Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Διωγμός

«ΔΙΩΓΜΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ στὴν ‘‘ἐποχὴ τῶν Φώτωνˮ καὶ στὰ χρόνια τῆς Βαρβαρότητας» [Nέα ἔκδοση]

Νέα ἔκδοση
τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου Ὁσίου Νικοδήμου
(Πενταλόφου Κιλκίς),
ὑπό τόν τίτλο
«ΔΙΩΓΜΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ στὴν ‘‘ἐποχὴ τῶν Φώτωνˮ
καὶ στὰ χρόνια τῆς Βαρβαρότητας».

.         Τό βιβλίο αὐτό, τό ὁποῖο προλογίζει ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνός, ἔρχεται νά καλύψει ἕνα μεγάλο κενό στήν ἐνημέρωση τοῦ ἑλληνικοῦ κοινοῦ σχετικά μέ τόν βαρύ φόρο αἵματος πού πλήρωσαν οἱ Χριστιανοί σέ δύο χρονικές περιόδους κοσμοϊστορικῆς σημασίας: τήν Γαλλική Ἐπανάσταση καί τήν περίοδο τοῦ Ναζισμοῦ στή Γερμανία. Καί μάλιστα ἔρχεται σέ μιά περίοδο κατά τήν ὁποία ὁ πόλεμος κατά τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καί τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας λαμβάνει καθημερινά διαστάσεις ἐφιαλτικές (θέσπιση ἀντίχριστων νόμων γιά τήν Οἰκογένεια, τήν Παιδεία κ.ἄ.).
.            Τά κείμενα τῶν Γάλλων καθηγητῶν κ.κ.Ντέ Βιγκερί καί Ρουβιλουά μᾶς εἰσάγουν, μέ ἐπιστημονική αὐστηρότητα, στό κλῖμα τοῦ ζόφου πού προέκυψε ἀπό τά οὐτοπικά ὄνειρα τῶν πρωταγωνιστῶν αὐτῶν τῶν περιόδων, πού ὑπόσχονταν νά κάνουν Παράδεισο τή γῆ καί τήν ὁδήγησαν στήν Κόλαση. «Ἐμεῖς οἱ Γάλλοι», τονίζει μέ περισσή εἰλικρίνεια ὁ κ. Βιγκερί, «ἔχουμε μεγάλη καί τρομερή εὐθύνη. Μέ τά ὑποτιθέμενα ‘‘φῶταˮ δηλητηριάσαμε ὁλόκληρο τόν κόσμο».
.         Στό βιβλίο προτάσσεται ἐκτενής εἰσαγωγή γιά τό κίνημα τοῦ Διαφωτισμοῦ, τούς πρωταγωνιστές του καί τήν ἐπίδραση πού αὐτό εἶχε στό παγκόσμιο ἱστορικό γίγνεσθαι… Στό τέλος τοῦ βιβλίου, παρατίθεται μιά ἀληθινή ἱστορία ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Β´ Παγκοσμίου Πολέμου.

Διάθεση:
Ἱερό Κοινόβιο Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου,
Πεντάλοφος Παιονίας Κιλκίς.

Τηλ. 23430 42314 12-2 μμ καθημερινῶς

Advertisements

, ,

Σχολιάστε

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ «Δέν μιλᾶνε γιά διωγμούς χριστιανῶν, ἀλλά γιά διωγμούς… μειονοτήτων» [Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης]

Φοβεροί διωγμοί κατά χριστιανῶν

τοῦ Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

.                   Ἔχουμε ἁγίους μάρτυρες πολλούς καί στήν ἐποχή μας. Ἐμεῖς βέβαια στήν Ἑλλάδα ἔχουμε ἑστιάσει την προσοχή μας σέ ὡρισμένους «νεοφανεῖς ἁγίους», κυρίως ὁσίους στή ζωή τους ἤ χαρισματούχους. Μιλᾶμε πολύ καί γιά δυό-τρεῖς περιπτώσεις «νεοφανῶν ἁγίων», πού παρουσιάζονται μέ μαρτυρικό τέλος, γιά τούς ὁποίους ὅμως δέν έχουμε ἐπαρκεῖς ἱστορικές πληροφορίες. Πάντως καί τούς λίγους «νεοφανεῖς» τούς βλέπουμε μᾶλλον ὑπό τό πρῖσμα τοῦ θαυματουργοῦ, παρά τοῦ μολογητοῦ… [ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Βεβαίως τοὺς Ἁγίους τοὺς φανερώνει ὡς ὑποδείγματα στὴν Ἐκκλησία Του ὁ Θεὸς καὶ δὲν τοὺς «κατασκευάζουν» οἱ ἄνθρωποι!]

.              Ξέρετε πῶς μοιάζουμε; Σάν νά συγκλονιζώμαστε πού καίγεται ἕνα δέντρο καί νά ἀδιαφοροῦμε γιά τήν πυρκαγιά, πού καίει ὁλόκληρα δάση ἤ πόλεις, διότι ἡ πυρκαγιά εἶναι ἔξω ἀπό τά σύνορά μας! Δέν σκεπτόμαστε, ὅτι ἡ πυρκαγιά μπορεῖ νά ἔλθη καί στή δική μας γειτονιά.

  • Ἡ πυρκαγιά τοῦ ἀπηνοῦς διωγμοῦ κατά τῶν χριστιανῶν ἔχει σχεδόν ἐξαπλωθῆ σέ παγκόσμιο ἐπίπεδο. Τό αἷμα χύνεται ποτάμι. Καί μεῖς ἀδιαφοροῦμε. Κοιτάζουμε τόν… τουρισμό (τήν αἰσχρή, οὐσιαστικά, γύμνια…) στίς παραλίες μας!

  • Ἀποκαλυπτικά τά στοιχεῖα, πού ἦρθαν στό φώς στήν ὁλομέλεια τῆς «Παγκοσμίου Συνόδου Κορυφῆς ὑπέρ τῶν δεδιωγμένων χριστιανῶν» στήν Οὐάσιγκτον, στίς 11 Μαΐου 2017. Ἀναφέρουμε μερικά ἐνδεικτικῶς:

  • Ὁ Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ἱλαρίων, πρόεδρος τοῦ τμήματος Ἐξωτερικῶν Ἐκκλησιαστικῶν Σχέσεων τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, ἀφοῦ ἁγιογραφικῶς ἀναφέρθηκε στούς διαχρονικούς διωγμούς τῶν χριστιανῶν, μίλησε καί γιά τή σκληρή ἐποχή τοῦ ἀθέου Κομμουνισμοῦ στή Ρωσία. Εἶπε μεταξύ ἄλλων:«Φέτος ἡ Ρωσία καί οἱ λοιπές χῶρες τοῦ μετασοβιετικοῦ χώρου τελοῦν τή μνήμη τῆς ἑκατονταετηρίδος τῆς ὀκτωβριανῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1917, μέ τήν ὁποία ἄρχισε ἡ ἐποχή τῶν ἀπηνῶν διώξεων κατά τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας. Ἡ ἐξουσία στό πρόσωπο τοῦ Λένιν καί τοῦ Στάλιν ἀνέλαβε τήν πρωτοβουλία καί ἐξαπέλυσε τίς ἄνευ προηγουμένου διώξεις καί καταστολές σέ βάρος τοῦ λαοῦ μέ θύματα δεκάδες ἑκατομμύρια ἀνθρώπους… Τόν 20ό αἰῶνα οἱ νεομάρτυρες καί μολογητές τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας θανατώθηκαν ὄχι γιά κάποια προσόντα ἤ πράξεις τους ἤ ἐγκλήματα. Ἐξοντώνονταν προμελετημένα καί συστηματικά μόνο καί μόνο ἐπειδή πίστευαν στόν Χριστό ὡς Θεό καί Σωτήρα τους»!

  • Ἐπίσης ὁ Μητροπολίτης Ἱλαρίων παρέθεσε παραδείγματα τῆς δεινῆς καταστάσεως, στήν ὁποία περιῆλθαν οἱ χριστιανοί σέ διάφορες χῶρες τῆς Μέσης Ἀνατολῆς. Τό 2003 π.χ. στό ράκ κατοικοῦσαν περίπου 1,5 ἑκατομμύριο χριστιανοί, ἐνῶ μετά τήν ἔναρξι τῆς λεγομένης «Ἀραβικῆς Ἄνοιξης» οἱ περισσότεροι ἐξ αὐτῶν ἀναγκάστηκαν νά ἐγκαταλείψουν τή χώρα καί αὐτή τή στιγμή ὁ ἀριθμός τῶν χριστιανῶν κυμαίνεται μεταξύ 150 καί 250 χιλιάδων!

  • Στή Λιβύη ἡ «Ἀραβική Ἄνοιξη» ὡδήγησε σχεδόν σέ πλήρη ἐξαφάνισι τοῦ χριστιανικοῦ στοιχείου. γενοκτονία τῶν χριστιανῶν στίς ἡμέρες μας διαπράττεται ἐνώπιον ὁλόκληρης τῆς λεγομένης πολιτισμένης κοινωνίας! Καί ὅσοι κάνουν ἀναφορά στούς διωγμούς, δέν μιλᾶνε γιά διωγμούς χριστιανῶν, ἀλλά γιά διωγμούς… μειονοτήτων! Στή Νιγηρία τά τελευταῖα χρόνια, ἐξτρεμιστές κατέστρεψαν 900 Ναούς χριστιανῶν!

  • Σημαντική εἶναι ἡ ἐπισήμανσις τοῦ Μητροπολίτου Ἱλαρίωνος, ὅτι σέ χῶρες τῆς Εὐρώπης καί τῆς Ἀμερικῆς (μέ τή συμβολή και τῶν ΜΜΕ) ἐπιβάλλεται μία ἰδεολογία ὑπέρ τῶν σεξουαλικῶν μειονοτήτων καί προβάλλεται ἡ μοφυλοφιλία!

Δικαιώματα, βλέπετε, δέν ἔχουν οἱ χριστιανοί! Δικαιώματα ἔχουν οἱ ἄθεοι, ὅπως καί ἀπό τήν ἐδῶ κυβερνῶσα παράταξι. Δικαιώματα δέν ἔχουν οἱ χριστιανοί! Δικαιώματα ἔχουν οἱ δολοφόνοι, ὑπεύθυνοι τῆς παιδικῆς γενοκτονίας, τῆς ὠργανωμένης ὁμαδικῆς χριστοκτονίας, πού ἐξοντώνουν 250.000 βρέφη κάθε χρόνο!

  • Ὁ Χριστός διώκεται!

  • Οἱ χριστιανοί διώκονται!

  • Κύριε, στήριξε τούς ἁπανταχοῦ τῆς γῆς χριστιανούς! Νά μείνουν, μέ τή δική Σου χάρι, σταθεροί στήν πίστι, στό ὄνομά Σου τό Ἅγιο!

, ,

Σχολιάστε

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

Μαρ­τύ­ρια κα­τὰ τῶν χρι­στι­α­νῶν

 τοῦ ἱεροκήρυκος ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

.                 Ἡ Ἐκ­κλη­σία ἀεί (πάν­τοτε) δι­ώκεται. Οἱ χρι­στι­α­νοί, κα­τὰ τὸ λό­γο τοῦ Κυ­ρί­ου μας, θὰ εἶ­ναι «μι­σούμενοι ὑ­πό πάν­των διὰ τὸ ὄ­νο­μὰ Του» (Ματθ. ι’ 22). Οἱ ἀ­πηνεῖς δι­ω­γμοὶ τῶν πρώ­των αἰ­ώ­νων ἀ­να­βί­ω­σαν καὶ κα­τὰ τὴν περί­ο­δο τῆς Τουρ­κο­κρα­τί­ας καὶ κα­τὰ τὴν περί­ο­δο τῆς ἄ­γρι­ας κομ­μου­νι­στο­κρα­τί­ας στὶς χώρες τοῦ «ἀ­να­το­λι­κοῦ μπλόκ».
.            Ἀ­να­βι­ώνον­ται καὶ σήμερα, μὲ δράστες τοὺς φα­να­τι­κοὺς Ἰσ­λα­μι­στές. Κάθε τό­σο τρο­μο­κράτες («τζι­χαν­τι­στὲς») ὀρ­γα­νώ­νουν ἐ­πι­θέσεις κα­τὰ χρι­στι­α­νι­κῶν στό­χων. Ἤ συλ­λαμ­βά­νουν χρι­στι­α­νοὺς καὶ τοὺς ἀ­ποκεφα­λί­ζουν ἢ ὡς ὁμάδες θανά­του ἐ­ξορ­μοῦν σὲ χρι­στι­α­νι­κοὺς να­ούς, ἐν ὥ­ρᾳ θεί­ας Λ­ει­τουρ­γί­ας!
.              Δὲν ἔ­χει ση­μα­σία ἂν οἱ δι­ω­κό­με­νοι καὶ φο­νευ­ό­με­νοι εἶ­ναι Κό­πτες ἢ Πα­πι­κοὶ ἢ Ὀρ­θό­δο­ξοι. Γιὰ τοὺς τρο­μο­κρά­τες ἰσ­λα­μι­στὲς οἱ δι­α­φο­ρὲς αὐ­τὲς δὲν λέ­νε τί­πο­τε. Αὐ­τοὶ ἕ­να θέ­λουν: Νὰ ἐ­ξον­τώ­σουν τοὺς χρι­στι­α­νοὺς καὶ τὸν Χρι­στι­α­νι­σμό.
.           Ὅ­ταν χρι­στι­α­νοὶ ὁ­δη­γοῦν­ται στὸ μαρ­τύ­ριο, μό­νο σκλη­ροὶ θρη­σκευ­τι­κοὶ φαρι­σα­ῖ­οι μπο­ροῦν νὰ πα­ρα­μέ­νουν ἀ­πα­θεῖς, ἐ­πει­δὴ τά­χα οἱ θυ­σι­α­ζό­με­νοι γιὰ τὸν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στὸ δὲν εἶ­ναι… ὀρ­θό­δο­ξοι!
.                Μα­κά­ρι ὅ­λοι οἱ χρι­στι­α­νοὶ νὰ ἦ­σαν ὀρ­θό­δο­ξοι! Ἀλλ’ ὅ­ταν ὁ­μο­λο­γών­τας κὰποι­οι Χριστὸν χύ­νουν τὸ αἷ­μα τους, ποιὰ ση­μα­σία ἔ­χει τό ὅ­τι γεν­νή­θη­καν π.χ. κὸπτες; Τὸ χά­ρι­σμα, πού ἔ­χουν ὡ­ρι­σμένοι ἀ­πό αὐ­τούς, δη­λα­δὴ «τὸ ὑ­πὲρ Χριστοῦ πάσχειν» (Φι­λιπ. α´ 29), εἶ­ναι χά­ρι­σμα μαρτυ­ρί­ου. Καὶ τὸ μαρ­τύ­ριο εἶ­ναι τὸ εἰσιτήριο γιὰ τὴν ἐ­που­ρά­νια βα­σι­λεία.
.               Οἱ πε­ρισ­σό­τε­ρες ἀπό τὶς ἐ­πι­θέ­σεις τῶν ἰσ­λα­μι­στῶν σὲ λα­τρευ­τι­κοὺς χώ­ρους γί­νον­ται σὲ να­οὺς Κο­πτῶν.
.                   Τὸν πα­ρελ­θόν­τα Δε­κέμ­βριο μπῆκαν στὸν Κα­θε­δρι­κὸ Ναὸ τῶν Κο­πτῶν στὸ Κά­ιρο καὶ σκόρ­πι­σαν τὸ θά­να­το. 25 χρι­στι­α­νοὶ ἐκ­κλη­σι­α­ζό­με­νοι σκο­τώ­θηκαν ψάλ­λον­τας ὕμνους στὸν Τρι­α­δι­κὸ Θεό. Δι­πλά­σι­οι οἱ βα­ρειὰ τραυ­μα­τι­σμέ­νοι.
.                Τὴν Κυ­ρι­α­κή τῶν Βα­ΐ­ων, 9 Ἀ­πρι­λί­ου 2017, ὥρ­μη­σαν οἱ τρο­μο­κρά­τες σὲ Ναὸ στὴν πό­λι Τάν­τα στὸ Δέλ­τα τοῦ Νεί­λου, θύ­μα­τα 21 νε­κροὶ καὶ 50 τραυ­μα­τί­ες.
.               Καὶ Ὀρ­θό­δο­ξοι λα­τρευ­τι­κοὶ τό­ποι γί­νον­ται στό­χοι τρο­μο­κρα­τι­κῶν ἐ­πι­θέ­σε­ων. Εὐ­θὺς με­τὰ τὸ Πά­σχα ἔ­γι­νε ἐ­πί­θε­σις σὲ φρου­ροὺς τῆς ἱ. Μο­νῆς Ἁ­γί­ας Αἰ­κα­τε­ρί­νης Σινᾶ. Ἀλ­λὰ τὰ πε­ρισ­σό­τε­ρα δει­νὰ ἀ­πό πλευ­ρᾶς ὀρ­θο­δό­ξων τά ὑ­φί­στα­ται τὸ Πα­τρι­αρ­χεῖο Ἀν­τι­ο­χεί­ας.
.               Ἐ­μεῖς ἐ­δῶ, οἱ λε­γό­μενοι Ὀρ­θό­δο­ξοι, ζο­ῦ­με ἀ­κό­μα τὸν ἀ­κίν­δυ­νο Χρι­στι­α­νι­σμό. Μὲ ἕ­να εἶ­δος θρη­σκευ­τι­κοῦ ναρ­κισ­σισμοῦ κρα­τᾶ­με τὰ βά­για ἢ ἄλ­λα θρη­σκευ­τι­κὰ σύμ­βο­λα. Ζο­ῦ­με μὲ ἀ­νέ­σεις σχε­τι­κὰ καὶ κα­λο­πέ­ρα­σι! Καὶ ἀ­πωθοῦ­με τὸ ἐν­δε­χό­με­νο ἑ­νὸς δι­ω­γμοῦ…
.                  Θὰ κρά­τη­ση πο­λὺ ἀ­κό­μα ἡ εἰ­δυλ­λι­α­κὴ κα­τά­στα­σις; Μή­πως ὀ­φεί­λου­με νὰ ἑ­τοι­μά­ζου­με τὸν ἑ­αυ­τό μας γιὰ «πει­ρασμὸν» (Σοφ. Σειρ. β’ 1), γιὰ δο­κι­μα­σία, γιὰ δι­ω­γμό, γιὰ μαρ­τύ­ριο;

  • Βεβαί­ως ὀ­φεί­λου­με νὰ προ­σευ­χώμαστε «ὑ­πὲρ εἰ­ρή­νης τοῦ σύμ­παν­τος κὸσμου». Καὶ βεβαί­ως ὀ­φεί­λουν ὅ­λα τά λεγό­με­να χρι­στι­α­νι­κὰ κρά­τη νὰ ἐμ­πο­δὶσουν τὴν ἐ­ξά­πλω­σι της κά­θε εἴ­δους τρομο­κρα­τί­ας.

.              Αὐ­τὰ ὅ­μως δὲν μᾶς ἐμ­πο­δί­ζουν νὰ συμ­πα­ραστεκώ­μαστε στοὺς χρι­στι­α­νοὺς πού βα­σα­νί­ζον­ται καὶ νὰ θαυ­μὰζουμε τὴν πί­στι καὶ τὸ χά­ρι­σμά τους.

, ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΣΑΤΑΝΙΚΕΣ ΕΠΙΝΟΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΙΩΚΤΩΝ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

ΟΙ ΣΑΤΑΝΙΚΕΣ ΕΠΙΝΟΗΣΕΙΣ
ΤΩΝ ΔΙΩΚΤΩΝ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ν. Ματσούκα,
«Ὀρθοδοξία καὶ αἵρεση
στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς συγγραφεῖς τοῦ δ´, ε´ καὶ ϛ´ αἰώνα»,
ἔκδ. β´, ἐκδ. Π. Πουρναρᾶ, Θεσ/νίκη 1992,
σελ. 141-143

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

.                 Οἱ ἀδιάλλακτοι διῶκτες τῶν χριστιανῶν ἐπιχειροῦσαν νὰ πτοήσουν καὶ νὰ ἐκμηδενίσουν τοὺς χριστιανοὺς ὄχι μόνο μὲ τὰ μαρτύρια, ἀλλὰ καὶ μὲ τέτοιες πράξεις ποὺ θἀποδυνάμωναν τὸ περιεχόμενο τῆς χριστιανικῆς πίστης, γκρεμίζοντας τὰ εἴδωλά της, ὅπως τἀντιλαμβάνονταν φυσικὰ οἴδιοι οἱ διῶκτες. Μὲ ἄλλα λόγια, ὅπως συμβαίνει μὲ τὶς σατανικὲς ἐπινοήσεις τῶν σύγχρονων βασανιστηρίων τοῦ φωτισμένου κατὰ τὰ ἄλλα 20οῦ αἰώνα, ἔδιναν μεγάλη βαρύτητα στὴν ἀποσύνθεση τῆς ψυχικῆς δύναμης καὶ τοἐσωτερικοῦ φρονήματος τῶν ἀνθρώπων. Γι᾽ αὐτὸ λεηλατοῦσαν τοὺς χριστιανικοὺς τάφους καὶ ἔριχναν τὰ σκηνώματα τῶν μαρτύρων στὴ θάλασσα, ὥστε νὰ μὴν ἔχουν οἱ Χριστιανοὶ ἐνώπιόν τους θεοὺς καὶ νὰ τοὺς προσκυνοῦν. Ἡ ἑρμηνεία τῶν διωκτῶν γινόταν κατὰ προβολὴ δικῶν τους βέβαια εἰδωλολατρικῶν πεποιθήσεων. Κάτι ἀνάλογο ἤθελαν νὰ κάνουν καὶ μὲ τὰ μαρτύρια τῆς πυρᾶς. Ἐξαφανίζοντας μὲ τὴν καύση τοὺς Μάρτυρες πίστευαν πὼς θὰ νέκρωναν τὴν ἐλπίδα τῶν Χριστιανῶν στὴν ἀνάσταση. Ἔτσι ἡ «παλιγγενεσία», μία ἰσχυρὴ ἐλπίδα τῶν Χριστιανῶν, θὰ καταντοῦσε ἀνέφικτο πλάσμα. Ἡ ἐλπίδα ἄλλωστε στὴν ἀνάσταση, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ πεντόσταγμα τῆς βιβλικῆς καὶ θεολογικῆς διδασκαλίας γιὰ τὴν σωτηρία καὶ τὴν ἀφθαρσία τοῦ ἀνθρώπου, πυρπολοῦσε ἔνα ἀκράτητο ἐνθουσιασμὸ στοὺς μάρτυρες. Μιὰ τέτοια λοιπὸν καταιγίδα ἐνθουσιασμοῦ καὶ ἱερῆς ἀφοσίωσης δὲν μποροῦσε, κατὰ τοὺς εἰδωλολάτρες, νὰ ἀναχαιτιστεῖ μὲ μόνη τὴν σωματικὴ ὀδύνη· χρειαζόταν, κατὰ τοὺς διῶκτες, μία ἀποτελεσματικὴ ψυχικὴ ἀποδιοργάνωση καὶ ἀποδυνάμωση. Ἔτσι, ἔχοντας στὸ νοῦ τους εἰδωλολατρικὲς παραστάσεις, ἐπιχειροῦσαν νὰ σβήσουν παρόμοιες κατὰ τὴ γνώμη τους στὸ νοῦ τῶν χριστιανῶν. Ἡ καύση τῶν σωμάτων, ὁ ἑξαφανισμός τους θὰ ὁδηγοῦσαν στὴν ἀπονέκρωση μίας τόσο δημιουργικῆς ἐλπίδας, μιὰ καὶ θὰ ἔχαναν οἱ χριστιανοὶ τὸ συγκεκριμένο πράγμα, ὅπου στήριζαν τὴν πίστη τους. Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ θὰ διαψευδόταν καὶ ἡ ὑπόσχεση τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἐγκλωβισμὸς αὐτὸς στὴν εἰδωλικὴ κυριαρχία δείχνει τὴν εὐρύτατα ἐξαπλωμένη τὴν ἐποχὴ ἐκείνη νοοτροπία ὅτι ἡ θεότητα κάθε μορφῆς εἶναι κατ᾽ ἀνάγκην ἐνυλωμένη σὲ μία περιορισμένη αἰσθητὴ πραγματικότητα. Τὸ γεγονὸς τοῦτο ἦταν φυσικὸ νὰ ἐπηρεάζει στὴν ζωὴ καὶ τὴν σκέψη καὶ χριστιανούς, μιὰ καὶ ἡ περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα τῶν εἰδωλολατρικῶν ἀντιλήψεων κυριαρχοῦσε παντοῦ. Στὸ σημεῖο τοῦτο ἡ θεολογία εἶχε πράγματι νὰ ἀντιμετωπίσει ἕνα σοβαρὸ κίνδυνο.
.           Ὡστόσο ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἦταν ζωντανεμένες στὸ κήρυγμα τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ στὴν ἐμπειρία τῆς λατρευτικῆς κοινότητος τῶν χριστιανῶν, ἀκολουθοῦσε στερεὰ τὶς προϋποθέσεις τοῦ βιβλικοῦ κόσμου. Περιορισμὸς σὲ μία συγκεκριμένη αἰσθητὴ περιοχὴ καὶ ἑπομένως κυριαρχία εἰδωλικῶν προτύπων ἦταν ἀδιανόητη μέσα στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας, μιὰ καὶ ἡ παράδοση ἐπιμένει σταθερά. Πουθενὰ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει κάτι ἀπόλυτο ἔξω ἀπὸ τὴν περιοχὴ τῆς θείας πραγματικότητας. Ὁλόκληρη ἡ κτίση λοιπὸν ἑξαρτιέται ἀπὸ τὸν Τριαδικὸ Θεό, ὁ ὁποῖος πάντοτε εἶναι παρὼν στὴν φύση καὶ στὴν ἱστορία. Καὶ ἐξάρτηση τούτη ὅτι εἶναι ζήτημα ζωῆς ἢ θανάτου. Αὐτὴ ἡ παράδοση λοιπὸν ποὺ συνεχίζεται στὴν ὅλη πορεία τῆς ἱστορίας, πῶς μπορεῖ νὰ ταιριάζει μὲ τὴν εἰδωλικὴ κυριαρχία ἑνὸς αἰσθητοῦ πράγματος, μιᾶς ἰδέας ἢ ἑνὸς προσώπου; Ἐφ᾽ ὅσον ζοῦσε κανεὶς σὲ αὐτὴν τὴν ἀλήθεια, δὲν ἦταν νοητὸ νὰ καταφύγει στὴν προσκύνηση ὁποιωνδήποτε εἰδώλων. Οἱ διῶκτες ἔκαναν ἐξάπαντος κακὸς ὑπολογισμός, παρασυρόμενοι ἀπὸ δικές τους παραστάσεις.

, ,

Σχολιάστε

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΨΥΧΩΝ «Ἐὰν σᾶς σκοτώσουμε ἐσᾶς τοὺς Χριστιανούς, θὰ πᾶτε στὸν Οὐρανό. Ἀλλὰ δὲν θέλουμε νὰ στεφανωθεῖτε σὰν μάρτυρες. Πρέπει πρῶτα νὰ καταραστεῖτε τὸν Θεὸ καὶ μετὰ νὰ πᾶτε στὴν κόλαση».

Ἡ Γενοκτονία τῶν Ψυχῶν

Βλ. σχετ.: «ΚΡΑΤΕΙΤΕ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΣΑΣ. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ» (Ἡ Παναγία στὸν Νεομάρτυρα Βαλέριο Γκαφένκου)

«O ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ, ΘΗΡΙΩΔΗΣ ΚΑΙ ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΑ ΠΑΡΩΝ»

«ΗΜΟΥΝ ΜΑΚΡΙΑ, ΣΕ ΜΕΡΗ ΜΕ ΨΑΛΜΩΔΙΕΣ ΚΑΙ ΕΥΩΔΙΕΣ, ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»

«Η ΣΤΙΓΜΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑ Η ΙΔΙΑ Η ΖΩΗ»

«Ὁ κομμουνισμὸς εἶναι μία ὁμαδικὴ δαιμονοληψία» – Richard Wurmbrand, «Ὁ Ἄγνωστος Κὰρλ Μὰρξ»

.             «Ἡ κομμουνιστικὴ Ρουμανία ἦταν σὰν μία τεράστια πολιτικὴ φυλακή, ἀπὸ τὴν ὁποία δὲν ὑπῆρχε διαφυγή, ἕνα γιγάντιο σωφρονιστικὸ κατάστημα στὸ ὁποῖο εἴκοσι τρία ἑκατομμύρια ἀθῶοι ἄνθρωποι ὑπέστησαν μία ἐγκληματικὴ καὶ παράλογη τιμωρία ποὺ τοὺς ἐπιβλήθηκε ἀπὸ τὸ μοιραῖο περιστατικὸ τῆς ἱστορίας». – Sorin Iliesiu, Ρουμάνος σκηνοθέτης καὶ πολιτικός.
.             «Ὁ κομμουνισμὸς φαινόταν νὰ ἔχει ἐγκατασταθεῖ ὁριστικὰ καὶ ἀμετάκλητα. Ἡ κατάρρευσή του φαινόταν δυνατὴ μόνο θεωρητικά, σὲ ἕνα πολὺ μακρινὸ μέλλον. Παρ’ ὅλα αὐτά, τολμήσαμε νὰ ὀνειρευτοῦμε, τουλάχιστον γιὰ τὸ μέλλον τῶν γενιῶν ποὺ θὰ ἔρθουν. Μόνο τὰ ὄνειρά μας διέφευγαν ἀπὸ τὴν πανταχοῦ παροῦσα λογοκρισία, ἐπειδὴ δὲν μποροῦσαν οὔτε νὰ τὰ ἐλέγξουν, οὔτε νὰ τὰ καταγγείλουν, οὔτε κὰν τὰ ὑποβάλουν σὲ αὐτολογοκρισία. Ἀλλὰ σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ ὄνειρα, οἱ ἐλπίδες μας ἦταν συνειδητὲς καὶ φανερὲς καὶ ἔτσι ἀναπόφευκτα ὑπέκειντο σὲ αὐτολογοκρισία. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ δὲν εἴχαμε πολλὲς ἐλπίδες». – Sorin Iliesiu.
.             «Στὸ τέλος, ὁ κομμουνισμὸς ἔπεσε στὴ δική του παγίδα, αὐταπατώμενος ὅτι τὸ ὁλοκληρωτικὸ ψέμα μπορεῖ νὰ λειτουργήσει ἀκόμα καὶ ἐνάντια στὴν ἀνθρώπινη φύση καὶ – γιατί ὄχι – ἀκόμα καὶ ἐνάντια στὸν ἴδιο τὸν Θεό, ὁ ὁποῖος, προφανῶς, ἔπρεπε νὰ ἀντικατασταθεῖ μὲ κάτι ἄλλο καὶ κάποιον ἄλλο. Τί καὶ ποιός θὰ μποροῦσε νὰ ἀντικαταστήσει τὸν Θεό; Τὴν ἴδια ὥρα ποὺ τὸν ἀναιροῦσαν, οἱ κομμουνιστὲς δικτάτορες προσπαθοῦσαν νὰ πάρουν τὴ θέση του». Sorin Iliesiu

Ἡ προμελετημένη ἐξόντωση τῶν πολιτικῶν κρατουμένων στὴ Ρουμανία (1945-1989)

.             Ὁ ἀριθμὸς τῶν πολιτικῶν κρατουμένων στὴ κομμουνιστικὴ Ρουμανία τὰ ἔτη 1945-1989, ἐκτιμᾶται μεταξὺ 500.000 (τὸ ἐλάχιστο ὅριο) καὶ 2.000.000 (τὸ μέγιστο ὅριο). Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ καθεστῶτος Τσαουσέσκου, ὁ ἀριθμὸς τῶν πολιτικῶν κρατουμένων ὡς ἐκ τούτου ἦταν ἑκατοντάδες ἢ χιλιάδες, δεδομένου ὅτι οἱ πραγματικοὶ ἀριθμοὶ σκοπίμως καμουφλάρονταν, καθὼς πολλοὶ κρατούμενοι λογίζονταν ὡς κοινοὶ ἐγκληματίες ἢ ἀσθενεῖς σὲ ψυχιατρικὰ νοσοκομεῖα, πολλοὶ ἐκ τῶν ὁποίων ὑποβλήθηκαν σὲ θεραπεία μὲ ἠλεκτροσὸκ καὶ ψυχοτρόπα φάρμακα.
.             Στὴ Ρουμανία ὑπῆρχαν πάνω ἀπὸ 230 χῶροι πολιτικῆς κράτησης, ἕνας ἀριθμὸς ποὺ περιλάμβανε χώρους «ἀνακρίσεων» καὶ περιοχὲς διαλογῆς, χώρους ἐγκλεισμοῦ (φυλακές), καθὼς καὶ στρατόπεδα καταναγκαστικῆς ἐργασίας. Ἐὰν συμπεριληφθοῦν καὶ τὰ κεντρικὰ γραφεῖα τῆς Σεκιουριτάτε (τῆς μυστικῆς ἀστυνομίας), ὅπου οἱ κρατούμενοι μεταφέρονταν μετὰ τὴ σύλληψη καὶ ὑποβάλλονταν σὲ ἀνάκριση, τότε ὁ ἀριθμὸς αὐξάνεται κατὰ περισσότερο ἀπὸ 100. Ὑπῆρχαν τουλάχιστον δεκαπέντε ψυχιατρικὰ νοσοκομεῖα ποὺ χρησιμοποιοῦντο γιὰ πολιτικοὺς σκοπούς, ὅπου οἱ κρατούμενοι ὑποβάλλονταν σὲ θεραπεία «ἐπανεκπαίδευσης». Τὰ τελευταῖα χρόνια ἔχουν ἀνακαλυφθεῖ περισσότεροι ἀπὸ ἐνενήντα τόποι ἐκτέλεσης, μέρη ὅπου ἔγιναν μάχες μεταξύ τῆς Σεκιουριτάτε καὶ ἀνταρτῶν καὶ μαζικοὶ τάφοι.
.             Τὸ σωφρονιστικὸ καθεστὼς γιὰ τοὺς πολιτικοὺς κρατούμενους ἦταν μία ἀργὴ διαδικασία ἐξόντωσης, κυρίως μέσῳ τῆς πείνας, τοῦ κρύου, τῶν διαφόρων μορφῶν βασανιστηρίων, τῆς παντελοῦς ἔλλειψης ὑγειονομικῆς περίθαλψης, τῆς ἔλλειψης ὑγιεινῆς κ.λπ. Πρὶν φτάσουν στὶς φυλακές, οἱ πολιτικοὶ κρατούμενοι ὑφίσταντο τακτικὰ βασανιστήρια μὲ τὴν χρήση μεθόδων ἀκραίας σκληρότητας κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἀνάκρισης ἀπὸ τὴν Σεκιουριτάτε. Πολλοὶ ἔχαναν τὴ ζωή τους κατὰ τὴ διάρκεια τέτοιων ἀνακρίσεων. Στὴ φυλακή, τὰ βασανιστήρια συνεχίζονταν καὶ μὲ ἄλλες μορφές. Κρατούμενοι ποὺ θεωροῦνταν ἀπείθαρχοι ἀπομονώνονταν σὲ ἀπόλυτο σκοτάδι, ἁλυσοδεμένοι στὸ κέντρο τοῦ κελιοῦ τους. Φυλακίζονταν γυμνοὶ καὶ ξυπόλυτοι. Τὰ δελτία τροφίμων μειώνονταν κατὰ τὸ ἥμισυ. Ἀναγκάζονταν νὰ στέκονται ὄρθιοι μέσα στὸ σκοτάδι, στὸ κρύο καὶ τὴν πείνα, ἡμέρα καὶ νύχτα.
.             Μεταξὺ 1949 καὶ 1951, ἡ καταστροφὴ τῆς ἐλὶτ τῆς ρουμανικῆς κοινωνίας εἶχε σχεδὸν ὁλοκληρωθεῖ: διανοούμενοι, διπλωμάτες, ἱερεῖς, ἀξιωματοῦχοι, δικαστές, ἀστυνομικοί, καὶ πολιτικοί τοῦ «ἀστικοῦ καθεστῶτος τῶν γαιοκτημόνων» ἦταν στὴ φυλακή. Οἱ πιὸ ἐργατικοὶ ἀγρότες εἶχαν ἀπελαθεῖ σὲ στρατόπεδα καταναγκαστικῆς ἐργασίας. Συλλογικὰ καὶ ἀτομικά, εἶχαν ὅλοι τὴν ἔνδειξη “ἐχθροί τοῦ λαοῦ”. Τώρα αὐτὸ ποὺ ἔμενε νὰ ἐξολοθρευτεῖ ἦταν ἡ ἀπρόβλεπτη κοινωνικὴ δύναμη τῆς νεολαίας. Γιὰ αὐτὸ τὸ τελευταῖο, ἐφευρέθηκε τὸ “πείραμα τοῦ Πιτέστι” (ποὺ ὀνομάστηκε “ἐπανεκπαίδευση” ἀπὸ τὴν Σεκιουριτάτε). Οἱ πιὸ βάρβαρες μέθοδοι ψυχολογικῶν βασανιστηρίων ἐφαρμόστηκαν σὲ “ἀπείθαρχους” νέους κρατούμενους, μὲ σκοπὸ νὰ ταπεινώσουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, νὰ κακοποιήσουν σωματικὰ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ νὰ βασανίσουν ψυχικὰ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, μὲ τὰ θύματα νὰ μετατρέπονται σὲ δήμιους. Κρατούμενοι βασανίστηκαν ἀπὸ τοὺς δικούς τους φίλους, ἀπὸ τοὺς συντρόφους τους στὸν πόνο. Ὁ σκοπός: ἡ «ἐπανεκπαίδευση» μέσα ἀπὸ τὴ σωματικὴ καὶ ψυχικὴ καταστροφή, ὁ μετασχηματισμὸς τῶν νέων σὲ ἄθεους, σὲ καταδότες τῶν φίλων τους.

Παραδείγματα ψυχολογικῶν βασανιστηρίων:

α) Τὴ νύχτα τοῦ Πάσχα, οἱ φυλακισμένοι ποὺ ἀρνοῦνταν νὰ κάνουν μία συνολικὴ αὐτὸ-καταγγελία (νὰ ποῦν  ὅλα αὐτὰ ποὺ ὑποτίθεται ὅτι δὲν εἶχαν δηλωθεῖ κατὰ τὴ διάρκεια τῶν ἀνακρίσεων τῆς Σεκιουριτάτε) ἀναγκάζονταν νὰ πάρουν μία “Θεία Κοινωνία” ἀπὸ περιττώματα. β) ὅσους ἦταν ὕποπτοι ὅτι ἀπέκρυψαν πληροφορίες σχετικὰ μὲ τοὺς συμμετέχοντες σὲ ἀντικομμουνιστικὲς δράσεις, οἱ βασανιστὲς τοὺς ἔχωναν τὰ κεφάλια σὲ δοχεῖα γεμάτα οὖρα. γ) Οἱ φυλακισμένοι ἀναγκάζονταν νὰ φτύνουν στὸ στόμα τοῦ  ἀντικομμουνιστῆ ἡγέτη τους, προκειμένου νὰ τὸν ἀναγκάσουν νὰ τοὺς ἐκδικηθεῖ καὶ νὰ προβεῖ στὴν ἀποκάλυψή τους. δ) Τὴν ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων, ἕνας κρατούμενος ἀναγκάζονταν νὰ ἀφοδεύσει σὲ μία “πάπια”, ποὺ συμβόλιζε τὴν Φάτνη τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ οἱ ἄλλοι πολιτικοὶ κρατούμενοι ἀναγκάζονταν νὰ γονατίσουν καὶ νὰ κάνουν τὸν σταυρό τους μπροστά της.
«Ἡ παραληρηματικὴ φαντασία τοῦ Turcanu [ὁ Eugen Turcanu (1925 – 1954), ἦταν ὁ ἀρχιβασανιστής, ἕνα τέρας πραγματικὸ] ἐξαπολύθηκε πάνω σὲ ὅλους, ὅταν εἶχε νὰ κάνει μὲ «μαθητὲς» ποὺ πίστευαν στὸν Θεὸ ποὺ προσπαθοῦσαν νὰ μὴν ἀπαρνηθοῦν τὴν πίστη τους. Ἔτσι, ὁρισμένοι ἀπὸ αὐτοὺς ἔπρεπε νὰ «βαφτίζονται» κάθε πρωί: τὰ κεφάλια τους βυθίζονταν σὲ ἕνα κουβὰ μὲ οὖρα καὶ περιττώματα, ἐνῶ οἱ παρευρισκόμενοι ἔψελναν τὴν ἱεροτελεστία τοῦ βαπτίσματος. Αὐτὸ συνεχιζόταν μέχρι τὰ περιεχόμενα τοῦ κάδου νὰ ἀρχίζουν νὰ φουσκώνουν. Ὅταν ὁ δύστροπος κρατούμενος βρισκόταν στὸ σημεῖο τοῦ πνιγμοῦ, τὸν τραβοῦσαν ἐπάνω, τοῦ ἔδιναν μία σύντομη ἀνάπαυλα γιὰ νὰ ἀναπνεύσει καὶ στὴ συνέχεια τὸν βύθιζαν καὶ πάλι. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ “βαφτίζονταν”, στὸν ὁποῖο ἐφαρμόστηκε κατὰ συστηματικὸ αὐτὸ τὸ βασανιστήριο, ἀπέκτησε ἕνα αὐτόματο ἀντανακλαστικὸ ποὺ κράτησε γιὰ περίπου δύο μῆνες: Κάθε πρωὶ πήγαινε νὰ βυθίσει τὸ κεφάλι του στὸν κάδο, γιὰ νὰ διασκεδάσει τοὺς ἐπαν-εκπαιδευτές». – Virgil Ierunca, Ρουμάνος κριτικὸς λογοτεχνίας, δημοσιογράφος καὶ ποιητής..
.               Τελικά, ἡ πλειοψηφία αὐτῶν ποὺ «ἐπανεκπαιδευομένων» κατέληγε μὲ τὴν παραδοχὴ ὅτι ἀξίζουν κάθε εἴδους ἐξαθλίωση καὶ ὅτι θὰ μποροῦσαν ἐν μέρει νὰ ἀποκατασταθοῦν μόνο ἂν οἱ ἴδιοι γίνονταν βασανιστὲς τῶν νέων κρατουμένων. Ἂν ὑπῆρχε ὁ παραμικρὸς δισταγμός, ὑποβάλλονταν σὲ βασανιστήρια γιὰ μία ἀκόμη φορᾶ.
.             Αὐτὴ ἡ διαβολικὴ λειτουργία τῆς ἀποπροσωποποίησης καὶ τῆς ἠθικῆς δολοφονίας ἄρχισε τὸ Δεκέμβριο τοῦ 1949 στὶς φυλακὲς τοῦ Πιτέστι καὶ συνεχίστηκε, σὲ χαμηλότερη ἔνταση, στὴ φυλακὴ Gherla καὶ στὴ φυλακὴ Targu-Ocna. Τὸ πείραμα τοῦ Pitesti θεωρεῖται ὡς μοναδικὸ μέσα στὴν πληθώρα τῶν μεθόδων, γιὰ τὴν καταστροφὴ τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου.

Ἡ φυλακὴ Gherla καὶ ὁ Paul Goma

.             Ἡ Gherla εἶναι πόλη τῆς Τρανσυλβανίας. Ἐκεῖ βρίσκεται ἡ ὁμώνυμη φυλακή. Τὴν δεκαετία τοῦ 1960 εἶχε μέχρι καὶ 15.000 κρατούμενους. Ἡ βασικὴ δομὴ τῆς φυλακῆς Gherla προῆλθε ἀπὸ τὸ φρούριο τῆς πόλης Gherla ἢ στὰ οὐγγρικὰ “Szamos-uj-var” ποὺ χτίστηκε γύρω στὸ 1540 ἀπὸ τὸν George Martinuzzi, ἀρχιεπίσκοπο, καρδινάλιο καὶ αὐτοκρατορικὸ ταμία τῆς Αὐτοκρατορίας τῶν Ἀψβούργων .
.             Γιὰ τὸ τί γινόταν στὴ φυλακὴ Gherla ἔγραψε βιβλίο ὁ Ρουμάνος συγγραφέας, κομμουνιστής, ἀλλὰ καὶ γνωστὸς γιὰ τὶς δραστηριότητές του ὡς ἀντιφρονῶν τοῦ κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος, Paul Goma.
.             Ὁ Παῦλος Γκόμα, ἔγινε τὸ 1977 πολιτικὸς πρόσφυγας καὶ σήμερα κατοικεῖ σήμερα στὴ Γαλλία. Στὸ Γκόμα τὰ τελευταία χρόνια δόθηκε ἡ κατηγορία τοῦ «ἀντισημίτη», διότι μετὰ τὸ 2000, ἐξέφρασε ἀπόψεις γιὰ τὸ Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τὸ Ὁλοκαύτωμα στὴ Ρουμανία καὶ τοὺς Ἑβραίους, ποὺ θεωρήθηκαν «ἀντισημιτικές». Νὰ σημειωθεῖ ὅτι ἡ γυναίκα τοῦ Γκόμα εἶναι ἑβραϊκῆς καταγωγῆς!
.             Ὁ Γκόμα γεννήθηκε τὸ 1935 στὸ χωριὸ Mana, ποὺ σήμερα εἶναι μέρος τῆς Δημοκρατίας τῆς Μολδαβίας. Οἱ γονεῖς του, Εὐφήμιος (1909-1967) καὶ Μαρία (1909-1974), ἦταν δάσκαλοι.
.             Μετὰ τὴν σοβιετικὴ κατοχὴ τῆς Βεσσαραβίας τὸ 1940, οἱ κομμουνιστὲς συνέλαβαν τὸν πατέρα τοῦ Γκόμα καὶ τὸν ἔστειλαν ἐξορία στὴ Σιβηρία. Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1943, ὁ πατέρας του βρέθηκε μὲ τὴν οἰκογένειά του, ὡς αἰχμάλωτος πολέμου, στὸ «στρατόπεδο Νο 1 γιὰ τοὺς Σοβιετικοὺς αἰχμαλώτους», στὴ Slobozia, τῆς ἐπαρχίας Ialomita στὴ Ρουμανία.
.             Τὸν Μάιο τοῦ 1952, ὁ Γκόμα, ἐνῶ ἦταν μαθητής, τέθηκε ὑπὸ κράτηση γιὰ ὀκτὼ ἡμέρες ἀπὸ τὴ Σεκιουριτάτε, ἐπειδὴ μιλοῦσε στὴν τάξη γιὰ τοὺς Ρουμάνους ἀντι-κομμουνιστὲς ἀντάρτες καὶ ἐπειδὴ διατηροῦσε ἕνα κωδικοποιημένο προσωπικὸ ἡμερολόγιο. Τὸν Σεπτέμβριο-Ὀκτώβριο τοῦ ἴδιου ἔτους τὸν ἀπέκλεισαν ἀπὸ ὅλα τὰ σχολεῖα στὴ Ρουμανία.
.             Τὸ 1954 ἔγινε δεκτὸς στὴ Φιλοσοφικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Βουκουρεστίου καὶ τὸ Νοέμβριο τοῦ 1956, ἔγινε μέρος τοῦ φοιτητικοῦ κινήματος τοῦ Βουκουρεστίου. Κατὰ τὴ διάρκεια ἑνὸς σεμιναρίου, διάβασε μέρη ἑνὸς μυθιστορήματος ποὺ εἶχε γραφτεῖ γιὰ ἕναν φοιτητὴ ὁ ὁποῖος ἐφτίαξε ἕνα κίνημα παρόμοιο μὲ ἐκεῖνο τῆς Οὐγγαρίας κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἡρωικῆς Οὐγγρικῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1956. Καταδικάστηκε σὲ δύο χρόνια φυλακὴ μὲ τὴν κατηγορία ὅτι προσπαθοῦσε νὰ ὀργανώσει μία ἀπεργία στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Βουκουρεστίου. Ἀφοῦ ἐξέτισε τὴν ποινὴ στὶς φυλακὲς Jilava καὶ Gherla στὴ συνέχεια τέθηκε σὲ κατ’ οἶκον περιορισμὸ στὸ χωριὸ Latesti μέχρι τὸ 1963.
.             Ὡς πρώην πολιτικὸς κρατούμενος, δὲν τοῦ ἐπετράπη νὰ συνεχίσει τὶς σπουδές του καὶ ἀναγκάστηκε νὰ δουλέψει σὲ χειρωνακτικὲς ἐργασίες μέχρι τὸ 1965, ποὺ εἰσήχθη ξανὰ ὡς πρωτοετὴς φοιτητὴς στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Βουκουρεστίου. Τὸ φθινόπωρο τοῦ 1967, κάτω ἀπὸ τὴν πίεση τῆς Σεκιουριτάτε, ἀναγκάστηκε νὰ ἐγκαταλείψει τὶς σπουδές του. Τὸ 1968, παντρεύτηκε τὴν Ana Maria Navodaru. Ὁ γιός τους Φίλιππος- Ἱερώνυμος γεννήθηκε τὸ 1975. Στὰ τέλη τοῦ Αὐγούστου τοῦ 1968, ὁ Γκόμα ἔγινε μέλος τοῦ ρουμανικοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, σὲ μία πράξη ἀλληλεγγύης μὲ τὴ θέση ποὺ πῆρε ἡ Ρουμανία κατὰ τὴ διάρκεια τῆς εἰσβολῆς στὴν Τσεχοσλοβακία τῶν δυνάμεων τοῦ Συμφώνου τῆς Βαρσοβίας (ἡ Ρουμανία τότε, δὲν ἔλαβε μέρος καταδικάζοντας τὴν εἰσβολή). Ἀρκετοὺς μῆνες ἀργότερα, ὁ Γκόμα ἐπιχείρησε νὰ ἐκδώσει τὸ μυθιστόρημα ‘Ostinato’ (μὲ βάση τὶς ἐμπειρίες του μὲ τὴ μυστικὴ ἀστυνομία), ἀλλὰ δὲν τοῦ ἐπετράπη ἀπὸ τοὺς λογοκριτές, ἀφοῦ ἕνας λογοκριτὴς «ἀναγνώρισε» ἕνα χαρακτήρα τοῦ βιβλίου ποὺ θύμιζε τὴν Ἕλενα Τσαουσέσκου. Ὡστόσο, τὸ μυθιστόρημα δημοσιεύτηκε σὲ μετάφραση στὴ Δυτικὴ Γερμανία τὸ 1971, μὲ ἀποτέλεσμα, ὁ Γκόμα νὰ ἀποκλειστεῖ ἀπὸ τὸ Κομμουνιστικὸ Κόμμα, ἂν καὶ ὁ ἴδιος ἀρνήθηκε νὰ παραιτηθεῖ.
.           Τὸ καλοκαίρι τοῦ 1972, πῆρε τὴν ἄδεια νὰ ἐπισκεφθεῖ τὴ Γαλλία, ὅπου ἔγραψε τὸ “Gherla”, ἕνα μυθιστόρημα μὲ βάση τὶς ἐμπειρίες του στὴ φυλακὴ Gherla. Τὸ βιβλίο αὐτό, ἐννοεῖται, ὅτι δὲν δημοσιεύτηκε στὴ Ρουμανία.
.           Ἀργότερα ἔγραψε μία ἐπιστολή, στὴν ὁποία ἔκανε ἔκκληση γιὰ σεβασμὸ τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων στὴ Ρουμανία. Τὴν ἑπόμενη μέρα, ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι του δημιουργήθηκε ἕνας ἀστυνομικὸς κλοιός, γιὰ νὰ ἀποτρέψουν τοὺς ἀνθρώπους νὰ ὑπογράψουν τὴν ἐπιστολή του. Οἱ ἀρχὲς προσπάθησαν νὰ πείσουν τὸν Γκόμα νὰ μεταναστεύσει, ἀλλὰ ἐκεῖνος ἀρνήθηκε.
.           Στὶς 17 Φεβρουαρίου τοῦ 1977, ὁ Τσαουσέσκου ἔκανε μία ὁμιλία, στὴν ὁποία ἐπιτέθηκε στοὺς «προδότες τῆς χώρας», ἀναφερόμενος στὸν Γκόμα.
.           Μία ἑβδομάδα ἀργότερα, ἕνας πρώην μποξέρ, μπῆκε στὸ σπίτι τοῦ Goma καὶ τὸν ἔσπασε στὸ ξύλο. Οἱ ἐπιθέσεις ἐπαναλήφθηκαν τὴν ἑπόμενη ἡμέρα. Αὐτὸς ποὺ συνελήφθη ἦταν ὁ… Goma καὶ ἐκδιώχθηκε ἀπὸ τὴν Ἕνωση Συγγραφέων τῆς Ρουμανίας.
.           Στὶς 20, Νοεμβρίου τοῦ 1977, ὁ Γκόμα καὶ ἡ οἰκογένειά του ἔφυγαν ἀπὸ τὴ Ρουμανία καὶ πῆγαν ἐξορία στὴ Γαλλία.
.           Τὸ λογοτεχνικὸ ἔργο τοῦ Γκόμα ἀποτελεῖ μία “πειστικὴ καὶ τρομακτικὰ συναρπαστικὴ ἔκθεση μίας ὁλοκληρωτικῆς ἀπανθρωπιᾶς” ἀπὸ τὴν ὁποία, ἀκόμη καὶ ἡ ἐξορία δὲν ἀποτελοῦσε ἐγγύηση γιὰ ἀσφαλὲς καταφύγιο.
.           Γιὰ τὸν Γκόμα καὶ τὴν φρίκη ποὺ γνώρισε στὶς κομμουνιστικὲς φυλακές, γράφει στὸ ἀποκαλυπτικὸ βιβλίο του «Ὁ Ἄγνωστος Μὰρξ» (ἀγγλικὸς τίτλος: “Was Karl Marx A Satanist”? ἢ “Marx and Satan”), ὁ ἑβραϊκῆς καταγωγῆς Ρουμάνος προτεστάντης πάστορας Richard Wurmbrand (ἱδρυτὴς ἀργότερα τῆς ὀργάνωσης “Voice of the Martyrs”) ὁ ὁποῖος ἐπίσης, ὑπέφερε γιὰ τὴν πίστη του στὶς κομμουνιστικὲς φυλακὲς. (Πιὸ γνωστό του βιβλίο “Βασανισμένοι Γιὰ Τὸν Χριστό”):
.                 Τὸ νὰ συλλάβουν οἱ κομμουνιστὲς ἱερεῖς καὶ πάστορες σὰν «ἀντιεπαναστατικοὺς» μπορῶ νὰ τὸ καταλάβω. Γιατί ὅμως νὰ τοὺς ὑποχρεώνουν νὰ κάνουν τὴ Θεία Κοινωνία μὲ περιττώματα καὶ οὖρα στὶς Ρουμανικὲς φυλακὲς τοῦ Piteshti; Γιατί οἱ Χριστιανοὶ βασανίζονταν γιὰ νὰ μεταλάβουν αὐτὲς τὶς ἀκαθαρσίες σὰν Θεία Μετάληψη; (I. Cirja « Ἐπιστροφὴ ἀπ’ τὴν Κόλαση», καὶ D. Bacu «Piteshti»). Γιατί ὁ Ρουμάνος Ὀρθόδοξος ἱερέας Roman Braga, φυλακισμένος ἀπ’ τοὺς κομμουνιστὲς ἐκεῖνο τὸν καιρὸ ὑπέφερε τὸ ξερίζωμα τῶν δοντιῶν του ἕνα – ἕνα μὲ σιδερένιο ἐργαλεῖο γιὰ νὰ ὑποχρεωθεῖ νὰ βλασφημήσει; Οἱ κομμουνιστὲς ἐξήγησαν σ’ αὐτόν, ὅπως καὶ σ’ ἄλλους: «Ἐὰν σᾶς σκοτώσουμε ἐσᾶς τοὺς Χριστιανούς, θὰ πᾶτε στὸν Οὐρανό. Ἀλλὰ δὲν θέλουμε νὰ στεφανωθεῖτε σὰν μάρτυρες. Πρέπει πρῶτα νὰ καταραστεῖτε τὸν Θεὸ καὶ μετὰ νὰ πᾶτε στὴν κόλαση».
.           Ὁ  Ρουμάνος κομμουνιστὴς συγγραφέας Paul Goma, φυλακισμένος ἀπ’ τοὺς ἴδιους τοὺς συντρόφους του, περιγράφει στὸ βιβλίο τοῦ «Gerla» (Gallimard, Γαλλία) μερικὰ βασανιστήρια ποὺ ἐπινόησαν οἱ κομμουνιστὲς γιὰ τοὺς χριστιανούς. Ἀνάγκαζαν ἕνα πολὺ θρῆσκο φυλακισμένο νὰ «βαφτίζεται» καθημερινὰ βάζοντας τὸ κεφάλι του σ’ ἕνα βαρέλι ὅπου οἱ φυλακισμένοι ἔκαναν τὶς ἀνάγκες τους, καὶ στὸ μεταξὺ ὑποχρέωναν τοὺς ἄλλους φυλακισμένους νὰ ψάλλουν τὴν ἀκολουθία τοῦ βαφτίσματος. Στὶς διάφορες γιορτές, καὶ ἰδιαίτερα τὴ Σαρακοστή, ὀργάνωναν βλάσφημες λειτουργίες. Ἕνας φυλακισμένος ντυνόταν μ’ ἕνα φόρεμα πασαλειμμένο μὲ περιττώματα, ἔχοντας στὸ λαιμό του ἀντὶ γιὰ τὸ σταυρὸ ἕνα φαλλό, φτιαγμένο ἀπὸ ἕνα μίγμα ἀπὸ ψωμὶ καὶ ἐντομοκτόνο. Ὅλοι οἱ φυλακισμένοι ἔπρεπε νὰ τὸν φιλήσουν καὶ νὰ ποῦν τὸ ἱερὸ τροπάριο τῶν Ὀρθόδοξων «Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν».
.           Τέτοια πράγματα γινόντουσαν τουλάχιστο δύο χρόνια μὲ πλήρη ἐπίγνωση τῶν κορυφαίων ἀρχηγῶν τοῦ κόμματος.

Καὶ σημειώνει:

.           Οἱ μαρξιστὲς ὑποτίθεται ὅτι εἶναι ἄθεοι ποὺ δὲν πιστεύουν σὲ παράδεισο καὶ κόλαση. Σ’ ἐκεῖνες ὅμως τὶς ἐξαιρετικὲς περιστάσεις ὁ Μαρξισμὸς ἔβγαλε τὴν ἀθεϊστικὴ μάσκα του, ἀποκαλύπτοντας τὸ ἀληθινό του πρόσωπο, ποὺ εἶναι ὁ Σατανισμός. Οἱ κομμουνιστικοὶ διωγμοὶ ἐνάντια στὴν θρησκεία μποροῦν νὰ ἔχουν μία ἀνθρώπινη ἐξήγηση. Ἡ μανία καὶ ἡ λύσσα αὐτῶν τῶν διωγμῶν πέρα ἀπὸ κάθε λογικὸ ὅριο εἶναι σατανική.

 

 

ΠΗΓΗ: redskywarning.blogspot.gr

, , , , ,

Σχολιάστε

«ΔΕΝ ΝΟΕΙΤΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ» (-Β´-) «Ἡ ἐν Χριστῷ ἐλευθερία, ποὺ εἶναι ἀποδέσμευση ἀπὸ τὸν θάνατο, τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν διάβολο, βιώνεται σὲ ὅλες τὶς χῶρες τοῦ κόσμου καὶ κάτω ἀπὸ τὶς χειρότερες κοινωνικὲς καὶ πολιτικὲς συνθῆκες».

“Ἡ ἀγωνία καὶ τὸ ἄγχος τῶν Χριστιανῶν”
Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Σ. Βλάχου 
(Νῦν Μητροπολίτου Ναυπάκτου),
στὸ βιβλίο «Θεραπευτικὴ Ἀγωγή»
-προεκτάσεις στὴν Ὀρθόδοξη Ψυχοθεραπεία
[Β´]

ἐκδ. Ἱερᾶς Μονῆς Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου (Πελαγίας),
ἔκδ. Α´ , 1987, σελ. 214-222.

Μέρος  Α´: «ΔΕΝ ΝΟΕΙΤΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ» (-Α´)

.           Ξέρουμε καλὰ ἀπὸ τὴν ἱστορία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας ὅτι ὁ Χριστιανὸς μπορεῖ νὰ ζήση τὸ ἴδιο καλὰ σὲ ὅλα τὰ καθεστῶτα. Γι᾽ αὐτὸν ποὺ ζῆ σύμφωνα μὲ τὰ παραγγέλματα τοῦ Χριστοῦ ὁ Νέρων, ὁ Διοκλητιανός, ὁ Μ. Κωνσταντῖνος, ὁ Ἰουλιανὸς ὁ Παραβάτης κλπ. εἶναι τὸ ἴδιο. Δν τν μποδίζουν σ τίποτε ν ζήση τ Εαγγέλιο στν ζωή του. ν Χριστ λευθερία, πο εναι ποδέσμευση π τν θάνατο, τν μαρτία κα τν διάβολο, βιώνεται σ λες τς χρες το κόσμου κα κάτω π τς χειρότερες κοινωνικς κα πολιτικς συνθκες. Ἡ πρὸς Διόγνητον ἐπιστολὴ τοῦ Β΄ αἰῶνος εἶναι ἐκφραστική. Οἱ Χριστιανοὶ “πατρίδας οἰκοῦσιν ἰδίας, ἀλλ’ ὡς πάροικοι· μετέχουσι πάντων ὡς πολίται καὶ πάνθ’ ὑπομένουσιν ὡς ξενοι· πᾶσα ξένη πατρίς ἐστιν αὐτῶν καὶ πᾶσα πατρὶς ξένη… Ἐπὶ γῆς διατρίβουσιν, ἀλλ’ ἐν οὐρανῷ πολιτεύονται. Πείθονται τοῖς ὡρισμένοις νόμοις καὶ τοῖς ἰδίοις βίοις νικῶσι τοὺς νόμους”. Ἐπίσης, ὅπως ἐλέχθη προηγουμένως, ὁ Κύριος εἶπε ὅτι οἱ μαθητές Του θὰ παραμείνουν πρόβατα καὶ ἐν μέσῳ λύκων.
.           Στὸ σημεῖο αὐτὸ θὰ ἤθελα νὰ ὑπομνήσω τὸν λόγο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου: “ἡ ὕβρις οκ π τς γνώμης τν βριζόντων, λλπ τς διαθέσεως τν πασχόντων συνίσταται πολλυται· οἷόν τι λέγω· ὕβρισέ σε πολλὰ ρητὰ καὶ ἄρρητα· ἂν καταγελάσῃς τῶν ὕβρεων οὐχ ὑβρίσθης· οὐ γὰρ ἀπὸ τῆς μανίας τῶν ὑβριζόντων, ἀλλ’ ἀπὸ τῆς ἀσθενείας τῶν ὑβριζομένων αἱ ὕβρεις καὶ αἱ τῶν ὕβρεων ἀτιμίαι συνίστανται· ν ον εδμεν φιλοσοφεν, οδ βρίζεσθαι δυνάμεθα, οδ πάσχειν τι τν δεινν”.
.             Συνηθίζουμε ν βλέπουμε παντο χθρούς, πο εναι τοιμοι ν μς κατασπαράξουν. Ατ δείχνει τν νυπαρξία ατογνωσίας κα γάπης. Δὲν ὑπάρχει οὔτε αὐτογνωσία οὔτε ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον. Ὁ Χριστὸς δὲν ἔβλεπε ποτὲ τὸν ἄνθρωπο σὰν ἐχθρό, ἀλλὰ σὰν ἄρρωστο ποὺ ἔπρεπε νὰ θεραπευθῆ. Τὸ ἴδιο κάνουν καὶ οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας.
.             δ) Ὅταν χρειασθῆ νὰ μιλήσουμε, τότε ὁ λόγος ποὺ θὰ χρησιμοποιηθῆ πρέπει νὰ εἶναι λόγος τοῦ Λόγου, ἔκφραση βαθυτάτης ἡσυχίας καὶ οὐσιαστικὰ ἀποκάλυψη Θεοῦ, ὥστε νὰ μὴ κάνουμε κανένα κακὸ στοὺς ἀνθρώπους καὶ στὴν Ἐκκλησία. Ἡ μαρτυρία καὶ τὸ μαρτύριο τῶν ἁγίων μαρτύρων ἦταν κυρίως καὶ πρὸ παντὸς καρπὸς θεωρίας. Οἱ ἅγιοι ἀπέκτησαν ἐσωτερικὴ αἴσθηση τοῦ Θεοῦ, ἀξιώθηκαν νὰ δοῦν τὸν Θεὸ καὶ ἔδωσαν τὴν μαρτυρία γι’ Αὐτὸν τὸν “γνωστὸ” Θεό. Ἂν δὲν ἔχουμε ἀποκάλυψη ἢ θεωρία, δὲν μποροῦμε νὰ μιλᾶμε εὔκολα. Ἀλλὰ καὶ ἂν ἀκόμη δὲν φθάσαμε σὲ αὐτὴ τὴν κατάσταση, τουλάχιστον νὰ καθοδηγούμαστε ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ βιώνουν αὐτὴν τὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Πρέπει κάποτε νὰ μάθουμε ὅτι ἔχουμε ἀνάγκη νὰ λαμβάνουμε διαβεβαίωση τοῦ ἀγῶνος, τῶν λόγων καὶ τῶν πράξεών μας ἀπὸ ἁγίους ποὺ ζοῦν μέσα στὴν ἀποκάλυψη καὶ ἔχουν ἐγγύτητα πρὸς τὸν Θεό, ἑνότητα μαζί Του. Πόσοι ἀπὸ μᾶς κατέθεσαν τὶς πράξεις καὶ τοὺς λόγους τους σὲ συγχρόνους θεόπτας Πατέρας γιὰ νὰ τὶς ἀνακρίνουν;
.             Πέρα ἀπὸ αὐτά, ἂς μοῦ ἐπιτραπῆ νὰ ὑπομνήσω καὶ ἕναν ἄλλο τρόπο δράσεως σὲ αὐτοὺς τοὺς συγκεχυμένους καὶ πολυτάραχους καιρούς. Ἀντὶ νὰ ἀντιπαρατιθέμεθα πρὸς τοὺς λεγομένους “ἀθέους” καὶ ἐχθροὺς τῆς Ἐκκλησίας, παρασυρόμενοι στὶς ἀνθρωποκεντρικὲς διαμάχες, ἔστω πρὸς χάριν τοῦ λαοῦ, ποὺ δὲν γνωρίζει καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀμυνθῆ, θὰ πρέπει νὰ προχωρήσουμε σὲ μία οὐσιαστικὴ δουλειά. Νὰ προσφέρουμε ὑγεία στὸν λαό. Δηλαδὴ νὰ τοῦ ἀποκαλύψουμε τὸ ὀρθόδοξο πνεῦμα, νὰ μεταμορφώσουμε τὸν λαὸ μὲ τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα. Νὰ τὸν βοηθήσουμε νὰ φθάση στὴν προσωπικὴ γνώση τοῦ Θεοῦ, ὁπότε τίποτε δὲν θὰ μπορέση νὰ τὸν κλονίση.
.           Καμιὰ ἀνθρώπινη δύναμη, ὅσο ἐμπαθὴς κι ἂν εἶναι, δὲν θὰ μπορέση νὰ τὸν ἐπηρεάση. Νὰ εἰσαγάγουμε τὸν λαὸ στὴν ἀποφατικὴ μέθοδο τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας, τόσο στὴν διδασκαλία ὅσο καὶ στὴν ζωή. Καὶ ἐπειδὴ αὐτὴ ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ προσφέρεται κυρίως διὰ τῆς προσευχῆς, ἡ ὁποία δὲν ἀποξενώνεται ἀπὸ τὴν Μυστηριακὴ ζωὴ καὶ ἰδίως τὴν Θεία Κοινωνία, θὰ πρέπη νὰ ἐνδιαφερθοῦμε σοβαρὰ γιὰ τὴν εἴσδυση τῶν πιστῶν στὸν γνόφο τῆς νοερᾶς προσευχῆς.
.           Νὰ ἐνδιαφερθοῦμε σοβαρά, ὥστε στοὺς πιστούς μας νὰ χαραχθῆ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ στὴν καρδιά τους καὶ ὄχι τὸ χάραγμα τοῦ θηρίου “ἐπὶ τῆς χειρὸς αὐτῶν τῆς δεξιᾶς ἢ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν” (Ἀποκ. ιγ´, 16), καὶ ἔτσι νὰ συμπεριληφθοῦν μεταξὺ “τῶν πεπελεκισμένων διὰ τὴν μαρτυρίαν Ἰησοῦ οἵτινες… οὐκ ἔλαβον τὸ χάραγμα ἐπὶ τὸ μέτωπον αὐτῶν καὶ ἐπὶ τὴν χείρα αὐτῶν” (Ἀποκ. κ´, 4). Γιατί μόνον σοι χουν νοερ προσευχ θ ποφύγουν τ χάραγμα το θηρίου τς ποκαλύψεως κα θ χουν τν ν Χριστ λευθερία, δηλαδὴ τὴν αἰώνια ζωή. Ατ μως παιτε σοβαρ δουλει κα μες εμαστε διατεθειμένοι ν σχολούμαστε μ τς εκολες δουλειές. Ἀρκούμαστε σὲ λεκτικές, φραστικὲς ἀντιθέσεις. Αὐτὸ ὅμως δὲν προσφέρει τίποτε, ἰδίως στοὺς σημερινοὺς ἀνθρωποκεντρικοὺς καιρούς. Περισσότερο κακὸ παρὰ καλὸ προσφέρουν στὴν Ἐκκλησία.
.             Μὲ ὅσα ἔγραψα ἤθελα νὰ προσφέρω στὸ λαὸ μία ἄλλη αἴσθηση τῶν πραγμάτων. Νὰ δοῦμε τὴν ἐπίθεση τοῦ κόσμου ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἐπίθεση τῆς Ἐκκλησίας ἐναντίον τοῦ κόσμου ἀπὸ μία ἄλλη πλευρά. Γιατί πιστεύω ἀκράδαντα ὅτι σήμερα χρειάζονται ὀρθόδοξες αἰσθήσεις. Ἀπὸ αὐτὲς ἔχουμε ἀνάγκη. Δὲν μποροῦμε μὲ κίνητρα, κριτήρια καὶ σκέψεις κοσμικὲς νὰ ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεώς μας. Δὲν ἀντέχουν αὐτὰ στὸν χρόνο καὶ στὴν αἰωνιότητα.
.             Καὶ μιὰ ποὺ τόνισα προηγουμένως ὅτι πρέπει νὰ πλησιάζουμε συγχρόνους ἁγίους ἐρημίτες, ἡσυχαστές, στάρετς, ποὺ βλέπουν καθαρότερα τὰ πράγματα, θὰ ἤθελα νὰ τελειώσω μὲ μερικοὺς λόγους ποὺ ἄκουσα ἀπὸ τέτοιους ἁγίους ἀνθρώπους, ποὺ μποροῦν νὰ βοηθήσουν.

 «Τελικὰ οἱ βλαμμένοι βλάπτονται».
«Ἂς ἀφήσουμε τοὺς ‘ἀθέους’ νὰ κάνουν τὴν δουλειά τους, γιὰ νὰ μᾶς ἀφήσουν καὶ αὐτοὶ νὰ κάνουμε τὴν δουλειά μας».
«Τὸ μεγαλύτερο κακὸ στὴν Ἐκκλησία δὲν τὸ κάνουν οἱ λεγόμενοι “ἄθεοι”, ἀλλὰ οἱ λεγόμενοι “πιστοί».
«Ὅταν ὑπάρχη καὶ ἕνας ἅγιος ποὺ βλέπει τὸ Ἄκτιστο Φῶς δὲν ὑπάρχει κανένας κίνδυνος γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Τέτοιοι ἅγιοι ὑπάρχουν καὶ σήμερα».

ἐγράφη τὸν Μάιο τοῦ 1985

 

, , , ,

Σχολιάστε

«ΔΕΝ ΝΟΕΙΤΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ» (-Α´)

“Ἡ ἀγωνία καὶ τὸ ἄγχος τῶν Χριστιανῶν”
Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Σ. Βλάχου
(Νῦν Μητροπολίτου Ναυπάκτου),
στὸ βιβλίο «Θεραπευτικὴ Ἀγωγή»
-προεκτάσεις στὴν Ὀρθόδοξη Ψυχοθεραπεία
[Α´]

ἐκδ. Ἱερᾶς Μονῆς Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου (Πελαγίας),
ἔκδ. Α´ , 1987, σελ. 214-222.

 .                Διαβάζοντας κανεὶς τελευταῖα διάφορες χριστιανικὲς περιοδικὲς ἐκδόσεις κλονίζεται ψυχολογικά. Αἰσθάνεται ἕνα “ψυχοπλάκωμα”. Κατακλύζεται ἀπὸ ἀγωνία καὶ στενοχώρια. Βλέπει ὅλους νὰ πολεμοῦν τὴν Ἐκκλησία καὶ ἡ Ἐκκλησία νά… χάνεται!! Ὅλα εἶναι μαῦρα! Θεοσκότεινα! Τίποτε καλὸ δὲν μπορεῖς νὰ συναντήσης! Λὲς καὶ ἄνοιξαν οἱ πύλες τῆς Κολάσεως γιὰ νὰ καταπιοῦν τοὺς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἐξαφανίσουν τὰ ἴχνη τους ἀπὸ τὴν γῆ. Ἔτσι, βρισκόμαστε σὲ μία ἀγωνία καὶ ἀντιπαρατασσόμαστε σὲ ἄμυνα καὶ ἐπίθεση. Πολεμᾶμε τοὺς λεγομένους “ἀθέους”, ποὺ θέλουν νὰ διαλύσουν τὴν Ἐκκλησία, καὶ κάνουμε τὰ πάντα, γιὰ νὰ μὴ κλονισθῆ ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση. Ὅλα αὐτὰ δημιουργοῦν μία ἐπιπρόσθετη κατάθλιψη καὶ ἀγωνία.
.             Δικαιολογεῖται ὅμως αὐτὴ ἡ ἀγωνία καὶ ἡ θλίψη; Νομίζω ὅτι τὶς περισσότερες φορές, γιὰ νὰ μὴ τονίσω σὲ ὅλες τὶς περιπτώσεις, δὲν δικαιολογεῖται. Αὐτὸ γιὰ πολλοὺς λόγους…
.               Κατ’ ἀρχάς, γιατί κκλησία βιώνει πάντα τν Σταυρ το Χριστο. Ἕνας ἀρχαῖος ἐκκλησιαστικὸς συγγραφεὺς ρωτᾶ: Ποιά γυναίκα θὰ παντρευόταν ἕναν ἐσταυρωμένο; Καὶ ὅμως αὐτὸ τὸ ἔχει κάνει ἡ Ἐκκλησία. Παντρεύτηκε ἕναν ἐσταυρωμένο. Δὲν ὑπάρχει Ὀρθόδοξη τοπικὴ Ἐκκλησία, ποὺ νὰ μὴ δέχεται τὸν διωγμό. Μόνον πο τ εδος το διωγμο λλάζει σ κάθε τόπο. λλο διωγμς εναι κατ μέτωπον κα νοιχτός, λλο εναι σωτερικός, μ τν κκοσμίκευση, κα λλο εναι νθρωποκεντρικότητα, κόμη κα μέσα στ χρο τς θρησκείας. κκλησία χωρς διωγμ εναι νάξια τς ποστολς της. Δν νοεται κκλησία χωρς πιθέσεις. Ατ διδάσκει στορία τς ρθοδόξου κκλησίας. Ἄλλωστε, μία βασικὴ διαφορὰ τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τὸν παπισμὸ εἶναι ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι εἶναι πάντα σταυρωμένοι, ἐνῶ οἱ παπικοὶ εἶναι σταυρωτές. Αὐτὸ γίνεται καὶ μὲ τοὺς ἀληθινοὺς Χριστιανούς. Πότε καὶ ποῦ ὁ Χριστὸς μᾶς ἔδωσε τὴν ὑπόσχεση ὅτι ὅλοι θὰ μᾶς ὑπολογίζουν καὶ θὰ μᾶς σέβονται; Ἀντίθετα μάλιστα, ὁ Κύριος συνεχῶς μιλοῦσε γιὰ τὸν διωγμὸ καὶ τὴν βίωση τοῦ Σταυροῦ.
.             Στὸ Ι´ κεφάλαιο τοῦ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγελίου φαίνεται καθαρὰ ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὴν σταυρικὴ ἀποστολὴ τῶν μαθητῶν Του. “Ἰδοὺ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων… καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου… εἰ τὸν οἰκοδεσπότην Βεελζεβοὺλ ἐκάλεσαν, πόσῳ μᾶλλον τοὺς οἰκιακοὺς αὐτοῦ;… Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν· οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν. Ἦλθον γὰρ διχάσαι ἄνθρωπον κατὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ…” (Ματθ. ι΄, 16-36).
.             Ὁλόκληρο αὐτὸ τὸ κεφάλαιο μπορεῖ νὰ ἀποτελέση καθημερινὸ ἱεραποστολικὸ ἀνάγνωσμα. Μπορεῖ νὰ τὸ διαβάζουν κάθε μέρα οἱ Χριστιανοί. Γιατί, δυστυχς, χουμε μάθει στν τιμ κα στν σεβασμ κα δν μπορομε ν ζήσουμε χωρς ατά.
.           Ἐπίσης, ὁ Κύριος σὲ ἄλλα σημεῖα τῆς διδασκαλίας Του τόνισε τὸ ὑποχρεωτικὸ τῶν διωγμῶν καὶ τῶν θλίψεων. “Ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον” (Ἰω. ιϛ´, 33).
.             Ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, μένοντας σταθερὰ σὲ αὐτὴν τὴν παράδοση, τὴν ὁποία παρέλαβε ἀπὸ τὸν Κύριον, βεβαιώνει: “ὁ κόσμος οὐ γινώσκει ὑμᾶς, ὅτι οὐκ ἔγνω αὐτὸν” (Α´ Ἰω. γ´, 13).
.               Καὶ ὁ μέγας Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος γράφει πρὸς τοὺς Κορινθίους: “ὁ Θεὸς ἡμᾶς τοὺς ἀποστόλους ἐσχάτους ἀπέδειξεν, ὡς ἐπιθανατίους, ὅτι θέατρον ἐγενήθημεν τῷ κόσμῳ, καὶ ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις· ἡμεῖς μωροὶ διὰ Χριστόν, ὑμεῖς δὲ φρόνιμοι ἐν Χριστῷ· ἡμεῖς ἀσθενεῖς, ὑμεῖς δὲ ἰσχυροί· ὑμεῖς ἔνδοξοι, ἡμεῖς δὲ ἄτιμοι· ἄχρι τῆς ἄρτι ὥρας καὶ πεινῶμεν καὶ διψῶμεν καὶ γυμνητεύομεν καὶ κολαφιζόμεθα καὶ ἀστατοῦμεν καὶ κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι ταῖς ἰδίαις χερσὶ· λοιδορούμενοι εὐλογοῦμεν, διωκόμενοι ἀνεχόμεθα, βλασφημούμενοι παρακαλοῦμεν· ὡς περικαθάρματα τοῦ κόσμου ἐγενήθημεν, πάντων περίψημα ἕως ἄρτι” (Α´ Κορ. δ´, 9-13).
.             Μερικοί, βέβαια, ἰσχυρίζονται ὅτι ἄλλο εἶναι ὁ προσωπικὸς διωγμὸς καὶ ἄλλο ὁ διωγμὸς τῆς πίστεως καὶ ὅτι στὴν μὲν πρώτη περίπτωση πρέπει νὰ κάνουμε ὑπομονή, στὴν δεύτερη ὅμως περίπτωση πρέπει νὰ ἐξεγειρόμαστε. Τὸ πράγμα ὅμως αὐτὸ δὲν εἶναι τόσο ἁπλό, ὅσο φαίνεται. Πολλς φορς κα τότε πο σχυριζόμαστε τι γωνιζόμαστε γι τν πίστη, οσιαστικ προβάλλουμε τν μπαθ αυτό μας κα γωνιζόμαστε ν τν στηρίξουμε. Εἶναι δὲ φοβερὸ ὅτι στὸν ἀγώνα αὐτὸν ἐκφράζουμε τὰ πάθη καὶ οὐσιαστικὰ προσπαθοῦμε νὰ κατοχυρώσουμε τὸν ἄρρωστο ἑαυτό μας. Οἱ ἅγιοι, ποὺ ζοῦν μέσα στὴν ἀπάθεια καὶ τὴν ἔλλαμψη, μποροῦν νὰ κάνουν ἡρωικοὺς ἀγῶνες γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς ὀρθοδόξου διδασκαλίας, ὅταν πρόκειται νὰ χαθοῦν οἱ ἀσθενεῖς στὴν πίστη. Γι’ αὐτό, ὅπως θὰ παρατηρηθῆ πιὸ κάτω, καὶ ὅταν χρειασθῆ νὰ γίνη “ὑπεράσπιση” τῆς πίστεως, καὶ τότε πρέπει νὰ γίνεται μέσα ἀπὸ τὴν ἡσυχία καὶ τὴν πληθωρικὴ βίωση τοῦ Λόγου.
.               Πάντως, πρέπει νὰ ἐπανέλθω στὸ θέμα ὑποστηρίζοντας ὅτι δὲν χρειάζεται ἀγωνία, ἀκριβῶς γιατί σταυρός, διωγμός, εναι κλρος το ρθοδόξου Χριστιανισμο. Μέσα π τν σταυρ βιώνουμε τν ν Χριστ λευθερία. Κα νοιώθουμε τν λευθερία ς πέρβαση κυρίως το θανάτου. Ὁ Χριστὸς καὶ οἱ τοῦ Χριστοῦ καταργοῦν τὸν θάνατο καὶ ζοῦν τὴν ἀληθινὴ ζωή. Καὶ ὅπου καταργεῖται ὁ θάνατος, ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει ἀπολύτως κανένας κίνδυνος.
.             Νομίζω ὅμως ὅτι δὲν δικαιολογεῖται μεγάλη ἀγωνία καὶ γιὰ ἕναν ἄλλο λόγο. Γιατί τὸ κακὸ αὐτὸ (ὁ διωγμὸς) δὲν εἶναι νέο φαινόμενο. Δὲν πρέπει νὰ βλέπουμε τὴν ζωὴ μονοδιάστατα καὶ πάντα μέσα ἀπὸ τὴν δική μας προοπτική. προσπάθεια ν ποδυναμωθ πίστη κα παράδοση το λαο δν γίνεται μόλις τώρα.
.               Εἶναι ἕνα φαινόμενο ποὺ στὸ δικό μας χῶρο ἄρχισε νὰ ἐνεργῆται πρὶν ἀπὸ τὴν ἐπανάσταση τοῦ 1821 καὶ συνεχίστηκε (γιὰ νὰ ὁλοκληρωθῆ) μετὰ τὴν ἐπανάσταση. Ἡ ἐκκοσμίκευση ἀπὸ τότε ἄρχισε νὰ τρώη τὸ μεδούλι τῆς κοινωνίας μας. Ἀπὸ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Ἑλλάδος ἄρχισε ἡ ἐκδυτικοποίηση τῆς ζωῆς μας. Καὶ αὐτὴν τὴν ἐκδυτικοποίηση τὴν συναντᾶμε παντοῦ. Στὸ δίκαιο, στὴν παιδεία, στὴν θρησκεία, στὴν ψυχαγωγία κλπ.
.             Ὅλα ἔχουν ἀλλοιωθῆ. Καὶ αὐτὸ ἔγινε σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης νὰ γράφη: “Ἂν μᾶς ἔλεγε κανένας αὐτήνη τὴν λευτεριὰ ὁπού θὰ γευόμαστε, θὰ περικαλούσαμε τὸν Θεὸν νὰ μᾶς ἀφήση εἰς τοὺς Τούρκους ἄλλα τόσα χρόνια, ὅσο νὰ γνωρίσουν οἱ ἄνθρωποι τί θὰ πῆ πατρίδα, τί θὰ εἰπῆ θρησκεία, τί θὰ εἰπῆ φιλοτιμία, ἀρετή, τιμιότη”. Ἄλλωστε, ὁ Μαρξισμὸς εἶναι ἀποτέλεσμα καὶ δημιούργημα τῆς δυτικῆς μεταφυσικῆς. Τόσο ὁ Καπιταλισμὸς ὅσο καὶ ὁ Μαρξισμὸς γεννήθηκαν στὸν χῶρο τῆς Δύσεως καὶ ἔπειτα ἦλθαν μὲ διαφόρους τρόπους καὶ στὸν δικό μας χῶρο. Ἑπομένως, ὁ ἀγώνας δὲν εἶναι τωρινός. Οὔτε τώρα κλονιζόμαστε πάρα πολύ.

.               κόμη δν δικαιολογεται πολλ γωνία, γιατί χουμε δεδομένη τν νίκη. Ὁ χριστιανικὸς λόγος εἶναι σὰν τὴν ζύμη ποὺ ἀρτοποιεῖ τὸν κόσμο. Ἡ γῆ αὐτομάτως καρποφορεῖ. Ἡ δύναμη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀνέκφραστη. Ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης γράφει: “Πᾶν τὸ γεγενημένον ἐκ τοῦ Θεοῦ νικᾶ τὸν κόσμον· καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τὸν κόσμον, ἡ πίστις ἡμῶν. Τίς ἐστιν ὁ νικῶν τὸν κόσμον εἰ μὴ ὁ πιστεύων ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ;” (Α´ Ἰω. ε´, 4-5).
.              Ἔχει τονισθῆ προηγουμένως ὅτι μερικὲς φορές, γιὰ νὰ μὴν ἀλλοιωθῆ ἡ ἀποκάλυψη ποὺ παραδόθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ στοὺς ἁγίους, πρέπει νὰ γίνεται ἀγώνας. Δὲν ἰσχυριζόμαστε ὅτι πάντοτε πρέπει νὰ σιωποῦμε. Πρέπει νὰ δίνουμε λόγο σὲ κάθε ἕναν ποὺ τὸ ἀπαιτεῖ. Ἀλλὰ αὐτό, νομίζω, πρέπει νὰ γίνεται κάτω ἀπὸ ὁρισμένες ἀπαραίτητες προϋποθέσεις ποὺ συνιστοῦν ὀρθόδοξο ἦθος, γιατί διαφορετικὰ ὁ ἀγώνας εἶναι ἐντελῶς ἀνώφελος.

 α) Μποροῦμε νὰ μιλᾶμε σὲ θέματα ποὺ ἀλλοιώνουν τὸ δόγμα τῆς Ἐκκλησίας. Γιατί ὅταν ἀλλοιωθῆ τὸ δόγμα, τότε ἔρχεται σύγχυση καὶ στὴν ζωή. Οἱ Πατέρες μιλοῦσαν σὲ σοβαρὰ ζητήματα, ποὺ εἶχαν συνέπειες σὲ αὐτὴν τὴν ἴδια τὴν ζωή.

 β) Χρειάζεται ἀνύστακτη προσοχὴ γιὰ νὰ μὴ πολιτικοποιῆται ὁ λόγος μας περὶ τῆς ἀληθείας. Δυστυχῶς, ζοῦμε σὲ μία ἐποχὴ ποὺ ὅλα πολιτικοποιοῦνται. Εναι, νομίζω, πολ φοβερό, θ τολμοσα ν σχυρισθ, μεγάλο μάρτημα ν πολιτικοποιομε τος γνες γι τν ρθόδοξη πίστη κα λήθεια. Κα ατ πολιτικοποίηση γίνεται χωρς ν τ καταλαβαίνουμε. πάρχουν παρατάξεις πο κμεταλλεύονται πολιτικ κα τ θέματα τς θρησκείας.
.             Οἱ ἅγιοι Μάρτυρες ἀπολογούμενοι ἠρκοῦντο νὰ ὁμολογοῦν ὅτι πιστεύουν στὸν Χριστὸ καὶ ὅτι δὲν Τὸν ἀρνοῦνται. Ἦταν λιτοὶ στὶς ἐκφράσεις καὶ ἤρεμοι στὶς ἀπαντήσεις καθ’ ὅλη τὴν ἀνακριτικὴ διαδικασία, ἀκόμη καὶ στὰ φοβερὰ μαρτύρια ποὺ τοὺς ὑπέβαλαν. Εἶχαν εἰρήνη ἐσωτερική, δεῖγμα πληρότητός τους ἀπὸ τὸ Πανάγιο Πνεῦμα. Ἀντίθετα, ὅταν ὑπῆρξαν περιπτώσεις ποὺ μάρτυρες μετὰ τὴν ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ προέβησαν καὶ σὲ πολιτικὲς πράξεις, ἡ Ἐκκλησία δὲν τοὺς κατέταξε στὸν χορὸ τῶν ἁγίων Μαρτύρων.
.           Ὅταν κάποιος ἔσχισε τὸ αὐτοκρατορικὸ διάταγμα περὶ τῶν διωγμῶν, ἡ Ἐκκλησία τὸ θεώρησε αὐτὸ πολιτικὴ πράξη καὶ δὲν τὸν “κανόνισε” στὴν χορεία τῶν Μαρτύρων. Δυστυχῶς, σήμερα ἐν ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς διαφυλάξεως τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, προβαίνουμε καὶ σὲ πολιτικὲς ἐνέργειες, πράξεις. Αὐτὸ ὅμως δὲν εἶναι ὀρθόδοξο. Πολλς φορς διερωτμαι μήπως μες ο Χριστιανο μ τς στοχες νέργειές μας ρεθίζουμε τος λεγομένους “θέους”; Δυστυχς, σ πολλς περιπτώσεις ατ εναι πραγματικότης. Πάντως, κκλησία δν πρέπει ν εσέρχεται στν διαίρεση τς κοινωνίας μ σκοπ ν συντηρ ατν τν διαίρεση, λλ ν καλ τν κοινωνία στν νότητα. Ατ εναι ργο σταυρικό.

 γ) Ὅταν χρειασθῆ νὰ μιλήσουμε πρέπει νὰ τὸ κάνουμε χωρὶς φόβο καὶ ἀγωνία. Ἐννοῶ ὅτι δὲν πρέπει νὰ βλέπουμε συνεχῶς γύρω καὶ ἔξω ἀπὸ μᾶς ἐχθροὺς ποὺ θέλουν νὰ μᾶς καταστρέψουν. Δυστυχῶς, τὶς περισσότερες φορὲς ἀντιμετωπίζουμε κάθε προσωπικὴ σκέψη σὰν αἵρεση καὶ τὸν ἔχοντα ἢ λέγοντα αὐτὴν τὴν σκέψη σὰν αἱρετικὸ ἢ ἐχθρὸ τῆς πίστεως καὶ ἐπικίνδυνο στοιχεῖο στὴν κοινωνία. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο βλέπουμε τὸ πρόβλημα ἔξω ἀπὸ μᾶς καὶ ὄχι μέσα μας.
.           Τὴν φράση ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν ἐποχή μας, “φταίει ἡ κοινωνία”, τὴν ζοῦμε καὶ μεῖς οἱ Χριστιανοί. Λέμε ὅτι φταῖνε οἱ “ἄθεοι” ποὺ δὲν πιστεύουν οἱ ἄνθρωποι στὸν Θεό! Δὲν στρεφόμαστε ποτὲ πρὸς τὸν ἑαυτό μας, γιὰ νὰ διαπιστώσουμε ὅτι τὸ πρόβλημα εἴμαστε ἐμεῖς καὶ ὄχι οἱ ἄλλοι. Γιατί, κατὰ τὴν ὀρθόδοξη μαρτυρία, ἐμεῖς εἴμαστε ἡ κόλαση τῶν ἄλλων καὶ ὄχι οἱ ἄλλοι δική μας κόλαση. Ἡ ἀλλοίωση τῆς ὀρθοδόξου ζωῆς βρίσκεται πρῶτα μέσα μας. Ὁ ἐμπαθὴς ἄνθρωπος εἶναι ἤδη ἐκκοσμικευμένος, ἐκδυτικοποιημένος. Ἡ ἐκκοσμίκευση δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἡ πεπτωκυῖα φύση μας.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: «ΔΕΝ ΝΟΕΙΤΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ» (-Β´-) «Ἡ ἐν Χριστῷ ἐλευθερία, ποὺ εἶναι ἀποδέσμευση ἀπὸ τὸν θάνατο, τὴν ἁμαρτία καὶ τὸν διάβολο, βιώνεται σὲ ὅλες τὶς χῶρες τοῦ κόσμου καὶ κάτω ἀπὸ τὶς χειρότερες κοινωνικὲς καὶ πολιτικὲς συνθῆκες».

, , ,

Σχολιάστε