Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Δημ. Νατσιός

“ΤΡΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΧΑΜΕΝΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ: ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ, ΤΟ ΚΕΛΑΪΔΙΣΜΑ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ» (Δ. Νατσιός)

 «Τρία πράγματα μς θυμίζουν τν χαμένο παράδεισο:
τ
ρωμα τν λουλουδιν, τ κελάιδισμα τν πουλιν
κα
τ γέλιο τν παιδιν».

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Διεγέλα τὰ πάντα, γέλωτος ὁρῶν ἄξια, τὰ τοῖς πολλοῖς σπουδαζόμενα» (ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος)

.                  Νομίζω, εἶναι τοῦ Ντοστογιέφσκι ἡ παρακάτω μυρίπνοος φράση: «Τρία πράγματα μᾶς θυμίζουν τὸν χαμένο παράδεισο: τὸ ἄρωμα τῶν λουλουδιῶν, τὸ κελάιδισμα τῶν πουλιῶν καὶ τὸ γέλιο τῶν παιδιῶν». Καὶ τὸ γέλιο δὲν εὐφραίνει μόνον τὴν ἀκοή, ἀλλὰ καὶ τὴν ὅραση, τὸ βλέπεις, ζωγραφίζεται στὸ πρόσωπο, ποὺ λάμπει ἀπὸ χαρά.
Κατ᾽ ἐξοχὴν χῶρος γέλιου, παιδιᾶς καὶ χαρᾶς εἶναι ἡ σχολικὴ αἴθουσα. Εἶναι φῶς ἡ αἴθουσα, ἔτσι ἑρμηνεύεται ἐτυμολογικῶς ἡ λέξη. Ὅποιος τὴν ἐπινόησε γιὰ τὰ σχολεῖα, ἦταν ποιητὴς ὁ ἄνθρωπος. Ἡ λέξη πρωτοφανερώθηκε στὶς «ἀμμουδιὲς τοῦ Ὁμήρου». Παράγεται ἀπὸ τὸ ρῆμα «αἴθω» ποὺ σημαίνει καίω καὶ φωτίζω καὶ λάμπω. Ὁ αἴθριος καιρός, ὁ αἰθέριος, ἡ αἰθάλη (=καπνιά), ὁ Αἰθίοπας (ὁ ἔχων καμένη ὄψη, ὁ μαῦρος), ὅλες ἀπὸ τὸ «αἴθω».
.                  Καὶ τὰ σχολεῖα παλιά, ποὺ οἱ ἄνθρωποι εἶχαν μεράκι καὶ φιλοκαλία, τὰ ἔχτιζαν ἔτσι ὥστε «ἀπ᾽ τὰ πορτοπαράθυρα νὰ ἔρχεται ὁ κὺρ Ἥλιος διαφεντευτής». Καὶ «ἀπ’ τῆς χώρας, ἀκάθαρτης, πολύβουης, ἀρρωστιάρας, μακριά, χτίστε τὰ σκολειά», ὅπως ὄμορφα ἔγραφε ὁ Κωστὴς Παλαμᾶς.
.                  Τὴν Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου, ἑορτὴ τῆς «Παγκοσμίου Ὑψώσεως τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ», τὰ σχολεῖα ἀνοίγουν. Τὴν ἡμέρα ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας ψάλλει καὶ ὑμνεῖ «τὸν φύλακα πάσης τῆς οἰκουμένης…τὸ ἀήττητον τρόπαιον ..τὸν ἰατρὸ τῶν ἀσθενούντων», θὰ ἐμφανιστοῦμε στὰ σχολεῖα, ἀφύλακτοι καὶ ἡττημένοι. Θὰ ἁγιαστοῦν, ὄχι πρόσωπα, ἀλλὰ μασκοφόροι. Γέλωτος ὁρῶν ἄξια… Μόνο ποὺ τὸ γέλιο τῶν παιδιῶν δὲν θὰ τὸ βλέπουμε οὔτε θὰ τὸ ἀκοῦμε.
.                  Τὸ θέμα ἔχει διχάσει πολὺ κόσμο. Σεβόμαστε σίγουρα τὶς ἀπόψεις καὶ τὴν ἐπιστημοσύνη τῶν εἰδικῶν ἰατρῶν. Ὅσα σημειώνω, τὰ γράφω ὡς δάσκαλος, μὲ τριαντάχρονη ἐμπειρία σχολικῆς αἴθουσας καὶ διδασκαλίας. Εἶναι, νομίζω, δημοκρατικὸ καὶ λογικὸ νὰ καταθέτουμε τὴν γνώμη μας ὡς εἰδικοί τῆς σχολικῆς ἀγωγῆς καὶ ζωῆς. Οἱ γιατροὶ ἐπισημαίνουν τοὺς κινδύνους μετάδοσης καὶ διασπορᾶς τῆς νόσου καὶ προτείνουν ὡς «φάρμακο» τὴν μάσκα καὶ τὴν ὥρα τῆς διδασκαλίας. Σεβαστό.
.                  Ἂς μετρήσουμε ὅμως καὶ ἂς σκεφτοῦμε κάποια πράγματα, ποὺ ἀφοροῦν τὴν σχολικὴ ζωή. Ἕνας μαθητὴς ἀπὸ τὶς ὀκτὼ καὶ τέταρτο τὸ πρωί, ποὺ χτυπάει τὸ κουδούνι «γιὰ μέσα» – προσευχὴ στὸ προαύλιο πιὰ δὲν ἐπιτρέπεται καὶ δύσκολα θὰ ξαναδοῦμε – μέχρι τὴν μία καὶ τέταρτο τὸ μεσημέρι, ποὺ χτυπᾶ τὸ κουδούνι γιὰ σχόλασμα, θὰ φοράει στὸ πρόσωπό του, θὰ μιλάει, θὰ διαβάζει, θὰ γράφει στὸν πίνακα, «θὰ κινεῖται» μὲς στὴν αἴθουσα μὲ μάσκα. Τὰ τρία διαλείμματα κρατοῦν περίπου σαράντα πέντε λεπτά. Τότε θὰ βγάζει τὴν μάσκα.  Ἄρα γιὰ τέσσερις ὧρες καὶ δεκαπέντε λεπτὰ τὰ παιδιὰ θὰ φοροῦν μάσκα. Τὸ ἴδιο βεβαίως ἰσχύει καὶ γιὰ τοὺς ἐκπαιδευτικούς.
.                  Θέλω νὰ ρωτήσω: Μπορεῖ ἕνα 5χρονο, ἕνα 6χρονο παιδάκι νὰ ἀντέξει τόσες ὧρες; Ἔχω παρατηρήσει ἀνθρώπους ποὺ βγαίνουν ἀπὸ πολυκαταστήματα καὶ ἀγορές, νὰ πετοῦν μὲ ἀνακούφιση καὶ ἀγανάκτηση πολλὲς φορές, τὴν μάσκα. Μοῦ θυμίζει κάποιους «λουόμενους» τοῦ καλοκαιριοῦ, ποὺ κάνουν βουτιὲς στὴν θάλασσα, μακροβούτια, καὶ μόλις βγαίνουν στὴν ἐπιφάνεια ξεφυσοῦν ὡσὰν τὶς φάλαινες.
Τὰ παιδιά, ὡς γνωστόν, δὲν περπατοῦν. Κινοῦνται περίπου μὲ χαμηλὴ πτήση, τρέχουν, φωνάζουν, χοροπηδοῦν, τσιρίζουν, ἱδρώνουν, λαχανιάζουν. Ὅταν θὰ ἐπιστρέφουν στὴν αἴθουσα, μούσκεμα στὸν ἱδρώτα, ἡ μάσκα δὲν θὰ τὰ δυσκολεύει στὴν ἀναπνοή; Καὶ ἂν μᾶς λένε ὅτι δὲν μποροῦν καὶ δὲν ἀντέχουν τί θὰ κάνουμε; Θὰ ἀπαγορεύουμε διὰ ροπάλου τὴν… ἀποκάλυψη, θὰ κόβουμε πρόστιμα ἢ θὰ καταδίδουμε τοὺς παραβάτες στὸν κύριο διευθυντή; (Τοῦ σχολείου, ὄχι τῆς ἀστυνομίας).
.                  Ζοῦμε σὲ χώρα μὲ ὑψηλὲς θερμοκρασίες. Ἂν μᾶς πιάσουν «σαραντάρια», ποὺ σκάει ὁ τζίτζικας, κατὰ τὸ κοινῶς λεγόμενο, τί θὰ γίνει; Μποροῦν νὰ κρατηθοῦν οἱ μάσκες στὸ πρόσωπο τῶν παιδιῶν; Οἱ γιατροὶ τί λένε γι᾽ αὐτό; Τί εἶναι ὑγιεινότερο, ἡ μάσκα στὸ πρόσωπο ἢ ἡ καθαρὴ ἀναπνοή, ἡ εἰσπνοὴ ὀξυγόνου, ἰδίως σὲ μεγάλες πόλεις ποὺ εἶναι ἐπιβεβαρυμένες καὶ μὲ τὴν ρύπανση τοῦ ἀτμοσφαιρικοῦ ἀέρα; (Δίπλα σὲ σχολεῖα ὑπάρχουν «πολύβουοι» αὐτοκινητόδρομοι).
.                  Νομίζω ὅτι ἴσως χειρότερα τὰ πράγματα νὰ εἶναι γιὰ τοὺς ἐκπαιδευτικούς. Δυστυχῶς ὁ ἐκπαιδευτικὸς κλάδος εἶναι σχετικὰ γερασμένος. Ἂν θυμᾶμαι καλά, ὁ μέσος ὅρος ἡλικίας τους εἶναι κοντὰ στὰ πενήντα. Κερδίζουμε στὸ θέμα τῆς ἐμπειρίας, ὅμως ὑστεροῦμε σὲ θέματα ὑγείας καὶ ἀντοχῆς…
.                  Ἡ λέξη ποὺ εἰσῆλθε ἐν εἴδει κατακλυσμοῦ στὸ λεξιλόγιό μας εἶναι ὁ συγχρωτισμός. Πάσῃ θυσίᾳ νὰ ἀποφευχθεῖ ὁ συγχρωτισμός!! Στὰ μικρὰ παιδιά, στὸ διάλειμμα, αὐτὸ εἶναι ἀδύνατον. Χρειάζεται νὰ γίνουν διορισμοὶ δασκάλων ἴσοι μὲ τὸν ἀριθμὸ τῶν μαθητῶν. Ἕνας γιὰ κάθε παιδί.
.                  Μὲ θλίψη ἔβλεπα τοὺς μαθητές, ὅταν ἀνοίξαμε λίγο μετὰ τὸ Πάσχα, νὰ περιφέρονται στὴν αὐλή, μὲ τὴν ἀπορία στὰ πρόσωπά τους. Δὲν μποροῦσαν νὰ καταλάβουν τί συμβαίνει. Νὰ σφύζουν ἀπὸ ὑγεία καὶ νὰ τὰ περιορίζουμε καὶ νὰ τὰ παρατηροῦμε νὰ ἀποφεύγουν τοὺς φίλους τους καὶ τὸ παιχνίδι… γιὰ νὰ μὴν κολλήσουν. Καὶ ἂς ἔχουμε ὑπ᾽ ὄψιν ὅτι τὰ παιδιά μας σήμερα, τὰ περισσότερα, ζώντας μὲς στὰ ὑπέροχα παιδικά τους δωμάτια, διψοῦν γιὰ χῶρο, γιὰ ἀνοιχτωσιὰ καὶ παιχνίδι μὲ συμμαθητές. Προσθέστε καὶ τὴν καθήλωση ἐπὶ ὧρες μπροστὰ στὰ ἠλεκτρονικὰ καλούδια, τὰ ὁποῖα κυριολεκτικὰ τὰ αἰχμαλώτισαν καὶ ροκανίζουν ὧρες πολύτιμες γιὰ τὴν ὑγιῆ ἀνάπτυξή τους. Ἡ καραντίνα ἐπιδείνωσε τὴν κατάσταση, τὸ βιβλίο καὶ ἡ εὐλογημένη μελέτη εἶναι πιὰ σὲ «κωματώδη κατάσταση». Μπορεῖ νὰ ἐπαίρεται τὸ ὑπουργεῖο, γιατί «δὲν ἄφησε κανένα παιδὶ πίσω στὴν μάθηση», ὅμως ἔμεινε πολὺ πίσω ἡ μελέτη καὶ οἱ ἐξαρτήσεις ἀπὸ τὶς νέες τεχνολογίες ἐλλοχεύουν. Χωρὶς παιχνίδι καὶ διάβασμα τί παιδεία προσφέρουμε; («Τέρπειν καὶ διδάσκειν», συμβουλεύει ὁ Πλάτωνας). Καὶ τὸ παιχνίδι, ὁμόρριζη λέξη μὲ τὸ παιδί, τὸ ἐξασφαλίζει ἐν πολλοῖς, μόνο ἡ σχολικὴ αὐλή. Τὰ παιδιὰ τοῦ δημοτικοῦ περιμένουν μὲ λαχτάρα νὰ ἀνοίξουν τὰ σχολεῖα, γιὰ νὰ ἀνταμώσουν καὶ νὰ παίξουν μὲ τοὺς συμμαθητές τους.
.                  Δὲν ξέρω, ὅμως κάποια ζημία γίνεται στὴν εὔπλαστη καὶ ἀθώα ψυχή τους. Τὸ περιρρέον πνεῦμα καχυποψίας καὶ φόβου τίποτε τὸ καλὸ δὲν προοιωνίζεται γιὰ τὴν ἐξέλιξή τους. Ὡς ἀντίλογος προβάλλεται ἡ καλλιέργεια τῆς ὑπευθυνότητας, τοῦ σεβασμοῦ στὸν πλησίον καὶ τῆς ἀλληλεγγύης πρὸς τὸν συνάνθρωπο. Συμφωνοῦμε. Ἂς γνωρίζουμε ὅμως ὅτι ὁ νοῦς τῶν μικρῶν νηπίων καὶ μαθητῶν δὲν χωράει τὸ κακό, ὁπότε εἶναι σίγουρο, ἂς μὴν κρυβόμαστε ὑποκριτικά, ὅτι διαταράσσεται ἡ πνευματική τους ἰσορροπία.
.                  Τέλος πάντων. Ἂς ἀνοίξουν τὰ σχολεῖα, ἂς δοκιμαστεῖ ἡ ὁδηγία στὴν πράξη καὶ βλέπουμε.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΤΟYΡΚΟΙ ΠΡΙΝ ΑΠO 80 ΧΡOΝΙΑ: «Ο ΕΛΛΗΝΙΚOΣ ΣΤΡΑΤOΣ ΕIΝΑΙ Ο ΚΑΛYΤΕΡΟΣ ΤΟΥ ΚOΣΜΟΥ»

Ο  Τορκοι πρν π 80 χρόνια:
«
λληνικς στρατς εἶναι ὁ καλύτερος τοῦ κόσμου».

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος -Κιλκὶς

.                 Νυχθημερὸν παρελαύνουν στὶς ὀθόνες μας πρωτοσέλιδα τουρκικῶν ἐφημερίδων. Ὅλες, σχεδόν, υἱοθετοῦν, προβάλλουν καὶ χρησιμοποιοῦν τὰ ἐπιχειρήματα καὶ τὸ λεξιλόγιο -δίκην κερκίδας φανατικῶν- τοῦ Ἐρντογὰν καὶ ὅλων τῶν παλαβῶν ποὺ τὸν δορυφοροῦν. Ἀπειλές, πολεμικὲς ἰαχές, εἰρωνεῖες, κραυγές, βελάσματα, γαβγίσματα, ὑλακές, μυκηθμοί, ρεκάσματα, γρυλλισμοί, κοασμοί, ὀγκανίσματα καὶ λοιπὰ ἠχομιμητικὰ λεξίδια, μὲ τὰ ὁποῖα ἐμπλούτισε τὴν γλώσσα μας, τὸ ζωικὸ βασίλειο.
.                 Νὰ μιλήσεις γιὰ ἐλευθερία τοῦ τύπου ἢ ἀνεξάρτητη καὶ ἀντικειμενικὴ  δημοσιογραφία στὴν Τουρκία τοῦ Ἐρντογὰν καὶ τοῦ κρετίνου Μπαχτσελί; Ἀστεῖα πράγματα. Δεκάδες Τοῦρκοι ἐκδότες καὶ δημοσιογράφοι σαπίζουν στὶς φυλακές, γιατί ἔγραψαν ἀλήθειες γιὰ τὸ καθεστὼς τρομοκρατίας τοῦ Ἐρντογάν.  Ὁπότε, «παίρνουν ὅλοι γραμμὴ καὶ μπαίνουν στὴν γραμμὴ» καὶ ὄχι στὴν φυλακή.
.                 Στὴν πατρίδα μας οἱ δημοσιογράφοι δὲν ἀπειλοῦνται μὲν μὲ φυλακή, ἀλλὰ ὑποτάσσονται στὰ πάθη τους καὶ δὴ τῆς φιλαργυρίας. Ὑποκύπτουν στὰ “δοσίματα” τῶν κυβερνώντων καὶ μετατρέπονται σὲ ὑμνολόγους καὶ ζητωκραυγαστές τους. (Ὑπάρχουν ἀκόμη ἀτρόμητοι δημοσιογράφοι). Ἰσχύει ὁ χρησμὸς ποὺ ἔλαβε ὁ βασιλιὰς τῆς Μακεδονίας Φίλιππος ὁ Β´, ὅταν ρώτησε πῶς θὰ ὑποτάξει τὶς πόλεις -κράτη: «Ἀργυραῖς λόγχαις μάχου καὶ πάντων κρατήσεις». Νὰ μάχεσαι μὲ ἀργυρὲς λόγχες, δηλαδὴ χρῆμα, καὶ θὰ νικήσεις. Τὸ ἔπραξε καὶ πάντες ὑποδουλώθηκαν, πλὴν Λακεδαιμονίων, ποὺ ἡ ἀφιλαργυρία ἦταν θεμελιώδης ἀρετὴ τῆς παιδείας τους. (Ὁ Βάρναλης ἔγραψε κάτι ὡραῖο.
Πέτα τὴν ἀνθρωπιά σου
Κι ἀπὸ τὸν ἀφέντη πιάσου
Καὶ ἅμα σὲ φτύσει αὐτὸς
Νὰ κάθεσαι σκυφτὸς
Καὶ θά ᾽χεις τὰ μεγαλεῖα
Στὴν σάπια πολιτεία.
Στὴν θέση τῆς λέξεως “ἀνθρωπιὰ” μπορεῖ νὰ μπεῖ ἡ “λευτεριά”).
.                 Ἔχω ἕνα παλιὸ βιβλίο μὲ τίτλο «Ἡ Ἑλλὰς ἔδωσε τὴν νίκην», τοῦ 1945.  Συγγραφέας του ὁ Ἀχιλλέας Κύρου. Στὸ βιβλίο ἀντιγράφει «ὅσα οἱ ξένοι εἶπαν καὶ κατέγραψαν διὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ διὰ τὸν ἀγώνα της, ἀπὸ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940 μέχρι τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1944». Ἐνδιαφέρον παρουσιάζουν τὸ τί ἔγραφαν οἱ τουρκικὲς ἐφημερίδες. Ὁ Κύρου ὑποστηρίζει ὅτι ἕνας λόγος ποὺ ἡ συνήθης ὕαινα τῆς ἱστορίας δὲν εἰσῆλθε στὸν πόλεμο στὸ πλευρὸ τοῦ Ἄξονα, ἦταν οἱ ἑλληνικὲς νίκες στὴν Βόρειο Ἤπειρο. «Εἰς τὰς ἐπιτυχίας αὐτὰς συνετέλεσεν ἡ Τουρκία, προστατεύσασα τὰ ἑλληνικὰ μετόπισθεν», ὅπως γράφει ὁ ἐν Ἀγκύρᾳ ἀνταποκριτὴς τῶν “Τάιμς”, τὸν Νοέμβριο τοῦ 1940. (σελ. 96). Πάντα κουτοπόνηρη καὶ παραπλανητικὴ ἡ πολιτική της.
.                 Τὴν 29η Ὀκτωβρίου διαβάζουμε στὶς τουρκικὲς ἐφημερίδες: «Ζήτω ἡ Ἑλλάς: Εἴμεθα ὑπερήφανοι διότι συνδεόμεθα διὰ συμμαχίας μὲ τοιοῦτον ἔθνος», ἐφ. “Ἰκδάμ”. «Ἡ Ἑλλὰς θὰ ἐξέλθη ἀπὸ τὴν περιπέτειαν αὐτὴν μέγα καὶ ἔνδοξον ἔθνος», ἐφ. “Γενῆ Σαμπάχ”.  Ἡ “Βακὴτ” χαρακτήριζε τὴν στάσιν τῆς Ἑλλάδας ὡς «ἀλησμόνητον δι᾽ ὅλον τὸν κόσμον παράδειγμα γενναιότητος».
.                 «Ὅταν πλέον ἡ ἑλληνικὴ νίκη ἐξεδηλώθη πλήρως, ὅλαι αἱ τουρκικαὶ ἐφημερίδες, ἀφιέρωναν εἰς αὐτὴν ἐνθουσιώδη ἄρθρα. Ὁ Τοῦρκος στρατηγὸς Ἐρκιλὲτ ἔγραφε τὴν 10η Δεκεμβρίου εἰς τὴν “Σὰν Πόστα”: «Ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς ἀπέσπασε τὸν θαυμασμὸν ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου. Τὸ Ἑλληνικὸν Ἔθνος δικαίως ὑπερηφανεύεται δι᾽ αὐτόν. Ἡ ἀπήχησις τῆς ἑλληνικῆς νίκης ὑπῆρξεν εὐρεία καὶ τὰ ἀποτελέσματά της ἀκόμη εὐρύτερα. Ἤδη οἱ Ἄγγλοι ἐπιτίθενται εἰς τὴν Αἴγυπτον ἐναντίον τῶν στατευμάτων τοῦ Γκρατσιάνι». Εἰς τὴν “Ἀξὰμ” διαβάζουμε: «Οἱ Ἕλληνες ἐπολέμησαν θαυμάσια καὶ ἐπέδειξαν ὑπέροχον στρατηγικὴν τέχνην. Ἡ ἄφθαστος ἱκανότης τοῦ ἑλληνικοῦ ἐπιτελείου ἐξασφαλίζουν τὰς σημερινὰς νίκας…». .                 Ὅσο ὁ ἀνθὸς τῆς πατρίδας μας κατασκοτώνεται στὸ πεδίο τῆς τιμῆς, ὑπερασπιζόμενος τὴν τιμὴ τῆς ἀνθρωπότητας, οἱ Τοῦρκοι ἐπιδίδονταν σὲ ἀτέρμονες συζητήσεις καὶ παζάρια μὲ τοὺς ἀντιπάλους, προσδοκώντας τὰ μεγαλύτερα ἀνταλλάγματα. Ἀναξιόπιστοι, ἄτιμοι καὶ τυχοδιῶκτες πάντοτε. Τὴν 7η Μαρτίου τοῦ 1941, ὅταν διαφαίνεται ἡ γερμανικὴ ἐπίθεση στὴν Ἑλλάδα, συζητᾶ μὲ τοὺς Ἄγγλους, ἀλλὰ δέχεται καὶ διαβεβαιώσεις ἀπὸ τὴ Γερμανία. Σὲ μήνυμα τοῦ Χίτλερ στὸν Ἰνονού, ὁ ραδιοφωνικὸς σταθμὸς τοῦ Λονδίνου, ἀνέφερε «ὅτι ἡ Τουρκία θὰ ἐπωφεληθῆ ἠθικῶς καὶ ἐδαφικῶς ἀπὸ τὴν οὐδετερότητά της». (Σελ. 173). Ἡ ἀπόφαση τῆς Ἑλλάδας νὰ ἀντισταθεῖ στοὺς Γερμανοὺς προκαλεῖ τὸν θαυμασμὸ ὅλου τοῦ κόσμου. Εἶναι χαρακτηριστικὸ αὐτὸ ποὺ γράφει ἡ “Herald-Tribune”, τῆς Νέας Ὑόρκης, μὲ σαφεῖς ὑπαινιγμοὺς κατὰ τῆς Τουρκίας: «…Ὑπάρχει ἀκόμη μία εὐρωπαϊκὴ πρωτεύουσα, ὅπου ὁ ἐκφοβισμὸς δὲν κατόρθωσε νὰ διεισδύση. Ὑπάρχει ἕνας Λαὸς μὲ ψυχὴ ἱκανὴ νὰ ἀντιμετωπίση τὰ γεγονότα.  Οἱ ἄλλοι λαοὶ διστάζουν, ἐξαπολύουν διφορουμένας δηλώσεις, προσπαθοῦν νὰ διατηρήσουν τὴν θέσιν των, νὰ εὕρουν ἕνα τρόπον σωτηρίας. Ἀλλὰ οἱ Ἕλληνες, ὅπως καὶ οἱ ἀρχαῖοι προγονοί τους, ἀψηφοῦν τὰς ἀπειλὰς καὶ ὑψώνουν τὸ φῶς τῆς ἀνδρείας των ἀπέναντι ὁλοκλήρου του κόσμου». (σελ. 187).
.                 Τὸ ἴδιο δὲν γίνεται καὶ σήμερα; Ὁ λεγόμενος πολιτισμένος κόσμος παρακολουθεῖ  ἀδιαμαρτύρητα τὴν χιτλερικὴ συμπεριφορὰ τῆς Τουρκίας, πρῶτα μὲ τοὺς λαθροεισβολεῖς καὶ τώρα μὲ τὴν παραβίαση ὅλων τῶν κανόνων τοῦ διεθνοῦς δικαίου καὶ «ἐξαπολύουν διφορουμένας» δηλώσεις ἢ κρύβονται «κάτω ἀπὸ τὴν φούστα τῆς Μέρκελ». Μετὰ τὴν θρυλικὴ μάχη τῶν Ὀχυρῶν, νέα κύματα θαυμασμοῦ γεμίζουν τὸν παγκόσμιο τύπο. Στὴν τουρκικὴ “Ἀξάμ”, στὶς 24 Ἀπριλίου τοῦ 1941, ἀνευρίσκουμε τοῦτα τὰ ὡραῖα, ποὺ ἴσως πρέπει νὰ ἀποσταλοῦν στὸν Ἐρντογάν. Διαβάζω καὶ ἀγαλλιῶ: «Ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς δοξάζει καὶ τιμᾶ τὸ ἔθνος του καὶ ἀπέδειξεν ὅτι εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς καλλιτέρους τοῦ κόσμου. Τὰ κατορθώματα τῶν Ἑλλήνων στρατιωτῶν, προκαλοῦντα καὶ τῶν ἀντιπάλων ἀκόμη τὸν θαυμασμόν, ἐπισκιάζουν τὴν μυθολογίαν. Ὁ στρατὸς αὐτὸς ἔδειξε μεγαλύτερον ἡρωισμὸν καὶ ἐναντίον τοῦ δευτέρου ἀντιπάλου, ὁ ὁποῖος ἦτο ἰσχυρότερος καὶ πολυαριθμότερος τοῦ πρώτου… Αἱ γερμανικαὶ δυνάμεις ὁμολογοῦν ὅτι οὐδέποτε ἐπολέμησαν ἐχθρὸν τόσον πείσμονα ὅσον τοὺς Ἕλληνας. Οἱ Ἕλληνες στρατιῶται ἀπεδείχθησαν οὕτω ἀνώτεροι καὶ τῶν θρυλικῶν ἡρώων, προασπίσαντες σπιθαμὴν πρὸς σπιθαμὴν τὸ ἔδαφός των… Ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς διὰ τοῦ ἀγῶνος του ἔδωσεν εἰς τὸν κόσμον τὸ μέγα παράδειγμα τῆς τιμῆς καὶ τῆς ἀξιοπρεπείας, τὸ ὁποῖον θὰ παραμείνη εἰς τὴν ἱστορίαν».(σελ. 214). Αὐτὰ τὰ παχιὰ λόγια δὲν ἀπέτρεψαν βέβαια τοὺς γενοκτόνους μας Τούρκους, νὰ ἐπιβάλουν τὸν ἑπόμενο χειμώνα, τὸν διαβόητο φόρο περιουσίας “βαρλὶκ βεργκισί”, μέσῳ τοῦ ὁποίου ἀφάνισαν οἰκονομικά τοὺς Ἕλληνες τῆς Πόλης καὶ ἐπανέφεραν τὰ “Ἀμελὲ Ταμπουροῦ”. («Ὁ Τοῦρκος καὶ γεφύρι νὰ γίνει, ἀπὸ πάνω του μὴν περάσεις», λέει μία σοφὴ παροιμία).
.                 Κατά τὸν Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο πολλὲς χῶρες ἔδωσαν ἐξετάσεις. Ἡ Ἑλλάδα ἀρίστευσε. Ἡ Τουρκία βαθμολογήθηκε μὲ μηδέν. Τὰ μηδενικὰ τὴν συνοδεύουν καὶ τὴν κυβερνοῦν. Τὸ τί συνέβη πρὶν ἀπὸ 80 χρόνια τὸ ξέρουν οἱ μεμέτηδες καὶ φοβοῦνται. (Τὸν λαὸ καὶ ὄχι τοὺς ἀνίκανους πολιτικούς, ποὺ εἶναι ἱκανοὶ γιὰ κάθε προδοσία, ὅπως στὸ θέμα τῆς Μακεδονίας)
.                 Στὸν ἐπίλογο τοῦ προαναφερόμενου βιβλίου διαβάζουμε: «Τελειώνω μὲ αὐτὰ τὰ τρία ἄρθρα σημαινουσῶν ἀγγλικῶν καὶ ἀμερικανικῶν ἐφημερίδων: “Ποτὲ ἡ Ἀγγλία δὲν θὰ λησμονήσει… Οἱ Ρῶσοι θὰ θυμοῦνται πάντα… Κανεὶς Ἀμερικανὸς δὲν θὰ ξεχάσει…”. Τὸ εἴδαμε ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια καὶ τὸ βλέπουμε πόσο θυμοῦνται τὰ …μεγάλα ἔθνη, τὶς θυσίες τοῦ λαοῦ μας. Ἴσως, δὲν ξέρω, Κύριος οἶδε, ἦρθε καὶ πάλι ἡ ὥρα νὰ τοὺς ξεντροπιάσουμε….

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος -Κιλκὶς

Σχολιάστε

KΑΙ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΚΑΙ Ο ΤΑΡΑΜΑΣ, ΚΑΙ Ο ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ ΚΑΙ Ο ΚΙΜΑΣ, ΟΛΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ… (Δ. Νατσιός)

Κα τ Αγαο κα ταραμς
κα
γαμέμνων κα κιμάς, λα τουρκικά…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                 «Μύθος ἐστὶ λόγος ψευδὴς εἰκονίζων τὴν ἀλήθειαν”,  πρεσβεύει ἡ ἀρχαία σοφία. Οἱ μύθοι, οἱ παραβολὲς ἐξηγοῦν ἀριστοτεχνικὰ καὶ ἑρμηνεύουν μὲ σαφήνεια δυσπερίγραπτα γεγονότα.
.                 Παραπέμπω σὲ ἕναν μύθο τοῦ Αἰσώπου, ὁ ὁποῖος ἐξεικονίζει τὴν ἑλληνοτουρκικὴ διένεξη. Τίτλος: «Λύκος καὶ ἀρνί». Μάλιστα ἡ ὑπόθεση τοῦ μύθου «λαμβάνει χώρα» σὲ ποτάμι, σὲ ὕδατα.
.                 «Ἕνας λύκος βλέποντας ἕνα ἀρνὶ  νὰ πίνει νερὸ σὲ ποτάμι, ζητοῦσε νὰ βρεῖ εὔλογη αἰτία γιὰ νὰ τὸ φάει. Γι᾽ αὐτὸ στάθηκε λίγο παραπάνω στὸ ποτάμι καὶ κατηγόρησε τὸ ἀρνὶ ὅτι θόλωνε τὸ νερὸ καὶ δὲν τὸ ἄφηνε νὰ πιεῖ. Τὸ ἀρνὶ ἀπάντησε ὅτι πίνει μὲ τὴν ἄκρη τῶν χειλέων του καὶ πὼς ἐξ ἄλλου δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ θολώνει τὸ νερό, ἀφοῦ στεκόταν πιὸ χαμηλά. Μετὰ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀποτυχία, εἶπε ὁ λύκος: πέρυσι ὅμως ἔβρισες τὸν πατέρα μου. Ὅταν ἀπάντησε ἐκεῖνο ὅτι δὲν εἶχε γεννηθεῖ ἀκόμη, ὁ λύκος τοῦ εἶπε: ἐπειδὴ ἐσὺ ἔχεις καλὲς δικαιολογίες, ἐγὼ δὲν πρέπει νὰ σὲ φάω;».
Καὶ σημειώνει ὁ Αἴσωπος στὸ ἐπιμύθιον: «Ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι οἷς ἡ πρόθεσις ἐστὶν ἀδικεῖν, παρ᾽ αὐτοῖς οὐδὲ δικαία ἀπολογία ἰσχύει». Δηλαδή, ἂν θέλει κάποιος νὰ σὲ ἀδικήσει, τίποτε, οὔτε τὸ δίκαιο, τὸν συγκρατεῖ.
.               Ἂς προσπαθήσουμε τώρα νά… ἀπομυθοποιήσουμε τὸν μύθο.
.               Πρόβατα εἶναι ὁ πολιτικὸς καὶ παραπολιτικὸς κόσμος, τῆς μικρᾶς καὶ ἐντίμου Ἑλλάδος. Λύκος, «γκρίζος» καὶ αἱμοβόρος, εἶναι ἡ Τουρκιά, ποὺ θέλει πάσῃ θυσίᾳ νὰ τὴν  καταπιεῖ, νὰ τὴν κατασπαράξει. Καὶ σὰν τὸν αἰσώπειο λύκο ἐπικαλεῖται, ὄχι εὐλόγους αἰτίες, ἀλλὰ πράγματα παρανοϊκὰ καὶ ψεύδη πρωτοφανῆ καὶ ἀσύστολα. Τὸ ἄκακον ἀρνίον, τὸ εἰρηνόφιλο, τὸ εὐγενικὸ καὶ ἐκλεπτυσμένο, ἀντιτείνει λογικά, ἀκαταμάχητα ἐπιχειρήματα. Πίνει «ἄκροις χείλεσι» τὸ νερό, δὲν τὸ θολώνει. Τηρεῖ εὐλαβικῶς τὶς διεθνεῖς, θὰ λέγαμε, συνθῆκες – διεθνὲς δίκαιο, συμβάσεις, διακηρύξεις, κεκτημένα καὶ συμπεφωνημένα «ὧν οὐκ ἐστι ἀριθμός». Πλὴν εἰς μάτην. Ὁ λύκος πεινασμένος καὶ λυσσασμένος, τὸ ὀρέγεται καὶ θὰ τὸ φάει.
Ὁ λύκος καταφεύγει στὸ παρελθόν. Ἐλοιδόρησες, κορόιδεψες, πέρυσι,  τὸν πατέρα μου. Ποιὸς εἶναι ὁ πατέρας τῶν λύκων, γκρίζων καὶ μαύρων: Μὰ ὁ  «Ἀτατούρκ», (=πατέρας τῶν Τούρκων), ὁ γενοκτόνος μας Μουσταφὰ Κεμάλ. Τί λέει ὁ θεοπάλαβος Ἐρτογάν; Νὰ ἀναθεωρηθεῖ ἡ συνθήκη τῆς Λωζάννης. «Ὑπάρχουν ἐκκρεμότητες καὶ θέματα ποὺ δὲν κατανοοῦνται σωστὰ στὴν συνθήκη τῆς Λωζάννης». (Δήλωση τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2017, λίγο πρὶν ἔλθει στὴν Ἑλλάδα. Καὶ ἀντὶ νὰ τοῦ κλείσουμε τὴν πόρτα κατάμουτρα, ἦρθε. Ποῦ νὰ προβάλλει ἀντίσταση τὸ πρόβατο!!). Πρόσφατα μάλιστα ἀμφισβήτησε τὸν ἴδιο τὸν Κεμάλ, χρεώνοντάς του τὴν ἀπώλεια τῶν νησιῶν μας. (Τὸν Κεμάλ, ὁ Ἐρτογὰν τὸν προσπερνᾶ. Τοῦ καταλογίζει μετριοπάθεια. Προφανῶς θὰ τὸν χαρακτηρίζει καὶ ἄπιστο καὶ ἐπιρρεπῆ σὲ ἀκολασίες, πράγματα ἀνάρμοστα γιὰ τὸν φανατικὸ ἰσλαμιστὴ Τοῦρκο πρόεδρο. Ὁ Μεχμὲτ ὁ Πορθητὴς καὶ ὁ Ἂρπ-Ἀσλὰν εἶναι πολὺ πιὸ κοντὰ στὴν ἰδιοσυγκρασία του. Κατακτήσεις, δηώσεις καὶ σφαγὲς τῶν «γκιαούρηδων», μὲ τὸ σπαθὶ τοῦ Ἰσλὰμ καὶ στὸ ὄνομα τοῦ Ἀλλάχ, ἕλκουν καὶ συγκινοῦν τὸν θεοπάλαβο καὶ τοῦ ἐξασφαλίζουν παντοτινὸ ὄνομα καὶ περίοπτη θέση στὸν μωαμεθανικὸ παράδεισο).
.               Ἐπανέρχομαι στὸν μύθο. Ἂς προσεχθεῖ τὸ ἀνισόρροπο ἐπιχείρημα τοῦ λύκου περὶ θολώματος τοῦ νεροῦ, ἂν καὶ στέκεται πιὸ κάτω στὴν κοίτη τοῦ ποταμοῦ τὸ ἀρνί. Δὲν περνάει μέρα ποὺ κάποιος σφουγγοκωλάριος καὶ ζητωκραυγαστὴς τοῦ Ἐρντογάν, ἂν ὄχι ὁ ἴδιος, ποὺ δὲν θὰ ἐκστομίσει ψεύδη οὐρανομήκη, ἀνυπόστατες θέσεις καὶ βλέψεις, οἱ ὁποῖες προκαλοῦν τὴν νοημοσύνη μας καὶ δοκιμάζουν τὰ νεῦρα μας. «Καταπιέζεται ἡ μειονότητα στὴν Θράκη, πάντοτε μόνον τουρκική». Στὸν Ἕβρο, ὅταν οἱ ἔνοπλες δυνάμεις τῆς πατρίδας μας ἀντιμετώπιζαν μὲ ἐπιτυχία τοὺς λαθροεισβολεῖς, ἀνακάλυπταν πτώματα δολοφονημένων ἀπὸ τὸν στρατό μας. Πόσες φορὲς μιλοῦν γιὰ κακομεταχείριση παράνομων μεταναστῶν, ὅταν ἀκόμη τὸ «ἐξπρές τοῦ μεσονυκτίου», σφυρίζει καὶ ταξιδεύει στὴν χώρα τους. Ἑκατοντάδες οἱ φυλακισμένοι, μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες, μὲ τὸ πρόσχημα τῆς συμμετοχῆς στὸ κίνημα(;) τοῦ Γκιουλέν. Ἰδίως ἐκεῖνος ὁ κρετίνος Μπαχτσελὶ -ὑποτίθεται ὅτι συμπράττει μὲ τὴν συμμορία του στὴν κυβέρνηση τοῦ Ἐρντογάν- ὅπου σταθεῖ καὶ ὅπου βρεθεῖ ὀνειροφαντάζεται «Σμύρνη» καὶ γενοκτονίες καὶ καταστροφὲς τῶν Ἑλλήνων. Ἕνα ἐρεβῶδες ὑποκείμενο, ποὺ συναγωνίζεται «τὸν πρόεδρό του» στὴν παλαβομάρα καὶ στὴν κακοποιὸ εὑρεσιτεχνία.
.               Τὶς προάλλες κάποιος ἀπόστρατος στρατηγὸς ὀνόματι Καρακούς ἰσχυρίστηκε, σοβαρότατα, ὅτι οἱ λέξεις Αἰγαῖο καὶ Ἀγαμέμνων, δὲν εἶναι ἑλληνικές, ἀλλὰ τουρκικές. Μάλιστα. Ἐδῶ ταιριάζει νομίζω ἡ παροιμία. «Ὁ καθεὶς τὴν μύξα του γιὰ βούτυρο τὴν ἔχει». Καὶ τί κρανιοκενῆ ἀράδιασε; «Πρὶν ἀπὸ τοὺς Δωριεῖς ὑπῆρχαν οἱ Τοῦρκοι, Ἀκά. Ἀπὸ αὐτοὺς ὀνομάστηκε ἔτσι τὸ Αἰγαῖο. (Μὲ ἕνα κάππα στὴν ἀρχὴ τῆς λέξεως, θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς πείσει. Αὐτὸ τὸ «-άκα», ταιριάζει καὶ σὲ ἄλλες ἑλληνικὲς λέξεις, μὲ ἀρνητικὴ σημασία. Τέλος πάντων, σέβομαι τοὺς ἀναγνῶστες καὶ δὲν προχωρῶ). Γιὰ δὲ τὸν δύσμοιρο βασιλέα τῶν Μυκηνῶν, Ἀγαμέμνονα, τὸ ἀπέδωσε στὸ γνωστὸ «Ἀκὰ» καὶ «μέμνουμ», ποὺ σημαίνει «χαίρομαι» στὴν μεγαλειώδη καὶ ἀξιοζήλευτη καὶ μητέρα ὅλων τῶν γλωσσῶν τοῦ κόσμου, γλώσσας τους. Κατὰ τὴν ἴδια τουρκική… ἀλογία ὁ Σωκράτης παράγεται ἀπὸ τό Σου(=νερὸ) καὶ «κράτ». (Τὸ «κρὰτ» τὸ ἀγνοῶ).
.               Εἶναι γνωστὸ πὼς ἡ τουρκικὴ γλῶσσα, ἐμπλούτισε τὴν ἑλληνικὴ μὲ λέξεις ποὺ ἔχουν σχέση κυρίως μὲ τὴν γαστέρα, τὸ παχὺ ἔντερο καὶ τά…κατάλοιπά τους. Γιαρμάς, γιαούρτι, ζαρζαβατικά, καρπούζι, μπακλαβάς, κότσι, μουσακάς, χαλές, ταραμάς, ἰμὰμ-μπαϊλντί, γιουβαρλάκια, κεφτές, μπαχαρικά, μπουνταλάς, παντζάρι, πιλάφι, ταχίνι, τουλούμπα, τσογλάνι, κανταΐφι, κιμάς, ντουβάρι καὶ ντουμάνι, λέξεις δηλαδὴ ποὺ παραπέμπουν σὲ ἕναν πολὺ ὑψηλὸ πολιτισμό, ποὺ καὶ σήμερα συνεχίζει νὰ εὐεργετεῖ τὴν λιμώττουσσα ἀνθρωπότητα ἢ καλύτερα νὰ προσφέρει «τὰ χαΐρια του στὸν φουκαρὰ ντουνιά», ὅπως θὰ τὸ διατυπώναμε χρησιμοποιώντας τὰ μυρίπνοα ἄνθη τοῦ τουρκικοῦ λεξιλογίου.
.               Τί δάνεισε ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα στὴν τουρκική; Λέξεις ποὺ ἀφήνουν τὸ κοιλιὰ καὶ τὰ δορυφοροῦντα αὐτὴν ὑποσυστήματα καὶ ἀνεβαίνουν ψηλά,  στὴν καρδιὰ καὶ στὸ νοῦ. Ἀκαδημία, ἀκρόπολη, ἀκτινολογικός, ἀνατολή, ἀριθμητική, βιβλιόφιλος, δημαγωγία, δημιουργός, δίλημμα, ἐξωτικός, οἰκολόγος, ἔρως, φιλόσοφος, φῶς, (foto, τουρκικά), γαλαξίας, ὑδρόφιλος, ἰδέα, εἴδωλο, γεωλόγος, καλλιγραφία, κλίμα, χορωδία, μαθηματικὰ καὶ μύριες ἄλλες, ὅλες λέξεις ποὺ κρύβουν στὰ φυλλώματά τους πολιτισμό, εὐγένεια, ἐπιστήμη καὶ ἀρχοντιά.
.               Νὰ κλείσω μὲ τὸν μύθο τοῦ Αἰσώπου. Δὲν ξέρουμε, ἀλλὰ μᾶλλον τὸ ἀρνίον φαγώθηκε ἀπὸ τὸν λύκο. Καμμιὰ δικαιολογία, λογικὴ θέση δὲν κατευνάζει τὸ ἄπληστο καὶ ἀνόητο θηρίο. Τί μπορεῖ νὰ κάνει; πῶς μπορεῖ νὰ γλιτώσει; Νὰ καλέσει, νὰ βελάξει καὶ νὰ ἔρθουν τὰ τσομπανόσκυλα, τὰ ὁποῖα ὁ λύκος φοβᾶται. Ποιά εἶναι αὐτά; Οἱ ἀτρόμητοι πιλότοι μας, οἱ θαλασσόλυκοι πλοίαρχοι τῶν κανονιοφόρων καὶ τῶν ἀντιτορπιλικῶν μας, τὰ Ἑλληνόπουλα ποὺ ὑπηρετοῦν στὰ ἅρματα καὶ στὶς πυροβολαρχίες μας. Μόνο αὐτὴν τὴν γλώσσα, τρέμει τὸ θρασύδειλο θηρίο…

 

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΗΘΙΚO ἢ…ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΤΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ (Δ. Νατσιός)

θικ … οκονομικ τ πλεονέκτημα τς ριστερς

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Νὰ σὲ φυλᾶ ὁ Θεὸς ἀπὸ καινούργιο ἄρχοντα καὶ παλιὸ διακονιάρη»
(παροιμία)

.                   Ὅταν στριμώχνονται οἱ ἀριστερόμυαλοι, ἀχαλίνωτοι καλοπερασάκηδες τῶν ποικιλώνυμων “συνιστωσῶν”, ὅταν τοὺς ἀποστομώνουν οἱ συνομιλητές τους, συνήθως καταφεύγουν σὲ δύο βολικὰ ὄπλα, ποὺ τοὺς ἀπαλλάσσουν ἀπὸ τὴν ἐπίπονη διαδικασία τῆς σκέψεως καὶ τῆς ἀντίκρουσης τῶν ἐπιχειρημάτων καί, κυρίως, ἀποκρύπτουν τὴν πνευματική τους γύμνια καὶ ἀμορφωσιά: ἢ θὰ χαρακτηρίσουν τὸν ἀντίπαλο “φασίστα”-  ἡ γνωστὴ τακτικὴ “ἐξόντωση διὰ τῆς γραφικότητος”- ἢ θὰ κατεβάσουν ἀπὸ τὴν λειψανοθήκη τους τὸ κρανιοκενὲς θέσφατο, περὶ “ἠθικοῦ πλεονεκτήματος τῆς ἀριστερᾶς”.
.                   Τί ἀκριβῶς εἶναι αὐτό; Ἄγνωστο. Ξέρουμε ὅμως τί δὲν εἶναι. Αὐτὸ ποὺ εἴδαμε, ὅταν κυβερνοῦσαν καὶ ποὺ βλέπουμε καθημερινῶς. Ἤτοι:
.                   Ἡ προδοσία τῆς Μακεδονίας. (Οἱ Τοῦρκοι ἀπὸ τότε ἀποθηριώθηκαν, γιατί ἔλαβαν τὸ μήνυμα ὅτι τὸ πολιτικὸ καὶ παραπολιτικὸ προσωπικό τῆς Ἑλλάδας, εἶναι ἱκανὸ γιὰ κάθε παλιανθρωπιὰ στὰ ἐθνικὰ θέματα). Τὰ μνημόνια καὶ ἡ ἐξαπάτηση ἑνὸς ὁλόκληρου λαοῦ μέσῳ τοῦ δημοψηφίσματος-πλεκτάνη, ἡ πειθήνια ἀποδοχή, σὲ βαθμὸ ἀπροκάλυπτης ὑποτέλειας, στὰ ὅσα κέλευαν οἱ δῆθεν ἰδεολογικοὶ ἐχθροί της, ὅπως στὸ μεῖζον θέμα τῆς λαθρομετανάστευσης, ἡ κανιβαλικὴ φορολόγηση  τῆς λεγομένης, πάλαι ποτέ, μεσαίας τάξης, καὶ βέβαια οἱ βουτιές, τοῦ, νέας ἐσοδείας, “χαρισματικοῦ ἡγέτη” στὰ ρόδινα ἀκρογιάλια τοῦ Αἰγαίου ἀπὸ κότερα ποὺ ἀνήκουν στὴν μισητὴ κεφαλαιοκρατία, τὴν ὁποία ἀπορρίπτουμε μετὰ βδελυγμίας, ἀλλὰ ἀπολαμβάνουμε τὰ καλούδια, τὴν χλιδὴ καὶ τὶς ἀπολαύσεις της. Ὡς ἀντιπολιτευόμενοι ἄστραφταν καὶ βροντοῦσαν, ὑπερασπιζόμενοι τὰ “λαϊκὰ συμφέροντα”, τὸ δίκαιο καὶ τὴν ἠθική. Ἐπειδὴ ὅμως κατὰ τὸ ἀειθαλὲς “ἀρχὴ ἄνδρα δείκνυσι”, ὅταν ἀναρριχήθηκαν στὴν πολύφερνη ἐξουσία, πέταξαν στὰ σκουπίδια τὶς “ἀδαμάντινες ἀρχές” τους, τὶς “ἀνυποχώρητες καὶ ἔντιμες  διακηρύξεις” τους, τὴν μάσκα τοῦ ἠθικοῦ πλεονεκτήματος καὶ ἀποκάλυψαν τί εἶναι: Πεινασμένοι καὶ διψασμένοι γιὰ χρῆμα, δόξα, τρυφὴ καὶ ἀπόλαυση τῶν προνομίων. Συχνὰ ἀδιαφορώντας γιὰ τὴν κοινὴ γνώμη, τὴν ὁποία προκαλοῦσαν καὶ προκαλοῦν, ὄντας ἀνεύθυνοι, ἀναίσθητοι καὶ ἀναίσχυντοι.
.                   Πρόσφατα ἀναρτήθηκε μία φωτογραφία, θαλασσινῆς, ἀνέμελης περιήγησης, μὲ πλεούμενο, κάπου στὴν Κρήτη. Τὴν “ἀνέβασε” ἡ κ. Θεοδώρα Τζάκρη, νῦν βουλευτὴς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, πρὶν τοῦ ΠΑΣΟΚ καὶ ποιὸς ξέρει ποῦ μεθαύριο. (“Φρόνιμα καὶ τακτικὰ/πάω μὲ κεῖνον ποὺ νικᾶ”, ἔγραφε ὁ Βάρναλης). Καπετάνιος καὶ πλοηγὸς ὁ κὺρ- Παῦλος Πολάκης, βουλευτὴς καὶ τέως ὑπουργός, ὁ γνωστὸς μοσχόμαγκας, ποὺ φαιδρύνει τὸν βίο μας μὲ τὶς παλαβομάρες του. Χαρούμενοι, πάρα πολὺ χαρούμενοι, ἀπολαμβάνουν τὶς διακοπές τους καὶ ἐπειδὴ εἶναι τόσο εὐτυχισμένοι καὶ περιχαρεῖς θέλησαν νὰ μοιραστοῦν μὲ τὸ πανελλήνιο τὴν οὐρανομήκη εὐτυχία καὶ τὸ πλεονέκτημά τους, ὄχι τὸ ἠθικό, ἀλλὰ τὸ οἰκονομικό, ποὺ ὁ κυρίαρχος λαὸς τοὺς ἐπιδαψιλεύει ἐδῶ καὶ χρόνια. Στὴν Εὔβοια πνίγονταν ἄνθρωποι καὶ τά… ἠθικοπλεονεκτήματα τῆς ἀριστερᾶς ἐπιδίδονταν σὲ μακροβούτια καὶ λοιπὲς εὐωχίες. Ἀκόμη καὶ ἂν συνέβη πρὶν ἀπὸ τὰ τραγικὰ γεγονότα τὸ θερινὸ “τσιλιμπούρδισμα”, δὲν δημοσιοποιεῖς  τέτοιες φωτογραφίες, ὡσὰν θερμόαιμος ἔφηβος. Ἀλλὰ ὁ ναρκισσισμὸς καὶ ἡ οἴηση τῶν πρωταγωνιστῶν μπαζώνει τέτοιες λεπτότητες. Ἐν μέσῳ οἰκονομικῆς φρίκης, δὲν διαφημίζεις τὶς ἀπλησίαστες γιὰ τὸν ἁπλὸ λαὸ διακοπές σου, ὁ ὁποῖος ἐξ ἄλλου πληρώνει καὶ φτύνει αἷμα, κυριολεκτικά,  γι᾽ αὐτές. (Θυμήθηκα τὸν δηκτικὸ Ροϊδη ποὺ ἔλεγε ὅτι “οἱ Ἕλληνες διαιροῦνται εἰς τρεῖς κατηγορίας. α) εἰς συμπολιτευομένους, ἤτοι ἔχοντας κοχλιάριον νὰ βυθίζωσιν εἰς τὴν χύτραν τοῦ προϋπολογισμοῦ, β) εἰς ἀντιπολιτευομένους, ἤτοι μὴ ἔχοντας κοχλιάριον καὶ ζητοῦντας παντὶ τρόπῳ νὰ λάβωσι τοιοῦτον, γ) εἰς ἐργαζομένους, ἤτοι οὔτε ἔχοντας κοχιάριον οὔτε ζητοῦντας ἀλλ᾽ ἐπιφορτισμένους νὰ γεμίζωσι τὴν χύτραν διὰ τοῦ ἱδρῶτος αὐτῶν “).
.                   Πρὸ διμήνου, κυκλοφόρησαν φωτογραφίες μὲ “τὴν ἀπίστευτη θέα ἀπὸ τὸ καινούργιο σπίτι” τοῦ ΓΑΠ,  στὶς 11 Μαΐου 2020, σὲ συνέντευξή του στὸ CNN. (Ἔξω τὸν παίρνουν ἀκόμη στὰ σοβαρά!!). Γιὰ τὴν περίπτωσή του ἰσχύει ἕνα παλιὸ ἀνέκδοτο, ποὺ δημοσιεύτηκε σὲ ἀθηναϊκὲς ἐφημερίδες τὸ 1878. “Ὁ σουλτάνος κάποτε διόρισε βεζύρη-πρωθυπουργὸ ἕναν ἄνθρωπο ὁλότελα ἀστοιχείωτο καὶ ἄσχετο ὀνόματι Χασάνη. Ἀρρωσταίνει ὁ πατέρας τοῦ Χασάνη, καλεῖ τὸν γιό του, τὸν ἀσπάζεται καὶ τοῦ λέει:
– Παιδί μου, τώρα ποὺ θὰ πάω στὸν Κάτω Κόσμο, ἂν μὲ ρωτήσουν πῶς πάει τὸ δοβλέτι (=ἡ κρατικὴ ἐξουσία), τί νὰ τοὺς πῶ;
-Πές τους ὅτι ὁ Χασάνης ἔγινε βεζύρης-πρωθυπουργὸς καὶ θὰ καταλάβουν… ”. (Κ. Σιμόπουλου, “ἡ διαφθορὰ τῆς ἐξουσίας”, σελ. 180).
.                   Μιὰ παρένθεση, πρὸς ἀποφυγὴν παρεξηγήσεων. Οὐδόλως μὲ ἐνδιαφέρει τὸ τί πράττουν καὶ πῶς ζοῦν οἱ ἁβροδίαιτες ἀσημαντότητες τῆς πολιτικῆς. Ὅμως, κατὰ τὸν Πλούταρχο -καταγράφω τὴν παραπομπὴ καὶ στὴν ἀρχαία γλώσσα, γιὰ νὰ τὴν καμαρώσουμε- “Οὐ γὰρ ὧν λέγουσι ἐν κοινῷ καὶ πράττουσιν οἱ πολιτευόμενοι μόνον εὐθύνας διδόασιν, ἀλλὰ καὶ δεῖπνον αὐτῶν πολυπραγμονεῖται καὶ κοίτη καὶ γάμος καὶ παιδιὰ καὶ σπουδὴ πᾶσα”. Δηλαδή: “Ὅσοι ἀναμιγνύονται στὴν πολιτικὴ λογοδοτοῦν ὄχι μόνο γιὰ ὅσα λένε καὶ γιὰ ὅσα πράττουν. Γνωρίζουν ὅτι καὶ ἕνα δεῖπνο σχολιάζεται πολύ, ἀκόμα καὶ οἱ ἔρωτες καὶ ὁ γάμος καὶ οἱ διασκεδάσεις, ὅπως ἀκριβῶς κάθε σοβαρὴ ἐνασχόλησή τους”. ( “Πολιτικὰ Παραγγέλματα”, 800 C).
.                   Αὐτὰ τῷ καιρῷ ἐκείνῳ. Τῷ καιρῶ ἐτούτῳ, τῆς περιρρέουσας ἀνοησίας, δὲν “πολυπραγμονεῖται”, δὲν ἐλέγχεται τίποτε, χάθηκε ἡ αἰδώς, ἡ ντροπή, θεμελιώδης γιὰ τοὺς ἀρχαίους πολιτικὴ ἀρετή.
.                   Ἂν γυρίσουμε καὶ πάλι πίσω καὶ «συνομιλήσουμε» μὲ τοὺς προγόνους μας, θὰ διαπιστώσουμε τὴν πρωτόθρονη ἀξία, ποὺ ἔδιναν στὴν αἰδώ. Στὸν περίφημο μύθο ποὺ ἀναφέρει ὁ Πλάτων στὸν «Πρωταγόρα», διαβάζουμε ὅτι, ὅταν ὁ Δίας ἔφτιαξε τὸν κόσμο, προίκισε τὰ ζῶα μὲ διάφορα χαρακτηριστικὰ (φτερά, δύναμη, ταχύτητα). Ὅμως τὸν ἄνθρωπο τὸν ἄφησε ἀνεφοδίαστο (κυρίως χωρὶς τὴν πολιτικὴ τέχνη, τὴν ἱκανότητα συμβίωσης). Οἱ ἄνθρωποι ἔτσι ἐξοντώνονταν ἀπὸ τὰ θηρία. Τότε ὁ Ζεύς, ἐπειδὴ φοβήθηκε γιὰ τὸ γένος μας, μὴ ξεκληριστεῖ, στέλνει τὸν Ἑρμῆ νὰ φέρει στοὺς ἀνθρώπους τὴν Αἰδὼ καὶ τὴν Δίκη (τὴν ντροπὴ καὶ τὴν δικαιοσύνη). Ἔτσι θὰ διακανονιζόταν ἡ ἁρμονία τῶν σχέσεων στὶς πολιτεῖες. Τὸν ρώτησε ὁ Ἑρμῆς, μὲ ποιὸ τρόπο νὰ τὶς κατανείμει. Σὲ λίγους, ὅπως οἱ ἄλλες τέχνες, ἢ σὲ ὅλους τους ἀνθρώπους; «Σὲ ὅλους νὰ τὶς μοιράσεις», λέει ὁ Δίας, «καὶ ὅλοι ἂς μετέχουν σ’ αὐτὰ τὰ δύο… Καὶ βάλε νόμο, ἀπὸ ἐμένα διαταγμένο, ὅποιος δὲν μπορεῖ νὰ μετέχει στὴν Αἰδὼ καὶ στὴν Δίκη νὰ τὸν σκοτώνουν ὡς ἀρρώστια τῆς πόλης». («Καὶ νόμον θὲς παρ’ ἐμοῦ, τὸν μὴ δυνάμενον αἰδοῦς καὶ δίκης μετέχειν, κτείνειν ὡς νόσον τῆς πόλεως» – Πρωταγόρας ΧΙΙ). Σήμερα, δὲν μιλᾶμε γιὰ νόσο, ἀλλὰ γιὰ ἐπιδημία τῆς ἀναίδειας καὶ τῆς ἀδικίας.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

EΛΛΗΝΕΣ: ΟΙ ΧΤIΣΤΕΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜEΝΗΣ, ΤΟYΡΚΟΙ: Η ΜAΣΤΙΓΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜEΝΗΣ (Δ. Νατσιός)

Ἕλληνες: οἱ χτίστες τῆς οἰκουμένης
Τοῦρκοι: ἡ μάστιγα τῆς οἰκουμένης

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                       Κάποιος Ἰμπραχὶμ (ἀπὸ τὸ βιβλικὸ Ἀβραὰμ βεβαίως), τὸ φερέφωνο τοῦ Ἐρντογάν, δήλωσε, μεταξὺ ἄλλων ἀθλίων,  πρόσφατα ὅτι  «Οἱ Ἕλληνες δὲν ἔχουν καμμία σχέση μὲ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες καὶ τοὺς βυζαντινούς».
.                       Τὸ πρῶτο ποὺ ἔχουμε νὰ ποῦμε εἶναι ὅτι οἱ Τούρκοι  σίγουρα εἶναι γνήσιοι ἀπόγονοι τῶν προγόνων τους, τῶν αἱμοσταγῶν, μογγολικῶν στιφῶν ποὺ ἔσπερναν -καὶ σπέρνουν- τὸν θάνατο καὶ τὴν καταστροφή, ἀπὸ ὅπου περνοῦσαν. Ἴδιοι καὶ ἀπαράλλακτοι αἰῶνες τώρα.
.                       Τὸ δεύτερο εἶναι τὸ ἑξῆς: Ὅλοι οἱ ὅμοροί μας λαοί, Ἀλβανοί, Βούλγαροι, Τοῦρκοι, Σέρβοι, καυχῶνται γιὰ τὴν ἀπευθείας καταγωγή τους ἀπὸ τοὺς “ἀρχαίους” προγόνους τους καὶ οὐδεὶς ποτὲ τὸ ἀμφισβήτησε. Οἱ μόνοι ποὺ δὲν ἔχουν δικαίωμα νὰ ὑπερηφανεύονται γιὰ τὴν ἄμεση καταγωγή τους ἀπὸ τοὺς προγόνους τους, ἀρχαίους… μεσαίους καὶ νεότερους, εἴμαστε ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες. Γιατί; Διότι ἔχουμε ζηλευτὴ ἱστορία, ἡ λέξη Ἕλληνας εἶναι ταυτόσημό του πολιτισμοῦ, τῆς ὀμορφιᾶς, τῆς ἀρχοντιᾶς, τῆς ἀνδρείας καὶ τῆς λεβεντιᾶς. Καὶ δὲν χρειάζεται νὰ παραθέσω τὰ ὅσα ἔχουν γράψει ὅλα τὰ μεγάλα πνεύματα τῆς ἀνθρωπότητας, ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, γιὰ τοὺς Ἕλληνες.( “Δὲν ὑπάρχει ἰδιότης τιμιωτέρα” ἀπὸ τὸ νὰ εἶσαι Ἕλληνας, ἔλεγε ὁ Καβάφης).
.                       Στὴν παράθεση τῶν γειτονικῶν λαῶν δὲν ἀνέφερα τοὺς σκοπιανούς. Δὲν εἶναι λαός, εἶναι τεχνητὸ κατασκεύασμα. Ποιά ἱστορία ἔκλεψαν; Τῆς Μακεδονίας, τὴν ἑλληνικὴ καὶ βρέθηκαν οἱ προδότες, πρώην καὶ νῦν, ποὺ νομιμοποίησαν καὶ ἀποδέχονται  τὸ ἀνοσιούργημα. Τὸ περίεργο εἶναι πὼς ὅλοι οἱ γείτονες, κατὰ καιροὺς ὀρέγονται μία ἑλληνικὴ περιοχή, ἕνα περίοπτο καὶ τρανὸ ὄνομά μας. Οἱ Ἀλβανοὶ ἐποφθαλμιοῦν τὴν Ἤπειρο, οἱ Βούλγαροι τὴν Θράκη, οἱ Τοῦρκοι ὀνομάζουν τὸν Ὅμηρο, Ὀμὲρ καὶ αὐτοανακηρύσσονται συνεχιστὲς τοῦ Βυζαντίου, ἐνῶ ταΐζουν τὰ κοπάδια τους μὲ ὀνειροφαντασιώσεις τοῦ τύπου πὼς “εἴμαστε οἱ γεννήτορες τῆς ἀνθρωπότητας” καὶ εἶναι “εὐτυχία νὰ εἶσαι Τοῦρκος”. Καὶ ἐμεῖς; “Οἱ νοσοῦντες ἐξ ἐλαφρότητος” (Παπαδιαμάντης), οἱ τῆς ἀψόγου στάσεως ὑποστηρικτές; Ἐμεῖς ἔχουμε τὰ γνωστὰ σκύβαλα καὶ περιτρίμματα τῆς ἱστοριογραφικῆς τσαρλατανιᾶς, ποὺ παρεισέφρησαν στὰ πανεπιστήμια καὶ δηλητηριάζουν χρόνια καὶ χρόνια τὸν λαὸ μὲ ἰδεοληψίες πὼς πρῶτα γίναμε κράτος- κάποια ἀπολειφάδια Σλάβων, Τούρκων καὶ Ἀλβανῶν ἐπαναστάτησαν τὸ Εἰκοσιένα- καὶ μετὰ ἔθνος. Ὅλοι ἐπιβίωσαν στὶς ἐθνικές τους περιπέτειες, μόνο οἱ Ἕλληνες ἐξαφανίστηκαν. Ατς βέβαια ο “βλαμμένες” δέες δν εναι καινούργιες. Εἶναι ἡ γνωστὴ θεωρία τοῦ ἀπατεώνα Φαλμεράυρερ, ποὺ τοῦ ὀφείλουμε χάριτες, γιατί ἐνεργοποίησε σπουδαίους ἱστορικοὺς (Παπαρρηγόπουλος, Ζαμπέλιος), λαογράφους (Ν. Πολίτης), γλωσσολόγους (Βερναρδάκης, Χατζηδάκις), ποιητὲς καὶ πολλοὺς ἄλλους εἰδήμονες, ἐπιστήμονες καὶ λογοτέχνες ποὺ ἀνέδειξαν τὴν συνέχεια τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους.
.                    Τέλος πάντων γιὰ ὅλα αὐτὰ τὴν ἀπάντηση τὴν βρίσκουμε στὸν Μακρυγιάννη, μὲ τὴν ἁπλοϊκὰ μεγαλοπρεπῆ του φράση: “Ὅτι ἀρχὴ καὶ τέλος, ὅλα τὰ θερία πολεμοῦν νὰ μᾶς φᾶνε καὶ δὲν μποροῦνε. Τρῶνε ἀπό μας καὶ μένει καὶ μαγιά”. (Ἂν καὶ ὁ Σεφέρης, ἀηδιασμένος ἀπὸ τὴν βλακεία, τὴν μωρία, τὴν ἐγωπάθεια καὶ τὴν γενικὴ ἀναπηρία τῆς ἡγετικῆς τάξης, θὰ γράψει παραφράζοντας τὸν Μακρυγιάννη: “Ὣς τώρα ὅλοι βαλθήκαμε νὰ καταβροχθίσουμε τὴν Ἑλλάδα. Ἡ στάθμη αὐτῆς τῆς τροφοδοσίας ὁλοένα κατεβαίνει. Σὲ λίγο θὰ ἀρχίσει νὰ μᾶς τρώει ἐκείνη”).
.                     Ὅσο γιὰ τὶς τουρκικὲς ἀνοησίες τὴν καλύτερη ἀπάντηση γιὰ τὸ ποιὸν τῶν Ἑλλήνων καὶ τὸ μέγα χάσμα ποὺ μᾶς χωρίζει ἀπὸ τὴν βαρβαρότητα τῶν μεμέτηδων, παραπέμπω σὲ ἕνα παλιὸ κείμενο. Τὸ ἐντόπισα στὰ ἅπαντα τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ Ἀριστοτέλη Βαλαωρίτη, (ἔκδ. “Μέρμηγκας”, σελ.155, τόμ. 3ος), τοῦ «φυλάκτορα τοῦ Γένους», ὅπως τὸν ὀνομάζει ὁ Παλαμᾶς σ᾽ ἕνα ποίημά του. Εἶναι γράμμα ποὺ ἔστειλε στὶς 31 Μαρτίου τοῦ 1860 στὸν Ἀνδρέα Λασκαράτο. Τὸ γεγονὸς τὸ χαρακτηρίζει «ἀνέγδοτο».
.                    Τὸ 1822 ὁ ἀθάνατος Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος, τὸ λιοντάρι τῆς Ρούμελης, πολιορκεῖ τὴν Ἀκρόπολη τῶν Ἀθηνῶν “ὅπου εὑρίσκοντο κλεισμένοι οἱ Τοῦρκοι”. Διαβάζω καὶ ἀγαλλιῶ:
.                    «Ἐξύπνησαν κάποια παλληκάρια τοῦ Ὀδυσσέως, πρωὶ πρωὶ καὶ ἀπὸ τὸ πρῶτο γλυκοχάραμα ἔμειναν ἐκστατικά, βλέποντας τοὺς Τούρκους ἀνεβασμένους ἐπάνω εἰς τὸν Παρθενώνα καὶ ἐργαζόμενους μὲ μεγάλη βία νὰ χαλοῦν τὰ ὡραῖα ἐκεῖνα μνημεῖα. Τόσο παράξενη καὶ ἀκατανόητη τοὺς ἐφάνη τέτοια ἀνωφελὴς βαρβαρότης, ὁπού ἔτρεξαν ἀμέσως νὰ εἰδοποιήσουν τὸν Ὀδυσσέα. Ἀφοῦ ὁ στρατηγὸς ἐβεβαιώθηκε μὲ τὰ μάτια του ἀπόλυσε τρία τέσσερα ἀπὸ τὰ παλληκάρια του νὰ πλησιάσουν εἰς τὴν Ἀκρόπολη καὶ νὰ ἐρωτήσουν τοὺς Τούρκους, διατὶ ἔδειχναν τέτοια ἀγριότητα μὲ μάρμαρα, τὰ ὁποῖα δὲν τοὺς ἐπροξενοῦσαν καμμία βλάβη. Ἐπέταξαν μὲ μιᾶς οἱ γενναῖοι καὶ ὕστερα ἀπὸ λίγη ὥρα ἔφεραν εἰς τὸν στρατηγὸ τὴν ἀπόκριση ὅτι οἱ Τοῦρκοι μὴν ἔχοντας ἄλλο μολύβι διὰ νὰ χύσουν βόλια καὶ ξανοίξαντες ὅτι μέσα εἰς ἐκεῖνα τὰ μάρμαρα εὑρίσκεται τοῦτο τὸ μέταλλο, χυμένο ἐπίτηδες διὰ νὰ δίδη δύναμη καὶ σταθερότητα, εἶχαν ἀποφασίσει νὰ προστρέξουνε εἰς ἐκεῖνο τὸ χαλασμὸ διὰ νὰ δυνηθοῦνε νὰ ἐξακολουθήσουνε τὸν πόλεμο.
Τέτοια ἀπόκρισι ἐπροξένησε μεγάλη ἀπελπισία εἰς τοὺς Ἕλληνες καὶ ἀφοῦ ἐστοχάστηκαν τί νὰ πράξουν διὰ νὰ σώσουν ἀπὸ τὸν ὄλεθρο τὰ μνημεῖα τοῦ μεγαλείου των, ὅλοι μὲ μία φωνὴ ἀποφάσισαν νὰ μηνύσουν εἰς τοὺς ἀποκλεισμένους νὰ παύσουν τὴν καταστροφὴ καὶ ἦσαν ἕτοιμοι νὰ τοὺς προμηθεύσουν ὅσο μολύβι τοὺς ἐχρειάζετο γιὰ τὴν ὑπεράσπισή τους. Οὕτω καὶ ἐγένετο. Ἔστερξαν οἱ Τοῦρκοι, καὶ οἱ Ἕλληνες ἐξαγόρασαν μὲ τὸ αἷμα τους -δίδοντες εἰς τοὺς ἐχθροὺς βόλια διὰ νὰ τοὺς σκοτώσουν- τὰ πολύτιμα ἐκεῖνα μάρμαρα, τὰ ὁποῖα ἦσαν προωρισμένα νὰ ζήσουν διὰ νὰ ἴδουν πάλιν ἀναστημένο ὁλόγυρά τους ἐκεῖνο τὸ ἔθνος, τὸ ὁποῖο ἀπὸ τόσους αἰῶνας ἐφαίνετο βυθισμένο εἰς λήθαργο. Ἀξιοθαύμαστο παράδειγμα ἀρετῆς, γενναιότητος καὶ ζήλου πρὸς τὴν πατρίδα!». (Ἐκπληκτικό γεγονός!!).
.                    Αὐτὴ εἶναι ἡ διαφορά μας μὲ τοὺς γενοκτόνους μας Τούρκους.  Ἐμεῖς εἴμαστε (ἤμασταν; τί νὰ πῶ;) ἕνας λαὸς “ποὺ ἄφησε τὰ βήματα καὶ τὰ χνάρια του πάνω στὴ γῆ. Γιὰ νὰ τὰ κοιτάζει ἡ ἱστορία καὶ νὰ βρίσκει τὸν ἑαυτό της, ἕνας λαὸς ποὺ ἔμαθε νὰ χτίζει καὶ νὰ χαμογελᾶ”. Ἕνας λαὸς χτίστης τῆς οἰκουμένης. Καὶ αὐτοί, ἕνας λαὸς “ποὺ γέμισε πληγὲς τὸ χῶμα…Ἕνας λαὸς ποὺ χαλᾶ, γιατί δὲν μπορεῖ νὰ χτίσει. Ποὺ ἱεροσυλεῖ (Ἁγιὰ Σοφιά), γιατί δὲν μπορεῖ νὰ σεβαστεῖ. Καὶ καταστρέφει, γιατί δὲν μπορεῖ νὰ δημιουργήσει”. Ἕνας λαὸς μάστιγα τῆς οἰκουμένης. (Ἄνθος Λυκαύγης, “Ἀπ᾽ ἐδῶ πέρασαν ἐκεῖνοι”, “Κυπριακὸ ἀνθολόγιο γιὰ παιδιὰ τοῦ δημοτικοῦ”, Λευκωσία 1994).

,

Σχολιάστε

ΕΝΑ ΑΓΙΟ …ΡΟΥΣΦΕΤΙ: ΠΟΙΟ; “Ταῖς πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ σῶσον ἡμᾶς” καὶ τὴν Πατρίδα μας. (Δ. Νατσιός)

να γιο…ρουσφέτι.
Ποιό;
“Τα
ς πρεσβείαις τς Θεοτόκου, Στερ σσον ἡμᾶς
κα
τν Πατρίδα μας.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος- Κιλκὶς

.                     Βλέποντας καὶ ἀκούγοντας, στὴν Ἁγιὰ Σοφιά, αὐτὸν τὸν ἀχρεῖο ἰσλαμιστή, μὲ τὸ λευκὸ “σεμεδάκι” στὴν παλαβὴ κεφάλα του, τὸν Ἐρντογάν, νὰ εἶναι γονατιστός, νὰ διαβάζει προσευχὲς καὶ νὰ συμμετέχει μὲ τὴν γνωστή, μωαμεθανικὴ ψευτοκατάνυξη, στὸ ἀνόμημά του, σκέφτηκα τὸ πῶς ἀντιμετωπίζουν οἱ ἡμέτεροι πολιτικοὶ τὴν μόνη ἀληθινὴ Πίστη μας.
.                      (Καὶ πόση διαφορὰ παρατηρεῖς στὰ πρόσωπα τῶν ὀπαδῶν τοῦ Μωάμεθ καὶ τῶν πιστῶν τοῦ Χριστοῦ! Ἀπὸ τὴν μία, στὴν “προσευχὴ” τῆς Παρασκευῆς, κατάρες, βλοσυρό, γεμάτο μίσος βλέμμα καὶ τρίξιμο δοντιῶν καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη “ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ἡμῶν”, πρόσωπα, μετὰ τὴν Θεία Λειτουργία, χαρούμενα, μὲ ξεχείλισμα ἀγάπης. Στὸ τζαμὶ ὁ ἰμάμης, νὰ ἀφιονίζει τοὺς ὀπαδούς, ἀνεμίζοντας τὸ ξίφος τοῦ Ἰσλάμ. Στὸ ναὸ ὁ ἱερέας, νὰ εὐλογεῖ τοὺς πιστούς, μὲ τὸν σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ).
.                     Δὲν θυμᾶμαι ποτὲ νὰ ἄκουσα Ἕλληνα πρωθυπουργό, νὰ ὁμολογήσει ὅτι εἶναι Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος. Νὰ ἐκστομίσει στὸ βῆμα τῆς Βουλῆς μία φράση ποὺ ἀκοῦς ἀπὸ ἁπλοὺς ἀνθρώπους, ὅταν τοὺς κυκλώνουν, “ὥσπερ μέλισσαι κηρίον”, οἱ κίνδυνοι καὶ οἱ δυσκολίες τῆς ζωῆς: “Ἔχει ὁ Θεός”, “Ἡ Παναγία νὰ βάλει τὸ χέρι της”, “Μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ θὰ τὰ καταφέρουμε”. Ποτέ!!
Δὲν εἶδα ποτὲ Ἕλληνα πρωθυπουργὸ ἢ ὑπουργό, νὰ προσέρχεται στὴν Θεία Λειτουργία, τὶς ἐπετειακὲς ἡμέρες τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ἢ τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ “ΟΧΙ”, ἀπὸ νωρίς, ὄρθρου βαθέος, νὰ ἐκκλησιαστεῖ σὰν χριστιανός. Καταφθάνουν στὴν δοξολογία, μὲ τὶς καραμοῦζες καὶ τὰ τύμπανα -ἐν χορδαῖς καὶ ὀργάνοις- νὰ ὠρύονται, ἀναγγέλλοντας τὴν ἄφιξή τους, καὶ μὲ τὴν ἀσθμαίνουσα κουστωδία τους νὰ συμπεριφέρεται λὲς καὶ βρίσκεται σὲ κέντρο διασκεδάσεως. Ποτέ!! Δὲν εἶδα ποτὲ Ἕλληνα πρωθυπουργὸ ἢ καὶ ὑπουργὸ νὰ κάνει μετάνοιες σὲ μία εἰκόνα τῆς Παναγίας ἢ σὲ μία λειψανοθήκη ἁγίου. Ποτέ!!
.                     Ντρέπονται, δὲν πιστεύουν σ’ αὐτὸ ποὺ εἶναι καύχημα καὶ ἀπαντοχή μας: ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἄθεοι, μασόνοι ἢ ἀδιάφοροι λόγῳ διαφθορᾶς καὶ ἠθικῆς κατάπτωσης.
.                     Βλέπουν τὴν πίστη τοῦ λαοῦ σὰν ἕνα μουσειακὸ κατάλοιπο, μία ἀξιοπερίεργη, γραφικὴ ἐμμονὴ στὸ παρελθόν. Ἡ Ὀρθοδοξία γι᾽ αὐτοὺς εἶναι θρησκοληψία καὶ σκοταδισμός, ὅταν κυβερνᾶ ἡ ἀριστερόμυαλη ἀσημαντότητα ἢ κρατικὴ ἐπιχείρηση ποὺ φέρνει ἔσοδα, ὅταν προΐσταται ὁ νεοφιλελεύθερος κοτζαμπασιδισμός.
.                   Ἄκουγα αὐτὲς τὶς ἡμέρες τὰ σπαραξικάρδια, φαρισαϊκὰ μυξοκλάματα τῶν τηλεοπτικῶν καναλιῶν γιὰ τὴν “ἱεροσυλία στὴν Ἁγιὰ Σοφιά”. Μάλιστα. Μὰ ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία παραπέμπει στὸ Βυζάντιο, στὴν αὐτοκρατορίας τῆς Νέας Ρώμης – Κωνσταντινουπόλεως. Ἄρα, ἐφ᾽ ὅσον κλαῖνε μὲ μαῦρο δάκρυ, παραδέχονται ὅτι εἴμαστε ἀπόγονοι τῶν Βυζαντινῶν, δικά μας ἦταν γιὰ χρόνους καὶ καιροὺς τὰ κλέη τῶν βυζαντινῶν. Δὲν γίναμε κράτος καὶ μετὰ ἔθνος, τὸ Εἰκοσιένα, ὅπως διατείνεται ἡ νεοταξικὴ λέπρα τῶν πανεπιστημίων. Ὁπότε…
.                     Γιὰ χίλια ἑκατὸ χρόνια ἀκούγονταν στὸν ναὸ ψαλμωδίες καὶ ὕμνοι πρὸς τὴν Σοφία τοῦ Θεοῦ. Γιατί; Διότι εἶχε αὐτοκράτορες πιστούς, Χριστιανοὺς Ὀρθοδόξους, ποὺ καμάρωναν γιὰ τὴν πίστη τους. Γι᾽ αὐτὸ ἐπέζησε γιὰ τόσους αἰῶνες, θαῦμα πραγματικό,  ἡ αὐτοκρατορία. “Σταυρὸς νικᾶ”, διαλαλοῦσαν στὶς μάχες καὶ συνέτριβαν στὰ στίφη τῶν ἀσεβῶν.
.                     Στὴν μόνη σωζομένη ὑπογραφὴ τοῦ τελευταίου, μαρτυρικοῦ αὐτοκράτορα, Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, διαβάζουμε: “Κωνσταντῖνος, ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ, πιστὸς βασιλεὺς καὶ αὐτοκράτωρ τῶν Ρωμαίων, ὁ Παλαιολόγος”. Ἔτσι ὑπέγραφαν ὅλοι οἱ αὐτοκράτορες. Πρῶτα ὁμολογία πίστεως στὸν Χριστὸ καὶ κατόπιν τὸ περίοπτο ἀξίωμα.
.                     Γράφει ὁ Κόντογλου: “ Ἀπάνω στὸ Βυζάντιο ἦταν γραμμένος ὁ λόγος τοῦ Παύλου: ὁ καυχώμενος ἐν Κυρίῳ καυχάσθω. Ὅλες οἱ καρδιές, ἀπὸ τὸν βασιλιὰ ὣς τὸν πιὸ φτωχὸ καντηλανάφτη ἢ βαρκάρη ἢ στρατιώτη ἢ ξωχάρη, αὐτὰ τὰ λόγια εἴχανε μέσα. Ἡ προσευχὴ ἤτανε ἡ ζωή τους…
.                      Ὁ Νικηφόρος Φωκᾶς ἔκανε κάθε μέρα τὴν προσευχή του καὶ στὸν πόλεμο φοροῦσε ἀπὸ μέσα, κάτω ἀπὸ τὸν θώρακά του, ἕνα παλιοράσο τοῦ θείου του, Γεωργίου τοῦ ἐν Μαλεῷ, ποὺ εἶχε ἁγιάσει, γιὰ νὰ τὸν φυλάγει. Ὁ Ἀλέξιος Κομνηνός, ὅποτε ἦταν νὰ πάγει σὲ καμμιὰ ἐκστρατεία ἔβαζε τὰ πολεμικά του σχέδια κάτω ἀπὸ τὴν ἁγία τράπεζα τῆς Ἁγιὰ- Σοφιᾶς καὶ ὅλη τὴν νύχτα προσευχότανε γονατιστὸς ἀπάνω στὰ σκαλοπάτια τοῦ ἱεροῦ καὶ τὸ πρωὶ ἔπαιρνε τὸ σχέδιο ποὺ ἔβγαινε κάτω ἀπὸ τὸ σκέπασμα τῆς ἁγίας τράπεζας, γιατί πίστευε πὼς τοῦ τὸ ἔδινε ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ. Ὁ Ἰωάννης Τσιμισκὴς γονάτιζε σὰν παιδὶ μπροστὰ στὴν ἁγία τράπεζα τῆς Ἁγιὰ-Σοφιᾶς, παρακαλώντας μὲ δάκρυα νὰ τοῦ δώσει ὁ Θεὸς ἕναν φύλακα ἄγγελο, ποὺ νὰ τὸν φωτίζει κατὰ τὸν πόλεμο. Ὅσο σφίγγεται τὸ Βυζάντιο ἀπὸ τοὺς βαρβάρους, κι ὅσο ἡ ψυχὴ ὑποφέρνει καὶ πονᾶ, τόσο γυρίζει τὰ μάτια κατὰ τὸν οὐρανό. Ὁ βασιλιὰς Θεόδωρος Δούκας ὁ Λάσκαρις, συνέθεσε τὸν Μέγα Παρακλητικὸ Κανόνα στὴν Παναγία, ποὺ εἶναι γεμάτος ἀπὸ συντριβή, ταπείνωση καὶ πίστη. Ὁ Λέων ὁ Σοφὸς ἐποίησε τὰ ἐξαίσια Ἑωθινά, ποὺ ψάλλονται στὸν Ὄρθρο κάθε Κυριακὴ καὶ ὁ γιός του Κωνσταντῖνος ἐφιλοτέχνησε τὰ Ἐξαποστειλάρια”. (“Μυστικὰ ἄνθη”, σελ. 97-98, ἔκδ. “ΑΣΤΗΡ”). Ὁ Ἰουστινιανὸς ἔγραψε τὸν θεολογικότατο ὕμνο “Ὁ μονογενὴς Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ”. Ἐνῶ εἶχε ἱδρύσει 67 μοναστήρια μόνο μὲς στὴν Πόλη, γιατί ὀρθόδοξος σημαίνει  φιλομόναχος καὶ φιλακόλουθος. Ἔχουμε αὐτοκράτορες ἁγίους καὶ πάνω ἀπὸ 10 αὐτοκρατόρισσες, αὐγοῦστες, ποὺ κοσμοῦν τὸ Συναξάρι τῆς Ἐκκλησίας. Στὴν Ἁγιὰ Σοφιὰ πήγαιναν γιὰ προσευχή, ὅταν κινδύνευε ἡ αὐτοκρατορία καὶ ὄχι στὴν Μέρκελ ἢ στὴν διεθνῆ κοινότητα οἱ κυβερνῆτες τῶν Ἑλλήνων τῆς Ρωμανίας. (Καὶ ἡ παρακμὴ ξεκίνησε, ὅταν ἄρχισαν οἱ συμμορίες τοῦ Πάπα νὰ λεηλατοῦν καὶ  νὰ καταστρέφουν… σταυροφορικῶς. Μετὰ τὸ 1204, πάλεψε ἡ αὐτοκρατορία μας, ἀλλὰ τὴν ἔπνιξαν οἱ ἀντίχριστοι ἀπὸ Δύση καὶ Ἀνατολή).
.                     Στὴν νεώτερη ἱστορία μας νὰ μνημονεύσουμε τὸν Καποδίστρια, ποὺ τὸν δολοφόνησαν ἔξω ἀπὸ τὸν ναὸ τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος στὸ Ναύπλιο, ὥρα 6:35 π.μ. Διάβαζε τὸν Ἑξάψαλμο ὁ κυβερνήτης, ἐκκλησιαζόταν συνεχῶς, ἀληθὴς Ὀρθόδοξος Ἕλληνας. “Ὁ μόνος ἀντίπαλος ποὺ δύσκολα ἡττᾶται εἶναι ὁ ἀπόλυτα ἔντιμος ἄνθρωπος καὶ τέτοιος εἶναι ὁ Καποδίστριας”, ἔλεγε ὁ Μέτερνιχ. Τὸ 1811- ὡς ἀκόλουθο τῆς ρωσικῆς πρεσβείας – ὁλόκληρη ἡ αὐστριακὴ ἀστυνομία τὸν παρακολουθεῖ μήπως ἀνακαλύψουν σκάνδαλα. Εἰς μάτην, γιατί ἐνῶ οἱ ἄλλοι διπλωμάτες ἔτρεχαν σὲ διασκεδάσεις καὶ χαμαιτυπεῖα, ὁ Καποδίστριας πήγαινε σὲ ὀρθόδοξους ναοὺς νὰ προσευχηθεῖ. Γι᾽ αὐτὸ τὸν σκότωσαν… Ὁ Καποδίστριας ἦταν “βυζαντινός”, ταιρίαζε ἀπόλυτα στὴν ἀπαρίθμηση τοῦ Κόντογλου μὲ τοὺς πιστοὺς αὐτοκράτορες. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸν ἦρθε ἡ ζοφώδης ξενοκρατία, κομματοκρατία καὶ ὑποτέλεια ποὺ συνεχίζεται καὶ ἔχει ἐνταθεῖ στὶς μέρες μας.
.                     Καὶ ἂς τὸ γνωρίζουμε αὐτὸ “Θεοῦ πρόσωπο” τὸ κράτος μας δὲν θὰ δεῖ, ἂν δὲν ἀποκτήσει κυβερνῆτες πιστοὺς ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ. Ἡ Πατρίδα θὰ λάμψει, ὅταν ἀκούσουμε πρωθυπουργὸ τῆς Ἑλλάδος, νὰ ζητᾶ ἕνα, καὶ συγγνώμη γιὰ τὴν φράση, ἕνα ἅγιο…ρουσφέτι. Ποιό; “Ταῖς πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ σῶσον ἡμᾶς” καὶ τὴν Πατρίδα μας.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος- Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΜΕ ΤΑ ΛΕΗΛΑΤΗΜΕΝΑ ΤΙΜΑΛΦΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ ΣΤΗΘΗΚΕ Η ΕΥΡΩΠΗ (Δ. Νατσιός)

Μ τ λεηλατημένα τιμαλφ τς γίας Σοφίας στήθηκε Ερώπη 

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

“Τοῦρκοι διαβῆκαν, χαλασμός, θάνατος πέρα ὣς πέρα”
(Β. Οὐγκώ)

“Θρῆνος, κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμός, καὶ στεναγμὸς καὶ λύπη
Θλῖψις ἀπαρηγόρητος ἔπεσε τοῖς Ρωμαίοις!
Ἐχάσασιν τὸ σπίτι τους, τὴν Πόλιν τὴν ἁγίαν,
τὸ θάρρος καὶ τὸ καύχημα καὶ τὴν ἀπαντοχή τους”.
Εἶναι οἱ τέσσερις πρῶτοι στίχοι, ἀπὸ ἕνα κυπριακὸ “ἀνακάλημα”, θρηνητικὸ ποίημα γιὰ τὴν Ἅλωση. Τὸ ὄνομα τοῦ ποιητῆ δὲν εἶναι γνωστό. Θεωρεῖται ὅμως ὁ καλύτερος θρῆνος.
Τότε ποὺ τὰ “ἄνομα σκυλιὰ τὲς ἀνομιές τους κάναν”. Ὀδύρεται ὁ ἀνώνυμος Ρωμιός:
“Ὅταν εἰς νοῦν θὰ θυμηθῶ τῆς Πόλεως τὰ κάλλη,
Στενάζω καὶ ὀδύρομαι καὶ τύπτω εἰς τὸ στῆθος,
κλαίω καὶ χύνω δάκρυα μεθ᾽ οἰμωγῆς καὶ μόχθου.
Ὁ κόσμος τῆς ἁγιᾶς Σοφιᾶς, τὰ πέπλα τῆς τραπέζης,
τῆς Παναγίας τῆς σεπτῆς τὰ καθιερωμένα,
τὰ σκεύη τὰ πανάγια καὶ ποῦ νὰ καταντήσουν”.
.                     Πολλοὶ καὶ σήμερα θρηνοῦν. Τὰ “ἄνομα σκυλιά”, οἱ Τοῦρκοι, μαγαρίζουν καὶ πάλι τὴν Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία. Περιμένουμε ἀπὸ τοὺς Φράγκους, τὴν “διεθνῆ κοινότητα”, νὰ πάρουν κυρώσεις. Ἀστεῖα πράγματα. Τέτοιες ἀνόητες ἐλπίδες τρέφουν οἱ πολιτικοὶ  τῆς ἐθελοδουλίας. Οἱ Φράγκοι ἐξ ἄλλου εἶναι αὐτοὶ ποὺ πρῶτοι κατέστρεψαν καὶ λεηλάτησαν τὴν Ἁγία Σοφία. Στρώθηκα καὶ ξαναδιάβασα ἕνα ὡραῖο βιβλίο γιὰ τὴν Ἁγία Σοφία. (Ἡ Ἁγία Σοφία στὸν θρύλο καὶ τὴν ἱστορία”, τοῦ Π. Σπυρόπουλου, ἔκδ. Καρδαμίτσα).
.                       Διαβάζω στὴν σελ. 71: “Κατὰ τὴν στυγερὰν ἐκείνην ἅλωσιν τοῦ 1204, ὑπὸ τῶν Φράγκων, διεπράχθησαν ἴσως ἀπεχθέστερα ὑπὸ τῶν χριστιανῶν μαχητῶν τοῦ σταυροῦ αἴσχη, παρ᾽ ὅσα ἔμελλον μετὰ δύο καὶ ἥμισυν αἰώνα νὰ διαπραχθοῦν ὑπὸ τῶν ὀπαδῶν τοῦ κορανίου”.
.                       Μάλιστα ἦταν τόση ἡ ποσότητα τῶν τιμαλφῶν κλοπιμαίων ποὺ γιὰ ἕναν χρόνο “πλοῖα κατάφορτα μὲ πολύτιμα κειμήλια ἀναχωροῦσαν κάθε τόσο ἀπὸ τὴν Πόλη μὲ προορισμὸ τὰ λιμάνια τῆς Εὐρώπης”. Τότε ἱδρύθηκαν καὶ τὰ πρῶτα θησαυροφυλάκια, οἱ τράπεζες, τῶν κρατῶν τῆς Δύσης. Χάρις στὸν χρυσὸ καὶ τὰ πολύτιμα σκεύη τοῦ ναοῦ καὶ τῆς Πόλης ὀργάνωσαν οἱ Δυτικοὶ τὶς ἀποικιοκρατικές τους κατακτήσεις καὶ λεηλασίες καὶ γενοκτονίες. Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἑλληνικά, κλασσικὰ γράμματα – καὶ αὐτὰ παραμορφωμένα, αὐτὸ ποὺ ὀνομάζουν “Ἀναγέννηση”- οἱ Εὐρωπαῖοι…σταυροφθόροι κατέκλεψαν καὶ τὰ ἀμύθητα πλούτη τῆς Πόλης καὶ τῆς Ἁγιά-Σοφιᾶς. Ὁλόκληρος ὁ πολιτισμός τους εἶναι στηριγμένος στὸ αἷμα καὶ στὸν πνευματικὸ μόχθο τῶν Ἑλλήνων τῆς πανωραίας Ρωμανίας. Χαρακτηριστικὰ ὁ ναὸς τοῦ ἁγίου Μάρκου στὴν Βενετία “εἴ τι ἔχῃ, εἶναι τῆς Ἁγίας Σοφίας”, ἔγραφε ὁ πατριάρχης Ἱεροσολύμων Δωρόθεος.
.                       Πολλὰ κειμήλια χάθηκαν κατὰ τὴν διάρκεια τῆς λεγόμενης Γαλλικῆς Ἐπανάστασης, περίοδο σκότους καὶ φρικτῶν ἐγκλημάτων ποὺ μᾶς τὴν παρουσιάζουν καὶ στὰ ἡμέτερα σχολικὰ βιβλία ὡς περίπου παραδεισένια ἐποχή. Μάλιστα οἱ λεηλάτες Φράγκοι, ὁ ἀφιονισμένος στρατὸς τοῦ Πάπα, ἅρπαξαν πολλὰ τίμια λείψανα ἁγίων ποὺ φυλάσσονταν σὲ χρυσὲς ἢ ἀργυρὲς θῆκες. “ Ἔδειχναν προτίμηση στὰ λείψανα ἀξιόλογων καὶ εὐρύτατα γνωστῶν ἁγίων καὶ ἀποστόλων, ἰδίως τῶν τιμωμένων στὴν Δύση. Λόγῳ ὅμως συνωνυμίας πολλῶν μικροτέρων ἁγίων, συναπεκόμισαν καὶ πλῆθος τέτοιων λειψάνων, μὲ συνέπεια νὰ εὑρίσκωνται ἀνὰ τὴν Εὐρώπη ἀπίθανα σὲ ἀριθμὸ τεμάχια λειψάνων (π.χ. τρεῖς χεῖρες ἢ τρία ὀστᾶ κνήμης) ἑνὸς δῆθεν καὶ τοῦ αὐτοῦ ἁγίου. (σελ. 75). Αὐτοί, δηλαδή, γνώριζαν μόνο τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Πρόδρομο. Ποῦ νὰ ξέρουν τὸν Ἐλεήμονα, τὸν Χρυσόστομο, τῆς “Κλίμακος” ἢ τὸν “Καλυβίτη”; Γι᾽ αὐτὸ ὑπῆρξε σύγχυση, διακωμώδηση τῶν ἁγίων καὶ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τελικὰ κατέληξαν στὴν περιφρόνηση καὶ στὴν ἀθεΐα.
Οἱ δὲ βάρβαροι Τοῦρκοι, μάστιγα τῆς Ἀσίας; Ἴδιοι καὶ ἀπαράλλακτοι ἐδῶ καὶ αἰῶνες: “Τὸ φρικῶδες καὶ ἀκουόμενον, τίς διηγήσεται;” . Ρήμαζαν, ἔσπαζαν, ἔσφαζαν, ἔτρωγαν μὲ τὰ ἱερὰ σκεύη, διέπρατταν ἀσχημονίες καὶ προστυχιὲς πάνω στὶς ἱερὲς τράπεζες. Μὲ ἱερατικὲς στολὲς καὶ ἐνδύματα “ἐσκέπαζον ἵππους καὶ ὄνους καὶ ἕτερα ἀνοσιουργήματα πλεῖστα ἐποίουν, ἄξια θρήνου”.
.                       Νὰ σημειώσω κάτι: Τὸν Μάιο τοῦ 1346, καταστροφικὸς σεισμὸς κατακρημνίζει μέρος τοῦ ναοῦ, τὴν ἀνατολικὴ ἁψίδα. Διαβάζω: «Ὅταν πρωὶ-πρωὶ ἐκυκλοφόρησε στὴν Πόλη, ἡ θλιβερὰ εἴδηση», σημειώνει ὁ Γρηγορᾶς, «βοὴ καὶ θρῆνος ἠγείρετο μείζων». Ἄδειασαν ἀμέσως οἰκίες καὶ ἡ ἀγορὰ καὶ ὅλοι ἔτρεξαν νὰ ἰδοῦν τὸ θλιβερὸ συμβάν… ὅλοι ἐβάλθηκαν νὰ ἀπομακρύνουν τὰ συντρίμμια καὶ «οὐδ’ ἦν ἐκεῖ διακρίνειν πλούσιον ἐκ πενήτων, οὐδ’ ἀδόξων ἔνδοξον (δηλ. Δὲν μποροῦσε κανεὶς νὰ ξεχωρίσει ἐπιφανεῖς πολίτες ἀπὸ τοὺς ἄσημους), οὐδ’ ἐκ δεσπότου δοῦλον…», ἀλλὰ ὅλοι εἶχαν ἕνα σκοπό… καί, καθὼς οἱ γυναῖκες εἶναι πιὸ ἐπιρρεπεῖς στὰ δάκρυα, «πλούσιοι, δάκρυσι ραίνουσι τάς τε πλίνθους καὶ πέτρας», τὶς ἔπαιρναν κατόπιν στοὺς ὤμους τους, χωρὶς νὰ νοιάζονται γιὰ τὰ τυχὸν πολυτελῆ φορέματά τους, ποὺ ἐσχίζοντο καὶ ἐσκονίζοντο… Αὐτὸ συνεχίστηκε ἐπὶ τριάντα ὁλόκληρα μερόνυχτα». (σελ. 40). Ὁ ναὸς τῆς τοῦ Θεοῦ Ἁγίας Σοφίας ἀποκατεστάθη. .                       Λέω πολλὲς φορὲς στοὺς μαθητές μου: Ὁ μέγας Ἰουστινιανὸς στοὺς 40 κίονες ποὺ στήριζαν τὸν ναὸ ἔβαλε λείψανα ἁγίων. «Ἐν παντὶ κιόνι τῶν ἄνω καὶ τῶν κάτω, ἓν ἕκαστον λείψανον ἔχει ἐνθρονισμένον». Ἀκόμη καὶ σήμερα βρίσκονται ἐκεῖ. Ἐνθρονισμένα στὴν καρδιὰ τῶν κιόνων. Ὁ ναὸς εἶναι θεοστήρικτος καὶ ἁγιοστήρικτος. Τὰ ἅγια λείψανα τῶν παλληκαριῶν τῆς πίστης, οἱ κίονες τῶν ἁγίων Κωνσταντίνου, Δημητρίου, Γεωργίου, τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν μεγαλομαρτύρων Παρασκευῆς καὶ Βαρβάρας εἶναι στὴν θέση τους. Οἱ κολόνες τῆς Ἁγιά-Σοφιᾶς εἶναι λειψανοθῆκες. Στὴν Κωνσταντινούπολη συνέβησαν καταστρεπτικοὶ σεισμοὶ στὸ διάβα τῶν αἰώνων. Ὅμως ὁ ναὸς ποτὲ δὲν καταστράφηκε ὁλοσχερῶς. Γιατί; Διότι στοὺς πανέμορφους κίονές του ὑπάρχουν «ἐνθρονισμένα» λείψανα ἁγίων. Αὐτὸ τὸ ξέρουν οἱ Τοῦρκοι. Καὶ χίλιους ἰμάμηδες καὶ μουεζίνηδες νὰ βάλουν νὰ τσιρίζουν, ἡ Ἁγία Σοφία εἶναι, ἐπαναλαμβάνω, “ἡ λειψανοθήκη τῆς Ὀρθοδοξίας”. Εἶναι κατόρθωμα τῶν Ἑλλήνων, μέσῳ τοῦ ὁποίου ἐκφράζουν ἐς ἀεὶ τὴν πίστη τους στὸν Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος “ἐξῆλθε νικῶν καὶ ἵνα νικήσῃ”.
.                       Ἔτσι λέω τῶν παιδιῶν εἶναι καὶ ἡ πατρίδα μας. Κατάσπαρτη ἀπὸ λείψανα καὶ ὀστᾶ ἁγίων. Ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἡ Ἁγιὰ-Σοφιὰ τῆς οἰκουμένης. Δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ πέσει καὶ νὰ χαθεῖ. «Ἡ Ρωμιοσύνη θὰ χαθεῖ ὄντας ὁ κόσμος λείψει». Τώρα ποὺ κάποια κομμάτια της γκρεμίστηκαν καὶ «ἠκρωτηρίασται τὸ κάλλος της», ὅλοι μαζὶ -«εἴμαστε στὸ ἐμεῖς»- ἔνδοξοι καὶ ἄδοξοι νὰ τρέξουμε νὰ τὴν ἀναστυλώσουμε, ὅπως ἔπραξαν τότε οἱ Ρωμιοὶ πρόγονοί μας.

 

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ: ΣΧΟΛΕΙΑ ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΣΙΑΣ-ΕΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΝΟΡΙΑ (Δ. Νατσιός)

Γι ν σωθε Πατρίδα: Σχολεα πατριδογνωσίας.
Ἕνα σὲ κάθε ἐνορία.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκίς 

.                          “Ἔσκασε σὰν βόμβα στὴν γειτονιά”. “Ἔπεσαν ἀπὸ τὰ σύννεφα οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς”. “Δὲν ἔδωσε ποτὲ δικαιώματα”. Εἶναι οἱ γνωστὲς ἀφόρητες κοινοτοπίες ποὺ ἐκτοξεύουν οἱ… δαιμόνιοι ἀπεσταλμένοι τῶν καναλιῶν, ὅταν καλύπτουν ἕνα ἀποτρόπαιο, εἰδεχθὲς ἔγκλημα καὶ μάλιστα ὅταν σχετίζεται μὲ παιδιά.
.                          Ξεβράστηκαν τελευταῖα δύο ὑποθέσεις παιδεραστίας. Θύματα μικρά, ἀνήλικα κορίτσια. Στὸ ἄκουσμα τέτοιων φρικτῶν πράγματι εἰδήσεων, ἡ ὀργισμένη ἀντίδραση τοῦ κόσμου συνοδεύεται μὲ προτροπὲς ποινῶν ὅπως: κρέμασμα, ἐκτελεστικὸ ἀπόσπασμα, εὐνουχισμὸς καὶ πολλὰ ἄλλα ποὺ δὲν μποροῦν νὰ καταγραφοῦν…
.                          Ὅμως, γιατί δὲν ὑπάρχει καμμία ἀντίδραση, ὅταν σὲ σχολικὰ βιβλία προωθεῖται καὶ διαφημίζεται, αὐτὸ ποὺ ὅλοι μετὰ βδελυγμίας καταδικάζουν; Διαβάζω ὅτι τὸ ὑπουργεῖο “Παιδείας” παρακολουθεῖ ἐκ τοῦ σύνεγγυς τὶς ὑποθέσεις, γιατί ἐμπλέκονται ἐκπαιδευτικοὶ – τί νὰ πεῖ κανείς; – καὶ σίγουρα θὰ λάβει αὐστηρότατα μέτρα. Γιατί δὲν ἐπιδεικνύει τὴν ἴδια στάση καὶ στὸ θέμα τῶν βιβλίων; Γιατί ἀνέχεται σὲ σχολικὰ βιβλία νὰ ὑπάρχουν κείμενα, ποὺ περιγράφουν μὲ ἐντελῶς ἀθῶο, σχεδὸν παροτρυντικὸ τρόπο, τὸ ἔγκλημα τῆς παιδεραστίας; (Καὶ ποιός δὲν σκέφτεται ὅτι ἴσως τὰ παιδιὰ “ἐμπνεύστηκαν” ἀπὸ τὰ σχολικὰ κείμενα; “Ἀφοῦ τὸ γράφουν τὰ βιβλία Γλώσσας καὶ τὸ ἐπαινοῦν, γιατί νὰ μὴν τὸ δοκιμάσω”; (Τὸ ἔχω ξαναγράψει καὶ ξανατονίσει ὅτι ὅλοι οἱ εἰδικοὶ καὶ ἐπιστήμονες ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν γλώσσα καὶ τὴν διδακτική της, γνωρίζουν πὼς δὲν ὑπάρχουν ἀθῶα παραμυθάκια καὶ ὅτι κάθε γλωσσικὸ κείμενο -κυρίως αὐτὰ ποὺ ἀπευθύνονται σὲ ἀνώριμα καὶ ἀθώα παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ- ἀκόμα καὶ ἕνα πρόβλημα μαθηματικῶν, προάγει συγκεκριμένες ἀξίες καὶ στάσεις ζωῆς). Μήπως αὐτὸ ὀνομάζεται, δὲν εἶμαι νομικός, ἠθικὴ αὐτουργία; Ἄρα, “διὰ νὰ δικαιοῦται νὰ ὁμιλεῖ”, πρῶτα νὰ καθαρίσει τὸ ὑπουργεῖο τὴν “κόπρο” τῶν βιβλίων ποὺ φέρουν τὴν ὑπογραφή του καὶ κατόπιν νὰ τιμωρήσει.
.                          Συγκεκριμένα, γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, παραθέτω κείμενο, τὸ ὁποῖο περιέχεται στὸ «τετράδιο ἐργασιῶν» τοῦ μαθήματος «Νεοελληνικὴ Γλώσσα», Α´ Γυμνασίου (σελ. 16). Δηλαδὴ ἀπευθύνεται σὲ παιδιὰ 12-13 ἐτῶν, ποὺ μόλις ἐγκατέλειψαν τὸ δημοτικὸ σχολεῖο. Τίτλος του «Ὁσάκις». Ὑποτίθεται ὅτι ἀποσκοπεῖ στὴν γλωσσικὴ καὶ πνευματικὴ καλλιέργεια μαθητῶν τῆς Α´ Γυμνασίου: «Ὁ καθηγητὴς τῆς φιλολογίας ἔριχνε κάθε μέρα τὸ μπαλάκι. Ὅλη ἡ τάξη τὸ ἔπιανε σὰν ἕνα γαργαλιστικὸ μήνυμα. Τὸ πετοῦσε ὁ ἕνας στὸν ἄλλον. Χαρᾶς εὐαγγέλια. «Ὁσάκις…» ἄρχισε τὴ φράση του ὀ φιλόλογος. «Ναί. Ναί. Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!» φώναζαν ὅλες μαζὶ οἱ μαθήτριες γελώντας. Κι ὁ καθηγητὴς τρελαινόταν. «Ὁσάκις…» ἐπαναλάμβανε τονίζοντας τὴ λέξη σὰν νὰ ἔλεγε «σκάστε». «Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!» ἀκουγόταν πάλι ἀπὸ κάτω καὶ τὸ γέλιο ἔδινε κι ἔπαιρνε.
.                          Ὁ καθηγητὴς δὲν μποροῦσε νὰ ξεχωρίσει ποιὲς ἀπὸ τὶς μαθήτριες ἦταν οἱ δράστες. Ἡ λέξη – μπαλάκι κυλοῦσε ἀκαριαῖα σὲ κλάσμα δευτερολέπτου μέσα ἀπὸ τὰ χείλια τους ποὺ ἦταν κρυμμένα στὸ κάτω μέρος τοῦ σκυμμένου τους κεφαλιοῦ. Νόμιζε πὼς ἁπλῶς ἐπαναλάμβαναν τὴ λέξη. Πῶς τὶς ἐρέθιζε αὐτὴ ἡ λέξη. Δὲν ἦταν ὅμως ἔτσι. Ἄλλο πράγμα τὸ «Ὁσάκις» κι ἄλλος ἄνθρωπος «Ὁ Σάκης». Ὁ Σάκης ἦταν ἠλεκτρολόγος μὲ μαγαζί. Μεγαλύτερός τους, 20 μὲ 25 ἐτῶν. Τὰ εἶχε φτιάξει μὲ τὴν Ἀλέκα. Μία ἀπὸ τὶς μαθήτριες τῆς τάξης. Ψηλὴ κι ἀδύνατη, μὲ κοντὰ ξανθὰ μαλλιὰ καὶ μεγάλα καστανὰ μάτια, μακρὺ λαιμὸ καὶ μακριὰ χέρια καὶ πόδια, κάπως ξερακιανή, ἀλλὰ ζόρικη. Στὰ 15-16, ὅπως ὅλες τους. Ἡ πρώτη ποὺ ἔβγαινε ραντεβοὺ μῆνες τώρα. Ὁ Σάκης τὴν περίμενε τὸ μεσημέρι στὴν ἄλλη γωνία κι οἱ ἄλλες μαθήτριες ἔτρεχαν ἀπὸ πίσω της νὰ τὸν δοῦνε. Τὰ σχόλια ἔδιναν κι ἔπαιρναν. Ἦταν ὁ πρῶτος ἔρωτας τῆς τάξης. Ὁ καθηγητής φωναξε τὴν πρώτη μαθήτρια, τὴ Μαρία, στὸ γραφεῖο του καὶ τὴ ρώτησε. «Τί συμβαίνει μὲ τὸ «Ὁσάκις»; Γιατί αὐτὴ ἡ ἀντίδραση;» «Δὲν ξέρω, κύριε. Στὸ δικό μου θρανίο δὲν ξέρουμε τίποτα. Τὸ πῆραν ἔτσι φαίνεται καὶ τὸ διασκεδάζουν», τοῦ ἀπάντησε. Ρώτησε κι ἄλλες μαθήτριες. Μερικὲς δὲν κρατήθηκαν καὶ γελοῦσαν. Ὁ καθηγητὴς προσπάθησε νὰ βγάλει ἀπὸ τὸ λεξιλόγιό του τὴ λέξη «Ὁσάκις». Αὐτὴ ὅμως ἀντιστεκόταν. Τοῦ ἔβγαινε αὐθόρμητα, ἔστω καὶ μὲ κάποια καθυστέρηση. Τότε, ὅμως, γινόταν πανζουρλισμός. Σὰν νὰ τὴν εἶχε στερηθεῖ ἡ τάξη καὶ ξεσποῦσε «Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!», φώναζαν ἀκόμα πιὸ δυνατὰ καὶ γελοῦσαν μὲ τὴν καρδιά τους. Γιατί ἦταν ὑπόθεση καρδιᾶς καὶ ὄχι γραμματικῆς».
.                          Ἐρωτῶ: Τί διαβάζουμε ἐδῶ; Περιγράφει ἢ δὲν περιγράφει τὸ κείμενο ἀποπλάνηση ἀνηλίκου; Ἐρωτῶ: Ὅπως παρουσιάζει τὸ κείμενο αὐτὴν τὴν σχέση, σὰν κάτι τὸ φυσιολογικό, τὸ ἀκίνδυνο, δὲν ἀποτελεῖ ἔμμεση παρότρυνση γιὰ ἐπιδίωξη τέτοιων καταστρεπτικῶν σχέσεων; Μπορεῖς νὰ περιγράφεις μὲ χαζοχαρούμενο τρόπο μία τέτοια κατάσταση; Ποιός γονέας θὰ ἀνεχόταν ἡ κόρη του «νὰ βγαίνει ραντεβοὺ» μὲ εἰκοσιπεντάχρονο; Δὲν πρόκειται γιὰ ἐξύμνηση τῆς παιδεραστίας, τοῦ σιχαμεροῦ αὐτοῦ ἐγκλήματος, γιὰ τὸ ὁποῖο ἀνατριχιάζουμε ὅλοι καὶ στὸ ἄκουσμά του μόνον; Καὶ κάτω ἀπὸ τὸ κείμενο «καμαρώνει», γιὰ ἐμπέδωση προφανῶς, ἡ ἑξῆς κρανιοκενὴς ἐρώτηση: «γιατί γελοῦσε ἡ τάξη, ὅταν ἀκουγόταν ἡ λέξη Ὁσάκις στὸ κείμενο». Τί θὰ ἀπαντήσει τὸ παιδὶ σὲ μία τέτοια «παραλυμένη» ἐρώτηση;
.                          Κατὰ τὰ ἄλλα τὸ ὑπουργεῖο εἰσάγει τὴν σεξουαλικὴ ἀγωγὴ ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο ἀκόμη. Ἀπὸ τὴν μία αἰχμάλωτα, ἐξαρτημένα τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὶς νέες τεχνολογίες καὶ τὸ διαδίκτυο, στὰ ὁποῖες ἔχουν δοθεῖ μεσιανικὲς διαστάσεις. Ἀπὸ τὴν ἄλλη σεξουαλικὲς ἀγωγές, ποὺ οὐσιαστικὰ εἶναι πυρήνας ἀποαθωοποιήσεως καὶ πρόωρης ἐνηλικίωσης, πράγμα καταστρεπτικὸ γιὰ τὴν ψυχικὴ ὑγεία τους. Χῶρος γιὰ τὴν χαρὰ τῆς μελέτης, τοῦ εὐλογημένου κόπου ποὺ προσφέρει ἡ ἡλιόλουστη ἑλληνικὴ Παιδεία, δὲν ἀπομένει.
.                          Τί κάνουμε;  Υπάρχει ἐλπίδα ἀλλά, πρῶτον, «θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στὴν Τῆνο, ποὺ νά ᾽ρθει μὲ τὴν εὐχὴ τῆς Παναγίας νὰ καθαρίσει τὸν τόπο ἀπ’ ὅλων τῶν λογιῶ τῆς Τουρκιᾶς καὶ τῆς γηραιᾶς Εὐρώπης τὰ ἀπομεινάρια», (Ἐλύτης), καί, δεύτερον, «ἀπ’ ἔξω μαυροφόρ’ ἀπελπισιὰ καὶ χειροπιαστὸ σκοτάδι»: Σχολεῖα πατριδογνωσίας. Ἕνα σὲ κάθε ἐνορία -ὅπου ὑπάρχει φιλότιμος ἱερέας- στὰ ὁποῖα θὰ διδάσκουν δάσκαλοι μὲ ψυχὴ καὶ Χριστό.  Ἡ Ἐκκλησία πάντα στάθηκε ἑλληνοσώτειρα. Οἱ καιροὶ ἀπαιτοῦν Πατροκοσμάδες καὶ δασκάλους, δασκάλες σὰν αὐτὲς ποὺ κράτησαν ὄρθια τὴν Μακεδονία στὰ χρόνια του Ἀγώνα, ποὺ ἔγραφαν στοὺς μαυροπίνακες, ὄχι μὲ κιμωλίες, ἀλλὰ μὲ τὸ αἷμα τους. Τὴν πατρίδα τὸ ’21, τὴν Μακεδονία, τὴν Κρήτη, τὰ νησιά μας, τὴν Θράκη κατοπινά, δὲν τὰ ἐλευθέρωσε ἡ Εὐρώπη καὶ καμμιὰ συμμορία τύπου Τρόικας. Τὴν ἀνέστησε ἡ μαγιά, τὰ πνευματικοπαίδια τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τοῦ Δασκαλογιάννη καὶ τοῦ Παύλου Μελᾶ.

, , , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ, Η ΑΛΕΠΟΥ καὶ Η ΣΥΜΦΟΡΑ ΤΟΥ ΓΑΪΔΑΡΟΥ

Τ λιοντάρι, λεπο κα συμφορ το γαϊδάρου

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                               «Νὰ μοιράσουμε τὸ φυσικὸ ἀέριο στὴν ἀνατολικὴ Μεσόγειο», δήλωσε πρόσφατα στὴν Ἰταλία ὁ Τοῦρκος ΥΠΕΞ Μ. Τσαβούσογλου. Μάλιστα. Βεβαίως ὁ κουτοπόνηρος ἰσλαμιστής, πατώντας ἐπὶ εὐρωπαϊκοῦ ἐδάφους, ἀποτίναξε ὡς ξεραμένο φιδόδερμα τὸ ἀληθινό του πρόσωπο-φιλοπόλεμη ὕαινα καὶ “μάστιγα τῆς Ἀσίας”- καὶ ἐνδύθηκε τὸ πολιτισμένο προσωπεῖο. Τί πιὸ δίκαιο καὶ νόμιμο! Ὅλοι οἱ ὅμοροι λαοὶ νὰ ἐπωφεληθοῦν ἀπὸ τὰ ὑποθαλάσσια καλούδια τῆς ἀνατολικῆς Μεσογείου!! Τὸ ἀκοῦς καὶ ἂν εἶσαι ἐκλεπτυσμένος Εὐρωπαῖος, τὸ ἐπικροτεῖς καὶ χειροκροτεῖς τὴν μεγαθυμία τῶν μεμέτηδων.
.                               Μοιράζω σημαίνει διαιρῶ ἐξ ἴσου. Παίρνω τὸ μερίδιο, «τὴν μοίρα» ποὺ μοῦ ἀναλογεῖ. (Ὅλες αὐτὲς οἱ λέξεις, μέρος, μερίδα, μερίζω, μοίρα, παράγονται ἀπὸ τὸ ὁμηρικὸ “μείρομαι” ποὺ σημαίνει διαιρῶ, μοιράζω.  Ἡ μοίρα, τὸ ριζικὸ ὅπως τὸ λέει ὁ λαός, εἶναι τὸ “τὸ μερίδιο” ἑκάστου ἐν τῇ ζωῇ, ὁ κλῆρος, ἡ τύχη, κατὰ τὸ ἔγκυρο λεξικὸ τῶν Leddel-Scott). Καί, ἐπειδὴ “ἡ κακή μας τύχη καὶ μοίρα”, μᾶς ἔστειλε, πρὸ αἰώνων, τὴν Τουρκία ὡς γείτονα, παραπέμπω σὲ ἕναν μύθο τοῦ μυθοπλάστη Αἰσώπου, ποὺ ἐξηγεῖ ἐναργέστατα, τί ἀκριβῶς ἐννοεῖ ἡ «φίλη καὶ σύμμαχος», ὅταν προτείνει διαμοιρασμὸ τοῦ φυσικοῦ πλούτου. Παραθέτω, ἐν πρώτοις, τὸ κείμενο στὴν ἀειφεγγῆ προγονικὴ γλώσσα καὶ ἀκολουθεῖ ἡ νεοελληνικὴ ἀπόδοση. Τίτλος: ”Λέων, ὄνος καὶ ἀλώπηξ», δηλαδή, λιοντάρι, γαϊδούρι καὶ ἀλεποῦ.
«Λέων καὶ ὄνος καὶ ἀλώπηξ κοινωνίαν εἰς ἀλλήλους σπεισάμενοι ἐξῆλθον εἰς ἄγραν. Πολλὴν δὲ αὐτῶν συλλαβόντων, ὁ λέων προσέταξε τῷ ὄνῳ διελεῖν αὐτοῖς. Τοῦ δὲ τρεῖς μοίρας ἐξ ἴσου ποιήσαντος, καὶ ἐκλέξασθαι αὐτῷ παραινοῦντος, ὁ λέων ἀγανακτήσας ἀλλόμενος κατεθοινήσατο καὶ τῇ ἀλώπεκι μερίσαι προσέταξεν. Ἡ δὲ πάντα εἰς μίαν μερίδα συναθροίσασα καὶ μικρὰ ἑαυτῇ ὑπολιπομένη παρῄνει αὐτῷ ἑλέσθαι. Ἐρομένου εἰς αὐτὴν τοῦ λέοντος τίς αὐτὴν οὕτω διανέμειν ἐδίδαξεν, ἡ ἀλώπηξ εἶπεν: Ἡ τοῦ ὄνου συμφορά.»
Στὰ νέα ἑλληνικὰ
«Τὸ λιοντάρι, ὁ γάϊδαρος καὶ ἡ ἀλεποῦ ἔφτιαξαν κοινὴ ὁμάδα, συνεταιρίστηκαν καὶ βγῆκαν μαζὶ στὸ κυνήγι. Ἔπιασαν πλούσια λεία, τὴν ὁποία κάποιος ἔπρεπε νὰ μοιράσει. Τὸ λιοντάρι πρότεινε στὸν γαίδαρο τὴν μοιρασιά. Λέει ὁ γάϊδαρος: “Τρεῖς εἴμαστε, ὁρίστε, τρία ἴσα μέρη κάνω τὴ λεία, ὁ καθένας παίρνει τὴ μερίδα του”. “Τί μοιρασιὰ εἶναι αὐτή;” φώναξε τὸ λιοντάρι θυμωμένο, καὶ ὄρμηξε καὶ κατασπάραξε τὸν γάϊδαρο. Λέει τότε στὴν ἀλεποῦ: “Αὐτὸς δὲν ἤξερε νὰ μοιράζει. Ἐσὺ πιστεύω πὼς θὰ μοιράσεις πιὸ σωστά”. Παίρνει ἡ ἀλεποῦ, σχεδὸν ὅλα τὰ κρέατα, τὰ ἔκανε μία μερίδα καὶ τὰ προσφέρει στὸ λιοντάρι. Ἐνῶ γιὰ τὸν ἑαυτό της κράτησε ἐλάχιστα. “Μπράβο”, εἶπε τὸ λιοντάρι, “ἐσὺ μοίρασες μὲ μεγάλη σοφία. Μὰ ποιός σὲ δίδαξε νὰ μοιράζεις τόσο δίκαια;”. “Τοῦ γαϊδάρου τὸ πάθημα μὲ δίδαξε”, ἀποκρίθηκε ἡ ἀλεποῦ».
.               
Ἀπὸ αὐτὸν τὸ μύθο βγῆκε ἡ παροιμιώδης ἔκφραση «μερίδα τοῦ λέοντος».
.                   Ἡ Τουρκία τί προσπαθεῖ ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια;  Νὰ γίνει μεγάλη περιφερειακὴ δύναμη. Ὅμως «ὁμοιάζει μὲ νάνον ἀνορθούμενον ἐπ’ ἄκρων ὀνύχων καὶ τανυόμενον νὰ φθάσει εἰς ὕψος καὶ φανῆ καὶ αὐτὸς γίγας». Ὁ μεγάλος Παπαδιαμάντης, στὸν «Λαμπριάτικο ψάλτη» του, μᾶς βοηθᾶ.  (Ἂν καὶ ἀναφέρεται στοὺς «Γραικύλους τῆς σήμερον», δανείζομαι τὴν φράση του, γιατί ταιριάζει στὴν περίπτωση). Μοιάζει – ἡ Τουρκία – μὲ νάνο, ὁ ὁποῖος «τανύεται», «τανιέται» λέμε στὸ χωριό μου στὴν Πιερία, πατᾶ στὰ νύχια του, ὥστε νὰ δείχνει ψηλότερος, νὰ φανεῖ καὶ αὐτὴ γίγας.
.                       Τὰ τελευταῖα χρόνια, μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν ἐπηρμένο Ἐρντογάν, ὀνειροφαντάζεται ὀθωμανικὲς αὐτοκρατορίες, ἐπιδίδεται σὲ κινήσεις ἐκφοβισμοῦ τῶν γειτόνων του. Βρῆκε κράτη σπαρασσόμενα ἀπὸ ἐμφύλιες συρράξεις, Συρία, Ἰράκ, Λιβύη, καὶ βυσσοδομεῖ. Συνεπικουρούμενος ὁ χιτλερίσκος Τοῦρκος ἀπὸ τὰ ἐλεγχόμενα καὶ κατατρομοκρατημένα ΜΜΕ  τῆς χώρας του, ἀπειλεῖ, βομβαρδίζει, στέλνει ἀργυρώνητους βασιβουζούκους καὶ ἐγκληματίες, ποὺ στρατολογεῖ ἀπὸ τὶς ἄτακτες συμμορίες τοῦ “ISIS”, στὰ πεδία τῶν μαχῶν. Μὲ μία φράση: αὐτὴ εἶναι ἡ Τουρκία.  Στόχος του;  Ἡ μερίδα τοῦ λέοντος.
.                       Νὰ σύρει κυρίως τὸν Ἑλληνισμὸ στὸ τραπέζι τῶν διαπραγματεύσεων καὶ νἐπιτύχει αὐτὸ ποὺ συνέβη μὲ τὴν ἀλεποῦ τοῦ μύθου. Νὰ ἀναγκαστοῦμε νὰ παραδώσουμε «γῆ καὶ ὕδωρ» γιὰ νὰ ἀποφύγουμε τὴν συμφορὰ τῆς Συρίας ἢ τῆς Λιβύης. Ἐξ ἄλλου ἔτσι πρόδωσαν τὴν Μακεδονία οἱ προηγούμενοι λεηλάτες τῆς ἱστορίας μας. Ἡ Τουρκία διακαῶς ἤθελε νὰ ὀνομαστοῦν τὰ Σκόπια, Μακεδονία.  Πάντοτε ἔτσι τὰ ὀνόμαζαν, γιὰ νὰ προκαλέσουν, νὰ ὑποθάλψουν τὴν διχόνοια καὶ τὸ αἴσθημα ἡττοπάθειας τοῦ λαοῦ μας, νὰ φανοῦν στὰ μάτια τῶν Σκοπιανῶν, εὐεργέτες τους. Βρέθηκαν οἱ ἐφιάλτες γιὰ τὴν βρωμοδουλειά, ὑποτάχθηκαν στὴν λογικὴ καὶ τὶς ἀπειλὲς τοῦ ψευτολέοντος ἢ καλύτερα μυρμηγκολέοντος. Μὲ ἀπύθμενη δειλία, «μοίρασαν», ξεπούλησαν, πρόδωσαν τὴν Μακεδονία, γιὰ νὰ ἐξευμενιστεῖ τὸ θηρίο.  Καὶ ἔκτοτε ἀποθηριώθηκαν οἱ Τοῦρκοι.  Κατάλαβαν ποιοὺς ἔχουν ἀπέναντί τους. Ἐφ’ ὅσον εἶναι ἱκανοὶ νὰ ξεπουλήσουν «ὅσια καὶ ἱερά», ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ δειλούς, ὁπότε μποροῦμε, ἀμαχητί, νὰ κερδίσουμε πολὺ περισσότερα.
.                  Ὁ Θουκυδίδης μᾶς τὰ ἔχει πεῖ αὐτά. Γράφει στὸ Α´, 140, γιὰ τὸ περίφημο «Μεγαρικὸ ψήφισμα». «…..Εἰ ξυγχωρήσετε καὶ ἄλλο το μεῖζον εὐθὺς ἐπιταχθήσεσθε ὡς φόβῳ καὶ τοῦτο ὑπακούσαντες». Δηλαδή, ἂν ὑποχωρήσετε, στὶς ἀπαιτήσεις τῶν Σπαρτιατῶν, ἀμέσως καὶ ἄλλο μεγαλύτερο θὰ σᾶς ἐπιβάλουν, ἀφοῦ, ἐξ αἰτίας τοῦ φόβου σας ὑπακούσατε σὲ τοῦτο…». (Οἱ Ἀθηναῖοι «ποιήσαντες ἐκκλησίαν», ἔπρεπε νὰ ἀποφασίσουν ἂν θὰ ὑποχωρήσουν στὶς προκλήσεις τῶν Σπαρτιατῶν, ὥστε νὰ ἀνακαλέσουν «τὸ Μεγαρέων ψήφισμα» ἢ νὰ δεχθοῦν πόλεμο. Οἱ πλεῖστοι ἔλεγαν, οἱ συνήθεις ἐνδοτικοί, ποὺ μιλοῦν γιὰ «μοναχοφάηδες» – Κοτζιᾶς-  ὅλα αὐτὰ ποὺ προκρίνει ἡ «προοδευτικὴ διανόησις» τύπου Βερέμη, Ρεπούση καὶ λοιποί, ἔλεγαν, λοιπόν, νὰ ὑποχωρήσουν, ὥστε νὰ μὴν γίνει πόλεμος. Γιὰ ἕνα «ψωρονήσι», τὸ Καστελόριζο νὰ πολεμήσουμε;).
.                   Χρόνια τώρα, οἱ τετρομαγμένες κυβερνήσεις, ὑποχωροῦν. (Πλὴν τῆς Μακεδονίας, τὸ μεγαλύτερο ἔγκλημά τους εἶναι ἡ “φιλοξενία” τῶν λαθρομεταναστῶν. Μία ὁλόκληρη στρατιὰ τοῦ Ἐρντογὰν στρατωνίζεται στὴν πατρίδα μας. Φανατικοὶ μωαμεθανοὶ ποὺ ἐν μιᾷ νυκτὶ θὰ μετατραποῦν σὲ ἀσύντακτο ἀσκέρι ποὺ θὰ παραλύσει τὸ ἐναπομεῖναν ἠθικό τοῦ λαοῦ. Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς λυπηθεῖ. Κυριολεκτικά…).
.                             Καὶ ἡ Τουρκία, εὐθύς, ἀμέσως, ἀπαιτεῖ «καὶ ἄλλον τί μεῖζον».  Καὶ φτάσαμε, ἐξ αἰτίας τῶν ἐγκληματικῶν καὶ προδοτικῶν ὑποχωρήσεων, νὰ διακυβεύεται ἡ τύχη, ἡ μοίρα τοῦ ἔθνους μας.  Οἱ Γραικύλοι τῆς σήμερον, ἀπαντοῦν:  Τί θέλετε πόλεμο;  Ἡ ἀπάντηση ἔρχεται καὶ πάλι ἀπὸ τὸ παρελθόν:  «Πόλεμος ἔνδοξος, εἰρήνης αἰσχρᾶς, αἱρετώτερος»….

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

ΚΛΕΙΔΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΙΣ ΘYΡΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡIΑΣ (Δ. Νατσιός) «Σ᾽τοῦ Λαχανᾶ καὶ σ᾽τοῦ Κιλκὶς τὴν ὁλόμαυρη ράχη»

Μετ τος ναούς, κλειδώνουν κα τς θύρες τς στορίας

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Σ᾽τοῦ Κιλκὶς τὴν ὁλόμαυρη ράχη
περπατώντας ἡ Δόξα μονάχη
μελετᾶ τὰ λαμπρὰ παλληκάρια
καὶ στὴν κόμη στεφάνι φορεῖ
γινωμένο ἀπ’ ὀλίγα χορτάρια
πού ᾽χαν μείνη στὴν ἔρημη γῆ».

.                         Διαβάζω ἀπὸ τὸ βιβλίο “Ἀθάνατη Ἑλλὰς” τοῦ Δ Καλλιμάχου, αὐτόπτου μάρτυρος καὶ “ἐθελοντοῦ ἱεροκήρυκος τῆς Ε´ Μεραρχίας”, γιὰ τὴν ἔνδοξη μάχη τοῦ Κιλκίς: “ Ἐκεῖ πρὸς τὰ χαρακώματα ἕνας φαντάρος μας βαρέως πληγωμένος, ὁ ὁποῖος μετ᾽ ὀλίγον δὲν θὰ διέφευγε τὸ μοιραῖον, ἀπὸ τὰς φλόγας τῶν καιομένων σπαρτῶν ποὺ ὁλονὲν τὸν ἐπλησίαζαν, λέγει πρὸς τὸν συνάδελφόν του ποὺ ἐπῆγε νὰ τὸν βοηθήση:
-Ἄφησέ με, δὲν θέλω τίποτε. Ἐγὼ τώρα θὰ λέγω νῦν ἀπολύεις… ἀπάνω τους. Ἐπάνω τους, σὺ πάρε μόνον τὶς μπαλάσκες μου καὶ ρίξε καὶ τὶς δικές μου σφαῖρες γιὰ μνημόσυνο. Νά, καὶ τὸ παγούρι μου, ἔχει λιγάκι νερὸ νὰ δροσίσεις τὸ λαρύγγι σου καὶ τὸ φλογισμένο λιανοντούφεκό σου. Χτυπᾶτε τους…. καὶ ἔπεσε…”. (Σελ. 61).
.                  Ἡ μάχη τοῦ Κιλκὶς διεξήχθη ἀπὸ τὶς 19 ἕως τὶς 21 Ἰουνίου τοῦ 1913.  Τὸ πεδίον τῆς μάχης, τὰ σιταροχώραφα τοῦ Κιλκίς, εἶχαν πιάσει φωτιὰ ἀπὸ τὰ πυρὰ καὶ τὶς ὀβίδες. Οἱ βαριὰ τραυματισμένοι πολεμιστές, δὲν πέθαιναν ἀπὸ τὰ τραύματα. Ὄχι. Καίγονταν ζωντανοί. Σῶμα τραυματιοφορέων δὲν ὑπῆρχε. Φώτιζαν μὲ τὸ πληγωμένο κορμί τους τὴν ἱστορία καὶ φώναζαν: “Χαλάλι γιὰ τὴν Πατρίδα”. 10.000 νεκροὶ ἀξιωματικοὶ καὶ στρατιῶτες, γιὰ τόσους μιλᾶ ὁ Δημ. Καλλίμαχος κατὰ τὴν τριήμερο ἐποποιΐα τοῦ Κιλκὶς –Λαχανᾶ.
.                         Κα βρέθηκαν χέρια προδοτν πο μετ π κατ χρόνια ξεπούλησαν μ τν μελάνι μίας πογραφς, ατ τς καρδις τ πύρωμα κα τ αμα το νθο το Γένους μας. “Βόρεια Μακεδονία”, τ γράφω κα “καπνίζουν τ μάτια μου π ργή”. Τὸ ἀκούω ἀπὸ τοὺς πρώην καὶ νῦν νεκροθάφτες τῆς Μακεδονίας μας κα λο τ δημοσιογραφικ κηφηναρι πο τος δορυφορε καὶ καταθλίβομαι.
.                         Ἕνα ἀπέραντο «Ἐθνικὸ Νεκροταφεῖο», ποὺ κρύβει στὰ σπλάχνα του τὰ κορμιὰ χιλιάδων παλληκαριῶν, εἶναι ὁ τόπος μας. Καὶ πάνω στὰ κορμιὰ αὐτὰ στήθηκαν τὰ θεμέλια αὐτῆς τῆς πόλης. Καὶ τὸ σιτάρι ποὺ φτιάχνει τὸ ψωμί μας, θεριεύει καὶ μεστώνει ρουφώντας ἀπὸ τὴ γῆ αἷμα ἀντὶ γιὰ νερό. Κάθε λόφος γύρω μας κι ἕνας «κρανίου τόπος». Κάθε χωράφι κι ἔνας «ἀγρὸς αἵματος…
.                         Τὰ πρῶτα χρόνια, τ᾽ ἀλέτρια ποὺ ὄργωναν τὴ γῆ, ἔφερναν στὴν ἐπιφάνεια λευκὰ κόκκαλα ”κόκαλα Ἑλλήνων ἱερά”, ἀντάμα μὲ σκουριασμένες ξιφολόγχες καὶ δερμάτινες παλάσκες, περασμένες σὲ ζωστῆρες ποὺ ἔζωναν, κάποτε λυγερὰ σώματα παλληκαριῶν. Κι ὅλοι μας λίγο – πολύ, ἔχουμε νὰ θυμόμαστε πὼς κάποτε, σκάβοντας τὶς αὐλὲς τῶν σπιτιῶν μας εἴχαμε βρεῖ σκουριασμένα ὄπλα κι ἀνθρώπινα κρανία…
.                         Θυμᾶμαι τοὺς πρώτους περιπάτους ποὺ κάναμε μὲ τὸ σχολεῖο ἐκεῖ κοντὰ στοὺς πρόποδες τοῦ Ἀη- Γιώργη. (Λόφος ποὺ δεσπόζει στὴν πόλη τοῦ Κιλκίς, μὲ ὁμώνυμο μεταβυζαντινὸ ναό). «Ἡ δασκάλα μᾶς ἔλεγε ὅτι οἱ παπαροῦνες στὸν τόπο μας, εἶναι πιὸ κόκκινες ἀπὸ ἀλλοῦ, γιατί παίρνουν τὸ χρῶμα τους ἀπὸ τὸ αἷμα τῶν σκοτωμένων παλληκαριῶν. Κι ἐμεῖς διστάζαμε νὰ τὶς κόψουμε, ἀπὸ φόβο, μήπως καὶ ματώσουμε τὰ χέρια μας…» (Σ. Λίβας, μετέπειτα στρατιωτικὸς γιατρός, μαθητὴς στὸ Κιλκὶς τὴν δεκαετία τοῦ ᾽30, στὸ βιβλίο του «Ἡ παλιά, μικρή μας πόλη». Σὲ κείμενο μὲ τίτλο «οἱ Μαχητὲς τοῦ Κιλκίς», σελ. 179).
.                         Φέτος “οἱ παπαροῦνες στὸν τόπος μας” δὲν ματώνουν. Φέτος δακρύζουν. Εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ δὲν θὰ τιμηθοῦν τὰ λαμπρὰ παλληκάρια, οἱ ἀθάνατοι  Κιλκισιομάχοι , μὲ παρέλαση καὶ ἐκδηλώσεις. Ἐκεῖνοι καίγονταν ζωντανοί, λαβωμένοι μὲς στὰ στάχυα, λαμπάδες ἐλευθερίας, ἀτρόμητοι, ἄφοβοι, πραγματικοὶ Ἕλληνες.
“Τρεῖς μέρες κάνουν πόλεμο
Τρεῖς μέρες καὶ τρεῖς νύχτες
Χωρὶς ψωμί, χωρὶς νερὸ
Χωρὶς ὕπνο στὸ μάτι”, ὅπως τραγουδᾶ ἡ λαϊκὴ μούσα σὲ ἕνα κολοκοτρωναίικο στιχούργημα. Τρεῖς μέρες ποὺ ἔκριναν τὴν τύχη ὄχι μόνον τῆς Μακεδονίας, ἀλλὰ καὶ τῆς Ἑλλάδος ὅλης.
.                         Μετὰ τὶς θύρες τῶν ἐκκλησιῶν, κλείνουν καὶ οἱ θύρες τῆς ἱστορίας. Μετὰ τὴν ἀσέβεια στὸν Χριστὸ καὶ τοὺς ἁγίους του, ἦρθε ἡ σειρὰ καὶ τῶν ἡρώων νὰ καταφρονηθοῦν. Δύο εἰκονοστάσια ἔχει τούτη ἡ Πατρίδα. Τὸ εἰκονοστάσι τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὰ μυρόβλυτα λείψανα τῶν ἁγίων καὶ τὸ εἰκονοστάσι τοῦ Γένους μὲ τὰ κόκκαλα τὰ ἱερὰ  τῶν Ἑλλήνων. Αὐτὰ λατρεύει, αὐτὰ προσκυνᾶ, αὐτὰ τιμᾶ καὶ σέβεται. Αὐτὰ εἶναι ἡ Ἑλλάδα, χάρις σ᾽ αὐτὰ ζεῖ, ἀναπνέει καὶ πορφυρώνει τὶς παπαροῦνες της. Φέτος, πρώτη φορά, δὲν λιτανεύτηκε ὁ Ἐπιτάφιος, δὲν συνοδέψαμε, ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, τὸν Ἐσταυρωμένο Σωτήρα μας. Φέτος πρώτη φορὰ δὲν θὰ λιτανεύσουμε τὴν σημαία μας, δὲν θὰ παρελάσει “τὸ ποτάμι τῆς ζωῆς” γιὰ νὰ τιμήσει τὸ ἀθάνατο ποτάμι τῆς τιμῆς.
.                         Στὶς παραλίες, στὶς καφετέριες, στὰ ποικιλώνυμα κέντρα διασκεδάσεως  Μυκόνου καὶ λοιπῶν νήσων, ἀγκαλιά, καὶ βέβαια οἶκοι ἀνοχῆς, ὁ ἕνας πάνω στὸν ἄλλο. Ἐκεῖ ὁ ἰὸς τρέμει καὶ ἐξαφανίζεται. Μόνο στοὺς ναοὺς καὶ στὶς παρελάσεις θεριεύει καὶ ἐξαπλώνεται. Ὅπου Πίστη καὶ Πατρίδα, νοσοφοβία καὶ σκληρὲς ἀπαγορεύσεις. Ὅπου γλέντι καὶ χαρά, πεδίον ἐλεύθερο καὶ κανεὶς φόβος
Ρωτῶ: Ἂν παρήλαυναν μόνο τὰ ἀγήματα τῶν σημαιοφόρων καὶ παραστατῶν, σύλλογοι καὶ στρατὸς τηρώντας τὶς περιβόητες “ἀποστάσεις ἀσφαλείας”, τί πρόβλημα θὰ ὑπῆρχε; Κι ἂν ὁ κόσμος παρακολουθοῦσε ἀριὰ ἀριά, τί θὰ γινόταν; Τίποτε.
.                         Δὲν ξέρω, ὅμως πολὺ φοβᾶμαι πὼς μὲ τὸ πρόσχημα τοῦ ἰοῦ, δὲν θὰ ξαναδοῦμε οὔτε παρελάσεις οὔτε πρωινὴ προσευχὴ στὸ σχολεῖο οὔτε ἐθνικὲς ἢ θρησκευτικὲς ἐκδηλώσεις μὲ συμμετοχὴ τοῦ λαοῦ. Αὐτὰ ποὺ μελετοῦσαν τόσα χρόνια οἱ ἐθνομηδενιστὲς καὶ ἐκκλησιομάχοι,  νὰ καταργηθεῖ ὅ,τι ἀφορᾶ τὰ τζιβαϊρικά μας τὰ πολυτίμητα, τὴν Πίστη καὶ τὴν Πατρίδα. Τὸ μεγάλο μας ἀμυντήριο ποὺ λέγεται μνήμη, αὐτὸ ποὺ μᾶς κράτησε στοὺς αἰῶνες μὲ τὴν πληθυντική, τὴν διαχρονικὴ ψυχή του, τὸ “ἐμεῖς” τοῦ Μακρυγιάννη, καταργεῖται.
.                         Νὰ κλείσω, τιμώντας τοὺς ἥρωες τῆς μάχης τοῦ Κιλκίς, μὲ τοὺς στίχους τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ Κωστῆ Παλαμᾶ, ποὺ τοὺς ἀπήγγειλε τὸ 1928, κατὰ τὰ ἀποκαλυπτήρια του μνημείου ποὺ δεσπόζει στὸ ἡρῶον της μάχης. Ὁ ὕμνος ὀνομάζεται «ἡ Πατρίδα στοὺς νεκρούς της».
Νά, πῶς τελείωνε ὁ ποιητής:
« –  Παιδιά μου, ὅσοι, προφῆτες μου, στρατιῶτες, ἀρχηγοί,
σὰν τὰ λιοντάρια στήσατε κορμιὰ καὶ σὰν τὰ κάστρα,
καὶ μέσ’ στὴ μακεδονικὴ ματοθρεμμένη γῆ
βάλατε τὴν εἰκόνα μου φερτὴ σὰν ἀπὸ τ᾽ ἄστρα
σ᾽τοῦ Λαχανᾶ καὶ σ᾽τοῦ Κιλκὶς τὴν ἐκκλησιὰ τὴν πλάστρα,
πνοὲς κι ἂν πλανάστε σ’ ἄλλη ζωή, λείψανα κι ἂν κοιμάστε,
σᾶς λειτουργῶ στὴ δόξα μου. Μακαρισμένοι νά ᾽στε».

 

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε