Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Δημ. Νατσιός

«…ΤΟΝ ΒΛAΣΦΗΜΟ ΟΥΤΕ Η ΓΗ ΔΕΝ ΤΟΝ ΔΕΧΕΤΑΙ» (Δ. Νατσιός)

«…τν βλάσφημο οτε γ δν τν δέχεται»

Δημ. Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Ἂν ὑβρίσεις τὴν μάνα μου καὶ τὸν πατέρα μου σὲ συγχωρῶ, 
ἂν βλαστημήσεις τὴν Παναγία καὶ τὸν Χριστό, δὲν ἔχω μάτια νὰ σὲ δῶ»
(Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς)

.           Ἀποτυχημένοι διανοούμενοι, πανεπιστημιακοὶ μὲ προσόντα ἀκρίδας, ἐκκλησιομάχοι, καντιποτένιοι νεοσταλινικοί, ἡμιμαθεῖς, μετατρέπουν τὴν πατρίδα σὲ «ράκος ἀσθμαῖνον», σὲ ρημαδιό.  Ἄνοιξαν τὶς φυλακὲς -ὁ νόμος τοῦ ἀπίθανου αὐτοῦ τύπου Παρασκευόπουλου- καὶ ἀμόλησαν στυγεροὺς ἐγκληματίες γιὰ νὰ συνεχίσουν τὸ ἔργο τους, τὶς ἀνομίες τους.
.           Ὁ Κουφοντίνας, τρισάθλιο ὑποκείμενο, δολοφόνος ἀμετανόητος, λὲς καὶ ὑπηρετοῦσε τὴν θητεία του σὲ στρατόπεδο νεοσυλλέκτων, ἔπαιρνε ἄδειες καὶ προκλητικά, σεργιανοῦσε γιὰ ψώνια στὴν ἀγορὰ τῆς Ἀθήνας.  (Καὶ ὁ γιός του, τὸ ζαγάρ’, «νὰ βγάζει τὴν γλώσσα» στοὺς διαφωνοῦντες ἢ νὰ ἐλεεινολογεῖ καὶ νὰ εἰρωνεύεται ὅσους συμμετεῖχαν στὰ ἐθνικὰ συλλαλητήρια κατὰ τῆς προδοσίας τῆς Μακεδονίας μας).
.           Τώρα ἑτοιμάζονται νὰ καταργήσουν τὰ ἄρθρα τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα ποὺ ἀφοροῦν στὴν κακόβουλη βλασφημία, στὴν καθύβριση θρησκευμάτων καὶ στὴν περιύβριση τῶν νεκρῶν. Καὶ ποιὰ «θεία» βλασφημοῦνται στὴν πατρίδα μας; Τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Παναγίας μας. Οὔτε ὁ Μωάμεθ οὔτε ὁ Βούδας βλασφημοῦνται.  Καὶ τί θὰ συμβεῖ; «Χαῦνοι ὀρνεοκέφαλοι (θὰ) βυσσοδομοῦν. Σκυλοκοῖτες καὶ νεκρόσιτοι κι ἐρεβομανεῖς (θὰ) κοπροκρατοῦν τὸ μέλλον». (Ἐλύτης, Τὸ Ἄξιόν ἐστι). Ὅλα τὰ κατακάθια καὶ τὰ δυσώδη περιθώρια τοῦ τόπου, ἐλεύθεροι πλέον, θὰ βλασφημοῦν τὰ ὅσια καὶ τὰ ἱερά μας. Οὔτε «φύλλο συκῆς» πλέον δὲν κρατοῦν οἱ ἐχθροί τοῦ σταυροῦ «ὧν ὁ Θεὸς ἡ κοιλία». Ἡ Ἑλλάδα μας, ἂν συνεχιστεῖ αὐτὸ τὸ κακό, ὁδηγεῖται σὲ ἱστορικὴ εὐθανασία.
.           Ξεκίνησε μὲ ἕνα ἅγιο Κυβερνήτη, ποὺ τὴν ἀνέστησε, ποὺ πίστευε πὼς «…ἂν ἡ παροῦσα γενεὰ δὲν ἐνδυναμωθεῖ ἀπὸ ἀνθρώπους μορφωμένους ἐν καλῇ διδασκαλίᾳ καὶ μάλιστα πρὸς τὸν κανόνα τῆς ἁγίας ἡμῶν πίστεως καὶ τῶν ἠθῶν μας, θὰ εἶναι δυσοίωνο τὸ μέλλον της καὶ ἡ διακυβέρνησίς της ἀδύνατη». (Ι. Καποδίστρια, Κείμενα, «ΟΕΔΒ», σελ. 75). Ἡ Ἑλλάδα μας, ἡ ὁποία, διὰ στόματος τοῦ στρατηγοῦ Μακρυγιάννη, ὁμολογοῦσε ὅτι « τὸν Χριστὸν φοβόμαστε καὶ αὐτείνη ἡ θρησκεία μᾶς λευτέρωσεν καὶ βγήκαμε εἰς τὴν κοινωνίαν τοῦ κόσμου», αὐτὴ ἡ Ἑλλάδα κατασπαράσσεται, ὁδηγεῖται στὸν τάφο ἀπὸ τὰ ἀπολειφάδια τοῦ μαρξισμοῦ, ἀπὸ τσιράκια τοῦ διαβόλου. Ποιοί; Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, πάλαι ποτὲ λαὸς ἀρχοντικός, «διδάσκαλος τῆς ἀνθρωπότητος, κατὰ θείαν πρόνοιαν» (ἅγιος Νεκτάριος), χλεύη τῆς Οἰκουμένης καὶ παλιοψάθα τῶν ἐθνῶν. Κατήργησαν τὸν Ἐθνικὸ Ὕμνο στὸ δημοτικὸ σχολεῖο, μετέτρεψαν τὴν γιορτὴ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, σὲ ἀργία, «λέρωσαν» τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν τὸ ὁποῖο κατάντησε προπαγάνδα τῆς πανθρησκείας, πρόδωσαν τὴν Μακεδονία, ξηλώνουν ἀπὸ τὴν Ἱστορία τὸ Εἰκοσιένα καὶ τὸν Μακεδονικὸ Ἀγώνα, τί ἔμεινε γιὰ νὰ θυμίζει ὅτι τοῦτος ὁ τόπος εἶναι τῶν Ἑλλήνων;  Μαγαρίζουν τὴν Παράδοσή μας καὶ καὶ μένουμε μὲ τὰ μνημόνια καὶ τὴν ἀνικανότητά τους.  λων
.           Καὶ ὅμως δὲν πέρασαν πολλὰ χρόνια ποὺ ὁ λαός μας εἶχε σέβας.  Ποὺ θεωροῦσε ἀδιανόητη τὴν βλασφημία. Θὰ ἀναφερθῶ σὲ δύο ἐπεισόδια ἀπὸ τὴν πρόσφατη Ἱστορία μας, ποὺ παραπέμπουν στὴν ἀδυσώπητη φράση τοῦ Σεφέρη «νὰ νοσταλγεῖς τὸν τόπο σου, ζώντας στὸν τόπο σου, τίποτε δὲν εἶναι πιὸ πικρό». Καὶ τόπος εἶναι οἱ ἄνθρωποι, ποὺ κάποτε μοσχοβολοῦσαν σὰν τὸ Τίμιο Ξύλο καὶ τώρα γεμίσαμε δίποδες ἀναθυμιάσεις. Τὸ πρῶτο εἶναι ἀπὸ τὸ ἱστορικὸ βιβλίο τοῦ Χρήστου Σαμουηλίδη, Κιλκισσιώτη συγγραφέα, «τὸ χρονικό του Κάρς», στὸ ὁποῖο περιγράφει τὰ πάθια, τοὺς καημοὺς καὶ τὶς σφαγὲς τῶν Ἑλλήνων τοῦ Καυκάσου καὶ τὴν μετεγκατάστασής τους στὴν Ἑλλάδα, ὅσων γλύτωσαν ἀπὸ τὸν αἱμοσταγῆ Κεμάλ.
Ἡ σκηνὴ εἶναι ἀπὸ τὸν ἐρχομὸ τῶν πλοίων γιὰ τὸ «νόστιμον ἧμαρ».  «Ἐκείνη τὴν στιγμὴ κατέφθασαν στὸ λιμάνι καὶ δύο ἄνδρες τοῦ κλιμακίου τῆς Μίσιας (=ἡ ἑλληνικὴ ἀποστολὴ ποὺ θὰ μετέφερε τοὺς πρόσφυγες στὴν πατρίδα). Ὁ ἕνας βλέποντας τὴν κατάσταση ἐκνευρίστηκε τόσο πολὺ ὥστε ἄρχισε νὰ βρίζει Χριστοὺς καὶ Παναγίες.  Μόλις τὸν ἄκουσαν οἱ πρόσφυγες ποὺ δὲν ἦταν συνηθισμένοι οὔτε νὰ λένε οὔτε νὰ ἀκοῦνε παρόμοιες βρισιές, ἔγιναν ἔξαλλοι καὶ στράφηκαν ἐναντίον τοῦ ὑβριστῆ, παρ’ ὅλο ποὺ εἶδαν ὅτι ἦταν ὑπερασπιστής τους.  Τὸν ἅρπαξαν καὶ ἄρχισαν νὰ τὸν δέρνουν ἄγρια».  (σελ. 249).
.           Οἱ ἀγαθοὶ ἐκεῖνοι Ρωμιοί, τί ἔκαναν;  Ἐφάρμοσαν τὴν ἐντολὴ τοῦ ἁγίου Χρυσοστόμου: «Καν ἀκούσης τινὸς ἐν ἀμφόδῶ (=σὲ δρόμο) ἢ ἐν ἀγορᾷ βλασφημοῦντος τὸν Θεόν…ράπισον αὐτοῦ τὴν ὄψιν, σύντριψον τὸ στόμα.. ἁγίασόν σου τὴν χείρα» (πρὸς Ἀνδριάντας, α΄ ).
.           Τὸ δεύτερο: «Στὸν ἐπικὸ πόλεμο τοῦ 1940 ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς διακρινόταν γιὰ τὴν εὐσέβειά του. Στὸ μέτωπο ἡ βλασφημία εἶχε καταργηθεῖ ἀπὸ τοὺς ἴδιους τους στρατιῶτες μας, ποὺ ἀγωνίζονταν μὲ δυνατὴ πίστη στὸν Θεὸ καὶ κάτω ἀπὸ τὴ σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου. Δυστυχῶς ὑπῆρχαν καὶ οἱ θλιβερὲς ἐξαιρέσεις. Τὸ πιὸ κάτω περιστατικὸ ἀποτελεῖ φοβερὸ δεῖγμα παραδειγματικὴς τιμωρίας ἑνὸς βλάσφημου. Τὸ διηγείται ως αὐτόπτης μάρτυρας ο μακαριστος ἀρχιμανδρίτης Χαράλαμπος Δ. Βασιλοπουλος, ποὺ τότε ὑπηρετοῦσε ὡς λοχίας τοῦ τάγματος τῶν εὐζώνων».
«Ἦταν ἡ 27η Δεκεμβρίου 1940, τότε ποὺ οἱ Ἕλληνες ἀγωνίζονταν τὸν ἐνδοξότερο ἀγώνα τῆς πατρίδας. Ἡ μάχη ἐμαίνετο στὸ Τεπελένι. Μεταγωγικὰ μετέφεραν πυρομαχικὰ στοὺς μαχόμενους. Καθ᾽ ὁδὸν συναντοῦν τραυματία μὲ τραῦμα στὴν κνήμη. “Κουράγιο, συνάδελφε, τοῦ λένε. Θὰ γυρίσουμε καὶ θὰ σὲ πάρουμε”. Ἐκεῖνος βλασφήμησε τὸ ὄνομα τῆς Παναγίας. Στὸ ἄκουσμα τῆς βλασφημίας ἔφριξαν οἱ στρατιῶτες, διότι ἐκεῖ ἡ βλασφημία εἶχε κοπεῖ ἐντελῶς. “Συνάδελφε, τοῦ λένε, μὴ βλασφημεῖς! Πὲς “Παναγία βόηθα”. Ἀλλὰ ἐκεῖνος ἐξακολούθησε νὰ βλασφημεῖ συνεχῶς.
.           Ὅταν ἐπέστρεψαν, τὸν βρῆκαν πεθαμένο. Λυπήθηκαν κατάκαρδα γιὰ τὴν ψυχή του, διότι ἔφυγε μὲ αὐτὸν τὸν ἀμετανόητο τρόπο. Ἐπειδὴ δὲν ὑπῆρχε ἱερέας στὸ σύνταγμα, ἔσκαψαν πρόχειρα μὲ τὶς ξιφολόγχες τους καὶ τὸν ἔθαψαν. Ἔκαμαν τὸν σταυρό τους καὶ ἔφυγαν. Ἄλλα μόλις ἀπομακρύνθηκαν γύρω στὰ εἴκοσι μέτρα, ἔρχεται μία ὀβίδα ἀπὸ τὸ Τεπελένι, τὸν ξεθάφτει καὶ τὸν πετάει δέκα μέτρα μακριά! Ἔπεσαν οἱ ἄνδρες κάτω νὰ προφυλαχθοῦν. Κατάλαβαν ὅτι ἡ ὀβίδα ἦταν σταλμένη γιὰ τὸν βλάσφημο. Τὸν ἔχωσαν ξανὰ στὸν λάκκο ποὺ ἄνοιξε ἡ ὀβίδα καὶ ξεκίνησαν νὰ φύγουν.
.           Μόλις ἔφθασαν στὰ εἴκοσι μέτρα, ἔρχεται δεύτερη ὀβίδα καὶ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο τὸν ξεχώνει καὶ τὸν πετᾶ δέκα μέτρα μακριά! Τότε κατάλαβαν ὅτι τὸν βλάσφημο οὔτε ἡ γῆ δὲν τὸν δέχεται. Τὸν παράτησαν ἄταφο καὶ ἔφυγαν…
.           Φόβος καὶ τρόμος τοὺς κατέλαβε, ὄχι μόνο αὐτοὺς ἄλλα ὅλο τὸν ἐκεῖ στρατό. Ὁ γράφων ἦταν ἐκεῖ αὐτόπτης μάρτυρας». (Βιβλίο, «ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ᾽40»).

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Διαφημίσεις

,

Σχολιάστε

ΓΙΑΤI ΜΑΓΑΡIΖΟΥΝ ΤΑ ΑΙΜΑΤΟΒΑΜΜEΝΑ ΧΩΜΑΤΑ τῆς ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΜΑΣ; (Δ. Νατσιός)

Γιατί μαγαρίζουν τ αματοβαμμένα χώματα τς Μακεδονίας μας;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Ἡ νίκη θὰ εἶναι δική μας, ἂν βασιλεύει τὴν καρδίαν μας, θεὸς ζηλότυπος, μόνο τὸ   αἴσθημα τὸ Ἑλληνικὸ»
Ἰωάννης Καποδίστριας

.             Γιατί ἔρχονται οἱ προδότες στὴν Μακεδονία μας; Γιατί μαγαρίζουν τὰ αἱματοβαμμένα χώματά της; Τί δουλειὰ ἔχουν στὶς παρελάσεις τῶν ἐθνικῶν ἐπετείων, ἀφοῦ ποδοπατοῦν τὴν ἱστορία μας, ἀρνοῦνται ὅλους τοὺς συμβολισμοὺς τῆς γαλανόλευκης καὶ τὶς θεωροῦν «μεταξικὸ κατάλοιπο», ἐθνικιστικὴ ἐκδήλωση. (Στὰ Σκόπια χαρὲς καὶ πανηγύρια, στὴν Μακεδονίας μας ἀρὲς καὶ κατάρες. Τὶς πταίει; ).
.             Ἦρθε τὶς προάλλες, ἐδῶ στὸ Κιλκίς, ὁ Παππᾶς στὰ πλαίσια προφανῶς τῆς ἐπιχείρησης «ἀντιστροφὴ τοῦ κλίματος» μετὰ τὶς ἐμετικές  ὑπογραφὲς-σάβανα τῆς Μακεδονίας μας.  (Αὐτὸ τὸ κτητικὸ «μᾶς» δὲν πρέπει νὰ λείπει ἀπὸ τὸ στόμα κανενὸς Ἕλληνα καὶ κυρίως τοὺς φιλογενεῖς δασκάλους. Νὰ διδάξουμε ἐπιτέλους στοὺς μαθητές μας καὶ μία ἄλλη γραμματική, τὴν Γραμματική τοῦ Γένους. Νὰ τοὺς συλλαβίσουμε πρῶτα τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου Παϊσίου, τὸ μάθημα γιὰ τὴν ὑψοποιὸ ταπείνωση. «Κλείνουμε λάθος τὴν ἀντωνυμία. Λέμε ἐγώ, ἐσύ, αὐτός. Νὰ λέμε αὐτός, ἐσὺ καὶ τελευταῖο τὸ ἐγώ».  Καὶ στὴ συνέχεια, συνεχίζοντας τὸ μάθημα τῆς Πατριδογνωσίας, νὰ τοὺς ζητήσουμε νὰ ἀπομνημονεύσουν τὸ «Μακεδονία Ξακουστή», τὶς δύο πρῶτες στροφές. Τώρα, γιατί σὲ λίγο καιρὸ θὰ συλλαμβάνονται οἱ δάσκαλοι, ποὺ διαπράττουν τὸ ἀδίκημα τῆς διδασκαλίας περὶ τῆς ἑλληνικότητας τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς πίστης στὸν Χριστό).
.             Ἐπανέρχομαι στὴν ἔλευση Παππᾶ, στὸ Κιλκίς. Τόσα μπλόκα, κλοῦβες καὶ μοτοσυκλέτες, ἀκροβολισμένες μὲς στὴν πόλη, ἔχει νὰ δεῖ τὸ Κιλκὶς ἀπὸ τὰ χρόνια τῆς Κατοχῆς. Μόνο οἱ Γερμανοὶ ἐγκληματίες ἔπαιρναν τέτοια καὶ τόσα μέτρα προφύλαξης. Οἱ ἀστυνομικοὶ ἦταν περισσότεροι ἀπὸ τοὺς κατοίκους ποὺ κυκλοφοροῦσαν στοὺς δρόμους. Τί συνάντησε ὁ Παππᾶς στὸ Κιλκίς; Παγερὴ ἀδιαφορία, ἐχθρότητα, κλειστὰ παραθυρόφυλλα, ἁπλὸ κόσμο ποὺ μουρμούριζε «πότε θὰ γλιτώσουμε ἀπό σᾶς», ὅ,τι συνέβαινε, δηλαδή, τὸ 1941-44. Καὶ ποιά εἶναι ἡ ἐπίσημη κυβερνητικὴ γραμμὴ γιὰ ὅλες αὐτὲς τὶς ἀντιδράσεις τοῦ λαοῦ; Τὰ λόγια τοῦ Τσίπρα στὸν Μακρόν. «Λίγοι ἀκροδεξιοί, περιθωριακοί, λαϊκιστές». Τὰ ἴδια ἐπανέλαβε ὁ Παππᾶς, τὰ ἴδια λένε ὅλοι τους. Παίρνουν γραμμὴ καί… μπαίνουν στὴ γραμμή. Φοβερὸ πράγμα. Πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία μας ποινικοποιεῖται καὶ συκοφαντεῖται ἡ ἄποψη ἑνὸς λαοῦ, ὄχι ἀπὸ ξένους καὶ ἐχθρούς, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν κυβέρνησή του καὶ τὰ ποικιλώνυμα παπαγαλάκια της. (Πρώτη φορὰ τόσοι κατάφρακτοι σωματοφύλακες, δορυφοροῦν πολιτικοὺς στὶς ἐξορμήσεις τους. Ἕνας λόγος ποὺ οἱ ἐγκληματίες ἀποχαλινώθηκαν εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἀπόσπαση χιλιάδων ἀστυνομικῶν στὴν φύλαξη πολιτικῶν. Ἀλλοίμονό μας ἂν ἀρχίσει ὁ Τσίπρας περιοδεύει «γιὰ νὰ ἀντιστρέψει τὸ κλίμα»… Πανηγύρια θὰ στήσουν οἱ κλεφτοκατσικάδες πρωτευούσης καὶ περιχώρων).
.           Ἀνέφερα γιὰ ὑποδοχὴ πολιτικῶν ἀπὸ τὸν λαὸ καὶ θυμήθηκα τὸν Καποδίστρια. Τούτη τὴν ἐποχὴ ποὺ μᾶς «βρῆκε τὸ κακὸ καὶ θολώνει ὁ νοῦς», ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ὁ Ἐλύτης, «δυστυχὴς παρηγορία» καὶ ἀνασασμὸς ἐν μέσῳ ἀναθυμιάσεων εἶναι τὸ «κοίταγμα» στὴν ἱστορία μας. Διασώζει ὁ σπουδαῖος Γ. Τερτσέτης στὰ «Ἀπόλογα γιὰ τὸν Καποδίστρια» τὸν διάλογο τοῦ Κυβερνήτη, τὸ 1828 στὴν Αἴγινα, μὲ τὸν Γεώργιο Μαυρομιχάλη, ποὺ ἐμφανίστηκε μπροστά του μὲ ἐνδυμασία «βουτηγμένη εἰς τὸ μάλαμα». Μεγαλειώδης λόγος, ἐθνικός, ἔμπονος, ξεχείλισμα ἀπὸ μία καρδιὰ ποὺ εὐωδίαζε ἀπὸ πίστη καὶ φιλοπατρία. «Σήμερον ὁ Κυβερνήτης μὲ ἔκανε νὰ ντραπῶ», εἶπε ὁ Μαυρομιχάλης σὲ φίλο του. (ἔκδ. «Βαλέτα», τόμ. Γ΄, σελ. 240-242). Θὰ γράψω κάτι κι ἂς θεωρηθεῖ «γραφικό». Θὰ ἔπρεπε μετὰ ἀπὸ κάθε ὁρκωμοσία νέας κυβέρνησης, νὰ διαβάζεται στὴ Βουλή ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ ἀθάνατου Κυβερνήτη. Πολλοὶ ἴσως θὰ ντρέπονταν νὰ ντροπιαστοῦν.  Ἴσως καμμιὰ σπίθα φιλότιμου, ξεπηδοῦσε μέσα ἀπὸ τὰ μπάζα τῆς ἰδιοτέλειάς τους.
.           «Δὲν σ᾽ ἐπαινῶ διὰ τὰ φορέματά σου καὶ πρὶν πατήσω τὰ χώματα τὰ Ἑλληνικά, καὶ ἀφοῦ ἦλθα καὶ εἶδα, τὸ ἐβεβαιώθηκα. Εἶναι καιροὶ ποὺ πρέπει νὰ φοροῦμε ὅλοι ζώνη δερματένια, καὶ νὰ τρῶμε ἀκρίδες καὶ μέλι ἄγριο. Εἶδα πολλὰ εἰς τὴ ζωή μου, ἀλλὰ σὰν τὸ θέαμα ὅταν ἔφθασα ἐδῶ εἰς τὴν Αἴγινα, δὲν εἶδα τι παρόμοιο ποτέ, καὶ ἄλλος νὰ μὴν τὸ ἰδεῖ· προεῖδα μεγάλα δυστυχήματα διὰ τὴν πατρίδα, ἂν ἐσεῖς δὲν θὰ εἶσθε σύμφωνοι μαζί μου καὶ ἐγὼ μὲ ἐσᾶς.“Ζήτω ὁ Κυβερνήτης, ὁ σωτήρας μας, ὁ ἐλευθερωτής μας”, ἐφώναζαν γυναῖκες ἀναμαλλιάρες, ἄνδρες μὲ λαβωματιὲς πολέμου, ὀρφανὰ γδυτά, κατεβασμένα ἀπὸ τὲς σπηλιές· δὲν ἦτον τὸ συναπάντημά μου φωνὴ χαρᾶς, ἀλλὰ θρῆνος· ἡ γῆ ἐβρέχετο ἀπὸ δάκρυα· ἐβρέχετο ἡ μυρτιὰ καὶ ἡ δάφνη τοῦ στολισμένου δρόμου ἀπὸ τὸ γιαλὸ εἰς τὴν Ἐκκλησία· ἀνατρίχιαζα, μοῦ ἔτρεμαν τὰ γόνατα, ἡ φωνὴ τοῦ λαοῦ ἔσχιζε τὴν καρδιά μου· μαυροφορεμένες, γέροντες, μοῦ ἐζητοῦσαν νὰ ἀναστήσω τοὺς ἀποθαμένους τους, μανάδες μοῦ ἔδειχναν εἰς τὸ βυζὶ τὰ παιδιά τους, καὶ μοῦ ἔλεγαν νὰ τὰ ζήσω, καὶ ὅτι δὲν τοὺς ἀπέμειναν παρὰ ἐκεῖνα καὶ ἐγώ».
.             Αὐτὰ γιὰ τὴν ὑποδοχή. Καὶ ἰδοὺ τὰ χρυσά του λόγια γιὰ κάθε πραγματικὸ ἡγέτη: «…Δὲν λυποῦμαι, δὲν ἀπελπίζομαι· προτιμῶ αὐτὸ τὸ σκῆπτρο τοῦ πόνου καὶ τῶν δακρύων παρὰ ἄλλο· ὁ Θεός μοῦ τὸ ἔδωσε, τὸ παίρνω, θέλει  νὰ  μὲ δοκιμάσει· εἶμαι ἀπὸ τὴ φυλή σας· εἰς ἕνα μνῆμα μαζὶ  μὲ σᾶς θὰ θαφτῶ· ὅ,τι ἔχω, ζωή, περιουσία, φιλίες εἰς τὴν Εὐρώπη, κεφάλαια γνώσεων, ἀποκτημένα ἀπὸ τόσα θεάματα καὶ ἀκροάματα συμβάντων τοῦ κόσμου τῆς ἡμέρας μου, τὰ ἀφιερώνω εἰς τὴν κοινὴν πατρίδα. Ἂς ὑψώσω τὸ μεγαλεῖον της, ὥστε ὅποιος θελήσει, δυσκόλως νὰ τὸ ταπεινώσει. Στερεωμένο εἰς  ρίζες  ἀρετῆς, εἶναι ἀκαταμάχητο. Ἐκάμετε   ἔργα πολεμικὰ  ἀθάνατα. Βασιλεῖς καὶ ἔθνη σᾶς ἐπαίνεσαν, ἀλλὰ πίστευσέ μου, διὰ πολυετίαν ἀκόμη, ἡ ζώνη  τοῦ Προδρόμου πρέπει νὰ εἶναι στολισμός μας, ὄχι χρυσοΰφαντη χλαμύδα…. Μέτρο μας καὶ ἄστρο, εἰς δεινὰ ἑλληνικά, θεραπεία ἑλληνική…
.           Ἂν δὲν μᾶς ἀποστραφεῖ ὁ μεγαλοδύναμος καὶ ἀξιωθοῦμε τὴν εὐλογία του, τὰ ἀκροθαλάσσια μας θὰ στολιστοῦν ἀπὸ εὔμορφες πολιτεῖες, ἡ σημαία ἡ Ἑλληνικὴ θὰ δοξάζεται εἰς τὰ πελάγη, ἥμερα δένδρα θὰ ἀνθίζουν εἰς τὰ ἄγρια βουνά, καὶ οἱ ἐρημιὲς θὰ πληθύνουν ἀπὸ κατοίκους -καὶ ὄχι εἰς τὲς ὄψιμες ἡμέρες τῶν ἀπογόνων ὅσα σοῦ προλέγω, ἀλλὰ ἐσὺ θὰ τὰ ἰδεῖς ποῦ ᾽σαι νέος, θὰ ζήσεις καὶ θὰ γεράσεις. Ἕνα μόνο φοβοῦμαι πολὺ καὶ μὲ δέρνει ὑποψία: τρέμω τὴν ἀπειρία σας. Ἂν ἡ νέα κυβέρνησις τύχει νὰ συγκρουσθεῖ μὲ συμφέροντα ξένων δυνάμεων- ἐπειδὴ κάθε τόπος ἔχει χωριστὰ τὸ μυστήριο τῆς ζωῆς του, τὸ νόμο τῆς εὐτυχίας του- ἂν πλανεθεῖ ὁ Ἑλληνισμός σας, θὰ σηκωθεῖ σκοτάδι μεταξύ μας… Ἐτινάξατε τὸ καβούκι τῶν ἀλλοφύλων, ἀλλ’ οἱ πλεκτάνες τῆς διπλωματίας ἔχουν κλωστὲς πλανήτριες, φαρμακερές, κλωστὲς θανάτου, ἄφαντες, καὶ ἐσεῖς δὲν τὲς ἐννοεῖτε. Κατεβαίνω πολεμιστὴς εἰς τὸ στάδιον, θὰ πολεμήσω ὡς κυβέρνησις. Δὲν λαθεύομαι (=δὲν ξεχνῶ) τὸν ἔρωτα τῶν προνομίων ποὺ εἶναι φυτευμένος εἰς ψυχὲς πολλῶν, τὰ ὀνειροπολήματα τῶν λογιωτάτων ξένων, τὸ φιλύποπτο, κυριαρχικὸ καὶ ἀνήμερο ἀλλοεθνῶν ἀνδρῶν. Ἡ νίκη θὰ εἶναι δική μας, ἂν βασιλεύει τὴν καρδίαν μας, θεὸς ζηλότυπος, μόνο τὸ αἴσθημα τὸ Ἑλληνικό·  ὁ φιλήκοος τῶν ξένων εἶναι προδότης».

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΤΙ ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑΣ ΗΤΑΝ ἆραγε Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΣΤΡΙΩΤΗΣ, O ΕΠΟΝΟΜΑΖΟΜΕΝΟΣ «ΣΚΕΝΤΕΡΜΠΕΗΣ»; (Δ. Νατσιός) «Ὅσο μᾶς κυβερνοῦν νάνοι καὶ ἀρλεκίνοι ποὺ δὲν γνωρίζουν ἢ περιφρονοῦν τὸ τί σημαίνει Ἑλλὰς καὶ Ἕλληνας».

Τί θνικότητας ταν Γεώργιος Καστριώτης,
πονομαζόμενος «Σκεντέρμπεης»;

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.             Φίδια τριγύρω μας…γεννήματα ἐχιδνῶν. Οἱ Σκοπιανοί, κράτος προϊὸν πλεκτάνης τῶν ξένων καὶ προδοσίας τῶν ἡμετέρων γενιτσάρων, σφετερίστηκαν τὴν ἔνδοξη ἱστορία τῆς Μακεδονίας μας.  Ποιοί; Τὸ ἀσκέρι σλαβόφωνων Κομιτατζήδων, συνεργατῶν τῶν ΝΑΖΙ, Μακεδόνες; «Φρίξον ἥλιε, στέναξον ἡ γῆ!!». Οἱ Τοῦρκοι, ποὺ ὅπως προσφυῶς ἐλέχθη, ἀντὶ γιὰ ἱστορία, ἔχουν ποινικὸ μητρῶο, λαὸς γενοκτόνος καὶ καταστροφέας πολιτισμῶν. Οἱ Βούλγαροι ποὺ ἀκόμη ἀχνίζει τὸ αἷμα τῶν ἀδικοσφαγέντων στὴ Δράμα καὶ σ’ ὅλη τὴν Μακεδονία. Οἱ Βούλγαροι, ποὺ ἀκόμη περιμένει ἡ λεηλατημένη Παναγία ἡ Εἰκοσιφοίνισσα τὰ ἁρπαγέντα τιμαλφῆ της καὶ δὲν ἔπαψαν ποτὲ νὰ ὀνειροφαντάζονται τὴν πολυπόθητη ἔξοδο στὸ Αἰγαῖο. Ἀπὸ κοντὰ καὶ οἱ Ἀλβανοί, οἱ ὁποῖοι ἐπιβεβαιώνουν ποικιλοτρόπως τὸ ὑπὸ τῶν ἀρχαίων λεχθὲν «οὐδεὶς ἀσφαλέστερος ἐχθρὸς τῶν εὐεργετηθέντων», δὲν ἔχουν ἀφήσει ἥρωα τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, ἐν τῇ διαχρονίᾳ της, τὸν ὁποῖο δὲν ἔχουν βαφτίσει Ἀλβανό. Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος, ὁ Πύρρος, οἱ αὐτοκράτορες τοῦ Βυζαντίου, ὁ Μάρκος Μπότσαρης, ἡ Μπουμπουλίνα, κατὰ καιροὺς ἀλλάζουν ἰθαγένεια  ἀπὸ τσαρλατάνους τῆς ἱστοριογραφίας τους.  Τώρα καὶ τὸν ἐλευθερωτή μας, τὸν Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Ἀλβανὸς δημοσιογράφος, τὸν καταγράφει στὰ μητρῶα ἀρρένων τῶν…Τιράνων. Ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ ἔγινε «Τεοντὸρ Κολοκοτρόνι».  (Θὰ τοῦ ζητοῦσα τοῦ κακομοίρη νὰ μοῦ ἐξηγήσει τὶς ἐτυμολογίες τοῦ ὀνόματος τοῦ ἥρωα.  Τὸ «Τεοντὸρ» στὰ ἀλβανικά, τί ὁρίζει γιὰ παράδειγμα;).
.                 Ἡ καλύτερη ἄμυνα ὅμως εἶναι ἡ ἐπίθεση.  Ἐθνικὸς ἥρωας τῶν Ἀλβανῶν θεωρεῖται ὁ λεγόμενος κατ’ αὐτοὺς «Σκεντέρμπεης».  Ἡ λέξη εἶναι σύνθετη ἀπὸ τὸ Ἰσκεντέρ, ἡ ἀραβικὴ ἀπόδοση τῆς λέξεως Ἀλέξανδρος καὶ ἀπὸ τὸ μπέης (=ἄρχοντας).
.                 Ποιός ἦταν ὅμως ὁ Σκεντέρμπεης καὶ τί σχέση ἔχει μὲ τὴν μωαμεθανικὴ Ἀλβανία; Τὸ πραγματικό του ὄνομα εἶναι Γεώργιος Καστριώτης.  Γεννήθηκε τὸ 1404 στὴν Ἤπειρο -δὲν ὑπῆρχε καμιὰ Ἀλβανία τότε- ἀπὸ χριστιανοὺς γονεῖς. Τὸν Ἰωάννη Καστριώτη καὶ τὴν Σερβίδα Βαϊσάβα. Ἀπὸ ἀρχοντικὴ γενιά, ὁ πατέρας του ἀναγκάστηκε, ὅταν ἡ περιοχή του ἔπεσε στὰ χέρια τῶν Τούρκων, νὰ παραδώσει τοὺς γιούς του ὡς ὁμήρους στὴν Ἀδριανούπολη. Ἐκεῖ ἐξισλαμίστηκαν βιαίως καὶ μετέπειτα δολοφονήθηκαν, πλὴν τοῦ Γεωργίου «ὅστις διακρινόμενος διὰ τὸ ἀνδρικόν του κάλλος, τὴν εὐχέρειαν τοῦ λόγου καὶ τὴν περὶ τὰ πολεμικὰ δεξιότητα, εἵλκυσε τὴν ἐκτίμηση τοῦ σουλτάνου Μουρὰτ Β΄, ὁ ὁποῖος ἀνέθεσεν εἰς τοῦτον τὴν ἀρχηγίαν σώματος ἐκ 5000 ἱππέων, προσονομάσας τοῦτον Σκεντέρμπεην…».  (Λεξικὸ τοῦ «Ἡλίου», τόμ. 16, σελ. 1066).  Καὶ βέβαια τὸν ὀνόμασε Ἀλέξανδρο (Ἰσκεντέρ), γιατί ἦταν ἑλληνικῆς καταγωγῆς.
.                 Τὸ 1443 στὴν μάχη τῆς Νίσσας, αὐτομόλησε στὶς τάξεις τῶν Χριστιανῶν ἡγεμόνων καὶ ἀνέλαβε τὸ χριστιανικό του ὄνομα,  Γεώργιος Καστριώτης, τὸ ὁποῖο ποτὲ πιὰ δὲν ἀποχωρίστηκε.  (Ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια προφανῶς ἦταν κρυπτοχριστιανός). Παντρεύτηκε μάλιστα, ὄχι Ὀθωμανή,  ἀλλὰ τὴν Ἀνδρονίκη Κομνηνή. Δὲν ἔπαυσε ἔκτοτε νὰ πολεμᾶ τοὺς Τούρκους. Μάλιστα τὸ 1457 κατανίκησε τουρκικὸ στρατό, ὑπὸ τὸν Ἰσὰ Μπέη, 50.000 ἄνδρες, τὸν ὁποῖο ἔστειλε ἐναντίον τοῦ Καστριώτη, ὁ Μεχμὲτ ὁ Β΄, γεγονὸς ποὺ προκάλεσε θαυμασμὸ καὶ κατάπληξη στὴν Εὐρώπη.  Στὸ ἔργο τοῦ μεγάλου καὶ ἀκαταπόνητου ἱστοριοδίφη Κωνσταντίνου Σάθα «Τουρκοκρατουμένη Ἑλλάς, 1453-1821», ποὺ ἐκδόθηκε τὸ 1869, ἔργο βασιζόμενο σὲ ἐγκυρότατες πηγές, διαβάζουμε τὰ ἑξῆς, ποὺ ἀποκαλύπτουν τί ἐθνικότητας ἦταν ὁ Γεώργιος Καστριώτης, γιὰ ποιὰ πατρίδα πολέμησε καὶ σὲ ποιὸν λαὸ ἀνῆκε.
.                   «Ὁ μέγας τῆς Ἠπείρου ἡγεμὼν Γεώργιος ὁ Καστριώτης, τοσάκις κατασυντρίψας τὰς τρομερὰς τοῦ Μωάμεθ φάλαγγας, ἔβλεπε πλέον τὴν ἡμισέληνον κυματίζουσα ἐντὸς τῶν χωρῶν του. Μάτην δ’ ἐπικαλεσθεὶς τὴν συνδρομὴν τῆς χριστιανωσύνης ἀπεφάσισεν ἵν’ αὐτοπροσώπως μεταβῇ εἰς τὴν Ρώμην καὶ προσπαθήσῃ ἵνα μαλάξῃ τὴν καρδίαν τοῦ σκληροτράχηλου πάπα, Παύλου.  Παρουσιασθεὶς ἐνώπιον τοῦ πάπα καὶ τῶν καρδιναλίων ἐξώρκισεν αὐτοὺς εἰς τὸν κατὰ τοῦ Μωάμεθ πόλεμον, καταστέψας τὸν λόγον του ὡς ἑξῆς (καταλήγοντας μὲ αὐτὰ τὰ λόγια): «Μετὰ τὴν καταστροφὴν τῆς Ἀσίας καὶ τῆς Ἑλλάδος, μετὰ τὴν σφαγὴν τῶν ἡγεμόνων τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τῆς Τραπεζοῦντος, τῆς Σερβίας, τῆς Βοσνίας καὶ τῆς Μολδοβλαχίας, μετὰ τὴν ὑποδούλωσιν τῆς Πελοποννήσου καὶ τὴν λεηλάτησιν τοῦ μεγαλυτέρου μέρους τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Ἠπείρου, ἔμεινα μόνος ἐγὼ μετὰ τοῦ ἀδυνάτου καὶ μικροῦ κράτους μου, μὲ τοὺς στρατιώτας μου ἐξηντλημένους ἐκ τόσων πολέμων, κατεστραμμένους ἐκ τοσούτων μαχῶν, ὥστε ἡ Ἤπειρος δὲν διατηρεῖ πλέον αἷμα ἵνα χύση ὑπὲρ τοῦ χριστιανικοῦ λαοῦ. Εἰς τὴν Μακεδονίαν ταύτην τὴν γενέτειραν τοσούτων ἡγεμόνων καὶ στρατηγῶν δὲν μένει ἄλλο εἰμὴ μόνον ἡ ἡμετέρα ἀνδρεία καὶ ψυχὴ ἀκαταδάμαστος. Δράμετε λοιπὸν πρὸς βοήθειάν μας, ἐν ὅσῳ μένει καιρός· διότι μετ’ οὐ πολὺ δὲν θέλουσιν ἴσως ὑπάρχει εἰς τὸ ἀντιπέραν  τοῦ Ἀδριατικοῦ πελάγους ἀθληταὶ τοῦ Χριστοῦ…» (ἔκδ. «Καμαρινόπουλος», σελ. 17, Ἀθήνα 1962).
.             Τί ἀπέγινε ἡ ἔκκληση τοῦ Καστριώτη πρὸς τὸν Πάπα;  Διαβάζω.  «Ἡ Ρωμαϊκὴ αὐλὴ ἀνάλγητος εἰς τοὺς ἐξορκισμοὺς τοῦ προμαχῶνος τῆς θρησκείας ὡς ἀπεκάλει τὸν Καστριώτην, μόλις προσήνεγεν αὐτῷ (=προσέφερε) βοήθειαν 100.000 δραχμῶν, ἣν ὁ Σαγρέδος ὀνομάζει ἀτιμίαν τῶν Χριστιανῶν».  (Τὸν πάπα τὸν ἐνδιαφέρει μόνο ἡ καθυπόταξη τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τίποτε ἄλλο).
.               Μὲ βάση τὸ κείμενο ἔχει καμμιὰ σχέση ὁ Γ.  Καστριώτης  μὲ τὴν Ἀλβανία καὶ τοὺς τωρινοὺς μωαμεθανοὺς Ἀλβανούς; Ἦταν μέγας ἡγεμὼν τῆς Ἠπείρου, πρόμαχος τῆς Ὀρθοδοξίας, ὑπερασπιστὴς δεινός τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Ἠπείρου.  Ἦταν Ρωμιός, Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος, πολίτης τῆς ψυχορραγούσης τότε αὐτοκρατορίας τῆς Νέας Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως, ὅπως ἦταν ὁ Παλαιολόγος, ὁ Γεννάδιος Σχολάριος , ὁ Ἀθ. ὁ Πάριος, ὁ Κολοκοτρώνης καὶ ὁ Τζαβέλας.  Ἀνῆκε στὴν Πονεμένη Ρωμιοσύνη, στὸ Γένος τῶν Ἑλλήνων. Ὅσοι στὴν Ἤπειρο ἐξισλαμίστηκαν, ἔγιναν Ἀλβανοί, Τουρκαλβανοὶ τοὺς ὁποίους ὁ σουλτάνος χρησιμοποιοῦσε γιὰ νὰ καταπνίγει στὸ αἷμα τὶς ἐπαναστάσεις τῶν Χριστιανῶν Ἑλλήνων. Μάλιστα ὁ Καστριώτης πέθανε τὸ 1486 «εὑρισκόμενος ἐν Ἀλεσσίῳ» καὶ τάφηκε «ἐν τῷ ἐκεῖ ναῷ τοῦ Ἁγίου Νικολάου».
.               Ὁ Γεώργιος Καστριώτης, ἐθνικὸς ἥρωας τῶν Ἀλβανῶν.  Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος, τῶν Σκοπιανῶν.  Ἡ Θράκη καὶ ὁ Δημόκριτος τῶν Βουλγάρων.  Ὁ Ὅμηρος, ἡ Ἰωνία καὶ Θαλὴς ὁ Μιλήσιος, τῶν Τούρκων. Τρῶνε, τρῶνε, τὴν μαγιά μας, ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ὁ Μακρυγιάννης, διεκδικήσεις παρανοϊκὲς καὶ ἀνιστόρητες, γιατί; Γιατί διαβάζοντας τν στορία τους ασθάνονται ντροπ κα κλέβουν φς π τν λιο το πολιτισμο μας, κλέβουν μεγαλεῖα, γιατί δὲν ἔχουν καὶ ψάχνουν γερὰ θεμέλια γιὰ νὰ σταθοῦν. Καὶ θὰ συνεχίζεται ἡ ἀτιμωτικὴ λεηλασία τῆς μυρίπνοης ἐθνικῆς μας λειψανοθήκης, σο μς κυβερνον νάνοι κα ρλεκίνοι πο δν γνωρίζουν περιφρονον τ τί σημαίνει λλς κα λληνας.  «Δὲν ὑπάρχει ἰδιότης τιμιωτέρα», ὅπως λέει ὁ ποιητής. Θλιβόμενοι, ὑστερούμενοι, κακουχούμενοι, ὅμως, «ἰδοὺ ζῶμεν». Πεινῶντες, διψῶντες, γυμνητεύοντες… Ναί, ὅμως Ἕλληνες… μὲ ψυχὴ καὶ Χριστό.

 

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΦΕΓΓΑΡAΚΙ ΜΟΥ ΛΑΜΠΡO… (Δ. Νατσιός)

Φεγγαράκι μου λαμπρό…

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός

«Ἔλεγον οἱ Γέροντες: παιδεύσατε τὰ παιδία, ἀδελφοί, ἵνα μὴ παιδεύσωσιν ὑμᾶς, αὐτὰ» (Εὐεργετινὸς)

.               Ἦταν προαιρετικὸ καὶ ἔγινε ὑποχρεωτικό. Ἡ τσάντα στὸ σχολεῖο. Καὶ μάλιστα γιὰ δύο, κάθε μήνα, Σαββατοκύριακα. Ἀπορῶ καὶ ἐξίσταμαι!! Ποιός ὁ λόγος; Ἡ τσάντα, εἶπαν, ἐφ’ ὅσον εἶναι περιουσία τοῦ γονέα, μπορεῖ ὁ μαθητὴς νὰ τὴν παίρνει στὸ σπίτι. Τὰ βιβλία ὅμως θὰ παραμείνουν στὸ σχολεῖο. Ἐρωτῶ: Ἐφ’ ὅσον τὰ βιβλία διανέμονται δωρεὰν στοὺς μαθητές, δὲν παραχωρεῖ, τρόπον τινά, τὸ κράτος καὶ τὴν κυριότητά τους; Τὰ βιβλία στὸ τέλος τοῦ σχολικοῦ ἔτους δὲν ἐπιστρέφονται. Τὸ ὑπουργεῖο ἀδιαφορεῖ -προσωπικὰ καὶ ὁ γράφων λόγῳ περιεχομένου- γιὰ τὴν τύχη τους. Τὸ Σαββατοκύριακο τί θὰ κάνουν τὰ παιδιά; Γράφουν κάτι γιὰ σύσφιγξη σχέσεων μὲ τοὺς γονεῖς τους. Μάλιστα. Εἶναι ἐμπόδιο τὰ σχολικὰ βιβλία γι’ αὐτό; Εἶναι. Βγάλε ἄκρη…
.               Μὰ ἴσα-ἴσα τὸ Σαββατοκύριακο ποὺ ἔχουν χρόνο καὶ οἱ γονεῖς, κάθονται δίπλα στὰ παιδιά τους, βοηθοῦν, ἐξηγοῦν, δείχνουν αὐτὸ τὸ εὐλογημένο ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν σχολική τους πρόοδο. (Θὰ μᾶς πνίξει ὁ φαρισαϊσμός τους. Ὁ κυρ-πρωθυπουργὸς ἐνώπιον τοῦ κυρ-Μακρόν, μὲ ὕφος μυρμηγκολέοντα, πάντα προοδευτικοῦ, ἐξέμεσε τὴν ἀποστροφή του γι’ αὐτὸν τὸν ἀκροδεξιό, μικρονοϊκὸ λαό, ποὺ βγαίνει σὲ συλλαλητήρια γιὰ θέματα ποὺ ὅλοι οἱ πολιτισμένοι, ἐκλεπτυσμένοι ἀπὸ τὴν νεοταξικὴ προπαγάνδα, λαοὶ τῆς Εὐρώπης, ἔχουν ξεπεράσει. Αὐτὸν τὸν εὐκολόπιστο καὶ προδομένο λαό, τὸν ὁποῖο πυροβολεῖ μὲ χημικὰ καὶ δακρυγόνα, παιδιὰ καὶ γονεῖς ποὺ μὲ γαλανόλευκα ἄνθη δρόσισαν τὸ μουχλιασμένο κέντρο τῶν Ἀθηνῶν. Ἀπὸ πότε νοιάζονται γιὰ τέτοιες μικροαστικὲς συνήθειες καὶ ὀπισθοδρομικότητες, οἱ πολέμιοι καὶ καταστροφεῖς τοῦ ἱεροῦ οἰκογενειακοῦ θεσμοῦ;)
.         Αὐτό, ἡ γονικὴ ἔγνοια γιὰ τὴν μάθηση τῶν παιδιῶν, γινόταν πάντοτε, ἐδῶ καὶ αἰῶνες. Διαβάζω στὴν περίφημη πραγματεία τοῦ Πλουτάρχου «περὶ παίδων ἀγωγῆς»: «Εἶναι σωστό, ἐξ ἄλλου, νὰ ἐπιπλήξουμε μερικοὺς πατέρες (σ.σ. ἐννοεῖ γονεῖς), οἱ ὁποῖοι ἐμπιστεύονται τὰ παιδιά τους σὲ παιδαγωγοὺς καὶ δασκάλους, χωρὶς οἱ ἴδιοι νὰ παρακολουθοῦν αὐτοπρoσώπως καθόλου οὔτε νὰ πληροφοροῦνται γιὰ τὴν πορεία τῆς μάθησής τους, διαπράττοντας ἔτσι μεγάλο σφάλμα. Πρέπει, ἀντίθετα, οἱ ἴδιοι νὰ ἐξετάζουν τὴν πορεία τῶν παιδιῶν τους κάθε λίγες μέρες καὶ νὰ μὴν ἐναποθέτουν τὶς ἐλπίδες τους στὴν διάθεση ἀνθρώπων ποὺ πληρώνονται…». Καὶ παραθέτει ὁ Πλούταρχος μία νόστιμη καὶ χαριτωμένη παροιμία, «ὡς οὐδὲν οὕτω πιαίνει τὸν ἵππον ὡς βασιλέως ὀφθαλμός», δηλαδή, «τίποτα δὲν παχαίνει τὸ ἄλογο περισσότερο ὅσο τὸ μάτι τοῦ βασιλιᾶ». (ἐκδ. «Κάκτος», σελ. 71).
.         Σοφὰ λόγια. Προφανῶς τὸ ἑπόμενο βῆμα εἶναι νὰ παραμένουν συνεχῶς τὰ βιβλία στὸ σχολεῖο. Καὶ τί θὰ κάνουν τὰ παιδιὰ στὸ σπίτι; Θὰ βλέπουν τηλεόραση; To λίκνο διαφθορᾶς καὶ ἀναθυμιάσεων; Θὰ στήνονται μπροστὰ ἀπὸ τὶς ποικιλώνυμες ὀθόνες, ἐθιζόμενα στὶς νέες τεχνολογίες, ἀνήμπορα καὶ ἀποξενωμένα, νὰ καταπίνουν δηλητήρια; Νὰ προσθέσω κάτι ἀπὸ τὴν ἐμπειρία μου, μὲς στὶς αἴθουσες διδασκαλίας τοῦ δημοτικοῦ σχολείου. Τὰ τελευταᾶα χρόνια, ὅταν ἕνας μαθητής μου σηκώνει τὸ χέρι, γιὰ νὰ μεταφέρει κάποια ἐξωσχολικὴ γνώση, ἀρχίζει τὸν λόγο του μὲ τὴν ἑξῆς κοινότoπη φράση: «Κύριε, εἶδα στὴν τηλεόραση ἢ στὸ διαδίκτυο…». Κάποτε ἀκούγαμε τό «μοῦ εἶπε ἡ μαμά, ὁ μπαμπὰς ἢ ἡ γιαγιὰ καὶ ὁ παππούς».
.         Στὸ βιβλίο «Τηλεόραση: ἕνας ξένος στὸ σπίτι», τῆς Μαρὶ Γουίν, διαβάζουμε τὰ ἑξῆς σημαντικά: «Οἱ πολλὲς ὧρες ποὺ τὰ παιδιὰ μὲ τὴν ἀδιαμόρφωτη ἢ προβληματικὴ προσωπικότητα περνοῦν στὴν τηλεόραση ἢ στὸ διαδίκτυο, ἀπορροφημένα ἀπὸ μία ἐμπειρία ποὺ σχεδὸν καταργεῖ τὰ ὅρια τοῦ πραγματικοῦ καὶ τοῦ μὴ πραγματικοῦ, εἶναι σίγουρο ὅτι ἐνθαρρύνουν τὰ παιδιὰ νὰ ἐπιδίδονται σὲ ἀντικοινωνικὲς πράξεις νέου τύπου ποὺ μόνο φρίκη προκαλοῦν. Ἔτσι, ἀκόμη καὶ ἡ πλήρης κατάργηση τῆς βίας ἀπὸ τὴν μικρὴ ὀθόνη, δὲν μειώνει στὰ παιδιά, μὲ τὸν εὔθραυστο συναισθηματικὸ κόσμο, τὰ ἀντικοινωνικὰ ἀποτελέσματα ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ τὴν συνεχῆ παρακολούθηση τῆς τηλεόρασης. Εὔκολα αὐτὰ τὰ παιδιά, ὄχι μόνο μιμοῦνται καὶ ἀντιγράφουν τὴν βία (καὶ λοιπὲς δυσωδίες ποὺ προβάλλει τὸ γυαλιστερὸ σκουπίδι), ἀλλὰ ὁδηγοῦνται στὸ νὰ μεταχειρίζονται τοὺς ἀληθινοὺς ἀνθρώπους ποὺ συναντοῦν, σὰν νὰ ἦταν στὴν τηλεοπτικὴ ὀθόνη». (ἐκδ. «Ἀκρίτας», σελ. 76).
.         Ἕνα εὐφυὲς ρητὸ λέει: «Ἂν θέλεις νὰ δεῖς τὴν Ἑλλάδα τοῦ μέλλοντος, ἐπισκέψου τὴν σημερινὴ Ἀμερική». Στὰ Λύκεια αὐτῆς τῆς χώρας, στὶς εἰσόδους τους, τοποθετοῦνται ἀνιχνευτὲς μετάλλων, γιὰ νὰ μὴν εἰσέρχονται ὑποψήφιοι μαθητὲς-μακελλάρηδες. Τὰ κινητὰ ὑποτίθεται ἀπαγορεύονται, ἀλλά, ἐν Ἑλλάδι, πρῶτα «φορτώνεται» ὁ μαθητὴς τὸ κινητό του καὶ μετά, ἂν θυμηθεῖ, τὴν τσάντα του.
.          Νὰ σημειώσω καὶ κάτι ἄλλο. Τούτη τὴν ἐποχὴ στὰ σχολεῖα κυριαρχεῖ ὁ φόβος. Οἱ ἐκπαιδευτικοί, κυριολεκτικά, τρέμουν καὶ τὴν σκιά τους. Ἔρχονται γονεῖς ἀνισόρροποι στὰ σχολεῖα, ἀπειλοῦν, προπηλακίζουν, ἀπαιτοῦν. Μαθητές, ἀκόμη καὶ τοῦ δημοτικοῦ, κουνοῦν τὸ δάχτυλο στοὺς δασκάλους, λέγοντας «ἂν μὲ ἀκουμπήσεις θὰ σὲ πάω στὸν εἰσαγγελέα». Πλήρης διασυρμὸς καὶ διάλυση τοῦ σχολικοῦ θεσμοῦ. Συζητῶ μὲ καθηγητὴ Λυκείου καὶ ἀπαριθμεῖ τὰ δεινά τῆς αἴθουσας. «Μέσα στὴν τάξη, τὴν ὥρα τοῦ μαθήματος, κάθε παιδὶ συμπεριφέρεται ὅπως νομίζει. Ἄλλος κάθεται μὲ τὰ πόδια ἁπλωμένα στὸ διπλανὸ θρανίο, ἄλλος κοιμᾶται ἢ προκλητικὰ κάνει ὅτι κοιμᾶται. Ἄλλος μιλάει ἢ χασκογελάει μὲ τὸν διπλανό του καὶ ἄλλοι τραγουδοῦν χτυπώντας ρυθμικὰ τὰ θρανία. Ἄλλος, κρυφὰ ὑποτίθεται, ἐπιδεικνύει τὸ κινητό του καὶ ἀναλύει… δεδομένα. Ἄλλος, χωρὶς ἄδεια, βγαίνει ἀπὸ τὴν τάξη. Ὅταν τὸν ρωτήσεις ποῦ πάει, μπορεῖ νὰ λάβεις τὴν πιὸ προκλητικὴ ἀπάντηση: ὅτι πηγαίνει ἔξω νὰ πάρει ἀέρα ἢ ὅτι πείνασε καὶ θέλει νὰ φάει…». Ἂν ἀγριέψεις, ἐλέγξεις καὶ ἐπιτιμήσεις τὸ ἀνάγωγο… γαϊδούρι, κινδυνεύεις. Τὴν ἄλλη μέρα ἐνδέχεται νὰ σοῦ ἔρθει κάποια ψιμυθιωμένη, σοβατισμένη ἀπὸ τὴν κορφὴ ὣς τὰ νύχια, ἔξαλλη… σουπερμητέρα ἢ μοσχόμαγκας πατέρας, καὶ νὰ ζητοῦν τὴν κεφαλήν σου ἐπὶ πίνακι. Τὸ ὅτι ὁ πορφυρογέννητος μοναχογιὸς ἢ ἡ μοσχοαναθρεμμένη μοναχοκόρη μίλησαν μὲ ἀπρέπεια στὸν δάσκαλο, οὐδόλως τοὺς ἐνοχλεῖ. Νὰ μιλήσει ἔτσι στὸ παιδί τους, ἀνήκουστο!! Πληγώνεται ὁ ἐγωισμὸς καὶ ἡ …ἀνοησία τους. Καὶ ἔχεις ἕνα ὑπουργεῖο, πνιγμένο στὶς ἰδεοληπτικές του ἐμμονές, νὰ ἀποποινικοποιεῖ κάθε εἴδους τιμωρία, τὴν ὁποία ταυτίζει μὲ φασιστικὰ κατάλοιπα. Τρέμει καὶ τὶς καιροφυλακτοῦσες νεολαῖες τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, μήπως χαρακτηριστεῖ ὀπισθοδρομικό. Λογοδοτεῖ σὲ μία δράκα ἀναρχικῶν καὶ τὸ σχολεῖο διαλύεται. (Ἡ… φρουρὰ τοῦ κυβερνῶντος κόμματος. Ἕνα εἶδος Ἱερᾶς Ἐξετάσεως, ἡ ὁποία στέλνει στὴν πυρὰ τοὺς «Γαλιλαίους» ποὺ πιστεύουν ὅτι δὲν εἶναι ὁ ἀριστερὸς μικρόκοσμός τους τὸ κέντρο τοῦ σύμπαντος, ἀλλὰ ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης, ὁ Χριστός).
.           Καμιὰ προκοπὴ δὲν μᾶς περιμένει ὅσο ἔχεις τὸν δάσκαλο φοβισμένο καὶ αὐτολογοκρινόμενο. Κανεὶς πιὰ ἐκπαιδευτικὸς δὲν τολμᾶ νὰ διατυπώσει γνώμη, κρίση καὶ φρόνημα ποὺ ὑπερβαίνουν τὸ «διδακτικὸ» πλαίσιο καὶ τὴν κυρίαρχη, τρέχουσα ἰδεολογία. Ποιός, γιὰ παράδειγμα, θὰ λέει ὅτι «ἡ Μακεδονία εἶναι μία καὶ ἑλληνική», ὅταν οἱ προδότες ὑπέγραψαν περὶ Βόρειας Μακεδονίας; Τί θὰ συμβεῖ, ὅταν ἀλλάξουν καὶ τὰ βιβλία; (Προσωπικὰ θὰ τὸ φωνάζω καὶ «ὅ,τι θέλουν ἂς μοῦ κάμουν»). Θὰ πηγαίνει ὁ μαθητὴς στὸ σπίτι, θὰ διηγεῖται τὰ λεγόμενα τοῦ δασκάλου καὶ ὁ προοδομανὴς γονέας θὰ τὸν καταγγέλλει γιὰ τὰ περαιτέρω… Ποῦ συνέβαιναν αὐτά; Μὰ στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση καὶ τὴν περίοδο τῆς Χούντας. Ποιός ξέρει ἴσως μποῦν καὶ κάμερες στὶς αἴθουσες διδασκαλίας γιὰ νὰ ἀστυνομεύεται ἡ σκέψη καὶ ἡ ἐλεύθερη ἔκφραση. Δὲν ἀπέχουμε πολὺ ἀπὸ τὴν πρόβλεψη τοῦ Ὄργουελ γιὰ τὸν «Μεγάλο Ἀδελφό» τῆς Νέας Ἐποχῆς.
.         Καὶ τότε θὰ φανεῖ ποιοὶ δάσκαλοι ἔχουν μέσα τους καρδιὰ καὶ ποιοὶ ἄχυρα. Πρὸς τὸ παρὸν ἡ ἀπάντηση γιὰ ὅλα αὐτὰ εἶναι μία: «φεγγαράκι μου λαμπρό». Καὶ ὁ νοῶν νοείτω…

 

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

«ΕΦ᾽ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΥΛΗΣ»: ΠΑΤΡΙΔΑ – ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ – ΕΚΧΩΡΗΣΗ ἀμαχητὶ τῆς ἐμβληματικότερης περιόδου τῆς ἱστορίας μας [μαγνητοσκόπημα, Δ. Νατσιός- Ἀπ. Χατζητόλιος]

 

 

Ἀπόστολος Ι. Χατζητόλιος, Καθηγητὴς Παθολογίας
Διευθυντὴς A´ Προπαιδευτικῆς Παθολογικῆς Κλινικῆς, Νοσοκομεῖο ΑΧΕΠΑ, Ἰατρικὴ Σχολή, Ἀριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης,
Ἀντιπρόεδρος Ἑταιρείας Παθολογίας Ἑλλάδος (Ε.Π.Ε.)
Ἀντιπρόεδρος Ἐπαγγελματικῆς Ἕνωσης Παθολόγων Ἑλλάδος (Ε.Ε.Π.Ε.)
Πτυχιοῦχος Νομικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ. μὲ εἰδίκευση στὸ Δημόσιο Δίκαιο & τὶς Πολιτικὲς Ἐπιστῆμες
τ. Διοικητὴς Ὑγειονομικῆς Περιφέρειας Κεντρικῆς Μακεδονίας
τ. Γ.Γ. Ἑνιαίου Συλλόγου Διδακτικοῦ Ἐρευνητικοῦ Προσωπικοῦ (Ε.Σ.Δ.Ε.Π.) Α.Π.Θ.

 

, ,

Σχολιάστε

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ: “ΕΛΑΤΕ, ΠΑΡΤΕ ΤΗΝ ΕΥΧΗ, ΚΑΙ ΝΑ ᾽ΣΤΕ ΜΟΝΟΙΑΣΜΕΝΟΙ” (Δ. Νατσιός)

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης:
«
λτε, πάρτε τν εχή, κα νά ᾽στε μονοιασμένοι»  

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος- Κιλκὶς

«Κολοκοτρώνης πέθανε στὸ γάμο τοῦ Κολίνου
τὸ θάνατο γνώρισε, πού ᾽θέλε ν’ ἀποθάνη
καὶ τοῦ Γενναίου μίλησε, καὶ τοῦ Κολίνου λέγει:
Ποῦ εἶσαι, Γενναῖε στρατηγέ, Κολίνο σπουδασμένε!
Ἐλᾶτε, πάρτε τὴν εὐχή, μὲ τριγυρίζει ὁ Χάρος.
Σώπα, πατέρα, μὴν τὸ λές, μὴ λὲς πὼς θὰ πεθάνης
κι ἔχουμ’ ὀχτροὺς καὶ χαίρονται καὶ φίλους καὶ λυπᾶνται.
Ἐλᾶτε, πάρτε τὴν εὐχή, καὶ νά ᾽στε μονοιασμένοι»
«Ἅπαντα Κολοκοτρωναίων, τόμ. Α σελ. 74, ἔκδ. ΙΔΕΒ»

.             Ἂς θυμηθοῦμε ὅτι σὰν σήμερα ἐκοιμήθη ὁ ἀπελευθερωτής μας. Δημοσιεύω ἕνα παλιότερο κείμενο, εὐλαβικὸ μνημόσυνο στὸν Γέρο τοῦ Μοριᾶ. Τώρα ποὺ μᾶς βρῆκε τὸ κακὸ καὶ θόλωσε ὁ νοῦς μας, ὁ λόγος τοῦ ἥρωα εἶναι στύλος καὶ ἑδραίωμα.
Τὴν Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου τοῦ 1843, κλείνει τὰ μάτια του στὴν Ἀθήνα, τὸ ζωντανὸ Εἰκοσιένα, ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ὁ Ἕλληνας ἥρωας μὲ τὴν σημαντικότερη θέση στὸ εἰκονοστάσι τοῦ Γένους. Τὸ νὰ θέλεις νὰ πλέξεις «τὸν ἐπιτάφιον στέφανον αὐτοῦ ἀνάγκη νὰ περιλάβης τὸν μέγαν Ἑλληνικὸν Ἀγώνα», ὅπως ἀναφώνησε ὁ Σοῦτσος κατὰ τὸ ξόδι του.
.             Θα συλλέξουμε, στὸ παρὸν κείμενο, ὅσα σπουδαῖα καὶ τιμαλφῆ εἶπε ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ γιὰ τὴν Παιδεία καὶ τὰ παιδιά. Θὰ σκύψουμε κάτω, ὄχι ἀπὸ τὴν πένα, αὐτὴν δὲν τὴν κάτεχε, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ ἀπροσκύνητο σπαθί του.
«Κάλλιο γιὰ τὴν πατρίδα
κανένας νὰ χαθεῖ
ἢ νὰ κρεμάσει φούντα
γιὰ ξένον στὸ σπαθί», ἔλεγε ὁ Ρήγας καὶ σημειώνει ὁ Κολοκοτρώνης στὰ ἀπομνημονεύματά του, διὰ χειρὸς Τερτσέτη.
«Ἐφύλαξα πίστιν εἰς τὴν παραγγελίαν τοῦ Ρήγα. Καὶ ὁ Θεὸς μὲ ἀξίωσε καὶ κρέμασα φούντα εἰς τὸ Γένος μου ὡς στρατιώτης του. Χρυσὴ φούντα δὲν ἐστόλισε ποτὲ τὸ σπαθί μου, ὅταν ἔπαιρνα δούλευσιν εἰς ξένα κράτη».
.             Ἀπὸ τὸν ἐξαίσιο λόγο τοῦ Κολοκοτρώνη στὴν Πνύκα, τὸ 1838, ἐνώπιον ὅλης τῆς τότε Ἀθήνας, θὰ ἐρανιστοῦμε τὶς περισσότερες σκέψεις του. Ξεκινῶ ἀπὸ τὸν ἐπίλογο, ὅπου διαβάζω τοῦτα τὰ λόγια: «Ἐγώ, παιδιά μου, κατὰ κακή μου τύχη ἐξ αἰτίας τῶν περιστάσεων ἔμεινα ἀγράμματος, καὶ διὰ τοῦτο σᾶς ζητῶ συγχώρησι, διότι δὲν ὁμιλῶ καθὼς οἱ δάσκαλοί σας». Τί μεγαλειῶδες μάθημα, ἐλεγκτικὸ πολλὲς φορὲς γιὰ μᾶς τοὺς δασκάλους! Τὰ παιδιὰ τὰ διδάσκεις μὲ ταπείνωση καὶ ὄχι ταπεινώνοντάς τα. Πόσες φορὲς μπαίνουμε στὴν τάξη, παραφουσκωμένοι ἀπὸ ἔπαρση καὶ ἀλαζονεία, ἐξουδενώνοντας τοὺς μαθητές μας, γιατί ἀδυνατοῦν νὰ παρακολουθήσουν τὶς ὑψηλόφρονες φλυαρίες μας. Καὶ ὅμως «ἡ γνῶσις φυσιοῖ, ἡ δὲ ἀγάπη οἰκοδομεῖ» κατὰ τὸν ἀπ. Παῦλο. Καὶ χωρὶς νὰ τὸ γνωρίζει ὁ ἀνυπερήφανος ἥρωας ἐπαναλαμβάνει λόγια του ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, γιατί τὰ λιοντάρια τοῦ Εἰκοσιένα ἦταν πνευματικοπαίδια του.
.             Τὸ τρομερὸ καριοφίλι εὐλογήθηκε ἀπὸ τὸ πετραχήλι, γι’ αὐτὸ ἡ Ἐπανάσταση τοῦ ’21, ἦταν ἁγιασμένη, ὅπως γράφει ὁ Κόντογλου. Ἔλεγε ὁ ἅγιος, ὅταν ἔστηνε τὸν σταυρό του σ’ ἕναν τόπο: «Καὶ ὄχι μόνον δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ σᾶς διδάξω, ἀλλὰ μήτε τὰ ποδάρια σας νὰ φιλήσω. Διότι ὁ καθένας ἀπὸ λόγου σας εἶναι τιμιώτερος ἀπ’ ὅλον τὸν κόσμον». (ἐπ. Αὐγουστίνου Καντιώτη, «Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός», σελ. 101).
.                 «Εἰς ἐσᾶς μένει νὰ ἰσάσετε καὶ νὰ στολίσετε τὸν τόπο, ὅπου ἠμεῖς ἐλευθερώσαμεν, καί, διὰ νὰ γίνη τοῦτο, πρέπει νὰ ἔχετε ὡς θεμέλια τῆς πολιτείας τὴν ὁμόνοια, τὴν θρησκεία καὶ τὴν φρόνιμον ἐλευθερία». Ποιά εἶναι τὰ θεμέλια τῆς πολιτείας, πῶς ἰσάζετε καὶ στολίζετε; Μὲ τὰ μεγάλα ἔργα, τὶς πανάκριβες ἐπαύλεις καὶ τὶς τενεκεδοκρόταλες δόξες καὶ λόξες; Ὄχι, μὲ τὴν ὁμόνοια, γιατί ἀκόμη καὶ σήμερα δὲν ἐπουλώθηκαν καὶ εἶναι «θυμωμένες» οἱ πληγὲς τῶν ἐμφυλίων. Βλέποντας ὁ Κολοκοτρώνης τὸ μεγάλο κακό, ποὺ γινόταν ἀπὸ τὴν «δολερὴ διχόνοια», τὸ 1824 – ἀφοῦ σκοτώθηκε ὁ σπουδαῖος γιός του Πάνος- παραδόθηκε καὶ τὸν «ἔκλεισαν» στὴν Ὕδρα. Ἦρθε ὁ Ἰμπραήμ καὶ τὸν ἀναζήτησαν. Στὸ Ἀνάπλι, ποὺ ἐπέστρεψε, εἶπε: «Πρὶν ἔβγω στὸ Ἀνάπλι, ἔριξα στὴ θάλασσα τὰ πικρὰ τὰ περασμένα, κάνετε κι ἐσεῖς τὸ ἴδιο! Στὸ δρόμο ποὺ περνούσαμε νά ᾽ρθουμε στὴν ἐκκλησιά, εἶδα νὰ σκάβουν κάτι ἄνθρωποι. Ρώτησα καὶ μοῦ ᾽πανε πὼς γιὰ νὰ βροῦνε κρυμμένο θησαυρό. Ἐκεῖ, στὸ λάκκο μέσα, ρίχτε κι ἐσεῖς τὰ μίση τὰ δικά σας. Ἔτσι θὰ βρεθεῖ κι ὁ χαμένος θησαυρός!».
.             Ἡ θρησκεία, ἡ πίστη τῶν πατέρων ἡμῶν, ἡ ἁγία μας Ὀρθοδοξία, εἶναι λιθάρι ριζιμιό του Γένους, διότι «ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ἅρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ Πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ Πατρίδος», ὅπως κανοναρχεῖ τοὺς νέους λίγο ἐνωρίτερα. Ἂν ὁ τωρινὸς “πρωθυπουργὸς” τῆς Ἑλλάδας, (μὲ πολλὴ δυσκολία τὸ γράφω), διάβαζε στὰ ἐφηβικά του χρόνια τὸν Κολοκοτρώνη ἢ τὸν Μακρυγιάννη καὶ ὄχι τὸν Λένιν καὶ τὶς μαρξιστικὲς τιποτολογίες καί… ὀζωδίες, θὰ εἶχε ἄλλη γνώμη γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν πίστη μας. Ἀλλὰ «τίς ἐκ τῶν ἀρχόντων (σσ. τῶν τελευταίων δεκαετιῶν) ἐπίστευσε» ποτὲ στὸν Χριστό; Τὴν πατρίδα μας τὴν ἀπελευθέρωσαν ἥρωες, Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι. Ὅταν τοῦ Κολοκοτρώνη τοῦ διάβασαν τὴν ἀπόφαση θανάτου στὸ δικαστήριο τῆς ντροπῆς τῶν Βαυαρῶν, εἶπε: «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου». Τὸ εἶπε μὲ φωνὴ ἄτρεμη καὶ ἔκαμε τὸ σταυρό του.
.             Στὴ μάχη τοῦ Σαραβαλίου, τὸ 1821, ὁ Ἀνδρ. Ζαΐμης εἶχε καταφύγει στὴ μονὴ Ὀμπλού. Ὁ Κολοκοτρώνης τὸν ὀνείδιζε μὲ τὶς λέξεις: «κὺρ Ἀνδρέα, κὺρ Ζαΐμη, τοῖς ἐλάφοις ὄρη τὰ ὑψηλὰ καὶ πέτρα τοῖς λαγωοῖς καταφυγή». Ἀγράμματος μέν, ἀλλὰ γνώριζε τὸ Ψαλτήρι, γιατί λειτουργοῦνταν συχνὰ καὶ ὄρθρου βαθέος καὶ ὄχι δύο λεπτὰ πρὶν ἀπὸ τὴν ἀπόλυση, ὅπως οἱ σημερινὲς ποικιλώνυμες ἀσημαντότητες.
Μιλᾶ ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ γιὰ τὴν «φρόνιμον ἐλευθερίαν», γιατί ὑπάρχει καὶ ἡ ἄφρων, ἡ ἀσυδοσία, ἡ ἀτιμωρησία.
.             Πολύτιμες, μεταξένιες καὶ οἱ παρακάτω παραινέσεις τοῦ γερο-Κολοκοτρώνη, ἡ ἄγρυπνη συνείδηση τοῦ Γένους. Οὔτε Εὐρωπαίους παιδαγωγοὺς διάβασε οὔτε γνώση τῶν σύγχρονών του «ρευμάτων» εἶχε. Γνώριζε ὅμως τὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοση καὶ βίωνε τὰ καθαρὰ ἤθη τοῦ Γένους, τὴν ἠθική τοῦ Εὐαγγελίου ποὺ ζοῦσε ἀπὸ μικρός. Ὁ λόγος του μᾶς θυμίζει τοὺς δικαίους στρατηγοὺς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ποὺ ἦσαν στὴν ὑπηρεσία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ.
.             Διαβάζω καὶ ἀγαλλιῶ: «Παιδιά μου νὰ μὴν ἔχετε πολυτέλεια, νὰ μὴν πηγαίνετε εἰς τοὺς καφενέδες καὶ τὰ μπιλιάρδα. Νὰ δοθῆτε εἰς τὰς σπουδάς σας, καὶ καλλίτερα νὰ κοπιάσετε ὀλίγον δύο καὶ τρεῖς χρόνους καὶ νὰ ζήσετε ἐλεύθεροι εἰς τὸ ἐπίλοιπο τῆς ζωῆς σας, παρὰ νὰ περάσετε τέσσαρους πέντε χρόνους τὴ νεότητά σας καὶ νὰ μείνετε ἀγράμματοι. Νὰ σκλαβωθῆτε εἰς τὰ γράμματά σας. Νὰ ἀκούετε τὰς συμβουλὰς τῶν διδασκάλων καὶ γεροντοτέρων, καί, κατὰ τὴν παροιμία, μύρια ἤξευρε καὶ χίλια μάθανε. Ἡ προκοπή σας καὶ ἡ μάθησή σας νὰ μὴν γίνη σκεπάρνι μόνο διὰ τὸ ἄτομό σας, ἀλλὰ νὰ κυττάζη τὸ καλὸ τῆς Κοινότητος, καὶ μέσα εἰς τὸ καλὸ αὐτὸ  εὑρίσκεται καὶ τὸ δικό σας». Ἡ μόνη σκλαβιὰ ποὺ μᾶς  ἁρμόζει, λέει ὁ Κολοκοτρώνης, εἶναι στὰ γράμματα.  Σὲ ποιά ὅμως γράμματα; «Στὰ γράμματα ποὺ διαβάζουνε/οἱ ἀγράμματοι κι ἁγιάζουνε» (Ἐλύτης), τὰ γράμματα τῶν Πατέρων, τῶν ἁγίων, τῶν μεγάλων φιλοσόφων της ἀρχαιότητας, τοὺς ὁποίους ζωγράφιζε ἡ Ἐκκλησία μας στοὺς νάρθηκες τῶν μοναστηριῶν.
.             Νὰ κλείσω μ’ αὐτὸ ποὺ ἐντόπισα στὶς ὑποσημειώσεις τῆς «Διηγήσεως Συμβάντων» τοῦ Τερτσέτη. Ἕνας Ἰταλὸς περιηγητὴς ὀνόματι Πέκιο, συναντᾶ τὸν φυλακισμένο στὴν Ὕδρα, στὸ μοναστήρι τοῦ προφήτη Ἠλία, Κολοκοτρώνη. Ἡ συζήτηση ἔφτασε στὶς νίκες τοῦ Μπραΐμη. Τοῦ λέει ὁ στρατηγός: «Ἠξεύρεις τί ἔφερε τὴν νίκη τῶν Αἰγυπτίων; Ἡ ἑνότης τῆς πολεμικῆς δυνάμεως, ἐνῶ οἱ Ἕλληνες ἀφανίζονται ἀπὸ τὴν μανίαν τοῦ νὰ θέλουν νὰ καπιτανεύουν, χωρὶς τὴν ἀπαιτούμενην ἐμπειρίαν». Θὰ φθάναμε σὲ κρίσεις καὶ προδοσίες, ἂν «καπιτάνευαν» ἔμπειροι, μὲ τὰ ἀρώματα τῆς καθ᾽ ἡμᾶς ἀνατολῆς μεγαλωμένοι, καὶ ὄχι  μνημονιακοὶ λακέδες καὶ πειθήνια ἐνεργούμενα τοῦ Βερολίνου;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος- Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΑΧΝΙΖΕΙ ΑΚΟΜΗ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΩΝ (Δημ. Νατσιός) («Ὁ διχαστικὸς σπιθαμιαῖος καὶ οἱ ρυπαρὲς ἀναθυμιάσεις ποὺ ἀναδίδει τὸ Κοινοβούλιο»)

Ἀχνίζει ἀκόμη τὸ αἷμα τῶν Μακεδονομάχων

Δημήτρης Νατσιός 
Δάσκαλος-Κιλκίς

.             Ὁ κοινὸς νοῦς πρεσβεύει πὼς ὅταν κάποιος σὲ ἀπειλεῖ ἀπροκάλυπτα καὶ εὐτελῶς, δὲν τὸν ἐπισκέπτεσαι. Αὐτὸ ἐκλαμβάνεται ἀπὸ τὸ λυσσασμένο θηρίο ὡς πράξη δειλίας, ἀπόπειρα κατευνασμοῦ καὶ ὄχι, ὅπως εἰπώθηκε, «ἀνοιχτὸς δίαυλος ἐπικοινωνίας».  Ἀπὸ πολιτισμένη συμπεριφορὰ οἱ Τοῦρκοι δὲν καταλαβαίνουν.  Ἡ γλῶσσα ποὺ κατανοοῦν εἶναι τὰ γιαταγάνια τοῦ Καραϊσκάκη ἢ ἡ κολοκοτρωναίικη τρέλα τοῦ Ἰωάννη Βελισσαρίου καὶ ἡ ἀνδρεία τοῦ Νικολάου Πλαστήρα, τοῦ «Μαύρου Καβαλλάρη». Ἂν κάποιος νομίζει ὅτι οἱ Τοῦρκοι ἐκπολιτίστηκαν, ἂς πάει στὴν Κύπρο νὰ συζητήσει μὲ τὶς χαροκαμένες μάνες τῶν Ἀγνοοουμένων.  Ἔσφαζαν στὸ γόνατο γυναικόπαιδα, βίαζαν γερόντισσες καὶ τιμῶνται σήμερα, ὅσα ἐπιζοῦν, κτήνη ὡς ἥρωες.
.             Ἂν εἴχαμε, τούτη τὴν σακάτικη ἐποχή, ἡγέτες μὲ ὅραμα, οἱ ὁποῖοι θὰ ἀναδείκνυαν τὶς ἀρετὲς τοῦ λαοῦ μας, διὰ τοῦ ἰδίου παραδείγματός τους καὶ ὄχι ἐξουσίες τυχάρπαστες, ποὺ ἐκλύουν τὶς χειρότερες ροπὲς τοῦ νεοελληνικοῦ χαρακτήρα, ὁ λόγος τους θὰ ἦταν ἀρωματισμένος μὲ ἱστορικὰ παραδείγματα.  Οἱ ἡγέτες, οἱ πραγματικοί, αὐτὸ κάνουν στὶς δύσκολες ὧρες, ὅταν θέλουν νὰ ἐμψυχώσουν τὸν λαό τους. Λόγος ἐθνικὸς σημαίνει λόγος μὲ προσανάμματα τὶς θυσίες τῶν προγόνων.
.             Ὁ μεγάλος Περικλῆς στὸν Ἐπιτάφιο Λόγο του θὰ πεῖ στὸν πρόλογό του τὸ περίφημο «ἄρξομαι τῶν προγόνων πρῶτον….», δηλαδή, «τὴν ὁμιλία μου θ’ ἀρχίσω ἀπὸ τοὺς προγόνους μας πρῶτον. Διότι εἶναι ὄχι μόνον δίκαιον, ἀλλὰ καὶ πρέπον συγχρόνως εἰς τοιαύτην εὐκαιρίαν, ὅπως ἡ παροῦσα, ν’ ἀποτίσωμεν εἰς τὴν μνήμην των τὸν φόρον αὐτὸν τῆς τιμῆς».  (Θουκ. Β, 36. Μετάφραση Ἐλευθέριος Βενιζέλος). Ἡ καταφυγὴ στὶς πατραγαθίες παρηγορεῖ, ἐμπνέει καὶ ἐνθαρρύνει ἐμπερίστατα ἔθνη.  Ἐν μέσῳ καθημερινοῦ ἀμοραλισμοῦ, ἐκμαυλισμοῦ καὶ ἐκφυλισμοῦ τῶν συνειδήσεων, τὰ λόγια καὶ κυρίως οἱ πράξεις τῶν εὐκλεῶν προγόνων, ἀποτελοῦν ἡλιαχτίδες καὶ ἀνάσες ἀφύπνισης.
.             Ὁ Θοδωρῆς Κολοκοτρώνης στὸν λόγο του στὴν Πνύκα, 7 Ὀκτωβρίου 1838, ἡγέτης διαλεχτὸς κι αὐτός, ὡς νέος Περικλῆς, ἀρχίζει μὲ παραπομπὴ στοὺς προγόνους τὴν δημηγορία του. «Παιδιά μου!  Εἰς τὸν τόπον τοῦτον, ὅπου ἐγὼ πατῶ σήμερα, ἐπατοῦσαν καὶ ἐδημιουργοῦσαν τὸν παλαιὸν καιρὸν ἄνδρες σοφοί, καὶ ἄνδρες μὲ τοὺς ὁποίους δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ συγκριθῶ, καὶ οὔτε νὰ φθάσω τὰ ἴχνη των».
.             (Σὲ πρόσφατη ὁμιλία του στὴν Θεσσαλονίκη ὁ ἀγραβάτωτος πρωθυπουργὸς στὸ ἀκροαριστερό του παραλήρημα, τὰ μόνα ἱστορικὰ γεγονότα καὶ πρόσωπα ποὺ ἀνέφερε ἦταν ἡ ἀνταρσία τοῦ ΕΑΜ καὶ ἡ δολοφονία τοῦ Λαμπράκη.  Διχαστικός, ἀναξέει πληγές, ἐλεεινολογεῖ, σπιλώνει -“ἑτερόκλητος ὄχλος” τὰ ἑκατομμύρια τοῦ λαοῦ στὰ συλλαλητήρια γιὰ τὴν Μακεδονία μας-. Μ’ ἕναν λόγο σπιθαμιαῖος, ἀνίκανος μὲ μοναδικό του μέλημα τὴν νομὴ τῆς ἐξουσίας νῦν καὶ ἀεί, ὅταν ἡ διάλυση τῶν πάντων, ἡ ὀξύτητα ὅλων τῶν προβλημάτων καὶ ἐξ ἀνατολῶν μικρόνοια, ἀπαιτοῦν, κατεπειγόντως, ἐθνικὴ ὁμοψυχία καὶ στιβαρὴ διοίκηση. Θλιβερότατος τοῦτες τὶς μέρες, πασχίζει νὰ εὐεργετήσει τοὺς ἐχθρούς μας. Πῶς γίνεται ἀπὸ τὴν μία νὰ διαλαλεῖς στὴν Σαμοθράκη ὅτι θὰ ὑπερασπιστοῦμε, πάσῃ θυσίᾳ, τὴν ἐθνική μας κυριαρχία καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ καταρρακώνεις τὸ φρόνημα τοῦ λαοῦ ξεπουλώντας πατρίδες. «Ὅ τε γὰρ τοὺς πολεμίους (=ἐχθροὺς) εὐεργετῶν, προδότης», γράφει, μὲ τὸν ἀριστοτεχνικό του κάλαμο, στὸ περισπούδαστο σύγγραμμά του «τί ἐστιν ἔργον ἄρχοντος», ὁ ἁγιώτατος πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, Μέγας Φώτιος.  (Τὸ ἔργο κυκλοφορήθηκε ἀπὸ τὶς ἔκδ.  “ΑΡΜΟΣ” μὲ τίτλο «Ὁ ἡγεμών»). Οἱ καρδιὲς μεγαλουργοῦν ἐν κινδύνοις καὶ θλίψεσι καὶ ὄχι τσέπες μὲ δύο-τρία εὐρὼ αὔξηση τῶν μισθῶν καὶ τῶν συντάξεων. Ὁ πνευματικὸς «πατερούλης» τῶν νῦν κυβερνώντων Στάλιν, ὅταν ἄκουσε στὸ Κρεμλίνο τὰ τεθωρακισμένα τοῦ Γκουντέριαν νὰ πολιορκοῦν τὴν Μόσχα, τότε θυμήθηκε νὰ κηρύξει τὸν «Μεγάλο Πατριωτικὸ Πόλεμο», νὰ ἐπιστρατεύσει τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, γιὰ νὰ σώσει ­τὸ τομάρι τοῦ πρωτίστως καὶ τὴν τότε Σοβιετικὴ Ἕνωση.
.             Διάβασα τὶς ἡμέρες τῶν ἑορτῶν τῶν Χριστουγέννων ἕνα ὡραῖο, παλιὸ τόμο μὲ τίτλο «Μνήμη Σουλίου», ἔργο τοῦ 1971. Στὸ βιβλίο περιέχεται καὶ μία ὁμιλία τοῦ Γ. Ἀθανασιάδη, τὸ 1957, ἀφιερωμένη στὸν ἀγέρωχο πολέμαρχο τοῦ Σουλίου, Νότη Μπότσαρη, τὸν ἀθάνατο ἀρχηγὸ τῆς Φρουρᾶς τοῦ Μεσολογγίου. (Γιὰ νὰ ἀναπνεύσουμε, ἐπαναλαμβάνω, λίγο ἀπὸ τὶς ρυπαρς ναθυμιάσεις πο ναδίδει τ Κοινοβούλιο).
.             Διαβάζω στὸν ἐπίλογο τοῦ κειμένου: «Ἡ προβολὴ ἐνώπιον τῶν νεωτέρων γενεῶν τοῦ Ἔθνους ἱστορικῶν προσωπικοτήτων τῆς ὁλκῆς τοῦ Νότη Μπότσαρη ἀποτελεῖ τὸ καλύτερο δίδαγμα γιὰ τὴν διάπλαση τοῦ χαρακτῆρος των». (σελ. 197).  Σωστό.  Μὲ τὸν Μάρκο καὶ τὸν Νότη Μπότσαρη διαπλάθεις χαρακτήρα καὶ ὄχι μὲ τὴν «Σόνια» τὴν γάτα ποὺ ἀποτελεῖ πρότυπο ἠρωϊσμοῦ στὰ βιβλία Γλώσσας τοῦ Δημοτικοῦ.  (Β΄ τεῦχος, Γλώσσα ϛ΄ Δημοτικοῦ, σελ. 62).
.             Δύο μόνο ἐπεισόδια θὰ ἀναφέρω ἀπὸ τὴν ζωὴ τοῦ ἔνδοξου καπετάνιου. Τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1804 στὸ Μοναστήρι τοῦ Σέλτσου, ἔγινε ὁ ξακουσμένος «χαλασμὸς τῶν Μποτσαραίων».  Σκοτώθηκαν πολλοί, μεταξὺ αὐτῶν καὶ ἡ περίφημη κόρη τοῦ Νότη, Λένω (Ἑλένη) Μπότσαρη. Διαβάζω: «Ὁ Νότης κείτεται στὸ πεδίο τῆς μάχης, διάτρητος ἀπὸ τὶς πληγὲς πνιγμένος στὸ αἷμα κατάμαυρος ἀπὸ τὸ μπαρούτι.  Ἑφτὰ πληγὲς εἶχε καὶ τὴν σοβαρότερη στὸ δεξὶ μάτι. Τὴν ὥρα ἐκείνη ἡ κόρη του Ἑλένη, λεβεντοκόριτσο 22 χρονῶν, λυγερή, ξανθή, ἦρθε μετὰ τὸν ἡρωικὸ θάνατο τοῦ θείου της Νίκηζα, μὲ τὸν ὁποῖο συμπολεμοῦσε, καὶ βρῆκε τὸν πατέρα της μισοπεθαμένο.  Μὲ τὸ ματωμένο γιαταγάνι στὸ χέρι, ἔσκυψε καὶ τὸν ρώτησε:
– Τί νὰ κάνω πατέρα;
Παιδί μου ἦρθε ἡ ὥρα σου. Σκοτώσου!  Τῆς ἀποκρίθηκε ψιθυριστά. Χίμηξε ἡ Ἑλένη μὲ τὸ γιαταγάνι, ἀναμέρισε τοὺς ἐχθροὺς καὶ πνίγηκε στὸν Ἀχελῶο», γιὰ νὰ μὴν τὴν μαγαρίσουν», κατὰ τὸ “λαμπρό” τους συνήθειο οἱ Μωχαμετάνοι.
Ὁ λαὸς τὴν ἔκλαψε καὶ τὴν τραγούδησε:

«Πέντε Τοῦρκοι τὴν κυνηγοῦν, πέντε τζοχανταραῖοι…
Κόρη, γιὰ ρίξε τ’  ἅρματα, γλύτωσε τὴ ζωή σου!
Τί λέτε, μωρὲ παλιότουρκοι καὶ σεῖς παλιοζαγάρια; 
Ἐγὼ εἶμαι ἡ Λένω Μπότσαρη, τοῦ Νότη θυγατέρα 
καὶ ζωντανὴ δὲν πιάνομαι εἰς τῶν Τουρκῶν τὰ χέρια». 

.              Ὁ Νότης γλίτωσε. Διαβάζω γιὰ τὸν ἥρωα: «Τὸ παλιὸ οἰκογενειακὸ εἰκόνισμα τῆς Παναγίας, ποὺ κρατᾶ τὸν Χριστὸ ἀγκαλιά της, δὲν ἔλειπε ποτέ, ὅπως καὶ τὰ ὅπλα του ἀπὸ σιμά του. Στοὺς τελευταίους ἀγῶνες τοῦ Σουλίου ἐναντίον τοῦ Χουρσίτ, ἔπειτα ἀπὸ κάθε μάχη, ἀπὸ κάθε νίκη, ἀντὶ γιὰ τραγούδια καὶ χορούς, διέταζε συγκέντρωση τὶς ἐκκλησιές, προσευχές, λειτουργίες, παρακλήσεις. Στὶς τελευταῖες ἡμέρες τοῦ Μεσολογγίου, μιλώντας καὶ γράφοντας εἶχε πάντοτε τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ στὸ στόμα του».
.             Κλείνω μὲ τὴν ἡρωικὴ ἀπάντηση τοῦ ἀσπρομάλλη πολέμαρχου, στοὺς πασάδες, κατὰ τὴν πολιορκία τοῦ Μεσολογγίου, στὶς 22 Μαρτίου τοῦ 1826. Στὰ λυσσασμένα ἐξ ἀνατολῶν σκυλιά, ποὺ νυχθημερὸν ἀπειλοῦν καὶ ἐκβιάζουν, τέτοια λόγια ἁρμόζουν:  «…Ἐλάβαμε τὸ γράμμα σας σήμερα.  Ἡμεῖς, ἀγάδες, κουβέντα δὲν ἐζητήσαμε νὰ κάμωμε.  Ἐσεῖς ἐπέμψατε πρῶτοι καὶ τὴν ἐζητήσατε. Βλέπουμε στὸ γράμμα σας νὰ ζητᾶτε ἅρματα. Καὶ ἀποροῦμε πῶς τολμήσατε νὰ ζητήσετε 8000 ἅρματα, τὰ ὁποῖα ἀχνίζουν ἀπὸ τὸ αἷμα σας, καὶ νὰ σᾶς τὰ δώσωμε μὲ τὰ χέρια μας. Τώρα βλέπουμε ὅτι ἐκεῖνο ποὺ θέλετε ἐσεῖς δὲν γίνεται οὔτε ἐκεῖνο ποὺ θέλομε ἐμεῖς.  Καὶ θὰ γίνη ἐκεῖνο ποὺ ὁ Θεὸς ἀποφάσισε».
.             Συμπέρασμα;  Οἱ ἀπροσκύνητοι Ἕλληνες, μὲ τὴν σκέπη τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Θεοτόκου, μᾶς ἀπελευθέρωσαν. Οἱ ἄθεοι προσκυνημένοι, ὑπογράφουν μὲ χέρια καὶ ποδάρια, πάνω σὲ χώματα ὅπου ἀχνίζει ἀκόμη τὸ αἷμα τῶν Μακεδονομάχων, συμφωνίες, προσκυνοχάρτια παράδοσης τοῦ ἱεροῦ ὀνόματος στοὺς …ἀγάδες τῶν Σκοπίων.
.             Γιὰ τοὺς ἐντὸς καὶ ἐκτὸς συνόρων ἐχθροὺς καὶ ἐπίβουλους τῆς πατρίδος, ἐπαναλαμβάνω τὰ λόγια της ἀτρόμητης καπετάνισσας τοῦ Σουλίου, Λένως Μπότσαρη: «Τί λέτε, μωρὲ παλιότουρκοι καὶ σεῖς παλιοζαγάρια;»…

Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς 

,

Σχολιάστε