Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Δημ. Νατσιός

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ: “ΕΛΑΤΕ, ΠΑΡΤΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ, ΚΑΙ ΝΑ ᾽ΣΤΕ ΜΟΝΟΙΑΣΜΕΝΟΙ” (Δ. Νατσιός)

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης:
«
λτε, πάρτε τν εχή, κα νά ᾽στε μονοιασμένοι»  

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος- Κιλκὶς

«Κολοκοτρώνης πέθανε στὸ γάμο τοῦ Κολίνου
τὸ θάνατο γνώρισε, πού ᾽θέλε ν’ ἀποθάνη
καὶ τοῦ Γενναίου μίλησε, καὶ τοῦ Κολίνου λέγει:
Ποῦ εἶσαι, Γενναῖε στρατηγέ, Κολίνο σπουδασμένε!
Ἐλᾶτε, πάρτε τὴν εὐχή, μὲ τριγυρίζει ὁ Χάρος.
Σώπα, πατέρα, μὴν τὸ λές, μὴ λὲς πὼς θὰ πεθάνης
κι ἔχουμ’ ὀχτροὺς καὶ χαίρονται καὶ φίλους καὶ λυπᾶνται.
Ἐλᾶτε, πάρτε τὴν εὐχή, καὶ νά ᾽στε μονοιασμένοι»
«Ἅπαντα Κολοκοτρωναίων, τόμ. Α σελ. 74, ἔκδ. ΙΔΕΒ»

.             Ἂς θυμηθοῦμε ὅτι σὰν σήμερα ἐκοιμήθη ὁ ἀπελευθερωτής μας. Δημοσιεύω ἕνα παλιότερο κείμενο, εὐλαβικὸ μνημόσυνο στὸν Γέρο τοῦ Μοριᾶ. Τώρα ποὺ μᾶς βρῆκε τὸ κακὸ καὶ θόλωσε ὁ νοῦς μας, ὁ λόγος τοῦ ἥρωα εἶναι στύλος καὶ ἑδραίωμα.
Τὴν Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου τοῦ 1843, κλείνει τὰ μάτια του στὴν Ἀθήνα, τὸ ζωντανὸ Εἰκοσιένα, ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ὁ Ἕλληνας ἥρωας μὲ τὴν σημαντικότερη θέση στὸ εἰκονοστάσι τοῦ Γένους. Τὸ νὰ θέλεις νὰ πλέξεις «τὸν ἐπιτάφιον στέφανον αὐτοῦ ἀνάγκη νὰ περιλάβης τὸν μέγαν Ἑλληνικὸν Ἀγώνα», ὅπως ἀναφώνησε ὁ Σοῦτσος κατὰ τὸ ξόδι του.
.             Θα συλλέξουμε, στὸ παρὸν κείμενο, ὅσα σπουδαῖα καὶ τιμαλφῆ εἶπε ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ γιὰ τὴν Παιδεία καὶ τὰ παιδιά. Θὰ σκύψουμε κάτω, ὄχι ἀπὸ τὴν πένα, αὐτὴν δὲν τὴν κάτεχε, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ ἀπροσκύνητο σπαθί του.
«Κάλλιο γιὰ τὴν πατρίδα
κανένας νὰ χαθεῖ
ἢ νὰ κρεμάσει φούντα
γιὰ ξένον στὸ σπαθί», ἔλεγε ὁ Ρήγας καὶ σημειώνει ὁ Κολοκοτρώνης στὰ ἀπομνημονεύματά του, διὰ χειρὸς Τερτσέτη.
«Ἐφύλαξα πίστιν εἰς τὴν παραγγελίαν τοῦ Ρήγα. Καὶ ὁ Θεὸς μὲ ἀξίωσε καὶ κρέμασα φούντα εἰς τὸ Γένος μου ὡς στρατιώτης του. Χρυσὴ φούντα δὲν ἐστόλισε ποτὲ τὸ σπαθί μου, ὅταν ἔπαιρνα δούλευσιν εἰς ξένα κράτη».
.             Ἀπὸ τὸν ἐξαίσιο λόγο τοῦ Κολοκοτρώνη στὴν Πνύκα, τὸ 1838, ἐνώπιον ὅλης τῆς τότε Ἀθήνας, θὰ ἐρανιστοῦμε τὶς περισσότερες σκέψεις του. Ξεκινῶ ἀπὸ τὸν ἐπίλογο, ὅπου διαβάζω τοῦτα τὰ λόγια: «Ἐγώ, παιδιά μου, κατὰ κακή μου τύχη ἐξ αἰτίας τῶν περιστάσεων ἔμεινα ἀγράμματος, καὶ διὰ τοῦτο σᾶς ζητῶ συγχώρησι, διότι δὲν ὁμιλῶ καθὼς οἱ δάσκαλοί σας». Τί μεγαλειῶδες μάθημα, ἐλεγκτικὸ πολλὲς φορὲς γιὰ μᾶς τοὺς δασκάλους! Τὰ παιδιὰ τὰ διδάσκεις μὲ ταπείνωση καὶ ὄχι ταπεινώνοντάς τα. Πόσες φορὲς μπαίνουμε στὴν τάξη, παραφουσκωμένοι ἀπὸ ἔπαρση καὶ ἀλαζονεία, ἐξουδενώνοντας τοὺς μαθητές μας, γιατί ἀδυνατοῦν νὰ παρακολουθήσουν τὶς ὑψηλόφρονες φλυαρίες μας. Καὶ ὅμως «ἡ γνῶσις φυσιοῖ, ἡ δὲ ἀγάπη οἰκοδομεῖ» κατὰ τὸν ἀπ. Παῦλο. Καὶ χωρὶς νὰ τὸ γνωρίζει ὁ ἀνυπερήφανος ἥρωας ἐπαναλαμβάνει λόγια του ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, γιατί τὰ λιοντάρια τοῦ Εἰκοσιένα ἦταν πνευματικοπαίδια του.
.             Τὸ τρομερὸ καριοφίλι εὐλογήθηκε ἀπὸ τὸ πετραχήλι, γι’ αὐτὸ ἡ Ἐπανάσταση τοῦ ’21, ἦταν ἁγιασμένη, ὅπως γράφει ὁ Κόντογλου. Ἔλεγε ὁ ἅγιος, ὅταν ἔστηνε τὸν σταυρό του σ’ ἕναν τόπο: «Καὶ ὄχι μόνον δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ σᾶς διδάξω, ἀλλὰ μήτε τὰ ποδάρια σας νὰ φιλήσω. Διότι ὁ καθένας ἀπὸ λόγου σας εἶναι τιμιώτερος ἀπ’ ὅλον τὸν κόσμον». (ἐπ. Αὐγουστίνου Καντιώτη, «Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός», σελ. 101).
.                 «Εἰς ἐσᾶς μένει νὰ ἰσάσετε καὶ νὰ στολίσετε τὸν τόπο, ὅπου ἠμεῖς ἐλευθερώσαμεν, καί, διὰ νὰ γίνη τοῦτο, πρέπει νὰ ἔχετε ὡς θεμέλια τῆς πολιτείας τὴν ὁμόνοια, τὴν θρησκεία καὶ τὴν φρόνιμον ἐλευθερία». Ποιά εἶναι τὰ θεμέλια τῆς πολιτείας, πῶς ἰσάζετε καὶ στολίζετε; Μὲ τὰ μεγάλα ἔργα, τὶς πανάκριβες ἐπαύλεις καὶ τὶς τενεκεδοκρόταλες δόξες καὶ λόξες; Ὄχι, μὲ τὴν ὁμόνοια, γιατί ἀκόμη καὶ σήμερα δὲν ἐπουλώθηκαν καὶ εἶναι «θυμωμένες» οἱ πληγὲς τῶν ἐμφυλίων. Βλέποντας ὁ Κολοκοτρώνης τὸ μεγάλο κακό, ποὺ γινόταν ἀπὸ τὴν «δολερὴ διχόνοια», τὸ 1824 – ἀφοῦ σκοτώθηκε ὁ σπουδαῖος γιός του Πάνος- παραδόθηκε καὶ τὸν «ἔκλεισαν» στὴν Ὕδρα. Ἦρθε ὁ Ἰμπραήμ καὶ τὸν ἀναζήτησαν. Στὸ Ἀνάπλι, ποὺ ἐπέστρεψε, εἶπε: «Πρὶν ἔβγω στὸ Ἀνάπλι, ἔριξα στὴ θάλασσα τὰ πικρὰ τὰ περασμένα, κάνετε κι ἐσεῖς τὸ ἴδιο! Στὸ δρόμο ποὺ περνούσαμε νά ᾽ρθουμε στὴν ἐκκλησιά, εἶδα νὰ σκάβουν κάτι ἄνθρωποι. Ρώτησα καὶ μοῦ ᾽πανε πὼς γιὰ νὰ βροῦνε κρυμμένο θησαυρό. Ἐκεῖ, στὸ λάκκο μέσα, ρίχτε κι ἐσεῖς τὰ μίση τὰ δικά σας. Ἔτσι θὰ βρεθεῖ κι ὁ χαμένος θησαυρός!».
.             Ἡ θρησκεία, ἡ πίστη τῶν πατέρων ἡμῶν, ἡ ἁγία μας Ὀρθοδοξία, εἶναι λιθάρι ριζιμιό του Γένους, διότι «ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ἅρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ Πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ Πατρίδος», ὅπως κανοναρχεῖ τοὺς νέους λίγο ἐνωρίτερα. Ἂν ὁ τωρινὸς “πρωθυπουργὸς” τῆς Ἑλλάδας, (μὲ πολλὴ δυσκολία τὸ γράφω), διάβαζε στὰ ἐφηβικά του χρόνια τὸν Κολοκοτρώνη ἢ τὸν Μακρυγιάννη καὶ ὄχι τὸν Λένιν καὶ τὶς μαρξιστικὲς τιποτολογίες καί… ὀζωδίες, θὰ εἶχε ἄλλη γνώμη γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν πίστη μας. Ἀλλὰ «τίς ἐκ τῶν ἀρχόντων (σσ. τῶν τελευταίων δεκαετιῶν) ἐπίστευσε» ποτὲ στὸν Χριστό; Τὴν πατρίδα μας τὴν ἀπελευθέρωσαν ἥρωες, Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι. Ὅταν τοῦ Κολοκοτρώνη τοῦ διάβασαν τὴν ἀπόφαση θανάτου στὸ δικαστήριο τῆς ντροπῆς τῶν Βαυαρῶν, εἶπε: «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου». Τὸ εἶπε μὲ φωνὴ ἄτρεμη καὶ ἔκαμε τὸ σταυρό του.
.             Στὴ μάχη τοῦ Σαραβαλίου, τὸ 1821, ὁ Ἀνδρ. Ζαΐμης εἶχε καταφύγει στὴ μονὴ Ὀμπλού. Ὁ Κολοκοτρώνης τὸν ὀνείδιζε μὲ τὶς λέξεις: «κὺρ Ἀνδρέα, κὺρ Ζαΐμη, τοῖς ἐλάφοις ὄρη τὰ ὑψηλὰ καὶ πέτρα τοῖς λαγωοῖς καταφυγή». Ἀγράμματος μέν, ἀλλὰ γνώριζε τὸ Ψαλτήρι, γιατί λειτουργοῦνταν συχνὰ καὶ ὄρθρου βαθέος καὶ ὄχι δύο λεπτὰ πρὶν ἀπὸ τὴν ἀπόλυση, ὅπως οἱ σημερινὲς ποικιλώνυμες ἀσημαντότητες.
Μιλᾶ ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ γιὰ τὴν «φρόνιμον ἐλευθερίαν», γιατί ὑπάρχει καὶ ἡ ἄφρων, ἡ ἀσυδοσία, ἡ ἀτιμωρησία.
.             Πολύτιμες, μεταξένιες καὶ οἱ παρακάτω παραινέσεις τοῦ γερο-Κολοκοτρώνη, ἡ ἄγρυπνη συνείδηση τοῦ Γένους. Οὔτε Εὐρωπαίους παιδαγωγοὺς διάβασε οὔτε γνώση τῶν σύγχρονών του «ρευμάτων» εἶχε. Γνώριζε ὅμως τὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοση καὶ βίωνε τὰ καθαρὰ ἤθη τοῦ Γένους, τὴν ἠθική τοῦ Εὐαγγελίου ποὺ ζοῦσε ἀπὸ μικρός. Ὁ λόγος του μᾶς θυμίζει τοὺς δικαίους στρατηγοὺς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ποὺ ἦσαν στὴν ὑπηρεσία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ.
.             Διαβάζω καὶ ἀγαλλιῶ: «Παιδιά μου νὰ μὴν ἔχετε πολυτέλεια, νὰ μὴν πηγαίνετε εἰς τοὺς καφενέδες καὶ τὰ μπιλιάρδα. Νὰ δοθῆτε εἰς τὰς σπουδάς σας, καὶ καλλίτερα νὰ κοπιάσετε ὀλίγον δύο καὶ τρεῖς χρόνους καὶ νὰ ζήσετε ἐλεύθεροι εἰς τὸ ἐπίλοιπο τῆς ζωῆς σας, παρὰ νὰ περάσετε τέσσαρους πέντε χρόνους τὴ νεότητά σας καὶ νὰ μείνετε ἀγράμματοι. Νὰ σκλαβωθῆτε εἰς τὰ γράμματά σας. Νὰ ἀκούετε τὰς συμβουλὰς τῶν διδασκάλων καὶ γεροντοτέρων, καί, κατὰ τὴν παροιμία, μύρια ἤξευρε καὶ χίλια μάθανε. Ἡ προκοπή σας καὶ ἡ μάθησή σας νὰ μὴν γίνη σκεπάρνι μόνο διὰ τὸ ἄτομό σας, ἀλλὰ νὰ κυττάζη τὸ καλὸ τῆς Κοινότητος, καὶ μέσα εἰς τὸ καλὸ αὐτὸ  εὑρίσκεται καὶ τὸ δικό σας». Ἡ μόνη σκλαβιὰ ποὺ μᾶς  ἁρμόζει, λέει ὁ Κολοκοτρώνης, εἶναι στὰ γράμματα.  Σὲ ποιά ὅμως γράμματα; «Στὰ γράμματα ποὺ διαβάζουνε/οἱ ἀγράμματοι κι ἁγιάζουνε» (Ἐλύτης), τὰ γράμματα τῶν Πατέρων, τῶν ἁγίων, τῶν μεγάλων φιλοσόφων της ἀρχαιότητας, τοὺς ὁποίους ζωγράφιζε ἡ Ἐκκλησία μας στοὺς νάρθηκες τῶν μοναστηριῶν.
.             Νὰ κλείσω μ’ αὐτὸ ποὺ ἐντόπισα στὶς ὑποσημειώσεις τῆς «Διηγήσεως Συμβάντων» τοῦ Τερτσέτη. Ἕνας Ἰταλὸς περιηγητὴς ὀνόματι Πέκιο, συναντᾶ τὸν φυλακισμένο στὴν Ὕδρα, στὸ μοναστήρι τοῦ προφήτη Ἠλία, Κολοκοτρώνη. Ἡ συζήτηση ἔφτασε στὶς νίκες τοῦ Μπραΐμη. Τοῦ λέει ὁ στρατηγός: «Ἠξεύρεις τί ἔφερε τὴν νίκη τῶν Αἰγυπτίων; Ἡ ἑνότης τῆς πολεμικῆς δυνάμεως, ἐνῶ οἱ Ἕλληνες ἀφανίζονται ἀπὸ τὴν μανίαν τοῦ νὰ θέλουν νὰ καπιτανεύουν, χωρὶς τὴν ἀπαιτούμενην ἐμπειρίαν». Θὰ φθάναμε σὲ κρίσεις καὶ προδοσίες, ἂν «καπιτάνευαν» ἔμπειροι, μὲ τὰ ἀρώματα τῆς καθ᾽ ἡμᾶς ἀνατολῆς μεγαλωμένοι, καὶ ὄχι  μνημονιακοὶ λακέδες καὶ πειθήνια ἐνεργούμενα τοῦ Βερολίνου;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος- Κιλκὶς

Advertisements

,

Σχολιάστε

ΑΧΝΙΖΕΙ ΑΚΟΜΗ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΩΝ (Δημ. Νατσιός) («Ὁ διχαστικὸς σπιθαμιαῖος καὶ οἱ ρυπαρὲς ἀναθυμιάσεις ποὺ ἀναδίδει τὸ Κοινοβούλιο»)

Ἀχνίζει ἀκόμη τὸ αἷμα τῶν Μακεδονομάχων

Δημήτρης Νατσιός 
Δάσκαλος-Κιλκίς

.             Ὁ κοινὸς νοῦς πρεσβεύει πὼς ὅταν κάποιος σὲ ἀπειλεῖ ἀπροκάλυπτα καὶ εὐτελῶς, δὲν τὸν ἐπισκέπτεσαι. Αὐτὸ ἐκλαμβάνεται ἀπὸ τὸ λυσσασμένο θηρίο ὡς πράξη δειλίας, ἀπόπειρα κατευνασμοῦ καὶ ὄχι, ὅπως εἰπώθηκε, «ἀνοιχτὸς δίαυλος ἐπικοινωνίας».  Ἀπὸ πολιτισμένη συμπεριφορὰ οἱ Τοῦρκοι δὲν καταλαβαίνουν.  Ἡ γλῶσσα ποὺ κατανοοῦν εἶναι τὰ γιαταγάνια τοῦ Καραϊσκάκη ἢ ἡ κολοκοτρωναίικη τρέλα τοῦ Ἰωάννη Βελισσαρίου καὶ ἡ ἀνδρεία τοῦ Νικολάου Πλαστήρα, τοῦ «Μαύρου Καβαλλάρη». Ἂν κάποιος νομίζει ὅτι οἱ Τοῦρκοι ἐκπολιτίστηκαν, ἂς πάει στὴν Κύπρο νὰ συζητήσει μὲ τὶς χαροκαμένες μάνες τῶν Ἀγνοοουμένων.  Ἔσφαζαν στὸ γόνατο γυναικόπαιδα, βίαζαν γερόντισσες καὶ τιμῶνται σήμερα, ὅσα ἐπιζοῦν, κτήνη ὡς ἥρωες.
.             Ἂν εἴχαμε, τούτη τὴν σακάτικη ἐποχή, ἡγέτες μὲ ὅραμα, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀναδείκνυαν τὶς ἀρετὲς τοῦ λαοῦ μας, διὰ τοῦ ἰδίου παραδείγματός τους καὶ ὄχι ἐξουσίες τυχάρπαστες, ποὺ ἐκλύουν τὶς χειρότερες ροπὲς τοῦ νεοελληνικοῦ χαρακτήρα, ὁ λόγος τους θὰ ἦταν ἀρωματισμένος μὲ ἱστορικὰ παραδείγματα.  Οἱ ἡγέτες, οἱ πραγματικοί, αὐτὸ κάνουν στὶς δύσκολες ὧρες, ὅταν θέλουν νὰ ἐμψυχώσουν τὸν λαό τους. Λόγος ἐθνικὸς σημαίνει λόγος μὲ προσανάμματα τὶς θυσίες τῶν προγόνων.
.             Ὁ μεγάλος Περικλῆς στὸν Ἐπιτάφιο Λόγο του θὰ πεῖ στὸν πρόλογό του τὸ περίφημο «ἄρξομαι τῶν προγόνων πρῶτον….», δηλαδή, «τὴν ὁμιλία μου θ’ ἀρχίσω ἀπὸ τοὺς προγόνους μας πρῶτον. Διότι εἶναι ὄχι μόνον δίκαιον, ἀλλὰ καὶ πρέπον συγχρόνως εἰς τοιαύτην εὐκαιρίαν, ὅπως ἡ παροῦσα, ν’ ἀποτίσωμεν εἰς τὴν μνήμην των τὸν φόρον αὐτὸν τῆς τιμῆς».  (Θουκ. Β, 36. Μετάφραση Ἐλευθέριος Βενιζέλος). Ἡ καταφυγὴ στὶς πατραγαθίες παρηγορεῖ, ἐμπνέει καὶ ἐνθαρρύνει ἐμπερίστατα ἔθνη.  Ἐν μέσῳ καθημερινοῦ ἀμοραλισμοῦ, ἐκμαυλισμοῦ καὶ ἐκφυλισμοῦ τῶν συνειδήσεων, τὰ λόγια καὶ κυρίως οἱ πράξεις τῶν εὐκλεῶν προγόνων, ἀποτελοῦν ἡλιαχτίδες καὶ ἀνάσες ἀφύπνισης.
.             Ὁ Θοδωρῆς Κολοκοτρώνης στὸν λόγο του στὴν Πνύκα, 7 Ὀκτωβρίου 1838, ἡγέτης διαλεχτὸς κι αὐτός, ὡς νέος Περικλῆς, ἀρχίζει μὲ παραπομπὴ στοὺς προγόνους τὴν δημηγορία του. «Παιδιά μου!  Εἰς τὸν τόπον τοῦτον, ὅπου ἐγὼ πατῶ σήμερα, ἐπατοῦσαν καὶ ἐδημιουργοῦσαν τὸν παλαιὸν καιρὸν ἄνδρες σοφοί, καὶ ἄνδρες μὲ τοὺς ὁποίους δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ συγκριθῶ, καὶ οὔτε νὰ φθάσω τὰ ἴχνη των».
.             (Σὲ πρόσφατη ὁμιλία του στὴν Θεσσαλονίκη ὁ ἀγραβάτωτος πρωθυπουργὸς στὸ ἀκροαριστερό του παραλήρημα, τὰ μόνα ἱστορικὰ γεγονότα καὶ πρόσωπα ποὺ ἀνέφερε ἦταν ἡ ἀνταρσία τοῦ ΕΑΜ καὶ ἡ δολοφονία τοῦ Λαμπράκη.  Διχαστικός, ἀναξέει πληγές, ἐλεεινολογεῖ, σπιλώνει -“ἑτερόκλητος ὄχλος” τὰ ἑκατομμύρια τοῦ λαοῦ στὰ συλλαλητήρια γιὰ τὴν Μακεδονία μας-. Μ’ ἕναν λόγο σπιθαμιαῖος, ἀνίκανος μὲ μοναδικό του μέλημα τὴν νομὴ τῆς ἐξουσίας νῦν καὶ ἀεί, ὅταν ἡ διάλυση τῶν πάντων, ἡ ὀξύτητα ὅλων τῶν προβλημάτων καὶ ἐξ ἀνατολῶν μικρόνοια, ἀπαιτοῦν, κατεπειγόντως, ἐθνικὴ ὁμοψυχία καὶ στιβαρὴ διοίκηση. Θλιβερότατος τοῦτες τὶς μέρες, πασχίζει νὰ εὐεργετήσει τοὺς ἐχθρούς μας. Πῶς γίνεται ἀπὸ τὴν μία νὰ διαλαλεῖς στὴν Σαμοθράκη ὅτι θὰ ὑπερασπιστοῦμε, πάσῃ θυσίᾳ, τὴν ἐθνική μας κυριαρχία καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ καταρρακώνεις τὸ φρόνημα τοῦ λαοῦ ξεπουλώντας πατρίδες. «Ὅ τε γὰρ τοὺς πολεμίους (=ἐχθροὺς) εὐεργετῶν, προδότης», γράφει, μὲ τὸν ἀριστοτεχνικό του κάλαμο, στὸ περισπούδαστο σύγγραμμά του «τί ἐστιν ἔργον ἄρχοντος», ὁ ἁγιώτατος πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, Μέγας Φώτιος.  (Τὸ ἔργο κυκλοφορήθηκε ἀπὸ τὶς ἔκδ.  “ΑΡΜΟΣ” μὲ τίτλο «Ὁ ἡγεμών»). Οἱ καρδιὲς μεγαλουργοῦν ἐν κινδύνοις καὶ θλίψεσι καὶ ὄχι τσέπες μὲ δύο-τρία εὐρὼ αὔξηση τῶν μισθῶν καὶ τῶν συντάξεων. Ὁ πνευματικὸς «πατερούλης» τῶν νῦν κυβερνώντων Στάλιν, ὅταν ἄκουσε στὸ Κρεμλίνο τὰ τεθωρακισμένα τοῦ Γκουντέριαν νὰ πολιορκοῦν τὴν Μόσχα, τότε θυμήθηκε νὰ κηρύξει τὸν «Μεγάλο Πατριωτικὸ Πόλεμο», νὰ ἐπιστρατεύσει τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, γιὰ νὰ σώσει ­τὸ τομάρι τοῦ πρωτίστως καὶ τὴν τότε Σοβιετικὴ Ἕνωση.
.             Διάβασα τὶς ἡμέρες τῶν ἑορτῶν τῶν Χριστουγέννων ἕνα ὡραῖο, παλιὸ τόμο μὲ τίτλο «Μνήμη Σουλίου», ἔργο τοῦ 1971. Στὸ βιβλίο περιέχεται καὶ μία ὁμιλία τοῦ Γ. Ἀθανασιάδη, τὸ 1957, ἀφιερωμένη στὸν ἀγέρωχο πολέμαρχο τοῦ Σουλίου, Νότη Μπότσαρη, τὸν ἀθάνατο ἀρχηγὸ τῆς Φρουρᾶς τοῦ Μεσολογγίου. (Γιὰ νὰ ἀναπνεύσουμε, ἐπαναλαμβάνω, λίγο ἀπὸ τὶς ρυπαρς ναθυμιάσεις πο ναδίδει τ Κοινοβούλιο).
.             Διαβάζω στὸν ἐπίλογο τοῦ κειμένου: «Ἡ προβολὴ ἐνώπιον τῶν νεωτέρων γενεῶν τοῦ Ἔθνους ἱστορικῶν προσωπικοτήτων τῆς ὁλκῆς τοῦ Νότη Μπότσαρη ἀποτελεῖ τὸ καλύτερο δίδαγμα γιὰ τὴν διάπλαση τοῦ χαρακτῆρος των». (σελ. 197).  Σωστό.  Μὲ τὸν Μάρκο καὶ τὸν Νότη Μπότσαρη διαπλάθεις χαρακτήρα καὶ ὄχι μὲ τὴν «Σόνια» τὴν γάτα ποὺ ἀποτελεῖ πρότυπο ἠρωϊσμοῦ στὰ βιβλία Γλώσσας τοῦ Δημοτικοῦ.  (Β΄ τεῦχος, Γλώσσα ϛ΄ Δημοτικοῦ, σελ. 62).
.             Δύο μόνο ἐπεισόδια θὰ ἀναφέρω ἀπὸ τὴν ζωὴ τοῦ ἔνδοξου καπετάνιου. Τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1804 στὸ Μοναστήρι τοῦ Σέλτσου, ἔγινε ὁ ξακουσμένος «χαλασμὸς τῶν Μποτσαραίων».  Σκοτώθηκαν πολλοί, μεταξὺ αὐτῶν καὶ ἡ περίφημη κόρη τοῦ Νότη, Λένω (Ἑλένη) Μπότσαρη. Διαβάζω: «Ὁ Νότης κείτεται στὸ πεδίο τῆς μάχης, διάτρητος ἀπὸ τὶς πληγὲς πνιγμένος στὸ αἷμα κατάμαυρος ἀπὸ τὸ μπαρούτι.  Ἑφτὰ πληγὲς εἶχε καὶ τὴν σοβαρότερη στὸ δεξὶ μάτι. Τὴν ὥρα ἐκείνη ἡ κόρη του Ἑλένη, λεβεντοκόριτσο 22 χρονῶν, λυγερή, ξανθή, ἦρθε μετὰ τὸν ἡρωικὸ θάνατο τοῦ θείου της Νίκηζα, μὲ τὸν ὁποῖο συμπολεμοῦσε, καὶ βρῆκε τὸν πατέρα της μισοπεθαμένο.  Μὲ τὸ ματωμένο γιαταγάνι στὸ χέρι, ἔσκυψε καὶ τὸν ρώτησε:
– Τί νὰ κάνω πατέρα;
Παιδί μου ἦρθε ἡ ὥρα σου. Σκοτώσου!  Τῆς ἀποκρίθηκε ψιθυριστά. Χίμηξε ἡ Ἑλένη μὲ τὸ γιαταγάνι, ἀναμέρισε τοὺς ἐχθροὺς καὶ πνίγηκε στὸν Ἀχελῶο», γιὰ νὰ μὴν τὴν μαγαρίσουν», κατὰ τὸ “λαμπρό” τους συνήθειο οἱ Μωχαμετάνοι.
Ὁ λαὸς τὴν ἔκλαψε καὶ τὴν τραγούδησε:

«Πέντε Τοῦρκοι τὴν κυνηγοῦν, πέντε τζοχανταραῖοι…
Κόρη, γιὰ ρίξε τ’  ἅρματα, γλύτωσε τὴ ζωή σου!
Τί λέτε, μωρὲ παλιότουρκοι καὶ σεῖς παλιοζαγάρια; 
Ἐγὼ εἶμαι ἡ Λένω Μπότσαρη, τοῦ Νότη θυγατέρα 
καὶ ζωντανὴ δὲν πιάνομαι εἰς τῶν Τουρκῶν τὰ χέρια». 

.              Ὁ Νότης γλίτωσε. Διαβάζω γιὰ τὸν ἥρωα: «Τὸ παλιὸ οἰκογενειακὸ εἰκόνισμα τῆς Παναγίας, ποὺ κρατᾶ τὸν Χριστὸ ἀγκαλιά της, δὲν ἔλειπε ποτέ, ὅπως καὶ τὰ ὅπλα του ἀπὸ σιμά του. Στοὺς τελευταίους ἀγῶνες τοῦ Σουλίου ἐναντίον τοῦ Χουρσίτ, ἔπειτα ἀπὸ κάθε μάχη, ἀπὸ κάθε νίκη, ἀντὶ γιὰ τραγούδια καὶ χορούς, διέταζε συγκέντρωση τὶς ἐκκλησιές, προσευχές, λειτουργίες, παρακλήσεις. Στὶς τελευταῖες ἡμέρες τοῦ Μεσολογγίου, μιλώντας καὶ γράφοντας εἶχε πάντοτε τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ στὸ στόμα του».
.             Κλείνω μὲ τὴν ἡρωικὴ ἀπάντηση τοῦ ἀσπρομάλλη πολέμαρχου, στοὺς πασάδες, κατὰ τὴν πολιορκία τοῦ Μεσολογγίου, στὶς 22 Μαρτίου τοῦ 1826. Στὰ λυσσασμένα ἐξ ἀνατολῶν σκυλιά, ποὺ νυχθημερὸν ἀπειλοῦν καὶ ἐκβιάζουν, τέτοια λόγια ἁρμόζουν:  «…Ἐλάβαμε τὸ γράμμα σας σήμερα.  Ἡμεῖς, ἀγάδες, κουβέντα δὲν ἐζητήσαμε νὰ κάμωμε.  Ἐσεῖς ἐπέμψατε πρῶτοι καὶ τὴν ἐζητήσατε. Βλέπουμε στὸ γράμμα σας νὰ ζητᾶτε ἅρματα. Καὶ ἀποροῦμε πῶς τολμήσατε νὰ ζητήσετε 8000 ἅρματα, τὰ ὁποῖα ἀχνίζουν ἀπὸ τὸ αἷμα σας, καὶ νὰ σᾶς τὰ δώσωμε μὲ τὰ χέρια μας. Τώρα βλέπουμε ὅτι ἐκεῖνο ποὺ θέλετε ἐσεῖς δὲν γίνεται οὔτε ἐκεῖνο ποὺ θέλομε ἐμεῖς.  Καὶ θὰ γίνη ἐκεῖνο ποὺ ὁ Θεὸς ἀποφάσισε».
.             Συμπέρασμα;  Οἱ ἀπροσκύνητοι Ἕλληνες, μὲ τὴν σκέπη τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Θεοτόκου, μᾶς ἀπελευθέρωσαν. Οἱ ἄθεοι προσκυνημένοι, ὑπογράφουν μὲ χέρια καὶ ποδάρια, πάνω σὲ χώματα ὅπου ἀχνίζει ἀκόμη τὸ αἷμα τῶν Μακεδονομάχων, συμφωνίες, προσκυνοχάρτια παράδοσης τοῦ ἱεροῦ ὀνόματος στοὺς …ἀγάδες τῶν Σκοπίων.
.             Γιὰ τοὺς ἐντὸς καὶ ἐκτὸς συνόρων ἐχθροὺς καὶ ἐπίβουλους τῆς πατρίδος, ἐπαναλαμβάνω τὰ λόγια της ἀτρόμητης καπετάνισσας τοῦ Σουλίου, Λένως Μπότσαρη: «Τί λέτε, μωρὲ παλιότουρκοι καὶ σεῖς παλιοζαγάρια;»…

Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς 

,

Σχολιάστε

ΤΑ ΓΑΪΔΟYΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟ… AΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ (Δημ. Νατσιός) «Δῶσ’ του κάνα-δυὸ ἀκόμη τοῦ κοπρίτη!!»

Τ γαϊδούρια κα τό…γαλμα τς ξουσίας

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.           Θὰ τὸ λέμε στὰ ἐγγόνια μας -ἂν ὁ Θεὸς τὸ ἐπιτρέψει- καὶ δὲν θὰ μᾶς πιστεύουν. Ὑπῆρχε κάποτε ἕνα κόμμα μὲ τίτλο «Ἀνεξάρτητοι Ἕλληνες».  Συγκυβερνοῦσε μὲ τὸ ἄλλο ἀπίθανο φανέρωμα τῆς ἱστορίας, ὀνόματι «ΣΥΡΙΖΑ».
.                 Προσπαθοῦμε μὲ λογικοὺς ὅρους νὰ ἑρμηνεύσουμε τὸ φαινόμενο καὶ στεκόμαστε ἐνεοὶ καὶ ἀποσβολωμένοι. Πῶς γίνεται αὐτό; Οἱ ὑποτίθεται ὑπερασπιστὲς τῆς ἀνεξάρτητης Ἑλλάδας κρατοῦν στὴν ἐξουσία τοὺς προδότες τῆς πατρίδας. Θὰ περίμενε κανεὶς τὴν ἀποφράδα ἡμέρα ποὺ λέρωναν μὲ τὴν ὑπογραφή τους, στὶς Πρέσπες, τὴν ἱστορία τῆς Μακεδονίας, οἱ Ἀνεξάρτητοι νὰ παραιτηθοῦν καὶ νὰ γκρεμίσουν τὸ ὄνειδος. Ὄχι. Τὰ ἀξιώματα, οἱ λουφέδες καὶ τὰ συνοδευτικὰ καλούδια τῆς ἐξουσίας ὑπερτεροῦν. Κατάντησαν ὑποστύλωμα, συλλογικότητα τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ποὺ ἀντὶ νὰ ἐκσφενδονίζει μπογιὲς σὲ ντουβάρια, ψηφίζει, μὲ ἀντάλλαγμα λίγα ψιχία ἐξουσίας, τὴν δήωση τῆς πατρίδας, τὸ ἐλεεινὸ ξεπούλημα τῶν τιμαλφῶν της.
.             Γιὰ τὴν ἐν λόγῳ συλλογικότητα, ἀνερμήνευτη ἀπὸ τὸν κοινὸ νοῦ, ἐντόπισα “ἑρμηνευτικὰ σχήματα” σὲ μύθους τοῦ Αἰσώπου. Ὡς γνωστόν, ὁ μέγας μυθοποιὸς ἀντλεῖ τὴν θεματολογία του ἀπὸ τὸ ζωικὸ βασίλειο. Προφανῶς τὸ ἔπραξε γιὰ δύο λόγους: Πρῶτον, γιατί τὸ κείμενο μὲ τὰ ἄλογα ζῶα γίνεται εὐχάριστο, οἰκεῖο καὶ εὐσύνοπτο στοὺς ἀναγνῶστες. Τὰ παραμύθια πάντα διασκεδάζουν καί, ἀνεπαισθήτως ποὺ λέει ὁ ποιητής, διδάσκουν. Καί, δεύτερον, βλέποντας τὴν περιρρέουσα ἀνθρώπινη συμπεριφορὰ καὶ βλακεία, ἂν καὶ ἔλλογο ὂν ὁ ἄνθρωπος, προσέφυγε στὰ ζωντανά, στὰ “ἥμερα καὶ τὰ ἄγρια τοῦ βουνοῦ καὶ τοῦ λόγγου”, γιὰ νὰ τονίσει τὴν κατάπτωση τοῦ εἴδους του. Τὸ ζῶο ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ Αἴσωπος, κατὰ κόρον, στὶς διηγήσεις του εἶναι ὁ ὄνος, ὁ γάϊδαρος.  Ἂν καὶ ὁ ὄνος διακρίνεται γιὰ τὴν ὑπομονὴ καὶ ἀντοχή του, θεωρήθηκε στὴν ἀρχαιότητα, καὶ ὄχι μόνον, ὡς τὸ κατ’ ἐξοχὴν σύμβολο τοῦ πείσματος, τῆς βραδύνοιας, τῆς ἀμάθειας καὶ τῆς αὐθάδειας. «Τί γαϊδούρι εἶναι αὐτό!…», λέμε καὶ σήμερα.  Οἱ ἀρχαῖοι εἶχαν καὶ μία νόστιμη παροιμία γιὰ ὅσους ἔλεγαν ἀνοησίες.  «Ληρεῖς ὥσπερ ἀπ’ ὄνου καταπεσών»,  δηλαδή, «παραμιλᾶς, παραληρεῖς σὰν νὰ ἔχεις πέσει ἀπὸ γαϊδούρι».  (Στὸ “ἀπ’ ὄνου” κρύβεται λογοπαίγνιο «ἀπὸ νοῦ», ἐν ὀλίγοις «ἔχασες τὰ μυαλά σου»).
.             Παραθέτω τὸν μύθο τοῦ Αἰσώπου, πρῶτα στὴν ἀειφεγγῆ γλῶσσα τῶν προγόνων καὶ κατόπιν σὲ νεοελληνικὴ ἀπόδοση.
Τίτλος: «Ὄνος βαστάζων ἄγαλμα».  «Ὁ γάϊδαρος ποὺ κουβαλοῦσε ἕνα ἄγαλμα». (Τὸ κείμενο δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ πρόσωπα τῆς πραγματικότητας καί, ἂν συσχετισθεῖ, ὁ γράφων οὐδεμία εὐθύνη φέρει). «Ὄνῳ τις ἐπιθεὶς ἄγαλμα ἤλαυνεν εἰς ἄστυ. Τῶν δὲ συναντώντων προσκυνούντων τὸ ἄγαλμα ὁ ὄνος ὑπολαβὼν ὅτι αὐτὸν προσκυνοῦσιν, ἀναπτερωθεὶς ὠγκᾶτο τε καὶ οὐκέτι περαιτέρω προϊέναι ἐβούλετο. Καὶ ὁ ὀνηλάτης αἰσθόμενος τὸ γεγονὸς τῷ ροπάλῳ αὐτὸν παίων, ἔφη:  Ὢ κακὴ κεφαλή, ἔτι καὶ τοῦτο λοιπὸν ἦν ὄνον ὑπ’ ἀνθρώπων προσκυνεῖσθαι». «Κάποιος φόρτωσε ἕνα ἄγαλμα στὸ γάϊδαρό του καὶ πῆρε τὸ δρόμο γιὰ τὴν πόλη. Αὐτοὶ ποὺ τοὺς συναντοῦσαν προσκυνοῦσαν τὸ ἄγαλμα, γεγονὸς ποὺ παρεξήγησε ὁ γαίδαρος καὶ νομίζοντας ὅτι προσκυνοῦν αὐτόν, πῆραν τὰ μυαλά του ἀέρα, ἄρχισε νὰ γκαρίζει καὶ δὲν ἤθελε νὰ προχωρήσει παραπέρα.  Ὁ ἀγωγιάτης κατάλαβε τί συμβαίνει, καὶ χτυπώντας τον μὲ τὸ ξύλο, τοῦ εἶπε:  Ἀνόητε, αὐτὸ μᾶς ἔλειπε, νὰ προσκυνοῦν οἱ ἄνθρωποι ἕνα γαϊδούρι».
.             Τὸ ἄγαλμα εἶναι ἡ ἐξουσία. Δίδεται πολλὲς φορὲς σὲ τοῦτο τὸν τόπο καὶ σὲ φαιδρὰ πρόσωπα, σὲ γαϊδούρια.  Μὲ ἕνα 3%, γιὰ παράδειγμα στὶς ἐκλογές, ἐνδέχεται νὰ βρεθεῖς συγκυβερνήτης καὶ νὰ σὲ προσκυνοῦν τὰ ἀποχαυνωμένα ἀσκέρια ὄχι ἐσένα,  ἀλλὰ τὸ ἄγαλμα. Καὶ τότε τὸ γαϊδούρι ἀρχίζει τὰ ὀγκανίσματα, τὰ ὑπερφίαλα γκαρίσματα. (Θυμᾶμαι, εἶχα διαβάσει, ὅταν κυβερνοῦσε, καλύτερα ποδοπατοῦσε, ὁ Χότζα τὴν Ἀλβανία καὶ εἶχε προσδεθεῖ στὸ κινέζικο ἅρμα, ἔλεγε:  Ἐμεῖς καὶ οἱ Κινέζοι εἴμαστε ἕνα δισεκατομμύριο).
.             Βεβαίως ἔρχεται ἡ στιγμή, εὐτυχῶς πάντα συμβαίνουν αὐτὰ στὴν ἱστορία, ποὺ ὁ ὀνηλάτης, ὁ λαός, “αἰσθόμενος τὸ γεγονός”, κατανοεῖ τὰ ὀνοειδῆ μασκαριλίκια καὶ ἁρπάζει βρεγμένη σανίδα.
.             Δυστυχῶς ὑπάρχουν πολλὰ γαϊδούρια πού, ἐπειδὴ κρατοῦν τὸ ἄγαλμα τῆς ἐξουσίας, ἀναγκαζόμαστε πολλὲς φορὲς νὰ διατηροῦμε τὴν ψυχραιμία μας καὶ τὴν εὐγένειά μας γιὰ νὰ μὴν τὰ κλωτσήσουμε. Ἀλλὰ καὶ στὴν καθημερινότητά μας δὲν συναντᾶμε πολλὲς φορὲς πείσμονα γαϊδούρια;  Πόσες φορὲς περάσαμε τὸ κατώφλι δημόσιας ὑπηρεσίας καὶ ἐκμηδενιστήκαμε; Εἶναι σχεδὸν κανόνας στὴν Ἑλλάδα ἡ ἀναρρίχηση στὰ παχυλόμισθα ἀξιώματα -συνήθως ἀπὸ κομματικοὺς κηφῆνες- νὰ συνοδεύεται ἀπὸ ἀλαζονεία.
.             Ὁ ἄνθρωπος ποὺ «κουρταλεῖ», καθὼς θὰ ἔλεγε ὁ Σολωμός, ὅλες τὶς πόρτες καὶ μεταβάλλει τὴν σπονδυλική του στήλη σὲ λαστιχένιο σωλήνα, γιὰ νὰ κατορθώσει νὰ πάρει μία θέση, μόλις καθίσει στὴν πολυπόθητη καρέκλα, μόλις ἀποκτήσει -αὐτὸ πιὰ εἶναι τὸ «ἀπίστευτο ὄνειρο»- γραφεῖο καὶ ἰδιαίτερη γραμματεία, δηλαδὴ μόλις γίνει ἐξουσία, χάνει καὶ ὅση ἀρετὴ κατεῖχε καὶ γίνεται βασανιστής, γαϊδούρι ξεσαμάρωτο.  (Πόσες φορὲς μπήκαμε σὲ κάποιο γραφεῖο καὶ μᾶς ἀντιμετώπισαν περίπου σὰν ἐνόχληση; Φάτσες βαριεστημένες, νευρόσπαστα ποὺ οὔτε τὸ βλέμμα τους δὲν σηκώνουν νὰ σὲ κοιτάξουν, συντροφιὲς ἀφασιακῶν ποὺ ξεκαρδίζονται συζητώντας γελοιότητες- καὶ σὺ νὰ καίγεσαι. Τέρατα τῆς γραφειοκρατίας, αὐτῆς τῆς τρομερῆς πέδης.  Ἀποροῦν καὶ θλίβονται ὅμως ὅλοι αὐτοὶ πού, μόλις πάρουν τὴν σύνταξή τους, μεταβάλλονται παρευθὺς σὲ «ἀμελητέες ποσότητες»). Ἀλλὰ ὅταν ἕνας ἄνθρωπος δὲν εἶναι παρὰ ἐξουσία καὶ τίποτε ἄλλο, εἶναι πολὺ φυσικὸ πού, χάνοντας τὴν ἐξουσία, χάνει τὰ πάντα.
.             Θυμήθηκα κι ἕνα σπαρταριστὸ ἐπεισόδιο ἀπὸ τὰ ἀπομνημονεύματα τοῦ στρατηγοῦ Μακρυγιάννη.  Ὁ στρατηγὸς συζητᾶ μ’ ἕνα «γαϊδούρι» ποὺ εἶχε κάποια ἐξουσία. Διαβάζω καὶ ἀγαλλιῶ. Μνημειώδης στιγμή!!
.             «Ἀφοῦ ἤμουνα στὴν Ἀρκαδιά, ἄκουγα τὸν πρόβοδο τῶν Ἀραπάδων, ντρεπόμουν νὰ καθήσω μὲ τὶς γυναῖκες μὲ τριακόσιους διαλεχτοὺς ὀπούχα.  Τοῦ λέγω τοῦ διοικητῆ τῆς Ἀρκαδιᾶς, νὰ τὸν ἀφήσω ἕναν ἀξιωματικὸν μὲ πενήντα ἀνθρώπους καὶ νὰ πάγω μὲ τοὺς ἄλλους εἰς τὴν ἀνάγκη τῆς πατρίδας. Μ’ ἀποκρίνεται: “Δὲν ἔχεις νὰ πᾶς πουθενά, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ἀπὸ κείνους ὅπου κατεβάζω κι ἀνεβάζω στρατηγούς”.  Ἦταν ἕνας μπαρμπέρης, φίλος τοῦ ἀρχηγοῦ Κολοκοτρώνη καὶ τοῦ πρωτοσύγκελου κι ἀλλουνῶν.  Ἐγώ ’λεγα νὰ πάγω νὰ σκοτωθῶ μὲ τοὺς ὀχτρούς, αὐτὸς γύρευε νὰ μοῦ γκρεμίσει τὸν βαθμό μου. Τοῦ μίλησα δι’ αὐτό, τοῦ κακοφάνη. Εἶπε τοῦ ἀνηψιοῦ του ὀποῦχε εἰς τὸ ψωμὶ καὶ γεμελίκια (=ἐφόδια) καὶ μᾶς τάκοψε. Πῆγα καὶ τὸν ἔπιασα τοῦ ᾽δωσα ἕνα ξύλο διὰ πεθαμόν·κι ἂν δὲν πήδαγε ἀπὸ τὸ παλεθύρι κάτου ὁ διοικητής, δὲν ξέρω ἂν ἔμενε ζωντανός».
.             Ὡραῖος ὁ στρατηγός!!  Τὸ διαβάζεις καὶ εἶσαι ἕτοιμος νὰ φωνάξεις: «δῶσ’ του κάνα-δυὸ ἀκόμη τοῦ κοπρίτη!!». Ἀκολούθησε αἰσώπειο τακτική.  Ξύλο διὰ πεθαμὸν στὸ γαϊδούρι. Μήπως καὶ σήμερα πρέπει… ἀλλὰ ἂς μὴν συνεχίσω γιατί θὰ κατηγορηθῶ γιὰ ὑποκίνηση ἀξιόποινων πράξεων…

, , ,

Σχολιάστε

Ο AΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ καὶ Ο ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (Δ. Νατσιός) «Τὸ πιὸ φρικτὸ ναυάγιο θὰ ἦταν νὰ σωθεῖτε»!!!

γιος Νεκτάριος κα Παλος Μελς

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός

.           Συνηθίζω, ὅταν ἀναζητῶ βιογραφικὰ στοιχεῖα καὶ πληροφορίες γιὰ κάποιον ἐπιφανῆ τοῦ Γένους μας, νὰ προσφεύγω στὸ παλιὸ καὶ λαμπρὸ ἐγκυκλοπαιδικὸ λεξικὸ τοῦ «ΗΛΙΟΥ».  (Τοῦ “ἡλίου” καὶ ὄχι Ἡλιοῦ, γιὰ νὰ μὴν ἔχουμε παρεξηγήσεις). Τώρα μὲ τὰ κινητὰ διαδίκτυα, μοναδικὴ σχεδὸν πηγὴ πληροφοριῶν εἶναι ὁ ἱστότοπος μὲ τὸ περίεργο ὄνομα «ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ», ὁ ὁποῖος συνοδεύεται μὲ ἀρκετὰ νεοταξικὰ καρυκεύματα.
.           Παρένθεση. Τὸ διαδίκτυο μὲ τὴν τεράστια ἀποθήκευση πληροφοριῶν δημιουργεῖ στὸ χρήστη του, ἰδίως στὶς νεότερες ἡλικίες, τὴν ὀλέθρια ψευδαίσθηση ὅτι ὁ ἴδιος κατέχει καὶ ἔχει κατακτήσει αὐτὲς τὶς γνώσεις. Τὸ θεωρεῖ, τρόπον τινά, ὡς προέκταση, ἐξάρτημα τῆς μνήμης του. Γι’ αὐτὸ ἡ μελέτη θεωρεῖται πιὰ χάσιμο χρόνου, γίνεται ἀντικείμενο χλεύης, πράγμα καταστρεπτικότατο γιὰ τὴν γλῶσσα καὶ τὴν σκέψη. Θύματα αὐτῆς τῆς ἀπώλειας εἶναι καὶ οἱ ἴδιοι οἱ ἐκπαιδευτικοί. Κάποτε λέγαμε «ἔχει μεταδοτικότητα», ὅταν θέλαμε νὰ ἐπαινέσουμε τὸ δάσκαλο. Ἡ μεταδοτικότητα εἶναι «τέχνη τεχνῶν» ποὺ τὰ θεμέλιά της «τρέφονται» ἀπὸ τὴν ἀγάπη πρὸς τοὺς μαθητὲς «οὐδὲν οὕτω πρὸς διδασκαλίαν ἐπαγωγὸν ὡς τὸ φιλεῖν καὶ φιλεῖσθαι» κατὰ τὸν Ἅγιο Χρυσόστομο – καὶ βέβαια, τὴν βαθιὰ γνώση τοῦ ἀντικειμένου, ἀποκύημα πολλῆς μελέτης. Σήμερα λέμε πὼς εἶναι ἐπικοινωνιακός. Ἡ διαφορὰ μεταξὺ μετάδοσης καὶ ἐπικοινωνίας εἶναι τεράστια. Μετάδοση σημαίνει παιδεία. Ἐπικοινωνία σημαίνει ἐντυπωσιοθηρία, ἀμάθεια.
.           Προσέφυγα, λοιπόν, στὸ λεξικὸ τοῦ «ΗΛΙΟΥ» ἀναζητώντας τὸ γενεαλογικὸ δέντρο τοῦ Παύλου Μελᾶ. Διαβάζω στὸ λῆμμα «Μελᾶς» σὲ τοῦτα τὰ κομψὰ ἑλληνικά: «Μεγάλη ἀρχοντικὴ οἰκογένεια τῶν Ἰωαννίνων, τῆς ὁποίας πλεῖστα μέλη διεκρίθηααν εἰς τὰ γράμματα καὶ τὰς ἐπιστήμας, εἰς τὸν στρατόν, τὴν πολιτικὴν καὶ τὴν διπλωματίαν, σημαντικὰς δὲ ἐθνικὰς ὑπηρεσίας παρέσχον εἰς τὴν πατρίδα πολὺ πρὸ τῆς ἐκρήξεως τοῦ Ἱεροῦ Ἀγῶνος, κατ’ αὐτόν, καὶ μετὰ τὴν ἀποκατάστασιν τοῦ κράτους».
.           Ἀρχοντικὴ οἰκογένεια, ὄχι γιατί εἶχε μεγάλη οἰκονομικὴ ἐπιφάνεια, ἀλλὰ διότι τὰ μέλη της «παρέσχον σημαντικὰς ἐθνικὰς ὑπηρεσίας». Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ οἱ παλιὲς ἀρχοντικὲς οἰκογένειες, ἁμιλλῶντο ποιὰ θὰ εὐεργετήσει περισσότερο τὴν πατρίδα. Τῷ καιρῷ ἐτούτῳ οἱ ἀρχοντοχωριάτες, οἱ νεόπλουτοι σαλταδόροι καὶ δανειοσυντήρητοι διαγωνίζονται γιὰ τὸ ποιὸς θὰ προξενήσει μεγαλύτερη ζημιὰ στὴν πατρίδα. Οἱ Μελάδες καὶ ὅλες οἱ οἰκογένειες τῶν ἐθνικῶν εὐεργετῶν ἦταν ἀρχοντάνθρωποι, ἔτσι ὀνομάζει ὁ λαός μας τοὺς γενναιόδωρους, τοὺς φιλότιμους. Ἀρχονταρίκι ὀνομάζεται στὰ μοναστήρια ἡ αἴθουσα ὑποδοχῆς καὶ φιλοξενίας τῶν προσκυνητῶν, γιατί καὶ ἡ Ἐκκλησία μας μᾶς θέλει ἀρχοντάνθρωπους καὶ ὄχι μίζερα, οἰκτρόβια καὶ ἀξιολύπητα ἀνθρωπάρια. (“Ὅ,τι καὶ νὰ κάνουμε ταπείνωση – ἀγάπη – ἀρχοντιὰ χρειάζεται”, ἔλεγε καὶ ξανάλεγε ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης). Ὁ Παῦλος Μελᾶς ὀνομάστηκε Παῦλος, καὶ ὄχι Γεώργιος, ὅπως ἔλεγαν τὸν παππού του, πρὸς τιμὴν τοῦ ἀδελφοῦ τοῦ παπποῦ του, Παύλου, ὁ ὁποῖος ὑπηρετοῦσε στὰ τάγματα τῶν Σουλιωτῶν ὑπὸ τὸν Μάρκο Μπότσαρη καὶ «ἔπεσε» ἡρωικῶς μαχόμενος κατὰ τὴν Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου.  Μὲ τέτοιο ὄνομα πῶς νὰ μὴν ἔχει ἡρωικό, λεβέντικο θάνατο ὁ ἀετὸς τῆς Μακεδονίας μας;  Ἂν πιάσουμε κάποια τωρινὴ «ἀρχοντικὴ» οἰκογένεια καὶ σκαλίσουμε τὸν βίο καὶ τὴν πολιτεία της, τί βρίσκουμε; Ἰδιοκτησίες καναλιῶν, δημόσια ἔργα, ἀπατεωνιές, τζιτζιφιόγκους καὶ ποὺ πολιτεύονται, κατάληψη πανεπιστημιακῶν θέσεων ἀναξιοκρατικῷ τῷ τρόπῳ, ἡμιμάθεια κρανιοκενής, θαλασσοδάνεια, καταθέσεις, ζωὴ χλιδάτη, βίλες, κότερα, ἰδιοτελεῖς ἔρωτες  καὶ … ξενέρωτες.
.             Πατέρας τοῦ Παύλου Μελᾶ ἦταν ὁ Μιχαὴλ (Μίκης) Μελᾶς, ἄνθρωπος καλλιεργημένος, μὲ φιλοπατρία, ποὺ διετέλεσε ἀπὸ τὸ 1891 ὣς τὸ 1894 καὶ δήμαρχος Ἀθηνῶν. (Ἀδελφός του ἦταν ὁ περίφημος Λέων Μελᾶς ποὺ ἔγραψε τὸν «Γεροστάθη», βιβλίο ποὺ γαλούχησε γενιὲς Ἑλληνοπαίδων, οἱ ὁποῖες ἀργότερα ἀπελευθέρωναν πατρίδες σκλαβωμένες. Τώρα ποὺ ἀφήσαμε ἐκεῖνα τὰ «σκοταδιστικὰ» κείμενα καὶ διδάσκουμε προοδευτικὲς μαγαρισιὲς γεμίσαμε συλλογικότητες…. κουκουλοφλώρων. Ἂν κάποτε ἡ παιδεία μας ἐπανέλθει, ὁ «Γεροστάθης» θὰ μποροῦσε, μὲ μία «λελογισμένη ἐπεξεργασία» κυρίως στὴ γλῶσσα, νὰ εἰσαχθεῖ στὰ σχολεῖα).
.           Ἦταν γύρω στὸ 1890 ποὺ ὁ κατασυκοφαντημένος στὴν Αἴγυπτο, Ἅγιος Νεκτάριος, ἔρχεται στὴν Ἀθήνα. Ζητᾶ θέση, ὄχι ἀρχιερέως, ἀλλὰ ἁπλοῦ ἱεροκήρυκος χωρὶς μισθό.  Συναντοῦσε –ποιός;-  πόρτες κλειστὲς καὶ ὑποσχέσεις. Ντρεπόταν ὁ ἅγιος, τὸν συντηροῦσε μία ἁπλὴ γριούλα.  “Ἀδερφέ μου”, γράφει στὸν ἀδερφό του Χαράλαμπο στὴ Χίο, “ἀναγκάζομαι μετὰ πόνου καὶ δακρύων νὰ σὲ ἐνοχλήσω εὑρισκόμενος ἐν Ἀθήναις, ἐν ἡμέραις χαλεπαῖς, περιφρονημένος καὶ ἐμπαιζόμενος παρὰ τῶν ἰσχυρῶν…». (Καὶ μὲς στοὺς ἰσχυροὺς ἦταν καὶ ἡ τότε ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία). Καταφεύγει στὸν Ὑπουργὸ -μετὰ ἀπὸ εἴκοσι ἀπόπειρες- Ἐκκλησιαστικῶν καὶ Παιδείας.  Τοῦ ἀρνήθηκε τὴ θέση ἱεροκήρυκος, διότι “ἐτύγχανε ἀλλοδαπός” καὶ “ἐστερεῖτο τῆς ἑλληνικῆς ὑπηκοότητος”.  “Απόμεινε πελιδνός” διαβάζουμε στὸ βιβλίο «Ὁ ἅγιος τοῦ αἰώνα μας» τοῦ μακαριστοῦ Σώτου Χονδρόπουλου.
.           Κατεβαίνοντας τὶς σκάλες τοῦ ὑπουργείου ὁ ἅγιος ἱεράρχης, μὲ μάτια βουρκωμένα, συναντᾶ ἕναν ὀνομαστὸ ἄρχοντα. Ἦταν ὁ Μιχαὴλ Μελᾶς, ὁ πατέρας τοῦ Παύλου. Ὁ Μελᾶς βλέπει τὴν σεβάσμια μορφὴ τοῦ Ἁγίου, ἀντιλαμβάνεται τὴν λύπη του. Μαθαίνει τί συνέβη καὶ τοῦ ζητᾶ νὰ τὸν ἀκολουθήσει στὸν Ὑπουργό.  Και σὲ λίγο ὁ ὑπουργὸς ὑπέγραφε τὸν διορισμὸ τοῦ Ἁγίου ὡς ἱεροκήρυκος στὸ νομὸ Εὐβοίας.  «Ἅγιο ρουσφέτι», ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ ἡ φράση ἀπὸ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ σὲ λίγα χρόνια ὁ γιός του ἔγραψε τὸν πρόλογο στὸ ἀθάνατο βιβλίο «Μαρτύρων καὶ Ἡρώων αἷμα» γιὰ τὴ λευτεριὰ τῆς Μακεδονίας μας.
.           Ὡραία σκηνή. Μεγαλοπρεπής, νὰ κουβεντιάζουν ὁ Ἅγιος Νεκτάριος καὶ ὁ Μιχαὴλ Μελᾶς. Τὸ Γένος καὶ ἡ Ἐκκλησία του. Μὲ τὴν εὐχὴ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου καὶ τὸ αἷμα τοῦ Παύλου Μελᾶ σώθηκε ἡ Μακεδονία.  Στὰ σκαλιὰ τοῦ ὑπουργείου ἡ Πατρίδα, οἱ πραγματικοὶ ἄρχοντές του καὶ μέσα οἱ ἀναθυμιάσεις, ὁ τρωγλοδύτης πολιτικάντης νὰ μηχανορραφεῖ.
.     Θὰ περάσει ἀπὸ τὴν Βουλὴ ἡ προδοτικὴ συμφωνία, διατείνεται ὁ ἀγραβάτωτος μείραξ.  Μιλᾶ γιὰ ἐθνικὴ ἀντιπροσωπεία. Ἀστεῖα πράγματα. Εἶναι ἐθνοπροδοτικὴ ἀντιπροσωπεία. Στὴν ἐκκλησιαστικὴ γλῶσσα θὰ τὴν ὀνομάζαμε “ληστρικὴ σύνοδο”. Ψέλλισε κάτι στίχους τοῦ Μπρέχτ. Ἔχουμε καλύτερους ποιητές.  Θὰ πρότεινα στίχους τοῦ Κ. Οὐράνη ἀπὸ τὸ ποίημα «πάψετε πιά».
«Πάψετε πιὰ νὰ ἐκπέμπετε τὸ σῆμα τοῦ κινδύνου
τοὺς λόγους τῆς ὑστερικῆς σειρήνας σταματῆστε
καὶ ἀφῆστε τὸ πηδάλιο στῆς τρικυμίας τὰ χέρια
τὸ πιὸ φρικτὸ ναυάγιο θὰ ἦταν νὰ σωθεῖτε».

, ,

Σχολιάστε

ΑΣ ΧΑΘΟΥΝ ΜΑΘΗΜΑΤΑ. Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΘΕΙ!! (Δ. Νατσιός) «Ἀπὸ πρόεδρος τοῦ δεκαπενταμελοῦς, πρόεδρος τῆς κυβερνήσεως»

ΑΣ ΧΑΘΟΥΝ ΜΑΘΗΜΑΤΑ.
  Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΘΕΙ!!

Δημ. Νατσιός

«Καὶ ἦρθαν τὰ παλληκάρια, χίλια, μύρια
ἦρθαν ἀπὸ τὰ σχολεῖα κι ἀπὸ τὰ ἐργαστήρια»
Κωστὴς Παλαμᾶς

.               Στὴν σελίδα 85 τοῦ βιβλίου Γλώσσας τῆς ϛ΄ Δημοτικοῦ γ΄ τεῦχος, φιλοξενεῖται μία ἀφίσα.  Μὲ κόκκινα, πηχυαῖα γράμματα, καλεῖται, ὁ λαός, νὰ πάρει μέρος, στὶς 15 Φλεβάρη, σὲ ἀντιπολεμικὸ συλλαλητήριο.  Στὴν ἑπόμενη σελίδα, διαβάζουμε «Περπατώντας σὲ κάποιον κεντρικὸ δρόμο διαβάζετε αὐτὴ τὴν ἀφίσα.  Θὰ θέλατε νὰ πάρετε μέρος σ’ αὐτὸ τὸ συλλαλητήριο;  Δικαιολογῆστε τὴν ἀπάντησή σας».
.               Βεβαίως, ὅλα τὰ παιδιά, ἐπειδὴ τὸ ἐρώτημα εἶναι ὑποβολιμαῖο, καθοδηγούμενο, ἀπαντοῦν, ναί.  Ὁ σκοπὸς εἶναι «ἱερός», ἡ εἰρήνη, τὸ σταμάτημα τοῦ πολέμου. Καὶ ἂν πέσουμε καὶ σὲ κανένα δάσκαλο προοδευτικό, ἀντιφασίστα, ἀριστερόστροφο ντενεκέ, ὁ ὁποῖος θὰ ἐπιδοθεῖ σὲ κατήχηση καὶ προσηλυτισμό, τότε ἀλλοίμονό μας.  Σὲ λίγα χρόνια τὸ 11χρονο παιδὶ τῆς ϛ΄ Δημοτικοῦ, θὰ φορέσει κουκούλα, θὰ ἐνταχθεῖ στὶς ἀναρχικὲς συλλογικότητες θὰ φοιτήσει στὶς παραγωγικὲς δομὲς τοῦ «Ρουβίκωνα» καὶ θὰ κάνει μεταπτυχιακὲς σπουδὲς στὴν κατασκευὴ καὶ ρίψη «μολότωφ».  Οἱ δὲ γονεῖς του, οἱ καημένοι, ἂν εἶναι τοῦ ἰδίου φυράματος, θὰ καμαρώνουν γιὰ τὴν «ἐπαναστατικότητα» τοῦ βλασταριοῦ τους. Θὰ νοσταλγοῦν τὰ νιάτα τους, τὶς πορεῖες, τὰ ἀμφιθέατρα, τὰ σφυροδρέπανα, τὰ ταγάρια καὶ τὶς συναφεῖς ἀμφιέσεις, τὸ ΠΑΣΟΚ, τὸν διορισμό.  Προοδευτικὰ πράγματα… (Μέσα τους, ἐνδόμυχα, θὰ εὔχονται νὰ ἔχει τὸ παιδί τους τὴν τύχη τοῦ Ἀλέξη.  Ἀπὸ πρόεδρος τοῦ δεκαπενταμελοῦς, πρόεδρος τῆς κυβερνήσεως).
.               Ἂν εἶναι, οἱ γονιοί, διαφορετικοῦ φυράματος, συντηρητικῆς κοπῆς, καλοί, καθωσπρέπει ἄνθρωποι, θὰ ἀλληλοπετροβολοῦνται, ἀναζητώντας τὸ τί πῆγε στραβὰ σ’ αὐτὸ τὸ παιδί.
.               Ἂν εἶναι σκέτο φύραμα, θὰ συνεχίσουν νὰ ἀγωνιοῦν γιὰ τὸ ποιὰ καλλίπυγος ὀδαλίσκη θὰ ἀναδειχθεῖ τὸ ἑπόμενο «top model».
.               Ἐπιστροφὴ στὸ σχολεῖο.  Καταλήψεις καὶ πορεῖες μαθητῶν εἴχαμε γιὰ χρόνια.  Καὶ ἐπαναλαμβάνω: Ἡ ἀφίσα γιὰ συμμετοχὴ στὸ ἀντιπολεμικὸ συλλαλητήριο, τὸν Φλεβάρη-ὄχι τὸν Φεβρουάριο- εἶναι τὸ τελευταῖο, τὸ ἀποχαιρετιστήριο μάθημα γιὰ τὰ παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ, πρὶν διαβοῦν τὸ κατώφλι τοῦ Γυμνασίου.  Τὸ ὑπουργεῖο καὶ τὰ σαΐνια τοῦ Ἰνστιτούτου Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς, δὲν ξεπροβοδίζουν τὰ παιδιὰ Μ’ ἕνα κείμενο ἢ ποίημα ἑνὸς μεγάλου μας λογοτέχνη, γιὰ τὰ ἀγαθὰ τῆς παιδείας, ἀλλὰ μὲ εὐχὲς καὶ παροτρύνσεις γιὰ καλά… συλλαλητήρια (κάτι ποὺ νὰ ἔχει σχέση μὲ “ἀντὶ”-ἀντιφασιστικό, ἀντιρατσιστικὸ) καὶ ἐπιτυχημένες καταλήψεις.
.               Παρένθεση: Ἕνας γνήσιος ἀριστερὸς ποτὲ δὲν λέει “Φεβρουάριος”. Γιὰ νὰ μὴν στιγματιστεῖ σὰν ἀντιδραστικὸς αὐτολογοκρίνεται, θεωρεῖ καθῆκον του ἀγωνιστικὸ νὰ ἀποστειρώνει αὐστηρὰ τὴ «γλώσσα τοῦ λαοῦ» ἀπὸ κάθε λογιότροπο στοιχεῖο.   Ἔτσι φαγώθηκε καὶ ἡ κατάληξη-ἕως, π.χ. τῆς πόλεως, καὶ ἀκοῦμε κάτι συριγμοὺς-ἀπὸ τὸ ρῆμα “συρίζω” καὶ γιατί ὄχι …συρρίζω-τοῦ τύπου ἡ ψύξη, τῆς ψύξης.  Θυμᾶμαι μία ἀφίσα ποὺ καλοῦσε γιὰ συλλαλητήριο στὶς 12 Ἰούνη.  Διαβάζεται καὶ στὶς 12… οἱ Οὗννοι.
.               Ἐξ ἄλλου ἕνα ἀπὸ τὰ συνθήματα ποὺ σφυροκόπησαν τὴν ἐκπαίδευση τὰ τελευταία χρόνια εἶναι καὶ τὸ «σχολεῖο ἀνοιχτὸ στὴ ζωή».  Ὁ κάθε κολοκύθας, “ὑπεύθυνος” γιὰ τὴν Παιδεία, ὑπουργοί, γραμματεῖς, σύμβουλοι, ἐπιμορφωτὲς καὶ λοιποὶ ἠχηροί, μὲ νεανικὴ εὐδιαθεσία, ἔλεγαν καὶ λένε: «σχολεῖο ἀνοιχτὸ στὴ ζωή».  Τί ἐννοοῦν;  Σὲ ποιά ζωὴ ἀναφέρονται;  Τί εἶναι ἡ ζωή;  Κοκκινοσκουφίτσες ποῦ μαζεύουν χαζοχαρούμενες ἀγριολούλουδα;  Στὴν πραγματικὴ ζωὴ τὸ παιδὶ συναντᾶ δόλο, χυδαιότητα, ἀπάτη, βία καὶ βλακεία.
.               Μήπως ἐννοοῦν τὶς καταλήψεις;  Ναί, αὐτὸ τὸ ἄνοιγμα ἔγινε.  (Ἕνα ἀπὸ τὰ … μεγάλα ἀνοίγματα τοῦ σχολείου εἶναι καὶ ὁ ἐξοβελισμὸς ἀπὸ τὶς αἴθουσες διδασκαλίας τῶν κάδρων μὲ ἥρωες ἢ μὲ ρητὰ ἀρχαίων φιλοσόφων-θὰ θυμοῦνται οἱ παλαιότεροι καὶ τὸ ἀπαραίτητο βάθρο μὲ τὴν προτομὴ τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου-καὶ ἀντικατάστασή τους μὲ ἀφίσες ἠθοποιῶν, τραγουδιστῶν, μὲ γατάκια καὶ σκυλάκια, αὐτοκίνητα.  Αἴθουσα διδασκαλίας, προέκταση, δηλαδή, τοῦ παιδικοῦ ἢ ἐφηβικοῦ δωματίου).  Τὸ σχολεῖο, ἐπὶ ποινὴ αὐτοκαταργήσεώς του ὡς παιδευτικοῦ θεσμοῦ πρέπει νὰ κλείσει στὴ «ζωή», σ’ αὐτὴν τὴν ζωή».  (Καὶ τὰ βιβλία «ἄνοιξαν στὴ ζωὴ» καὶ κατάντησαν «περιοδικὰ ποικίλης ὕλης».  Ἀπὸ τότε ποὺ ἀνοίχθηκαν τὰ σχολεῖα, ἔκλεισαν οἱ θύρες τῆς Παιδείας.  Οἱ ἐκλογές, γιὰ παράδειγμα, γιὰ τὸ λεγόμενο «δεκαπενταμελὲς» δὲν φύτευσαν τοὺς σπόρους τοῦ κομματισμοῦ στὰ σχολεῖα;  Ἔτσι δὲν ξεκίνησαν καὶ οἱ καταλήψεις;  «Εἶναι ἀπόφαση τοῦ δεκαπενταμελοῦς» λένε οἱ μαθητές, πράγμα ποὺ ἰσοδυναμεῖ μὲ θέση ἀνώτατου συνδικαλιστικοῦ ὀργάνου. Ὅλα αὐτὰ ξεκίνησαν τὴν δεκαετία τοῦ ΄80, τὴν δεκαετία τῆς φρίκης).
Στὰ τωρινά…..
.               Σήμερα, γιὰ πρώτη φορά, γίνονται καταλήψεις καὶ πορεῖες μαθητῶν ὄχι γιὰ κάτι «ἀντί», βαμμένο «κόκκινο», ἕναν «Φλεβάρη» ἢ «Ἰούνη», ἀλλὰ πορεῖες «γαλανόλευκες», ὑπερασπιζόμενοι τὴν πατρίδα τους, καταδικάζοντας τοὺς προδότες τῆς Μακεδονίας.  Ποτάμια ζωῆς ξεχύθηκαν στοὺς δρόμους τῶν πόλεων, ξυπνώντας ναρκωμένους εἵλωτες, προκαλώντας κατεστημένες λωποδυσίες, ἐλέγχοντας ποικιλώνυμες ξεσκονίστρες τῆς ἐξουσίας, ὅπως κάποιους-ες διευθυντὲς σχολείων καὶ διευθύνσεων δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης.
.               Μετὰ τὰ συλλαλητήρια εἶναι τὸ δεύτερο μεγάλο γεγονὸς ποὺ μᾶς θυμίζει ὅτι ὑπάρχει ἀκόμη «ἡ μαγιὰ τοῦ Μακρυγιάννη» στὸν λαό μας.  Βλέποντας, προχτές, τοὺς μαθητὲς νὰ περνοῦν μπροστὰ ἀπὸ τὸ σχολεῖο μας ἐδῶ στὸ Κιλκὶς κρατώντας ἑλληνικὲς σημαῖες, παιδιὰ ποὺ κάποτε κάποια ἀπ’ αὐτὰ ὑπῆρξαν μαθητές μου, χάρηκα χαρὰν μεγάλη.  Δόξα τῷ Θεῶ, ὑπάρχει ἀκόμη πατρίδα καὶ ἐλπίδα.
Θυμήθηκα ἕνα κείμενο τοῦ Γ. Θεοτοκᾶ, γιὰ τὴν ἡμέρα ποὺ κηρύχτηκε ὁ πόλεμος τοῦ ΄40, τότε ποὺ λαός μας, δὲν “ἔτρεχε νὰ κρυφτεῖ στὰ ὑπογεια”, ὅπως γράφει τὸ τρισάθλιο ρυπαρογράφημα τῆς Ἐ΄ Δημοτικοῦ, ἀλλὰ ποὺ ἐν μία νυκτί, μεταβαλλόταν σὲ ἔθνος, ἀνίκητο.
.               «Σιγὰ σιγὰ ἡ Ἀθηνᾶ παίρνει τὸ ὕφος τῶν μεγάλων ἐθνικῶν ἑορτῶν, κάτι ποὺ θυμίζει λ.χ. τὰ ἑκατόχρονά της Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης, ἀλλὰ πιὸ αὐθόρμητα καὶ πιὸ νεανικά.  Καιρὸς θαυμάσιος, καταγάλανος οὐρανός.  Πλήθη νέων […] ἔχουν χυθεῖ στοὺς κεντρικοὺς δρόμους, λάβαρα, σημαῖες, δάφνες, μουσικές […]  Ὁ κόσμος συμμετέχει σ’ αὐτὲς τὶς ἐκδηλώσεις, χειροκροτεῖ ζητωκραυγάζει.  Εἶχα πολλά, πάρα πολλὰ χρόνια νὰ δῶ τέτοιον ἐνθουσιασμὸ στὴν Ἀθήνα.  Αἰσθάνεται κανεὶς ἕνα πάθος μὲς στὸν ἀέρα, ἕνα φανατισμό, μία λεβεντιά.  Ξύπνησε τὸ ἑλληνικὸ φιλότιμο, εἶναι κάτι ὡραῖο.  Καὶ μία τέλεια ἐθνικὴ ἑνότητα.  Εἶναι ἡ πρώτη φορὰ στὴ ζωή μου ποὺ αἰσθάνομαι τέτοιαν ὁμόνοια νὰ βασιλεύει στὸν τόπο.  (Γ. Θεοτοκᾶς,  Τετράδια Ἡμερολογίου 1939-1953, Βιβλιοπωλεῖον τῆς Ἑστίας)
.               Οἱ ἀντιδράσεις ἐπιβεβαίωσαν τὴν γνησιότητα καὶ τὸν αὐθορμητισμὸ τῶν παιδιῶν. Κυβέρνηση, κανάλια, ἡ «ἐφημερίδα τῶν συντακτῶν, οἱ «ἀντίφα» καὶ λοιπές… συλλογικότητες καὶ συνιστῶσες λύσσαξαν καί, ὡς συνήθως, ἀνέμισαν τὸ βολικὸ μορμολύκειο:  «Χρυσὴ Αὐγή». Τὰ συλλαλητήρια τῶν κουκουλοφλώρων εἶναι δημοκρατικά. Τὰ συλλαλητήρια γιὰ τὰ δίκαια τῆς πατρίδας εἶναι χρυσαυγίτικα, φασιστικά.  Κάποιοι, “ρεβόμενοι ἀστακομακαρονάδες” ποὺ λέει καὶ ὁ ποιητής, θρηνοῦν γιὰ τὴν ἀπώλεια μαθημάτων.  Ἀπάντηση:  Ἂς χαθοῦν μαθήματα, ἡ Μακεδονία νὰ μὴν χαθεῖ…

 

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

 

 

,

Σχολιάστε

«ΟΛΑ ΤΑ ΕΘΝΗ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΟΔΕΥΣΟΥΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΑΔΙΖΟΥΝ ΕΜΠΡOΣ, ΠΛΗΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΡΑΦΕΙ ΠΙΣΩ». [Δ. Νατσιός]

 «λα τ θνη γι ν προοδεύσουν πρέπει ν βαδίζουν μπρός,
πλὴν τοῦ ἑλληνικοῦ ποὺ πρέπει νὰ στραφεῖ πίσω».

Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                 «Ὅλα τὰ ἔθνη γιὰ νὰ προοδεύσουν πρέπει νὰ βαδίζουν ἐμπρός, πλὴν τοῦ ἑλληνικοῦ ποὺ πρέπει νὰ στραφεῖ πίσω», εἶναι ἡ ἀπαντοχή μας αὐτό. Πίσω γιὰ νὰ βροῦμε τὴν περπατησιά μας. Καὶ ἂς κοάζει ὁ ἀνεπρόκοπος συρφετὸς τῶν ἐθνομηδενιστῶν. Πίσω γιὰ νὰ συναντήσουμε τοὺς Ἕλληνες, τοὺς μεταξένιους Ρωμηούς, ποὺ μᾶς κανοναρχοῦν μὲ τὸ αἷμα τους, μὲ τοὺς τίμιους ἱδρῶτες τους, μὲ τὴν φιλοτιμία τους. Ἀλλά, πίσω, γιὰ νὰ δοῦμε καὶ τὶς ἀθλιότητες καὶ τὰ λάθη. Ἔγιναν καὶ τέτοια. Ἀκόμη καὶ αὐτά, μᾶς τὰ ἄφησαν οἱ πρόγονοι, γιὰ ὀρμήνεια, γιὰ παράδειγμα πρὸς ἀποφυγήν.
.                 Ἂς ἀκούσουμε τὸν Γέρο τοῦ Μοριᾶ καὶ τῆς Ἑλλάδος ὅλης: «Ἐγώ, παιδιά μου, κατὰ κακή μου τύχη, ἐξ αἰτίας τῶν περιστάσεων, ἔμεινα ἀγράμματος καὶ διὰ τοῦτο σᾶς ζητῶ συγχώρηση, διότι δὲν ὁμιλῶ καθὼς οἱ δάσκαλοί σας. Σᾶς εἶπα ὅσα ὁ ἴδιος εἶδα, ἤκουσα καὶ ἐγνώρισα, διὰ νὰ ὠφεληθῆτε ἀπὸ τὰ ἀπερασμένα καὶ ἀπὸ τὰ κακὰ ἀποτελέσματα τῆς διχονοίας, τὴν ὁποίαν νὰ ἀποστρέφεσθε, καὶ νὰ ἔχετε ὁμόνοια…».
.             Πίσω, γιὰ νὰ δοῦμε τί πρέπει νὰ ἀποστρεφόμαστε.
.             1825. Ὁ αἱμοσταγὴς Αἰγύπτιος Ἰμπραὴμ πασὰς μὲ τοὺς «παλιαραπάδες» του, ὅπως ἀποκαλοῦσαν, οἱ δυστυχεῖς Ἕλληνες τὸ ἀσκέρι του, δηώνει καὶ ρημάζει τὸν τόπο. Ἡ Ἐπανάσταση τρεμοσβήνει. «Δεκαπέντε χιλιάδες τακτικοί τοῦ πολέμου, τέσσαρες χιλιάδες καβαλαραῖοι (Αἰγύπτιοι) καὶ ἄλλοι τόσοι πεζοὶ ἄτακτοι Τοῦρκοι Πελοποννήσιοι τοὺς ὁποίους ηὗρε ὁ Μπραΐμης εἰς τὰ φρούρια, καὶ οἱ Κρητικοὶ Τοῦρκοι, οἵτινες ἦρθον μετ’ αὐτοῦ εἰς τὴν Πελοπόννησον, ὅλοι αὐτοὶ ἐσκέπασαν τὰ βουνὰ καὶ τὶς ράχες, καὶ τὰ ρεύματα ὅλα ἐσκεπάσθησαν ἀπὸ τὴν Βυτίνα ἕως τὰ Μαγούλιαναν. Τίποτε ἄλλο δὲν ἀκούετο παρὰ φωναὶ ἀνθρώπων, χλιμιντρίσματα ἀλόγων, τουφεκίσματα ἀδιάκοπα, γογγυσμοὶ ἑνωμένοι μὲ τοὺς κρότους τῶν τυμπάνων τοῦ τακτικοῦ. Ἀπὸ τὸν φόβον μας ἐφαίνετο ὅτι ὁ τόπος ὅλος ἐσείετο καὶ ἐπήγαινε νὰ γκρεμισθεῖ εἰς τὸ βάραθρον». (Φωτάκου, «Ἀπομνημονεύματα», σελ. 535 – 536)
.                 Κυβέρνηση δὲν ὑπῆρχε, οἱ ἐμφύλιες διαμάχες διέλυσαν «τὴν μεγάλη ὁμόνοια ποὺ ὑπῆρχε εἰς τὸν πρῶτον χρόνον τῆς Ἐπαναστάσεως» (Κολοκοτρώνης), ποὺ θὰ γράψει στὴν «Διήγηση» ὅτι «εἰς ἐκείνη τὴν περίσταση εἴμεθα ἀπελπισμένοι». Τὰ χρήματα τῶν ληστρικῶν δανείων εἶχαν σπαταληθεῖ. Παρένθεση. Τὰ λεγόμενα εὐφημιστικῶς «δάνεια τῆς Ἀνεξαρτησίας» εἶναι ἀπὸ τὶς ἀθλιότερες ἀπάτες καὶ λεηλασίες ποὺ στήθηκαν ἀπὸ ξένους καὶ ἡμέτερους πολιτικοὺς γύρω ἀπὸ τὸ ματωμένο κορμὶ τῆς Ἑλλάδας, ποὺ βρισκόταν τότε στὰ πρόθυρα τοῦ ὀλέθρου.
.               Τὸ πρῶτο συνομολογήθηκε τὸ 1823 γιὰ ποσὸ 800.000 λιρῶν μὲ παρακαταθήκη ὅλων τῶν ἐθνικῶν κτημάτων τῶν τελωνειακῶν δασμῶν, τῶν ἁλυκῶν καὶ τῶν ἁλιεύσεων. Στὴν πατρίδα ἔφθασαν περίπου 300.000. Τὰ ὑπόλοιπα φαγώθηκαν ἀπὸ κερδοσκόπους καὶ λοιποὺς τυχοδιῶκτες. Τὸ 1825 συνομολογεῖται τὸ δεύτερο 2.000.000 λιρῶν. Ἰλιγγιώδεις προμήθειες, ἐκβιασμοί, πλουτισμὸς ἀπατεώνων, καταχρήσεις  τομαριῶν -παλιῶν καὶ νέων- τὸ μείωσαν στὶς 816.000. Τόσα ἔφτασαν στὴν Ἑλλάδα. Καὶ αὐτὰ σπαταλήθηκαν ἀπὸ τοὺς «ταλαρίσιους», ὅπως ἔλεγε ὁ Καραϊσκάκης τοὺς πουλημένους γιὰ τὸν παρά, ἐκλαμπρότατους καὶ γενναιότατους τύπου Κωλέτη ἢ Μαυροκορδάτου. Ἀποτέλεσμα; Νὰ ὑπογραφεῖ ἀπὸ τοὺς ἐπαναστατημένους Ἕλληνες ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ ἐπονείδιστα καὶ ἀτιμωτικὰ κείμενα τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, τὸ «αἴτημα ἀγγλικῆς προστασίας», τὸ «συμφωνητικὸν τῆς πωλημένης Ἑλλάδος», ὅπως τὸ ἀποκάλεσε ὁ μινίστρος Δικαιοσύνης Ἰω. Θεοτόκης, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ παυθεῖ ἀμέσως καὶ νὰ φυλακιστεῖ. Παραθέτω τὸ κείμενο: «Τὸ Ἑλληνικὸν Ἔθνος δυνάμει τῆς παρούσης πράξεως ἐκθέτει ἑκουσίως τὴν Ἱερὰν παρακαταθήκην τῆς Αὐτοῦ Ἐλευθερίας, Ἐθνικῆς Ἀνεξαρτηρτησίας καὶ τῆς Πολιτικῆς αὐτοῦ ὑπάρξεως ὑπὸ τὴν ἀπόλυτον ὑπεράσπισιν τῆς Μεγάλης Βρετανίας. Ἐν Πελοποννήσῳ τῇ λ´ Ἰουνίου ἀωκε´» (30 Ἰουνίου 1825). Τότε εἶναι ποὺ ὁ ποιητής μας Ἀνδρέας Κάλβος θὰ γράψει τὸ περίφημο «Καλύτερα, καλύτερα/ διασκορπισμένοι οἱ Ἕλληνες/ νὰ τρέχωσι τὸν κόσμον/ μὲ ἐξαπλωμένην χείρα/ παρὰ προστάτας νὰ ᾽χωμεν».
.                 Ἂν ἀφαιρέσουμε ἀπὸ τὸ «συμφωνητικὸν» τοῦ ξεπουλήματος τὴν Μεγάλη Βρετανία καὶ γράψουμε Δ.Ν.Τ., νομίζω, ἐλάχιστα ἀπέχουμε ἀπὸ τὴν τωρινή μας κατάσταση. Ἀπὸ τὴν πληγὴ αὐτῆς τῆς ἐπαίσχυντης Προστασίας, τὸ ἑλλαδικὸ κράτος, ἔκανε ἕναν αἰώνα νὰ ψευτοσυνέλθει. Ἔπρεπε νὰ ἐμφανιστεῖ ἡ γενιὰ τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων, γιὰ νὰ ἁπλωθοῦν τὰ τσαλακωμένα του φτερά. Τὰ ἑκατὸ περίπου χρόνια τῆς ἀπροκάλυπτης ἐπέμβασης τῶν Προστατῶν εἶναι ἀπὸ τὰ ἀτιμωτικότερα τοῦ λεγόμενου ἐλεύθερου βίου. Μία ἐλάχιστη ἱστορικὴ περιδιάβαση ἀρκεῖ γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὸ τί ζοῦμε.
.                 Τὸ 1850 ἕνας τυχοδιώκτης Ἑβραῖος ὀνόματι Πατσίφικο, διαμένων στὴν Ἀθήνα ὡς πρόξενος τῆς Πορτογαλίας, ἔγινε αἴτιος ἐπεισοδίου, λόγῳ ἀσέβειας ποὺ ἐπέδειξε κατὰ τὴν ἐκφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου. Οἱ πιστοί, ποὺ μετεῖχαν στὴν λιτανεία, ἐξεμάνησαν καὶ προέβησαν σὲ μικροκαταστροφὲς στὴν οἰκία του, προπηλακίζοντας καὶ τὸν οὐτιδανὸ διπλωμάτη. Ἡ Ἀγγλία ὅμως ἀπαίτησε ἀποζημίωση γιὰ τὶς μικροφθορές, τὸ ἀστρονομικὸ ποσὸ τῶν 888.736 δραχμῶν. Ἡ Κυβέρνηση δὲν συναίνεσε. Ἀποτέλεσμα; «Ἕνας μεγάλος στόλος τῶν σκύλων (Ἄγγλων) μᾶς ἔχουν μπλόκον (=ἀποκλεισμὸς λιμανιῶν), ὀποῦναι περίπου ἀπὸ τρεῖς μῆνες καὶ μᾶς ἐπῆραν ὅλα τὰ καράβια καὶ μᾶς κατακερμάτισαν ὅλο τὸ ἐμπόριον καὶ τζαλαπάτησαν τὴν σημαίαν μας καὶ πεθαίνουν τῆς πείνας οἱ ἄνθρωποι τῶν νησιῶν καὶ ἐκεῖνοι ὀπούχουν τὰ καράβια καὶ γκιζεροῦν εἰς τοὺς δρόμους καὶ κλαῖνε μὲ μαῦρα δάκρυα», γράφει ὁ Μακρυγιάννης. (Εἶναι γνωστὰ στὴν ἱστορία ὡς «Παρκερικά», ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ Ἄγγλου ναυάρχου Πάρκερ, ποὺ ἡγεῖτο τοῦ «προστατευτικοῦ» στόλου).
.                 Τὸ 1853 ξεσπᾶ ὁ Κριμαϊκὸς πόλεμος. Ἀγγλογάλλοι στὸ πλευρὸ τῶν Τούρκων ἐναντίον τῆς Ρωσίας. Ἡ Ἑλλάδα ἐπωφελεῖται ἀπὸ τὴν ρωσοτουρκικὴ ρήξη καὶ ἐπιχειρεῖ νὰ ἀπελευθερώσει τὶς σκλάβες Ἤπειρο, Θεσσαλία, Μακεδονία. Οἱ «Προστάτες» ἀντιδροῦν. Τὸν Μάιο τοῦ 1854 ἀποβιβάζονται στὸν Πειραιὰ μία γαλλικὴ μεραρχία καὶ ἕνα ἀγγλικὸ σύνταγμα. Ἐπιβάλλεται ὁ ἀποκλεισμός. Οἱ εἰσβολεῖς βιαιοπραγοῦν ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων. Καὶ τὸ χειρότερο, ὁ στρατὸς κατοχῆς, μεταδίδει ἐπιδημία χολέρας ποὺ ὁδήγησε στὸν τάφο 3.000 Ἀθηναίους.
.                 1885. Ἕνας χωροφύλακας «ἀπώθησε βιαίως» τὸν Ἄγγλο ἐπιτετραμμένο ποὺ θέλησε νὰ περάσει ἀπὸ ἀπαγορευμένη περιοχὴ στὴν Ἀθήνα. Οἱ «Προστάτες» ἀπαιτοῦν ὑπὸ τὸν Χαρίλαο Τρικούπη ἠθικὴ ἱκανοποίηση. Ἀποτέλεσμα; «Τῇ 11ῃ π.μ. ὥρα τῆς 7ης Ἰανουαρίου 1887 ἔκπληκτοι οἱ πολίται παρετήρουν τὸ σῶμα τῆς χωροφυλακῆς μετὰ τῶν ἀξιωματικῶν καὶ τοῦ τότε διοικητοῦ τῆς μοιραρχίας Ἀττικῆς, Στεφάνου, πάντων ἐν μεγάλῃ στολῇ, νὰ παρατάσσηται μετὰ τῆς μουσικῆς τῆς φρουρᾶς ἐν τῇ πλατείᾳ τοῦ Συντάγματος. Μετὰ τὴν παράταξιν ἀφίκετο ὁ πρόξενος τῆς Ἀγγλίας Μέρλιν εἰς ὃν ἡ φρουρὰ παρουσίασε ὅπλα». (Τρ. Εὐαγγελίδης, «Τὰ μετὰ τὸν Ὄθωνα»).
.                 1886, ἐξ αἰτίας τῆς ἁρπαγῆς τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμυλίας ἀπὸ τοὺς Βουλγάρους, ὁ λαὸς ἐξεγείρεται. Ὅμως ναυτικὲς μοῖρες τῶν «Προστατῶν» καταπλέουν στὰ ἑλληνικὰ παράλια καὶ ἐπιβάλλουν μὲ τὰ πυροβόλα ἀποκλεισμό, γιὰ νὰ ἀποτρέψουν ἑλληνικὴ ἐπίθεση κατὰ τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας. Οἱ πολιτικοὶ γονατίζουν, τὸ γόητρο τῆς χώρας καταβαραθρώνεται, «νομιμοποιεῖται» ἡ ἁρπαγὴ τῆς προαιώνιας ἑλληνικῆς γὴς τῆς Ἀν. Ρωμυλίας ἀπὸ τοὺς Βούλγαρους.
.                 Τὰ ἴδια συμβαίνουν καὶ στὴν ἐθνικὴ ἀτίμωση τοῦ 1897. Τὰ ἴδια καὶ στὶς ἡρωικὲς ἐπαναστάσεις τῆς Κρήτης, ποὺ πνίγηκαν στὸ αἷμα, γιατί οἱ κανονιοφόροι τῶν Προστατῶν, προστατεύουν τοὺς Τούρκους. Τὰ ἴδια καὶ στὴν Κύπρο, ποὺ συνεχίζεται ἡ ἀτιμία… τῶν Μεγάλων Προστατῶν. Ἀπὸ κοντὰ καὶ οἱ Ἕλληνες κομματάρχες, νὰ ἐνεργοῦν ὡς πειθήνια ἐνεργούμενα τῶν Δυνάμεων, γεγονὸς ποὺ θὰ ἀναγκάσει τὸν ὀξυδερκῆ ἱστορικὸ Ἑπ. Κυριακίδη νὰ γράψει στὴν «Ἱστορία τοῦ σύγχρονου Ἑλληνισμοῦ» τὰ ἑξῆς, τότε, νῦν καὶ ἀεὶ ἐπίκαιρα: «Ὅσα ἔλεγεν ἡ Ἀγγλία ἐν Ἀθήναις ἵνα ἑκάστοτε συγκρατεῖ τὸν Ἑλληνισμόν, ἐπὶ τοσοῦτον συνεζυμώθησαν μετὰ τοῦ ἐγκεφάλου Ἑλλήνων τινῶν πολιτευομένων, ὥστε κατήντησε νὰ λέγωσι πρῶτοι εἰς τοὺς Ἄγγλους ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον αὐτοὶ προτίθεντο νὰ συμβουλεύσωσιν». Προσοχὴ σ᾽ αὐτό!! “Λέγωσι πρῶτοι…”. Εἶναι τέτοια ἡ προδοσία τους, ποὺ γιὰ νὰ φανοῦν ἀρεστοὶ στοὺς Προστάτες, προτείνουν καὶ πράγματα ποὺ ἐκεῖνοι δὲν σκέφτονται.Τὸ ἀτιμωτικὸ σύμφωνο τῶν Πρεσπῶν, ποιός τὸ παρουσίασε στοὺς Σκοπιανούς; Τί βλέπαμε τὴν ἀποφράδα ἡμέρα τοῦ Ἰουνίου; Οἱ Σκοπιανοὶ νὰ μὴν πιστεύουν στὸ ἀνέλπιστο δῶρο καὶ οἱ ἡμέτεροι προδότες νὰ καμαρώνουν γιὰ τὴν παρουσία καὶ τὴν ἱκανοποίηση τῶν Προστατῶν…
.              Ὑστερόγραφο: Παρακαλῶ πολύ. Νὰ μὴν ξεχάσουμε τὴν Μακεδονία μας. Νὰ σειέται τὸ χορτάρι, ποὺ σκέπασε τὸν Παῦλο Μελά, πάντα χλωρό…

Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

ΑΦΩΝΟΤΕΡΟΙ ΤΩΝ ΙΧΘΥΩΝ ΚΑΙ ΑΠΡΑΓΈΣΤΕΡΟΙ ΤΩΝ ΒΑΤΡΑΧΩΝ (Δ. Νατσιός)

Ἀφωνότεροι τῶν ἰχθύων καὶ ἀπραγέστεροι τῶν βατράχων   

Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Κάθε τόπος ἔχει τὴν πληγή του καὶ ἡ Ἑλλὰς τοὺς Ἕλληνες (πολιτικοὺς)» [Ἐμ. Ροΐδης]
«Γαλὴ εἰσελθοῦσα εἰς χαλκέως ἐργαστήριον τὴν ἐκεῖ κειμένην ῥίνην περιέλειχε. Συνέβη δέ, ἐκτριβομένης τῆς γλώττης, πολὺ αἷμα φέρεσθαι. Ἡ δὲ ἐτέρπετο ὑπονοοῦσα τι τοῦ σιδήρου ἀφαιρεῖσθαι μέχρι παντελῶς ἀπέβαλε τὴν γλῶτταν».
Καὶ σὲ νεοελληνικὴ ἀπόδοση:
«Μία γάτα μπῆκε στὸ ἐργαστήριο ἑνὸς σιδηρουργοῦ καὶ ἄρχισε νὰ γλείφει μία λίμα. Ἡ γλώσσα τῆς ὅμως τρίφτηκε κι ἄρχισε νὰ τρέχει πολὺ αἷμα. Αὐτὴ εὐχαριστιόταν, νομίζοντας ὅτι κάτι βγαίνει ἀπὸ τὸ σίδερο, ὥσπου ἔχασε τὴν γλώσσα της». (Αἰσώπου μύθοι, ἔκδ. «ΕΞΑΝΤΑΣ», σέλ.96). Μπῆκε καὶ ἡ πατρίδα μας – ἡ γάτα – κάποτε στὸ ἐργαστήριο τῆς Εὐρώπης μὲ τὰ σίδερα, τὰ σφυριὰ καὶ τὰ ἀμόνια, στὸ ἐργοτάξιο τῆς ἀνθρώπινης ἀλαζονείας. Τῆς πέταξαν  μία λίμα-προγράμματα, ἐπιδοτήσεις καὶ τὸν βρόχο τῶν δανείων. Καὶ ἄρχισε νὰ τὴν γλείφει. Καὶ ἐτέρπετο, ἡδονιζόταν. Νόμιζε ὅτι ἦταν ἀλλότρια, ξένα, πλούσια περισσεύματα τῶν Φραγκογερμανῶν. Ἔπινε ὅμως τὸ αἷμα της, τὸ αἷμα τῶν ἀγέννητων, τὸ αἷμα τῶν νεκρῶν. Καὶ ἔχασε τὴν μιλιά της, τὴν γλώσσα της, τὰ τζιβαϊρικᾶ της. Ἔμεινε ἄλαλη, ἀναξιοπρεπῆ,ς ἄλογη καὶ παράλογη.

 .            Βρυχῶνται οἱ Τοῦρκοι. Ἀπειλοῦν, χλευάζουν, προσβάλλουν, συκοφαντοῦν, διεκδικοῦν. Ἀπὸ τὸν ἀνώτατο ἡγέτη τους αὐτὰ καὶ ὄχι ἀπὸ κάποιον ἀντιπεριφερειάρχη τῆς ἀνατολίας. Τί ἀπαντᾶ  τὸ καθ’ ἡμᾶς… ἀσκέρι καὶ ὁ σκαληνὸς σερασκέρης του; Τίποτε. Ἀφωνότερος τῶν ἰχθύων καὶ ἀπραγέστερος τῶν βατράχων.
.           Λύκοι, γκρίζοι καὶ λυσσασμένοι, ἀπέναντι. Ἰχθύες καὶ βατράχια ἀπὸ δῶ. Τί συμπεραίνει ὁ κοινὸς νοῦς; Ὅτι κάποια στιγμὴ οἱ λύκοι θὰ ὀρμήξουν. Παρήγορο τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ἀξιόμαχο τῶν Τούρκων οὐδέποτε δοκιμάστηκε ἀπέναντι σὲ ὀργανωμένο στρατό. Ὕαινες καὶ λαφυραγωγοὶ μία ζωή. Ἀπαρήγορο τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ἀξιόμαχο τῶν Ἑλλήνων ὑπονομεύτηκε τὰ τελευταῖα χρόνια ἀπὸ τὶς εἰρηνόφιλες σειρηνωδίες κλεφτοκατσικάδων. Καὶ προσοχή! «Μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοὶ» καὶ ὄχι οἱ εἰρηνόφιλοι. Ψιλὰ γράμματα αὐτὰ γιὰ τὴν περιρρέουσα ἡμιμάθεια. Ἀτάραχος, γαλήνιος ἄκουσε ὁ Γερο-Κολοκοτρώνης τὴν ἀπόφαση γιὰ καταδίκη σὲ θάνατο. Οὔτε κατάρες, οὔτε κραυγές, οὔτε φοβέρες. Μόνο «μνήσθητί μου Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου». Ἦταν εἰρηνοποιός. Καταδικάζονται λήσταρχοι καὶ ἐγκληματίες καὶ σκούζουν καὶ τσιρίζουν καὶ μυξοκλαίουν γιὰ τὸ κακὸ ποὺ τοὺς βρῆκε, ὄντας τόσο «καλοὶ ἄνθρωποι», ὅπως βεβαιώνουν, σπαραξικάρδια, οἱ συμβίες τους. Εἰρηνόφιλοι ἄνθρωποι
.          Σκότωσαν, ἄνανδρα, οἱ Ἀλβανοὶ τὸ “γαλανόλευκο παιδὶ” τῆς Βορείου Ἠπείρου. (Ὅπως κάποτε στὴν Κύπρο, τὰ ξαδέρφια τοὺς οἱ Ἀγαρηνοί, τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Σολωμό). Τοὺς γνωρίσαμε στὴν ἱστορία ὡς Τουρκαλβανούς. Μ’ αὐτοὺς κυρίως, πολεμούσαμε τὸ ’21 καὶ ὄχι μὲ τοὺς χοντροκέφαλους Τούρκους. Ἀνύπαρκτοι στοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους, περίμεναν τὴν ἔκβασή τους γιὰ νὰ χιμήξουν. Μάζεψε τοὺς μπέηδές τους τὸ εὐρωπαϊκὸ  ἐργαστήριο ραδιουργίας καὶ τοὺς ἔκανε κράτος-παρία. Τοὺς ξανασυναντήσαμε τὸ ’40, ὅταν καμμιὰ 15αριά τάγματά τους πίσω, στὰ ὀπίσθια τῶν Ἰταλῶν, πυροβολοῦσαν τὶς λάσπες καὶ τὶς βελανιδιὲς τῆς Πίνδου. Μὲ τοὺς Γερμανούς, οἱ Τσάμηδες, συμμορίες ἀπὸ μαχαιροβγάλτες καὶ βιαστές, κατασκότωναν καὶ καταλήστευαν τὸν ἐμπερίστατο Ἑλληνισμὸ τῆς Ἠπείρου. Ξεκουμπίστηκαν γιὰ νὰ γλιτώσουν τὸ κρέμασμα. Τώρα ἀπαιτοῦν ἀποζημιώσεις. Τί νὰ πεῖ κανείς; Τουρκαλβανοί… Τί ἀπαντοῦν οἱ ἡμέτεροι; Τίποτε.  “Τὸ χωριὸ καίγεται καὶ ἡ γριὰ λαμπροχτενίζεται”, ὅπως γράφει ὁ Μακρυγιάννης. Οἱ θεσμοί! Τί θὰ ποῦν οἱ θεσμοί! Οἱ δεσμοί. (Καλὸς καὶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος. Ἀπὸ μητροπολίτης Ἀθηνῶν, μιτροπωλητής. Συμφωνίες μὲ τοὺς ἀθέους καὶ εὐχαριστίες, δίνοντάς τους “ἀέρα” καὶ λόγο νὰ πανηγυρίζει τὸ ἐκκλησιομάχο κοπάδι τους. Τὸ μόνο ποὺ δὲν μᾶς εἶπε εἶναι νὰ ψηφίσουμε τὸν κ. Τσίπρα).
.                Βγῆκε ὁ Ράμα, ὁ ναρκέμπορος, τὴν ἐπαύριον τῆς δολοφονίας τοῦ ὡραίου Ἕλληνα, εἶπε τὰ ἐμετικά του. Ἐδῶ; Ἄφωνη, λόγῳ γλωσσοτομίας, ἡ «ὑπεύθυνη ἡγεσία τῆς χώρας». Ἂν ζοῦσε ὁ Καραϊσκάκης θὰ τοὺς φοροῦσε τὸ «βρακὶ τῆς Κατερίνας». (Ὁ «σταυραετὸς τῆς Ρούμελης», ποὺ ἔκανε τύμβους μὲ τὰ κομμένα κεφάλια τῶν Τουρκαλβανῶν στὸ Δίστομο καὶ τὴν Ἀράχοβα, ἔσερνε μαζί του ἕνα γυναικεῖο παλιόβρακο, γνωστὸ σὲ ὅλα τὰ παλληκάρια του μὲ τ’ ὄνομα «τὸ βρακὶ τῆς Κατερίνας». Τὸ φοροῦσε στοὺς κιοτῆδες, τοὺς φοβητσιάρηδες, τὶς σαπιοκοιλιές. Ὅποιον τοῦ τὸ φοροῦσε τὸν περιφρονοῦσε καὶ ἡ οἰκογένειά του, ἦταν ἄτιμος καὶ προδότης. Σήμερα δὲν θὰ ἔφτανε τὸ ἕνα. Θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπευθυνθεῖ  σὲ βιοτεχνία ἐσωρούχων γιὰ νὰ καλύψει τὶς ἀνάγκες καὶ τὴν ζήτηση).
.               Προδίδουν  καὶ τοὺς προδότες οἱ Σκοπιανοί. (Τελικὰ ποιός ἦταν ὁ πρωτεργάτης,  ὁ ἐμπνευστὴς τῆς συμφωνίας ἢ καλύτερα ὁ ἐκτελεστής, γιατί ἡ σύλληψη ἔγινε ἐκτός; Σ᾽ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις ἡ ἀπάντηση δόθηκε πρὶν ἀπὸ 2500 χρόνια. «Ἐν ἁμίλλαις πονηραῖς ἀθλιώτερος ὁ νικήσας»). Δὲν τηροῦνται τὰ συμφωνηθέντα στὶς Πρέσπες. Τὸ «μακεδονικὸ ἔθνος» τῶν νεοκομιτατζήδων, δόξῃ καὶ  τιμῇ, περνᾶ στὸ σύνταγμά τους. Τί ἀπαντοῦν οἱ «κωφοὶ καὶ ἄλαλοι» τῶν Ἀθηνῶν; Τίποτε.  Ὀργανώνουν συνέδρια ἀνόμων καὶ παρανόμων, ἐπιτροπὲς ἐμπειρογνωμόνων, τὰ ὁποῖα θὰ ἁπαλείψουν  ἀπὸ τὰ σχολικὰ βιβλία τὶς ἐνοχλητικὲς-«ἐθνικιστικὲς»-ἀναφορές.
.             Τί ἆραγε καὶ πῶς θὰ τὸ ἀναθεωρήσουν; Στὸ βιβλίο τῆς Ἱστορίας τῆς Ϛ´ Δημοτικοῦ ὑπάρχει κεφάλαιο μὲ τίτλο: «Ἀπὸ τὸν ἑλληνοτουρκικὸ Πόλεμο τοῦ 1897 στὸν Μακεδονικὸ Ἀγώνα» (σελ. 178-181). Τὸ κεφάλαιο συνοδεύεται ἀπὸ μία εἰκόνα τοῦ Παύλου Μελᾶ καὶ ἀπὸ περιληπτικὸ τίτλο ὅπου διαβάζουμε: «Μακεδονικὸς Ἀγώνας ὀνομάζεται  ἡ ἔνοπλη σύγκρουση τῶν Ἑλλήνων καὶ Βουλγάρων ἀνταρτῶν στὸ χῶρο τῆς Μακεδονίας τὴν περίοδο 1904-1908». (Δυστυχῶς δὲν ὑπάρχει πουθενὰ ἡ φράση «ἡ Μακεδονία ἦταν εἶναι καὶ θὰ εἶναι ἑλληνική»). Τώρα μὲ τὴν… ἐθνοκάθαρση, τί θὰ γραφτεῖ; «Ὁ βορειοελλαδίτικος ἀγώνας ἦταν σύγκρουση Ἑλλήνων καὶ βορειομακεδόνων»; Μήπως “ὁ ἀγώνας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία”; Μήπως “ὁ ἀγώνας ἀνατολικὰ τῶν Ἰωαννίνων καὶ δυτικὰ της  Ξάνθης”; Μήπως «βόρεια τῆς Λάρισας καὶ νότια τῶν Σκοπίων;” Μὲ τὸν Παῦλο Μελὰ τί θὰ κάνουν; Μὲ τὸν Δραγούμη, τὸν Καραβαγγέλη, τὸν καπετὰν Κώτα ποὺ φωτογραφίες τους συνοδεύουν  τὸ κεφάλαιο; Θὰ τοὺς ἐξαφανίσουν; Θα βάλουν φωτογραφία τοῦ Κοτζιᾶ καὶ τὴν γελοία σκιάθα του, νὰ ἀγκαλιάζει τὸν Δημητρώφ; Σβήνει ἡ ἱστορία, τὸ αἷμα; Ὄχι, ἄλλοι θὰ ἐξαφανιστοῦν! (Ἀπὸ τώρα, ἂν ἀκούει κανείς, πρέπει νὰ ἑτοιμάσουμε μικρό, εὐσύνοπτο βιβλιαράκι, γιὰ παιδιὰ Δημοτικοῦ κυρίως, μὲ τίτλο «Ὁ Μακεδονικὸς Ἀγώνας: ἡ δόξα τῆς Ἑλλάδας» Θὰ βρεθεῖ τρόπος νὰ φτάσει στὰ χέρια τῶν Ἑλληνοπαίδων). Ἐλπίζω -κατάντια εἶναι αὐτὸ- νὰ ἀντιδράσουν οἱ Σκοπιανοὶ τῆς Ἐπιτροπῆς καὶ νὰ βγεῖ ἀπὸ τὰ βιβλία Γλώσσας τῆς Ϛ´ Δημοτικού -(τετρ.Ἐργασιῶν, β´ τεῦχος, σελ. 39) – ἡ τρισάθλια ἀπεικόνιση μὲ τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο δίπλα στὴν Κοκκινοσκουφίτσα καὶ τὸν Καραγκιόζη, ἡ ὁποία συνοδεύεται ἀπὸ ἄσκηση, διὰ τῆς ὁποίας προτρέπονται οἱ μαθητὲς “νὰ γράψουν μία ἱστορία αὐτῆς τῆς παράξενης συντροφιᾶς”.
.               Ἐμεῖς κρατᾶμε τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο. Τὴν Κοκκινοσκουφίτσα καὶ τὸν Καραγκιόζη τοὺς ἐπιστρέφουμε στὸ ὑπουργεῖο Παιδείας. Θὰ τύχουν λαμπρῆς ὑποδοχῆς…

Νατσιὸς Δημήτρης
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε