Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Δημ. Νατσιός

ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ- ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟΣ

Τὸ κράτος – σκαντζόχοιρος…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                      Ἡ λέξη σκαντζόχοιρος παράγεται ἐτυμολογικῶς ἀπὸ τὴν «ἄκανθα», τὸ ἀγκάθι καὶ τὸν «χοῖρο». Ἂν τὸν πιάσεις, πληγώνεσαι καὶ πονᾶς. Εἶναι σχεδὸν ἄτρωτος. Ἐχθρός του τρομερὸς εἶναι ἡ πονηρὴ ἀλεποῦ. Πῶς κατορθώνει ὅμως καὶ  τὸν καταβροχθίζει; Διαβάζω στὴν ὡραία καὶ στρωτὴ «καθαρεύουσα» τοῦ ἐγκυκλοπαιδικοῦ λεξικοῦ τοῦ«Ἡλίου» τοῦ 1948: «Ὅταν συναντήση ἀκανθόχοιρον πλησίον ὕδατος, ὠθεῖ αὐτὸν διὰ τῶν ποδῶν της καὶ τὸν ρίπτει ἐντὸς ὕδατος, ὅπου οὗτος κινδυνεύων ἀπὸ ἀσφυξίαν ἀνοίγει καὶ τότε ἡ ἀλώπηξ τὸν συλλαμβάνει ἀπὸ τοῦ ρύγχους καὶτὸν κατατρώγει». Ὡραία μέχρι ἐδῶ. Ἂν δὲν ὑπάρχει ὕδωρ κοντὰ τότε τί γίνεται; Ἡ λύση εἶναι πολὺ ἔξυπνη καὶ νόστιμη. «Τὸν ραντίζει ἡ ἀλώπηξ μὲ τὸ οὖρος της, ὅπερ (=τὸ ὁποῖο), ἔχει τὰ αὐτὰ ἀποτελέσματα».
.                      (Ἂς μοῦ συγχωρεθεῖ τὸ φαιδρὸ ὕφος, ἀλλὰ πῶς ἀλλιῶς νὰ ἑρμηνεύσεις τὴν περιρρέουσα παράνοια; «Κάνε μία κρούστα τρέλας γύρω ἀπὸ τὸ μυαλό σου, ἀλλιῶς δὲν θὰ ἀντέξεις», λέει ὁ ποιητής).
.                      Ἡ ἱστορία τοῦ ἀκανθόχοιρου εἶναι διδακτικότατη. Θὰ μποροῦσε τὸ νεοελληνικὸ κράτος νὰ ἔχει ὡς ἔμβλημα τὸ συμπαθὲς τετράποδο. Ζοῦμε σὲ κράτος «σκαντζόχοιρο». Ὅπου καὶ νὰ τὸ ἀκουμπήσεις, πονᾶς καὶπληγώνεσαι. Ἕνα κράτος γεμάτο φαρμακερὲς ἄκανθες.
.                      Ἀγκάθι δηλητηριῶδες ἡ παιδεία του. Φέρνει νομοσχέδια ὁ σκαντζόχοιρος, μὲ κεντρικὸ σύνθημα τὴν «ἀξιολόγηση τῶν ἐκπαιδευτικῶν», ποὺ καταπῶς ὑποστηρίζει, θὰ λύσει τὰ προβλήματα. Μάλιστα προβλέπονται συνέπειες γιὰ ὅποιον δὲν συμμετέχει, οἱ ὁποῖες θὰ εἶναι, κατὰ τὴν χαριτόβρυτο κ. ὑπουργὸ «ἡ μὴ μισθολογικὴ ἐξέλιξη καὶ ἡ παρακράτηση τοῦ μισθοῦ γιὰ περίοδο ἕως καὶ ἑνὸς μηνός». Ἡ ἀξιολόγηση, κατ’ ἐμέ, εἶναι τὸ δελεαστικὸ καρύκευμα γιὰ νὰ «κρυφτεῖ» τὸ ἀληθινὸ καὶ μόνιμο πρόβλημα τῆς Παιδείας. Ὑπὲρ τῆς ἀξιολόγησης –μνημονιακὴ ἐξ ἄλλου ἀπαίτηση– εἶναι ὅλη ἡ κοινωνία καὶ οἱ ὅποιες ἀντιδράσεις μόνο τὴν περιφρόνηση τοῦ κόσμου ἐπιφέρει εἰς βάρος ἡμῶν τῶν δασκάλων. Οἱ δὲ ἀπειλὲς γιὰ ὅσους τὴν ἀρνηθοῦν εἶναι ἡ «νέα μορφὴ διακυβέρνησης». Ὁ σκαντζόχοιρος ἐπιτίθεται σὲ ὅλα τὰ μέτωπα, ἐξαπολύει τὰ ἀγκάθια του: Ἀνεμβολίαστος; μετάταξη ἢ ἀπόλυση. Ἀρνεῖσαι τὴν ἀξιολόγηση; Παρακράτηση μισθοῦ. Καὶ ἕπονται καὶ ἄλλα… Ὡραία δημοκρατία, ἀγγελικὰ πλασμένη. Τὸ πρόβλημα στὴν Παιδεία, γιὰ νὰ ἐπανέλθω, ποὺ οὐδεὶς ὑπουργὸς τὸ θίγει, εἶναι ἕνα: ὅτι δὲν ἔχει ἰθαγένεια, εἶναι ἐθνομηδενιστική, ποὺ τρανεύει παιδιὰ χωρὶς τὶς ἀνοξείδωτες ἀρετές μας. Εἶναι μία παιδεία ποὺ δὲν συναντᾶς στὰ βιβλία της λέξεις ριζιμιές, ὅπως πατρίδα, ἔθνος, Παναγία, φιλότιμο, λεβεντιά, θυσία. Παιδεία ποὺ ἀπροκάλυπτα τὴν ὀνομάζω σύγχρονο παιδομάζωμα.  Θὰ τὸ ξαναγράψω κι ἂς γίνομαι κουραστικός. Μόνο ἡ Παιδεία ποὺ ἀρδεύεται ἀπὸ τὴν Παράδοση τοῦ Γένους μπορεῖ νὰ μᾶς σώσει!! Αὐτὴ ἡ Παιδεία θὰ ὁδηγήσει στὸν ἐπαναγνισμό μας. Ὅμως δὲν θέλουμε ἀνθρώπους μὲἦθος καὶ ἀρετή. Θέλουμε μάζες ἱκανὲς γιὰ κάθε παλιανθρωπιά. νθρώπους χωρς μνήμη. Καὶ χωρὶς μνήμη, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὸν Ὅμηρο, μεταμορφώνεσαι σὲ χοῖρο, λησμονεῖς τὴν πατρίδα, ξεχνᾶς ποιὸς εἶσαι. Ἡ Κίρκη εἶναι παροῦσα στὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο…
.                      Κεντρὶ φαρμακωμένο τοῦ κράτους-σκαντζόχοιρου εἶναι ἡ ἐθνική του ἄμυνα. Στὴν Κύπρο, ὁ μεμέτης «γκρίζος λύκος», σταμάτησε τὸν χρόνο καὶ ἐπαναλαμβάνει, συνεχίζει τὸ ἔργο τοῦ «Ἀττίλα» τὸν Ἰούλιο τοῦ 1974. Πῶς ἀντιδρᾶ ὁ σκαντζόχοιρος; κρύβει τὸ κεφάλι του, «συσφαιροῦται», ὅπως λέει τὸ λεξικό. (Ἕτοιμος εἶμαι νὰ γράψω κάτι γιὰ τὸ «οὖρος» καὶ τὶς συνέπειές του, ἀλλὰ σέβομαι τοὺς ἀναγνῶστες). Νὰ θυμίσω ποιὰ χώματα καὶ ἱερὰ κόκαλα εἶναι θαμμένα σ’ αὐτά, ποὺ ἀπειλεῖ ἀνατολίτικη κτηνωδία. Στὰ «Φυλακισμένα Μνήματα» εἶναι θαμμένος ὁ Γρηγόρης Αὐξεντίου, ὁ ὁποῖος ὑπηρέτησε ὡς ἔφεδρος ἀξιωματικός τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ καὶ στὸ χωριὸ Ἀκρίτας τοῦ Κιλκὶς γύρω στὸ 1952. Προσπάθησε νὰ μπεῖ στὴ σχολὴ Εὐελπίδων, ἀλλὰ ἀπορρίφθηκε λόγῳ… ὀρθογραφίας! Δὲν γνώριζε τὴν καθαρεύουσα γλῶσσα. Ἤξερε ἄλλη γλῶσσα… Δὲν φωτίζει μὲ τὸν λόγο του, ἀλλὰ μὲ τὸ κορμί του. Δὲν λέει λόγια ἐμπρηστικά, γίνεται ὁ ἴδιος λαμπάδα. «Βγὲς ἔξω, παραδώσου νὰ σωθεῖς», τοῦ φώναζαν 1000 Ἄγγλοι ἔξω ἀπὸ τὸκρησφύγετό του κοντὰ στὴ Μονὴ Μαχαιρᾶ. «Μολὼν λαβὲ» ἀποκρινόταν. Τὸν ἔκαψαν καὶ ἔγινε ὁλοκαύτωμα. ΟἱἌγγλοι δολοφόνοι καὶ κατακτητές, καλοῦν τὸν Πιερὴ Αὐξεντίου – τὸν πατέρα τοῦ Γρηγόρη Αὐξεντίου, τοῦ θρυλικοῦἀητοῦ τοῦ Μαχαιρᾶ– στὶς Κεντρικὲς Φυλακὲς τῆς Λευκωσίας, γιὰ νὰ ἀναγνωρίσει δῆθεν τὸν νεκρὸ γιό του. Ἤθελαν νὰ τὸν δοῦν νὰ λυγίζει. Ὁ τραγικὸς πατέρας δὲν λύγισε. Ἀντικρίζει ἀγέρωχα τὸ λαμπαδιασμένο λείψανο τοῦμοναχογιοῦ του καὶ ἀπαγγέλει τοὺς παρακάτω αὐτοσχέδιους στίχους, ποὺ μοσχοβολοῦν καὶ κρύβουν στὶς φυλλωσιές τους ὅλες τὶς ἡρωικὲς σελίδες τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας:

Δὲν κλαίω ποὺ σὲ ἔχασα
ποὺ σ’ εἶχα γιὰ καμάρι
Κλαίω ποὺ δὲν ἔχω ἄλλο γιὸ
τὴ θέση σου νὰ πάρει!

.                      Γιορτὴ Δημοκρατίας (ἢ Δειμοκρατίας, «δεῖμος» σημαίνει φόβος στὰ ἀρχαιοελληνικά), γιόρτασε τὸκράτος-σκαντζόχοιρος τὶς προάλλες. Κάλεσε καὶ «πρόσφυγες καὶ μετανάστες» ἡ κεφαλή. Σαφὲς τὸ μήνυμα, τὸφαρμακερὸ ἀγκάθι ποὺ μᾶς ματώνει: «Τούτη τὴν πατρίδα δὲν τὴν ἔχομεν ὅλοι μαζὶ» οἱ Ἕλληνες. Τὴν μοιραζόμαστε πιὰ μὲ τοὺς μωαμεθανούς. Ἀχνίζει ἀκόμη τὸ αἷμα τῶν ἀγωνιστῶν ποὺ θυσιάστηκαν νὰ γλιτώσουμε ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ. Ἔδιωξε τὸ κράτος-σκαντζόχοιρος ἴσως καὶ 800.000 «Ἑλληνάκια», ποὺ λέει καὶ ὁ Ἐλύτης, καὶ τὰ ἀντικαθιστᾶ μὲἑκατομμύρια ὀπαδῶν τῆς σαρίας καὶ τοῦ «ἱεροῦ πολέμου».  (Ἂν δὲν ἀπαλλαχθοῦμε ἀπὸ τοὺς προσκυνημένους σκαντζόχοιρους, νὰ ἑτοιμαζόμαστε γιὰ ἱστορικὴ εὐθανασία. Ἔφυγε ὁ ἀνθὸς τῆς πατρίδας, μία κανονικὴ «λεηλασία ἐγκεφάλων», ποὺ μὲ αἷμα καὶ δάκρυα σπούδασαν οἱ γονιοί τους καὶ μᾶς ἦρθαν Σομαλοί, Ἀλγερινοί, Πακιστανοὶ καὶ Ἀφγανοὶ ποὺ τὰ κράτη τους, εἶναι ἐχθρικά, μᾶς μισοῦν καὶ συμμαχοῦν μὲ τὴν Τουρκιά. Ἔρχονται δηλητηριασμένοι, χωρὶς ἴχνος εὐγνωμοσύνης γιὰ τὴν φιλοξενία. Παράνοια ἀπερίγραπτη. Ἐσχάτη ὥρα ἐστι!!).
.                     Ὁ στόχος, ὅσοι Ἕλληνες ἀπομείναμε στὸ ἁλίκτυπο αὐτὸ γαλάζιο ἀκρωτήρι τῆς Μεσογείου, πρέπει νὰ εἶναι ἕνας: «Νὰ βουλιάξουμε»  τὸν σκαντζόχοιρο, νὰ «φαγωθεῖ» ἡ κεφαλή του. Τὰ διλήμματα ἀριστεροὶ ἢ δεξιοὶσκαντζόχοιροι εἶναι γιὰ τοὺς ἀφελεῖς ἢ τοὺς ἰδιοτελεῖς.
.                      Μόνο ἔτσι θὰ γιορτάσει ὁ Ἑλληνισμὸς τὴν ΝΙΚΗ του.

, , ,

Σχολιάστε

ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ: «ΑΣΚΙΑ Μ’ ΑΓΕΡΑ ΚΑΙ ΚΟΥΦΙΑ ΚΑΡΥΔΙΑ» (Δ. Νατσιός)

λλαγς στν Παιδεία:
«
σκι μ’ γέρα κα κούφια καρύδια»

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Οὐδὲν καινὸν καὶ ὅλα κενὰ» (Μ. Χάκκας)

.                            Στὰ τριάντα περίπου χρόνια ποὺ εἶμαι δάσκαλος μάχιμος, «μὲ τὴν κιμωλία στὸ χέρι», πέρασαν ἀπὸ τὸ πολύπαθο ὑπουργεῖο Παιδείας δεκάδες ὑπουργοί, ὑφυπουργοί, «γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι» ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός. Ἀπὸ τὴν μεταπολίτευση καὶ ἕως σήμερα ὑπολογίζονται σὲ καμμιὰ τριανταριά, διπλάσιοι οἱ ὑφυπουργοί, ὅλοι τους μεταρρυθμιστές, ἀνακαινιστές, ἀναπτερωτὲς καὶ στὸ τέλος… «μηδὲν στὸ πηλίκιο» ποὺ θὰ ἔλεγε καὶ ὁ ΓΑΠ, ποὺ διετέλεσε καὶ αὐτός, δύο φορὲς μάλιστα, ὑπουργὸς στὸ πιὸ κρίσιμο κυβερνητικὸ πόστο, μετὰ τὸν πρωθυπουργό.
.                            Μία παρένθεση. Ἕνα ἀνέκδοτο ποὺ δημοσιεύτηκε σὲ ἀθηναϊκὸ περιοδικὸ τὸ 1878, ὑποδηλώνει τὴν ἀναξιοκρατία, τὴν τιποτοκρατία καλύτερα, τὶς ποταπὲς συναλλαγὲς καὶ τὴν, ἀναρριχητικῷ τῷ τρόπῳ, ἄνοδο τῆς ἀσημαντότητας. Ὁ σουλτάνος διόρισε βεζύρη -(ὑπουργὸ) – ἕναν ἄνθρωπό του, ἐντελῶς ἀστοιχείωτο καὶ κακοήθη, Χασάνης τὸ ὄνομά του. Ἀρρωσταίνει βαριὰ ὁ πατέρας τοῦ Χασάνη, καλεῖτὸν γιό του, τὸν ἀσπάζεται καὶ τοῦ λέει:
–Παιδί μου. Τώρα ποὺ θὰ πάω στὸν Κάτω Κόσμο, ἂν μὲ ρωτήσουν πῶς πάει τὸ δοβλέτι (=κράτος), τί νὰ πῶ;
–Πές τους ὅτι ὁ Χασάνης ἔγινε βεζύρης καὶ θὰ καταλάβουν!…
.                            Μπαλτάς, Γαβρόγλου, Σπηλιωτόπουλος, Γιαννάκου, Φίλης, ΓΑΠ, Σημίτης ἀπὸ τὸν ἕνα Χασάνη στὸν ἄλλο ἡ ἔρμη ἡ Παιδεία, ἄνθρωποι ἀνίδεοι, ἀνονήρευτοι, ἄγευστοι τοῦ μεγαλείου ποὺ κομίζει ἡ παράδοσή μας, μετριότητες ποὺ ὁ καθένας τους ἔμπηγε καὶ ἀπὸ ἕνα καρφὶ στὸ φέρετρο τῆς, πάλαι ποτέ, ἀνθρωποποιοῦ, Ἑλληνικῆς Παιδείας.
.                            Ἐπιστρατεύτηκε καὶ ἡ λέξη ποὺ συνοδεύει τὸ νέο νομοσχέδιο: ἀναβάθμιση. Μάλιστα. Ὡς συνήθως ἡ πρόθεση «ἀνὰ» καρυκεύει τὸ ἐγχείρημα καὶ «διασκεδάζει» τὴν δυσοσμία. Ἔχει χρησιμοποιηθεῖπολλάκις. Ἀνακαίνιση, ἀναγέννηση, ἀναπτέρωση, ἀναμόρφωση, ἀνανέωση καὶ ἀνατίναξη ἢ ἀνασκολόπιση (=παλούκωμα), ποὺ θὰ ἦταν πιὸ ταιριαστά.
.                            Μελετῶ τὶς ἀλλαγὲς ποὺ δημοσίευσε τὸ ὑπουργεῖο, γιὰ «ἀναβάθμιση τοῦ σχολείου καὶἐνδυνάμωση τῶν ἐκπαιδευτικῶν», συνοδευόμενες ἀπὸ ἕναν «ὁδηγὸ 17 σημείων», ποὺ θὰ «ἀπογειώσουν» τὸσχολεῖο καὶ θὰ ἐνδυναμώσουν ἐμᾶς τοὺς ἐκπαιδευτικούς, γιατί ὄντως αἰσθανόμαστε καὶ ὑποφέρουμε ἀπὸἀδυναμία. Παρελαύνουν καὶ πάλι οἱ ἠχηρὲς «ἀναβαθμίσεις». Ἡ ἀξιολόγηση, ἡ αὐτονομία τοῦ σχολείου, τὸπολλαπλὸ βιβλίο, ἡ ἐνταξιακὴ ἐκπαίδευση, ἐπιλογὲς στελεχῶν, κληρικοὶ πτυχιοῦχοι καὶ λοιπά. Διαβάζω τὴν ἀπάντηση στὴν ἐρώτηση «ποιὰ εἶναι ἡ βασικὴ φιλοσοφία τοῦ νομοσχεδίου». «Στόχος εἶναι ἡ δημιουργία ἑνὸς ἀκόμη καλύτερου σχολείου γιὰ τὰ παιδιά μας, ποὺ ἐξασφαλίζει ὅλα τὰ ἀπαραίτητα ἐφόδια γιὰ τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον τους…». Ψάχνω ἐναγωνίως στὰ κείμενά τους νὰ ἐντοπίσω κάπου τὴν φράση «ἑλληνικὴπαιδεία», κάτι ποὺ νὰ ξεφεύγει ἀπὸ τὶς τετριμμένες, ἀφόρητες καὶ κουραστικὲς φλυαρίες, κάτι ποὺ νὰ ἔχει ἄρωμα καὶ εὐωδία Ρωμιοσύνης, ποὺ νὰ ἔχει φῶς ἐν μέσῳ τῆς ζοφερῆς ἀμάθειας καὶ ἀπαιδευσίας. Τίποτε.
.                            Καὶ ρωτῶ: Ποιά εἶναι αὐτὰ τὰ ἀπαραίτητα ἐφόδια ποὺ ἐξασφαλίζουν τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον τῶν μαθητῶν μας; Τὸ πολλαπλὸ βιβλίο; Τί λογῆς θὰ εἶναι αὐτὰ τὰ βιβλία; Ἀπαντῶ. Βιβλία «πανέρια μὲ ὀχιὲς» θὰ μᾶς προτείνουν, ποὺ θὰ ψάχνεις κείμενα μὲ ἰθαγένεια ἑλληνική. Ἀξιολόγηση ἐκπαιδευτικῶν χρειάζεται ἢνὰ ἐκπαραθυρωθοῦν ἀπὸ τὰ παιδαγωγικὰ τμήματα ὅλοι οἱ ἐθνομηδενιστὲς καθηγητές τους, ποὺ μᾶς στέλνουν στὰ σχολεῖα νέους δασκάλους γεμάτους δηλητήρια κατὰ τῶν ἱερῶν καὶ ὁσίων μας, σχολὲς αἰχμάλωτες ἀπὸ τὴν κάθε Ρεπούση, ποὺ συνεχίζει νὰ διακινεῖ τοὺς «συνωστισμούς» της,  ἢ ἄλλοι ὁμοφρονοῦντες της, μὲ τὶς ἀντιρατσιστικὲς τσιρίδες τους καὶ τὴν προώθηση τῆς διαστροφῆς-«διαφορετικότητας»; Γιατί λείπει ἡ πατρίδα καὶ τὰ τζιβαϊρικά της ἀπὸ τὸ σχέδιο ἀναβάθμισης τῆς Παιδείας; Δὲν ἔχουν ἀντιληφθεῖ ὅτι ἡ τωρινὴ ἐκπαίδευση ἀφήνει τὰ παιδιὰ ἔκθετα σὲ κάθε κίνδυνο καὶἀπειλή, ἄρριζα, ἕτοιμα νὰ πέσουν μὲ τὸ πρῶτο φύσημα τοῦ ἀνέμου; Γιατί δὲν μᾶς λένε τί εἴδους ἄνθρωπο θέλουν σήμερα; Μὲ τὶς νέες τεχνολογίες, μὲ τὶς ξένες γλῶσσες, μὲ τὴν σεξουαλικὴ ἀγωγὴ ἀπὸ τὸνηπιαγωγεῖο, θὰ λάβουν τὰ ἐφόδια γιὰ τὸ μέλλον; Αὐτὸ εἶναι Παιδεία; Δὲν ἔχουν καταλάβει ὅτι τὰ παιδιὰαἰσθάνονται ναυτία ἀπὸ ὅλον αὐτὸν τὸν πνευματικὸ ὑποσιτισμὸ καὶ τὶς ἀκαθαρσίες τύπου «Μέγας Ἀλέξανδρος καὶ Κοκκινοσκουφίτσα»; Ποιός τοὺς εἶπε καὶ ποῦ τὸ βρῆκαν γραμμένο ὅτι τὰ παιδιά μας «φιλοδοξοῦν» νὰ γίνουν ἐξαρτήματα τῆς ἑτοιμόρροπης μηχανῆς τους, ποὺ τὰ πολτοποιεῖ, τὰ μετατρέπει σὲἀνδράποδα; Ἀφοῦ τὸ σχολεῖο τους εἶναι καλὸ καὶ θὰ γίνει καλύτερο, γιατί δραπετεύει, κυριολεκτικά, στὸἐξωτερικὸ ἡ «χρυσὴ νεολαία», ὅπως τὴν ὀνόμαζαν κάποτε, μία πραγματικὴ λεηλασία ἐγκεφάλων;
.                            Εἶναι δυνατὸν νὰ διακονεῖς τὴν Παιδεία ἀπὸ τὸ ὑψηλότερο  ἀξίωμα, ὑπουργός, νὰπαρουσιάζεις ἐν χορδαῖς καὶ ὀργάνοις τὸ νέο νομοσχέδιο ἀναβάθμισης τῆς ἑλληνικῆς, ἐπαναλαμβάνω ἑλληνικῆς Παιδείας, καὶ νὰ μὴν ἀναφέρεις ὅτι στόχος τῆς Παιδείας εἶναι νὰ μορφώσει τὸν αὐριανὸ Ἕλληνα πολίτη, ὁπλισμένο μὲ τὶς ἀειθαλεῖς ἀρετὲς τοῦ λαοῦ μας, τὴν φιλοπατρία, τὴν πίστη, τὴν ἀκεραιότητα τοῦχαρακτήρα, τὸ χιλιοτραγουδισμένο φιλότιμο, τὸ σέβας στὸν ἱερὸ θεσμὸ τῆς οἰκογένειας, τὴν τελευταία Μεγάλη τοῦ Γένους Σχολή; Καμμιὰ ἀναβάθμιση ἢ μεταρρύθμιση δὲν θὰ ἀναστήσει τὸ ἄταφο πτῶμα τῆς Παιδείας, ὅσο ἔχουμε ὑπουργοὺς καὶ πρωθυπουργοὺς «Χασάνηδες», τυφλοὺς σὰν ἐκείνους τοὺς οἰκιστὲς τῆς Χαλκηδόνας, ποὺ δὲν ἔβλεπαν ἀπέναντί τους τὴν πανώρια περιοχὴ ποὺ ἔμελλε νὰ γίνει ἡ Βασιλεύουσα Πόλη τῆς οἰκουμένης. «Πόλη» γιὰ μᾶς εἶναι τὰ ἀδαπάνητα κοιτάσματα τῆς ἐξαίσιας Παράδοσής μας.
.                            Ἡ μόνη λύση εἶναι μία: Νὰ συσταθοῦν σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα «Φροντιστήρια Ἑλληνικῆς Παιδείας». Ἂς μὴν περιμένουν οἱ γονεῖς ἀπὸ τὸ κράτος ὅτι θὰ «ἐφοδιαστοῦν» τὰ παιδιά τους. Τὰ μόνα «ἐφόδια» ποὺ λαμβάνουν εἶναι ἀκαταστασία, ἐξάρτηση ἀπὸ τὶς νέες τεχνολογίες, ἀποαθωοποίηση, ἀφιλοπατρία καὶ ἀθεΐα.
.                            Ὅπως, λοιπόν, ὑπάρχουν φροντιστήρια ἰδιωτικὰ ξένων γλωσσῶν ἢ σχολὲς μουσικῆς, ἔτσι νὰ ἱδρυθοῦν καὶ φροντιστήρια, ὅπου θὰ διδάσκονται τρία μαθήματα ποὺ προσφέρουν ταυτότητα καὶκαλλιεργοῦν τὰ γερὰ καὶ τρανὰ γράμματα τοῦ ἔθνους: Γλώσσα, Ἱστορία καὶ Θρησκευτικά. Ὑπάρχουν δάσκαλοι καὶ καθηγητὲς συνταξιοῦχοι, πραγματικὰ διαμάντια, ἔμπειροι καὶ μορφωμένοι, ἀλλὰ κυρίως μὲἀναφορὰ στὴν Πίστη καὶ τὴν Πατρίδα. Αὐτοὺς νὰ «ξετρυπώσουμε» καὶ ὅσους νέους, ἀδιόριστους δασκάλους, κάνουν τὸν σταυρό τους καὶ «δακρύζουν», ὅταν ὑψώνεται ἡ γαλανόλευκη σημαία μας. Γιὰ νὰσωθεῖ ἡ μαγιὰ τοῦ Μακρυγιάννη, γιὰ νὰ ζήσει ἡ Ἑλλάδα.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

Ο ΝΟΜΟΣ καὶ Ο … ΥΠΟΝΟΜΟΣ ( Δ. Νατσιός)

Ὁ νόμος καὶ ὁ… ὑπόνομος

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                Ἀρκεῖ νὰ παρακολουθήσεις ἢ νὰ διαβάσεις ἕνα δελτίο εἰδήσεων στὰ ἀφηνιασμένα Μέσα Μαζικῆς Ἐκχαυνώσεως (ΜΜΕ) καὶ νὰ μαυρίσει ἡ ψυχή σου, νὰ ἀπελπιστεῖς, νὰ τρομοκρατηθεῖς. Πρώτη ὕλη τους, ἡ βία, τὸ ἔγκλημα, ὁ βόρβορος τῶν σεξουαλικῶν διαστροφῶν. Ἀνοίγει ἡ καταπακτὴ καὶ εἰσπνέεις τὶς ἀναθυμιάσεις τοῦ κοινωνικοῦ ὑπονόμου.
.                Πρώτη εἴδηση, ὁ λεγόμενος «πιλότος», ἔτσι τὸν ἀποκαλοῦν, καὶ ὄχι δολοφόνο, γιατί εἶναι «κοντινός» τους, εὐπαρουσίαστος, καλοπερασάκιας, ἕνα ἀνισόρροπο κάθαρμα.
.                Δεύτερη εἴδηση, ὁ βιασμὸς μιᾶς κοπέλας, ἐγκύου, μὲ νοητικὴ καθυστέρηση, ἀπὸ τοὺς προσφιλεῖς τους «πρόσφυγες καὶ μετανάστες», αὐτοὺς ποὺ «λιάζονταν» καταπῶς μᾶς ἔλεγε ἡ Τασία τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Ἀνθρωπόμορφα κτήνη, Πακιστανοὶ καὶ Ἀφγανοὶ λαθρομετανάστες, συρφετώδεις στρατιὲς νεαρῶν μωαμεθανῶν, ποὺ μεταφέρουν τὰ ἀήθη καὶ ἀηδῆ ἤθη τους, τὴν κτηνωδία τους, στὴν πατρίδα μας, γιατί ὅλη αὐτὴ ἡ ἀνάξια λόγου νεοταξικὴ λέπρα, ποὺ μᾶς κυβερνᾶ, ἀποφάσισε νὰ μᾶς ἐξαφανίσει, νὰ μᾶς μετατρέψει σὲ πακιστανικὸ ἢ σομαλικὸ ἐμιράτο.
.                     Τρίτη εἴδηση, ὁ ἀπαραίτητος καθημερινὰ παιδοβιαστής, ποὺ «ψαρεύει» μικρὰ παιδιά, τέρατα δαιμονικά, ἀκροβολισμένα στὰ σκοτάδια τοῦ διαδικτύου, λύκοι ὠρυόμενοι, ἕτοιμοι νὰ κατασπαράξουν δροσερὲς ψυχὲς καὶ ζωές.
.                       Τέταρτη, Πέμπτη… εἴδηση ἐγκλήματα, φόνοι, βιασμοί, ληστεῖες, ἀπάτες, ἀνομίες… ἡ σύγχρονη Ἑλλάδα. Καὶ τὸ κοινὸ – θεατές, ἀκροατὲς ἀναγνῶστες- ὑποκύπτει μοιρολατρικὰ στὴν φορὰ τῶν πραγμάτων, στὸ «τίποτε πιὰ δὲν μὲ ἐκπλήσσει» καὶ ἀποχαυνωμένο, «παιδαγωγεῖται» στὴν εὐτέλεια, ἀπολαμβάνοντας, πολλὲς φορές, τὰ διαδραματιζόμενα καὶ ἀνυπομονώντας γιὰ τὴν συνέχεια. Ὁ σκοπός, ἀνεπαισθήτως, ἐπιτυγχάνεται. Ἀνοχή, μοιρολατρία, «νὰ μάθουμε νὰ ζοῦμε μὲ τὸν κίνδυνο», εἶναι φυσιολογικὴ ἐξέλιξη, κλειστεῖτε μέσα, μὲ τὴν τηλεόραση καὶ τὸ ψυγεῖο ἀγκαλιά. Νὰ «βόσκουμε τὰ πάθη μας», ἔτσι θὰ γλιτώσουμε καὶ ἀπὸ τὸν ἰὸ ἐξ ἄλλου. (Ἕνα εὐφυὲς ρητὸ λέει: «Ἂν θέλεις νὰ δεῖς τὴν Ἑλλάδα τοῦ μέλλοντος, ἐπισκέψου τὴν σημερινὴ Ἀμερική». Διαφωνεῖ κάποιος; Στὶς ΗΠΑ διαβάζαμε ἢ βλέπαμε στὶς κινηματογραφικὲς ταινίες, γιὰ ἀπροσπέλαστα «γκέτο» λόγῳ ἐγκληματικότητας, γιὰ μαζικές, κατὰ συρροήν», δολοφονίες, γιὰ ἐγκλήματα σὲ «πολυσύχναστα μέρη», σκηνὲς «φὰρ οὐέστ» θὰ μᾶς πεῖ ἡ ὅλο «λάμψη καὶ γοητεία»… κυραΣία. Μόνο ποὺ τώρα φτάσαμε κι ἐμεῖς σ’ αὐτὸ τὸ σημεῖο. Τὸ ρητὸ πλέον δὲν ἰσχύει).
.            Τὸ κρίσιμο ὅμως ἐρώτημα εἶναι τὸ γιατί μεταβάλλεται ἡ πατρίδα σὲ «παράδεισο» τοῦ ἐγκλήματος; Γιατί τέτοια καὶ τόσα ἐγκλήματα πού, κατὰ τὴν τρέχουσα κοινοτοπία, ἀφήνουν «ἄφωνη τὴν Κοινὴ Γνώμη»;
.           Ἐν πρώτοις, εἰσαγωγικά, θὰ παραθέσω ἕναν μύθο, ποὺ φέτος «ἔπεσε» καὶ στὶς Πανελλήνιες Ἐξετάσεις. Εἶναι ὁ περίφημος μύθος ποὺ ἀναφέρει ὁ Πλάτων στὸν «Πρωταγόρα». Ἐκεῖ διαβάζουμε πώς, ὅταν ὁ Δίας ἔφτιαξε τὸν κόσμο, προίκισε τὰ ζῶα μὲ διάφορα χαρακτηριστικὰ (φτερά, νύχια, δύναμη, ταχύτητα). Ὅμως τὸν ἄνθρωπο τὸν ἄφησε ἀνεφοδίαστο (κυρίως χωρὶς τὴν πολιτικὴ τέχνη, τὴν ἱκανότητα συμβίωσης). Οἱ ἄνθρωποι ὅμως ἐξοντώνονταν ἀπὸ τὰ θηρία. Τότε ὁ Ζεύς, ἐπειδὴ φοβήθηκε γιὰ τὸ γένος μας μὴν ξεκληριστεῖ, στέλνει τὸν Ἑρμῆ νὰ φέρει στοὺς ἀνθρώπους τὴν Αἰδὼ καὶ τὴν Δίκη (τὴν ντροπὴ καὶ τὴν δικαιοσύνη). Ἔτσι θὰ διακανονιζόταν ἡ ἁρμονία τῶν σχέσεων στὶς πολιτεῖες. Τὸν ρώτησε ὁ Ἑρμῆς, μὲ ποιὸ τρόπο νὰ τὶς κατανείμει. Σὲ λίγους, ὅπως σὲ ἄλλες τέχνες, ἢ σὲ ὅλους τους ἀνθρώπους; «Σὲ ὅλους νὰ τὶς μοιράσεις», λέει ὁ Δίας, «καὶ ὅλοι ἂς μετέχουν σ’ αὐτὰ τὰ δύο… Καὶ βάλε νόμο, ἀπὸ ἐμένα διαταγμένο, ὅποιος δὲν μπορεῖ νὰ μετέχει στὴν Αἰδὼ καὶ στὴν Δίκη νὰ τὸν σκοτώνουν ὡς ἀρρώστια τῆς πόλης». («Καὶ νόμον θὲς παρ’ ἐμοῦ, τὸν μὴ δυνάμενον αἰδοῦς καὶ δίκης μετέχειν, κτείνειν ὡς νόσον τῆς πόλεως», Πρωταγόρας ΧΙΙ). Ὁ πλατωνικὸς μύθος εἶναι σαφής. Οἱ ἀναιδεῖς, οἱ ἀδιάντροποι καὶ οἱ ἄδικοι εἶναι νόσοι μίας κοινωνίας καὶ πρέπει νὰ «σκοτώνονται», δηλαδὴ νὰ τιμωροῦνται αὐστηρότατα καὶ ὄχι μὲ τὸν νόμο Παρασκευόπουλου καὶ τῆς σάπιας πολιτείας. (Οἱ δύο, δηλαδή, «ἠθικοὶ αὐτουργοὶ» τῶν ἐγκλημάτων).

Γιατί, λοιπόν, τὰ τόσα ἐγκλήματα;

.                       Πρῶτον: ρχ κα ρίζας τς γκληματικότητας εναι τιμωρησία καὶ ἂς ἀφήσουμε τὰ σαλιαρίσματα περὶ δικαίου ἐπιείκειας καὶ τὶς ἀερόπλαστες διακηρύξεις, τὶς «χαζομάρες» περὶ ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, σωφρονισμοῦ καὶ λοιπὲς ἠχηρὲς ἀνοησίες. (Δὲν εἶμαι νομικὸς καὶ ζητῶ συγγνώμη γιὰ τὴν ὁρολογία). Αὐτὸ τὸ κατανοοῦν ὅλοι τους καὶ δὲν ἔχει καμμιὰ ἀξία νὰ παραθέσω, τὸ πόσα ἐγκλήματα, φρικαλέα καὶ ἀποτρόπαια, ἔγιναν ἀπὸ «εὐεργετημένους» λόγῳ τοῦ νόμου Παρασκευόπουλου. Τί σκέφτεται ὁ ἁπλὸς κόσμος; Ἂν σάπιζαν στὴν φυλακή, ἔβγαιναν μόνο στὸ φέρετρο, οἱ ποικιλώνυμοι φονιάδες, τὰ κτήνη ποὺ βιάζουν, οἱ παιδοβιαστές, οἱ ναρκέμποροι, θὰ τολμοῦσαν μὲ περισσὴ εὐκολία κάποιοι νὰ ἐγκληματίσουν; Ὁ «πιλότος» τους, τὰ μωαμεθανικὰ ταγκαλάκια ποὺ μαγάριζαν καὶ κακοποιοῦσαν ἕνα ἀβοήθητο πλάσμα τοῦ Θεοῦ, ὁ Βούλγαρος ποὺ κτηνωδῶς βίαζε ἐπὶ ὧρες –αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν-μία γυναίκα ποὺ ἔβγαζε τὸ ψωμί της, σκουπίζοντας τὶς βρομιές του, ὁ κάθε «βλαμμένος» Κουφοντίνας ποὺ μᾶς κουνάει τὸ δάκτυλο, θὰ τολμοῦσαν νὰ τὸ πράξουν, ἂν ἤξεραν ὅτι θὰ βγοῦν ἀπὸ τὴ φυλακή, πηγαίνοντας, ὄχι στὸ σπίτι, ἀλλὰ στὸ νεκροταφεῖο, ὅπου θὰ βρεῖ ἡ ἀηδία τὴν τελευταία της κατοικία; (Καὶ γράφω γιὰ ἀνθρώπους ποὺ δὲν δείχνουν καὶ καμμιὰ μεταμέλεια γιὰ τὶς πράξεις τους. Οὔτε ἴχνος ἐνοχῆς).
.                       Δεύτερον: Γιατί, ἡ φερόμενη ὡς κυβέρνηση, δὲν νομοθετεῖ τὴν ἰσόβια κυριολεκτικὰ κάθειρξη; Τὸ «εὐρωπαϊκὸ κεκτημένο» φταίει; Κάποτε ὁ Μακρυγιάννης, ὅταν ὁ Γκούρας ἤθελε καπετανελίκια καὶ πρωτοκαθεδρίες, τοῦ εἶπε: «Νὰ τὴν χέσω τέτοια λευτεριά, ὅπου θὰ κάνω ἐσένα πασιά!!». Τὸ υἱοθετῶ, βάζοντας στὴν θέση τοῦ Γκούρα, τὴν Εὐρώπη. Μήπως, καὶ αὐτὸ εἶναι πιὸ πιστευτό, μᾶς θέλουν τρομοκρατημένους; Ἀπὸ τὴν μία ἡ Σκύλλα τοῦ κορονοϊοῦ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ Χάρυβδη τῆς ἐγκληματικότητας καὶ στὴν μέση ὁ παραιτημένος πολίτης, ὁ θολωμένος ἰδιώτης.
.             Τρίτον: Ἡ ἀτιμωρησία καὶ ἡ ἀναίδεια, ξεκινοῦν ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων, ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο κιόλας. (Παραπέμπω σὲ παλαιότερο ἄρθρο μου μὲ τίτλο: «Ἀναίδεια καὶ ἀτιμωρησία: Οἱ γάγγραινες τῆς πατρίδας»). Θὰ πῶ κάτι πολὺ ἁπλό. Βρίζουν, ἀθυροστομοῦν κάποιοι μαθητές  στὸ διάλειμμα. (Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο). Τοὺς ἀκούει ὁ δάσκαλος ἢ ὁ καθηγητής. Καὶ ρωτῶ τὴν ὑπουργὸ Παιδείας, ποὺ ὁ καημός της εἶναι ἡ εἰσαγωγὴ τῆς σεξουαλικῆς διαπαιδαγώγησης ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο κιόλας, γιὰ νὰ  «ξεπατωθεῖ», καὶ ἡ τελευταία Μεγάλη τοῦ Γένους Σχολή, ἡ οἰκογένεια. Πῶς ἀντιδρᾶ ὁ ἐκπαιδευτικός; Τί μπορεῖ νὰ κάνει; Ὡς δάσκαλος μάχιμος ἀπαντῶ. Τίποτε ἀπολύτως. Οἱ περισσότεροι κάνουν ὅτι δὲν ἀκοῦν, δὲν βλέπουν καὶ δὲν καταλαβαίνουν. Μήπως κάνω λάθος; Ὄχι.

Ὑπάρχει ἐλπίδα. Ναί. Μόνον ἂν ξεκουμπιστοῦν ἀπὸ τὸν σβέρκο μας, οἱ προσκυνημένοι, οἱ φερόμενοι ὡς κυβερνῆτες…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ «ΗΡΩΙΚΟ ΚΑΙ ΠΕΝΘΙΜΟ» ΣΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΚΙΛΚΙΣ (Δ. Νατσιός)

Μνημόσυνο «ρωικ κα πένθιμο» στν μάχη το Κιλκς

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                         Θέμα δημιουργήθηκε τοῦτες τὶς ἡμέρες μὲ τὴν ἐθνικὴ ὁμάδα τῶν Σκοπιανῶν. Τί περιμέναμε; «Κακοῦ κόρακος κακὸν ὠόν». Ὑπέγραφαν οἱ ἡμέτεροι, χαζοχαρούμενοι, τὴν προδοσία μὲ καπέλα καὶ μὲ ἀνόητους χαριεντισμοὺς γιὰ γραβάτες. Πασιχαρεῖς καὶ οἱΣκοπιανοὶ χαμαιλέοντες γιὰ τὸ ἀπρόσμενο δῶρο καὶ νόμιζαν, οἱ ἀνίκανοι προδότες, ὅτι θὰ σεβαστοῦν τὰ περὶ «Βόρειας» – οὔτε νὰ τὸγράψω δὲν ἀντέχω- ἄρθρα τῆς «συμφωνίας». Ἔτσι γίνεται στὶς προδοσίες. Οἱ Γερμανοὶ κατακτητὲς τὴν περίοδο τῆς Κατοχῆς, μετὰ τὴν προδοσία, ἐκτελοῦσαν τοὺς προδότες, γιατί τοὺς θεωροῦσαν παλιανθρώπους, ἱκανοὺς γιὰ κάθε ἀτιμία. Θὰ δοῦμε πολλά, θὰ πιοῦμε πολλὰφαρμάκια. Αὐτὸ ποὺ ματώνει τὴν καρδιά μας εἶναι ἡ παραίτηση τοῦ ἡγετικοῦ κατεστημένου. Οἱ προδότες περιφέρονται ἀδιάντροπα, λιτανεύουν τὴν ἀσημαντότητά τους, ὀνειροφαντάζονται ἐπανακατάληψη τῆς ἐξουσίας καὶ οἱ νῦν ὀρνιθοειδῶς καταπίνουν τὶς ἀσχημονίες τῶν Σκοπιανῶν. Καὶ σὲ λίγες μέρες τιμοῦμε τὴν τριήμερο ἐποποιία τοῦ Κιλκίς. Τί νὰ γιορτάσουμε; Μνημόσυνο, «ἡρωικὸ καὶ πένθιμο», πρέπει νὰ γίνεται μόνον ὑπὲρ τῶν πεσόντων ἀξιωματικῶν καὶ στρατιωτῶν μας καὶ τίποτε ἄλλο. Μὲ τὴν προδοτικὴ ὑπογραφὴ ἀκυρώθηκε ἡμάχη τοῦ Κιλκίς. Ὄχι τὸ αἷμα τῶν μαχητῶν, αὐτὸ τὸ πῆρε στὰ φτερά της ἡ δόξα. Ἀκυρώθηκε ὁ στόχος, τὸ ἐπίτευγμα τῆς μάχης. Στὴ μάχη τοῦ Κιλκίς, ὣς τὶς Πρέσπες, ἐντυπώθηκε μὲ ἀνεξίτηλα γράμματα ἡ μοναδικότητα τῆς Μακεδονίας. «Ἤσουν καὶ θα ᾽σαι ἑλληνική, Ἑλλήνων τὸ καμάρι». Τώρα δὲν θὰ ξανακουστεῖ σὲ σχολεῖο ὁ παιάνας. Πρόλαβαν νὰ ἀλλάξουν καὶ τὰ σχολικὰ βιβλία καὶ εἶναι συνένοχοι τῆς προδοσίας ὅσοι δάσκαλοι διδάσκουν καὶ  μιλοῦν γιὰ «Βόρεια»… Σκοπιανοκρατία.
.                         Αὐτὰ παθαίνεις ἂν σὲ κυβερνοῦν Γραικύλοι, ποὺ οἱ ἱστορικές τους γνώσεις, ἀρχίζουν μὲ τὴν γέννηση τοῦ Μὰρξ καὶτελειώνουν μὲ τὸ κρέμασμα τοῦ Βελουχιώτη.
.                          Ἂς τὰ ἀφήσω αὐτά, γιατί πιάνω τὴν μύτη μου ἀπὸ τὶς ἀναθυμιάσεις καὶ ἂς  γυρίσω πίσω, τότε ποὺ τὸ Γένος γινόταν λαμπάδα ἐλευθερίας.
.                         Ἔχω στὴν κατοχή μου ἕνα βιβλίο σπάνιο καὶ δυσεύρετο. Τιτλοφορεῖται: «Ἀθάνατη Ἑλλὰς» καὶ ὑπότιτλο «Ἐπικαὶσυρράξεις τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν Βουλγάρων». Συγγραφέας του ὁ Δ. Καλλίμαχος, ἐθελοντὴς ἱεροκήρυκας τῆς Ε΄ Μεραρχίας Πεζικοῦ, ποὺ ἀρίστευσε μὲ τὸν ἡρωϊσμό της κατὰ τὴν μάχη τοῦ Κιλκὶς-χωρὶς καμμιὰ νὰ ὑστερήσει. Ὁ ἐθελοντὴς ἱεροκήρυκας συμμετεῖχε, ὄχι μὲτὸ καριοφίλι ἀλλὰ μὲ τὸ πετραχήλι, στὶς μάχες τοῦ στρατοῦ, ἰδίως στὸ Κιλκίς, καὶ τὸ 1942 ἐξέδωσε τὸ βιβλίο στὴν Νέα Ὑόρκη, σὲ ἔκδοση τοῦ «Ἐθνικοῦ Κήρυκος» τῆς ἱστορικῆς ὁμογενειακῆς ἐφημερίδας. Τὸ βιβλίο εἶναι συγκλονιστικό, τὸ μελετᾶς μὲ δάκρυα, μελετᾶς τὰλαμπρὰ παλληκάρια… Στὴν σελ. 83 διαβάζω στὶς σημειώσεις του μετὰ τὴν μάχη:
«Ὁ ἀπέραντος χῶρος τοῦ θεάτρου τῆς μάχης ὡμοίαζε πρὸς μακελλεῖον. Καὶ ὅταν ἀντίκρυσα τὴν φρικιαστικὴν εἰκόνα καμένων σπαρτῶν καὶ ψημένων σωμάτων καὶ εἶδα σκοτωμένους μὲ τὴν λόγχην στὰ χέρια καὶ μὲ ἀποκρυσταλλωμένην εἰς τὸ πρόσωπον τὴν ψυχολογίαν τῆς ὁρμῆς καὶ τῆς χαλυβδίνης ἀποφασιστικότητος, ἐδάγκασα ἀσυναισθήτως τὰ χείλη ἀποθαυμάζων.
Ἀγγελιαφόρος τῆς Δ ΄Μεραρχίας ἐστάθη καὶ ἤκουσα νὰ ἀπαγγέλη:
«Στοῦ Κιλκὶς τὴν ὁλόμαυρη ράχη
περπατώντας ἡ Δόξα μονάχη
μελετᾶ τὰ λαμπρὰ παλληκάρια
καὶ στὴν κόμη στεφάνι φορεῖ
γινωμένο ἀπ’ ὀλίγα χαρτάρια
πούχαν μείνη στὴν ἔρημη γῆ».
(Ἡ μάχη διεξήχθη 19-21 Ἰουνίου 1913 ἐν μέςῳ φοβεροῦ καύσωνος. Τὰ σιταροχώραφα τοῦ Κιλκίς, ἐξ αιτίας τῶν ὀβίδων, πῆραν φωτιά. Πολλοὶ βαριὰ τραυματισμένοι στρατιῶτες μας ἀνήμποροι νὰ κινηθοῦν, κάηκαν ζωντανοί).
.                         Πόσα ἦταν τὰ λαμπρὰ παλληκάρια ποὺ ἔπεσαν ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδας; 10.000 περίπου ἀξιωματικοὶ καὶ στρατιῶτες μεταξὺ αὐτῶν ἐννέα διοικητὲς ταγμάτων καὶ συνταγμάτων ποὺ πήγαιναν μπροστὰ γιὰ νὰ ἐμψυχώσουν τοὺς μαχητές.
.                         Μεταξὺ αὐτῶν καὶ ὁ συνταγματάρχης Καμάρας, «εὐσεβής, φιλεύσπλαχνος, ἀγαθώτατος εὐθὺς καὶ εἰλικρινὴς καὶπράος». Τραυματίζεται θανασίμως ἀπὸ βλῆμα ὀβίδας. Διαβάζω:
«Γονατίζει ὁ εὐγενικὸς συνταγματάρχης καὶ μὲ τὸ λάμπον ξίφος του ἀκόμη εἰς τὰ χέρια ἀπευθύνει πρὸς τοὺς ἄνδρας του τὸν τελευταῖον χαιρετισμόν:
-Θάρρος, παιδιά, θάρρος, γενναῖοι μου!
Τὸ αἷμα τρέχει κρουνηδὸν ἀπὸ τὸ τραῦμα καὶ ὁ Καμάρας σωριάζεται. Ὅταν μετεφέρετο πρὸς τὰ χειρουργεῖα, ἀτενίσας διὰ τελευταίαν φορὰν τοὺς ἄνδρας του ἐδάκρυσε καὶ εἶπε:
-Ἄχ, ποὺ σ’ ἀφήνω σύνταγμά μου! Σᾶς χαιρετῶ καλά μου παλληκάρια καὶ μὲ τὴν εὐχή μου ὅλοι ἐμπρὸς νὰ δοξάσετε την τιμημένη μας πατρίδα». (σελ. 71).
.                         Τὴν ἴδια ἀνδρεία ἔδειξαν καὶ οἱ ἁπλοὶ στρατιῶτες. Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ σκηνὴ ποὺ περιγράφει ὁ Καλλίμαχος. Στρατιώτης τοῦ 22ου Σ.Π. τραυματίζεται στὸ χέρι. Τοῦ λένε νὰ φύγει γιὰ τὸ χειρουργεῖο.
«-Τί ἔκανε, λέει; Γιὰ μία τσουγκρανιὰ νὰ φύγω; Τὸ παλιοτόμαρό μου βαστάει ἀκόμη. Καὶ συνεχίζει τὸν ἀγώνα. Παίρνει δεύτερο βόλι καὶἐξακολουθεῖ νὰ μάχεται καὶ τὸ δεύτερο τραῦμα γίνεται τρίτο καὶ ἕπεται συνέχεια.
Ὅταν δὲν ἦτο δυνατὸν πλέον νὰ συνεχίσει τὸν ἀγώνα, λέει:
«-Μωρέ, δὲν μποροῦσα νὰ εἶχα κι ἄλλο παλιοτόμαρο, νὰ βγάλω αὐτὸ τὸ τρυπημένο καὶ νὰ βάλω τὸ καινούργιο;». (σελ. 76).
Μὲ ἐκεῖνα τὰ ἡρωικά… παλιοτόμαρα εἶναι ραμμένη ἡ γαλανόλευκη.
.                         Ἡ μάχη τοῦ Κιλκὶς ἔκρινε τὴν τύχη τῆς Μακεδονίας, τῆς Ἑλλάδος ὅλης. Χάθηκε ὁ ἀνθὸς τότε τοῦ Γένους. Καὶ ὅμως εἶναι ἀνύπαρκτη, ἀγνοεῖται ἀπὸ τὰ σχολικά τους τάχα καὶ βιβλία. Μία ἐλάχιστη τιμητικὴ ἀναφορὰ στὰ βιβλία ἱστορίας τοῦ δημοτικοῦσχολείου δὲν ἀξίζουν τόσοι ἥρωες; Μία φωτογραφία, νὰ πάρει ἡ εὐχή; Ζῶ στὸ Κιλκὶς καὶ ντρέπομαι, ὅταν ἔρχεται ἡ ὥρα νὰ διδάξω τοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους. Λέω στοὺς μαθητές μου ὅτι ἂν σκάψουμε τὴν αὐλὴ τοῦ σχολείου μας θὰ βροῦμε κόκκαλα Ἑλλήνων ἱερά. Τονίζω τὴν σπουδαιότητα τῆς μάχης, διαβάζουμε μεγαλειώδεις σκηνὲς θυσίας καὶ ἀντρειοσύνης. Καὶ πᾶς στὸ βιβλίο καὶ ἀντικρίζεις τὴν σιωπὴ καὶ τὴν περιφρόνηση. Γιατί;
.                         Νὰ κλείσω μὲ μία σκηνὴ ἀπὸ τὸ προαναφερόμενο βιβλίο. Καθὼς ξεκινοῦσε ἡ Ε´ Μεραρχία ἀπὸ τὴν Βέροια, γιὰ τὶς μάχες, παρελαύνοντας στοὺς δρόμους τῆς πόλης – ποῦ εἶναι αὐτοὶ ποὺ λένε ὅτι οἱ παρελάσεις εἶναι «μεταξικὸ» κατάλοιπο;- ἄκουσαν οἱστρατιῶτες «μία κρυστάλλινη φωνίτσα ἑνὸς κοριτσιοῦ, 12 χρονῶν ἀπὸ ἕνα παράθυρο:
-Ζήτω ὁ ἑλληνικὸς στρατός! Καὶ στὴ Σόφια!
Ἀμὴν Παναγία μου! Προσέθεσε μία γριούλα, σταυροκοπηθεῖσα, νὰ ἀναστηθεῖ ὁ Μελὰς ἀπὸ τὸ μνῆμα του!».
.                         Τότε ὁ ἀετὸς τῆς Μακεδονίας μας ἀναστήθηκε. Ἀπὸ τὴν προδοσία καὶ μετὰ κλείστηκε στὸν τάφο του, καρτερώντας…

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

 

,

Σχολιάστε

OΛΟΙ ΟI ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟI ΣΑΛΤΑΔΟΡΟΙ EΧΟΥΝΕ ΠΙΑΣΕΙ ΤA ΠΟΣΤΑ (Δ. Νατσιός)

Ὅλοι οἱ πνευματικοὶ σαλταδόροι ἔχουνε πιάσει τὰ πόστα.

Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.                 Νὰ ζητήσω, ἐν πρώτοις,  συγγνώμη ἀπὸ τοὺς ἀναγνῶστες, γιατί θὰ ἀναφερθῶ σὲ προσωπικό μου θέμα. Γράφω ἐδῶ καὶ τριάντα χρόνια καὶ εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ θὰ «ἐμπλακῶ» σὲ κείμενό μου.
.                        Πρὶν ὅμως παραθέσω ὅσα μὲ ἀφοροῦν μία ἐπισήμανση. Ὅσοι ἔχουμε καύχημα καὶ ἀπαντοχή μας τὴν πίστη στὸν Χριστό, ὁμολογοῦμε καὶ διατρανώνουμε αὐτὴν τὴν πίστη μας χωρὶς φόβο, ἀλλὰἐπαναλαμβάνω, μὲ καμάρι. Ἔχω πάντοτε κατὰ νοῦ, τὴν φράση τοῦ Μακρυγιάννη «ὅταν μο[υ πειράζουν τὴν πατρίδα καὶ θρησκεία μου, θὰ μιλήσω, θὰ ‘νεργήσω καὶ ὅ,τι θέλουν ἄς μου κάμουν» ἢ ὅπως καὶ ὁ ἀρχαῖος λόγος, διὰ στόματος τοῦ Ἀριστοτέλη, συνηγορεῖ «οἱ μὴ ὀργιζόμενοι εφ΄οἷς δεῖ ἠλίθιοι δοκοῦντες εἶναι». Ὅσοι δὲν ὀργίζονται, γι᾽αὐτὰ ποὺ πρέπει, εἶναι περίπου ἠλίθιοι. Ἔρχεται ἡ στιγμὴ ποὺ κάποτε ἀγανακτεῖς. Ἂν σιωπήσεις, θεωρεῖται ἀδυναμία καὶ σὲ ποδοπατοῦν. Ἂν μιλήσεις, κάποιοι σοῦ καταλογίζουν ἐγωισμό, ἔπαρση καὶ φαρισαϊσμό. Ἔχω ἀκούσει πολλὲς φορὲς τὴν ἀφόρητη κοινοτοπία, ἀπὸ κάποιους καθωσπρέπει τζιτζιφιόγκους, ὅταν ἀντιδρᾶς ἔντονα, ὑπερασπιζόμενος ὅσια καὶ ἱερά: «Δὲν τὸ περίμενα ἀπὸ σένα, εἶσαι καὶχριστιανός. Εἶσαι ὑποκριτὴς» καὶ λοιπὲς ἀξιοθρήνητες τιποτολογίες.
.                  
Θυμᾶμαι σὲ κάποιον ἀριστερομυαλοερίφη -οἱ γραικύλοι πού, κατὰ τὸ συνήθειό τους, ὅλα τὰ δεινά τῆς κοινωνίας τὰ ρίχνουν –βλασφήμως- στοὺς «παπάδες», στὴν Ἐκκλησία, στοὺς ρατσιστὲς ποὺ τὸ παίζουν πατριῶτες- ποὺ τοῦ εἶπα κατὰ λέξη: «Ἂν δὲν ἤμουν χριστιανός, ἤδη θὰ σὲ εἶχα πλακώσει στὸ ξύλο». (Ὁ ἅγιος Χρυσόστομος στὸν λόγο του «πρὸς Ἀνδριάντας» προτρέπει, ὅταν κάποιος βλασφημεῖ τὸν Θεό, κατὰ λέξη «ράπισον αὐτοῦ τὴν ὄψιν, σύντριψον τὸ στόμα, ἁγίασόν σου τὴν χεῖρα». Εἶναι ἀκόμη σύνηθες, ἐὰν κάποιος στραφεῖ, μετανοῶν, στὴν Ἐκκλησία καὶ μετέχει στὴν μυστηριακὴ ζωὴ –  Θεία Κοινωνία, νηστεῖες, ἐκκλησιασμὸς ὄρθρου βαθέος – νὰ ἀκούει ἀπὸ «φίλους» καὶ οἰκείους ἀκόμη, εἰρωνεῖες τοῦ τύπου «τί ἔγινες θεοῦσα», «θὰ βάλεις καὶ ράσο»… Στὸν «Εὐεργετινὸ» διαβάζουμε κάτι σχετικό. « Ὁ ὀρθῶς μετανοῶν ἀπὸἀνόμων χλευάζεται καὶ τοῦτο αὐτό ἐστι τεκμήριον εὐαρεστήσεως». Οἱ χλευασμοὶ εἶναι ἀπόδειξη οὐράνιας χαρᾶς. «Χαρὰ ἔσται ἐν τῷ οὐρανῷ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι» στὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιο).
.                     Ἂς ἔρθουμε ὅμως στὰ καθ’ ἑαυτόν. Πρὶν φτάσω στὸ τωρινὸ θὰ παραθέσω δύο γεγονότα. Πρὸτριετίας ἐκδιώχθηκα κακὴν-κακῶς ἀπὸ τὸν τηλεοπτικὸ σταθμὸ 4Ε. Γιὰ δέκα χρόνια ἀφιλοκερδῶς πάντοτε, ὅπως γίνεται στὰ περιφερειακὰ κανάλια, παρουσίαζα τὴν ἐκπομπὴ «Γράμματα Σπουδάματα». Μὲ εἶχε ἐπιλέξει ὁ μακαριστός, σπουδαῖος Γέροντας π. Θεόφιλος Ζησόπουλος, αἰωνία του ἡ μνήμη. Μὲ τὴν κοίμησή του, ἡ διάδοχη κατάσταση, σταμάτησε τὴν ἐκπομπή, μὲ ἀστεῖες δικαιολογίες, ὅπως «ἡ ἐκπομπὴ ἔκανε τὸν κύκλο της» ἤ, χειρότερα, «ἔληξε τὸ συμβόλαιό του», ὑπονοώντας ὅτι ἤμουν ἐπὶ πληρωμῇ στὸ κανάλι. Δὲν ἀντέδρασα, δὲν ἔγραψα τίποτε γιατί «ἐμεῖς οἱ χριστιανοὶ δεχόμαστε καρτεροψύχως τὶς ἀδικίες». Τέλος πάντων, δόξα τῷ Θεῷ.
.                     Πρὸ διετίας, ἤμουν προσκεκλημένος σὲ μεγάλη ἐνορία τῆς Μητροπόλεως Νεαπόλεως καὶΣταυρουπόλεως, γιὰ νὰ μιλήσω γιὰ τὰ νέα βιβλία τῶν Θρησκευτικῶν, τὰ νεοταξικά, προσηλυτιστικά, ἀπαράδεκτα γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία μας, ἐγχειρίδια, τὰ ὁποῖα καταδικάστηκαν καὶ ἀπὸ τὸ Συμβούλιο Ἐπικρατείας ὡς ἀντισυνταγματικά, προκαλώντας τὴν μῆνιν τῆς τότε ἀσημαντότητας ποὺ ὑποδυόταν τὸν ὑπουργὸΠαιδείας, Γαβρόγλου. Τὴν παραμονὴ τῆς ἐκδήλωσης μὲ ἐνημερώνουν ὅτι ὁ ἐπιχώριος Μητροπολίτης, ζήτησε -καὶ συνέβη- τὴν ἐξαίρεσή μου ἀπὸ τοὺς ὁμιλητές. (Ὑποθέτω ὅτι ἢ συμφωνοῦσε μὲ τὸ περιεχόμενο τῶν βιβλίων ἢ δὲν ἤθελε νὰ δυσαρεστήσει τοὺς τότε κυβερνῶντες). Δὲν μίλησα, δὲν ἔγραψα, δὲν ἀντέδρασα τότε. Τέλος πάντων, δόξα τῷ Θεῷ.
.                     Ἔρχομαι στὸ πρόσφατο συμβάν. (Γι᾽ αὐτὸ ὑπάρχουν ἐπιστολές). Στὶς 8 Ἀπριλίου τοῦ 2021, μετὰ καὶ ἀπὸ τηλεφωνικὴ ἐπικοινωνία μοῦ ἐστάλη ἐπιστολὴ ἀπὸ τὸν Δῆμο Βόλβης, διὰ τῆς ὁποίας προσκλήθηκα νὰ πραγματοποιήσω ὁμιλία γιὰ τὴν μάχη τῆς Ρεντίνας, στὶς 15 Ἰουνίου τοῦ 1821, στὴν ὁποία πρωταγωνίστησε ὁ ἥρωας Ἐμμανουὴλ Παπάς, στὰ πλαίσια καὶ τοῦ ἑορτασμοῦ γιὰ τὰ 200 χρόνια τῆς Ἐθνεγερσίας. Ἡ ὁμιλία ἦταν γιὰ 5 ἢ γιὰ 13 Ἰουνίου. Δέχτηκα μετὰ χαρᾶς. Παραθέτω καὶ μία παράγραφο τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Δήμου: «Ἡ μοναδική μας ἐπιφύλαξη γιὰ τὴν μὴ πραγματοποίηση τῆς ἐκδήλωσης εἶναι ἡκατάσταση τῆς πανδημίας τὴν συγκεκριμένη περίοδο. Σὲ περίπτωση ποὺ δὲν ἐπιτραπεῖ ἡ ἐκδήλωση σὲκλειστὸ χῶρο, θὰ θέλαμε μετὰ χαρᾶς καὶ ἂν ἐσεῖς βέβαια ἐπιθυμεῖτε, νὰ πραγματοποιηθεῖ ἡ ὁμιλία σας τὴν ἑπόμενη Κυριακὴ 13 Ἰουνίου 2021 σὲ ὑπαίθριο χῶρο (διὰ ζώσης) κατὰ τὸν ἐπίσημο ἑορτασμὸ τῆς Μάχης τῆς Ρεντίνας». Στὶς 26-4-2021, λαμβάνω ἐπιστολὴ μὲ τὴν ὁποία ἐνημερώνομαι ὅτι ἀκυρώνεται ἡ ὁμιλία. Ἐπειδὴ τὸδιαδίκτυο ἔχει καὶ τὰ καλά του, διάβασα ἀνακοίνωση τοῦ Δήμου Βόλβης ὅτι θὰ γίνουν κανονικὰ οἱἐπετειακὲς ἐκδηλώσεις μὲ κεντρικὸ ὁμιλητὴ «τὸν κ. Κύριλλο Τσερμπάκ, καθηγητὴ-Σύμβουλο τοῦὙπουργείου Παιδείας». Διάβασα «καθηγητὴ» καὶ ὑπέθεσα ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἔβαλαν κάποιον εἰδικὸ ἱστορικό, πανεπιστημιακό. Ἐξ ἄλλου ἕνας δάσκαλος μάχιμος εἶμαι, χωρὶς ἀκαδημαϊκὲς περγαμηνές. Ἀπὸ περιέργεια, ἔψαξα στὸ διαδίκτυο γιὰ τὸν καθηγητὴ Τσερμπὰκ καί… κάπνισαν τὰ μάτια μου ἀπὸ ὀργή. (Γι’ αὐτὸ καὶ τὸπαρὸν κείμενο). «Ξεδιπλώθηκε» μπροστά μου τὸ πρωτοσέλιδο τῆς ἐφημερίδας «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», στὶς 6-11-2014, μὲ τίτλο «Θέλεις Ἐθνικὸ Ὕμνο; Ἀποβάλλεσαι». Ὁ κ. καθηγητὴς Κ. Τσερμπὰκ ἦταν διευθυντὴς τότε τοῦ2ου ΕΠΑΛ Κατερίνης, καὶ ἀπέβαλλε τὸν νεαρὸ μαθητή, γιατί, διαβάζω στὴν ἐφημερίδα, «τόλμησε νὰ ζητήσει ἔπαρση σημαίας μία φορὰ τὴν ἑβδομάδα». Καὶ σὲ ἄλλες ἰστοσελίδες, διαβάζω: «Τὸ ὑψηλὸ ἐθνικό του φρόνημα καὶ ἡ μεγάλη του ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα τοῦ τὴν Ἑλλάδα, ὁδήγησαν ἕναν μαθητὴ τῆς 1ης τάξης τοῦ 2ου ΕΠΑΛ Κατερίνης, στὴν ἀποβολή! Τό… σφάλμα του καὶ ἡ… ἀταξία του, ποὺ τοῦ στοίχισε τὴν τιμωρία του, ἦταν  νὰ ἀξιώσει ἀπὸ τὸν διευθυντὴ τοῦ σχολείου, νὰ ὑψώνεται ἡ ἑλληνικὴ σημαία μία φορὰ τὴν ἑβδομάδα καὶ νὰ ἀκούγεται ὁ Ἐθνικὸς Ὕμνος, ὅπως προβλέπεται ἀπὸ τὸν Νόμο Κ.Δ.Π. 223/97, παρ. 33». (Βεβαίως ἐπὶ ΣΥΡΙΖΑ καταργήθηκε καὶ ὁ παραπάνω νόμος. Σήμερα οὔτε ἔπαρση οὔτε ἀπαγγελία τοῦ Ἐθνικοῦμας Ὕμνου γίνεται. Οἱ δὲ «νοικοκυραῖοι καὶ πατριῶτες» τῆς Νέας Δημοκρατίας οὔτε λόγος γιὰ ἀλλαγή. Τὸκράτος καὶ τὸ ..παρακράτος ἔχει συνέχεια…).
.                     Αὐτὰ ποὺ προανέφερα δὲν τὰ γράφω οὔτε ὡς καημενολογίες οὔτε ἐπιζητῶ φωτοστέφανα δῆθεν ἀγωνιστῆ. Τοῦτος ὁ τόπος ἔχει ἥρωες, πραγματικούς, ποὺ θυσιάστηκαν γιὰ Πίστη καὶ Ἑλλάδα. Ὅμως, ἀναρωτιέμαι, μήπως πρέπει «ὅσοι ζωντανοί», νὰ βάλουμε τέλος στὴν κατρακύλα; Ὣς πότε ἡ πατρίδα μας θὰβυθίζεται στὴν παρακμή, ἐλεγχόμενη ἀπὸ δύο-τρεῖς οἰκογένειες καὶ τὰ ἔκγονά τους, ποὺ τὴν διακυβέρνησή της δὲν τὴν βλέπουν ὡς θυσία καὶ ἀκάνθινα στεφάνια, ἀλλὰ ὡς χόμπι καὶ καλοπέραση;
.                     Αὐτὴ ἡ περιρρέουσα ἀσχήμια ὤθησε κάποτε καὶ τὸν πράο καὶ εὐγενικὸ Κόντογλου νὰβροντοφωνάζει: «Καθαρίστε ἀπὸ τὴν πνευματικὴ πανούκλα τὴν δυστυχισμένη τὴν Ἑλλάδα, γιὰ νὰμπορέσουνε νὰ δουλέψουνε οἱ ἄξιοι δουλευταράδες. Τὰ σκουλήκια, γιὰ νὰ σώσουνε τὴν τιποτένια ὕπαρξή τους, δὲν ἀφήνουνε καμμιὰ ψυχὴ ἄξια νὰ ὀρθοποδήσει, ἀπὸ συμφέρον κι ἀπὸ φθόνο. Ὅλοι οἱ πνευματικοὶσαλταδόροι ἔχουνε πιάσει τὰ πόστα. Καὶ εἶναι δεμένοι μεταξύ τους, ὅπως εἶναι οἱ κάμπιες κολλημένες ἡ μία πάνω στὴν ἄλλη. Μόλις τὶς χωρίσει κανένας, ψοφᾶνε. Ἔτσι πρέπει νὰ γίνει καὶ μὲ τὶς ἀνθρωποκάμπιες ποὺμαραζώνουνε τὸ ὁλόδροσο πνευματικὸ δέντρο τῆς φυλῆς μας».

Δημήτρης Νατσιὸς

Σχολιάστε

AΠΛΩΣΕ, ΔΑΣΚΑΛΕ, «ΤΗΝ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΣΑΓΗΝΗΝ»(Δ. Νατσιός)

πλωσε, δάσκαλε, «τν τς γάπης σαγήνην»

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                 «Ἐσὺ ποὺ πῆρες τὴν ἀπόφαση νὰ γίνεις δάσκαλος, ἔτσι κι ἔτσι ἔχεις δώσει, ὢς τώρα, πολλὲς ἐξετάσεις. Θυμήσου, προτοῦ ν’ ἀρχίσεις τὴν δουλειά σου, νὰ κάμεις καὶ μία τελευταία ἐξέταση, ὄχι μπροστὰ σὲ ἐπιτροπὲς καὶ καθηγητές, παρὰ μονάχος, ὁλομόναχος μὲτὸν ἑαυτό σου. Ρίξε μία ματιὰ στὴν ψυχή σου καὶ κοίταξε: Καίει ἐκεῖ μέσα ἄσβηστη κι ἀσάλευτη ἡ λαχτάρα γιὰ τὸν ἄνθρωπο; Τότε πάει καλὰ κι εὐλογημένη ἡ ἀπόφασή σου. Ἂν ὅμως βρεῖς πὼς ὅλος ὁ πόθος σου εἶναι πότε νὰ ἐλευθερωθεῖς ἀπ’ αὐτὸν καὶ συλλογίζεσαι μόνον πῶς καὶ πότε θὰ πλουτίσεις, τότε ἄλλαξε τὸ ταχύτερο ἀπόφαση, ἐν ὅσῳ εἶσαι ἀκόμη νέος, γιατί βρίσκεσαι σὲ στραβὸ δρόμο. Ὅ,τι ἐλπίζεις, δὲν θὰ σοῦ τὸ φέρει τὸ ἐπάγγελμά σου. Κι ὁ ἴδιος τὸ βλέπεις, ἡ Πολιτεία δὲν εἶναι γενναία στοὺς μισθούς της… Ἂν ὅμως ἡ ψυχή σου μοιάζει κάπως μὲ τὴν ψυχὴ τῆς Μάνας, ποὺ κι ὅταν τὸ γεννήσει τὸ παιδὶ ἐξακολουθεῖ, μὲ τὴν ἀδιάκοπη τρεμούλα καὶ λαχτάρα, ὁλοένα νὰτὸ δημιουργεῖ καὶ νὰ τὸ φτιάχνει, τότε νὰ εἶσαι βέβαιος, πὼς δὲν θὰ γκρεμισθεῖς ἀπὸ τὰ ὕψη, ποὺ ἀνέβασες τὸν ἑαυτό σου μὲ τὴν ἀπόφασή σου νὰ γίνεις δάσκαλος καὶ τὴ ζωή σου θὰ περάσεις ἀνθρωπινά… Σὰν τὴν ψυχὴ τῆς Μάνας πρέπει κι ἡ δική σου ψυχὴ νὰ εἶναι ὑπὸ ἀδιάκοπη λαχτάρα φλογισμένη. Τότε πήγαινε μὲ θάρρος μπροστά, ἀλλιῶς γύρισε πίσω, ἐπειδὴ ἡ ζωή σου θὰ εἶναι πάντα δυστυχισμένη». Τὸ ὡραῖο καὶ ρομαντικὸ αὐτὸ κείμενο ἀνήκει στὸν φιλόλογο καὶ κριτικὸ Γιάννη Ἀποστολάκη καὶ γράφτηκε πρὶν ἀπὸ 80 περίπου χρόνια.
.                  Πανελλήνιες ἐξετάσεις σὲ λίγες ἡμέρες. Ὁ Γολγοθὰς τῶν παιδιῶν καὶ τῶν οἰκογενειῶν τους τελειώνει. Συζητοῦσα πρόσφατα μὲ ἕναν ὑποψήφιο, κατασταλαγμένο παιδί, ποὺ ἐπιθυμεῖ νὰ ἀκολουθήσει τὸ διδασκαλικὸ ἐπάγγελμα. Τοῦ εἶπα ὅσα τόσα χρόνια ἔμαθα καὶ διδάχτηκα.
.                  Τὸ ἐπάγγελμα τοῦ δασκάλου ἔχει ὅμως μία ὑψοποιὸ ἰδιαιτερότητα. Προϋποθέτει ἕνα προσόν, τὸ ὁποῖο δὲν ἀνιχνεύεται στὶς ἐξετάσεις: ἡ ἀγάπη πρὸς τὸ παιδί, «ἡ ἀσάλευτη καὶ ἄσβηστη λαχτάρα γιὰ τὸν ἄνθρωπο», ὅπως σημείωνε ὁ Ἀποστολάκης.
.                  Ἔχω γράψει κι ἄλλοτε πὼς κατ’ ἀντίθεση πρὸς τοὺς ὑπολοίπους ἐργαζομένους, ποὺ δίνουν ὅ,τι ἔχουν, οἱ δάσκαλοι δίνουν (διδάσκουν) ὅ,τι εἶναι. Καὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ μεταβάλλει τὸ ἐπάγγελμα τοῦ δασκάλου σὲ λειτούργημα, γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάστηκε τὸ ἄγειν ἄνθρωπο, ἡ ἀγωγή, «τέχνη τεχνῶν καὶ ἐπιστήμη ἐπιστημῶν». Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος , ὁ ὁποῖος ἀφιέρωσε τὴν χριστομίμητο ζωή του στὴν παιδαγωγία τῆς νεότητας, ἔγραφε: «Τοῦτο διδασκάλου ἀρίστου, τὸ δι’ ἑαυτοῦ παιδεύειν ἃ λέγει», αὐτὸ εἶναι τὸχαρακτηριστικό τοῦ ἄριστου δασκάλου, τὸ νὰ διαπαιδαγωγεῖ, ἐπιβεβαιώνοντας τὰ ὅσα διδάσκει μὲ τὸ προσωπικό του παράδειγμα. Γιὰνὰ σημειώσει κάπου ἀλλοῦ «καὶ ἐπὶ τὴν ἀγάπην καταφευγε συνεχῶς, συσκιάζων τὸ φορτικὸν τῶν εἰρημένων», νὰ καταφεύγει, δηλαδή, ὁ δάσκαλος συνεχῶς στὴν ἀγάπη, γιὰ νὰ ἐλαφρύνει τὸ φορτίο τῆς διδασκαλίας. Καημὸ τὸ ἔχω νὰ διεξαχθεῖ κάποτε ἕνα παιδαγωγικὸ σεμινάριο μὲ θέμα συμβουλὲς τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν στοὺς δασκάλους. Τὰ ἁγιασμένα λόγια τους, γεμάτα ἀγάπη γιὰ τὸν πλησίον, εἶναι ἀπαγορευμένα ἀπὸ τὴν «Νέα Ἐποχὴ» τῆς Παιδείας. Ἕνα τέτοιο ὅμως σεμινάριο θὰ προκαλοῦσε τὰ εἰρωνικὰ μειδιάματα τῶν δῆθεν προοδευτικῶν. Πῶς νὰ ἀκουστοῦν λόγια σὰν τὰ παρακάτω: «Ὁ δάσκαλος πρέπει νὰ διακρίνεται καὶ ὅταν μιλάει καὶ ὅταν σιωπᾶ(«φθεγγόμενον καὶ σιγῶντα») καὶ ὅταν τρώει καὶ ὅταν κάνει ὁτιδήποτε ἄλλο, καὶ ἀπὸ τὸ βάδισμά του καὶ ἀπὸ τὸ βλέμμα του καὶ ἀπὸ τὴν ἐμφάνισή του καὶ ἀπὸ ὅλα γενικά». Τὰ μάτια τῶν μαθητῶν στρέφονται ἄγρυπνα πάνω μας καὶ ἢ μιμοῦνται ἢ ἀπωθοῦνται.
.                  Ἡ παλαμικὴ ρήση «σχολεῖο ἴσον δάσκαλος» ἰσχύει διαχρονικά. Σήμερα αὐτὸ ποὺ εἰσπράττουμε ἀπὸ τὴν Πολιτεία καὶ τοὺς ἐκπροσώπους της εἶναι ἀπειλὲς γιὰ ἀξιολόγηση (ἀπὸ ποιούς;), φοβέρες γιὰ δικές της παραλείψεις, ἐπικρίσεις, γιατί παραμένουμε ἀπροσάρμοστοι στὶς νέες τεχνολογίες καὶ ἄλλα ἠχηρὰ καὶ ἀνθηρὰ ἀερολογήματα. Ἔχω τὴν αἴσθηση ὅτι οἱ νέοι ποὺ μπαίνουν στὴν ἐκπαίδευση μὲ ἀποκλειστικὸ κίνητρο τὴν ἐξασφάλιση τοῦ δημοσίου, θὰ ἀπωλέσουν, ἢ μᾶλλον θὰ παραχωρήσουν, πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ ποὺχαρακτηρίζουν ἕνα σχολεῖο ἐλεύθερο καὶ δημοκρατικό. «Ἂν συλλογίζεσαι μόνο πότε θὰ πλουτίσεις, ἄλλαξε ἀπόφαση», πράγμα ἀδύνατο βέβαια. Γιὰ ἄλλους παιδαγωγία εἶναι λειτούργημα καὶ γιὰ ἄλλους ἁπλῶς δουλειὰ ἢ καί… δουλεία. Ἴσως ἡ λέξη δάσκαλος νὰπροέρχεται ἀπὸ τὸ ἀρχαῖο ρῆμα δάω, ποὺ σημαίνει φωτίζω (ἐξ οὗ καὶ δάδα-δαδί), τὸ ὁποῖο μὲ ἐνεστωτικὸ ἀναδιπλασιασμὸ γίνεται δαδάσκω, διδάσκω= διδάσκαλος=δάσκαλος. Τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας οἱ Δάσκαλοι τοῦ Γένους ὀνομάζονταν φωτιστές. Ἡἀμάθεια ἰσοδυναμοῦσε μὲ τὸ σκοτάδι. Σήμερα, τὴν περίοδο τῆς… τιποτοκρατίας καὶ τοῦ νεο-ραγιαδισμοῦ, χρειάζονται δάσκαλοι, φωτιστές, οἱ ὁποῖοι τιμοῦν τὸ λειτούργημά τους καὶ ὄχι φωταδιστές, ποὺ διαχέουν προκλητικὰ τὴν δουλεία τους καὶ προβάλλουν τὰνεφελώδη ἰδεολογήματά τους. Ἂς ἀπομνημονεύσουν οἱ ὑποψήφιοι δάσκαλοι καὶ τὸ ἀριστούργημα τοῦ Παλαμᾶ γιὰ τὸν δάσκαλο, ποὺ ἂν τὸ ὑπουργεῖο ἦταν ὄντως ἐθνικῆς Παιδείας, θὰ ἐπέβαλλε νὰ εἶναι ἀναρτημένο σὲ κάθε αἴθουσα διδασκαλίας. Τὸ παραθέτω:
 «Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές!
Κι ὅ,τι σ’ ἀπόμεινε ἀκόμη στὴ ζωή σου,
Μὴν τ’ ἀρνηθεῖς! Θυσίασέ το ὣς τὴ στερνὴ πνοή σου!
Χτίσ’ τὸ παλάτι, δάσκαλε σοφέ!

Κι ἂν λίγη δύναμη μὲς στὸ κορμί σου μένει,
Μὴν κουρασθεῖς. Εἶν’ ἡ ψυχή σου ἀτσαλωμένη.
Θέμελα βάλε τώρα πιὸ βαθιά,
Ὁ πόλεμος νὰ μὴν μπορεῖ νὰ τὰ γκρεμίσει.

Σκάψε βαθιά. Τί κι ἂν πολλοὶ σ’ ἔχουνε λησμονήσει;
Θὰ θυμηθοῦνε κάποτε κι αὐτοὶ
Τὰ βάρη ποὺ κρατᾶς σὰν Ἄτλαντας στὴν πλάτη,
Ὑπομονή! Χτίζε, σοφέ, τῆς κοινωνίας τὸ παλάτι!».

.                         Δὲν θὰ ξεχάσω ποτὲ αὐτὸ ποὺ μοῦ εἶπε σοφός, πολιὸς πιά, πνευματικὸς Γέροντας, ποὺ πρὶν γίνει ἱερέας, ὑπῆρξε δάσκαλος, μάθημα ποὺτὸ σκέφτομαι ὁλοζωῆς. «Ὁ Θεός, παιδί μου, μπορεῖ νὰ σὲ ἔκανε δάσκαλο, γιὰ ἕνα μόνο παιδί. Τὸ παιδὶ αὐτὸ θὰ τὸ συναντήσεις κάποια στιγμή, μὲς στὴν αἴθουσά σου. Ἴσως εἶναι ἀπὸ τὰ ζωηρά, τὰ παιδιὰ ποὺ πολλὲς φορὲς ἀντιπαθοῦμε γιὰ τὴν συμπεριφορά τους. Πρόσεξε! Αὐτὸ τὸ παιδὶ θὰ σὲ κρίνει. Ἢ θὰ τὸ “σώσεις” ἢ θὰ τὸ σπρώξεις στὴν ἀπώλεια”.  Καὶ μοῦ ἐπανέλαβε τὰ χρυσὰ λόγια τοῦ ἁγίου Χρυσοστόμου: «Ἔκτεινον τὴν τῆς ἀγάπης σαγήνην, ἵνα μὴ τὸ χωλὸν ἐκτραπῇ, ἰαθῇ δὲ μᾶλλον», ἅπλωσε τὰ δίχτυα τῆς ἀγάπης, γιὰ ὅλους τους μαθητές σου. Ἰδίως γιὰ ὅσους ἔχουν πρόβλημα. Μὲ τὴν ἀγάπη σου θὰ θεραπευτεῖ, ἀλλιῶς θὰ «ἐκτραπῆ». Ἴσως ἐδῶ χωλαίνουμε οἱ περισσότεροι δάσκαλοι, στὴν «σαγήνην τῆς ἀγάπης»…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΤΣΙΠΡΑΣ ἢ ΕΡΝΤΟΓΑΝ: ΠΟΙΟΣ Ο ΠΙΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ; (Δ. Νατσιός)

Τσίπρας ρντογάν: ποιός εναι πιὸ πικίνδυνος;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος- Κιλκὶς

.                         «Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ στάση τοῦ κόμματός του στὰ θέματα ἰθαγένειας, ἔνταξης προσφύγων καὶ μεταναστῶν, δικαιωμάτων LGBT, ἀστυνομικῆς βίας, ἢ στὸ ζήτημα τῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν…».
.                         «Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ἔχει συμβάλει σημαντικὰ στὴν ἐγκαθίδρυση τῆς εἰρήνης, τῆς σταθερότητας καὶ τῆς εὐημερίας στὴν ἤπειρό μας καὶ πέραν αὐτῆς μὲ τὶς κοινὲς πολιτικὲς ποὺ ἔχει ἀναπτύξει. Ὡστόσο, τὸν τελευταῖο καιρὸ ἡ Ἕνωση εἶναι ἀντιμέτωπη μὲ πολλὲς προκλήσεις, ὅπως ἡπροσφυγικὴ κρίση, ἡ ἰσλαμοφοβία καὶ ἡ ξενοφοβία…».
.                         Παρέθεσα ἀποσπάσματα ἀπὸ δύο διαφορετικὰ κείμενα ποὺ διάβασα τὴν περασμένη Κυριακή. Εἶναι γραμμένα ἀπὸ δύο… προέδρους. Τὸ πρῶτο εἶναι ἄρθρο τοῦ προέδρου τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καὶ ἀρχηγοῦ τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως, Ἀλέξη Τσίπρα, στὴν ἐφ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ». Καὶ τὸ δεύτερο ἀπὸ τὸν πρόεδρο τῆς Τουρκίας, Ταγὶπ Ἐρντογάν, σὲ μήνυμά του γιὰ τὴν ἡμέρα τῆς Εὐρώπης.
.                         Θὰ μποροῦσε κάλλιστα, ὁ δεύτερος πρόεδρος, τῆς Τουρκίας, νὰ συμπεριλάβει στὸ μήνυμά του, ὅσα ἔγραψε ὁ πρῶτος πρόεδρος, τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, πλὴν βεβαίως τῆς ἀναφορᾶς στοὺς LGBT+JDWS….καὶ τὶς λοιπές, περίπου 60, «ἀποκλίνουσες συνιστῶσες». Ὡς γνωστὸν στὸ «ἀνοιχτὸ» Ἰσλάμ, τύπου Πακιστάν, οἰ LGBT, ὅταν ἐντοπίζονται, ἂν δὲν λιθοβοληθοῦν, τοὺς ἀνεβάζουν στὸν τρίτο ἢ τέταρτο ὄροφο ἑνὸς κτιρίου καὶ σπρώχνονται στὸ κενό, γιὰ νὰ βροῦν φρικτὸ θάνατο, πρὸς ἀπόλαυση τοῦ μαινόμενου πλήθους τῶν «πιστῶν». (Καὶ μετὰ ἀναρωτιέται ὁ μεμέτης Ἐρντογάν, γιατί ὑπάρχει ἰσλαμοφοβία. Δὲν εἶναι «φοβία», λέξη ποὺ χαρακτηρίζει μία ἴσως νοσηρὴ κατάσταση. Ἀλλὰ πραγματικὸς φόβος, πολὺ ἀνθρώπινο συναίσθημα, γιὰκάτι ἀπειλητικό. Φοβᾶται καὶ τρέμει ἡ γηραιὰ καὶ ἐκλεπτυσμένη Εὐρώπη τὰ ἰσλαμικὰ γκέτο στὶς μεγαλουπόλεις της. Καὶ εἶναι γνωστὸ πὼς στὶς περισσότερες, περίκλειστες αὐτὲς περιοχές, ἐπικρατεῖ ἡ Σαρία, ὁ «ἱερὸς» μωαμεθανικὸς νόμος, ποὺ πολὺ δύσκολα εἰσέρχεται κάποιος, χωρὶς τὴν ἄδεια τῆς ἰσλαμικῆς πολιτοφυλακῆς. Ἐξ ἄλλου, καὶ ἂς τὸ χωνέψουν αὐτὸ οἱ χαζοχαρούμενοι «δικαιωματιστές», τὸἸσλὰμ διαιρεῖ τὸν πλανήτη σὲ δύο ζῶνες: Τὸ Ντὰρ ἂλ Ἰσλάμ, τὸν «οἶκο τοῦ θεοῦ», οἱ ἰσλαμικὲς χῶρες καὶ στὸΝτὰρ ἂλ Χάρμπ, τὸν «οἶκο τοῦ πολέμου», οἱ ὑπόλοιπες. Ἐπιδίωξη κάθε καλοῦ μωαμεθανοῦ εἶναι νὰ γίνει ὅλη ἡ γῆ, οἶκος τοῦ θεοῦ τους, νὰ σκοτεινιάσει ὁ φωτεινός μας πλανήτης).
.                         Ἐπανέρχομαι στὰ μηνύματα. Ὁ Ἐρντογάν, δικτάτορας ὄντας, ψεύδεται, διαστρέφει, κατηγορεῖ, ἀπειλεῖ, δολοφονεῖ, λεηλατεῖ λαούς, φυλακίζει ἀνεξέλεγκτα, τρομοκρατεῖ, ἐπιδεικνύει μὲνοσηρὴ θρησκευτικότητα τὰ πιστεύω του, χτίζει φαραωνικὰ παλάτια, ὀνειροφαντάζεται μεγαλεῖα τύπου Μεχμὲτ τοῦ ἐγκληματία, ποὺ κακῶς τὸν ὀνομάζουμε Πορθητή. Εἶναι χιτλερίσκος τῆς σήμερον. Γι’ αὐτόν, δὲν εἶναι κρυφό, ἡ ἰδανικὴ κατάσταση θὰ ἦταν νὰ εἰσβάλλουν, στὴν Ἑλλάδα πρωτίστως, καὶ στὴν Εὐρώπη, ἑκατομμύρια λαθρομεταναστῶν, οἱ ὁποῖοι μὲ ἕνα νεῦμα του, ὅταν ἔλθει τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, θὰἀνεμίζουν τὸ σπαθὶ τοῦ Ἰσλὰμ καὶ θὰ ἀποκεφαλίζουν στὸ γόνατο τοὺς «ἀπίστους». Ὅλοι μας, πλὴν τοῦπροέδρου κ. Τσίπρα, θυμόμαστε τὸν Ἕβρο καὶ τὶς ἐπιθέσεις τῶν βασιβουζούκων, συνεπικουρούμενων ἀπὸτὸν τουρκικὸ στρατό, γιὰ τὴν ἅλωση τῆς πατρίδας μας. (Δόξα καὶ τιμὴ στὴν ἑλληνικὴ ἀστυνομία- τὴν ὁποία κατηγορεῖ γιὰ βία- καὶ τὶς Εἰδικὲς Δυνάμεις τοῦ στρατοῦ μας, ποὺ ἀναχαίτισαν τὶς ἀφιονισμένες ὀρδές). Ὁ κ. Τσίπρας, ὁ προοδευτικὸς δημοκράτης καὶ ὑπερασπιστὴς ἀνύστακτος τῶν «προσφύγων καὶ μεταναστῶν», συμφωνεῖ ἀπόλυτα μὲ τὰ λεγόμενα καὶ τὶς ἐπιδιώξεις τοῦ Ἐρντογάν, γιὰ ὑποδοχή, τακτοποίηση καὶ ἄμεση ἰθαγένεια τῶν λαθρομεταναστῶν. Γιὰ ποιὰ προβλήματα κατηγορεῖ τὴν Εὐρώπη ὁ Τοῦρκος πρόεδρος; Γιὰ τὴν προσφυγικὴ κρίση, τὴν ἰσλαμοφοβία καὶ τὴν ξενοφοβία. Γιὰ ποιά προβλήματα κατηγορεῖτὴν πατρίδα μας ὁ πρόεδρος τοῦ ΣΥΡΙΖΑ; Γιὰ τὰ θέματα ἰθαγένειας, ἔνταξης προσφύγων καὶ μεταναστῶν. Σὲ τί διαφέρουν οἱ δύο φράσεις; Σὲ τίποτε. Λένε περίπου τὸ ἴδιο πράγμα. Τί συμπεραίνουμε ἀπὸ τὴν ταύτιση ἀπόψεων Ἐρντογάν καὶ Τσίπρα; Ὅτι ἕνας σοῦπερ δημοκράτης, ἀριστερὸς ἀντιφασίστας, ὑποστηρίζει τὰ ἴδια πράγματα μὲ ἕναν ἀληθινὸ φασίστα, ποὺ τρομοκρατεῖ τὸν λαό του καὶ κατάντησε καρκίνωμα, ὄχι μόνο τῆς εὐρύτερης περιοχῆς, ἀλλὰ τῆς ὑφηλίου.
.                         Ἐπικαλεῖται ὁ κ. Τσίπρας καὶ τὴν, κατ’ αὐτόν, συμφωνία, προδοσία γιὰ τὴν πλειονότητα τοῦλαοῦ, τῶν Πρεσπῶν. Νὰ θυμίσω ὅτι ὁ πρῶτος ποὺ πανηγύριζε καὶ ἔστελνε συγχαρητήρια γιὰ τὴν «συμφωνία» ἦταν ὁ Ἐρντογάν. Γιατί ἄραγε; (Νὰ ὑπενθυμίσω τὴν ἀειθαλῆ φράση τῶν ἀρχαίων: «Ἐπαινούμενος γὰρ ὑπὸ τῶν πολεμίων, ἀγωνιῶ μή τι κακὸν εἴργασμαι». Ὅταν σὲ ἐπαινοῦν οἱ ἐχθροί σου, πρέπει νὰ ἀγωνιᾶς, μήπως διαπράττεις κάτι πολὺ κακό. Ἀλλὰ αὐτὰ εἶναι ψιλὰ γράμματα γιὰ ἀνθρώπους, ποὺστὰ νιάτα τους, εἶχαν στὸ προσκεφάλι τους, ὡς μόνιμο ἀνάγνωσμα, τὸ «Κεφάλαιο» τοῦ Μάρξ). Ὁ Ἐρντογάν πανηγύριζε, γιατί ἦταν βασικὴ ἐπιδίωξή του ἡ ἀναγνώριση τῶν Σκοπίων μὲ τὸ ἱστορικό μας ὄνομα, καὶ γιὰ νὰταπεινώσει τὴν Ἑλλάδα καὶ γιὰ νὰ προσεταιριστεῖ τοὺς Σκοπιανούς, ὑποστηρίζοντας ἀσμένως τὴν ἐθνική τους ὑπόθεση. Τὰ πέτυχε καὶ τὰ δύο.
.                         Καὶ κάτι ἄλλο. Ἀπὸ τὴν προδοτικὴ συμφωνία τῶν Πρεσπῶν καὶ ἐντεῦθεν ἀποθηριώθηκαν οἱΤοῦρκοι, ἦταν γι’ αὐτοὺς κριτήριο γιὰ νὰ διαπιστώσουν κατὰ πόσο εἴμαστε ἀποφασισμένοι νὰὑπερασπιστοῦμε τὰ ὅσια καὶ τὰ ἱερά μας. Ἡ ὑπογραφὴ Κοτζιᾶ, ὑπὸ τὸ βλέμμα καὶ τὸ εἰρωνικὸ μειδίαμα τοῦ«ἀγραβάτωτου», ἔστειλε τὸ σαφὲς μήνυμα στὸ ἐξ ἀνατολῶν ἁρπακτικό: Ἐφ’ ὅσον παρέδωσαν τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας, γιατί νὰ μὴν παραδώσουν καὶ τὸ μισὸ Αἰγαῖο ἢ τὴν Κύπρο; (Καὶ νὰ μὴν φανεῖ ὅτι ὑπερασπίζομαι καὶ ἀμνηστεύω τοὺς νῦν κυβερνῶντες. Θὰ ἔπρεπε τὴν ἑπόμενη τῆς ἐκλογῆς τους νὰ θέσουν θέμα, νὰδιεξαγάγουν δημοψήφισμα καὶ ἂσ᾽ τὴν Μέρκελ νὰ χοροπηδᾶ ἀπὸ θυμό…).
.                         Σὲ τί διαφέρει, λοιπόν, ἡ μομφή, ὄχι στὸ κόμμα τοῦ κ. Μητσοτάκη, ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα, ὅτι δὲν τηρεῖ τὴν «συμφωνία» τῶν Πρεσπῶν, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ κατὰ καιροὺς ἐκστομίζουν οἱ Τοῦρκοι; Τὰ ἴδια ἀκριβῶς θὰμποροῦσε νὰ πεῖ καὶ ὁ κάθε λακὲς τοῦ Ἐρντογάν, ποὺ ὑποδύεται τὸν ὑπουργό, σὰν αὐτὸ τὸ ἀπύθμενης θρασύτητας μειράκιο, ποὺ ἔστειλε στὴν Θράκη καί, σὰν τὰ βοσκηματώδη τετράποδα, ἀναμηρύκαζε τὰψεύδη τοῦ ἀποστολέα του.
.                         Αὐτὴ εἶναι ἡ τραγικὴ κατάσταση σήμερα τῆς πατρίδας μας. Ἀπὸ τὴν μία, νὰ ἔχεις ἕναν τέως πρωθυπουργὸ καὶ νῦν ἀρχηγὸ τῆς ἀντιπολίτευσης, ποὺ οἱ θέσεις του ταυτίζονται μὲ τὶς κρανιοκενεῖς τσιρίδες τοῦ μεγαλύτερου ἐχθροῦ μας καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, μία κυβέρνηση, ποὺ ὅταν καταγγέλλει, ὅπως ὁ κ. Δένδιας, τὶς ἀθλιότητες καὶ τὶς προκλήσεις τοῦ Ἐρντογάν, θεωρεῖ ὅτι ἔπραξε μέγα ἐθνικὸ ἔργο. Ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα γιὰ τὸ Ναὶ ἢ τὸ μεγάλο Ὄχι, θὰ κριθοῦν…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος- Κιλκὶς

Σχολιάστε

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ: ΤΟ ΠΟΛΥΤΙΜΗΤΟ ΜΑΣ ΤΖΙΒΑΪΡΙΚΟ (Δ. Νατσιός)

λληνικ γλῶσσα: τ πολυτίμητό μας τζιβαϊρικ

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«….Στὰ χρόνια μας, πρέπει νὰ μὴν τὸ ξεχνᾶμε, τὸ ζήτημα δὲν εἶναι πιὰ ἂν θὰ γράφουμε καθαρεύουσα ἢδημοτική. Τὸ τραγικὸ ζήτημα εἶναι ἂν θὰ γράφουμε, ἢ ὄχι, ἑλληνικά». Εἶναι τοῦ Σεφέρη ἡ προειδοποίηση, γιὰτὴν εἰσβολὴ τῶν ξένων λέξεων, φαινόμενο ποὺ ἔλαβε ἀνεξέλεγκτες διαστάσεις στὶς μέρες μας.
.                       Ποιοί εἶναι ὅμως οἱ λόγοι ποὺ ὁδηγοῦν στὴν ἅλωση τῆς γλώσσας μας ἀπὸ τοὺς λεγόμενους ξενισμούς; Ποῦ ὀφείλεται αὐτὴ ἡ ἀδικαιολόγητη χρήση ξένων λέξεων καὶ φράσεων; Ἐν τάχει ἀπαριθμοῦμε κάποιους ἀπ’ αὐτούς.

Πρῶτον: Ἡ κάμψη τῶν παραγωγικῶν καὶ ἀφομοιωτικῶν ἱκανοτήτων τῆς γλώσσας μας. Δεῖγμα εὐρωστίας μιᾶς γλώσσας εἶναι νὰ ἐντάσσει καὶ νὰ προσαρμόζει στὸ δικό της κλιτικὸ σύστημα ξένες λέξεις ἢ νὰ πλάθει ἑλληνολεκτικὰ ἀντίστοιχα στοιχεῖα. Χάρις στὸν παλαιότερο ἀφομοιωτικὸ δυναμισμὸ τῆς γλώσσας μιλοῦμε σήμερα γιὰ καουμπόηδες, τρακτέρια, βιταμίνες, γκοφρέτες, πλατφόρμα, τεστάρω, καφετζής, ρουσφέτι, μπελάς, μουσαφίρης, λιντσάρω καὶ ἑκατοντάδες ἐξελληνισμένες ὀνομασίες ξένων πόλεων, ποταμῶν, χωρῶν. (Βρυξέλλες, Λονδίνο, Αὐστρία, Παρίσι, Ρῆνος, Βολταῖρος, κλπ). Ἔξοχα δείγματα τῆς ἱκανότητας τῆς λόγιας κυρίως γλώσσας νὰ πλάθει νέες λέξεις, ἀντλώντας ἀπὸ τὰ ἀστείρευτα γλωσσικά μας κοιτάσματα, καὶνὰ ἀντικαθιστᾶ ξένες, ἔχουμε σὲ πάμπολλες περιπτώσεις. Ἔτσι  ἡ πόστα ἔγινε ταχυδρομεῖο (ταχύς+δρομος), ὁ μίνιστρος ἔγινε ὑπουργός, ὁ ἀβοκάτος ἔγινε δικηγόρος (δίκη+ἀγορεύω), τὸ σπιτάλι ἔγινε νοσοκομεῖο (νόσος+ κομῶ=φροντίζω), ἡ γαζέτα ἔγινε ἐφημερίδα (ἐπὶ +ἡμέρα), ὁ κόνσολος ἔγινε πρόξενος (προ+ξένος), τὸ καπιτάλι ἔγινε κεφάλαιο, τὸ ρομάντζο ἔγινε μυθιστόρημα, τὸ γκουβέρνο ἔγινε κυβέρνηση, καὶ χιλιάδες ἄλλες.
.                        Ἡ ἀποκοπή μας ἀπὸ τὴν ἀρχαία γλῶσσα, ἡ περιθωριοποίηση τῆς λεγόμενης καθαρεύουσας, ποὺ ταυτίστηκε μὲ τὸν στεῖρο συντηρητισμὸ (ἂν καὶ συνιστοῦσε μία ἀνεξάντλητη, δανειοληπτικὴ γλωσσικὴδεξαμενὴ) κατάντησαν τὴν νεοελληνικὴ “νὰ ἐκλιπαρεῖ” τὶς ξένες γλῶσσες, γιὰ νὰ καλύψει τὴν ἀνεπάρκειά της καὶ νὰ μεταφυτεύει, ἀνεξέλεγκτα καὶ ἀθρόα, ξένα στοιχεῖα, χωρίς, ἐπαναλαμβάνουμε, νὰ τὰ ἐξελληνίζει ἢ νὰ τὰ προσαρμόζει στὸ δικό της τυπικό.

Δεύτερον: Ἡ συμπλεγματικὴ ἐπίδειξη «ξενογλωσσίας» ἀπὸ παντοίους θεράποντες τοῦ καλάμου, διανοούμενους, δημοσιογράφους, διαφημιστὲς καὶ λοιποὺς τιποτολόγους. Πολλοὶ ἔχουν τὴν ἐντύπωση ὅτι τὸ διάνθισμα τῆς γλώσσας τους (γραπτῆς ἢ προφορικῆς) μὲ ποικίλους ξενισμούς, τοὺς χαρίζει περιωπὴ καὶκύρος ἢ ἀξιοπιστία στὰ λεγόμενα ἢ στὰ  διαφημιζόμενα προϊόντα τους. Μία τυχαία δειγματοληπτικὴκαταγραφὴ ἀποδεικνύει τοῦ λόγου τὸ ἀληθές. Ἔτσι ἀκοῦμε νὰ μιλοῦν πολλοὶ γιά: ντόπινγκ κοντρὸλ ἀντὶ γιὰ ἔλεγχο ἀναβολικῶν, ρέκορντμαν ἀντὶ γιὰ πρωταθλητή, ριπλέι γιὰ ἐπανάληψη, πρέσινγκ γιὰ πίεση, τάνκερ γιὰδεξαμενόπλοιο, καμεραμὰν γιὰ εἰκονολήπτη, σὲτ γιὰ σύνολο, σπῆκερ γιὰ ἐκφωνητή, ἀβαντὰζ γιὰπλεονέκτημα, τεραὶν γιὰ γήπεδο, πρεσκόμφερανς γιὰ συνέντευξη τύπου, πρέσρουμ γιὰ γραφεῖο τύπου, ἀκοῦμε γιὰ σὲλφ τέστ, γιὰ κόβιντ, κλὶκ ἀγουέι καὶ δεκάδες ἄλλες περιπτώσεις ποὺ ξεβράστηκαν μὲ τὸν κορωνοϊό.

Τρίτον: Ὅπου καὶ νὰ στρέψεις σήμερα τὸ βλέμμα σου, σὲ βιβλία καὶ περιοδικά, σὲ δρόμους καὶ προθῆκες, σὲἀντικείμενα καὶ σώματα ἀνθρώπινα, σὲ παιχνίδια καὶ ἐργαλεῖα, καθὼς καὶ σὲ τεχνικὲς ἐπικοινωνίας καὶἠλεκτρονικὰ συστήματα πληροφοριῶν, συναντᾶς σχεδὸν ἀποκλειστικὰ τὴν ξενογραφὴ ἢ ξενόγλωσση διατύπωση. Ἔτσι ἀργὰ ἀλλὰ σταθερὰ ἐξοικειώνεσαι μαζί της, ἐθίζεσαι σ’ αὐτήν, τὴν ἀποδέχεσαι σὰν αὐτονόητο εἰκαστικὸ στοιχεῖο τῆς καθημερινῆς ζωῆς. (Ὅλα αὐτὰ καλλιεργοῦν τὸ ἔδαφος, χωρὶς νὰ γίνονται κατ’ ἀνάγκη γι’ αὐτὸ τὸ σκοπό, γι τν ντικατάσταση το λληνικο λφαβήτου μ τ λατινικό). Μπορεῖσήμερα νὰ μιλᾶμε γιὰ τὴν ἀπειλὴ τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ τὸν κίνδυνο νὰ καταντήσουμε μία ἀσήμαντη καταναλωτικὴ –καὶ «γλωσσικὴ»– ἐπαρχία τῆς Δύσεως, ἀλλὰ νὰ ἔχουμε ὑπ’ ὄψιν πὼς τὰ προκεχωρημένα της φυλάκια, εἶναι αὐτὰ ποὺ ἐπηρεάζουν τὸ ἦθος καὶ τὸν ψυχισμό μας, ὅπως ἡ μουσική, (τὸ εἶχε ἐπισημάνει ἀπὸτὴν ἀρχαιότητα ὁ Πλάτων), ἡ μόδα, τὰ τρόφιμα, ὁ χορός, ἡ τηλεόραση, τὸ διαδίκτυο. Ἂν καὶ ὑπάρχει νόμος τοῦ κράτους ἀπὸ τὸ 1984, ποὺ ἐπιβάλλει πλάι στὴν ξενόγλωσση ἐπιγραφὴ νὰ ἀναγράφεται καὶ ἡ ἑλληνική, ὡς συνήθως, ὁ νόμος πετάχτηκε στὸν κάλαθο τῶν ἀχρήστων.
.                        Τί φταίει: Ἡ παρεχόμενη παιδεία. Παράδειγμα. Τὰ γλωσσικὰ ἐγχειρίδια τοῦ Δημοτικοῦ εἶναι ἐλλιπέστατα, ποὺ ὑποτιμοῦν τὴν νοημοσύνη, τὴν προσληπτικότητα καὶ τὶς ἀνάγκες τῶν μαθητῶν. Βιβλία μὲφτωχότατο λεξιλόγιο, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἀπουσιάζουν προκλητικὰ οἱ ἐπιφανεῖς χειριστὲς τῆς γλώσσας μας καὶδιαιωνίζουν, τὴν γλωσσικὴ ἀκαταστασία. Εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπουσιάζει ἡ ἐτυμολογία ἀπὸ τὴν ὕλη, τὸ πιὸγοητευτικὸ κομμάτι τῆς γλώσσας μας, ἐτυμολογία, ἡ ὁποία θὰ διδάξει στὸν μαθητὴ τὴν διαχρονικότητα τῆς γλώσσας μας καὶ θὰ τοῦ ἀνοίξει, διάπλατα μπροστά του, τὴν ἀκένωτη  γλωσσικὴ πηγὴ ἀπὸ τὴν ὁποία θὰἀντλεῖ συνεχῶς. (Λὲς στὰ παιδιὰ ὅτι ἡ λέξη «πυρετός», ἔχει μέσα της τὸ «πῦρ», τὴν φωτιὰ καὶ κατανοοῦν, μὲ ἔκπληξη, τὸν ὄρο. Τοὺς ἀναθέτεις, ὡς ἄσκηση, νὰ βροῦν παράγωγα τοῦ «πυρὸς» καὶ σοῦ ἀραδιάζουν… τὸ μισὸ λεξικό).
.                        Ὁ μαθητὴς δὲν ἔρχεται νὰ ἐπαναλάβει στὸ σχολεῖο αὐτὸ ποὺ ἤδη γνωρίζει ἀπὸ τὴν αὐθόρμητη ἐμπειρία τῆς ἐξωσχολικῆς καθημερινότητας, ἀλλὰ νὰ ἐμπλουτίσει τὸ λεξιλόγιό του μὲ καινούργιες λέξεις νὰδέσει, ἑνιαία καὶ ὀργανικά, μέσῳ τῆς γραμματικῆς καὶ τοῦ συντακτικοῦ, τὰ διάφορα σκόρπια στοιχεῖα τῆς γλώσσας ποὺ μιλάει. Τὰ γλωσσικὰ βοηθήματα τοῦ Δημοτικοῦ εἶναι κατάλληλα μᾶλλον γιὰ ξενόγλωσσους καὶ ἕνας μέσος μαθητὴς δὲν χρειάζεται παραπάνω ἀπὸ 15-20 λεπτὰ γιὰ νὰ συμπληρώσει τὶς ὑπάρχουσες σ’ αὐτὸἀσκήσεις. Γι’ αὐτὸ καὶ τοῦ εἶναι βαρετά. Τὸ θέμα εἶναι τεράστιο καὶ δὲν ἐξαντλεῖται μὲ μία σύντομη περιγραφή του.
.                            Νὰ κλείσω μὲ τοὺς πιὸ ὕπουλους καὶ ἐπιβλαβεῖς ξενισμούς, ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ ἀποπτωχεύουν τὴν γλώσσα μας, εἶναι ἡ συχνοχρησία τοῦ ρήματος κάνω. Μία σειρὰ ἀπὸ καίριες λέξεις τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας ἔχουν ὑποκατασταθεῖ στὴ χρήση τους ἀπὸ τὸ ρῆμα κάνω. Ἐνῶ ἡ νεοελληνικὴ γλῶσσα παρουσιάζει τὸ μέγιστο πλεονέκτημα , νὰ διαθέτει δύο ἢ καὶ περισσότερες λέξεις γιὰ τὸ ἴδιο πράγμα, γεγονὸς ἀπότοκο τῆς μακραίωνης καὶ δημιουργικῆς της διαδρομῆς, ἐν τούτοις, παρατηρεῖται σήμερα τὸ φαινόμενο νὰἐγκαταλείπονται σωρηδὸν λέξεις μὲ σαφήνεια καὶ ἐκφραστικὴ καθαρότητα καὶ νὰ χρησιμοποιεῖται « κατὰ κόρον», ἡ λέξη-τσίχλα, τὸ ρῆμα κάνω.
Ἔτσι, παραδείγματος χάριν, λέμε στὴν Νεοελληνική:
Κάνω σπίτι ἀντὶ χτίζω σπίτι,
κάνω οἰκογένεια ἀντὶ δημιουργῶ οἰκογένεια,
κάνω λεφτὰ ἀντὶ ἀποκτῶ λεφτά,
κάνω παιδιὰ ἀντὶ ἀποκτῶ παιδιά,
κάνω ἐγχείρηση ἀντὶ ἐγχειρίζομαι,
κάνω ἐρώτηση ἀντὶ ἐρωτῶ,
κάνω τὸν τρελὸ ἢ καλὸ ἢ κακὸ ἀντὶ προσποιοῦμαι ἢ ὑποδύομαι τὸν τρελό,
κάνω πίσω ἀντὶ ὀπισθοχωρῶ,
κάνω ζημιὰ ἀντὶ προκαλῶ ζημιά,
κάνω μπάνιο ἀντὶ κολυμπῶ,
κάνω τραπέζι ἀντὶ τραπεζώνω,
κάνω ἐκλογὲς ἀντὶ διεξάγω ἐκλογές,
κάνω ἐντύπωση ἀντὶ ἐντυπωσιάζω,
κάνω τσιγάρο ἀντὶ καπνίζω,
κάνω κάτι γνωστὸ ἀντὶ γνωστοπoιῶ
κάνω γυμναστικὴ ἀντὶ γυμνάζομαι.
Κάνω πλάκα ἀντὶ ἀστειεύομαι.
Ἔτσι ἀκοῦμε ἀκαλαίσθητες προτάσεις ὅπως:
Ὁ γιατρὸς μ’ ἔκανε καλά, ἀντὶ μὲ θεράπευσε.
Ἔκανε πολλοὺς ἀγῶνες γιὰ νὰ κερδίσει… ἀντὶ ἀγωνίστηκε ἢ διεξήγαγε πολλοὺς ἀγῶνες…
.                        Νὰ σημειώσουμε πὼς ἡ λεξιλογικὴ αὐτὴ ἰσοπέδωση εἶναι κατὰ κανόνα μεταφορὰ στὴν γλῶσσα μας τῆς παγκοσμιοποιημένης λέξης «do», ποὺ ἔχει εἰσαχθεῖ στὴν ἑλληνικὴ μέσα ἀπὸ ἄθλιες ὡς πρόχειρες καὶ κακοπληρωμένες μεταφράσεις, ἀπὸ ξενικὲς μιμήσεις καὶ ἀξιολύπητες  διαφημίσεις.
.                        Πῶς μπορεῖ νὰ ἀντιμετωπιστεῖ ἡ καλπάζουσα αὐτὴ ἐπέκταση  τῶν ξενισμῶν στὴν γλῶσσα μας; Δύο χῶροι μποροῦν νὰ λύσουν ἢ νὰ ἁπαλύνουν τουλάχιστον τὸ πρόβλημα, τὸ σχολεῖο  καὶ τὰ μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης, μαζὶ μὲ τὸν ἔντυπο γενικὰ λόγο (βιβλία, περιοδικά, ἐφημερίδες). Τὸ σχολεῖο καὶ δὴ τὸ δημοτικὸεἶναι φύσει καὶ θέσει ὁ θεματοφύλακας τῶν τιμαλφῶν ἀξιῶν τοῦ Γένους μας καὶ κυρίως τοῦ γλωσσικοῦ μας πλούτου. Ἀντὶ ὅμως ἡ ἐκπαίδευση νὰ εἶναι θύλακας ἀντιστάσεως στὴν γλωσσικὴ ὑποβάθμιση, ἀπέβη συντελεστής της.

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

EIMΑΣΤΕ ΑΡΑΓΕ ΛΑΟΣ ΕΥΣΕΒΗΣ;

Εμαστε ἆραγε σήμερα λας εσεβς
μ
φόβο Κυρίου στ
ς καρδιές μας;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς 

.                         Στὴν «Φιλοκαλία» τῶν ἱερῶν νηπτικῶν καὶ θεοφόρων Πατέρων, τὸ ἀπαράμιλλο ἀνθολόγιο τῆς ἁγίας ἡμῶν Πίστεως, «τὸ τῆς θεώσεως ὄργανον», κατὰ τὸν ἅγιο Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη, στὸν Δ΄ τόμο, στὴν σελίδα 62, διαβάζουμε τὰ ἑξῆς ψυχωφελῆ λόγια τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Σιναΐτου: «Εἰσὶν οὖν τῶν συγγραφομένων λόγων, κατὰ τὸν μέγα Μάξιμον, τρόποι διάφοροι τρεῖς, ἀκατάγνωστοί τε καὶ ἀκατάκριτοι. Πρῶτος, ὁ δι’ ὑπόμνησιν ἑαυτοῦ· δεύτερος, ὁ πρὸς ὠφέλειαν ἄλλων· τρίτος, ὁ δι’ ὑπακοὴν συγγραφόμενος…». Δηλαδή: «Σύμφωνα μὲ τὸν ἅγιο Μάξιμο, τρεῖς εἶναι οἱ ἀδιάβλητες καὶ ἀκατάκριτες αἰτίες γιὰ τὶς ὁποῖες κανεὶς συγγράφει:
Πρώτη: γιὰ ὑπενθύμιση δική του
Δεύτερη: πρὸς ὠφέλεια τῶν ἄλλων.
Τρίτη: ἡ συγγραφὴ ἀπὸ ὑπακοή».
.                          Οἱ ἅγιοι Πατέρες καὶ Διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας μας ἔγραφαν ἑδραζόμενοι καὶ ἐκκινούμενοι καὶ ἀπὸ τὶς τρεῖς αἰτίες. Αὐτὸ εἶναι περιττὸ νὰ σημειωθεῖ. Οἱ θεόπνευστες γραφές τους, τὰ μυρίπνοα ἄνθη τους, νῦν καὶ ἀεὶ θὰ μοσχοβολοῦν, θὰ φωτίζουν τὸν κόσμο καὶ θὰ ὁδηγοῦν ὅσους «κλήσεως ὀρθοδόξου τυγχάνουν» στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
.                     Εἴμαστε στὴν καρδιὰ τῆς ἄνοιξης. Βγῆκαν ἐπιτέλους «τὰ ἄνθια καὶ οἱ καρποί». «Ἡ φύσις ηὗρε τὴν καλὴ καὶτὴν γλυκιά της ὥρα», γιὰ νὰ θυμηθοῦμε καὶ Διονύσιο Σολωμό. Καὶ γιὰ νὰ συμπληρώσω τὴν παρότρυνση τοῦ Ἐλύτη, ὀφείλουμε, «ὅταν θολώνει ὁ νοῦς καὶ μᾶς βρίσκει τὸ κακό», νὰ μνημονεύσουμε καὶ τὸν ἄλλο κεραστὴ τῆς ἀειθαλοῦς μας Παράδοσης, τὸν ἀνοξείδωτο Ἀλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Ἂν μή τι ἄλλο καὶ οἱ δύο ἔγραφαν πρὸς ὠφέλεια ἄλλων. Καὶ εὐτυχῶς στὶς ἡμέρες τους δὲν ὑπῆρχαν τὰ «σχόλια» τῶν ἀναγνωστῶν στὰ διάφορα ἱστολόγια, τὰ ὁποία τροφοδοτοῦν ἐν πολλοῖς τὴν ἔπαρση καὶ τὴν δοκησισοφία. Ἔχουν οἱ παρδαλοειδεῖς παρουσιαστὲς τῶν μεγαλοκαναλιῶν τὶς μετρήσεις τηλεθέασης, ἔχουμε καὶ ἐμεῖς οἱποικιλώνυμοι γραφιάδες, τὰ «χτυπήματα» καὶ τά… ἄυλα χειροκροτήματα τῶν ἐπισκεπτῶν, ὅλα βέβαια πρὸς ὠφέλειαν τοῦ ἑαυτοῦ μας ποὺ διψᾶ γιὰ ἀναγνώριση.
.                         Ἂς γυρίσουμε ὅμως στὴν ἀκατάκριτο, ἀληθῆ καὶ ἀνόθευτο γραφὴ τοῦ Παπαδιαμάντη. Διαβάζω τοῦτες τὶς ἡμέρες τὰ λεγόμενα θρησκευτικά του ἄρθρα. Χαρακτηριστικό τῆς ταπείνωσης τοῦΠαπαδιαμάντη εἶναι ἡ, ἐν εἴδει ἐξομολογήσεως, συγγνώμη ποὺ ζητᾶ ἀπὸ τὸν Ἅη Γιώργη, ἐπειδὴ ἀναφέρεται σ΄αὐτόν. « Κι ἐμένα, Ἄη μου Γιώργη, νὰ μοῦ συγχωρήσης τὸ εὐτελὲς καὶ σχεδὸν παιγνιῶδες τοῦτο ἀρθρίδιον, συγκαταβαίνων εἰς τὴν ἀδυναμίαν μου, καθὼς συγκατέβης εἰς τὴν ἁπλοϊκότητα τοῦ παιδίου τοῦπαίζοντος τὶς ἀμάδες. Θεώρησόν με ὡς παιδίον τὰς φρένας, καίτοι ἄνδραν τὴν ἡλικίαν». (Ἔκδ. «Γιοβάνης», τόμ. 5, σελ. 343). Δὲν γράφει ὁ μέγιστος τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων ὡς ἐξουσίαν ἔχων οὔτε βουτᾶ τὸν καλάμό του στὰ θολόνερα τῆς ἐπίδειξης. Γράφει ὅπως ζεῖ καὶ ζεῖ ὅπως γράφει. Θυμίζει τὸ προεκτεθὲν τὴν παρρησία τοῦ Μακρυγιάννη στὸν Ἄη Γιάννη τὸν Πρόδρομο, «τὸν ἀληθινὸν φίλο καὶ εὐεργέτη» του, ὅταν τὸν «πέθανε εἰς τὸ ξύλο» ὁ θεῖος του στὸ «παγγύρι», ἐπειδὴ τζάκισε τὸ ντουφέκι του. Καὶ ἐκεῖνος, μὲ μετάνοιες καὶ φωνές, ἔκαμε «τὶς συμφωνίες μὲ τὸν ἅγιον». Μετάνοιες ὁ ἕνας, συγγνῶμες γιὰ τὴν εὐτέλειά του ὁἄλλος, ποιοί; Οἱ κορυφαῖοι, κατὰ τὸν Σεφέρη, συγγραφεῖς μας. Γι΄ αὐτὸ τὰ κείμενά τους, ἀκόμη καὶ ὅταν περιέχουν ὀδυνηρὲς ἀλήθειες καὶ κεντοῦν ἀποστήματα, ἀναδίδουν ἄρωμα ὀρθοδοξίας καὶ φιλοπατρίας. Σημειώνει ὁ Παπαδιαμάντης στὸ ἄρθρο του μὲ τίτλο «Θρησκευτικαὶ ἐορταί»: «Ὅταν ἐκανόνιζον τὰ τῶν θρησκευτικῶν ἑορτῶν οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας πατέρες, εἶχον ὑπ’ ὄψιν τους λαὸν εὐσεβῆ καὶ καρδίας ἐν φόβῳ Κυρίου, χρησιμοποιοῦσας ταύτας πρὸς τὴν θείαν λατρείαν καὶ τὴν προσευχήν. Πρῶτοι οὗτοι, ἂν ἠδύναντο νὰ προΐδωσι τίνι τρόπῳ χρησιμοποιοῦσι τὰ πλήθη τὴν ὑπὸ τῶν θρησκευτικῶν ἑορτῶν ἐπιβαλλομένην ἀργίαν, πρῶτοι οὗτοι θὰ ἐψήφιζον ὑπὲρ καταργήσεως αὐτῶν». Θὰ τὶς καταργοῦσαν οἱΠατέρες τὶς θρησκευτικὲς ἀργίες, ἂν ἤξεραν ὅτι θὰ ἀσχολούμαστε μὲ τὴν ἔλλειψη ἢ τὴν τιμὴ τοῦ ὀβελία, ὅπως λένε καὶ ξαναλένε οἱ κολοκυθολογοῦντες τῶν δελτίων. Καὶ μακαρίζεται ἡ ἐποχὴ τοῦ Παπαδιαμάντη σὲσύγκριση μὲ τὴν δικιά μας. Τότε σχεδὸν ὅλοι, εἴτε προφάσει εἴτε ἀληθείᾳ,  νήστευαν καὶ ἐκκλησιάζονταν. Τώρα τὸ πρωὶ «παπάρα μὲ γάλα καὶ δημητριακὰ»  καὶ τὸ βράδυ «Ἀναστήτω ὁ Θεὸς» καὶ τροχαδὸν στὸ σπίτι γιὰ νὰ ντερλικώσουν… Καὶ ἂς εἴμαστε εἰλικρινεῖς. Πόσοι Ἕλληνες, βαπτισμένοι Χριστιανοί, αἰσθάνονται βαθιὰ λύπη καὶ ἀπογοήτευση γιὰ τὴν ὥρα τῆς ἐνάρξεως τῆς ἀναστάσιμης ἀκολουθίας; Μήπως δὲν χαίρονται κάποιοι ποὺ θὰ στρωθοῦν στὸ τραπέζι νωρίς, γλιτώνοντας στομαχικὲς παρενέργειες, ὅπως ἄκουσα μὲ τὰἴδια τὰ αὐτιά μου, ἀπὸ σοῦπερ χριστιανὸ κατὰ τὰ ἄλλα; Δὲν ὑπῆρχε παπὰς ποὺ ἔλεγε τὰ προηγούμενα χρόνια, πρὶν ἀπὸ τὸν κορονοϊό, μετὰ τὴν Ἀνάσταση, «καλὰ Χριστούγεννα» καὶ τὰ Χριστούγεννα, «καλὴ Ἀνάσταση», στοὺς πολυπληθεῖς ἐπισκέπτες τοῦ ναοῦ, γιατί τότε θὰ τοὺς ξανάβλεπε; Δὲν περίμεναν, παλαιότερα, οἱἱερεῖς τῶν χωριῶν ὅλους τοὺς κατοίκους, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ἐν ἀσθενείᾳ ὄντες, γιὰ νὰ ποῦν τὸ «Χριστὸς ἀνέστη»; Εἶναι ψέματα αὐτά; Δὲν ἔρχονται, στὶς μέρες μας, οἱ περισσότεροι στὶς δώδεκα παρὰ πέντε καὶφεύγουν καὶ πέντε; Εἴμαστε ἆραγε σήμερα λαὸς εὐσεβὴς μὲ φόβο Κυρίου στὶς καρδιές μας; Δὲν ξεβράστηκαν μὲ τὴν περίεργη αὐτὴ ἀσθένεια ἡ ἀσέβεια καὶ ἡ ἀπιστία μας; Νὰ ρωτήσω καὶ τοῦτο. Ἂν δὲν ὑπῆρχαν οἱ ἀποστάσεις καὶ τὰ λοιπὰ μέτρα προφύλαξης, θὰ γέμιζαν οἱ ναοί; (Δὲν εἰσέρχομαι σὲ θεολογικὲς ἀναλύσεις, γιατί οὔτε αξιος εἶμαι οὔτε τὰ κατέχω καλά. Καὶ δὲν εἶμαι καὶ ἀρκετὰ νέος γιὰ νὰ τὰ ξέρω ὅλα).
.                         Ἀλλὰ ἂς γυρίσουμε στὰ λόγια του Παπαδιαμάντη, ποὺ ἔχουν τὴν χάρη, «νὰ κάνουσι κάθε καρδιὰ παρηγοριὰ νὰ πάρει». (Ἐρωτόκριτος).  Στὸν ἐπίλογο τοῦ ἀναστάσιμου ἄρθρου του γιὰ τὸν Ἄη Γιώργη, θὰ γράψει προσευχητικῶς: «Ἀλλ’ εἴθε ν’ ἀνατείλῃγγ ταχύτερον, Ἅη μου Γιώργη, ἡ εὐλογημένη ἐκείνη ἡμέρα τῆς ἀναστάσεως τοῦ Γένους καὶ ἔθνος τοσοῦτον ἔχον περικείμενον νέφος μαρτύρων, τοσούτους μετά σοῦ πρέσβεις πρὸς Θεόν, ἐκ τοῦ αἵματός του καὶ ἐκ τῶν σπλάχνων του, δὲν μέλλει ποτὲ νὰ ἐγκαταλειφθῇ ὑπὸτοῦ Θεοῦ τῶν πατέρων του. Εἴθε ν’ ἀνατείλῆ ἡ ἡμέρα ἐκείνη ὡς τάχιστα λεβέντη μου, ἀστραπόμορφε καὶ πρῶτε καβαλάρη, Ἄη μου Γιώργη, εἴθε!». Ἂς θεωροῦμε τοὺς ἑαυτούς μας μακάριους ποὺ εἴμαστε Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι, θὰ πεῖ καὶ ὁ Κόντογλου, γιατί πολυτιμότερο πράγμα ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, δὲν ὑπάρχει στὸν κόσμο. Καλὴ Ἀνάσταση!!

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΤΕΡΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΜΕ (Δ. Νατσιός)

Τ τέσσερα τέρατα πο πρέπει ν καταστρέψουμε

Δημήτριος Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς 

.                               Διάβασα πρὸ καιροῦ ἕνα ὡραῖο καὶ εὑρηματικὸ ἄρθρο, στὴν ἔγκυρη καὶ κραταιὰἐφημερίδα «ΕΣΤΙΑ», ἕνα ἄρθρο τοῦ κ. Ἰωάννη Ἀσλανίδη, ἀντιστρατήγου ἐ.ἀ., γιὰ τὴν μνηστηροφονία, τὸγνωστὸ ἐπεισόδιο ἀπὸ τὴν Ὀδύσσεια τοῦ Ὁμήρου. Μὲ ἀφορμὴ τὸ ἐξαιρετικό, σύντομο κείμενο τοῦστρατηγοῦ – «τὰ λόγια μας εἶναι παιδιὰ πολλῶν ἀνθρώπων», ἔλεγε ὁ ἀγέραστος λόγος τοῦ Σεφέρη – καὶἀντικρίζοντας τὴν ἔρμη πατρίδα, νὰ διαμοιράζουν τὰ ἱμάτιά της, τὰ πνευματικά της προικιά, καὶ ἐπὶ τῶν ἱματισμόν της νὰ θέτουν κλῆρο, οἱ ποικιλώνυμοι στρατιῶτες τῆς ἀνομίας, ἀραδιάζω λίγες αὐθαίρετες σκέψεις.
.                               Ἐπανέρχομαι στὸν ποιητὴ πού, κατὰ τὴν ἀειθαλῆ ρήση τοῦ Πλάτωνα, «πεπαίδευκεν τὴν Ἑλλάδα», τὸν Ὅμηρο καὶ τὴν «Ὀδύσσειά» του, ποὺ μοσχοβολᾶ ἀπὸ φιλοπατρία, θάρρος καὶ ὑπομονή, ὁλόψυχη ἀφοσίωση στὴν οἰκογένεια καὶ τὴν συζυγικὴ πίστη.
.                               Ὁ Ὅμηρος, κατὰ τὸν σεβαστό μας δάσκαλο, Κώστα Γανωτὴ εἶναι ὁ μεγαλύτερος, πρὸΧριστοῦ, θεολόγος. Ἕνα παράδειγμα ἀπὸ τὶς θαυμάσιες ἑρμηνεῖες τοῦ δασκάλου. «Συνήθως οἱ Ὁμηριστὲς μᾶς λένε πολλὰ καὶ περίεργα, γιὰ νὰ ἐπιδείξουν τὴν ἐπιστημοσύνη τους, ἀφήνουν ὅμως ἀτόνιστο, ἂν δὲν τὸ ἀποκρύπτουν κιόλας, τὸ ὅτι ἡ κυρίαρχη ἀρετή, ποὺ κινεῖ τὸ ἔπος τῆς Ὀδύσσειας εἶναι ἡ ἐγκράτεια. Ὁ νόστος κερδίζεται ἀπὸ μόνο τὸν Ὀδυσσέα, γιατί μόνος αὐτὸς ἄντεξε νὰ μὴν πειράξει τὰ ἱερὰ βόδια καὶ πρόβατα τοῦ Ὑπερίονος Ἡλίου, ὅσο κι ἂν πεινοῦσε. Αὐτὸ τὸ τονίζει ὁ ποιητὴς τόσο στὸ προοίμιο, ὅσο καὶ στὴ ραψωδία Μ (στ. 339-419) σὲ 80 στίχους. Ὁ Ὀδυσσέας, ἔδωσε σαφῆ ἐντολὴ στοὺς συντρόφους του νὰ μὴν τὰ πειράξουν… Ἀποκοιμήθηκε κι ὅταν γύρισε καὶ τοῦ ἦρθε ἡ μυρωδιὰ ἀπὸ τὰ σφάγια, ποὺ ψήνονται “ὤμωξε” (ἐστέναξε), γιατί κατάλαβε ὅτι ὁ νόστος πάει, χάθηκε. Ἡ παραμέληση τῆς ἐγκράτειας, τῆς νηστείας στέρησε τὸ “νόστιμον ἧμαρ”. Καὶ μετὰ τὸ ἀνοσιούργημα “οἱ θεοὶ ἔδειξαν σημεῖα καὶ τέρατα· σέρνονταν ἀπὸ δῶ τὰ τομάρια, τὰ κρέατα ἀπὸ κεῖ περασμένα στὶς σοῦβλες μούγκριζαν, ψημένα καὶ ὠμά, ὅπως ἦταν ἡ φωνὴ τῶν βοδιῶν”. Πολλοὺς αἰῶνες ἀργότερα ἀρχίσαμε νὰ καταλαβαίνουμε πὼς ἡ ἁμαρτία ἔφερε τὴ φθορὰ καὶδιαστροφὴ στὴ φύση. Αὐτὸ πάντως τὸ σκηνικὸ τοῦ Ὁμήρου εἶναι συγκλονιστικὸ ἀπὸ κάθε ἄποψη. Αὐτὴ ἡ διαδρομὴ στὴν Ὀδύσσεια ἔγινε, γιὰ νὰ τονιστεῖ ὅτι ἡ περὶ θρησκείας αἴσθηση καὶ ἀντίληψη τῶν ἀρχαίων μας προγόνων ἦταν πολὺ σωστὴ καὶ ὑψηλή. Τὴ θρησκευτική τους τραγωδία τὴ δημιούργησε ἡ ἀπουσία τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ· δὲν εἶχαν οἱ ἄνθρωποι τὸ Εὐαγγέλιο».
.                          Στὴ ραψωδία λοιπὸν «Χ», ὁ πολυμήχανος καὶ πολυβασανισμένος Ὀδυσσέας, ἀφοῦ πέταξε τὰ ράκη, τόξευσε πρῶτον καὶ θανάτωσε τὸν θρασύτατο μνηστήρα Ἀντίνοο. Τὸ ὄνομα ἐτυμολογεῖται ἀπὸ τὸ ἀντι+νους.Ἀντίνοος εἶναι ὁ ἀντίπαλος τῆς λογικῆς, ὁ ἀλλοπρόσαλλος χαρακτήρας, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἐσκεμμένως, μὲστρεψοδικίες, διαστρέφει τὰ πράγματα. Ἀντίνοος εἶναι, γιὰ παράδειγμα, αὐτὸς ποὺ τὴν προδοσία τῆς Μακεδονίας, τὴν χαρακτηρίζει συνετὴ στάση καὶ κέρδος γιὰ τὴν πατρίδα. Αὐτὸς ποὺ δὲν βλέπει στὸ Αἰγαῖο τὰ σύνορα, ποὺ χάραξαν μὲ τὸ αἷμα τους οἱ Μιαούληδες καὶ οἱ Κανάρηδες, δήλωση ποὺ ἔθρεψε τὴν κακουργηματικὴ ἀλαζονεία τῶν μεμέτηδων τῆς Ἄγκυρας.
.                      Τὸν δεύτερο μνηστήρα ποὺ ἐξόντωσε ὁ «δίος» Ὀδυσσέας, ἦταν ὁ Εὐρύμαχος, ἀπὸ τὸεὐρύς+μάχομαι. Εὐρύμαχος εἶναι ὁ εὐρηματικὸς ἀπατεώνας.  Δὲν ὀρρωδεῖ πρὸ οὐδενός, προκειμένου νὰἐπιβιώσει καὶ νὰ καρπωθεῖ ἄνομα κέρδη. Εὐρύμαχοι εἶναι πολλοί, γιὰ παράδειγμα, ποὺ ὅταν βυθιζόταν τὸσάπιο καράβι τοῦ ΠΑΣΟΚ, ἡ γνωστὴ «ἀνεμιαία συμπεριφορά», φρόντισαν νὰ σταυλιστοῦν σὲ χώρους δεξιά τους ἢ ἀριστερά τους, φτύνοντας, γενιτσαρικῷ τῷ τρόπῳ, τὴν εὐεργέτιδα, μακαρίτισσα πιά, «σοσιαλιστικὴ» λαίλαπα.
.                      Τρίτος κηφήνας-μνηστήρας πού, κυριολεκτικά, ἔφαγε καὶ τὸν ἔφαγε, τὸ  χῶμα, («πεςὼν χθόνα ἤλασε»), ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ Τηλεμάχου αὐτός, ἦταν ὁ Ἀμφινόμος. Τὸ ὄνομα παράγεται ἀπὸ τὴν πρόθεσηἀμφι+νόμος. Ἀμφινόμος εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀμφιβάλλει, ποὺ διστάζει, ποὺ κινεῖται πέριξ τοῦ νόμου καὶ ἐν τέλει αὐτὸς ποὺ τὸν περιφρονεῖ. Ὁ Ἀμφινόμος θὰ ὑποστηρίξει, γιὰ παράδειγμα, ὅτι ἡ Ἀνάσταση πρέπει, πάντα γιὰτὸ καλό μας, νὰ ἑορτασθεῖ, τὸ Μεγάλο Σάββατο καὶ ὄχι τὴν Κυριακὴ τοῦ Πάσχα. Ἐνῶ εἶναι σαφεῖς καὶἀπαρασάλευτοι οἱ κανόνες καὶ ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, αὐτὸς θὰ προτείνει τὸ ἀρχαῖον «ἐῶμεν τοὺς νόμους καθεύδειν», ἂς ἀφήσουμε τοὺς νόμους νὰ κοιμοῦνται. Ὁ ἴδιος Ἀμφινόμος θὰ περιφρονήσει τοὺς νόμους καὶ θὰ στήσει φαγοπότι σὲ νησὶ τοῦ Αἰγαίου, ἄνευ βεβαίως προστίμου, ἐνῶ ὁ ταλαίπωρος τάχα καὶ«πολίτης», ποὺ θὰ συλληφθεῖ, διότι “ἔπνιγε” τὰ φαρμάκια του μὲ δύο-τρεῖς συμπότες, θὰ πελεκηθεῖ μὲβαρύτατο πρόστιμο.
.                  Ὁ τέταρτος μνηστήρας, – «κύνες», σκυλιὰ τοὺς ἀποκαλεῖ ὁ πολύσοφος Ὀδυσσέας- τῆς περιουσίας καὶ τῆς ἀρχόντισσας Πηνελόπης, ποὺ στέλνει στὸν Ἅδη, εἶναι ὁ Ἀγέλαος, ποὺ θέλησε νὰ φωνάξει τὸν λαό, ἐπιβεβαιώνοντας τὸ ὄνομά του. Ἀγέλαος ἀπὸ τὸ ἄγω+ λαός. Ἀγέλαος εἶναι αὐτὸς ποὺ σαγηνεύει καὶὁδηγεῖ τὸν λαὸ ὅπου θέλει. Ὁ λαοπλάνος, ὁ γόης μὲ τὴν ἀρχαία σημασία, δηλαδή, «ὁ ψεύστης καὶ ἀπατεών». Ὁ Ἀγέλαος κυβερνᾶ τοὺς «ἀγελαίους», ποὺ κατὰ τὸ λεξικὸ τῶν Liddel-Scott, εἶναι «οἱ κοινοὶ ἄνθρωποι ἐν ἀντιθέσει πρὸς τοὺς ἄρχοντας». Ἀγέλαοι εἶναι οἱ ἐμπαίζοντες τὸν λαὸ ἀργυρώνητοι ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον «δημοσιογράφοι», ποὺ κραδαίνουν νυχθημερὸν τὸ φάσγανο τῆς τρομοκράτησης τοῦ λαοῦ. Στὰ ἐθνοκτόνα μνημόνια, ἐπέδειξαν τέτοια τρισάθλια συμπεριφορὰ πού, καλῶς εἰπώθηκε ὅτι ἂν ζοῦσαν στὴν περίοδο τῆς γερμανοκατοχῆς, θὰ καταντοῦσαν ὅλοι δωσίλογοι. Ὁ Ἀγέλαος δὲν καλλιεργεῖ καὶ δὲν ἀναδεικνύει τὰπροτερήματα καὶ τὶς ἀρετὲς τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ ὡς ἀρχέκακος κεφαλή, ἐκλύει τὰ χειρότερα ἐλαττώματά του. Ἀγέλαος εἶναι ὁ ἀνώτατος ἄρχοντας πού, ἀντὶ νὰ ἀναδείξει τὴν ἑλληνοσώτειρα ἐκκλησία καὶ τοὺς ἀγῶνες της γιὰ τὴν διάσωση καὶ ἀπελευθέρωση τοῦ Γένους στὰ χρόνια τῆς τουρκικῆς θηριωδίας -Ἱστορία εἶναι ἡ ζωντανὴ φωνὴ τῶν κεκοιμημένων- αὐτὸς δὲν βρίσκει μισὴ λέξη νὰ πεῖ τὴν χαρμόσυνο ἡμέρα τῆς Ἐθνικῆς Ἐπανάστασης. Ἀγέλαοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ καταπίνουν τετρομαγμένοι, ὄντας πρωθυπουργοί, τὶς ἀχρεῖες προπαγάνδες τῶν Τούρκων δικτατόρων, ποὺ «ὅλη ἡ κοπριὰ τοῦ αἰώνα κοιλοπονοῦσε γιὰ νὰ τοὺς ξεράσει», ποὺ θὰ ἔλεγε καὶ ὁ ποιητής, οἱ ὁποῖοι παρουσιάζουν Ἕλληνες λιμενικοὺς νὰ καῖνε ἢ νὰ πνίγουν, παλαιότερα, γυναικόπαιδα. Ἀρκοῦσε μία φωτογραφία ἀπὸ τὸν Ἀττίλα τῆς Κύπρου, γιὰ νὰ σωπάσουν οἱ γενοκτόνοι τῶν λαῶν. Ἀγέλαος εἶναι ὁ ἀντιπολιτευόμενος ποὺ πέντε χρόνια στὴν ἐξουσία, δὲν ἔκανε τίποτε γιὰ τὴν ὑγεία καὶτώρα κατηγορεῖ τοὺς νῦν γιὰ τὴν ἔλλειψη προσωπικοῦ, προσπαθώντας νὰ ἐντυπωσιάσει τὴν ἀγέλη τῶν ζητωκραυγαστῶν του.

.                        Αὐτοὶ οἱ τέσσερις «μνηστῆρες», εἶναι τὰ τέρατα ποὺ πρέπει νὰ καταστρέψουμε, ἂν θέλουμε νὰ ζήσουμε ὡς λαὸς ἱστορικός.

Δημήτριος Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε