Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Δημ. Νατσιός

«ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΕΣ ΨΥΧΙΚΑ ΑΡΜΑΤΩΜΕΝΟΥΣ» (Δ. Νατσιός)

Παιδεία χι μόνο γι πολίτες, λλ κα γιπλίτες

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Εἴμαστε ἐκεῖνοι γιὰ τοὺς ὁποίους μᾶς ἔλεγαν οἱ γονεῖς μας νὰ μὴν τοὺς κάνουμε παρέα». (Σὲ τοῖχο λυκείου τῶν Ἀθηνῶν)

.              Στὸ σχολικὸ βιβλίο “Νεοελληνικὴ γλώσσα” τῆς Α´ Γυμνασίου, στὸ “τετράδιο ἐργασιῶν” (σελ. 71), φιλοξενεῖται κείμενο τὸ ὁποῖο δημοσιεύτηκε στὴν ἐφ. “ΤΟ ΒΗΜΑ”, τὸ 2003. Διαβάζω: «Οὐσιαστικὰ τὸ σχολεῖο τοῦ μέλλοντος θὰ εἶναι μία μορφωτικὴ ὑπηρεσία, ὅπου τὸ κάθε παιδὶ θὰ μαθαίνει μόνο του ἀπὸ τὸν ὑπολογιστή, ὑποβοηθούμενο ἀπὸ ἕναν ὑποβαθμισμένο βοηθὸ μάθησης, ἐπιφορτισμένο κυρίως μὲ τεχνικῆς φύσεως προβλήματα. Τὰ παιδιὰ ποὺ ἔχουν ὑπολογιστὴ στὸ σπίτι θὰ μποροῦν νὰ παρακολουθοῦν ἀποκεῖ (ἔτσι μία λέξη… “ἀποκεῖ”), χωρὶς νὰ εἶναι ἀπαραίτητη ἡ καθημερινὴ παρουσία στὸ σχολεῖο, ἀφοῦ ἔτσι κι ἀλλιῶς οἱ ἠλεκτρονικὲς βάσεις δεδομένων θὰ εἶναι online σὲ 24ωρη βάση…». Τὰ βιβλία εἰσῆλθαν στὴν ἐκπαίδευση τὸ 2006, ἄρα, μετὰ ἀπὸ 16 χρόνια, ἡ τότε ἀπίθανη πρόβλεψη πραγματοποιήθηκε ἐν μέσῳ πανδημίας καὶ θὰ συνεχιστεῖ, γιατί πάντοτε θὰ ἐπικρέμεται ἀπὸ δῶ καὶ στὸ ἑξῆς καὶ μία ἀπειλὴ πάνω ἀπὸ τὰ κεφάλια μας. Λιμοί, λοιμοί, πόλεμοι καὶ καταποντισμοὶ εἶναι τὸ καθημερινὸτηλεοπτικό… ἐδεσματολόγιο.
.                    Πρόσφατα συζητοῦσα μὲ νέο γονέα. Τὰ παιδιά του φοιτοῦν στὸ νηπιαγωγεῖο καὶ στὸ δημοτικό. Στὰ ὅρια τῆς ἀπελπισίας ὁ ἄνθρωπος. «Δὲν ξεκολοῦν ἀπὸ τὸ κινητὸ ἢ τὸ διαδίκτυο». «Τὰ μόνα παιχνίδια, ποὺ τὰ συναρπάζουν, εἶναι τὰ ἠλεκτρονικά». «Καθηλώνονται ὧρες μπροστὰ στὴν ὀθόνη». Τὸν ρώτησα πῶς τὸ ἀντιμετωπίζει. Ἔριξε τὸ βάρος καὶ τὴν εὐθύνη στὴν σύζυγό του, ἡ ἀρχαία, συνομήλικος τῆς ἱστορίας τοῦ ἀνθρώπου, πρόφαση καὶ πάλι στὸπροσκήνιο. «Ἡ γυνὴ ἣν ἔδωκας μετ᾽ ἐμοῦ, αὕτη μοι ἔδωκεν ἀπὸ τοῦ ξύλου, καὶ ἔφαγον…». Ὁ ἴδιος περιορίζεται στὰγνωστὰ συμβουλευτικὰ  ἀερολογήματα τοῦ τύπου «δὲν εἶναι σωστό», «θὰ χαλάσεις τὰ μάτια σου»,  καὶ τὰ «πρέπει», ποὺ καμμία ἀξία δὲν ἔχουν οὔτε νουθετοῦν, διότι δὲν διδάσκει τὸ «πρέπει», ἀπρόσωπο ρῆμα ἐξ ἄλλου, ἀλλὰ τὸ«πρέπον», τὸ ὁποῖο εἶναι μετοχή, δηλαδὴ τὸ παράδειγμα. Τί νὰ κερδίσεις, ὅταν μὲ τὰ λόγια ράβεις, ἐνῶ μὲ τὶς πράξεις ξηλώνεις….
.                Εἶναι πιὰ χαμένη ὑπόθεση καὶ νομίζω ὅτι μεγαλώνει μία γενιὰ ποὺ δὲν θὰ σκέφτεται μὲ λέξεις καὶ ἔννοιες, ἀλλὰ μὲ εἰκόνες καὶ κινούμενα σχέδια. Ἐλάχιστα παιδιὰ θὰ σκύβουν μὲ προσοχὴ νὰ διαβάσουν ἕνα καλὸ βιβλίο, ἀκόμη καὶ ἡ ὑποχρεωτικὴ σχολικὴ ἀνάγνωση γίνεται μὲ μεγάλη δυσφορία καὶ μὲ  συνεχὲς παρακαλητὸ ἀπὸ τοὺς γονεῖς. Τὸ βλέπω καὶ στοὺς μαθητές μου, ὅταν τοὺς ἀναθέτω νὰ μελετήσουν στὸ σπίτι ἕνα κεφάλαιο τῆς ἱστορίας, ἀπὸτὰ παλιὰ βεβαίως βιβλία, πρὸ τοῦ 2006, γιατί τὰ νέα εἶναι κακογραμμένα, δυσνόητα καὶ “πανδύσκολα”- λέξη ποὺχρησιμοποιοῦν οἱ μαθητές, γιατί νομίζουν ὅτι εἶναι ἀντίθετή του πανεύκολου- γιὰ παιδιὰ ϛ´ δημοτικοῦ. Ἡ πρώτη φράση ποὺ ἐκστομίζουν εἶναι «ὅλο, κύριε!!». Δὲν τὸ χρεώνω στὰ παιδιά, ἀλλὰ ὅπως στρώνει κανεὶς ἔτσι κοιμᾶται. Καὶμιὰ καὶ μιλᾶμε γιὰ τὴν ἱστορία, ὅπως προσφυῶς γράφτηκε, γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν συνοχή τους οἱ κοινωνίες μὲμνήμη χρησιμοποιοῦν τὴν ἱστορία καὶ οἱ κοινωνίες χωρὶς μνήμη τὴν ἐπικοινωνία, καταλήγοντας στὴν νεολαία τῶν βαρβάρων τῆς διαδικτυακῆς ἐποχῆς.
.                 Μᾶς ἀπειλοῦν νυχθημερὸν οἱ Τοῦρκοι, ἔχουν ἀφηνιάσει, θυμίζει ἡ προκλητικότητα, τὰ ψεύδη καὶ οἱἀναίσχυντες αἰτιάσεις τους ἐποχὴ Μουσολίνι, ὅταν ὁ κρανιοκενὴς φασίστας τῆς Ρώμης, ἐπινοοῦσε τὶς ἄθλιες προπαγάνδες του κατὰ τῆς πατρίδας. Ἐπίσημο δόγμα μς εἶναι ὅτι «ἀνήκομεν εἰς τὴν Δύσιν», εἴμαστε στὴν σωστὴπλευρὰ τῆς ἱστορίας. Μᾶς διαφεύγει κάτι. Ἡ Δύση δὲν ἀπειλεῖται ἀπὸ ἕνα φιλοπόλεμο, μωαμεθανικό, φυλετικὸ ὄγκο. Δὲν κινδυνεύει ἡ Δανία οὔτε ἡ Ὀλλανδία ἀπὸ τὰ ἀσκέρια τοῦ Ἐρντογάν.«Ἄγγλος ἢ Γερμανὸς ἢ Γάλλος δύναται νὰεἶναι κοσμοπολίτης ἢ ἀναρχικὸς ἢ ἄθεος ἢ ὁτιδήποτε”, κατὰ τὸν Παπαδιαμάντη. Σὲ τοῦτα τὰ ματωμένα χώματα δὲν ἀρκεῖ νὰ εἴμαστε μόνο πολίτες, κοσμοπολίτες καὶ ὅ,τι ἄλλο ἐπιπολάζει στὴν ἀσπαίρουσα οἰκουμένη, νὰ παρέχουμε χυλώδη ἐκπαίδευση σὲ αὐριανοὺς καταναλωτές, λεπτεπίλεπτους ζητωκραυγαστὲς τῆς πολυπολιτισμικῆς ἀπάτης. Ἡπατρίδα θέλει «ἐδῶ καὶ τώρα» πεπαιδευμένους πολίτες, ποὺ νὰ εἶναι συγχρόνως καὶ ὁπλίτες. Δὲν προασπίζουν τὴν ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία καὶ τὴν ἐδαφικὴ ἀκεραιότητα μόνο οἱ ἔνοπλες δυνάμεις. Τὶς προασπίζει ὁ λαὸς μὲ τὴν ὁμηρικὴκαὶ θουκυδίδεια ἔννοια. Ὄχι ὁ φιλοπόλεμος λαός, ἀλλὰ ὁ ψυχικὰ ἁρματωμένος, ἡ νηφάλιος, ὁ φωτισμένος. Καὶ αὐτό μας τὸ παρέχει ἡ Παιδεία, ἡ ἔσχατη γραμμὴ ἄμυνας τῶν Ἑλλήνων. Αὐτὴ ὅμως εἶναι ἡ τραγωδία μας. “Μᾶλλον πεφόβημαι τὰς οἰκείας ἡμῶν ἁμαρτίας ἢ τὰς τῶν ἐναντίων διανοίας”, περισσότερο φοβοῦμαι τὰ δικά μας σφάλματα, παρὰ τὰ σχέδια τῶν ἐχθρῶν, θὰ γράψει καὶ ὁ ἀρχαῖος λόγος. Μὲ σχολεῖο “μορφωτικὴ ὑπηρεσία”, ἕνα εἴδους ΚΕΠ, μὲ δάσκαλο “βοηθὸ μάθησης”, αὐτολογοκρινόμενο καὶ τετρομαγμένο, τὸ νὰ μιλήσεις γιὰ αὐριανὸ ὁπλίτη-πολίτη ἀκούγεται τουλάχιστον γραφικό.  Νὰ θυμίσω καὶ πάλι τί ἀπάντησε ὁ Παλαμᾶς τὸ 1903, ὅταν ἐρωτήθηκε γιὰ τὸ ποιὰ εἶναι ἡ κατεπείγουσα ἀνάγκη «διὰ τὸ ἑλληνικὸν κράτος ἐπὶ τῷ νέῳ ἔτει»;  Ἀπάντησε “τὸ στρατιωτικὸ δυνάμωμα τοῦ τόπου καὶ ἀνθρώπων ἀπόχτημα. Καὶ τοὺς ἀνθρώπους μᾶς τοὺς δίνει ἡ Παιδεία». Μὲ νέους ποὺ εἶναι συνδεδεμένοι ὁλημερὶς καὶ ὁλονυχτὶς «ἀποκεῖ», ἀπὸ τὸ σπίτι μὲ τὴν μορφωτικὴ ὑπηρεσία τοῦ ὑπουργείου δεξιοτήτων, πῶς θὰ φτάσουμε στὸ «ἀπόχτημα ἀνθρώπων», πολιτῶν ποὺ θὰ ὁπλίζουν τ᾽ ἅρματα  κατὰ τῆς λυσσασμένης ὕαινας τῆς ἀνατολῆς;

,

Σχολιάστε

ΨΙΧΟΥΛΑ ΑΠΟ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΜΑΣ (Δ. Νατσιός)

Ψίχουλα π πρόσφορα τῆς κκλησίας χουμε στ δόντια μας...

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Ἀδελφοί! Κρατῆστε ζωντανὸ τὸν θησαυρὸ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀναστήτω ὁ Θεὸς καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν. Νὰ θεωρεῖτε τοὺς ἑαυτούς σας  μακάριους ποὺ εἶστε Ὀρθόδοξοι. Γιατί πολυτιμότερο πράγμα ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία δὲν ὑπάρχει στὸν κόσμο». (Φώτης Κόντογλου)
.                     Δὲν ξυπνάει ὁ Ἕλληνας, δὲν λυτρώνεται ἀπὸ τὸν λήθαργο, ἂν δὲν τοῦ θυμίσεις καὶ τοῦ δείξεις ποιὲς εἶναι οἱ ρίζες του, ἀπὸποῦ κρατάει ἡ φύτρα του καὶ ἂν δὲν τοῦ δώσεις νὰ γευτεῖ ἀπὸ τοὺς ἀθάνατους καρποὺς τοῦ μοναδικοῦ στὸν κόσμο γενεαλογικοῦ του δέντρου. Ρίζα αὐτοῦ του δέντρου εἶναι ἡ ζωντανή μας πίστη, ἡ Ἐκκλησία, τὴν ὁποία οἱ ποικιλώνυμοι πολιτικάντηδες, πάσης μορφῆς καὶ χρώματος, τὴν βλέπουν σὰν ἐμπόδιο στὸν ἀμοραλισμό τους, στὴν ἠδονοθηρία καὶ στὸν “προοδευτισμό” τους, ἐπηρεάζοντας συστηματικῶς πρὸς τοῦτο καὶ τὴν παιδεία, τοὺς ἄπλαστους νέους. (“Ἂν δώσεις μία ὀδοντογλυφίδα σὲ ἕναν Νεοέλληνα, νὰ καθαρίσει τὰ δόντια του, τότε θὰ ἀνακαλύψει ψίχουλα ἀπὸ τὰ πρόσφορα ποὺ ἔφαγε καὶ μεγάλωσε κάποτε ἡ οἰκογένειά του”, ἔλεγε παλιὸς θυμόσοφος ἐπίσκοπος).
.                     Καὶ κυρίως τὶς ρίζες ὀφείλει νὰ τὶς προβάλλει τὸ σχολεῖο, αὐτὴ εἶναι ἡ σημαντικότερη ἀποστολή του. Ὑγιὴς ρίζα σημαίνει ὑγιεῖς κλάδοι. Ὅταν ὅμως ἡ παιδεία μετατρέπεται σὲ ἕνα εἶδος πιστωτικῆς κάρτας, καλλιέργεια τῆς ἄμεσης ἀπόκτησης αὐτοῦ τοῦ συνήθως εὐτελοῦς, ποὺ ποθοῦμε, φτάνει κάποτε καὶ ἡ ὥρα τῆς πληρωμῆς, ἡ ὁποία συνοδεύεται ἀπὸ δάκρυα μεταμέλειας γιὰ τὴν ἀφροσύνη μας. Γιὰ συμμορίες νέων ποὺ ὀργανώνονται σὲ σχολικὲς αὐλὲς ἀκοῦμε καὶ διαβάζουμε, ἡ ὀπαδικὴ βία, ὅπως τὴν ὀνομάζουν, παίρνει διαστάσεις ἀπρόβλεπτες. Ποῦ εἶναι τὸ λάθος ἄραγε; Τίς πταίει; Ἀπάντηση στὸν περιορισμένο χῶρο ἑνὸς ἄρθρου δὲν μπορεῖ νὰ δοθεῖ. Θὰ θίξω μόνο μία παράμετρο τοῦ προβλήματος, μιᾶς καὶ εἴμαστε στὴν Μεγάλη ἑβδομάδα τῶν Παθῶν τοῦ Χριστοῦ μας.
.                     Νὰ πῶ κάτι ἐκ πείρας. Διδάσκοντας τοὺς μαθητές μου, τὴν περίοδο πρὸ τῶν διακοπῶν, κείμενα ποὺ ἀναφέρονται στὸΠάσχα, παρατήρησα τὴν εὐεργετική τους ἐπίδραση στὰ παιδιά. Τὰ τραγούδια τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ λογοτεχνικὰ καλούδια τῆς καθ᾽ ἡμᾶς ἀνατολῆς συγκινοῦν, ἀρέσουν, γαληνεύουν.
“Ἀπ᾽ ὅ,τι κάλλη ἔχει ὁ ἄνθρωπος
τὰ λόγια ἔχουν τὴν χάρη
νὰ κάμουσι κάθε καρδιὰ
παρηγοριὰ νὰ πάρει”, διαβάζουμε στὸν Ἐρωτόκριτο. Ποιά λόγια ὅμως καὶ ποιά γράμματα παρηγοροῦν; Καὶ πάλι προσφυγὴ στὴν ἐξαίσιο ποιητικὸ λόγο, ποὺ ξεδιαλύνει τὶς σκέψεις καὶ εὐφραίνει μὲ τὴν σαφήνειά του.
“Πρωὶ πρωὶ χαράματα
ἔκοψα ἀπὸ τὸν ἥλιο γράμματα
στὴν γλῶσσα ποὺ διαβάζουνε
οἱ ἀγράμματοι κι ἁγιάζουνε”, ὁ Ἐλύτης.
.                         Τά, χαροποιοῦ πένθους, ἐγκώμια τοῦ Ἐπιταφίου, Σολωμὸς καὶ Παλαμᾶς μὲ τὰ μύρα τῆς πένας τους, “Σήμερα Γιώργη μ’ Πασχαλιά, Γιωργάκη …”, ἡ ἄφθαστη δημοτικὴ ποίηση, ὁ Παπαδιαμάντης μὲ τοὺς ἀρχαίους του Ρωμιοὺς τῆς Σκιάθου, ποὺ μοσχοβολοῦν σὰν τὸ τὰπασχαλιάτικα Τίμιο Ξύλο, τῶν παλιῶν ἀναγνωστικῶν, γεμάτο τὸ πατρογονικὸ κελάρι καλούδια, τὰ ὁποῖα δὲν ἀρωματίζουν σήμερα τὶς σχολικὲς αἴθουσες, δὲν φτάνουν στὶς πεινασμένες γιὰ καθάρια, καλοσυνάτη τροφὴ ψυχὲς τῶν παιδιῶν. Παιδιὰ ποὺ δὲν σκέφτονται μὲλέξεις, ἀλλὰ μόνο μὲ εἰκόνες, κινούμενα σχέδια καὶ διαδικτυακὲς λασπωμένες ἐντυπώσεις. Καὶ ὅταν δὲν ἔχεις λέξεις, μοιραία καταφεύγεις σὲ ἐπιλογὲς καὶ πράξεις βίας, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ἀποφευχθοῦν μόνο μὲ τὸν λόγο. “Πάρε τὴ λέξη μου, δῶσε μου τὸ χέρι σου”, θὰ πεῖ ὁ Ἐμπειρίκος. Καὶ τί περνᾶ ἀπὸ χέρι σὲ χέρι; Μὰ ἡ ἀνθρωπιά…
.                     Σὲ τούτη ὅμως  τὴν χώρα, ἔχουμε μάθει καὶ οἱ δάσκαλοι νὰ ὑπηρετοῦμε τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ ὄχι τὴν ἐθνικὴ παιδεία, μία κρατικὴ ἐκπαίδευση ὕπουλα ἀντορθόδοξη, ἀκαρποφόρητη. Νὰ ὑπενθυμίσω τί γράφουν στὸ Ἀνθολόγιο τῆς Γ´ καὶ Δ´; (Σελ. 79). Σὲκείμενο μὲ τίτλο «Τότε ποὺ πήγαμε βόλτα τὸν Ἐπιτάφιο». Καὶ στὸν ἐπίλογο τοῦ προαναφερθέντος κειμένου: «… Ὅταν φτάσαμε στὴν Ἐκκλησία οἱ ψάλτες σήκωσαν τὸν Ἐπιτάφιο ψηλὰ πάνω ἀπὸ τὴν πόρτα κι ὅλοι ἐμεῖς περάσαμε ἀπὸ κάτω. Νά, ὅπως τὸ περνᾶ περνᾶ ἡμέλισσα».
.                     Κατ᾽ ἀρχὰς ἔχουμε περιφορὰ καὶ ὄχι βόλτα τοῦ Ἐπιταφίου. Βόλτες κάνουμε μὲ τὰ ποδήλατα. Βόλτες κάνουμε στὶς διακοπές.  Καὶ τί σχέση ἔχει τὸ κατὰ τὰ ἄλλα ἀθῶο παιδικὸ παιχνιδάκι “περνᾶ, περνᾶ ἡ μέλισσα”, μὲ τὴν κατανυκτικότατη στιγμὴ τῆς περιφορᾶς τοῦ Ἐπιταφίου; Εἶναι ἡ ὕπουλη προσέγγιση, ὅπως προεῖπα, νὰ ἀντιμετωπίζεται στὰ σχολικὰ βιβλία, ἡ Ἐκκλησία, ὡς μία κοινωνικὴ ἐκδήλωση, ὡς κρουαζιερόπολοιο ἀναψυχῆς καὶ ὄχι ὡς κιβωτὸς σωτηρίας. Ἂς μὴν ἀποροῦμε ποὺ ἔλειψε στὰ σακάτικα χρόνιά μας τὸ σέβας γιὰ τὸν ἀτίμητο θησαυρό μας. Καὶ αὐτὰ ὑπάρχουν ἐδῶ καὶ 16 χρόνια στὰ βιβλία, πράγματα πιὸ ἐπικίνδυνα ἀπὸ μνημόνια καὶ λοιπὲς ὑποτέλειες. Δὲν ἀπαλλάσσεται ἡ οἰκογένεια ἀπὸ τὶς εὐθύνες γιὰ τὸ ἀγρίεμα τῶν παιδιῶν, ὅμως καὶ τὸ σχολεῖο, ἀντὶ νὰ ράβει, πολλὲς φορὲς ξηλώνει ὅ,τι ἀπέμεινε ὄρθιο.
.                     Ὅλοι ὅμως, ὅσοι αὐτοπροσδιοριζόμαστε ὡς Χριστιανοί, ἐλεγχόμαστε ποὺ δὲν ἀντιδράσαμε δυναμικὰ γιὰ νὰ ἐξοβελιστοῦν ἀπὸ τὰ σχολεῖα. Εἶχα διαβάσει κάτι ὡραῖο . Στὸν Μυστικὸ Δεῖπνο ὁ Κύριος  πρόφερε τὴν φοβερὴ φράση “εἷς ἐξ ὑμῶν παραδώσει με”. Ὅλοι οἱ μαθητὲς “λυπούμενοι σφόδρα ἤρξαντο λέγειν αὐτῷ ἕκαστος αὐτῶν· μήτι ἐγὼ εἰμι, Κύριε;”. Αἰσθάνονταν ἅπαντες ἔνοχοι ἐνώπιον τοῦ Κυρίου γι’ αὐτὸ ρωτοῦσαν “μήπως ἐγώ”. Ἐμεῖς τί ἔχουμε νὰ ἀποκριθοῦμε στὸ παράπονο τοῦ Χριστοῦ;

Σχολιάστε

ΟΙ ΗΜΕΤΕΡΟΙ «ΓΡΑΙΚΥΛΟΙ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΟΝ» ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ (Δ. Νατσιός) («Πιάνουμε τὶς μύτες μας ἀπὸ τὶς ἀναθυμιάσεις. Ἀγόρια μὲ φοῦστες, καταλήψεις, ἔλεγχος γιὰ Θεία Κοινωνία, ἐγκλήματα ἀνήκουστα, ἔποικοι τοῦ ἰσλάμ,  μὲ πρωτοφανῆ προνόμια, Τατσόπουλοι καὶ λοιποὶ “καντιποτένιοι”, σκοτάδι χειροπιαστὸ καὶ μαυροφόρα ἀπελπισιά».)

Ο μέτεροι «γραικύλοι τς σήμερον» κα ο Τορκοι

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

 «Τούτ’ ἡ χώρα ποὺ ἀνεμίζει τοὺς ἀμέτρητους γραικύλους» (Νίκος Καροῦζος)

.                      Διαβάζω καὶ παρακολουθῶ ὅσα ψελλίζει αὐτὸς ὁ ἀμετανόητα ἐκκλησιομάχος Π. Τατσόπουλος. Προσπαθεῖ μὲ ἄνοστα καρυκεύματα καὶ στρεψοδικίες, νὰ καλύψει τὴν δυσφορία του γιὰ τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν εὐλάβεια, ποὺ νιώθει ὁ λαός μας γιὰ τὸν ἅγιο Γέροντα Παΐσιο. Κλασικὴ περίπτωση «γραικύλου τῆς σήμερον», ὅπως ἀριστοτεχνικὰ ἔλεγε ὁ Παπαδιαμάντης, ὁ ὁποῖος  «θέλη νὰ κάμῃ  δημοσίᾳ τὸν ἄθεον ἢ τὸν κοσμοπολίτην», νόσημα ἀνίατο τῆς ἐγχώριας ψευτοδιανοήσεως, ἀπορρέον ἀπὸ αἴσθημα μειονεξίας ἔναντι τῆς Δύσεως, συνοδευόμενο ἀπὸ παντελῆ ἄγνοια τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ἀπροκάλυπτη ἀφιλοπατρία. Ὁμοιάζει ὁ γραικύλος, κατὰ τὸν Παπαδιαμάντη, «μὲ νάνον ἀνορθούμενον ἐπ’ ἄκρων ὀνύχων καὶ τανυόμενον νὰ φθάςῃ εἰς τὸ ὕψος καὶ φανῇ καὶ αὐτὸς γίγας». («Λαμπριάτικος ψάλτης»).
.                     Κακῶς βέβαια παίρνουμε στὰ σοβαρὰ καὶ ἀσχολούμαστε μὲ τὸν Τατσόπουλο. Εἶναι φαιδρὰπερίπτωση, ποὺ ἀπολαμβάνει δημοσιότητα, γιατί ξέρουν οἱ δόλιοι τῶν καναλιῶν ὅτι θὰ προκαλέσει ἀντιπαλότητα, ἀνεβάζοντας τηλεθεάσεις. Ἄνθρωπος ποὺ δηλώνει «δημοσίᾳ» ὅτι «ἔχει πάει μὲ τὴν μισὴ Ἀθήνα», πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια, πόσο σοβαρὸς καὶ ἀξιόπιστος μπορεῖ νὰ εἶναι; «Εἶναι ΄λαφρὺς» λένε στὰ χωριά μας στὴν Πιερία καὶ τελειώνει ἡ συζήτηση. Η Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πολεμήθηκε ἀπὸ κοσμοκράτορες, αὐτοκράτορες καὶ σουλτάνους καὶ λαμπροτέρα κατέστη. Θὰ πληγεῖ ἀπὸ ταλαίπωρες ἀνθρωποκάμπιες (Κόντογλου), τύπου Τατσόπουλου;
.               Ἡ συγκεκριμένη ἱστορικὴ σειρὰ γιὰ τὸν ἀγαπημένο μας ἅγιο – δὲν ξέρεις ἂν πρέπει νὰ κάνεις τὸν σταυρό σου ἢ νὰ χειροκροτήσεις- ἄνοιξε τὸ μυρογιάλι ἤ, καλύτερα, τὸ κελάρι τοῦ πατρογονικοῦ μας σπιτιοῦ, τὸ γεμάτο καλούδια καὶ μοσχοβολιές. Ἀντικρίζουμε, ἔστω καὶ στιγμιαία, τὴν Πονεμένη Ρωμιοσύνη, τὴν Ἑλλάδα ποὺ προσκυνοῦσε τὰ δύο εἰκονοστάσια της. Τὸ Εἰκονοστάσι τῆς Ἐκκλησίας μας, μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Θεομάνα μας καὶ τὸ Εἰκονοστάσι τοῦ Γένους, μὲ τὸν Μάρκο Μπότσαρη καὶ τὸν Παῦλο Μελά. Οἱ πραγματικοὶἝλληνες ποὺ σκύβουν τὸ κεφάλι μόνο μπροστὰ στὰ εἰκονίσματα καὶ στὴν σημαία μὲ τὸν σταυρό. Αὐτὴ ἡ Ἑλλάδα, ἡ ἀρχοντικὴ καὶ ἡλιόλουστη, ὅταν τὴν βρίσκει τὸ κακὸ καὶ ἀπειλεῖται καὶ συκοφαντεῖται ἀπὸ δύση καὶἀνατολή, ἀπὸ Ντερνύδες καὶ Μπραΐμηδες, διατρανώνει «ὅτι εἶναι ἀδύνατες οἱ θέσες κ’ ἐμεῖς, ὅμως εἶναι δυνατὸς ὁ Θεὸς ποὺ μᾶς προστατεύει». Εἶναι ἡ μαγιὰ τοῦ Μακρυγιάννη…
.               Καὶ ἂν εἴχαμε κυβέρνηση, ὑπουργεῖο ποὺ θὰ πρόβαλλε αὐτὴν τὴν Ἑλλάδα καὶ μὲς στὰ σχολεῖα, θὰ μορφώναμε μία γενιὰ μὲ ἰθαγένεια ἑλληνική, καὶ τότε κανένας Ἐρντογὰν καὶ λοιπὰ μεμέτια δὲν θὰ μᾶς φόβιζαν.
.               Ὅ,τι καὶ νὰ κάνουν ὅμως οἱ θρασύδειλοι γραικύλοι, ὅσα πρόστυχα καὶ νεοταξικὰ δηλητήρια καὶ ἂν ἐνσταλάζονται στὴν Παιδεία, θὰ ἔρθει στιγμὴ ποὺ καὶ αὐτὰ καὶ οἱ κακεργέτες ποὺ τὰ ἐφαρμόζουν, θὰ λείψουν. Τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος θὰ ζήσει, ἐπιστρέφοντας πάλι στὰ εὐλογημένα καταφύγια τῆς Πίστεως καὶ τῆς Φιλοπατρίας. 

.               Θυμήθηκα κάτι εἰς ἐπίρρωσιν τῶν προηγουμένων.
.               Τὸν Μάρτιο τοῦ 2007 εἶχε ἐπισκεφτεῖ τὸ Κιλκὶς ἡ Ἑλένη Φωκά, ἡ ἡρωίδα Κύπρια «Δασκάλα τοῦΓένους», ἡ ὁποία δίδασκε, ἀπὸ τὴν εἰσβολὴ τοῦ 1974 ὣς τὸ 1997, στὰ λίγα ἐγκλωβισμένα Ἑλληνόπουλα τοῦΡιζοκάρπασου. Βρῆκα τότε τὴν εὐκαιρία καὶ τῆς πῆρα μία μικρὴ συνέντευξη, ποὺ δημοσιεύτηκε σὲ τοπικὴἐφημερίδα τοῦ Κιλκίς. Ἀποσπῶ ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἐξομολόγηση τῆς Δασκάλας, λίγα «σπαράγματα». (Μιλοῦσε ἡγερόντισσα καὶ δάκρυζε μὲ σπαραγμό. Περίλυπη ἱστοροῦσε τὰ μαρτύριά της, ὅμως… περήφανη καὶἀγέρωχη, ὡραία σὰν Ἑλληνίδα τοῦ ’21, ποὺ «τῆς ἐλευθεριᾶς ὁ ἔρως/τὲς ἔμπνευσε χορό»). Ἡ Κύπρος συνιστᾶτὸ τελευταῖο ὅριο τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἀπώλεια τῆς Κύπρου, θὰ σημάνει καὶ τὸ ὁριστικὸ τέλος τῆς μείζονος παρουσίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τὸν ὁριστικὸ ἐγκλεισμό του στὸ συρρικνωμένο μνημονιοκρατίδιο.
.               Ἂς παραθέσω κάποια ἀπὸ τὰ λόγια τῆς Δασκάλας τοῦ Γένους:
-«Κάτω ἀπὸ ποιές συνθῆκες γινόταν τὸ μάθημά σας;
«Ἔκανα μάθημα σὲ συνθῆκες Κρυφοῦ Σχολειοῦ. Τοῦρκοι τσαούσηδες (=λοχίας), ἔστηναν αὐτὶ γιὰ νὰ ἀκοῦν τί λέμε. Πολλὲς φορὲς τὰ βράδια, βρόμιζαν τὸ σχολεῖο καὶ ἐμεῖς τὸ καθαρίζαμε τὸ πρωί. Ὅσο γιὰ τὰ βιβλία, αὐτὰ ἔφθαναν στὰ χέρια μας ἀπὸ τὶς ἐλεύθερες περιοχὲς τὸν Μάρτιο».
-Τί κάνατε γιὰ νὰ διατηρήσετε τὸ ἐθνικὸ φρόνημα τῶν μαθητῶν σας;
«Ἤμουν μαθήτρια τῶν μαθητῶν μου. Κάθε πρωὶ ζωγραφίζαμε στὸν πίνακα τὴν ἑλληνικὴ σημαία γιὰ νὰ μὴν ξεχνοῦν. Ζητοῦσαν πολὺ νὰ κάνουμε ἱστορία, νὰ μιλᾶμε γιὰ ἥρωες καὶ Συναξάρια ἁγίων. Δὲν ἔσκυψαν ποτὲτὸ κεφάλι οὔτε φοβήθηκαν».
-Ποιές ἦταν οἱ συνθῆκες ζωῆς τῶν ἐγκλωβισμένων;
«Ζούσαμε μία νέα Τουρκοκρατία. Τὸ μεγαλύτερο κακό μᾶς τὸ ἔκαναν οἱ ἔποικοι. Βίαζαν, δολοφονοῦσαν καὶοἱ οἰκογένειες, ποὺ εἶχαν κορίτσια, ἀναγκάστηκαν νὰ καταφύγουν στὶς ἐλεύθερες περιοχές. Οἱ ἔποικοι ἦρθαν σὲ δύο δόσεις. Οἱ πρῶτοι ἦρθαν στὶς 25 Μαρτίου καὶ οἱ δεύτεροι τὸν Δεκαπενταύγουστο, ὅταν γιορτάζει ἡ Παναγία γιὰ νὰ μᾶς ἐξευτελίσουν. Ἐπίσης, νὰ σᾶς ἀναφέρω ὅτι ὁ πατέρας μου ὅταν χρειάστηκε ἐγχείρηση, πῆγε σὲ νοσοκομεῖο στὰ κατεχόμενα. Ἡ τομὴ ἔγινε σὲ σχῆμα μισοφέγγαρου καὶ τὸν ἕραψαν ὅπως ράβουν τσουβάλια μὲ πατάτες. Ἡ κατάστασή του ἐπιδεινώθηκε καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο πέθανε».
.               Δὲν πέρασαν πολλὰ χρόνια ἀπὸ τότε. Τρεῖς δεκαετίες. Οἱ Τοῦρκοι ἀπαράλλαχτοι. Ἔθνος αἱμοβόρο καὶ κτηνῶδες. Νυχθημερὸν ἀσυνάρτητες ἀπειλὲς καὶ εἰρωνεῖες. Ζωντόχοιροι. (Μὲ ὄμικρον γιώτα). Διηγεῖται ἡ Ἑλένη Φωκὰ πῶς ἐπιβίωναν ἐν μέσῳ τῶν βάρβαρων καὶ νομίζεις ὅτι διαβάζεις μαρτυρία ἀπὸ τὰ χρόνια τῆς φρικτῆς Τουρκοκρατίας. «Δὲν ἔσκυψαν ποτὲ τὸ κεφάλι οὔτε φοβήθηκαν» οἱ μαθητές της, τὰ ἑλληνόπουλα τῆς Κύπρου, ὄχι γιατί τοὺς ἔδινε ἐπιδόματα τὸ ἐλεύθερο κράτος οὔτε κρατοῦσαν στὰ χέρια τους τὰ ἄθλια σχολικὰ βιβλία. Ὄχι. Ἡ σημαία καὶ ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ βαστοῦσαν τὴν ἑλληνοσύνη τους. Καὶ ἡ ἄγρυπνη δασκάλα τους ποὺ τοὺς δίδασκε δύο ὀνόματα: Ἑλλὰς καὶ ἐλευθερία.
.                         Ἐκεῖνα τὰ παιδιὰ ἦταν ἐλεύθερα, «ἐλεύθεροι πολιορκημένοι». Διαβάζεις καὶ ἀνασαίνεις. Τῷ καιρῶ ἐτούτῳ πιάνουμε τὶς μύτες μας ἀπὸ τὶς ἀναθυμιάσεις. Ἀγόρια μὲ φοῦστες, καταλήψεις, ἔλεγχος γιὰ Θεία Κοινωνία, ἐγκλήματα ἀνήκουστα, ἔποικοι τοῦ ἰσλάμ,  μὲ πρωτοφανῆ προνόμια, Τατσόπουλοι καὶ λοιποὶ«καντιποτένιοι», (Μακρυγιάννης), σκοτάδι χειροπιαστὸ καὶ μαυροφόρα ἀπελπισιά.
.               Μία μόνο φράση: Μὴ σκιάζεστε στὰ σκότη, γίνονται καὶ θαύματα, ἔχει μαγιὰ ἡ πατρίδα…

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

 

Σχολιάστε

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ: ΤΟ ΠΟΛΥΤΙΜΗΤΟ ΤΖΙΒΑΪΡΙΚΟ ΜΑΣ (Δ. Νατσιός) [«Οἱ ἡμέτεροι Γραικύλοι, ὀνομάζουν πληροφοριακὰ συστήματα τοῦ ὑπουργείου Παιδείας «myschool», δηλαδὴ τὸ σχολεῖο μου.»]

Ἑλληνικὴ γλῶσσα: τὸ πολυτίμητο τζιβαϊρικό μας

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                     «Ἡ θητεία μου στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ὑπῆρξε ἡ σπουδαιότερη πνευματική μου ἄσκηση. Στὴ γλῶσσα αὐτὴ ὑπάρχει ἡ πληρέστερη ἀντιστοιχία, μεταξὺ λέξεων καὶ ἐννοιολογικοῦ περιεχομένου» (Βέρνερ Χάισεμπεργκ, Γερμανὸς φιλόσοφος, γιὰ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα)
.                     Καὶ εἶναι ἡ γλυκάκουστη γλῶσσα μας τὸ ἕτερο ριζιμιὸ λιθάρι, μαζὶ μὲ τὴν ἀμώμητο πίστη μας, πάνω στὸ ὁποῖο στηρίζεται τὸ Γένος μας. «Εἰ θεοὶ διαλέγονται, τῇ τῶν Ἑλλήνων γλώττῃ χρῶνται» θὰ πεῖ ὁ Κικέρων γιὰ τὸ ὀμορφότερο κατόρθωμα τῶν προγόνων μας, τὴν εὔκρατη γλῶσσα μας.
.                     Αὐτὴν τὴν ἑλληνοσώτειρα γλῶσσα περιφρονοῦμε πρωτίστως στὰ σχολεῖα μας, ποὺ ἀντὶ νὰ εἶναι θεματοφύλακας τῶν τιμαλφῶν ἀξιῶν τῆς πατρίδας μας, κατάντησε θερμοκήπιο ἀγραμματοσύνης. Ἀντὶ νὰ ἀξιοποιοῦμε τὰ ἀδαπάνητα κοιτάσματα τῆς πνευματικῆς ἁρματωσιᾶς, ποὺκρύβει τὸ ὑπέδαφος τῆς γλωσσικῆς μας παράδοσης, ἐμεῖς «μουρμουρίζουμε σπασμένες σκέψεις ἀπὸξένες γλῶσσες» καταπῶς ἔλεγε ὁ Σεφέρης.
.                     Ἂν ζοῦσε σήμερα ὁ ἐν σαρκὶ ὁ ἅγιος Κοσμᾶς, ἤρεμα καὶ ἀσυζήτητα, χωρὶς νὰ χαρίζεται σὲ κανέναν οὔτε νὰ χρονοτριβεῖ, θὰ ἔκλεινε τὰ ὑπάρχοντα σχολεῖα. Θὰ ἄνοιγε ἄλλα. Σχολεῖα, ποὺ δὲν θὰ ὑποσιτίζουν πνευματικὰ τὰ παιδιά μας, ἀλλὰ θὰ ἀρδεύονται σὰν νέοι βλαστοὶ ἀπὸ τὴν ἀείρροο τροφὸ τοῦ μέλλοντός μας, τὴν παράδοση τῶν ἁγίων μας καὶ τῶν ἡρώων μας, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν μέσα στὸ χῶρο καὶ τὴν χάρη τῆς Ἐκκλησίας μας, γι’ αὐτὸ ἀγράμματοι ὄντες, πολλοὺς σοφίζουσι.
.                     Αὐτὴν τὴν γλῶσσα τῶν προγόνων μας, ποὺ φώτισε τὴν οἰκουμένη, φροντίζω νὰ διδάσκω στοὺς μαθητές μου κατὰ παράβασιν τῶν ἄνωθεν ἐντολῶν, γιατί ντρέπομαι νὰ ντροπιαστῶ ὡς δάσκαλος, ποὺ τίποτε ἄλλο δὲν τοῦ ἀπόμεινε παρὰ Πίστη καὶ Φιλοπατρία.
.                     Καὶ τὰ ἀποτελέσματα εἶναι ἐξαιρετικά, οἱ μικροὶ μαθητὲς μὲ κατάνυξη, θὰ ἔλεγα, καὶ μὲ καμάρι «τριγυρίζουν ὅπως ἡ μέλισσα γύρω ἀπὸ ἕνα ἄγριο λουλούδι» (Βρεττάκος), τὴν πάντερπνη γλῶσσα μας καὶ χαίρονται τοὺς χυμοὺς καὶ τὰ ἀρώματά της.
.                     Τοὺς ἐξηγεῖς ὅτι ἐργάστηκαν «μακριὲς σειρὲς προγόνων, ποὺ δούλεψαν τὴν φωνή, τὴν τεμάχισαν σὲ κρίκους, τὴν ἔκαμαν νοήματα, τὴν σφυρηλάτησαν ὅπως τὸ χρυσάφι οἱ μεταλλουργοὶ κι ἔγινε Ὅμηροι, Αἰσχύλοι, Εὐαγγέλια κι ἄλλα κοσμήματα», κατὰ τὸν θαυμάσιο Νικ. Βρεττάκο, καὶ ὅτι αὐτοὶ ἔχουν τὸ μοναδικὸ παγκοσμίως προνόμιο νὰ μποροῦν νὰ τὴν διαβάζουν στὸ πρωτότυπο καὶ νὰτὴν – κατὰ τὸ δυνατὸν – κατανοοῦν. Καὶ καμαρώνουν καὶ αἰσθάνονται «ἐθνικὰ ὑπερήφανοι», γιὰ νὰχρησιμοποιήσω μία φράση ποὺ ἀπεχθάνεται ὁ νεοταξικὸς συρφετός.
.                     Τὰ κείμενα ποὺ χρησιμοποιῶ εἶναι κυρίως μύθοι τοῦ Αἰσώπου καὶ Εὐαγγελικὲς Περικοπές, προγραμμένα σήμερα ἀπὸ τὸ ὑπουργεῖο πρώην Ἐθνικῆς Παιδείας.
.                     Πῶς γίνεται τὸ μάθημα; Φωτοτυπῶ καὶ μοιράζω ἕνα κείμενο. Γιὰ παράδειγμα: «Κοχλίαι: Γεωργοῦ παῖς κοχλίας ὤπτει. Ἀκούσας δὲ αὐτῶν τριζόντων ἔφη: ὦ, κάκιστα ζῶα, τῶν οἰκιῶν ὑμῶν ἐμπιπραμένων αὐτοὶ ἄδετε; Ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι πᾶν τὸ παρὰ καιρὸν δρώμενον ἐπονείδιστον».
.                     Ἀφοῦ γίνει, μία καλά, ὀρθὴ καὶ ἀργὴ ἀνάγνωση ἀπὸ τὸν δάσκαλο, ζητῶ ἀπὸ κάποιους μαθητὲς νὰ προσπαθήσουν νὰ τὸ διαβάσουν μεγαλοφώνως. (Τοὺς προτρέπω νὰ πράξουν τὸ ἴδιο στὸσπίτι τους ὡς ἄσκηση ὀρθοφωνίας, εὐκρινοῦς προφορᾶς καὶ ἄρθρωσης).
.                     Στὴν συνέχεια τοὺς ζητῶ νὰ ὑπογραμμίσουν ποιὲς λέξεις ἀναγνωρίζουν. Σὲ κάθε κείμενο ἀγγίζουμε σχεδὸν τὸ 90% τῶν λέξεων, ἀπαντώντας σ’ αὐτοὺς ποὺ θεωροῦν τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ νεκρὴ γλῶσσα. Στὸ παραπάνω κείμενο ὑπογράμμισαν, κατὰ μέσο ὄρο, τὶς λέξεις: γεωργοῦ, παῖς, ἀκούσας, αὐτῶν, κάκιστα, τριζόντων, ζῶα, οἰκιῶν, λόγος, παρά, καιρόν. (Ἂν ἤμασταν στὴν Κρήτη θὰ ἀναγνώριζαν καὶ τοὺς κοχλιούς, τὰ σαλιγκάρια).
.                     Στὴν συνέχεια βοηθώντας διακριτικὰ τὰ παιδιά, τοὺς παρωθῶ νὰ μεταφράσουμε, ὅλοι μαζί, τὸ κείμενο γιὰ νὰ καρπωθοῦν αὐτὰ τὴν χαρὰ τῆς ἀποκάλυψης τοῦ κειμένου. «Σαλιγκάρια: Τὸπαιδὶ ἑνὸς γεωργοῦ ἔψηνε σαλιγκάρια κι ἀκούγοντας τὰ νὰ τρίζουν, εἶπε: Ἔ, κάκιστα ζῶα, τὰ σπίτια σας καίγονται καὶ ἐσεῖς τραγουδᾶτε. Ὁ μύθος σημαίνει ὅτι εἶναι ἀξιοκατάκριτο καθετὶ ποὺ γίνεται παράκαιρα». (Νιώθω χαρὰ βλέποντας τὴν ἱκανοποίηση καὶ τὴν ἔκπληξη τῶν παιδιῶν κατὰ τὴν μετάφραση. Ἀνοίγεται ἕνα παράθυρο καὶ ἀτενίζουν τὸ ἔνδοξο παρελθόν, «τὶς ἀμμουδιὲς τοῦὉμήρου»).
.                     Στὴν συνέχεια ἕπεται τὸ ὡραιότερο: ἡ ἐτυμολογία, σκαλίζουμε τὶς γενέθλιες λέξεις τῆςἑλληνίδας γλώσσας, τὸ φῶς τοῦ πολιτισμοῦ μας φεγγοβολᾶ στὴν αἴθουσα. (Καὶ ἡ αἴθουσα, ἀπὸ τὸ ρῆμα «αἴθω» παράγεται, ποὺ σημαίνει καίω, φωτίζω. Ἐξ οὗ καὶ αἴθριος καὶ αἰθίοψ, ἀπὸ τὰ αἴθω+ὄψη).
.                     Τὸ «γεωργὸς» ἀπὸ γῆ+ἔργον καὶ καταλήγουμε στὴν γεωργία, στὸν Γεώργιο, στὴν γεωγραφία, στὴν γεωμετρία, στὸ γεωτρύπανο (λέξεις ποὺ βρῆκαν τὰ παιδιά). Παραγωγὴ λόγου καὶἐκμάθηση τοῦ πρώτου συνθετικοῦ «γέω», τὸ ὁποῖο σημαίνει γῆ, πράγμα ποὺ πρὶν ἀγνοοῦσαν.
.                     Τὸ ἴδιο μὲ τὴν λέξη «παῖς», ἀπ’ ὅπου τὸ παιδί, τὸ παιχνίδι, παιδεία, παιδίατρος, παιδαγωγός.
.                     Τοὺς λὲς ὅτι κανεὶς σήμερα δὲν λέει «πάω στὴν οἰκία μου», ὅμως λέμε οἰκογένεια, οἰκοδέσποινα, οἰκοδομῆ, οἰκονομία. (Δράτεσσαι τῆς εὐκαιρίας καὶ ἐξηγεῖς ὅτι ἡ οἰκονομία παράγεται ἀπὸ τὸ οἶκος+νέμω, ποὺ σημαίνει μοιράζω, ἀλλὰ καὶ διοικῶ καὶ καταλήγουμε στὸν νόμο καὶ ὅτι σήμερα καταστράφηκε ἡ οἰκο-νομία μας, γιατί δὲν διοικεῖ ὁ νόμος, ἀλλὰ οἱ ἄνομοι καὶ παράνομοι, ποὺνέμονται τὸ δημόσιο ταμεῖο).
.                     Τοὺς ἐξηγεῖς ὅτι τὸ «ἐμπιπραμένων» παράγεται ἀπὸ τὸ «πίμπρημι» καὶ φτάνουμε στὸν ἐμπρησμό.
.                     Τοὺς λὲς ὅτι «ἄδω» σημαίνει ψάλλω καὶ τραγουδῶ καὶ ἀνοίγεται μπροστά μας ἕνα ἀπέραντο φύλλωμα λέξεων: κωμωδία, ὠδεῖο, μελωδία, τραγωδία (βάζεις καὶ τὴν λέξη «τράγος» καί… ἀμηχανοῦν) καὶ ἀηδόνι καὶ αὐδή, ποὺ σημαίνει φωνή, ἡ ὁποία διασώζεται στὸ ἐπίθετο ἄναυδος καὶ στὸἀπηύδησα.
.                     Ἕνα γλωσσικὸ πανηγύρι μὲς στὴν αἴθουσα, μαθήματα πατριδογνωσίας οὐσιαστικά, ποὺἐντυπώνονται ἀνεξίτηλα στὴν μνήμη τῶν παιδιῶν, γιατί γοητεύονται ἀπὸ τὴν ἐτυμολογία, ὅπως καὶ οἱ γονεῖς τους, καὶ κυρίως καμαρώνουν ποὺ εἶναι Ἕλληνες. Ἡ ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια, καὶ ἂς λυσσοῦν οἱ ἐθνομηδενιστές, ἀνεβάζει τὸν λαὸ στὶς ἀετοράχες τῆς Πίνδου, σπέρνει μὲ κόκαλα ἱερὰ τὰ σιταροχώραφα τοῦ Κιλκίς, κρατᾶ σφιχτὰ τὸ γιαταγάνι τοῦ Νικηταρᾶ καὶ τὸ σπαθὶ τοῦ Βουλγαροκτόνου ἢ γεμίζει τὶς Θερμοπύλες μὲ τὴν ἰαχὴ «μολὼν λαβέ».
.                     Ἐπαναλαμβάνω, τὸ ξεκλείδωμα γιὰ τὴν προσέγγιση, τὴν ἐμβάθυνση καὶ ἐν τέλει τὴν ἀγάπη τοῦ παιδιοῦ γιὰ τὴν γλῶσσα τῶν «γοναίγων του» (Μακρυγιάννης) εἶναι ἡ ἐτυμολογία, τὸ ταξίδι στὰ κεφαλόβρυσα, στὶς φλέβες τῆς ἡλιόλουστης λαλιᾶς μας.  Ἀποκρυπτογραφεῖται ὁ κόσμος τῶν λέξεων μέσῳ τῆς ἐτυμολογικῆς ἀνάλυσης. Θέλουμε δὲν θέλουμε ἀρχαία γλῶσσα εἶναι τροφὸς τῆς νεοελληνικῆς καὶ προϋπόθεση γιὰ τὴν εἰς βάθος οἰκείωσή της.
.                     (Ἂν εἴχαμε σοβαρὸ ὑπουργεῖο καὶ ὑπουργὸ Παιδείας, θὰ γραφόταν ἕνα ἐτυμολογικό, θὰτὸ ἔλεγα, ἀνθολόγιο γιὰ νὰ διδαχτοῦν οἱ μαθητὲς τί θησαυρὸς ἀτίμητος εἶναι ἡ γλῶσσα τους).
.                     Καὶ ἐνῶ αὐτὰ συμβαίνουν στὰ καθ’ ἡμᾶς, οἱ ξένοι τιμοῦν καὶ ἐκτιμοῦν τὰ ἀρχαῖα, συνιστοῦν γι’ αὐτοὺς ἀκένωτη δανειοληπτικὴ πηγή. Διάβασα κάτι ἐντυπωσιακό. Ὅλοι μας ἔχουμε ἀκούσει γιὰ τὸ βλῆμα «exocet». Εἶναι πύραυλος ἐπιφανείας-ἐπιφανείας τοῦ Πολεμικοῦ μας Ναυτικοῦ. Οἱ Γάλλοι κατασκευαστές του ἔψαξαν γιὰ ὀνοματοδοσία στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Ἀνακάλυψαν ὅτι ὑπάρχει ἕνα ψάρι ποὺ ὀνομάζεται «ἐξώκοιτος», τὸ ὁποῖο πετᾶ πάνω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τῆς θάλασσας, ὅπως καὶ τὸ βλῆμα. Τὸ ψάρι αὐτὸ ἐμεῖς τὸ ξέρουμε ὡς χελιδονόψαρο.
.                     Τὸ ἀμερικανικὸ σύστημα «Aegis» τῆς ἀντιαεροπορικῆς προστασίας ἔχει πάρει τὴν ὀνομασία του ἀπὸ τὴν αἰγίδα. Ἡ αἰγὶς ἦταν ὅπλο, ἀσπίδα τοῦ Διός, φτιαγμένη ἀπὸ δέρμα αἰγὸς (=κατσίκας). Ἀπὸ τὴν αἰγίδα παράγεται ἡ καταιγίδα καὶ ἡ γίδα, λέμε ἀκόμη ὑπὸ τὴν αἰγίδα, δηλαδὴπροστασία. Θυμίζω καὶ τὸ πυραυλικὸ σύστημα «Patriot» ἀπὸ τὴν ποινικοποιημένη σήμερα λέξη πατριώτης, ἢ τὸ ἅρμα μάχη «Leopard», δηλαδὴ λεοπάρδαλη, ὁ παρδαλὸς λέων καὶ πολλὰ ἄλλα. Αὐτά… ἔξω.
.                     Ἐδῶ, οἱ ἡμέτεροι Γραικύλοι, ὀνομάζουν πληροφοριακὰ συστήματα τοῦ ὑπουργείου Παιδείας «myschool», δηλαδὴ τὸ σχολεῖο μου. Τί νὰ πεῖ κανείς;

,

Σχολιάστε

ΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΑΝΕΧΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΑΛΑΒΟΜΑΡΑ ΤΟΥΣ; [«πέφτουν πάνω του τὰ ὄρνεα τῆς παράνοιας νὰ τὸν ξεκοκαλίσουν»](Δ. Νατσιός)

ς πότε θ νεχόμαστε τν παλαβομάρα τους;

Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκὶς 

.                        Πάλιν Ἡρωδιὰς μαίνεται, πάλιν ταράσσεται, πάλιν τὴν κεφαλὴν «τῆς πατρίδος» ἐπὶ πίνακι ζητεῖ λαβεῖν. Παρεισέφρησε, τοὺς ξέφυγε στὸ ὑπουργεῖο καταστροφῆς τοῦ μέλλοντος τοῦ ἔθνους, ποὺ ἐπιμένει εὐφημιστικῶς νὰ ὀνομάζεται Παιδείας, ἐκπαιδευτικὸ πρόγραμμα ποὺ πρέσβευε τὴν ἀρχὴ τῆς ζωῆς μὲ τὴν σύλληψη τοῦ ἀνθρώπου, «ἅμα τῇ συλλήψει», καὶ τὴν καταδίκη οὐσιαστικὰ τῶν ἀμβλώσεων.
.                        Ζαλισμένοι ἀκόμη ἀπὸ τὸν λεγόμενο «χιονιὰ» καὶ τὶς ὁμοβροντίες γιὰ τὴν ἀνικανότητά τους, δὲν τὸ πρόσεξαν οἱ ἀνύστακτοι ὑπερασπιστὲς τῆς νεοταξικῆς λύμης καὶ δυσωδίας ποὺ κατοικοεδρεύουν στὸἸνστιτοῦτο Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς καὶ στάλθηκε στὰ σχολεῖα. Αὐτὸ ἦταν!! Ὅλοι οἱ γυμνοσάλιαγκες τοῦ ἐθνομηδενισμοῦ καὶ τῆς ἐκκλησιομαχίας, τὰ ξερόκλαδα τῆς κοινωνίας, ξετρυπώθηκαν ἀπὸ τὶς ρυπαρὲς φωλιές τους καὶ ἄρχισε ὁ ἐμετός: «Σκοταδιστικό, ἀντιεπιστημονικό, προσβλητικὸ γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν γυναικῶν», ὁ προδότης τῆς Μακεδονίας. Καὶ ἀπὸ κοντὰ πῆραν γραμμὴ καὶ μπῆκαν στὴν γραμμή, οἱ παρακεντέδες του, οἱ ἐχθροί τοῦ λαοῦ μας, ποὺ καὶ ἡ ἀναφορὰ στὰ ὀνόματά τους μᾶς προκαλεῖ δυσφορία. Ἀποτέλεσμα; Τὸ ἀπέσυρε ἡ ὑπουργός, τοῦ ἰδίου φυράματος μὲ τοὺς προαναφερομένους καὶ αὐτή, ἐπαιρόμενη γιὰ τὸ πρόγραμμα σεξουαλικῆς ἀγωγῆς ποὺ φέτος εἰσήχθη στὰ σχολεῖα ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο κιόλας. (Δὲν θὰ ἔπρεπε, μιὰ καὶ ἀνεμίζουν τὴν σημαία τῆς δημοκρατίας, νὰ προβάλλονται ὅλες οἱ ἀπόψεις καὶ αὐτὲς ποὺ τὶς χαρακτηρίζουν «σκοτάδι» καὶ νὰ ἀποφασίζουν ὑπεύθυνα καὶ ἐλεύθερα οἱ ἔφηβοι ποιόδρόμο θὰ ἀκολουθήσουν; Ἡ ἐπιβολὴ μιᾶς ἄποψης, ποὺ αὐτοὶ θεωροῦν ὑπερπροοδευτικὴ ὑπηρετεῖ τὴν ἀρχὴτῆς ἐλευθερίας τῆς γνώμης καὶ τῆς ἐπιλογῆς; Μιλοῦν γιὰ σκοταδισμό, οἱ ἐρεβώδεις ὀπαδοὶ τῆς ἰσοπέδωσης τῶν πάντων!! ).
.                        Τί νὰ πεῖ κανείς; Στριφογυρίζει στὸ νοῦ μου μία φράση τοῦ ἁγίου Ἀντωνίου. «Ἔρχεται καιρὸς ἵνα οἱ ἄνθρωποι μανῶσι καὶ ἐπὰν ἴδωσι τινὰ μὴ μαινόμενον ἐπαναστατήσονται αὐτῷ λέγοντες ὅτι σὺ μαίνῃ διὰ τὸ μὴ εἶναι ὅμοιον αὐτοῖς». Ἔρχεται καιρὸς ποὺ οἱ ἄνθρωποι θὰ χάσουν τὰ λογικά τους (θὰ τρελαθοῦν). Καὶ ἂν δοῦν κάποιον λογικό, ποὺ δὲν θὰ συμφωνεῖ μὲ τὴν τρέλα τους, θὰ ξεσηκώνονται ἐναντίον του, λέγοντάς του, ἐσὺ εἶσαι τρελὸς γιὰ δὲν θὰ εἶναι ὅμοιός τους. Σύγχυση, ταραχὴ καὶ ρημαγμένες, στεγνὲς ψυχὲς ἀπὸ τὶς βαθυστόχαστες θεωρίες ποὺ θὰ ἔλεγε καὶ ὁ Κόντογλου. Ὅ,τι σκοτάδι καὶ παλιανθρωπιὰ μαγαρίζει τὴν οἰκουμένη, εἰσάγεται στὴν πατρίδα μας καὶ διοχετεύεται στὸ σχολεῖο. Ἂν συμβεῖ κάτι ποὺ φέγγει λίγο, ποὺ μᾶς θυμίζει πὼς εἴμαστε Ἕλληνες, Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι, ἄνθρωποι φυσιολογικοί, καταπλακώνεται ἀπὸ τὴν κόπρο τῆς ἀριστερόμυαλης προδοσίας, τοὺς κούφιους ἐθνοαποδομητές. Καὶ τὰ πράγματα θὰ χειροτερέψουν.  Ἡ Παιδεία ἀντὶ γιὰ τὴν ὑψοποιὸ καὶ ἀνθρωποποιὸ ἀποστολή της, τὸν ἐξευγενισμὸ τοῦ παιδιοῦ, στοχεύει στὴν «ἀνάπτυξη καὶ καλλιέργεια» τῶν πεπτικῶν καὶ γεννητικῶν ὀργάνων του. Τὸ δένδρον ἐκ τοῦ ἰδίου καρποῦ γινώσκεται. Τί καρποὺς δρέπουμε ἀπὸ τὴν τρισάθλια «παιδεία» τους; Ἐγκλήματα, βία, ἀσυδοσία, ἀπείθεια, ἀσέβεια…
.                        Οἱ γονεῖς, ὅσοι τέλος πάντων ἔχουν ἄγρυπνα καὶ ἀνοιχτὰ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς τους καὶἀγωνιοῦν πραγματικὰ γιὰ τὰ βλαστάρια τους δὲν βλέπουν, δὲν ἀκοῦν γιὰ τὴν ἀπροκάλυπτη πιὰ πολεμικὴἐναντίον τῶν παιδιῶν τους; Γράφει ὁ Κόντογλου στὸ «Εὐλογημένο Καταφύγιο». «Ἕνα ἀνατολίτικο ρητὸλέγει: Ἕνας τρελὸς ἔριξε μία πέτρα στὴ θάλασσα καὶ πέσανε ἑκατὸ γνωστικοὶ γιὰ νὰ τὴ βγάλουνε. Ὁ τρελὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ χαλᾶ τὴν παράδοση, γιατί ἔτσι τοῦ κατέβηκε, κι ἐμεῖς εἴμαστε οἱ γνωστικοὶ ποὺ ἀγωνιζόμαστε νὰ σώσουμε αὐτὸ ποὺ πάει νὰ καταστρέψει ὁ τρελός, δηλαδὴ τὴν παράδοση. Ἡ παροιμία μιλᾶγιὰ ἕναν τρελὸ καὶ γιὰ ἑκατὸ γνωστικούς. Μὰ σὲ μᾶς εἶναι ἑκατὸ τρελοὶ ποὺ γκρεμίζουνε καὶ πεντέξι γνωστικοί, ποὺ ἀγωνίζονται, νὰ μὴν τοὺς ἀφήσουνε στὸ παλαβὸ αὐτὸ ἔργο τῆς καταστροφῆς». (σελ. 175).
.                        Παραθέτω κάποιες «παλαβομάρες», «δεξιῶν καὶ ἀριστερῶν», ποὺ μετέτρεψαν τὸ πάλαι ποτὲἑλληνικὸ σχολεῖο σὲ φροντιστήριο ἀφιλοπατρίας, ἀθεΐας καὶ ἀνηθικότητας. Νὰ ξεκινήσω μὲ τὰ πρόσφατα:
.                        Πηγαίνει μὲ φούστα μαθητὴς τοῦ Γυμνασίου στὸ σχολεῖο, τὸν παρατηρεῖ ὁ καθηγητὴς καὶ πέφτουν πάνω του τ ρνεα τς παράνοιας ν τν ξεκοκαλίσουν. Καὶ ἀπὸ κοντὰ τὸ ὑπουργεῖο νὰ τοὺς δικαιώνει. Καὶ τὴν ἐπαύριον οἱ συμμαθητὲς νὰ προσέρχονται, γιὰ στήριξη στὸν θιγμένο, μὲ τὶς φοῦστες -καὶτὶς εὐχὲς- τῶν μανάδων τους προφανῶς. Τί νὰ πεῖς; «Σὺ μαίνῃ διὰ τὸ μὴ εἶναι ὅμοιον αὐτοῖς…».
.                        Ἐκκλησιάζεται τμῆμα μαθητῶν, κοινωνοῦν τὰ παιδιὰ καὶ ξεσπαθώνουν οἱ ἀντίχριστοι κατὰ τοῦἐκπαιδευτικοῦ «διὰ τὸ μὴ εἶναι ὅμοιον αὐτοῖς». (Προσωπικῶς κάθε μήνα πηγαίνω τοὺς μαθητές μου στὴν ἐκκλησία, ὅπου σχεδὸν ὅλοι κοινωνοῦμε).
.                        Καταργοῦν τὴν ἔπαρση τῆς σημαίας στὰ σχολεῖα, τὸν Ἐθνικό μας Ὕμνο, καὶ σιγὴν ἰχθύος. Καμμιὰ ἀντίδραση. Πέρασε ἡ ἄποψη τῶν παλαβῶν…
.                        Καταργοῦν τὴν ἑορτὴ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, μία χιλιετῆ παράδοση, καὶ πάλι δὲν πειράζει. Εἶναι σκοταδιστικὸ κατάλοιπο. Κρατοῦν ὅμως τὸ Πολυτεχνεῖο, στὸ ὁποῖο ἔρχονται λιγότερα ἀπὸ τὰ μισὰ παιδιὰ καὶ σοῦ ἀντιτείνουν ὅτι εἶναι γιορτὴ τῆς Δημοκρατίας. Στὴν οὐσία μία λαμπρὴ εὐκαιρία γιὰ τοὺς ἀριστερόστροφους νὰ διαφημιστοῦν καὶ νὰ προβληθοῦν ὡς δῆθεν «ἱδρυτὲς» τῆς νεοελληνικῆς κοινωνίας. Τὴν ἑορτὴ τῆς ἑλληνικῆς Παιδείας ὅμως τὴν συκοφαντοῦν, γιατί μισοῦν καθετὶ ἑλληνικὸ καὶ ὀρθόδοξο. Σάπιοι ποὺ θέλουν τὸ σάπισμά τους νὰ τὸ ἐπιβάλλουν πρωτίστως στὶς νέες γενιές.
.                        Γράφουν σχολικὰ βιβλία Γλώσσας, Ἱστορίας καὶ Θρησκευτικῶν γεμάτα δηλητήρια καὶφαρμάκια ἐναντίον τῶν ἀθάνατων ἀξιῶν τοῦ Γένους, καὶ ἐμεῖς χαχανίζουμε γιὰ τὰ χάλια τους, ἀνίδεοι καὶἀνύποπτοι γιὰ τὸ κακὸ ποὺ γίνεται καὶ θὰ τὸ λουστοῦμε. (Τὸ μέλλον τῆς πατρίδος κρίνεται στὶς σχολικὲς αἴθουσες καὶ ὄχι σ᾽τοῦ Μαξίμου ἢ στὸ Κοινοβούλιο).
.                        Χαρακτηρίζουν τὶς παρελάσεις, ὅταν τὸ ποτάμι τῆς ζωῆς ξεχύνεται στὶς ἑλληνικὲς πόλεις κάθε Ὀκτώβριο καὶ Μάρτιο, καὶ φορᾶ ἡ πατρίδα τὴν γαλανόλευκη φορεσιά της, φασισμό. Καὶ προσπαθοῦν μὲτοὺς κουκουλοφόρους νὰ ἀμαυρώσουν τὸ πανηγύρι, νὰ φοβηθεῖ ὁ κόσμος, γιὰ νὰ κρυφτεῖ στὰ σπίτια του, εἰσπνέοντας τὶς ἀναθυμιάσεις τύπου «Φάρμα» ἢ τῆς κάθε σκουπιδοεμπομπῆς ποὺ βρομίζει τὰ σπιτικά μας.
.                        Δοκάρι στὰ μάτια τους ἡ πρωινὴ προσευχὴ καὶ οἱ εἰκόνες στὰ σχολεῖα.  Θὰ καταργηθοῦν ἐν εὐθέτῳ χρόνῳ. Ἂν μιλήσεις, εἶσαι σκοταδιστὴς «διὰ τὸ μὴ εἶναι ὅμοιον αὐτοῖς». Ὅπλο τους γιὰ νὰ ἐξουδετερώσουν τὶς ἀντιδράσεις; Ἐξόντωση διὰ τῆς γραφικότητας. Ὅποιος διαφωνεῖ εἶναι ρατσιστὴς ἢχρυσαυγίτης. Ἡ ἀστυνομία τῆς σκέψης εἶναι παροῦσα. (Ὁ Γάλλος ποιητὴς Πὼλ Βαλερὺ ἔλεγε: «Ἡ κοινωνία ἀφήνει τὸν ἄνθρωπο νὰ ἐκφράζεται ἐλεύθερα, ἀφοῦ προηγουμένως τοῦ ἔχει ἀφαιρέσει τὸ δικαίωμα νὰσκέπτεται ἐλεύθερα»).
.                        Εἰσάγουν τὴν σεξουαλικὴ διαπαιδαγώγηση ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο, καρυκευμένη μὲ οὐδέτερες, ἐπιτηδευμένες λέξεις καὶ ἔννοιες, γιὰ νὰ μὴν καταλάβει ὁ ἁπλὸς κόσμος τί γίνεται, καὶ καμαρώνουν οἱπαλαβοί. Καὶ ἂν μιλήσουν καὶ ἐλέγξουν τὶς πομπές τους δύο-τρεῖς γνωστικοί, ἐπιστρατεύονται οἱἐπαγγελματίες «διανοούμενοί» τους, μὲ τὰ ξύγκια τῆς καλοπέρασης νὰ κρέμονται στὶς σιαγόνες τους, χαρακτηρίζοντάς τους τρελούς, γιατί δὲν συμφωνοῦν μὲ τὴν βλαμμένη σκέψη τους.
.                        Τί φταίει; Τὸ ὅτι ψηφίζουμε αὐτοὺς καὶ τὶς νεοταξικὲς ξεσκονίστρες τους. Αὐτὴ εἶναι ἡμεγάλη ἁμαρτία τῆς ἐποχῆς μας.

1 Σχόλιο

ΓΛΩΣΣΙΚΗ ΑΠΟΚΟΛΟΚΥΝΘΩΣΗ (Δ. Νατσιός)

Γλωσσικ ποκολοκύνθωση

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                  Στὰ πρῶτα χρόνια της Ἐπανάστασης τοῦ 1821, στὴν Ἐθνοσυνέλευση τῆς Τροιζήνας συνέβη τὸἑξῆς περιστατικό. Οἱ πληρεξούσιοι, ὅπως ἔλεγαν τότε τοὺς βουλευτὲς τοῦ νεοσύστατου ἑλληνικοῦ κράτους, συνεδρίαζαν στὰ χωράφια καὶ τὰ περιβόλια, ὅπως οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας. Ὅλοι τους κάθονταν σταυροπόδι, κάτω στὸ χῶμα, καὶ μόνον ὁ Κολοκοτρώνης ἦταν σκαρφαλωμένος στὴ διχάλα μίας λεμονιᾶς. Κάποτε, λοιπόν, ἤθελαν νὰ ψηφίσουν ἕνα νομοσχέδιο καὶ μερικοὶ πληρεξούσιοι πρότειναν νὰ κοπεῖ στὸκείμενο τοῦ νομοσχεδίου ἡ φράση «ἐν αὐτῇ». Ὁ Πρόεδρος τῆς Συνελεύσεως προσπαθοῦσε νὰ τοὺς πείσει πὼς δὲν ἦταν σωστὸ νὰ περικοποῦν οἱ δύο αὐτὲς λέξεις, ἡ φράση «ἐν αὐτῇ», γιατί θὰ ἀλλοιωνόταν ὅλο τὸνόημα τοῦ σχετικοῦ ἄρθρου. Κάποια στιγμὴ δύο πληρεξούσιοι σηκώθηκαν ὀργισμένοι ἀπὸ τὶς «θέσεις» τους καὶ ἄρχισαν νὰ φωνάζουν πρὸς τὸ προεδρεῖο:
–    Νὰ κοπεῖ τὸ «ἐν αὐτῇ». Ναί, νὰ κοπεῖ.
–    Τὸ «ἐν αὐτῇ» νὰ κοπεῖ ὁπωσδήποτε, ὁ ἄλλος.
–    Ὄχι, δὲν κόβεται τὸ «ἐν αὐτῇ» καὶ ἡ συνεδρίαση ἐξελισσόταν σὲ σύρραξη.
Ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ λαγοκοιμόταν, ἀφήνοντας τοὺς λογιότατους νὰ ἐρίζουν, μὲ τὴν ἀκατανόητη, γι’ αὐτόν, στεγνὴ καὶ τυποποιημένη γλώσσα τους. Ἀκούγοντας ὅμως τὰ λόγια καὶ τὴν φασαρία, πήδηξε μ’ ἕνα σάλτο κάτω ἀπὸ τὴν λεμονιὰ καὶ πηγαίνοντας κατ’ εὐθείαν πρὸς τὸ προεδρεῖο, ἔξαλλος ἄρχισε νὰ ρωτᾶ:

– Τίνος τὸ αὐτὶ θὰ κόψετε, ὠρὲ πατριῶτες; Τόσο μεγάλο ἔγκλημα ἔκανε ὁ ἄνθρωπος. Ντροπή μας Ἕλληνες. Ἐμεῖς ἀγωνιστήκαμε τόσα χρόνια γιὰ νὰ διώξουμε τὸν τύραννο καὶ τώρα θ’ ἀρχίσουμε νὰ κόβουμε τὰ αὐτιὰτοῦ κοσμάκη;

.                  Μέσα σ’ ἕνα πανδαιμόνιο ἀπὸ γέλια, χρειάστηκε νὰ ἐπέμβει ὁ Πρόεδρος, γιὰ νὰ ἐξηγήσει στὸν Κολοκοτρώνη ὅτι παρεξήγησε τὰ πράγματα. Στὸ τέλος, βέβαια, κατάλαβε καὶ ὁ Κολοκοτρώνης τὴν γκάφα του καὶ τοὺς εἶπε χαμογελώντας:
–     Ἔ! Καλὰ δά, δὲν εἶναι καὶ τίποτα σπουδαῖο, ὠρὲ γραμματιζούμενοι. Πῶς θέλετε νὰ καταλάβω, ἐγὼ ὁ σκράπας, τὶς ἑλληνικοῦρες σας. Λέξεις κόψτε ὅσες θέλετε, αὐτιὰ μιὰ φορὰ νὰ μὴν πειράξετε, γιατί θά᾽χουμε ἄσχημα ξεμπερδέματα. Εἶπα κι ἐγώ, παλάβωσαν οἱ καλαμαράδες… Τί κόρακα μαθές.
.                     Τὸ θυμήθηκα τὸ ὡραῖο περιστατικὸ ἀπὸ τὴν ζωὴ τοῦ ἥρωα γιὰ δύο λόγους. Πρῶτον, γιατί πάντοτε μὲ συγκινεῖ ὁ λόγος τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ Εἰκοσιένα καὶ φροντίζω, τέτοια εὐθαλῆ καὶ μυρίπνοα ἄνθη τῆς ἱστορίας μας, νὰ τὰ μοιράζομαι μὲ τοὺς μαθητές μου καί, δεύτερον, γιατί καὶ σήμερα συνεχίζεται ἡ τακτικὴ τῶν τότε πληρεξούσιων ἀπὸ τοὺς τωρινούς… πληρεξουσιαστὲς (ἄν μοῦ ἐπιτρέπεται ὁ νεολογισμός). Χρησιμοποιοῦν λέξεις ἢ φράσεις καινοφανεῖς ἀντικαθιστώντας παλιὲς καὶ γνωστές, δυσάρεστες καὶἀποτρόπαιες.

.                     Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ οὐσιαστικὰ καθήκοντα τῶν ἐξουσιῶν, ἰδίως στὴν σημερινὴ συγκυρία, συνίσταται στὸ νὰ βαπτίζουν, μ λαοφιλεῖς λέξεις οδέτερες ν πινοον νέες, τ πράγματα πο ο λαοὶ πεχθάνονται μ τ παλιά τους νόματα. δύναμη τν λέξεων εναι τόσο μεγάλη, πο ρκον ροι καλὰ πιλεγμένοι, γι ν τος κάνουν ν δεχτον τ πι μισητ κα καταστροφικ πράγματα.
.                    
Παράδειγμα. Ἐφευρέθηκε παλαιότερα μία τρισάθλια λέξη, ἡ «κινητικότητα», γιὰ νὰ καλύψει καὶ νὰ καρυκεύσει τὴν ἀπεχθῆ λέξη ἀπόλυση. Σὲ τέτοιες λέξεις εἶχε διαπρέψει τὸ ΠΑΣΟΚ, ἐπὶ Ἀνδρέα κυρίως. Χρησιμοποιοῦσε, λόγῳ ἰδεοπενίας, λέξεις μὲ λαμπυρίζον περιτύλιγμα-ἀνανέωση, ἀνασυγκρότηση, ἀλλαγή, μεταρρύθμιση- στὶς ὁποῖες, ἐὰν ἔξυνες τὸ κέλυφος καὶ τὶς ξεφλούδιζες, εἰσέπνεες τὶς ἀναθυμιάσεις ποὺ ἔκρυβαν. (Ὁ γενέθλιος βέβαια χῶρος αὐτοῦ τοῦ γλωσσικοῦ πονηρεύματος, εἶναι τὸ ΚΚΕ, ποὺδιαμορφώθηκε ἀπὸ τὰ μέσα περίπου τῆς δεκαετίας τοῦ ’30. Ἡ γνωστὴ «ξύλινη γλῶσσα»).
.                    
Νὰ ἀπαριθμήσω καὶ ἄλλες τέτοιες λέξεις ἢ φράσεις-πτώματα τυμπανιαίας ἀποφορᾶς. Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν ἀντὶ γιὰ προδοσία, μνημόνια ἀντὶ γιὰ ξεπούλημα καὶ ἐκποίηση τῆς πατρίδας, διαρθρωτικὲς ἀλλαγές, εὐελιξία, ὁριζόντιες ἢ κάθετες περικοπές, τὸ τρένο τῆς ἀνάπτυξης, διεύρυνση τῆς φορολογικῆς βάσης, «ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ», ἐργαστήρια δεξιοτήτων, διαφορετικότητα καὶ λοιπὰ καὶ λοιπά. Καί, ὅπως προεῖπα, ἂν ἀφαιρέσεις τὸ φανταχτερὸ βερνίκι κρύβονται δράματα, ἀνθρώπινες τραγωδίες, δυστυχία, προστυχιὲς καὶ ἀγραμματοσύνη.
.                    
Στὸ σχολεῖο ἀκολουθεῖται ἄλλη τακτική, προαγωγὸς τῆς περιρρέουσας ἀγλωσσίας. Πέραν τοῦ ὅτι ἀπουσιάζουν λέξεις ἑδραῖες καὶ ὑψηλὲς -ἐλευθερία, δικαιοσύνη, ἀξιοπρέπεια, ἐντιμότητα, ἡρωισμὸς- κυριαρχεῖ περίπου αὐτὸ ποὺ ὁ Σεφέρης ἀποκαλοῦσε «ἀριστερὴ καθαρεύουσα». («Δοκιμές»). Μακροπερίοδες, δυσνόητες καὶ δυσανάπνευστες φράσεις, ἄγονοι καὶ ἐπαναληπτικοὶπλατυασμοί, στερεότυπη μεγαλορρημοσύνη, ἀσκήσεις γλωσσικές, ποὺ ὑπερβαίνουν τὸ λεξιλόγιο καὶ τὴν ἡλικία τῶν παιδιῶν, γεγονός, ποὺ αἰτιολογεῖ τὴν ὕπαρξη βοηθημάτων ἀπὸ τὴν Α´ κιόλας Δημοτικοῦ.
.                    
Παραπέμπω σὲ δύο κείμενα δυσνόητης καὶ ἀνόητης γραφῆς, τὰ ὁποῖα περιέχονται σὲ βιβλία Γλώσσας, Δημοτικοῦ καὶ Γυμνασίου. Τὸ πρῶτο εἶναι ἀπὸ τὸ βιβλίο Γλώσσας, τετράδιο ἐργασιῶν, Β’ Δημοτικοῦ, β’ τεῦχος, σελ. 10.
.                    
«Μία φορὰ κι ἕναν καιρὸ ἤτανε ἕνας σκύλος ποὺ δὲν ἤξερε νὰ γαβγίζει. Δὲ γάβγιζε, δὲ νιαούριζε, δὲ μουγκάνιζε, δὲ χλιμίντριζε, δὲν ἤξερε νὰ κάνει καμιὰ φωνὴ ζώου. Ἤτανε ἕνα μοναδικὸ σκυλί, ποὺ ποιὸς ξέρει πῶς κατέφτασε ἀπὸ ἕναν τόπο, ὅπου δὲν ὑπήρχανε σκυλιά. Τὸ ἴδιο δὲν καταλάβαινε πὼς τοῦἔλειπε τίποτα. Οἱ ἄλλοι τοῦ ἀνοίξανε τὰ μάτια. Τοῦ λέγανε:
–Μὰ ἐσὺ δὲ γαβγίζεις;
–Δὲν ξέρω, εἶμαι ξένος.
–Ἄκου ἀπάντηση! Δὲν τὸ ξέρεις πὼς τὰ σκυλιὰ γαβγίζουν;
.                    
Ὁ σκύλος δὲν ἤξερε τί νὰ ἀπαντήσει. Δὲν ἤξερε ὅμως νὰ γαβγίζει κι οὔτε ἤξερε πῶς νὰ μάθει».(Τζιάνι Ροντάρι, «Παραμύθια γιὰ νὰ σπᾶτε κέφι», ἔκδ. Κέδρος)
.                     Τὸ δεύτερο, ἀπὸ τὰ «Κείμενο Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας», Γ’ Γυμνασίου, σελ. 71. Ἀναφέρεται στοὺς Φαναριῶτες καὶ τοὺς Ρομαντικούς.
.                    
«Οἱ ρομαντικοὶ προβάλλουν τὸ ἐγὼ ὡς ὑπέρτατο ἐκφραστὴ αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Κύριο χαρακτηριστικό τους ἡ διχασμένη τοὺς συνείδηση ἀνάμεσα στὴν ὀξεία κοινωνικὴ κριτικὴ καὶ τὴμελαγχολικὴ ἀποξένωση, ἀνάμεσα στὴ σύμπραξη μὲ τὰ ἐπαναστατικὰ κινήματα τῆς ἐποχῆς καὶ στὴν ἀνία, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἐξιδανίκευση τοῦ πρόωρου θανάτου.
.                     
Στοιχεῖα καὶ θέματα ἀπὸ τὸ κλίμα τοῦ εὐρωπαϊκοῦ ρομαντισμοῦ ἀπαντοῦν συχνὰ στὸ ἔργο τῶν ποιητῶν τῆς πρώτης ἀθηναϊκῆς (ἢ φαναριώτικης) σχολῆς, τὰ χρονικὰ ὅρια τῆς ὁποία ὁρίζονται ἀπὸ τὴν ἵδρυση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους ὡς τὰ 1880. Ὡστόσο, καὶ παρὰ τὶς σποραδικὲς ἐμφανίσεις βυρωνικῶν ἐξάρσεων, ὁ ἀθηναϊκὸς ρομαντισμὸς χαρακτηρίζεται ἐξαρχῆς ἀπὸ τὴν ἐπιδίωξη μορφικῆς ἐπιμέλειας καὶθεματικῆς εὐπρέπειας τόσο, ὥστε ἀπὸ πολλὲς ἀπόψεις νὰ μοιάζει συγγενέστερος πρὸς τὴν ποιητική του νεοκλασικισμοῦ ἤ, ὅπως ἔχει ὑποστηριχτεῖ, νὰ ἀποτελεῖ μία ἰδιάζουσα «τοπικὴ» ἐκδοχὴ ρομαντικοῦνεοκλασικισμοῦ».
.                   
Ἐρώτηση: βγαίνει νόημα ἀπὸ τὰ δύο κείμενα; Μπορεῖ ἕνα 7χρονο παιδὶ νὰ«ἀποκρυπτογραφήσει» τὸν κωφὸ καὶ ἄλαλο σκύλο (ὑπάρχουν σκυλιὰ ποὺ δὲν γαβγίζουν; ἀγνοῶ), ἢ ἕνας 15χρονος τὶς θολοκουλτουριάρικες τιποτολογίες τοῦ δεύτερου κειμένου;
.                      Ἀνακεφαλαιώνοντας: ἀπὸ τὴν μία ἀλλοίωση ἐννοιῶν, ἀσαφεῖς νεολογισμοὶ καὶ ἀπόκρυψη λέξεων, οἱ ὁποῖες εἶναι «σημαῖες» ἀγώνων τοῦ λαοῦ -ἐλευθερία, ἐθνικὴ ἀξιοπρέπεια καὶ ἀνεξαρτησία- καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη σύγχυση καὶ ἀσάφεια. Ποῦ καταλήγουμε; Στὴν «γλωσσικὴ ἀποκολοκύνθωση» ποὺ θὰ ἔλεγε ὁ ἀείμνηστος Σ. Καργάκος.

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

«ΣΗΜΕΡΑ ΓΚΡΕΜΙΣΤΗΚΕ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ» (Δ. Νατσιός)

«Σήμερα γκρεμίστηκε μία ἐκκλησιὰ»

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                       Στὰ χρόνια του Σταλινισμοῦ, ὁ ὁποῖος εἶχε μετατρέψει τὴν σοβιετικὴ χώρα σὲ ἀπέραντο ἐργοτάξιο κνουτοκρατούμενων μυρμηγκιῶν (κνοῦτο=μαστίγιο) ἢ σὲ στρατόπεδο ἐξοντώσεως ἀντιφρονούντων, χιλιάδες φυλακισμένοι εἶχαν ἐπισκεπτήριο μία φορὰ τὸν χρόνο, γιὰ δεκαπέντε λεπτά. Οἱ γυναῖκες τους –ὅπως μᾶς τὸ διηγεῖται ὁ Σολζενίτσιν στὸ «Ἀρχιπέλαγος Γκουλὰγκ– ποὺ συχνὰ ζοῦσαν χιλιάδες μίλια μακριά, μάζευαν καπίκι-καπίκι τὰ ναῦλα τους, ὅλο τὸ χρόνο, γιὰ νὰ ταξιδέψουν τὴν ὁρισμένη ἡμερομηνία, ποὺ μποροῦσαν νὰ ἀντικρίσουν τὸ πρόσωπο τοῦ συζύγου τους, μόλις γιὰ 15 λεπτά, καὶ μάλιστα πίσω ἀπὸ ἕνα ἀγκαθωτὸ πλέγμα.
.                       Κι ἐνῶ «ζοῦσαν» γι’ αὐτὴν τὴν στιγμὴ καὶ ἑτοίμαζαν τὰ λόγια, ποὺ θὰ τοὺς ἔλεγαν μὲς στὰ λίγα αὐτὰ λεπτά, τὶς πιὸ πολλὲς φορὲς δὲν ἄνοιγαν καθόλου τὸ στόμα, μόνο κοιτάζονταν μὲ πόνο ὅλη τὴν ὥρα, ὥσπου νὰ τὶς ἀπομακρύνουν οἱ δεσμοφύλακες. Κι αὐτὸ γινόταν γιὰ 10, 15 καὶ 25 χρόνια.
.                       Τί κρατοῦσε τόσο σφιχτὰ δεμένες τὶς καρδιὲς ἐκεῖνες; Μὰ τὸ βαθὺ καὶ δυνατὸ μυστήριο τῆς οἰκογένειας, τὸ εὐλογημένο καταφύγιο. Τὰ δεκαπέντε λεπτὰ ἀρκοῦσαν, γιὰ νὰ βιώσουν καὶ νὰ ἐπιβεβαιώσουν οἱδύστυχες ἐκεῖνες γυναῖκες, τὴν θεόζευκτο ἕνωση.
.                       Εἶναι γνωστὸ πώς, ὅσο βασίλευαν στὶς χῶρες ἐκεῖνες τὰ σκοτάδια τοῦ μαρξισμοῦ, οἱ θεσμοὶ ποὺδέχτηκαν τὰ πιὸ βαριὰ πλήγματα ἦταν ἡ οἰκογένεια καὶ ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ ὁποία περιβάλλει τὸν γάμο καὶ τὴν οἰκογένεια μὲ τὴν ὀμορφιὰ καὶ τὴν ἱερότητα τοῦ μυστηρίου.
.                       Θυμίζω ὅτι ἥρωας τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης καὶ παράδειγμα πρὸς μίμηση, εἶχε ἀναδειχθεῖ ὁ Πάβελ Μορόζιν, ὁ φανατισμένος ἔφηβος, ποὺ κατήγγειλε στὶς ἀρχὲς τοὺς γονεῖς του, ὡς κουλάκους (=εὔποροι χωρικοί), προκαλώντας τὴν δολοφονία τους καὶ τοῦ ὁποίου τὸ ἄγαλμα κατεδαφίστηκε, ὅταν σαρώθηκε ὁ «ὑπαρκτὸς» ζόφος.
.                       Ὁ Μορόζιν εἶχα ὑψωθεῖ σὲ πρότυπο ἐπαναστατικῆς ἀρετῆς καὶ κομματικῆς ἀφοσιώσεως, ὄντας στὴν πραγματικότητα ἡ πιὸ κυνικὴ ἐνσάρκωση τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ πνεύματος, αὐτοῦ ποὺ ἀπέκοβε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ κάθε κοινωνικό, πνευματικὸ καὶ προσωπικὸ δεσμό, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ἀπορροφηθεῖ ἐξ ὁλοκλήρου ἀπὸ τὸ Κόμμα, νὰμεταβληθεῖ σὲ πειθήνιο ἐνεργούμενό του.
.                       Ὅταν κατέπεσε τὸ καθεστὼς τοῦ τρόμου, ὅλα αὐτὰ σωριάστηκαν σὲ συντρίμμια. Ὅμως, ὅ,τι ἄρχισε ἐκεῖ, τελειώνει στὴν σάπια Δύση, τῆς ὁποίας καταντήσαμε σκωληκοειδὴς ἀπόφυση καὶ κακέκτυπο. Τὸ βλέπουμε ὅλοι. Βάλθηκαν ὅλα τὰ κατακάθια τῆς ψευτοπροόδου νὰ μαγαρίσουν καὶ νὰ διαλύσουν τὴν οἰκογένεια. Σύμφωνα συμβίωσης, ἀνάδειξη τῆς ἀσέλγειας σὲ ἰσόκυρο μὲ τὸν γάμο γεγονός, ποινικοποίηση οὐσιαστικὰ τῆς πολυτεκνίας, πράξεις ποὺ μαραζώνουν τὸ ὁλόδροσο δέντρο τῆς οἰκογένειας. Καὶ ὅπως ἔχω ξαναγράψει τὰ δηλητήρια ἐνσταλάζονται ἀπὸ τὸ σχολεῖο ἀκόμη.
.                       Δὲν θὰ βρεῖς στὸ Δημοτικὸ καὶ τὸ Γυμνάσιο οὔτε ἕνα κείμενο στὰ «περιοδικὰ ποικίλης ὕλης», τὰ ζοφερὰ βιβλία Γλώσσας, στὸ ὁποῖο νὰ ἐξυμνεῖται καὶ νὰ προβάλλεται ἡ ὑγιὴς οἰκογένεια. Διαζύγια, ἀπιστίες γονέων, ἐνδοοικογενειακὴ βία, σκύβαλα καὶ περιτρίμματα, ποὺ μαυρίζουν τὶς ψυχὲς τῶν παιδιῶν. Καὶ μετὰ ἀποροῦμε γιὰ τὸν πολλαπλασιασμὸ τῶν ἐγκλημάτων συζυγοκτονίας. (Πόσο ἐπίκαιρος εἶναι ὁ Φώτης Κόντογλου, ὅταν ἔγραφε πρὶν ἀπὸ 50 χρόνια, στὰ «Μυστικὰ Ἄνθη»: «Ἡ νεότητα μαραζώνει, γιατί δὲν ἔχει, ἡ δυστυχισμένη, μήτε σκοπὸ στὴ ζωή της, μήτε ἐνθουσιασμὸ γιὰ κάποιες ἰδέες, μήτε ὄρεξη γιὰ τίποτα. Ἄκεφη καὶ ἀνόρεχτη. Εἶναι σὰν ὑπνοβάτης. Συζητᾶ ὁλοένα γιὰ ἀσήμαντα πράγματα ποὺ τοὺς δίνει μεγάλη σημασία καὶ εἶναι νὰ κλαίγει κανεὶς ἀκούγοντας τὶς κουβέντες της, τὰ πειράγματά της, καὶ βλέποντας τὶς ἀνόητες σκηνοθεσίες, ποὺ μ’ αὐτὲς προσπαθεῖ νὰ δώσει κάποια σημασία στὴ ζωή.
.                       Οἱ ψυχὲς τῶν νέων εἶναι ρημαγμένες ἀπὸ τὰ ἄγρια ἔνστικτα, ποὺ τὰ ἀνεβάσανε στὴν ἐπιφάνεια ἀπὸ τὰ σκοτεινὰ τάρταρα τῆς ἀνθρώπινης φύσης, κάποιοι ἐχθροὶ τοῦ ἀνθρώπου, κάποιοι πνευματικοὶ ἀνθρωποφάγοι, ποὺ ἀνάμεσά τους πρωτοστατεῖ ἕνας τρελὸς λύκος λεγόμενος Νίτσε, μία μούμια σὰν παλιόγρια λεγόμενη Βολταῖρος, κάποιος ζοχαδιακὸς Φρόυντ, κι ἕνα πλῆθος ἀπὸ τέτοια ὄρνια καὶ κοράκια καὶ νυχτερίδες.
.                       Ὅσοι τοὺς θαυμάζανε, ἂς καμαρώσουνε σήμερα τὰ φαρμακερὰ μανιτάρια ποὺ φυτρώσανε μέσα στὶς καρδιὲς καὶ στὶς ψυχὲς τῆς γαγγραινιασμένης ἀνθρωπότητας»).
.                       Ἡ ἀπροκάλυπτη ὅμως πολεμικὴ κατὰ τῆς οἰκογένειας «γεννᾶ» καὶ θρέφει καὶ μία ἄλλη καταστρεπτικὴ  γιὰ τὴν ὕπαρξή μας παράμετρο.
.                       Ὁ θεσμὸς τῆς οἰκογένειας, ἐκτὸς ἀπὸ προστασία καὶ θαλπωρή, ἱκανοποιεῖ καὶ τὴν ἀνάγκη ποὺ αἰσθάνεται τὸ ἄτομο νὰ εἶναι μέλος μίας κοινότητας οἰκείας, ἀμεσότερης καὶ προσωπικῆς. Λειτουργεῖ ὡς συνεκτικὸς ἱστὸς καὶ καταφύγιο. Εἶναι μικρογραφία τῆς πατρίδας. («Δὲν ζεῖ χωρὶς πατρίδα, ἡ ἀνθρώπινη ψυχή», λέει ὁ Παλαμᾶς).
.                       Τὶς τελευταῖες ὅμως δεκαετίες ἐν ὀνόματι κάποιου νεφελώδους προοδευτισμοῦ καὶ ἀβασάνιστου ἐξευρωπαϊσμοῦ, καταστρέψαμε ἀδίστακτα τὶς ἐθνικές μας ρίζες, ἐγκαταλείψαμε τὴν ἔξοχη παράδοσή μας, ποὺ δὲν ἦταν ἕνα στοιχεῖο αἰσθητικὸ καὶ διακοσμητικό, ὅπως συνήθως τὸ θεωροῦν οἱ «θολοκουλτουριάρηδες», ἀλλὰ τὸ ὑπαρξιακὸ ὑφάδι ζωῆς τοῦ λαοῦ μας, ἀποδυναμώσαμε καὶ διαλύουμε πιὰ τὴν οἰκογένεια καὶ ἰδοὺ τὰ ἐπιχείρα τῆς ἀφροσύνης. Διάλυση τῆς οἰκογένειας σημαίνει διάλυση καὶ τῆς πατρίδας.
.                       Διαβάζουμε τοῦτες τὶς πονηρὲς ἡμέρες ὅτι ἀκόμη καὶ σὲ διαζύγια φτάνουν οἰκογένειες λόγῳ τοῦ «ἰοῦ τῆς διχόνοιας». Αἰτία τὸ ἐμβόλιο. Ἡ παραφροσύνη δὲν περιγράφεται. Στὰ χωριά μας στὴν Πιερία ἔλεγαν οἱ παπποῦδες μας, ὅταν ἄκουγαν γιὰ διαζύγια καὶ διάλυση οἰκογένειας, ὅτι «σήμερα γκρεμίστηκε μία ἐκκλησιά». Μεγάλη κουβέντα. Καταδεικνύει τὴν σπουδαιότητα τοῦ γάμου, τῆς συζυγίας. «Μόνο τὸ φτυάρι τοῦ νεκροθάφτη χώριζε τὰ ἀντρόγυνα», ὅπως ἔλεγε ὁ μακαριστὸς μητροπολίτης Φλωρίνης, Αὐγουστίνος Καντιώτης. Ὁ λαός μας θεωροῦσε τὸ γλέντι τοῦ γάμου τὴν μεγαλύτερη χαρὰ στὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου. Γι’ αὐτὸ καὶ εὐχόταν «καὶ στὶς χαρές σου» στοὺς ἐλεύθερους. Στὰ δημοτικά του τραγούδια βάζει τὴν φύση νὰ συμμετέχει, νὰ συστενάζει καὶ νὰ συνωδίνει, ὅταν χωρίζονται ἀνδρόγυνα.
«Ποτάμι ἐπλημμύρισε κι εἰς περιβόλι ἐμβαίνει
Ποτίζει δέντρα καὶ μηλιές, μηλιὲς καὶ κυδωνίτσες.
Καὶ μία μηλιὰ γλυκομηλιὰ δὲν σώνει νὰ ποτίσει.
Ἄλλη μηλιὰ τὴν ἐρωτᾶ κι ἄλλη μηλιὰ τῆς λέγει:
Μηλιὰ τὰ μῆλα σὲ βαροῦν ἢ ὁ καρπὸς σὲ βλάπτει,
ἢ ὁ περιβολάρης σου νερὸ δὲν σὲ ποτίζει;
-Μηδὲ τὰ μῆλα μὲ βαροῦν, μηδ’ ὁ καρπὸς μὲ βλάπτει,
μηδ’ ὁ περιβολάρης μου νερὸ δὲν μὲ ποτίζει,
μονάχα στὴ ριζούλα μου ἀνδρόγυνο εὐλογήθη
κι ὅρκο ἔκαμε στοὺς κλώνους μου νὰ μὴν ἀποχωρίσει,
τώρα θωρῶ χωρίζονται καὶ κιτρινοφυλλιάζω».

Νατσιὸς Δημήτρης

δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

Η ΑΓΩΓΗ τῶν ΑΡΧΑΙΩΝ καὶ ὁ ΤΩΡΙΝΟΣ “ΔΕΜΠΕΙΡΑΣΜΟΣ” (Δ. Νατσιός)

Ἡ ἀγωγὴ τῶν ἀρχαίων καὶ ὁ τωρινὸς «δεμπειρασμὸς»

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                    Συνεχίζουμε τὴν περιήγηση στὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν, μὲ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα.
.                    Πρὶν μπῶ στὸ θέμα θέλω νὰ σχολιάσω κάτι. Τὶς προάλλες εἴδαμε στὸ «τιβὶ» κάποιονἐκπαιδευτικὸ σὲ ΕΠΑΛ νὰ βιαιοπραγεῖ ἐναντίον μίας μαθήτριας. Τιμωρήθηκε αὐστηρὰ καὶ καλῶς. Στὶς εἰκόνες εἴδαμε καὶ κάποιες ἄλλες ἀξιόποινες πράξεις ἀπὸ τοὺς μαθητές, ποὺ πέρασαν ἀσχολίαστες, γιατί, σύμφωνα μὲ τὴν καταστρεπτικὸ ἰδεολόγημα «παιδιὰ εἶναι, δὲν πειράζει, βράζει τὸ αἷμα τους καὶ λοιπά…». (Ἀπὸ τὸ «δὲν πειράζει», ἐφευρέθηκε ὁ «δεμπειρασμός»).
.                    Πρῶτον: κάποιοι συμμαθητὲς τῆς ὅρμησαν ἐν βρασμῷ καὶ χειροδίκησαν κατὰ τοῦἐκπαιδευτικοῦ. Δὲν πειράζει…
.                    Δεύτερον: Ἕνας μαθητὴς «τραβοῦσε» μὲ τὸ κινητό του τὴν σκηνή. Τὸ κινητὸ ἀπαγορεύεται στὸσχολεῖο. Ξέρουμε ὅτι ὅλα σχεδὸν τὰ παιδιὰ προσέρχονται μὲ τὸ κινητὸ στὴν τάξη. Ποιός ἐλέγχει; τί κάνει τὸὑπουργεῖο; Τίποτε. Δὲν πειράζει…
.                    Τρίτον: ἀναποδογύρισαν καὶ κατέστρεψαν, γιὰ ἐκδίκηση,  οἱ μαινόμενοι συμμαθητὲς τὸαὐτοκίνητο τοῦ ὄντως ἀπαράδεκτου ἐκπαιδευτικοῦ. Αὐτὸ εἶναι ἢ δὲν εἶναι ἀδίκημα; Τιμωρήθηκαν; Μᾶλλον ὄχι. Εἶναι παιδιά, δὲν πειράζει…. Αὐτός, ὁ «δεμπειρασμὸς» ὅμως τρώει τὰ σωθικὰ τῆς πατρίδας.
.                    Ἂς γυρίσουμε πίσω. Σὲ κάθε σπίτι, σὲ κάθε σχολὴ στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα «βασίλευε» ὁ Ὅμηρος. «Τὴν Ἑλλάδα ὅλην πεπαίδευκεν οὗτος ὁ ἀνήρ», θὰ πεῖ ὁ Πλάτων. Οἱ γονεῖς ἀνατρέφουν τὰ παιδιά τους γιὰνὰ γίνουν καλοὶ κἀγαθοὶ πολίτες. Σκοπός τους ν’ ἀποκτήσουν τὰ παιδιὰ τὴν ἀρετή, λέξη ποὺ δὲν ἐξηγεῖται, ἀλλὰ βιώνεται. «Οὐκ ἔστιν ἀρετῆς νόημα τιμιώτερον». Δὲν ὑπάρχει τίποτε πιὸ πολύτιμο ἀπὸ τὴν ἀρετή.
.                    Ὅ,τι κι ἂν γίνουν τὰ παιδιά, πρέπει νὰ τὰ διακρίνει ἡ ἀρετή, γιατί «πᾶσα ἐπιστήμη (τέχνη) χωριζομένη ἀρετῆς πανουργία τις καὶ οὐ σοφία φαίνεται», λέει ὁ Πλάτων στὸ πασίγνωστο ρητό του. Ἀρετὴμᾶλλον ἐννοοῦσαν οἱ ἀρχαῖοι τὴν ὑστεροφημία. Τὸ νὰ φεύγει κάποιος ἀπ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ καὶ ν’ ἀφήνει πίσω του μία λαμπρὴ ἀνάμνηση. «Ἡ δὲ ἀρετὴ καὶ θανῶσι λάμπει». Ἡ ἀρετὴ λάμπει ἀκόμη καὶ μετὰ τὸ θάνατο τῶν ἐναρέτων ἀνθρώπων. Πῶς ὅμως παίδευαν οἱ γονεῖς ἐναρέτους ἀνθρώπους; Στὸ ἀριστουργηματικὸ ἔργο του «περὶ παίδων ἀγωγῆς» ὁΠλούταρχος ἀνθολογεῖ, γύρω στὸ 50 μ.Χ., ὅλη τὴν προηγούμενη σοφία.
.                    Ἀντιγράφω λίγα θαυμάσια σπαράγματα: «Οἱ γονεῖς», γράφει, «νὰ μὴν παινεύουν ὑπερβολικὰ καὶφουσκώνουν τὰ παιδιὰ μὲ ἐγκώμια, γιατί μὲ τὶς ὑπερβολὲς τῶν ἐπαίνων γίνονται ματαιόδοξα καὶκακομαθημένα».
.                    «Νὰ ὁδηγοῦμε», συνεχίζει, «τὰ παιδιὰ πρὸς τὶς σωστὲς ἐνασχολήσεις μὲ συμβουλὲς καὶ λόγους καὶ ὄχι μὲ ξυλοδαρμοὺς καὶ κακοποίηση. Ἀκόμη νὰ μὴν τὰ ὑποβάλλουμε σὲ ὑπέρμετρους κόπους» – σήμερα θὰ λέγαμε φροντιστήρια, ὠδεῖα, γυμναστήρια –«ὅπου ἀπαυδοῦν καὶ διακόπτουν ἢ δὲν δέχονται τὴ μάθηση μὲ ἀνταπόκριση.
.                    Ὅπως δηλαδὴ τὰ φυτὰ τρέφονται μὲ λιγοστὸ νερό, ἀλλὰ μὲ πολὺ πνίγονται κατὰ τὸν ἴδιο τρόποἡ παιδικὴ ψυχὴ ἀπὸ τοὺς ὑπερβολικοὺς κόπους καταποντίζεται». Σημειώνει παρακάτω ὁ παπποὺς Πλούταρχος κάτι πολὺ σημαντικό, ἀπευθυνόμενος στοὺς πατέρες. «Νὰ παρακολουθοῦν τὴν πορεία μάθησης τῶν παιδιῶν τους, νὰ πληροφοροῦνται οἱ ἴδιοι, τὴν ἐξέλιξη τῶν παιδιῶν τους ἀπὸ τὸν δάσκαλο». Σήμερα οἱ πατέρες εἶναι ἀπόντες ἀπὸ τὸ σχολεῖο.
.                    Εἶναι ὅμως πλάνη γιὰ τὸν ἄντρα νὰ πιστεύει ὅτι μπορεῖ, χωρὶς συνέπειες, νὰ διοχετεύει ὅλη του τὴν ἐνέργεια στὴν δουλειά του, ὅπως εἶναι πλάνη γιὰ τὴ γυναίκα νὰ πιστεύει ὅτι μπορεῖ νὰ μεγαλώσει μόνη της τὰ παιδιά της.
.                    Στὸ τέλος καταλήγουν καὶ οἱ δύο μὲ ἄδεια χέρια. Ἰδιαίτερη σημασία δίνει ὁ Πλούταρχος στὸψέμα. «Νὰ συνηθίζουμε», τονίζει, «τὰ παιδιά μας νὰ λένε τὴν ἀλήθεια. Τὸ ψέμα εἶναι δουλοπρέπεια καὶ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τὸ ἀπεχθάνονται».
.                    Ὅταν τὰ παιδιὰ βρίσκονται στὴν ἐφηβικὴ ἡλικία, οἱ ἐχέφρονες γονεῖς, πρέπει «νὰ προσέχουν, νὰ ἐπαγρυπνοῦν καὶ νὰ συνετίζουν τοὺς νεαροὺς διδάσκοντας, ἀπειλώντας καὶ παρακαλώντας τους, παρουσιάζοντας παραδείγματα ἀνθρώπων ποὺ ἐξ αἰτίας τῆς ἀγάπης τους γιὰ τὶς ἀπολαύσεις ἔπεσαν σὲσυμφορές. Νὰ ἐμποδίζουν τὰ παιδιὰ ἀπὸ τοῦ νὰ συναναστρέφονται φαύλους ἀνθρώπους, γιατί παίρνουν μέρος τῆς κακίας τους». Ὁ λαὸς σήμερα λέει «πές μου τὸν φίλο σου νὰ σοῦ πῶ ποιὸς εἶσαι». Πολλοί νέοι παρασύρθηκαν ἐξ αἰτίας τῆς κακῆς παρέας, ὅπως συνηθίζουμε νὰ λέμε.
.                    Στὴν περίπτωση αὐτὴ ὁ γονέας ἐπεμβαίνει δραστικά, χωρὶς τύψεις καὶ ἐνδοιασμούς, πρὶν νὰεἶναι πολὺ ἀργά. Ὁ γονέας νὰ εἶναι ὑπομονετικός, συνιστᾶ ὁ Πλούταρχος. Νὰ μὴν ἐλέγχει καὶ παρατηρεῖ τὸπαραμικρό. «Ὑπομένουμε», γράφει, «τὰ παραπτώματα τῶν φίλων μας τί τὸ παράδοξο, ἂν ὑπομείνουμε καὶτῶν παιδιῶν μας;». Τελειώνει ὁ Πλούταρχος τὴν πραγματεία του μὲ κάτι ποὺ θεωρεῖ τὴν κορωνίδα τῆς σωστῆς ἀγωγῆς εἶναι τὸδεύτερο, μετὰ τὴν ἀγάπη, ὅπλο τοῦ γονέα. «Περισσότερο ἀπ’ ὁτιδήποτε ὀφείλουν οἱ γονεῖς νὰ μὴν πέφτουν σὲ σοβαρὰ σφάλματα, ἀλλὰ νὰ κάνουν ὅλα ὅσα πρέπει, προσφέροντας τοὺς ἑαυτούς τους παράδειγμα στὰπαιδιά τους, ὥστε ν’ ἀποτρέπονται ἀπὸ ἄσχημα λόγια καὶ ἔργα». «Οὐ γὰρ ὁ λόγος τοσοῦτον, ὅσον ὁ βίος εἰς τὴν ἀρετὴν ἄγει», αὐτὴ εἶναι ἡ βασιλικὴ ὁδὸς γιὰ μία σωστὴ ἀνατροφή. Αὐτὸ προβάλλει ἡ ἀρχαία παράδοσή μας.Πολλοὶ παραστρατημένοι νέοι εἶναι συνήθως ἄνθρωποι ποὺ πρῶτα ἀπογοητεύτηκαν ἀπὸ τοὺς γονεῖς τους καὶ ὕστερα ἀπὸ τὴν κοινωνία.
.                    Πρωτόθρονη ἀξία στὴν ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν ἔδιναν οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες στὴν αἰδώ, τὴν ντροπή. Στὸν περίφημο μύθο ποὺ ἀναφέρει ὁ Πλάτων στὸν «Πρωταγόρα», διαβάζουμε ὅτι, ὅταν ὁ Δίας ἐφτίαξε τὸν κόσμο, προίκισε τὰ ζῶα μὲ διάφορα χαρακτηριστικὰ (φτερά, δύναμη, ταχύτητα). Ὅμως τὸν ἄνθρωπο τὸν ἄφησε ἀνεφοδίαστο (κυρίως χωρὶς τὴν πολιτικὴ τέχνη, τὴν ἱκανότητα συμβίωσης). Οἱ ἄνθρωποι ἔτσι ἐξοντώνονταν ἀπὸ τὰ θηρία. Τότε ὁ Ζεύς, ἐπειδὴ φοβήθηκε γιὰ τὸ γένος μας, μὴ ξεκληριστεῖ, στέλνει τὸν Ἑρμῆ νὰ φέρει στοὺς ἀνθρώπους τὴν Αἰδὼ καὶ τὴν Δίκη (τὴν ντροπὴ καὶ τὴν δικαιοσύνη). Ἔτσι θὰδιακανονιζόταν ἡ ἁρμονία τῶν σχέσεων στὶς πολιτεῖες. Τὸν ρώτησε ὁ Ἑρμῆς, μὲ ποιὸ τρόπο νὰ τὶς κατανείμει. Σὲ λίγους, ὅπως οἱ ἄλλες τέχνες, ἢ σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους; «Σὲ ὅλους νὰ τὶς μοιράσεις», λέει ὁ Δίας, «καὶ ὅλοι ἂς μετέχουν σ’ αὐτὰ τὰ δύο… Καὶ βάλε νόμο, ἀπὸ ἐμένα διαταγμένο, ὅποιος δὲν μπορεῖ νὰμετέχει στὴν Αἰδὼ καὶ στὴν Δίκη νὰ τὸν σκοτώνουν ὡς ἀρρώστια τῆς πόλης». («Καὶ νόμον θὲς παρ’ ἐμοῦ, τὸν μὴ δυνάμενον αἰδοῦς καὶ δίκης μετέχειν ὡς νόσον τῆς πόλεως» – Πρωταγόρας ΧΙΙ). Τὸ κοκκίνισμα τῆς ντροπῆς εἶναι πολὺ ἀνώτερο ἀπὸ ὁποιοδήποτε καλλυντικὸ προσώπου.

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

«ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ ΤΕΧΝΩΝ» Η ΑΝΑΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ (Δ. Νατσιός)

«Ἐπιστήμη ἐπιστημῶν καὶ τέχνη τεχνῶν» ἡ ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος- Κιλκὶς

.                                Μιᾶς καὶ περίσσεψαν τὰ φαινόμενα νεανικῆς βίας, ἂς δοῦμε τί γινόταν στὸ παρελθόν μας, ποὺ πάντα διδάσκει μὲ τὴν ἐπικαιρότητά του. Ἂς ἀρχίσουμε μὲ τὴν Πονεμένη καὶ Ἁγιασμένη Ρωμιοσύνη, τὸ Βυζάντιο.
.                                Στὴν χιλιόχρονη Ρωμανία ἡ ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν κατέχει κυρίαρχο ρόλο. Στόχος δὲν εἶναι μόνον ὁ καλὸς κἀγαθὸς πολίτης, ἀλλὰ ὁ πολίτης τοῦ οὐρανοῦ, ὁ οὐρανοπολίτης, ὁ ἅγιος. Ἡ ἀνατροφὴεἶναι ἡ ὑψηλοτέρα τέχνη. «Τῷ ὄντι γὰρ αὕτη μοι φαίνεται τέχνη τις εἶναι τεχνῶν καὶ ἐπιστήμη ἐπιστημῶν, ἄνθρωπον ἄγειν, τὸ πολυτροπώτατον καὶ ποικιλώτατον ὄν», λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας κατανοώντας τὶς δυσκολίες ἀνατροφῆς τῶν παιδιῶν γράφουν πλῆθος συγγραμμάτων, ὅπου παιδαγωγοῦν, συμβουλεύουν, νουθετοῦν γονεῖς καὶ παιδιά. Ἡ δροσιὰ καὶ ἡ ἐπικαιρότητα τῶν παρατηρήσεών τους εἶναι ἐκπληκτική. Θὰ περιοριστοῦμε ἐδῶ σὲ λίγα χρυσὰ ρήματα τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τοῦ «θεμέλιου λίθου τοῦ καινοῦ Ἑλληνισμοῦ», κατὰ τὸν ἱστορικό τοῦ 19ου αἰώνα Σπ. Ζαμπέλιο. Στὸ ἔργο του «πῶς πρέπει οἱ γονεῖς ν’ ἀναθρέφουν τὰ παιδιά τους» γράφει τὰ ἑξῆς θαυμάσια. Ξεκινᾶ μὲ μία μεγάλη ἀλήθεια: «Δὲν κάνει τὸν ἄνθρωπο γονέα – πατέρα ἢ μητέρα – τὸ γεγονὸς καὶ μόνο ὅτι συνετέλεσε νὰγεννηθεῖ παιδί, ἀλλὰ νὰ τὸ διαπαιδαγωγήσει σωστά». Τὰ παιδιὰ δὲν εἶναι κτῆμα μας νὰ τὰ κάνουμε ὅ,τι θέλουμε ἢ νὰ βγάζουμε τὶς δικές μας ἀπωθημένες ἐπιδιώξεις. Τὸ μόνο ποὺ μᾶς ἀνήκει εἶναι ἡδιαπαιδαγώγησή τους. Ἡ διαπαιδαγώγηση εἶναι ὅμως δύσκολο πράγμα. Οἱ γονεῖς ἀγχώνονται. Θέλουν νὰεἶναι τέλειοι. Τέτοιοι δὲν ὑπάρχουν. Πολλὲς φορὲς ὁ γονέας (ἢ ὁ δάσκαλος) πέφτει σὲ σφάλματα ἢ κάνει λάθη ἀπέναντι στὰ παιδιά. Ζητᾶμε συγγνώμη. Ἡ συγγνώμη ἀπὸ τὰ παιδιὰ τὰ διδάσκει τρία πολύτιμα μαθήματα.

Πρῶτον. Η ὁμολογία τοῦ γονέα ὅτι ἔκανε λάθος δίνει στὸ παιδὶ τὴν δυνατότητα νὰ διαπιστώσει ὅτι κανεὶς δὲν εἶναι ἀλάθητος.

Δεύτερον. Ὅταν οἱ γονεῖς ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ ζητήσουν συγγνώμη ἀπὸ τὰ παιδιά τους, τότε ἐκεῖνα ἀρχίζουν νὰ μαθαίνουν ὅτι ἡ συγγνώμη εἶναι τὸ ὑφάδι τῆς ζωῆς ποὺ συνέχει τοὺς ἀνθρώπους. Μαθαίνουν ὅτι ἕνα λάθος δὲν εἶναι τὸ τέλος μίας σχέσης καὶ ὅτι μπορεῖ νὰ ξεπεραστεῖ καὶ νὰ ἀπαλειφθεῖ μὲ τὴν συγγνώμη καὶ τὴν συμφιλίωση.

Τρίτον. Ἡ συγγνώμη τῶν γονέων ἐνισχύει τὴν δυνατότητα τῶν παιδιῶν νὰ διακρίνουν τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακό.

.                                Στηλιτεύει παρακάτω ὁ ἅγιος τὴν ἀδικαιολόγητη ἀνοχὴ τῶν γονέων στὰ παραπτώματα τῶν παιδιῶν. «Πολλοὶ γονεῖς», γράφει, «ἐπειδὴ δὲν θέλουν νὰ μαλώσουν ἢ νὰ λυπήσουν τὰ παιδιά τους, γιὰτὴν ἄτακτη ἢ ἀπρεπῆ συμπεριφορά τους, τὰ εἶδαν ἀργότερα πολλὲς φορὲς νὰ συλλαμβάνονται ἐπειδὴὑπέπεσαν σὲ μεγάλα ἐγκλήματα».
.                                Δυστυχῶς σήμερα οἱ πιὸ πολλὲς οἰκογένειες ἔχουν σὰν κέντρο τῆς ζωῆς τους τὶς ἐπιθυμίες καὶ τὰ κέφια τοῦ παιδιοῦ. Ἱκανοποιοῦν κάθε του ἐπιθυμία. Γίνεται τὸ παιδὶ ἕνας κακομαθημένος τυραννίσκος, γιατί δὲν τὸ παιδαγωγοῦν οἱ γονεῖς του.
.                                Χαρακτηριστικὸ εἶναι τὸ παρακάτω ἀνέκδοτο. Τὸ γεγονὸς συνέβη στὴν Ἀμερική. Ἕνας πιτσιρίκος πηγαίνει μὲ τὴν μαμά του σ’ ἕνα πολυκατάστημα. Ψωνίζει ἐκείνη κάτι εὐτελὲς καὶ χρειαζούμενο, μὰ ὁ μικρὸς ἔχει χωθεῖ σ’ ἕνα αὐτοκινητάκι καὶ ἀρνεῖται νὰ βγεῖ ἀπ’ αὐτό. Μὲ γοερὲς κραυγὲς καὶ τσιρίδες ἀπαιτεῖ νὰ τοῦ τὸ ἀγοράσουν. Ἡ μάνα δὲν ἔχει τόσα χρήματα. Τρέμει ἀκόμη μήπως ἡ ἄρνησή της δημιουργήσει στὸ παιδὶ τραύματα, ψυχικές, ἀνεπανόρθωτες ζημιές, ποὺ ἴσως γίνουν κάποτε ἡ αἰτία γιὰ νὰγίνει τὸ παιδὶ κομπλεξικὸ ἤ… Ἂλ Καπόνε. Τὸ πολυκατάστημα ὅμως ἔχει παιδοψυχολόγο, ὅπως ὅλα τὰ καλὰπολυκαταστήματα παιδικῶν εἰδῶν στὴν Ἀμερική. Ἡ μαμὰ καταφεύγει ἀπελπισμένη σ’ αὐτόν. Γιατρέ, τοῦἐξηγεῖ, καὶ τρέμει ἡ φωνή της, τοῦ μίλησα λογικά, τοῦ ἐξήγησα πὼς δὲν ἔχω χρήματα, τὸ παρακάλεσα, τοῦἔταξα λαγοὺς μὲ πετραχήλια. Μὰ τίποτε, δὲν σηκώνεται ἀπὸ τὸ παιχνίδι. Μπορεῖτε νὰ βοηθήσετε. Ὁψυχολόγος πρόθυμα πῆγε δίπλα στὸν μικρό, τοῦ ψιθύρισε κάτι στὸ αὐτὶ καὶ ἀμέσως – ὢ τοῦ θαύματος– ὁμικρὸς ἀκολούθησε σὰν ἀρνάκι τὴν μητέρα του. Ἡ μαμὰ συγκινήθηκε, θαύμασε τὴν παιδαγωγικὴ κατάρτιση τοῦ γιατροῦ. «Αὐτὸ θὰ πεῖ μοντέρνα ἀντίληψη παιδαγωγικῆς», κραύγασε. «Τί εἴπατε στὸ παιδί μου, γιατρέ, καὶ πείστηκε», ρωτᾶ νὰ μάθει. Ὁ ψυχολόγος χαμογέλασε: – Τοῦ εἶπα: «κατέβα ἀμέσως, γιατί θὰ φᾶς δύο σφαλιάρες ,ποὺ θὰ δεῖς τὸν οὐρανὸ σφοντύλι». Ἐδῶ τελειώνει τὸ ἀνέκδοτο. Λέγεται πὼς  ὁ ἅγιος θίγει ἀκόμη ἕνα ἰδιαίτερο σοβαρὸ θέμα: Γράφει: «Γιὰ τὰ κτήματα ποὺ ἔχουν δοθεῖ στὰ παιδιὰ φροντίζουμε, ὄχι ὅμως καὶ γιὰ τὰ παιδιά. Βλέπεις γονέα τὴν ἀνοησία; Ἄσκησε τὴν ψυχὴ τοῦ παιδιοῦ σου πρῶτα καὶ κατόπιν θὰἔλθουν ὅλα τὰ ἄλλα: Ὅταν ἡ ψυχὴ τοῦ παιδιοῦ δὲν εἶναι ἐνάρετη, καθόλου δὲν τὸ ὠφελοῦν τὰ χρήματα καὶὅταν εἶναι, καθόλου δὲν τὸ βλάπτει ἡ φτώχεια. Θέλεις νὰ τὸ ἀφήσει πλούσιο, μάθε το νὰ εἶναι σωστὸς ἄνθρωπος». Οἱ παρατηρήσεις αὐτὲς εἶναι πολὺ ἐπίκαιρες. Ἡ μεγάλη πλειοψηφία τῶν γονέων σήμερα φροντίζει νὰ προσφέρει στὰ παιδιά, ὑλικὲς ἀνέσεις καὶ ἀγαθὰ καὶ συχνά, γιὰ νὰ τὸ ἐπιτύχει αὐτό, στερεῖ ἀπὸτὰ παιδιά της, αὐτὸ ποὺ ἐκεῖνα χρειάζονται περισσότερο ἀπ’ ὁτιδήποτε ἄλλο, δηλαδὴ αὐτοὺς τοὺς ἴδιους τους γονεῖς τους. Στὴ συνέχεια οἱ γονεῖς προσπαθοῦν νὰ τὰ ἀποζημιώσουν μὲ ἐξωφρενικὲς παροχές. Τὰδωροδοκοῦν, δηλαδή, γιὰ νὰ ἀγοράσουν τὸ ἐνδιαφέρον καὶ τὴν ἀγάπη τους. Ἢ δείχνουν αὐτὴν τὴν ἀποπνικτικὴ ἀγάπη, κυρίως οἱ μάνες, ποὺ ὀνομάστηκε προσφυῶς, «σύνδρομο τῆς κλώσας». Ἔτσι δὲν μεγαλώνουμε ἐλεύθερους ἀνθρώπους, ἀλλὰ ἄβουλα ὄντα.
.                Μνημονεύει ἀκόμη ὁ ἅγιος ἕνα πολὺ σημαντικὸ θέμα. Αὐτὸ τῆς γλώσσας: «Ρήματα παιδεύοντες τὸ παιδίον φθέγγεσθαι σεμνὰ καὶ εὐσεβῆ», νὰ μαθαίνουμε στὸ παιδὶ νὰ χρησιμοποιεῖ λέξεις ὡραῖες. Ἢτουλάχιστον νὰ μὴν ἀκούει αἰσχρολογίες. Δυστυχῶς σήμερα καὶ στὰ δημοτικὰ ἀκόμη σχολεῖα ἀκοῦμε μαθητὲς στὰ διαλείμματα νὰ βωμολοχοῦν. Ποιός φταίει; «Ὅταν τὰ μῆλα εἶναι ξινά, ποιόν πρέπει νὰκατηγορήσουμε τὰ μῆλα ἢ τὴ μηλιά;», ἔλεγε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. «Ὁ ἄνθρωπος εἶναι τὸ μιμητικότατον τῶν ὄντων», ἔλεγε ὁ Ἀριστοτέλης. Τὸ παιδὶ μιμεῖται ὅ,τι βλέπει καὶ ὅ,τι ἀκούει. Σ’ αὐτὸν τὸν τομέα περισσότερη προσοχὴ χρειάζονται οἱ πατεράδες, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὴν νοσηρὴ ἐντύπωση πὼς ἀποτελεῖ χρέος τους ἡ διδασκαλία καὶ ἡ ἀποκάλυψη στὸν νεαρὸ γιό του κάποιων «ἀντρικῶν» μυστικῶν ἢ ἡ ἐκμάθηση βρισιῶν ποὺ ἁρμόζει σὲ πραγματικοὺς ἄντρες. Ἀποαθωοποιοῦνται ἔτσι τὰ παιδιὰ σὲ πολὺ ἀκατάλληλη ἡλικία καὶ ὁδηγοῦνται πολλὲς φορὲς στὴ διαφθορά, γιατί «φθείρουσι ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί». Καταστρέφονται χρηστὰ ἤθη ἀπὸ κακὲς συναναστροφὲς καὶ ὁμιλίες, σημειώνει ὁ Μέγας Βασίλειος. Τὰ παιδιὰ πολὺ συχνὰγνωρίζουν, πόσο τὰ βαρύνουν τὰ λάθη καὶ οἱ ἁμαρτίες τῶν γονέων. Τὰ ἀκόλουθα ἀποτελοῦν μία πολὺεὔγλωττη μαρτυρία. Σὲ μία πρόσφατη σχετικὰ ἔρευνα σὲ παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ μὲ θέμα «πῶς θὰ θέλατε τοὺς γονεῖς σας», ἕνα παιδὶ Δ’ Δημοτικοῦ ἔγραψε: «Ἐγὼ θέλω τοὺς γονεῖς μου νὰ εἶναι καλοί, νὰ μὴν λένε κακὰ λόγια, γιατί ἀλλιῶς θὰ μάθουν καὶ σὲ μᾶς τὰ λόγια αὐτά». Ἕνα ἄλλο Ε´ τάξης ἔγραψε: «Ἐγὼ θέλω τοὺς γονεῖς μου νὰ εἶναι καλοί, εὐγενικοὶ καὶ νὰ μὴν μαλώνουν μεταξύ τους». Μίλησε τὸ δεύτερο παιδὶ γιὰ τὴν συζυγικὴ ἀγάπη. Αὐτὴ ἡ εὐλογημένη ἀγάπη εἶναι ἀληθινὴ εὐεργεσία γιὰ τὰ παιδιά, τὸ ὡραιότερο μάθημα. Ὅλοι οἱ τόμοι τῆς παιδαγωγικῆς ἐπιστήμης ὠχριοῦν μπροστὰ στὸ ἀνεπανάληπτο μάθημα ποὺ λέγεται συζυγικὴ ἀγάπη. Αὐτὴ ἀρωματίζει τὰ παιδιά, ὥστε νὰ μοσχοβολοῦν κι αὐτὰ στὴ ζωή τους. Τελειώνοντας μὲτὸ Βυζάντιο θὰ ἀναφέρουμε τὴν κορωνίδα τῶν παιδαγωγικῶν συμβουλῶν τῆς ρωμαίικης παράδοσής μας, ἡὁποία ἐπαναλαμβάνει τὴν ἀρχαία ἑλληνική: «Δὲν θὰ χρειάζονταν λόγια στὰ παιδιά μας, ἂν ἔλαμπε ἀληθινὰ ἡζωή μας, δὲν θὰ ἦταν ἀπαραίτητοι οἱ δάσκαλοι τῆς ἀρετῆς, ἂν παρουσιάζαμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι στὰ παιδιὰ μᾶς ἔργα ἀρετῆς». Ἡ ἀξία τοῦ παραδείγματος εἶναι ἀνεπανάληπτη. Εἶναι ἡ βασιλικὴ ὁδὸς γιὰ μία ὑγιῆ ἀνατροφὴτῶν παιδιῶν μας.

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος- Κιλκὶς

, , ,

Σχολιάστε

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ (Δ. Νατσιός)

Λίγο πρν π τν λωση τς Πόλης…

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος -Κιλκὶς 

.                        Ἔχουμε πλούσια καὶ ὡραία ἱστορία. Εἶναι παιδαγωγὸς τὰ παθήματα τοῦ λαοῦ μας. Καὶ τὰ μεγαλεῖα καὶ οἱ ἀθλιότητες. Τὸ ἱστορικὸ ὑφαντό μας ἔχει καὶ τὰ τσαλακώματα καὶ τοὺς λεκέδες του «ἕως ἂν ἡ αὐτὴ φύσις ἀνθρώπων ᾖ», γιατί δὲν ἀλλάζει ἡ φύση τῶν ἀνθρώπων, κατὰ τὸν Θουκυδίδη. Μία περίοδος ποὺ ἐνδιαφέρει τὴν τωρινὴ ἐποχὴ εἶναι ἡ ἅλωση τῆς Πόλης. Γιατί φτάσαμε σ’ αὐτήν; Γιατί δὲν ἀπετράπη; Ποιοί παράγοντες συνετέλεσαν, ὥστε νὰ ἁπλωθοῦν πάνω ἀπὸ τὸ Γένος τὰ σκοτάδια τοῦ Ἰσλάμ; Ὑπάρχουν ὁμοιότητες μὲ τὸ σήμερα; Ἀπαριθμῶ:

.                        Πρῶτον: Ἡ φυγὴ τῶν γραμματισμένων, τῶν λογίων, στὴν Δύση. Ὁ πρῶτος πατριάρχης μετὰτὴν ἅλωση, Γεννάδιος Σχολάριος, θὰ γράψει: «Κινδυνεύομεν μὴ μόνον σοφίας στερηθῆναι καὶ μαθημάτων, ἀλλὰ καὶ τὴν φωνὴν αὐτήν», δηλαδὴ τὴν γλῶσσα. «Εἰς τέτοιαν κακὴν τύχην κατάντησε τὸ πάλαι μακαριστὸν γένος τῶν Γραικῶν ὅτι μόλις εὑρίσκεται τώρα διδάσκαλος ὁπού νά ᾽ναι ἱκανὸς νὰ διδάσκει τοὺς νέους» γράφει περὶ τὸ 1500 ὁ Νικ. Σοφιανός. Μήπως καὶ στὰ χρόνιά μας δὲν ἔχουμε ἐκπατρισμὸ τῆς λόγιας νεολαίας μας, μία ἀπροκάλυπτη «λεηλασία ἐγκεφάλων» ἀπὸ τὴν Δύση;

.                        Δεύτερον: Οἱ ἐξισλαμισμοὶ καὶ τὸ φοβερὸ παιδομάζωμα. Οἱ Τοῦρκοι εἶχαν διαδώσει τὸπονήρευμα ὅτι ὁ Θεὸς ἐγκατέλειψε τοὺς χριστιανούς, λόγῳ τῶν ἁμαρτιῶν τους καὶ βοηθᾶ τὸ Ἰσλάμ. Χιλιάδες ἀλλαξοπιστοῦν εἴτε ἑκουσίως εἴτε ἀκουσίως. Φρικτὰ τὰ μαρτύρια τοῦ Ἑλληνισμοῦ κατὰ τὴν Τουρκοκρατία, περίοδο ποὺ κάποιοι ἐθνομηδενιστὲς τῆς σήμερον τὴν παρουσιάζουν ὡς περίπου εὐλογία. Δύο μόνον γεγονότα καὶ μαρτυρίες. Ὁ Κομνηνὸς Ὑψηλάντης, στὸ βιβλίο του «Τὰ μετὰ τὴν ἅλωσιν» γράφει ὅτι τὸ 1517, ὅταν κατελήφθη ἡ Αἴγυπτος ἀπὸ τὸν σουλτάνο Σελὶμ τὸν Α´, τὸν ἐπιλεγόμενο Γιαβοὺζ (=σκληρό), «300.000 γλῶσσες ἀπετμήθησαν ἡμέρᾳ μιᾷ, διὰ τὸ μόνον ἑλληνιστὶ λαλῆσαι».
.                        Στὶς 24 Μαρτίου τοῦ 1967, ὁ σπουδαῖος ἀκαδημαϊκὸς Σπ. Μαρινάτος, ἐκφωνεῖ στὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, τὸν πανηγυρικὸ τῆς ἡμέρας. Μεταξὺ ἄλλων παρέθεσε καὶ «μετάφρασιν ἀδείας ταφῆς χριστιανοῦ, τὴν ὁποία ἔδιδον οἱ Τοῦρκοι». Τὸ κείμενο ἀποστομώνει τοὺς τουρκοτζουτζέδες τῆς σήμερον. «Σὺ ὁ παπάς, τοῦ ὁποίου τὸ μὲν ἔνδυμα εἶναι μαῦρον ὡς πίσσα, τὸ δὲ πρόσωπον ὡς τοῦ σατανᾶ, σὺ ὁ ἱερεὺς τῶν μιαρῶν, σὺ ὁ ἕλκων τὴν καταγωγὴν ἀπὸ τὸν ἄπιστον Ἰησοῦν, διατάσσεσαι: Τὸν εἰς τὸ ἔθνος σου ἀνήκοντα Γρηγόριον, ὁ ὁποῖος ἐψόφησε σήμερον, ἂν καὶ τὴν μὲν ψυχήν του παρέδωκεν εἰς τὸν σατανᾶν, τὸδὲ βρωμερόν του πτῶμα δὲν τὸ δέχεται τὸ χῶμα, ἔξω καὶ μακράν τῆς πόλεως ἀνοίξατε λάκκον καὶ διὰλακτισμάτων ρίψατε αὐτὸν ἐντός του». («Τὸ Εἰκοσιένα», «Πανηγυρικοὶ Λόγοι Ἀκαδημαϊκῶν», σελ. 774). Δὲν ἔχουμε ἐξισλαμισμοὺς τῷ καιρῷ ἐτούτῳ, ὅμως συμβαίνει ἴσως κάτι χειρότερο. Ἔχουμε θρησκευτικὴ ἀδιαφορία, ἐκκοσμίκευση καὶ ἐκκλησιομαχία ἀπὸ τὴν γνωστὴ συνιστῶσα ποὺ τὸ μόνο πού, ἀπὸ τὴν σταλινικὴ κτηνωδία, εὐλαβικὰ τηρεῖ καὶ ἀκολουθεῖ, εἶναι τὸ μίσος κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Καὶ βέβαια μὲ τὴν λαθρομετανάστευση ξαναῆρθαν, γιατί ἀνοίξαμε τὶς Κερκόπορτες μόνοι μας, τὰ στίφη τοῦ Μεχμὲτ τοῦ Β’ τοῦ ἐγκληματία καὶ ὄχι πορθητῆ.

.                         Τρίτον: ἡ προπαγάνδα κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τοὺς δυτικοὺς μισιονάριους, τοὺς φράγκους ἰησουίτες ψευδοϊεραπόστολους, οἱ ὁποῖοι ἐπέπεσαν πάνω στὸ αἱματοβαμμένο κορμὶ τοῦ Γένους, γιὰ νὰ μαγαρίσουν τὴν ψυχή του, τὴν Ὀρθοδοξία. Ὁ ἐρευνητὴς Δημ. Πασχάλης στὰ «Ἀνδριακὰ Χρονικά», ἔτους 1948, μεταφέρει ἐγκύκλιο τοῦ πάπα Παύλου τοῦ Ε´, 1605-1621, στοὺς Ἐνετοὺς διοικητὲς τῆς Πελοποννήσου. «Δὲν πρέπει νὰ λησμονῶμεν, γράφει, ὅτι οἱἝλληνες δὲν ἔχουσι πίστη… ὅθεν δέον νὰ μεταχειριζόμεθα αὐτοὺς ὡς ἄγρια θηρία, νὰ τοὺς ἀποσπῶμεν τοὺς ὀδόντας καὶ τοὺς ὄνυχας, νὰ μὴν παύσωμεν ταπεινοῦντες αὐτοὺς καὶ ἰδίως νὰ τοὺς ἐμποδίζωμεν τὴν περὶ τῶν ὅπλων ἄσκησιν. Οὐδὲν ἄλλο νὰ παρέχωμεν εἰς αὐτοὺς ἢ ξύλον καὶ ἄρτον…». Στὶς Κυκλάδες ποὺ πέτυχε κάπως ἡ ἀνόσια προπαγάνδα τους, τὴν περίοδο τοῦ ἀγώνα, οἱ λατινοφρονοῦντες, ἔστελναν γράμματα στὸν πάπα νὰ συνδράμει τοὺς Τούρκους. Γράφει ὁ ἱστορικὸς Φιλήμων «τὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ ἑλληνικὸν ἔθνος ἅπαν κατὰ τὴν Εὐρώπην καὶ τὴν Ἀσίαν ἠγωνίζετο προσφερόμενον θυσίαν ὑπὲρ τῆς κοινῆς πατρίδος, ἡ διαγωγὴ τῶν ἐν νήσοις Ἑλλήνων τοῦ δυτικοῦ δόγματος, παρουσιάζει ἐπονείδιστον καὶ ἀποτρόπαιον στίγμα». «Πολὺ ὀλίγοι ἐφάνησαν Ἕλληνες», συμπληρώνει καὶ ὁ ἱστορικὸς Σπυρίδων Τρικούπης.  Ἡ περίοδος τῆς Τουρκοκρατίας θεωρεῖται περίοδος σκότους καὶ ἀμάθειας. Λάθος. Τότε ἔλαμψε τὸ Γένος καὶ λαμπροτέρα ἐφάνη ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ὁ μαρτυρικὸς πατριάρχης Κ. Λούκαρις, ποὺ ἐθηριομάχησε κυριολεκτικά, πολεμώντας, μὲ καθημερινὸ κίνδυνο τῆς ζωῆς του, τὶς καταχθόνιες μεθόδους ποὺμετήρχοντο οἱ Λατίνοι, γιὰ νὰ ἐπιβάλλουν τὸ ἐκκλησιαστικὸ τέρας τῆς Οὐνίας, ἀπαντοῦσε στὶς ἀλεπουδοευγένειές τους καὶ στὶς μομφές ὅτι μείναμε ἀγράμματοι.
.                        «Ἂς λογιάσουν ὅτι ἂν δὲν ἔχωμεν σοφίαν ἐξωτερικήν, ἔχομεν, χάριτι Χριστοῦ, σοφίαν ἀνωτεέραν καὶ πνευματικήν, ἡ ὁποία στολίζει τὴν Ὀρθόδοξόν μας Πίστιν, καὶ εἰς τοῦτο εἴμεθα ἀνώτεροι ἀπὸτοὺς Λατίνους εἰς τοὺς κόπους, εἰς τὰς σκληραγωγίας, καὶ νὰ σηκώνωμεν τὸν σταυρόν μας, καὶ νὰ χύνωμεν τὸ αἷμα μας διὰ τὴν πίστιν καὶ τὴν ἀγάπην τὴν πρὸς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Ἂν εἶχε βασιλεύσει ὁΤοῦρκος εἰς τὴν Φραγκιὰν δέκα χρόνους, Χριστιανοὺς ἐκεῖ δὲν εὕρισκες. Καὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα τώρα διακόσιους χρόνους εὑρίσκεται καὶ κακοπαθοῦσιν οἱ ἄνθρωποι καὶ βασανίζονται διὰ νὰ στέκουν εἰς τὴν πίστιν τους, καὶ λάμπει ἡ Πίστις τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ μυστήριον τῆς εὐσεβείας, καὶ σεῖς μοῦ λέγετε ὅτι δὲν ἔχομεν σοφίαν; Τὴν σοφίαν σας δὲν ἐθέλω ἐμπρὸς εἰς τὸν Σταυρὸν τοῦ Χριστοῦ. Κάλλιον ἦτο νὰ ἔχῃ τινὰς καὶ τὰ δύο, δὲν τὸ ἀρνοῦμαι, πλὴν ἀπὸ τὰ δύο, τὸν Σταυρὸν τοῦ Χριστοῦ προτιμῶ». (Καὶ σὲ τί ἀποσκοποῦν οἱπροσκλήσεις γιὰ ἐπίσκεψη τὸ προσεχὲς διάστημα; Ἐνοχλεῖται ποὺ δέχεται πιέσεις ἀπὸ τοὺς πανταχοῦἀνεπιθύμητους λαθρομετανάστες ἡ πνευματική του δικαιοδοσία, ἡ Πολωνία καὶ θέλει νὰ τοὺς ὑπενθυμίσει ποιά εἶναι ἡ ὁδὸς ποὺ τοὺς ἐπιτρέπεται, δηλαδὴ ἡ πατρίδα μας;).
Ναί, μισιονάριοι δὲν περιτρέχουν στὶς μέρες μας τὴν πατρίδα γιὰ νὰ προπαγανδίσουν ὑπὲρ τοῦ παπισμοῦ; Τὸν ρόλο τοῦ μισιονάριου ἀνέλαβε ἡ τηλοψία. Φραγκέψαμε!! Ὑπάρχουν πολλοὶ ἑλληνώνυμοι ποὺ ὄχι μόνο δὲν βρίσκουν καὶ δὲν ξέρουν τί μᾶς χωρίζει ἀπὸ τοὺς δυτικούς, ἀλλὰ θεωροῦν πολὺ συμπαθέστερη τὴν θρησκεία τῆς Εὐρώπης. Μία θρησκεία χωρὶς Χριστὸ καὶ χωρὶς μυστήρια, ἕνα ἀτομικὸ γεγονός, μία ἐθιμικὴἐκδήλωση. (Ἕνα χειροφίλημα στὸ δαχτυλίδι τοῦ Πάπα θεωρεῖται «ἐμπειρία ζωῆς, ἀνώτερη καὶ ἀπὸ τὸ δῆθεν βάπτισμά τους. Κάτι παρόμοιο μὲ τὸ προσκύνημα στὴν Μέκκα τῶν μωαμεθανῶν. Γιὰ μετάνοια καὶ κάθαρση τῶν παθῶν οὔτε λόγος. Σὲ τί διαφέρουν ἐξ ἄλλου οἱ σταυροφορίες ἀπὸ τὸν «ἱερὸ πόλεμο»;). Μία θρησκεία – παχνὶ ποὺ θρέφει τὰ πάθη τους. Μία ὕπουλη ἀθεΐα. Ὁ τωρινὸς ἄθεος δὲν πιστεύει σὲ τίποτε, μόνο στὸν ἑαυτό του.
.                        Ἡ μόνη τεράστια διαφορὰ μὲ τὴν ἐποχὴ τῆς Ἅλωσης εἶναι ὅτι τότε, ὅσοι ἀπόμειναν Ρωμιοί, ἔψαλλαν «σώπασε κυρὰ Δέσποινα καὶ μὴν πολυδακρύζεις, πάλι μὲ χρόνους μὲ καιροὺς πάλι δικά σου θάναι». Πίστευαν στὸ θαῦμα…

,

Σχολιάστε