νόμος, καὶ προτιμοῦσε νὰ μένει κάποτε νηστικὸς παρὰ νὰ παραβεῖ τὴ θεία ἐντολή.
.                  Αὐτὸ ὅμως ποὺ περισσότερο τὸν ἀνεδείκνυε στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ ἦταν τὸ ὅτι ὁ ἴδιος μὲ κίνδυνο τῆς ζωῆς του φρόντιζε γιὰ τὴν ταφὴ τῶν ἀδικοσκοτωμένων ἀπὸ τὴ θηριωδία τοῦ Ἀσσύριου βασιλιᾶ ὁμοεθνῶν του, τῶν ὁποίων τὰ σώματα πετοῦσαν ὡς τροφὴ στὰ θηρία καὶ τὰ ὄρνια. Δὲν τὸ παρέλειπε τὸ ἔργο αὐτὸ ὁ εὐσεβὴς Τωβίτ, παρόλο ποὺ κάποτε κίνησε τὴ μανία τοῦ βασιλιᾶ – ὁπότε καὶ ἀναγκάστηκε νὰ φύγει γιὰ ἕνα χρονικὸ διάστημα μὲ τὴν οἰκογένειά του γιὰ νὰ γλυτώσει τὸν θάνατο – καὶ τελικὰ ἡ ὑπόθεση αὐτὴ τοῦ στοίχισε τὴ δήμευση τῆς περιουσίας του.
.                  Αὐτὸς ἐν τούτοις συνέχιζε τὸ θεοφιλὲς ἔργο του, ἀψηφώντας μάλιστα κάποτε καὶ τὰ εἰρωνικὰ σχόλια κάποιων συμπατριωτῶν του. Τότε ἦταν ποὺ τοῦ ἦρθε ὁ μεγάλος πειρασμός, ἡ φοβερὴ δοκιμασία· ἀκριβῶς τὴν ὥρα τῆς τελέσεως τοῦ ἁγίου αὐτοῦ ἔργου.
.                  Εἶχε θάψει πάλι, μᾶς λέει τὸ ἱερὸ κείμενο, κάποιον Ἰσραηλίτη, καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ τὴν ἡμέρα ἐκείνη δὲν μπῆκε μέσα στὸ σπίτι του νὰ ἀναπαυθεῖ – καθότι ἐθεωρεῖτο ἀκάθαρτος, κατὰ τὸ Νόμο – ἀλλ’ ἔμεινε ἔξω, δίπλα στὸν τοῖχο τῆς αὐλῆς. Ἐκεῖ ἔπεσε νὰ πλαγιάσει. Προτοῦ ὅμως κλείσει τὰ μάτια του, οἱ ἀκαθαρσίες κάποιων πουλιῶν ποὺ εἶχαν κάνει φωλιὰ στὸν τοῖχο, ἔπεσαν μέσα στὰ μάτια τοῦ Τω­βίτ. Ἔτρεξε ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ στοὺς γιατρούς, ἀλλὰ δυστυχῶς ἦταν ἀρ­γά. Τὰ μάτια του εἶχαν καεῖ. Ἀπὸ ἐδῶ καὶ στὸ ἑξῆς ὁ Τωβὶτ ἔπρεπε νὰ ζήσει τὴν ὑπόλοιπη ζωή του τυφλός!… (βλ. Τωβ., κεφ. α΄-β΄).
.                  Τυφλός! Παρόλο ποὺ ἐπιτελοῦσε ἔργο θεάρεστο, καὶ ἐπειδὴ ἀκριβῶς ἐπιτελοῦ­σε ἔργο τέτοιο. Καὶ μετὰ ἀπὸ τόσες ἄλλες δοκιμασίες…
.                  Φοβερό!
.                  Τί Θεὸς τέλος πάντων εἶναι Αὐτός;
.                  Καὶ ποιὸς θὰ μποροῦσε νὰ δώσει μιὰ ἐξήγηση στὸν Τωβίτ, νὰ τοῦ ἀναπαύσει τὸν λογισμό; ποὺ τὸ φυσικὸ θὰ ἦταν νὰ τὸν συντάραζε μέσα του μὲ σκέψεις ὀλιγοπιστίας, γογγυσμοῦ πρὸς τὸν Θεό: «Γι’ αὐτὸ λοιπόν, Θεέ μου, ὑπῆρξα θεο­σεβής; Γιὰ νὰ περιπέσω σ’ αὐτὴ τὴν κατάσταση ποὺ εἶμαι; Γι’ αὐτὸ θυσίαζα τὰ πάντα ἀπὸ ὑπακοὴ στὸ Νόμο Σου, στὸ θέλημά Σου; Γι’ αὐτὸ δὲν ὑπολόγιζα τὸν ἑαυτό μου, τὰ χρήματά μου, τὴν ἄνεση καὶ ἀνάπαυσή μου; Γι’ αὐτό;…». Ὅλα αὐτὰ θὰ μποροῦ­σαν νὰ κλονίσουν τὴν ψυχὴ τοῦ ὁ­ποι­ου­δήποτε.
.                  Ὄχι ὅμως καὶ τοῦ Τωβίτ. Ἀγόγγυστα, ὑπομονετικά, εὐχαριστιακά, μὲ ἀπόλυτη ὐποταγὴ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ τὰ ὑπέμεινε ὅλα. Ἀκόμα καὶ τὴν γκρίνια, μεμψιμοιρία καὶ εἰρωνεία τῆς γυναίκας του: «Ποῦ εἰσιν αἱ ἐλεημοσύναι σου καὶ αἱ δικαιοσύναι σου; ἰδοὺ γνωστὰ πάντα μετὰ σοῦ» (Τωβ. β΄ 14). Νά τα μας! Πολὺ ὡραῖα λοιπόν! Σπουδαῖα πράγματα ἔκανες· τέτοια ποὺ νὰ σὲ συνιστοῦν στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ!
.                  Σκληρή, πράγματι, δοκιμασία γιὰ τὸν δίκαιο Τωβίτ. Ἀλλὰ ἂς κάνει ὁ ἀναγνώστης τὸν κόπο νὰ διαβάσει τί ἀπέγινε τελικά, καὶ τότε θὰ καταλάβει τί μεγαλεῖα ἐργάζεται ὁ Θεός. Στὰ δέκα κεφάλαια ποὺ ἀκολουθοῦν στὸ ὁμώνυμο βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, φαίνεται ἀπίστευτο τὸ πῶς ὁ Θεὸς ὄχι μόνο θαυματουργικὰ τὸν ἀπήλλαξε ἀπὸ τὴν τύφλωσή του, ἀλλὰ καὶ τί εὐλογίες τοῦ χάρισε: Ἄγγελο κοντὰ στὴν οἰκογένειά τους (τὸν ἀρχάγγελο Ραφαὴλ νὰ συνοδεύει τὸν γιό του Τωβία σὲ μακρινό, πολυχρόνιο ταξίδι), δῶρα καὶ χρήματα ἀπὸ μακρινοὺς τόπους, ἐξαίρετη νύφη – γυναίκα στὸ γιό τους, καθὼς καὶ ἄλλες θαυματουργικὲς ἐπεμβάσεις…
.                  Νά τί κάνει τελικὰ ὁ Θεός! Σ’ αὐτοὺς ποὺ στὶς σκληρὲς δοκιμασίες τους δὲν παύουν νὰ Τὸν ἐμπιστεύονται πλήρως, ἔστω κι ἂν ἀδυνατοῦν νὰ ἐννοήσουν.
.                  Ὅπως ὁ Τωβίτ…

 

, , , ,

Σχολιάστε

«ΕΖΗΜΙΩΘΗΣ; ΜΗ ΑΘΥΜΗΣῌΣ» Ἡ ὑπερβολικὴ λύπη δὲν μπορεῖ νὰ διορθώσει οὔτε τὴ χρηματικὴ ζημιά, οὔτε τὴν ὕβρη, οὔτε τὴ βλάβη, οὔ­τε τὴν ἀσθένεια, οὔτε τίποτε ἄλλο παραπλήσιο.

«Ἐζημιώθης; Μὴ ἀθυμήσῃς»

   .           Τὸ ἔτος 387 μ.Χ. ἐξερράγη στὴν Ἀντιόχεια μεγάλη στάση κατὰ τοῦ αὐτοκράτορα Θεοδοσίου Α´ τοῦ ­Μεγάλου, διότι ἐπέβαλε στοὺς κατοίκους της δυσ­βάστακτους φόρους. Ἀπὸ τὸν ἀναβρα­σμὸ ποὺ δημιουργήθηκε κάποιοι θερμόαιμοι στασιαστὲς κατέστρεψαν τοὺς ἀν­δριάντες τοῦ αὐτοκράτορα, τοῦ ­πατέρα του, τῆς συζύγου του καὶ τῶν παιδιῶν του. Ὁ αὐτοκράτορας σχεδίαζε νὰ τοὺς ἐπιβάλει αὐ­στηρὴ τιμωρία: Θὰ φόνευε τοὺς στασια­στὲς καὶ θὰ μετέβαλλε τὴ μεγαλούπολη σὲ κωμόπολη. Οἱ ­κάτοικοι τῆς Ἀντιόχειας ἀνησύχησαν καὶ ἔπε­σαν σὲ ἀθυμία μεγάλη.
.           Τότε ὁ ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Φλαβια­νὸς ἀνεχώρησε ἐσπευσμένα γιὰ τὴν Κων­σταντινούπολη μὲ ἀποστολὴ νὰ ­ἱκετεύσει τὸν αὐτοκράτορα γιὰ τὴ σωτηρία τῆς πόλεως. Κι ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ποὺ εἶχε χειροτονηθεῖ τὴν προηγούμενη χρονιὰ ἱερέας, ἀνέλαβε νὰ ἠρεμήσει τοὺς Ἀντιοχεῖς καὶ νὰ τοὺς παρηγορήσει. Γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸ ἐξεφώνησε τοὺς περίφημους εἴκοσι ἕνα λόγους «Εἰς τοὺς ἀνδριάντας».
.           Στὸν πέμπτο λόγο του ἀναπτύσσει ὡς ἐπιχειρηματολογία τὴ θέση ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ζημιώνεται οἰκονομικά, ὅταν συκοφαντεῖται, ὅταν ἀρρωσταίνει, δὲν πρέπει νὰ ἀθυμεῖ ὑπερβολικὰ τόσο ποὺ νὰ χάνει τελείως τὸν ρυθμό του, διότι δὲν θὰ ὠφεληθεῖ σὲ τίποτε ἀπὸ τὴ λύπη. Ἐ­­­πιτρέπεται, ἤ, καλύτερα, ἐπιβάλλεται νὰ λυ­­πεῖται σὲ μία μόνο περίπτωση, ὅταν ἁμαρ­τάνει! Διότι τότε ὠφελεῖται ἀπὸ τὴ λύ­­­­πη.
.           «Μηκέτι οὖν ἐπὶ ζημίᾳ χρημάτων ἀλ­γῶ­μεν, ἀλλ’ ὅταν ἁμαρτάνωμεν, ἀλγῶ­μεν μό­­­νον. Πολὺ γὰρ τὸ κέρδος ἐνταῦθα ἀπὸ τῆς λύπης. Ἐζημιώθης; Μὴ ἀθυμήσῃς, οὐ­δὲ γὰρ ὠφελήσεις. Ἥμαρτες; ­Λυπήθητι, ὄφελος γάρ» (Εἰς τοὺς ­ἀνδριάντας, ὁμιλία Ε´, ΕΠΕ 32, 120). Νὰ μὴ λυπούμαστε ὑπερβολικά, ὅταν ζημιωνόμαστε οἰκονομικῶς, ἀλλ’ ὅταν ­ἁμαρτάνουμε, τότε νὰ λυπούμαστε κατὰ Θεόν. ­Διότι στὴν περίπτωση αὐτὴ τὸ κέρδος ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὴ λύπη εἶναι πολὺ μεγάλο. Ζημιώθηκες; Μὴν ἀθυμήσεις, διότι δὲν θὰ ὠφεληθεῖς σὲ τίποτε ἀπὸ τὴ λύπη. Ἁμάρτησες; Λυπήσου, διότι θὰ ὠφεληθεῖς, ἂν πονέσεις γιὰ τὴν ἁμαρτία ποὺ διέπραξες.
.           Γιὰ νὰ γίνει πιὸ πειστικὸς ὁ χρυσορρή­μων Πατήρ, ἀναφέρει χαρακτηριστικὰ πα­­ραδείγματα: Ἔχασε κάποιος τὸ ­παιδί του καὶ πόνεσε πολὺ γι’ αὐτό. Ἀλλὰ μὲ τὸν πόνο του δὲν ἀνέστησε τὸ ­νεκρό, οὔτε ὠ­­­φέλησε τὸν ἀποθανόντα. ­Ραπίστηκε, ὑ­­­βρίστηκε, χλευάστηκε καὶ ­λυπήθηκε πά­ρα πολὺ γιὰ τὸν δημόσιο διασυρμό. Ἀλλὰ μὲ τὴ λύπη του δὲν ἐξήλειψε τὴν ὕβρη. Ἀρρώστησε μὲ βαριὰ ἀσθένεια καὶ ἔπεσε σὲ κατήφεια. Ἀλλὰ μὲ τὴ λύπη του δὲν ἀπομάκρυνε τὴν ἀσθένεια. Μπορεῖ καὶ νὰ τὴν ἐπιβάρυνε περισσότερο.
.           Ἀποροῦν μερικοὶ καὶ ρωτοῦν: Ἐφόσον ζημιωθήκαμε οἰκονομικῶς, συκοφαντηθήκαμε, ἀρρωστήσαμε, πέθανε ὁ (ἡ) σύζυγος ἢ τὸ παιδί μας, νὰ μὴ λυπηθοῦμε; Τί νὰ κάνουμε; Νὰ χαιρόμαστε; Βέβαια δὲν θὰ μένουμε ἀπαθεῖς, ὅταν ξεσπάσει μία δοκιμασία κατὰ πάνω μας. Θὰ πονέσουμε. Δὲν ἔχουμε πέτρινη καρδιά. «Τὸ ἀπαθὲς» εἶναι «ἀπάνθρωπον», λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος· ὅμως «τὸ πολυπαθές», δηλαδὴ τὸ νὰ καταβληθοῦμε τελείως ἀπὸ τὴ λύπη, δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴ χριστιανικὴ φιλοσοφία (Ἐπιστολὴ 165, Σταγειρίῳ, 2). Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μᾶς προτρέπει νὰ κοιτᾶμε καὶ πιὸ μακριά: Ἦλθαν καὶ ἔκλεψαν τὸν πλοῦτο σου. Ἀλλὰ τὸν πλοῦτο ποὺ ἔχεις στὸν οὐρανὸ δὲν μποροῦν νὰ σοῦ τὸν ἀφαιρέσουν. Σὲ ἔδιωξαν ἀπὸ τὴν πατρίδα σου. Ἀλλὰ ἀπὸ τὴ μόνιμη πατρίδα σου, τὴν Ἄνω Ἱερουσαλήμ, δὲν μποροῦν νὰ σὲ διώξουν. Σὲ ἔδεσαν μὲ δεσμά. Ὅμως ἔχεις τὴ συνείδησή σου ἐλεύθερη καὶ δὲν αἰσθάνεσαι τὰ ἐξωτερικὰ δεσμά. Σὲ φόνευσαν. Πάλι θὰ ἀναστηθεῖς.
.           Ἡ ὑπερβολικὴ λύπη δὲν συνιστᾶ πιστοὺς χριστιανοὺς ποὺ ἐμπιστεύονται τὴ ζωὴ καὶ τὴν ἐλπίδα τους στὸν Θεό. Μᾶς ἔκλεψαν τὸ σπίτι μας, τὸ ἐργαστήριό μας, τὸ κατάστημά μας, ἔγινε σεισμὸς καὶ ἀχρηστεύθηκε τὸ σπίτι μας, ἦλθε φωτιὰ καὶ ἔκανε στάχτη τὸ κτῆμα μας; Ὅλα αὐτὰ εἶναι ὑλικὲς ζημιές. Μποροῦν νὰ ξαναγίνουν καὶ καλύτερα. Θὰ κάνουμε λίγη ὑπομονή, θὰ ἐπικαλεσθοῦ­με τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, θὰ δουλέψουμε μὲ τὸν τίμιο ἱδρώτα μας καὶ σιγά-σιγὰ θὰ διορθωθεῖ ἡ ζημιὰ ποὺ πάθαμε. Μᾶς συκοφάντησαν, μᾶς ὕβρισαν; Νὰ λέμε: «Τὸν ἑαυτὸν μὴ ἀδικοῦντα οὐδεὶς παραβλάψαι δύναται». Αὐτὸν ποὺ δὲν βλάπτει ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτό του, δὲν μποροῦν οἱ ἄλλοι νὰ τὸν βλάψουν οὐσιαστικά. Μόνο στὸν ἑαυτό τους κάνουν ζημιά. Μᾶς ἐπισκέφθηκαν ἀσθένειες καὶ θάνατοι προσφιλῶν προσώπων; Νὰ τὶς ἀντιμετωπίζουμε μὲ ὑπομονὴ καὶ μὲ καρτερία. Διότι οἱ δοκιμασίες εἶναι προσωρινές, ἐνῶ ἡ πνευματικὴ ὠφέλεια ποὺ καρπούμεθα, αἰώνια (βλ. Ἰωάννου Χρυσοστόμου, ΕΠΕ 31, 496-563).
.           Ἡ ὑπερβολικὴ λύπη δὲν μπορεῖ νὰ διορθώσει οὔτε τὴ χρηματικὴ ζημιά, οὔτε τὴν ὕβρη, οὔτε τὴ βλάβη, οὔ­τε τὴν ἀσθένεια, οὔτε τίποτε ἄλλο παραπλήσιο. Ἡ ­φτώχεια, ἡ ἀρρώστια, οἱ θάνατοι προσφιλῶν προσώπων καὶ τὰ παρόμοια κακὰ δὲν ὑποχωροῦν ­εὐκολότερα μὲ τὰ δάκρυα. Μὲ τὰ δάκρυα καὶ τὴ λύπη διορθώνεται μία μόνο ζημιά. Ἡ ζημιὰ ποὺ προξενεῖται ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Γιατί συμβαίνει αὐτό; Θὰ τὸ ἐξηγήσουμε σὲ ἑπόμενο ἄρθρο μας

ΠΗΓΗ: osotir.org

, ,

Σχολιάστε

«ΟΛΑ ΠΑΡΑΧΩΡΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΣΑΣ. Εἶστε πολύ εὐαίσθητη καί πληγώνεστε βαθειά ἀπό τήν τραγική κατάσταση πού ἀντιμετωπίζετε.» (Ἅγ. Θεοφάνης ὀ Ἔγκλειστος)

«Ὅλα ἀπό τόν Θεό προέρχονται
καί ὅλα γιά τό καλό σας παραχωροῦνται»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
Ὁσίου Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου
«ΧΕΙΡΑΓΩΓΙΑ ΣΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ»
ἔκδ. Ἱ. Μονῆς Παρακλήτου,
Ὠρωπός Ἀττικῆς 2003, σελ. 19–21

.        Ἡ ὑπομονή σας πρέπει νά εἶναι τέλεια καί νά κρατήσει ὥς τό τέλος. Καί πότε εἶναι τέλεια ἡ ὑπομονή;
.        Ὅταν σηκώνει κανείς τίς δοκιμασίες ὄχι μόνο καρτερικά, ἀγόγγυστα, ἀλλά καί μέ χάρα, εὐγνωμονώντας τόν Θεό γιά ὅ,τι παραχωρεῖ, ὅσο βαρύ κι ἄν εἶναι, ὅπως θά Τόν εὐγνωμονοῦσε γιά μία μεγάλη εὐεργεσία.
.        Πιστέψτε ἀκράδαντα –γιατί αὐτή εἶναι ἡ ἀλήθεια– πώς, ὑπομένοντας τήν ἄδικη κατηγορία, ἀξιώνεστε νά συμπεριληφθεῖτε στήν χορεία τῶν μαρτύρων. Δέν πρέπει νά χαίρεστε γι’ αὐτό; Ἀπεναντίας, ἀφήνοντας τήν καρδιά σας νά κυριεύεται ἀπό τήν λύπη καί τό παράπονο, ἐκμηδενίζετε τήν ἀξία καί  τήν ὠφέλεια τοῦ θείου δώρου.
.         Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι θά κριθοῦν ἀπό τόν Κύριο στήν Δευτέρα Παρουσία Του. Οἱ δίκαιοι, ὅμως, θά παρασταθοῦν στό θεϊκό Κριτήριο μέ ἀγαλλίαση ἀνέκφραστη, καθώς θά ὁδηγηθοῦν στήν ἀγκαλιά τοῦ Θεοῦ καί στήν αἰώνια χαρά. «Εἴσελθε εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου» (Ματθ. κε´ 21), θά ἀκούσει τότε κάθε γνήσιος δοῦλος τοῦ Χριστοῦ, ὅποιος δηλαδή ἔχει πίστη ὀρθή καί ζωή θεάρεστη.
.         Πίστη καί ζωή, βλέπετε, εἶναι οἱ δύο ἀπαραίτητες προϋποθέσεις τῆς σωτηρίας. Ὅπως εἶπε ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς, «οὐ πᾶς λέγων μοι, Κύριε, Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, ἀλλά ὁ ποιῶν τό θέλημα τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Ματθ. ζ´ 21).

*  *  *

.        «Ὑπομονῆς ἔχετε χρείαν» (Ἑβρ. ι´ 36). Ἡ συμβουλή δέν εἶναι δική μου, ἀλλά τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Νά ὑπομείνετε, λοιπόν. Μέ τήν ὑπομονή κερδίζεται ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς, ἤ μᾶλλον ἀγοράζεται σάν ἀκριβό ἐμπόρευμα.

*  *  *

.        Ὑπομονή! Ὑπομονή καί γενναιοψυχία! Πιστέψτε πώς ὅλα ἀπό τό Θεό προέρχονται καί ὅλα γιά τό καλό σας παραχωροῦνται, ἔστω κι ἄν δέν μπορεῖτε νά τό δεῖτε καθαρά. Ἄλλωστε, ἡ πίστη χρειάζεται σ’ ἐκεῖνα πού δέν βλέπουμε. Γι’ αὐτό λέει ὁ ἀπόστολος: «Ἐστι πίστις…πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων» (Ἑβρ. ι´ 1).
.        Ὁ Κύριος ἄς σᾶς ἐλεήσει καί ἄς ἀνακουφίσει, ὅπως Ἐκεῖνος ξέρει, μέ τίς πρεσβεῖες τῆς πολυεύσπλαχνης Παναγίας Μητέρας Του καί τοῦ ἀκοίμητου φύλακα ἀγγέλου σας. Νά σκέφτεστε ὅσους ὑποφέρουν, ὅσους καταδιώκονται, ὅσους βασανίζονται, ὅσους καταπιέζονται… καί νά παίρνετε κουράγιο ἀπό τήν ὑπομονή τους.

*  *  *

.         Ἡ ὑπέρβαση τῆς δυσκολίας τί σημαίνει;  Ὅτι ὑπομένετε. Ὑπομένοντας, φυσικά, πονᾶτε. Ἀλλά δέν γίνεται ἀλλιῶς. Εἶστε, εἶναι ἀλήθεια, πολύ εὐαίσθητη καί πληγώνεστε βαθειά ἀπό τήν τραγική κατάσταση πού ἀντιμετωπίζετε. Βέβαια, γιά τήν ψυχοσύνθεσή σας δέν ἔχετε καμμιάν εὐθύνη.
.        Εὐθύνη, ὅμως ἔχετε γιά τήν πιθανή ὑποταγή σας σέ ἐμπαθῆ αἰσθήματα. Ἄν ὀργίζεστε, μαλώνετε, κατηγορεῖτε, βαρυγγομᾶτε, τότε ἁμαρτάνετε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἄν μονάχα πονᾶτε, ἀλλά ὑπομένετε δίχως γογγυσμό, δέν ἁμαρτάνετε.
.        Πάνω ἀπ’ ὅλα ἀσκηθεῖτε στήν ἀγάπη. Τό αἴσθημα τῆς ἀγάπης ἄς κυριαρχεῖ στήν καρδιά σας. Τά ἔργα τῆς ἀγάπης ἄς κυριαρχοῦν στήν ζωή σας. Ἀγάπη νά νιώθετε γιά ὅλους καί νά δείχνετε σέ ὅλους, ἀκόμα καί σ’ ἐκείνους πού σᾶς πικραίνουν.

*  *  *

.        Νά λέτε: Δόξα τῷ Θεῷ γιά ὅλα! Δόξα τῷ Θεῷ πού μοῦ στέλνει κάτι γιά νά ὑπομένω! Δόξα τῷ Θεῷ πού μοῦ δίνει μίαν ἀκόμα εὐκαιρία γιά νά μπῶ στήν Βασιλεία Του, τήν Βασιλεία πού ἀνήκει σέ ὅσους ὑπομένουν ὥς τό τέλος: «Ὁ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται» (Ματθ. κδ´ 13). Ἐμεῖς βάζουμε τήν ὑπομονή. Καί ὁ Θεός τήν σωτηρία.

 ΠΗΓΗ ἠλ. Κειμ. hristospanagia3.blogspot.gr

, , ,

Σχολιάστε

«ΙΑΣΟΜΑΙ ΤΑ ΣΥΝΤΡΙΜΜΑΤΑ ΥΜΩΝ» (Παιδιά μου ἀγαπημένα, θὰ σᾶς γιατρέψω. Θὰ θεραπεύσω τὰ συντρίμματα τῆς ψυχῆς σας τῆς τσακισμένης ἀπὸ τὶς θλίψεις καὶ τὰ βάσανα.)

«Ἰάσοµαι τὰ συντρίµµατα ὑµῶν»
 (Ἱερεµ. γ´ 22)

τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»,
ἀρ. τ. 4261, Ὀκτώβριος 2012

 Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.           Πονεῖς. Πονεῖς καὶ βασανίζεσαι. Δὲν ξέρω ποῦ κάθεσαι τὴν στιγµὴ αὐτή. Ἂν εἶσαι σ᾽ ἕνα µικρὸ δωµάτιο, ἂν ἀναπαύεσαι σὲ µιὰ βεράντα, ἂν εἶσαι σὲ κάποια ἐξοχὴ ἢ ἂν κατοικῆς σὲ μιὰ πολυθόρυβη πόλη. Ἂν δίπλα σου ὑπάρχουν πολλοὶ ἢ λίγοι, ἂν φλυαροῦν ἢ γελοῦν, ἂν παίζουν ἢ κοιµοῦνται. Τὴν στιγµὴ αὐτὴ δὲν σκέπτοµαι τίποτε ἀπὸ ὅλα αὐτά, ποὺ εἶναι γύρω σου, ποὺ ἀποτελοῦν τὸ περιβάλλον σου. Σκέπτοµαι ἐσένα τὸν ἴδιο, ἐσένα καὶ τὴν καρδιά σου. Τὴν καρδιά σου ποὺ θλίβεται τόσο …
.           Ὑποφέρεις ὄχι λίγο. Νιώθεις ὄχι ἁπλῶς πληγωµένος, ἀλλὰ τσακισµένος. Αἰσθάνεσαι τὴν καρδιά σου νὰ εἶναι συντρίµµια, κοµµατιασµένη, καταξεσχισµένη ἀπὸ τὸν πόνο. Καὶ αὐτὰ τὰ ζῆς ὄχι µόνο τώρα. Τὰ τελευταῖα χρόνια, τὸν πιὸ πολὺ ἴσως καιρό, πονᾶς. Αἱµορραγεῖ ἡ καρδιά σου.
.           Θὰ  ἤθελες νὰ ἀκούσης μιὰ λέξη ἀπὸ τὸ στόµα τοῦ Θεοῦ. Μᾶς τὴν ψιθυρίζει κατ᾽ εὐθείαν στὴν ψυχή µας τὴν ὥρα τούτη: «Ἰάσοµαι τὰ συντρίµµατα ὑµῶν» (Ἱερεµ. γ´ 22). Θὰ γιατρέψω τὰ τραύµατά σας. Θὰ θεραπεύσω τὴν καρδιά σας τὴν συντετριµµένη ἀπὸ τὸν πόνο, τὴν τσακισµένη ἀπὸ τὶς θλίψεις καὶ τὰ βάσανα, λέει ὁ Θεός.

*  *  *

.           «Ἰάσοµαι τὰ συντρίµµατα ὑµῶν», ὑπόσχεται ὁ Θεός. Καὶ ἡ ὑπόσχεσή του εἶναι αἰώνια, ὅπως αἰώνια εἶναι καὶ ἡ δύναµη καὶ ἡ ἀγάπη Του. Ἀλλὰ ἐµεῖς, ἂν καὶ πονᾶµε, εἴµαστε πολλὲς φορὲς τόσο δύσκολοι νὰ δεχθοῦµε τὴν ὑπόσχεση αὐτή! Γιὰ τὰ τραύµατα τῆς καρδιᾶς µας τρέχουµε ὁπουδήποτε ἀλλοῦ, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Θεό. Ἀναζητᾶµε τὴν θεραπεία καὶ τὴν ἀνόρθωση τῶν συντριµµάτων µας σὲ χίλιες µεριές, σὲ χίλιους τόπους, µἐ χίλιους τρόπους. Καὶ ξεχνᾶµε τὸν Ἕνα.
.           Δὲν βλέπετε τί κάνουν τόσοι καὶ τόσοι βασανισµένοι, πονεµένοι, πενθοῦντες ἄνθρωποι! Ὁ ἕνας ρίχνεται στὰ ταξίδια, ὁ ἄλλος στὸ πιοτό, ὁ τρίτος στὴν ἁµαρτία καὶ στὴν λάσπη, ὁ τέταρτος παραδίνεται στὴν ἀπελπισία καὶ στὴν ἀπόγνωση καὶ ὁ πέµπτος δὲν διστάζει νὰ κάνη τὰ µεγάλο ἔγκληµα καὶ νὰ τινάξη τὰ µυαλά του στὸν ἀέρα. Καὶ ἔτσι τὰ συντρίµµατα γίνονται ἐρείπια, οἱ πληγὲς µεγαλώνουν καὶ ὁ πόνος πληθαίνει πάνω στὴν γῆ.
.           Πληθαίνει, γιατί οἱ βασανισµένοι τρέχουν, γυρίζουν, χτυποῦν πολλὲς πόρτες, ἀλλὰ πίσω ἀπὸ τὶς πόρτες αὐτὲς δὲν ὑπάρχει γιατρός, δὲν ὑπάρχει θεραπευτής, δὲν ὑπάρχει ἴαση. Τὰ βάσανα µένουν καὶ µεγαλώνουν, οἱ θλίψεις µένουν καὶ αὐξάνονται, ἡ ψυχὴ πιέζεται ὅλο καὶ πιὸ πολύ. Ἂς ἦταν ὅλος αὐτὸς ὁ κόσµος νὰ ἄκoυγε, νὰ ἄκουγε προσεκτικὰ µέσα στοὺς θορύβους τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσµου τὴν φωνὴ τοῦ Θεοῦ: «Ἐπιστράφητε, υἱοί, καὶ ἰάσοµαι τὰ συντρίµµατα ὑµῶν» (Ἱερεµ. γ´ 22).

*  *  *

.           Παιδιά µου, παιδιά µου ἀγαπηµένα, θὰ σᾶς γιατρέψω. Θὰ θεραπεύσω τὰ συντρίµµατα τῆς ψυχῆς σας Ἐγώ, ποὺ ἔπλασα τὴν ψυχὴ αὐτή. Μόνο γυρίστε κοντά µου. Ἐλᾶτε στὸν Πατέρα σας. Διότι µόνο Ἐγὼ µπορῶ νὰ ἀναστηλώσω τὴν γκρεµισµένη ψυχή σας. Μὲ ἕνα µου λόγο ἡ καρδιά σας θὰ γίνη καινούργια. Πνοὴ παρηγοριᾶς θὰ φυσήξη δροσερὴ µέσα σας καὶ ἀνακούφιση καὶ ἀναψυχὴ θὰ σᾶς πληµµυρίσουν. Ἀντὶ τοῦ πόνου θὰ σᾶς δώσω τὴν χαρά µου. Στὰ κουρασµένα στήθη σας θὰ φυτέψω τὴν εἰρήνη µου. Θὰ σηκώσω τὸ βάρος τῆς θλίψεως ἀπὸ τοὺς ὤµους σας.
.           «Ἐπιστράφητε, υἱοί. Ζητῆστε µε. Ζητῆστε τὸν Πατέρα καὶ Θεό σας. Σταµατῆστε πιὰ αὐτὸ τὸ µάταιο γύρισµα, αὐτὴ τὴν χωρὶς νόηµα περιπλάνηση. Πάψτε νὰ θρηνῆτε ἀπελπισµένα βλέποντας τὰ αἶµα ποὺ τρέχει καθηµερινὰ ἀπὸ τὴν πληγωµένη καρδιά σας. Σᾶς τὸ ὑποσχέθηκα καὶ ὁ λόγος µου µένει στὸν αἰῶνα: «Ἰάσοµαι τὰ συντρίµµατα ὑµῶν». Ὅσο καὶ ἂν πονᾶτε, σὲ ὁποιαδήποτε κατάσταση καὶ ἂν εἴσαστε, θὰ σᾶς θεραπεύσω. Μόνο µὴ καθυστερῆτε. Τὸ σπίτι µου, τὸ σπίτι τοῦ Πατέρα σας, σᾶς περιµένει µἐ ὁλάνοιχτες πόρτες. Ἡ Ἐκκλησία µου ἔχει πάντοτε ἀνοιχτὰ τὰ χέρια, ἀνοιχτὴ τὴν ἀγκαλιά. Ἐλᾶτε λοιπόν, σκουπίστε τὰ µάτια σας, σηκῶστε τὸ βλέµµα σας καὶ κοιτάξτε µε. Δὲν θὰ κουραστῶ νὰ σᾶς τὸ ξαναπῶ ἄλλη µιὰ φορά: «Ἰάσοµαι τὰ συντρίµµατα ὑµῶν». Παρηγορηθῆτε, παρηγορηθῆτε, παιδιά µου βασανισµένα …

*  *  *

.           Πόσες φορές, Κύριε, ζῶ καὶ γῶ στὴν ἴδια θλιβερὴ κατάσταση! Παρόµοια συναισθήµατα πόνου, ἀπελπισίας µὲ κυκλώνουν ἀπὸ παντοῦ. Κρίνω τὰ πάντα µὲ τὴν ψυχρὴ ἀνθρώπινη λογική. Ἡ ὀλιγοπιστία µοῦ ψαλιδίζει τὰ φτερὰ τῆς ψυχῆς. Γιατὶ στὴν κοπιαστικὴ πορεία µου λησµονῶ τὴν ὑπόσχεσή Σου, πὼς θὰ εἶσαι γιὰ πάντα μαζί µου, Συνοδοιπόρος πιστός.

.           Παιδί µου, τὶς ἠµέρες ἰδιαίτερα αὐτές, θὰ σοῦ ὑπενθυµίσω αὐτὸ ποὺ ἔλαβε χώρα ἐκεῖ στοὺς Ἐµµαούς κατὰ τὴν εὐλογία καὶ κλάση τοῦ ἄρτου. Τότε ποὺ «διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλµοὶ» τῶν δύο µαθητῶν. Μὴ τὸ ξεχνᾶς. Ὅταν θὰ προσέρχεσαι µἐ «καιοµένην καρδίαν» στὴν µυστικὴ Τράπεζα, τότε θὰ διανοίγωνται τὰ µάτια τῆς ψυχῆς σου καὶ θὰ βλέπης καθαρὰ τὶς θλίψεις, τὸν πόνο, ὅλες τὶς δυσκολίες. Θὰ τὶς βλέπεις σωστὰ καὶ θὰ τὶς ἀντιµετωπίζης «ἐν δυνάµει», ἐν τῇ δυνάµει «τῆς βρώσεως τοῦ ἄρτου». Καὶ θὰ συνεχίζης νικηφόρα τὴν πορεία τῆς ζωῆς σου, ἀφοῦ στὴν καρδιά σου θὰ ζῶ Ἐγὼ καὶ ἡ χαρὰ τῆς Ἀναστάσεώς µου.

, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΓΙΑΤΙ ΘΕΕ ΜΟΥ; – 6 «Ὁ οὐρανὸς φαίνεται νὰ κωφεύη. Ὁ Θεὸς σὰν νὰ ἀδιαφορῆ καὶ τοῦ φέρεται σκληρά».

Γιατί Θεέ μου; [Ϛ´]

Τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»
ἀρ. τ. 4260, Σεπτέμβριος 2012

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/28/γιατί-θεέ-μου-1/

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/31/γιατί-θεέ-μου-2/

Γ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/08/02/γιατί-θεέ-μου-3/

Δ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/08/08/γιατί-θεέ-μου-4/

Ε´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/08/17/γιατί-θεέ-μου-5/

.        «Ὅταν ἀσθενῶ, τότε δυνατός εἰμι» (Β΄ Κορινθ. ιβ΄ 10), διακηρύττει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Ὅσο παράδοξη κι ἂν φαίνεται μιὰ τέτοια διακήρυξη, ἀποτελοῦσε βιωματικὴ ἐμπειρία γιὰ τὸν ἴδιο, ἀλλὰ καὶ γιὰ πολλοὺς Χριστιανούς.
.        Ὁ θεῖος Ἀπόστολος, ὅπως ὁ ἴδιος μᾶς πληροφορεῖ, εἶχε κάποιο σκόλοπα στὴν σάρκα, κάποια χρόνια ἀσθένεια, ποὺ τὸν ταλαιπωροῦσε. Ὁ κορυφαῖος Παῦλος μὲ ἀποστολὴ νὰ ὀργώση ὅλο τὸν τότε γνωστὸ κόσμο, ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἀπερίσπαστος ἀπὸ τέτοιες δοκιμασίες, ὑποφέρει. Ἀκριβῶς γιατί ἐξυπηρετοῦν ἕνα μεγάλο σκοπό.
.        Τρεῖς φορὲς ζητάει τὴν ἀπαλλαγή του. Καὶ ὁ οὐρανὸς φαίνεται νὰ κωφεύη. Ὁ Θεὸς σὰν νὰ ἀδιαφορῆ καὶ τοῦ φέρεται σκληρά. Ὅταν ὁ πόνος δοκιμάζη καὶ ἀπειλῆ νὰ ἀνακόψη ἕνα πνευματικὸ ἔργο καὶ ὁ Θεὸς δὲν ἐπεμβαίνη, δὲν εἶναι δύσκολο νὰ ὁδηγηθῆ κανεὶς στὴν λιποψυχία. Δὲν συνέβη κάτι τέτοιο μὲ τὸν Παῦλο. Ἡ ἀπάντηση τοῦ Θεοῦ φαίνεται σκληρή. Ὁ σκόλοπας θὰ εἶναι ἰσόβιος σύντροφός σου. Δὲν θὰ σὲ θεραπεύσω. Θὰ σοῦ δώσω ὅμως τὴν δύναμη νὰ τὸν χρησιμοποιήσης. Σοῦ εἶναι ἀρκετὴ ἡ χάρη μου, διότι ἡ δύναμή μου φανερώνεται τελεία, ὅταν ὁ ἀδύνατος ἄνθρωπος μὲ τὴν ἐνίσχυσή μου κατορθώνει μεγάλα καὶ θαυμαστά.
.        Καὶ ἡ ἀνταπόκριση τοῦ Παύλου: Ἀφοῦ εἶναι ἔτσι, τότε θὰ καυχῶμαι γιὰ τὶς ἀσθένειές μου, γιὰ νὰ κατασκηνώση μέσα μου ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ. Θὰ χαίρωμαι γιὰ τὶς δοκιμασίες μου, γιατί ὅταν εἶμαι ἐξωτερικὰ ἀδύνατος, τότε εἶμαι δυνατός. Ἡ ἀνθρώπινη ἀδυναμία γίνεται παντοδυναμία, «ὅταν ἐπισκηνώνη ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ» (Β΄ Κορινθ. ιβ΄ 9).
.        Φυσικὰ μὲ ὅσα εἴπαμε τὸ μυστήριο ἐξακολουθεῖ νὰ ὑπάρχη. Τὰ ἀναπάντητα ἐρωτηματικά, ὅσο πιὸ πολὺ ἐμβαθύνει κανείς, τόσο καὶ πολλαπλασιάζονται. Ὁ πιστὸς εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ ἐπαναλαμβάνη μαζὶ μὲ τὸν ἀπόστολο Παῦλο: «Τίς ἔγνω νοῦν Κυρίου ἢ τίς σύμβουλος αὐτοῦ ἐγένετο;»«ὡς ἀνεξερεύνητα τὰ κρίματα αὐτοῦ καὶ ἀνεξιχνίαστοι αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ» (Ρωμ. ια΄ 33-34). Γι’ αὐτὸ στὶς δυσκολίες ἢ στὰ «παράλογα» τῆς ζωῆς ὁ Χριστιανὸς μὲ τὸ μάτι τῆς πίστεως, δὲν παύει νὰ βλέπη ἀπώτερο σκοπὸ καὶ θεϊκὸ σχέδιο. Γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς τὴν θέση τῆς Θεοδικίας τὴν παίρνει ἡ Ἐσχατολογία. Στὴν Ἐσχατολογία βρίσκεται ἡ τελικὴ δικαίωση τοῦ Θεοῦ.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, , , , , ,

Σχολιάστε

ΓΙΑΤΙ ΘΕΕ ΜΟΥ; – 5 «Ναί, ὁ Κύριος δὲν μπορεῖ νὰ κατέβη ἀπὸ τὸν Σταυρὸ καὶ νὰ σώση τὸν ἑαυτό του».

Γιατί Θεέ μου; [Ε´]

Τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»
ἀρ. τ. 4258 Ἰούνιος 2012 καὶ 4259 Ἰούλιος 2012

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/28/γιατί-θεέ-μου-1/

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/31/γιατί-θεέ-μου-2/

Γ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/08/02/γιατί-θεέ-μου-3/

Δ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/08/08/γιατί-θεέ-μου-4/

.              Φυσικὰ ὁ Θεός, ὡς Δημιουργὸς καὶ κυρίαρχος τοῦ σύμπαντος, δὲν εἶναι δέσμιος τῶν φυσικῶν νόμων, ποὺ αὐτὸς ἔβαλε. Μπορεῖ σὲ ἐξαιρετικὲς περιπτώσεις νὰ ἐπέμβη καὶ νὰ παρέμβη καὶ μὲ θαυμαστοὺς τρόπους νὰ σώση τὰ παιδιά Του. Τὸ λάθος εἶναι νὰ δεσμεύουμε ἐμεῖς τὸν Θεὸ καὶ νὰ τὸν θέλουμε νὰ ἐνεργεῖ σύμφωνα ὄχι μὲ τὸ σχέδιό Του, ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὰ δικά μας. Μ’ ἕνα σχέδιο στενό, περιορισμένο, ποὺ θὰ ἱκανοποιοῦσε τὶς ἐπιθυμίες μας καὶ θὰ μετέβαλλε, οὔτε λίγο οὔτε πολύ, τὸν Θεὸ σ’ ἕνα δικό μας ἐνεργούμενο.
.              Πολὺ σωστὰ εἶπαν, πὼς ἂν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τότε ὁ Χριστιανὸς θὰ ἦταν τὸ χαϊδεμένο παιδὶ τοῦ κόσμου. Καὶ τὸ χαϊδεμένο παιδί, ἂς μὴν ξεχνᾶμε, εἶναι τὸ χαλασμένο παιδί.

.              Αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν νοοτροπία τὴν συναντᾶμε στοὺς ἀσεβεῖς καὶ βεβήλους, ποὺ δὲν δίστασαν νὰ σταυρώσουν τὸν Θεάνθρωπο. Ἐνῶ ὁ Κύριος κρεμόταν πάνω στὸν Σταυρὸ «οἱ ἀρχιερεῖς ἐμπαίζοντες μετὰ τῶν γραμματέων καὶ πρεσβυτέρων καὶ Φαρισαίων ἔλεγον… πέποιθεν ἐπὶ τὸν Θεόν, ρυσάσθω νῦν αὐτόν, εἰ θέλει αὐτόν· εἶπε γὰρ ὅτι Θεοῦ εἰμι υἱὸς» (Ματθ. κζ´ 41, 43). Δηλαδή, στήριξε τὶς ἐλπίδες του καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη του στὸν Θεό. Ἂς τὸν γλυτώση τώρα, ἂν πραγματικὰ τὸν θέλη. Αὐτὸς εἶπε ὅτι εἶναι υἱὸς τοῦ Θεοῦ.
.              Σύμφωνα μὲ τὴν νοοτροπία καὶ τὴν ἀξίωσή τους, ἂν τὸν ἔσωζε, θὰ ἦταν ἀπόδειξη ὅτι ἦταν καλὸς καὶ εὐάρεστος στὸν Θεό. Ἂν δὲν τὸν ἔσωζε, θὰ σήμαινε, πὼς ὁ Θεὸς δὲν τὸν ἤθελε. Αὐτὴ ἦταν ἡ φαρισαϊκὴ νοοτροπία. Οἱ ἴδιοι ἔλεγαν «ἄλλους ἔσωσεν, ἑαυτὸν οὐ δύναται σῶσαι». Ἂν πραγματικὰ εἶναι ὁ Μεσσίας, ἂς κατέβη ἀπὸ τὸν Σταυρὸ καὶ θὰ τὸν πιστεύσουμε.
.              Νὰ κατέβη ἀπὸ τὸν Σταυρό, γιὰ νὰ σταματήση τὸ μαρτύριό του καὶ νὰ τὸν πιστεύσουν. Πόσο περιορισμένα τὰ κριτήριά τους! Πράγματι ὁ Ἰησοῦς ποὺ «ἄλλους ἔσωσε, Ἑαυτὸν οὐ δύναται σῶσαι». Ναί, ὁ Κύριος δὲν μπορεῖ νὰ κατέβη ἀπὸ τὸν Σταυρὸ καὶ νὰ σώση τὸν ἑαυτό του, γιατί βρισκόταν ἐκεῖ σταυρωμένος ὄχι ἀπὸ τὰ καρφιά, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν πόθο νὰ σώση τοὺς σταυρωτάς Του. Ἡ ἀπέραντη ἀγάπη Του γιὰ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὴν σωτηρία τους, αὐτὴ δὲν τὸν ἄφηνε νὰ κατέβη. Δὲν ἔσωσε τὸν ἑαυτό Του τὴν ὥρα ἐκείνη, γιὰ νὰ σώση γιὰ πάντα ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Ἔτσι ἀπὸ τὸ θεῖο Πάθος καὶ τὸ ἀτιμωτικὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ, πήγασε ἡ σωτηρία γι’ αὐτοὺς ποὺ τὴν πολεμοῦσαν. Ὁ πόνος καὶ οἱ δοκιμασίες ἔχουν πάντοτε ἕνα μεγάλο μήνυμα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΓΙΑΤΙ ΘΕΕ ΜΟΥ; – 6 https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/09/27/γιατί-θεέ-μου-6/

, , , ,

Σχολιάστε

ΓΙΑΤΙ ΘΕΕ ΜΟΥ; «Ἡ συνηθισμένη τοποθέτηση τῶν πολλῶν μπροστὰ στὶς δοκιμασίες εἶναι τὸ γνωστὸ “γιατί;” Βλέπουν οὔτε λίγο οὔτε πολὺ τὸν Θεὸ σὰν μιὰ ἀσφαλιστικὴ ἑταιρεία.»

Γιατί Θεέ μου; [Δ´]

Τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»
ἀρ. τ. 4258 Ἰούνιος 2012 καὶ 4259 Ἰούλιος 2012

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/28/γιατί-θεέ-μου-1/

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/31/γιατί-θεέ-μου-2/

Γ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/08/02/γιατί-θεέ-μου-3/

.             Καὶ ἡ ἀπορία. Δοκιμάσθηκε καὶ ἀδικήθηκε ὁ ἄνθρωπος αὐτός, γιὰ νὰ φανερωθοῦν τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ; «Ποιά ἀδικία ἀδικήθηκε; Τὸ ὅτι στερήθηκε τὸ φῶς; Καὶ ποιά βλάβη ἀπὸ τὸ νὰ στερηθῆ τὸ αἰσθητὸ φῶς; Τουναντίον περισσότερο εὐεργετήθηκε. Μαζὶ μὲ τὴν σωματικὴ ὅραση φωτίσθηκαν καὶ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς του. Ὥστε γιὰ τὸ καλό του ἡ ἀναπηρία ἔγινε. Μὲ τὴν ἴαση γνώρισε τὸν  Ἥλιο τῆς δικαιοσύνης» (Θεοφύλακτος). Ἔχουμε ἐδῶ μιὰ ἄλλη τοποθέτηση τῶν δεινοπαθημάτων. Τὴν ἐπεξηγεῖ ὁ Χρυσόστομος: «Ὥσπερ οὖν τὰ κακὰ οὐκ ἔστι κακά, τὰ κατὰ τὸν παρόντα βίον, οὕτως οὐδὲ τὰ ἀγαθὰ ἀγαθά, ἀλλ’ ἁμαρτία μόνη κακόν, πήρωσις (ἀναπηρία) δὲ οὐ κακόν».
.                  Ἡ συνηθισμένη τοποθέτηση τῶν πολλῶν μπροστὰ στὶς δοκιμασίες εἶναι τὸ γνωστὸ «γιατί;»
– Γιατί νὰ χάση τὸ μονάκριβο παιδί της ἡ φτωχὴ χήρα, ποὺ δὲν πρόλαβε καλὰ-καλὰ νὰ θάψη τὸν σύζυγό της;
– Γιατί νὰ ἀρρωστήση βαριὰ ὁ καλὸς ἐκεῖνος πατέρας μὲ τὰ πέντε παιδιὰ καὶ ἡ οἰκογένειά του νὰ ἀντιμετωπίζη πρόβλημα ἐπιβιώσεως.
– Ἐκείνη ἡ δραστήρια κοπέλα, ἄγγελος παρηγοριᾶς γιὰ τοὺς γύρω της, γιατί νὰ σκοτωθῆ, ὅταν ἄλλοι γλύτωσαν ἀπὸ τὸ δυστύχημα;

.              Πόσα τέτοια «γιατί» θὰ μπορούσαμε νὰ ἀπαριθμήσουμε; Καὶ πόσες φορὲς ἀπὸ λανθασμένη τοποθέτηση δὲν ὁδηγοῦνται μερικοὶ στὴν ἀπαισιοδοξία καὶ στὸν μαρασμὸ ἢ στὴν ἀθεΐα;
.               – Ἡ ἀδελφή μου, πολὺ εὐσεβής, ὑπέφερε πολὺ κατὰ τὸν τοκετὸ καὶ ἔχασε τὸ παιδί της. Γιατί ὁ Θεὸς δὲν τῆς τὸ ἔσωσε, ἀφοῦ ἦταν τόσο καλή;
.               Ἐδῶ ὑπάρχει μιὰ ὄχι σωστὴ ἀντίληψη γιὰ τὶς δοκιμασίες καὶ καθόλου χριστιανική. Βλέπουν οὔτε λίγο οὔτε πολὺ τὸν Θεὸ σὰν μιὰ ἀσφαλιστικὴ ἑταιρεία.
.                 Ρωτάει ἕνας ἐρευνητὴς τοῦ προβλήματος τῶν θλίψεων καὶ τῶν δοκιμασιῶν τῆς ζωῆς: «Μᾶς διδάσκει ἆραγε τὸ Εὐαγγέλιο, ὅτι ἂν ἀκολουθοῦμε τὸν Χριστό, τὰ παιδιὰ μας ἂν εἶναι μονάκριβα δὲν θὰ τὰ στερηθοῦμε ποτέ; Οἱ ἀδελφοί μας δὲν θὰ σκοτωθοῦν στὸν πόλεμο, ἀρκεῖ μονάχα ἐμεῖς νὰ προσευχώμαστε; Οἱ ἀδελφές μας, ἂν εἶναι εὐσεβεῖς δὲν θὰ ὑποφέρουν στὸν τοκετό; Ὁ Θεὸς ἀναλαμβάνει τὴν ὑποχρέωση νὰ ψιθυρίση στὰ αὐτιά μας, ἂν εἴμαστε πιστὰ παιδιά Του, ὅτι πρόκειται νὰ μᾶς χτυπήση αὐτοκίνητο καὶ νὰ προσέξουμε;»

*  *  *

.         Ἐδῶ γίνεται ἕνα λάθος. Ἡ εὐσέβεια καὶ ἡ ἀρετὴ δὲν ἀποτελοῦν «ἀσφάλεια ζωῆς» ἢ «ἀσφάλεια ἀτυχημάτων». Δὲν ἀποτελοῦν ἐγγύηση, πὼς οἱ συμφορές, τὰ ἀτυχήματα, οἱ ἀρρώστιες θὰ χτυπᾶνε μονάχα τοὺς ἀσεβεῖς καὶ πὼς οἱ δίκαιοι πάντα θὰ σώζωνται.
.               Ἕνας τέτοιος κόσμος δὲν θὰ ἦταν ὁ κόσμος μας. «Ὁ νόμος τῆς βαρύτητας δὲν θὰ λειτουργοῦσε ἂν ἔσκυβες περισσότερο ἔξω ἀπὸ τὰ κάγκελα ἢ ἀπὸ τὸ περιτείχισμα, ἀρκεῖ νὰ εἶσαι δίκαιος. Τί εἴδους σύμπαν θὰ εἴχαμε στὴν περίπτωση αὐτή; Βέβαια δὲν θὰ ἦταν ἄξιο νὰ στηριχθοῦμε σ’ αὐτό, ἀφοῦ δὲν θὰ γνωρίζαμε θετικά, ἂν οἱ νόμοι θὰ λειτουργοῦσαν, ἐπειδὴ δὲν θὰ γνωρίζαμε τὸν χαρακτήρα τῶν προσώπων. Αὐτὸ θὰ τὸ ἀνακαλύπτουμε μετὰ τὸ ἀποτέλεσμα. Ἂν δηλαδὴ τὸ πρόσωπο ἦταν καλό, θὰ ἀναστελλόταν ὁ φυσικὸς νόμος. Ἂν ἦταν κακὸ θὰ λειτουργοῦσε καὶ θὰ τὸ συνέτριβε. Ἕνα τέτοιο σύμπαν δὲν θὰ τραβοῦσε καθόλου τὴν ἐμπιστοσύνη μας. Ἡ ἐπίδρασή του πάνω στοὺς χαρακτῆρες τῶν ἀνθρώπων θὰ ἦταν ὀλέθρια».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, ,

Σχολιάστε

ΜΗΤΡ. ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΑΣ: «ΜΕ ΤΙ ΠΡΟΣΩΠΟ ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ;»

“Ἡ Ἐσταυρωμένη ἀγάπη” 
τοῦ Μητροπολίτου Μονεμβασίας καὶ Σπάρτης κ. Εὐσταθίου
(18.04.2011)

.        Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἐκδηλώνεται μὲ πολλοὺς τρόπους καὶ γι’  αὐτὸ ἔχει καὶ πολλὰ ὀνόματα. Ὅταν βλέπουμε τὸν ἀστροποίκιλτο οὐρανό, τὸν ἀχανῆ ὠκεανό, τὴν ἀνθόσπαρτη γῆ καὶ τὰ χιονοσκέπαστα βουνὰ, θαυμάζουμε τὴν πανσοφία τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν παντοδυναμία του. Ὅταν μαθαίνουμε πὼς ὅλα αὐτὰ ἔγιναν ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση καὶ διευκόλυνση τοῦ ἀνθρώπου, τότε ὀνομάζουμε τὴν ἀγάπη του Δημιουργική. Ὅταν μὲ προσοχὴ μελετοῦμε ὁ καθὲνας μὲ τὸν τρόπο του ὅλα ὅσα βλέπουμε γύρω μας καὶ τὰ θαυμάζομε γιὰ τὴν κίνησή τους, γιὰ τὸν κύκλο τῆς ζωῆς τους, γιὰ τὸν προορισμό τους καὶ βεβαιωνόμαστε, ὅτι ὅλα συντηροῦνται καὶ καθοδηγοῦνται ἀπὸ τὴν ἀνύστακτη φροντίδα τοῦ Δημιουργοῦ τους, τότε ὀνομάζουμε τὴν ἀγάπη του συντηρητικὴ καὶ προνοητική.
.        Διαβάζοντας τὰ ἱερὰ κείμενα τῆς Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης, ποὺ εἶναι τὸ στόμα τοῦ Θεοῦ καὶ  ἔχουν αἰώνιο κῦρος, μαθαίνουμε ὅτι, το ἀποτέλεσμα κάθε παρανομίας μας πρέπει νὰ εἶναι ὁ θάνατος.«Τὰ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος», καί «πάσα παράβασις καὶ παρακοὴ λαμβάνει ἔνδικον μισθαποδοσίας». Ὅμως διαπιστώνουμε πὼς δὲν ἔρχεται πάντα ὡς πικρὸς καρπὸς τῆς ἀνομίας μας ὁ θάνατος, γιατί ἐπεμβαίνει ἡ ἀγάπη καὶ μακροθυμία Του καὶ λέγει «οὐ θέλω τὸν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ ὡς τὸ ἐπιστρέψαι καὶ ζῆν αὐτόν». Τότε γεμάτοι εὐγνωμοσύνη ἀναφωνοῦμε «Δόξα τῇ μακροθυμίᾳ σου Κύριε,  δόξα σοι» καὶ χαρακτηρίζουμε αὐτὴ τὴν ἀγάπη ὡς ἀνεκτική.
.      Θαυμάζουμε ἀκόμη τὸν ἐρχομό Του στὴν γῆ καὶ προσπαθοῦμε νὰ ἑρμηνεύσουμε τὴν ἁγία Σάρκωση μὲ τὰ μέτρα τὰ δικά μας, χωρὶς νὰ τὰ καταφέρνουμε, γιατί « οὐ φέρει τὸ μυστήριον ἔρευνα». Ὅμως, καὶ τότε βλέπουμε ὅτι αὐτὴ ἡ ταπείνωση τοῦ Θεοῦ εἶναι τρανὴ ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης Του γιὰ τὸν πεσόντα ἄνθρωπο, ἀφοῦ ἦλθε στὴν γῆ γιὰ νὰ ἀνέβουμε ἐμεῖς στὸν οὐρανό, ἔγινε Θεὸς ὢν ἄνθρωπος, γιὰ νὰ θεοποιήσει τὸν ἄνθρωπο, καὶ τότε χαρακτηρίζουμε τὴν ἀγάπη του σαρκωμένη.
.       Ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη Ἀγάπη ποὺ δίδει καὶ στὶς ἄλλες ἀξία καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ Ἐσταυρωμένη Ἀγάπη. Ἡ μεγάλη θυσία τοῦ Γολγοθᾶ καὶ πρὸ πάντων αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ τίμιος Σταυρὸς εἶναι τὸ πιστοποιητικὸ τῆς ἀναμφισβήτητης ἀγάπης τοῦ Κυρίου μας. Ἡ Ἐσταυρωμένη Ἀγάπη ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ Σταυροῦ θὰ σελαγίζει στὰ πέρατα τῆς γῆς καὶ θὰ διαλαλεῖ τὴν ἀξία τῆς ψυχῆς μας καὶ τὸ μέτρο τῆς στοργῆς τοῦ Πλάστη γιὰ τὸ πλάσμα του. Αὐτὴ ἡ Ἐσταυρωμένη Ἀγάπη πολυμερῶς καὶ πολυτρόπως μᾶς διδάσκει καὶ μᾶς καθοδηγεῖ, ἰδίως στὶς στιγμὲς τῶν δοκιμασιῶν μας καὶ τοῦ πειρασμοῦ.
.      Ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος ἔλεγε χαρακτηριστικά: Ὁ γεωργὸς φοράει τὰ παλιά του ροῦχα, τὰ ροῦχα τῆς δουλειᾶς παίρνει καὶ τὰ ἐργαλεῖα καὶ βγαίνει νὰ καλλιεργήσει τὸ χωράφι του ποὺ εἶναι γεμάτο ἀγκάθια. Μὲ ὑπομονὴ καὶ ἐπιμονὴ καταφέρνει νὰ τοῦ ἀλλάξει καὶ τὴν μορφὴ καὶ τὸ βοηθάει νὰ φέρει καρποὺς, γιὰ νὰ εἶναι χρήσιμο. Καὶ ὁ Κύριός μας ἔκανε τὸ ἴδιο. Φόρεσε τὴ σάρκα τὴ δική μας, ποὺ ἦταν παλιὰ καὶ λερωμένη, χωρὶς Ἐκεῖνος ποτὲ νὰ συμμετέχει στὴν ἁμαρτία, πῆρε καὶ τὸν Τίμιο Σταυρὸ ὡς ἐργαλεῖο καὶ ἐργάζεται στὴν ἔρημη ψυχή μας, ποὺ εἶναι γεμάτη ἀγκάθια, μὲ σκοπὸ καὶ αὐτὰ νὰ ξεριζώσει καὶ λουλούδια ἢ χρήσιμα δένδρα νὰ φυτεύσει καὶ νὰ καλλιεργήσει, γιὰ νὰ γίνουμε χρήσιμοι καὶ ὠφέλιμοι.
.       Ὁ ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος, ὁ πνευματοφόρος καὶ θεοφώτιστος αὐτὸς ἀσκητής, στὸ λόγο του γιὰ τὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου μεταξὺ τῶν ἄλλων παρατηρεῖ: «Ὁ Τίμιος Σταυρὸς εἶναι καύχημα καυχημάτων. Ἂς τὸν τυπώσουμε στὸ μέτωπό μας, στὰ χέρια μας καὶ στὰ πόδια μας καὶ στὰ ροῦχα μας. Εἶναι νικητὴς θανάτου, ἐλπίδα τῶν πιστῶν, φῶς τῆς οἰκουμένης, κλειδὶ παραδείσου, τὸ φυλαχτὸ τῶν πιστῶν. Αὐτὸ τὸ σημεῖο νὰ κάνουμε, ὅταν κοιμόμαστε, ὅταν σηκωνόμαστε, ὅταν τρῶμε, ὅταν πίνουμε, ὅταν ταξιδεύουμε, καὶ τότε δὲν θὰ φοβούμαστε τίποτε  μᾶλλον θὰ μᾶς φοβεῖται ὁ ἐχθρός  μας, διάβολος, διότι ἐκεῖνος «φρίττει και τρέμει μὴ φέρων καθορᾷν αὐτοῦ τὴν δύναμιν».
.       Ἀλήθεια μὲ τί πρόσωπο νὰ σταθοῦμε ἀπέναντι στὸν Ἐσταυρωμένο, γιὰ νὰ τοῦ μιλήσουμε ἢ καὶ γιὰ νὰ διαμαρτυρηθοῦμε; Ἐκεῖνος ἔδειξε μία ἀπροσμέτρητη ἀγάπη γιὰ τὸ πλάσμα Του, ποὺ τὴν ὀνομάζουμε Δημιουργική, Προνοητική, Συντηρητική, Ἀνεκτική, Σαρκωμένη καὶ Ἐσταυρωμένη. Γι’  αὐτὴ τὴν ἀνυπολόγιστη προσφορὰ τοῦ οἱ ἄνθρωποι μὲ τήν ἀχαρακτήριστη καὶ ἀχάριστη συμπεριφορά τους τὸν σταύρωσαν σωματικὰ καὶ τοῦ πλήγωσαν αὐτὴ τὴν Ἀγάπη.
.      Ὁ πόνος, λέγουν οἱ ἐπιστήμονες, βιώνεται ἀνάλογα μὲ τὴν ὑπόσταση τοῦ καθενός. Ὅσο πιὸ τέλειος εἶναι κάποιος τόσο περισσότερο νοιώθει τὸν πόνο. Ὅταν κόψεις τὴν οὐρὰ μιᾶς σαύρας, θὰ πονέσει, ἀλλὰ λιγότερο ἀπὸ τὸ ἄλογο, ὅταν θὰ τοῦ κόψεις τὴ δική του οὐρά. Ὁ πόνος τοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὴν ἀφαίρεση ἑνὸς τμήματος τοῦ σώματός του εἶναι ἀκόμη πιὸ μεγάλος, γιατί τελειότερος εἶναι ὁ ὀργανισμός του καὶ προστίθεται κοντὰ στὸν σωματικὸ καὶ ὁ ψυχικὸς πόνος. Φανταστεῖτε πόσο μεγάλος ἦταν ὁ πόνος τοῦ Κυρίου μας κατὰ τὴν Σταύρωσή του, ἀφοῦ Ἐκεῖνος ἦταν καὶ ἄνθρωπος καὶ ἡ ψυχή του εἶχε ὅλες τὶς ἀρετὲς στὸν ἀπόλυτο βαθμό.
.       Πέραν αὐτοῦ τὸ μαρτύριο τοῦ Σταυροῦ τοῦ Κυρίου μας δὲν ἦταν στιγμιαῖο, ἀλλά το βίωσε ὅλα τὰ χρόνια τῆς ἐπιγείας ζωῆς Του, ἀπὸ τὴν γέννησή Του μέχρι τὸ θάνατο, ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ. Ὡς τέλειος Θεὸς ἤξερε μὲ λεπτομέρειες τὰ Φρικτὰ πάθη Του καὶ τὰ ζοῦσε ἀπὸ μικρὸ παιδί. Ἔβλεπε, λέγουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, τὰ χέρια Του, ὅταν ἦταν μικρὸ παιδὶ, καὶ μὲ τὴν ματιά Του σημάδευε τὴ θέση τῶν καρφιῶν τῆς Σταυρώσεως.
.     Μπροστὰ σ’  ὅλα αὐτὰ τὰ θαυμαστὰ καὶ ἐξαίσια, τὰ ἐκπληκτικὰ τὰ πέραν πάσης περιγραφῆς γεγονότα τῆς ζωῆς του, μπροστὰ στὶς εὐεργεσίες καὶ εὐλογίες ποὺ προσέφερε στοὺς ἀνθρώπους , ποιά εἶναι ἡ δική μας προσφορὰ στοὺς ἄλλους; Μπροστὰ στὴν κακότητα καὶ ἀχαριστία τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἔδειξαν στὸν Κύριό μας, τί εἶναι ἡ περιφρόνησή μας ἀπὸ τοὺς ἄλλους;
.        Νὰ γιατί πατρικὰ μᾶς συμβουλεύουν οἱ μεγαλύτεροι ἀδελφοί μας, οἱ ἅγιοι, νὰ ἠρεμοῦμε, νὰ γαληνεύουμε καὶ νὰ μακροθυμοῦμε.
.      Ἔχεις πόνο, ἀδελφέ μου, βλέπε τὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου. Ἐκεῖνος πόνεσε, ἐνῷ ἦταν ἀθῷος. Ἴσως αὐτὸς ὁ πόνος νὰ εἶναι στιφὸς καρπὸς τῆς ἁμαρτίας σου. Δὲν λέγω ὅτι εἶσαι ἁμαρτωλός, λέγω ἴσως εἶσαι, ὁπότε κοίταξε νὰ ὠφεληθεῖς μὲ τὴ μετάνοιά σου.
.      Ἔχεις φτώχεια, ποὺ εἶναι στὶς μέρες μας δύσκολη ὑπόθεση; Βλέπε τὸν Κύριό μας γυμνὸ ἐπάνω στὸ Σταυρὸ καὶ ἀναλογίσου μήπως ἐσὺ ἔφταιξες, δὲν πρόσεξες καὶ ἴσως ἀπὸ τὴν τεμπελιά σου ἢ τὴν ἄσωτη ζωή σου, εὐθύνεσαι γιὰ τὴν φτώχειά σου, ἐνῷ Ἐκεῖνος «οὐδὲν ἄτοπον ἔπραξε» καὶ θεληματικὰ ὁδηγήθηκε ἐκεῖ στὸ ἰκρίωμα γυμνός.
.       Ἔχεις περιπέτεια καὶ ἀντιμετωπίζεις δοκιμασία ἀπὸ ἀρρώστιες ποὺ ἐμφανίστηκαν ξαφνικὰ στὴν ζωή σου; Κοίταξε τὸν Ἐσταυρωμένο καὶ κάνε ὑπομονή. Ἐκεῖνος γιάτρεψε πολλοὺς καὶ θεράπευσε ἀναρίθμητους ἀνθρώπους καί ὅμως εἶναι πληγωμένος ἐπάνω στὸν Σταυρό. Σὺ ἴσως καὶ νὰ μήν πρόσεξες τὴν ὑγεία σου, ὅταν τὴν εἶχες.
.       Ἔχεις ἐχθροὺς ποὺ σὲ φθονοῦν καὶ σὲ μισοῦν; Βλέπε τὸν Κύριό μας στὸ Σταυρὸ καὶ σκέψου, ὅτι καὶ Ἐκεῖνον «διὰ φθόνον παρέδωκαν εἰς τὸ σταυρωθῆναι». Σὺ ἴσως νὰ δημιούργησες καὶ ἔχθρες μὲ τὴν ἀπρόσεκτη ζωή σου.
.       Ἔχεις φίλους καὶ σὲ ἐγκατέλειψαν σὲ μία κρίσιμη στιγμὴ τῆς ζωῆς σου; Βλέπε τὸν Κύριό μας ἐπάνω στὸν Γολγοθὰ καταμόναχο. Ὅλοι τὸν ἄφησαν μόνον καὶ οἱ μαθητές του καὶ οἱ εὐεργετημένοι καὶ θεραπευμένοι ἀκόλουθοί Του μέχρι λίγο πρίν.«Ὑπέμεινα συλλυπούμενον καὶ οὐχ εὗρον καὶ παρακαλοῦντα καὶ οὐχ εὑρέθη», θὰ γράψει ὁ προφήτης Ἠσαΐας ὀκτακόσια χρόνια, πρὶν νὰ γεννηθεῖ ὁ Χριστός. Σὺ ἴσως νὰ μὴ συμπεριφέρθηκες σωστὰ καὶ γι’  αὐτὸ σὲ ἐγκατέλειψαν. Κουράγιο, ὅμως, γιατί οἱ ἄνθρωποι εἶναι πάντα ἴδιοι. Μπερδεύονται στὰ πόδια σου, ὅταν δὲν τοὺς χρειάζεσαι, καὶ ἐξαφανίζονται, ὅταν θέλεις ἕνα ποτῆρι νερό.
.       Ὅ,τι ἔχεις ἐσὺ τὰ ἔχει καὶ Ἐκεῖνος μὲ μία διαφορά. Σὺ μπορεῖ νὰ εἶσαι ἔνοχος γιὰ λίγα ἢ γιὰ πολλά, ἐνῷ Ἐκεῖνος εἶναι ὁ μόνος ἀναμάρτητος. «Ἐκεῖνος οὐδὲν ἄτοπον ἔπραξεν».
.      Ὑπομονὴ, λοιπὸν, καὶ καρτερία. Τὸν καλὸ καραβοκύρη τὸν κάνει ἡ τρικυμία, τὸ γενναῖο στρατηγὸ ὁ πόλεμος καὶ τὸν καλὸ χριστιανὸ καὶ τὸν ἅγιο  τὸν κάνει ἡ δοκιμασία.

ΠΗΓΗ: http://www.immspartis.gr/

, , ,

Σχολιάστε