Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Δημ. Νατσιός

ΝΑ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΝΑΛΗΨΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ… «Ἡ κρίση, ἡ πραγματική, εἶναι οἱ ἴδιοι οἱ ἄθεοι καὶ κακόσχολοι τζιτζιφιόγκοι, ποὺ βυθίζουν τὸν λαὸ ἀπὸ τραγωδία (προδοσία τῆς Μακεδονίας) σὲ τραγωδία (φονικὲς πυρκαγιές)» (Δ. Νατσιός)

Ν τί σημαίνει νάληψη πολιτικς εθύνης…

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.             Παρακολουθήσαμε, ὅσοι ἀκόμη ἀντέχουμε, τὸ λεγόμενο «ὑπουργικὸ συμβούλιο», ἀκούσαμε τὴν ἀγραβάτωτη ἀνικανότητα νὰ ψελλίζει καὶ νὰ σιαλίζει, μὲ κατεβασμένα τὰ μοῦτρα, κάτι ἀερόφουσκες, περὶ πολιτικῆς εὐθύνης.
.           Τὰ γνωστὰ κούφια καρύδια, δηλαδή…
Τί σημαίνει ἀνάληψη πολιτικῆς εὐθύνης;
.           Ἀπαντῶ.
.           18 Ἀπριλίου 1941. Μεγάλη Παρασκευή. Οἱ Γερμανοί, οἱ κτηνάνθρωποι τοῦ Χίτλερ, δηώνουν, λεηλατοῦν καὶ δολοφονοῦν τὴν Πατρίδα μας. Ὁ διαπρεπής, ἐντιμότατος καὶ εὔθικτος πρωθυπουργὸς Ἀλέξανδρος Κοριζής, μετὰ τὴν συνεδρίαση τοῦ ὑπουργικοῦ συμβουλίου, πῆγε στὸ σπίτι του καὶ αὐτοκτόνησε. Δὲν ἄντεξε τὸ στίγμα, ἐπὶ πρωθυπουργίας του, μετὰ ἀπὸ 120 ἔτη ἡ Πατρίδα νὰ σκλαβωθεῖ. Δὲν παραιτήθηκε, αὐτοκτόνησε.
.             Θὰ ἀντιτείνει κάποιος: Ἔπρεπε νὰ αὐτοκτονήσει ὁ ἀγραβάτωτος πρώην καταληψίας;
Ὄχι. Ἀλλὰ νὰ παραιτηθεῖ.
Τί σημαίνει ἀνάληψη πολιτικῆς εὐθύνης ἀπὸ πρωθυπουργό;
.         Ἕτερο παράδειγμα.
.         8 Νοεμβρίου 1901. Μπροστὰ στὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν, γίνονται συγκρούσεις ἀνάμεσα σὲ διαδηλωτὲς καὶ τὴν ἀστυνομία.
.         Τὰ γεγονότα ἐκεῖνα πέρασαν στὴν ἱστορία ὡς «Εὐαγγελιακά», γιατί ἀφορμή τους ὑπῆρξε ἡ μετάφραση τοῦ Εὐαγγελίου στὴν δημοτικὴ γλώσσα. Ἡ ἀφορμή, γιατί οἱ αἰτίες ἦταν βαθύτερες καὶ κυρίως ἡ σύγκρουση Γερμανίας καὶ Ρωσίας γιὰ τὴν ἐπιρροὴ στὰ Βαλκάνια.
.             Τέλος πάντων, κατὰ τὴν διάρκεια τῶν ταραχῶν, τρεῖς φοιτητὲς καὶ ἑπτὰ πολίτες πέφτουν νεκροὶ ἀπὸ σφαῖρες ἀστυνομικῶν καὶ τραυματίζονται ὀγδόντα περίπου ἄνθρωποι. Στὶς 10 Νοεμβρίου τοῦ 1901, ὁ πρωθυπουργὸς Γεώργιος Θεοτόκης, σὲ θυελλώδη συνεδρίαση τῆς Βουλῆς, κερδίζει ψῆφο ἐμπιστοσύνης. Ὅμως τὴν ἑπομένη ἡμέρα, γιὰ λόγους εὐθιξίας, ὑπέβαλε τὴν παραίτησή του. Δὲν παραιτήθηκε ὁ ὑπουργὸς ἀλλὰ ὁ πρωθυπουργός, ὁ ὁποῖος ποτὲ δὲν ἔδωσε διαταγὴ νὰ πυροβοληθοῦν οἱ διαδηλωτές. Ἀνάληψη πολιτικῆς εὐθύνης γιὰ τὸν Θεοτόκη σήμαινε παραίτηση. Δὲν μποροῦσε νὰ ἀντέξει τὸ βάρος τῶν δέκα ἀδικοχαμένων πολιτῶν. Ἐδῶ ξεπερνοῦν τοὺς ἑκατό…
.               Πρὶν προχωρήσω σὲ ἄλλες ἀναλήψεις γενναίας καὶ πραγματικῆς πολιτικῆς εὐθύνης, νὰ σημειώσω κάτι γιὰ τὴν λέξη «εὐθύνη» καὶ τὴν ἱστορία της. Ἐτυμολογικῶς ἡ λέξη παράγεται ἀπὸ τὸ ρῆμα εἶμι ψιλ κα περισπωμένη), ποὺ σημαίνει πορεύομαι, θὰ ἔλθω. Ἀπὸ τὸ θέμα αὐτοῦ τοῦ ρήματος, παράγεται καὶ τὸ ἐπίθετο ἰθύς, εὐθύς, ποὺ εἶναι ὁ ἴσιος, ὁ εὐθὺς χαρακτήρας, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν στρεψόδικο. Εὐθύνη σημαίνει ἰθύνω, δηλαδή, ἰσιάζω, διευθύνω εἰς λογοδοσίαν, φέρω, διοικῶ. (ὁ ἰθύνων νοῦς). Ἀναλαμβάνω τὴν εὐθύνει σημαίνει ὅτι κυβερνῶ, εἶμαι ὑπεύθυνος (ὑπο+ευθύνη), ἔχω τὴν δυνατότητα ἐπιλογῶν, ἀλλιῶς εἶμαι ἀνεύθυνος.
.             Τώρα. Στὴν ἀρχαία ἀθηναϊκὴ δημοκρατία ὅλοι οἱ ἀξιωματοῦχοι ὑποβάλλονταν σὲ «δοκιμασία» στὴν βουλή, πρὶν ἀνακηρυχθοῦν, ἐλέγχονταν ἡ ἱκανότητα καὶ τὸ ἦθος τους. Ἀλλὰ καὶ ὅταν τελείωνε ἡ θητεία τους ἔπρεπε νὰ λογοδοτήσουν γιὰ τὰ πεπραγμένα τους καὶ κυρίως ἐκεῖνοι, ποὺ διαχειρίζονταν δημόσιο χρῆμα. Ἦταν ἡ περίφημη «εὐθύνα» (καὶ ὅλοι διακατέχονταν ἀπὸ τὸν τρόμο τῆς εὐθύνης-«τρέμων τῆς εὐθύνης, ἀπολύσαι», γράφει ὁ Ἀριστοφάνης στὶς «Σφῆκες», στ. 571).
.             Ὁ ἀξιωματοῦχος ἔπρεπε, τελειώνοντας τὴν θητεία του, νὰ εἶναι «μὴ πλησιώτερος ἀλλὰ ἐνδοξότερος» κατὰ τὸν Ἰσοκράτη. Μάλιστα κατὰ τὸν Ἀριστοτέλη στὸ ἔργο του «Ἀθηναίων Πολιτεία» (σ. 69.10), ὑπῆρχαν καὶ δέκα ἄνδρες, οἱ εὔθυνοι -«κληροῦσι καὶ εὐθύνους ἕνα τῆς φυλῆς ἑκάστης», ποὺ ἐπιτηροῦσαν καὶ δίκαζαν τὰ … λαμόγια καὶ τὶς κοπριὲς τῆς ἐποχῆς. Ὅσοι καταδικάζονταν γιὰ ἀτασθαλίες καὶ ἐγκληματικὲς πράξεις, χαρακτηρίζονταν «ἄτιμοι».
.           Καὶ ἡ «ἀτιμία» ἰσοδυναμοῦσε μὲ ἠθικὴ ἐκμηδένιση, παρεμφερῆ μὲ τὸν θάνατο. Μὲ διασυρμὸ μάλιστα ἀπειλοῦνταν ὄχι μόνον οἱ ἴδιοι ἀλλὰ καὶ τὰ παιδιά τους. Ἡ ἀπειλὴ τῆς «ἀτιμίας» γιὰ ὁλόκληρη τὴν οἰκογένεια χαλιναγωγοῦσε τοὺς φαύλους γεννήτορες. Μὲ βάση τὰ ἀρχαῖα δεδομένα, ἆραγε εἶναι ἢ δὲν εἶναι «ἄτιμοι» οἱ σημερινοὶ ἀξιωματοῦχοι;
.           Ἀνύπαρκτοι, ἀνίκανες μετριότητες, ποὺ στήνουν φθηνὲς παραστάσεις, βάζοντας καὶ βγάζοντας γραβάτες, ἐνῶ ὁ λαὸς «τηγανίζεται» ἀπὸ τὴν φρίκη.
.           Ἂς ἐπανέλθουμε, ὅμως, σὲ παραιτήσεις πρωθυπουργῶν γιὰ λόγους εὐθιξίας καὶ πολιτικῆς τιμιότητας.
.         18 Αὐγούστου 1950. Κυβέρνηση συνεργασίας μὲ πρωθυπουργὸ τὸν σπουδαῖο Νικόλαο Πλαστήρα. Πράος ἄνθρωπος καὶ εὐθὺς χαρακτήρας ὁ Πλαστήρας, προωθεῖ «μέτρα εἰρηνεύσεως» τοῦ τόπου καὶ προτείνει τὴν κατάργηση τῆς θανατικῆς ποινῆς. Δὲν πέρασε καὶ παραιτήθηκε, διότι ὅπως δήλωσε στὴν Βουλή, «ἐδημιουργήθη κυβερνητικὴ κρίσις, διότι εἰς μίαν θρησκευτικὴν ἑορτὴν ἐπανέλαβα τὸ εἰρήνη ὑμῖν τοῦ Ἰησοῦ, διὰ τὸ ὁποῖο Ἐκεῖνος κατεδικάσθη ἀπὸ τοὺς τότε Γραμματεῖς καὶ Φαρισαίους». (Θὰ τὸ γράψω κι ἂς φανεῖ ἁπλοϊκό: Ὁ Πλαστήρας ἦταν πιστὸς ἄνθρωπος, μὲ ἦθος ὀρθόδοξο. Καημὸ τὸ ἔχω καὶ πολλοὶ ἄλλοι ν δομε πρωθυπουργ τς λλάδας, ποος ν βγε στ βμα τς Βουλς κα ν πε, κάνοντας τν σταυρό του, «δι’ εχν τν γίων Πατέρων μν, Κύριε ησο Χριστέ, λέησον κα σσον μς». Ατ κα τίποτε λλο. Βαρεθήκαμε, σιχαθήκαμε τος θεους, τος λιβάνιστους, τος μασόνους, τος νεοεποχίτες μ γκουρο κα στρολόγους κα λοιπος κακόσχολους τζιτζιφιόγκους, πο βλέπουν τν κκλησία ς κλογικ κάλπη. ).
.               Θρηνοῦμε ὅλοι μας γιὰ τὸ μεγάλο κακὸ στὴν Ἀττική. Θρηνοῦμε καὶ θλιβόμαστε γιὰ τὴν δύσμοιρη Πατρίδα μας. Διαλυμένο κράτος. Χωρὶς ἡγεσία πολιτική, στρατιωτικὴ καί, ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ, ἐκκλησιαστική. Σάβανα, ποὺ δὲν ἀφήνουν τὴν Πατρίδα νὰ ἀναπνεύσει εἶναι ὅλες οἱ ἀγραβάτωτες, καὶ μή, μετριότητες. Μέσα στὶς εὐφρόσυνες, γι’ αὐτοὺς αὐταπάτες, ἑτοίμαζαν γιορτὲς γιὰ τὴν δῆθεν ἔξοδο ἀπὸ τὴν κρίση. Ἡ κρίση, ἡ πραγματική, εἶναι οἱ ἴδιοι ποὺ βυθίζουν τὸν λαὸ ἀπὸ τραγωδία (προδοσία τῆς Μακεδονίας) σὲ τραγωδία (φονικὲς πυρκαγιές).
.         Δάσκαλος σὲ μικρὰ παιδιὰ εἶμαι καὶ τὰ βλέπω, ὅταν περιπέσουν σὲ κάποιο ἐλάχιστο παράπτωμα, μία ἀνώδυνη ἀταξία, σκύβουν τὸ κεφάλι καὶ τὸ πρῶτο πράγμα ποὺ λένε εἶναι: «Συγγνώμη, κύριε». Τοῦτοι οἱ ἀναιδεῖς πτωχοαλαζόνες δὲν τὸ ἔπραξαν. Αὐτὸ δὲν θὰ ξεχαστεῖ, ὅταν ἀναλάβει ὁ λαὸς τὴν πολιτικὴ εὐθύνη καὶ γλυτώσουμε γιὰ πάντα ἀπὸ τὴν κρίση, τὸν πολιτικὸ κόσμο καὶ ὑπόκοσμο…

 

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Advertisements

Σχολιάστε

«ΧΤΥΠΑΤΕ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ, ΩΡΕ!», Ἰωάννης Βελισσαρίου (Δημ. Νατσιός)

ωάννης Βελισσαρίου:
Χτυπ
τε τους μ τς πέτρες, ρέ! 

γράφει ὁ Δημ. Νατσιός

.             Νὰ ἀπαντήσουν οἱ δωσίλογοι, οἱ προδότες ὄχι στὰ ὄργανά τους, τὰ κομματικά, ἀλλὰ στὶς ἱερὲς σκιὲς τῶν ἡρώων  τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων. Μὲ τὶς πέτρες πολεμοῦσαν οἱ ἀετοί μας, γιὰ νὰ διώξουν τοὺς προγόνους τῶν σκοπιανῶν, τοὺς κομιτατζῆδες. Μὲ τὶς πέτρες…Θὰ βγοῦν ἀπὸ τὰ μνήματα καὶ θὰ θρηνοῦν γιὰ τὴν κατάντιά μας…
.             Τὸ παρὸν ἄρθρο εἶναι ἀφιερωμένο σ’ ἕναν ἄγνωστο ἥρωα. Σ’ ἕναν ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς χιλιάδες, ποὺ ὅταν τὸ καλέσει ἡ στιγμή, φανερώνουν τὴν ξεχωριστὴ ψυχική τους ἁρματωσιά. Σπαρμένη ἡ ἡρωοτόκος ἑλληνικὴ γῆ μὲ τὰ κόκκαλα τὰ ἱερὰ τέτοιων ἀνθρώπων. Τέτοιοι ἀντρειωμένοι, ποὺ ὁ θάνατός τους θάνατος δὲν λογιέται, ἀνάγκασαν τὸν ποιητὴ νὰ πεῖ πὼς ὅταν θέλουμε νὰ καυχηθοῦμε, τέτοιους βγάζει τὸ ἔθνος μας, θὰ λέμε. Γιὰ τὸν ταγματάρχη Ἰωάννη Βελισσαρίου ὁ λόγος, ποὺ ἡ προτομή του κοσμεῖ καὶ τὸν λόφο τῆς ἔνδοξης μάχης τοῦ Κιλκίς. Γόνος πλούσιας οἰκογένειας, γεννιέται τὸ 1861 στὴν Κύμη τῆς Εὐβοίας. Μεγαλώνει σὲ μία ἐποχὴ ποὺ ἡ Ἑλλάδα, ἐξαρτημένη, ἀνάπηρη καὶ ὑποτελὴς στοὺς ξένους, προσπαθεῖ νὰ ἁπλωθεῖ, νὰ μεγαλώσει τὰ ἀξιοθρήνητα σύνορά της, τὰ ἐδαφικὰ ψιχία ποὺ τῆς παραχώρησαν οἱ κακουργηματικὲς Μεγάλες Δυνάμεις.
.             Πνίγεται ὅμως ὁ ἀγωνιστικὸς δυναμισμὸς τοῦ λαοῦ, ἐξ αἰτίας τῶν ξενοχειροτονημένων μοναρχιῶν καὶ τῶν διεφθαρμένων κυβερνήσεων. Εἶναι ἡ ἐποχὴ ποὺ σαβανώνει τὴν πατρίδα τὸ δόγμα «τῆς μικρᾶς, ἐντίμου» καὶ ἀξιολύπητης Ἑλλάδος, τὸ ὁποῖο, μετὰ τὴν περίοδο 100 ἐτῶν, ἐπαναλαμβάνεται, γιατί καὶ τώρα μᾶς κυβερνοῦν τὰ ἀπολειφάδια τοῦ παλαιοκομματισμοῦ καὶ τῆς ὑποτέλειας. Ὁ 19ος αἰώνας κλείνει μὲ τὴν συμφορὰ τοῦ ψευτοπολέμου τοῦ 1897. Ἀπὸ τοὺς ἐλάχιστους ποὺ διακρίνονται στὸν ἀτιμωτικὸ αὐτὸ πόλεμο εἶναι ὁ ὑπολοχαγός, τότε, Βελισσαρίου, ποὺ κρατάει τὴν θέση του στὰ στενὰ τῆς Μελούνας, ὅταν ὁλόκληρη ἡ 2η ταξιαρχία ἐγκαταλείπει πανικόβλητη τὸ πεδίο τῆς μάχης.
.             Ἡ συμφορὰ τοῦ ’97 ἀφυπνίζει ὅμως τὴν χώρα. Οἱ Ἕλληνες ἀντιλαμβάνονται πὼς «καλύτερα νὰ τρέχωσι τὸν κόσμον μὲ ἐξαπλωμένην χεῖρα ψωμοζητοῦντες-παρὰ προστάτας νά ’χωμεν» (Κάλβος). Ἡ πατρίδα πρέπει νὰ ὀρθοποδήσει μὲ τὶς δικές της κυρίως δυνάμεις. Ἔτσι ὁ στρατὸς καὶ ὁ στόλος ἀναδιοργανώνονται, τὸ θαῦμα τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων ἀχνοφέγγει. Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1912 ἀρχίζει ἡ ἐπικὴ ἐξόρμηση τοῦ ἔθνους. Στὸ Σαραντάπορο μαθαίνουν ὅλη τὴ «βελισσαρικὴ» ὁρμή. Χωρὶς ὑποστήριξη πυροβολικοῦ ὁρμᾶ κατὰ τῶν Τούρκων, γεγονὸς ποὺ ἀναγκάζει τὸν ἀρχιστράτηγο Κωνσταντῖνο νὰ τὸν ἀποκαλέσει «τρελὸ» καὶ νὰ τοῦ ἀφαιρέσει γιὰ λίγο τὴν διοίκηση τοῦ τάγματός του. (Ὁ Κολοκοτρώνης ἔλεγε πὼς «ὁ κόσμος μᾶς ἔλεγε τρελούς, ὅταν ξεκινήσαμε νὰ κάμουμε τὴν Ἐπανάσταση». «Ὅλα τὰ εἶχα προβλέψει, τὰ εἶχα σκεφθεῖ, ὅλα ἐκτὸς ἀπὸ τὴν τρέλα τῶν Ἑλλήνων», ἔλεγε καὶ ὁ Νικόλαος Ἰβανώφ, ἀντιστράτηγος, διοικητὴς τῆς 2ης Βουλγαρικῆς Στρατιᾶς, μετὰ τὴν ἥττα του στὸ Κιλκίς. Κάποιοι «τρελοί» μᾶς ἀπελευθέρωσαν καὶ κάποιοι «γνωστικοὶ» Γραικύλοι κρατοῦν τὴν Ἑλλάδα βυθισμένη στὴν ἀνυποληψία τῆς «ἑλληνοτουρκικῆς φιλίας»). Τὸ ἄστρο τοῦ ἥρωα, λάμπει στὴν μάχη τοῦ Μπιζανίου, τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1913. Ἐκεῖ ἀκούστηκε γιὰ πρώτη φορὰ τὸ θρυλικὸ σύνθημα τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ «ἀέρα», ἀντικαθιστώντας τὸ στρατιωτικὸ παράγγελμα «ἐμπρὸς διὰ τῆς λόγχης». (Ἐπειδὴ οἱ ὀβίδες τοῦ τουρκικοῦ πυροβολικοῦ «ἔπιαναν ἀέρα», δὲν ἔβρισκαν στόχο, οἱ εὔζωνοι εἰρωνεύονταν αὐτὸ τὸ γεγονός). Ἐκεῖ στὰ Γιάννενα δύο εὐζωνικὰ τάγματα, τοῦ Βελισσαρίου (9ο) καὶ τοῦ Ἰατρίδη, ἀναγκάζουν κυριολεκτικὰ τὸν Τοῦρκο διοικητὴ Ἐσσὰτ πασὰ νὰ παραδώσει τὴν πόλη. Στὸ περιοδικὸ «ΤΟΤΕ», τεῦχος 60ό διαβάζουμε: «Στὶς 3 τὸ πρωὶ τῆς 21ης Φεβρουαρίου τοῦ 1913, ὁ Βελισσαρίου ὁδήγησε ὁ ἴδιος τὴν ἐπιτροπὴ τοῦ Ἐσσὰτ στὸ Γενικὸ Στρατηγεῖο. Ὁ Κωνσταντῖνος μόλις τὸν εἶδε ἀπόρησε. Ὀργισμένος τοῦ λέει: «-τί θέλεις τέτοια ὥρα ἐδῶ; Ποῦ ἄφησες τὸ τάγμα σου»; Ἀπαντᾶ: «Νὰ σᾶς φέρω τὰ Γιάννενα». Κι ὁ Κωνσταντῖνος τοῦ εἶπε εἰρωνικά, νομίζοντας πὼς παραφρόνησε: «Μὲ τὶς μαοῦνες τῆς λίμνης;». «Ὄχι, μὲ τὰ φτερὰ τῶν εὐζώνων μου», ἀπαντᾶ ὁ Βελισσαρίου. Ὁ Διάδοχος βλέποντας τὴν ἐπιτροπὴ τῶν Τούρκων, κατάλαβε τί εἶχε συμβεῖ. «Ἀλήθεια, Βελισσαρίου θέλεις ράπισμα, ἀλλὰ θέλεις καὶ φίλημα, ἀγαπημένε τρελέ», θὰ τοῦ πεῖ συγκινημένος. Λίγο πρὶν ἀπὸ τὸν Δεύτερο Βαλκανικό, θὰ συναντήσει ὁ Βελισσαρίου τὸν αἰχμάλωτο Τοῦρκο φρούραρχο τῶν Ἰωαννίνων Βεχὴπ μπέη σὲ μία ἔπαυλη στὴν Κηφισιά. «Μοῦ ἔκαμε μεγάλη ἐντύπωση ἡ γενναιότητά σας», εἶπε ὁ Τοῦρκος στρατηγὸς σὲ ἄψογα ἑλληνικά. «Θὰ μποροῦσε ὅμως νὰ εἴχατε φονευθεῖ ἢ καὶ νὰ αἰχμαλωτιστεῖ μὲ τὸ παράτολμο ἐκεῖνο ἐγχείρημά σας, νὰ εἰσχωρήσετε πίσω ἀπὸ τὶς γραμμὲς τοῦ τουρκικοῦ στρατοῦ». Ἀπαντᾶ ὁ ἀνδρεῖος ἀξιωματικός: «Νὰ φονευθῶ ναί, ἀλλὰ νὰ αἰχμαλωτισθῶ, αὐτὸ δὲν θὰ συνέβαινε ποτέ».

.             Στὴν μάχη τοῦ Κιλκὶς πολεμοῦν πλάι πλάι οἱ μονάδες τοῦ συνταγματάρχη Ἰωάννη Παπακυριαζῆ καὶ τοῦ ταγματάρχη Ἰωάννη Βελισσαρίου. Οἱ δύο ἄντρες εἶναι συγγενεῖς, «μπατζανάκια». Μεταξύ τους ἁμιλλῶνται ποιὸς θὰ ἐπιδείξει τὴν μεγαλύτερη γενναιότητα. Σημειώνει ὁ στρατηγὸς Πάγκαλος στὰ «ἀπομνημονεύματά» του. «…Ἤρξατο τότε σφοδρότατος καταιγισμὸς πυρός, κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ ὁποίου οἱ ἕξι λόχοι τοῦ Βελισσαρίου, προχωροῦντες ταχέως ἔφθασαν εἰς ἀπόστασιν ἑφόδου ἀπὸ τῆς πρώτης γραμμῆς τῶν βουλγαρικῶν ὀρυγμάτων. Καὶ εἶδον τὸ ἀλησμόνητο θέαμα τῆς ἑφόδου τῶν εὐζωνικῶν λόχων τοῦ Βελισσαρίου, οἱ ὁποῖοι ὑπὸ τοῦ διοικητοῦ των, ὅρμησαν ἀκάθεκτοι καὶ μὲ βροντώδεις ἀλαλαγμοὺς ἐπὶ τῆς πρώτης ὀφρύος λόφου βουλγαρικῶν χαρακωμάτων…Ὁ ἀγὼν ὑπῆρξεν μεγαλειώδης. Οἱ Βούλγαροι ἀνετράπησαν ἢ ἐξοντώθησαν διὰ τῆς λόγχης. Αὐτὸ ἦτο τὸ μεγαλύτερον κατόρθωμα τοῦ Βελισσαρίου καὶ μὲ δικαίαν ὑπερηφάνειαν ἐφώναξεν εἰς τὸν λοχαγὸν Ζήραν, ἄλλον γενναῖον, ὁ ὁποῖος ὑπηρετοῦσεν εἰς τὸ σύνταγμα τοῦ Παπακυριαζῆ, τοῦ μπατζανάκη τοῦ Βελισσαρίου.
-Βρὲ Ζήρα, ποῦ εἶναι ὁ διοικητής σου νὰ δεῖ; Σκοτώθηκε, ἀπαντᾶ ὁ Ζήρας. Εἶχε πέσει πρὸ ὀλίγου μόλις, μαχόμενος μὲ τὸν ἴδιον ἀπαράμιλλον τρόπον. Καὶ τότε, τὸ πρόσωπον τοῦ Βελισσαρίου ἐμαύρισε ἀπὸ τὸ πένθος. Ἔβγαλε τὸ πηλίκιόν του, ἔκαμε τὸ σταυρό του καὶ ἐτράβηξε μπροστά…».
.             Λίγες ἡμέρες ἀργότερα, στὴν μάχη τῆς Ἄνω Τζουμαγιᾶς, στὸ ὕψωμα 1378, σκοτώνεται, πολεμώντας μπροστὰ καὶ ὁ Βελισσαρίου. Ἦταν 13 Ἰουλίου 1913. Ὁ βασιλιὰς Κωνσταντῖνος μόλις πληροφορήθηκε τὸν θάνατό του, ἀντὶ γιὰ συλλυπητήρια, τηλεγραφεῖ στὴν οἰκογένειά του: «Χαιρετίζω τὸν Ἥρωα τῶν Ἡρώων».
.             Ὁ Σπύρος Μελάς, στὸ βιβλίο του «οἱ πόλεμοι 1912 -13», περιγραφεῖ τὸ τέλος τοῦ ἥρωα (σελ. 511-512).
«Ἔτσι, αὐτὴ τὴν ἱστορικὴ μέρα, βρέθηκαν ἀντιμέτωποι καὶ ἀπὸ τὰ δύο μέρη οἱ πιὸ διαλεχτοὶ ἄντρες, Βούλγαροι καὶ Ἕλληνες. Οἱ ἄντρες τῆς βασιλικῆς φρουρᾶς τοῦ Φερδινάνδου, μεγαλόσωμοι ὅλοι καὶ ψυχωμένοι, πολέμησαν μὲ παλληκαριὰ καὶ πεῖσμα. Κι ἀπέναντί τους εἴχανε τοὺς ἀθάνατους εὐζώνους, τοὺς ἡμίθεούς του «πρώτου-τριακοστοῦ ὄγδοου» συντάγματος. Ὁ ἀγώνας ἦταν τόσο λυσσασμένος καὶ συχνὰ σῶμα μὲ σῶμα, ὥστε πολλοὶ ἀπὸ τὴ μία μεριὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη πέφτανε τρυπημένοι μὲ τὴ λόγχη, ἀρκετοὶ Βούλγαροι σκοτώθηκαν μὲ πέτρες στὸ κεφάλι… γιατί, κάποια στιγμή, τὰ πυρομαχικὰ λείψανε ἀπὸ τοὺς εὐζώνους καὶ τότε ὁ Βελισσαρίου ποὺ ἤτανε ὅπως πάντα στὴ γραμμὴ τῆς φωτιᾶς τοὺς φώναξε:
-Χτυπᾶτε τους μὲ τὶς πέτρες, ὠρέ! Κι αὐτὲς σκοτώνουν. Ἀλλὰ μία ὀβίδα ἔσκασε κοντά τους, ἕνα μεγάλο θραῦσμα τὸν βρῆκε κατάστηθα καὶ ὁ ἐθνικὸς ἥρωας, ὁ πορθητὴς τοῦ Μπιζανίου, ἀπόμεινε στὸν τόπο. Στὴν ἐπικὴ αὐτὴ σύγκρουση ἔπεσε σὲ λίγο, καὶ ὁ ταγματάρχης Κολοκοτρώνης, ἄξιο βλαστάρι τῆς δοξασμένης γενιᾶς τοῦ Γέρου τοῦ Μοριά, κοντὰ σ’ αὐτὴ χάθηκαν καὶ ἕνα σωρὸ ἀξιωματικοὶ καὶ ἄντρες τοῦ ἡρωικοῦ συντάγματος. Οἱ πλαγιὲς κι οἱ ρεματιὲς εἴχανε γεμίσει πτώματα Ἑλλήνων καὶ Βουλγάρων ἀνακατωμένα…» (Ἐκεῖνα τὰ χρόνια «οἱ ἄνθρωποι ζοῦσαν γιὰ ἕνα ἔπαινο καὶ πέθαιναν γιὰ ἕνα τραγούδι», ἔλεγε ὁ Καρκαβίτσας. Ἦταν φιλότιμοι. Ἐλπίζουμε, πὼς ὅταν ἀνθίσουνε καὶ πάλι τοῦτοι οἱ τόποι, καὶ ᾽ρθοῦνε καινούργιοι ἄνθρωποι ποὺ θὰ συνοδεύσουν τὴν περιρρέουσα βλακεία στὴν τελευταία της κατοικία, νὰ ξαναμποῦν αὐτὰ τὰ κείμενα στὴν τυμπανιαίας, σήμερα, ἀποφορᾶς ἐκπαίδευση, γιὰ νὰ ἀνασάνουμε κι ἐμεῖς καὶ οἱ μαθητές μας). Αὐτὰ τὰ λίγα μνημόσυνα λόγια γιὰ ἕναν ἥρωα, ποὺ θυσίασε τὴν ζωή του, γιὰ νὰ ἐλευθερώσει τὴν Μακεδονίας μας, αὐτὴν ποὺ τώρα προδίδουν οἱ Νενέκοι. Ἁπλὰ λόγια γιὰ ἐπίλογο, γιατί ὁ ἡρωισμὸς δὲν περιγράφεται μὲ μεγαλοστομίες. Ὅπως ἁπλὰ τὸ εἶπε καὶ ὁ ἐθνικός μας ποιητής: «Ἀπ’ τὰ κόκκαλα βγαλμένη τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά»…

 

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

Η ΜΕΓAΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥH ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝIΑΣ ΜΑΣ (Δ. Νατσιός)

Μεγάλη Παρασκευ τς Μακεδονίας μας 

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

(Ὁ πανηγυρικὸς γιὰ τὴν 105η Ἐπέτειο τῆς ἀπελευθερώσεως τοῦ Κιλκίς, ποὺ ἐκφωνήθηκε στὴν Μητρόπολη Κιλκίς, τὴν 21 Ἰουνίου 2018) 

.           Τὸ Κιλκὶς εἶναι ὁ πιὸ εὔφορος τόπος τῆς Μακεδονίας μας. Δὲν ἔχει νερά, δὲν ἔχει ποτάμια, γιὰ νὰ ἀρδεύουν τὰ χωράφια του. Καὶ ὅμως εἶναι ἡ πλουσιότερη γῆ. Γιατί;
.           Διαβάζω ἕνα ὡραῖο κείμενο, γραμμένο πρὶν ἀπὸ 30 χρόνια. Ὁ συγγραφέας του, Σταῦρος Λίβας, ζεῖ, γύρω στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ 20, τὰ παιδικά του χρόνια στὸ Κιλκίς. «Ἕνα ἀπέραντο “Ἐθνικὸ Νεκροταφεῖο”, ποὺ κρύβει στὰ σπλάχνα του τὰ κορμιὰ χιλιάδων παλληκαριῶν, εἶναι ὁ τόπος μας. Καὶ πάνω στὰ κορμιὰ αὐτὰ στήθηκαν τὰ θεμέλια αὐτῆς τῆς πόλης. Καὶ τὸ σιτάρι ποὺ φτιάχνει τὸ ψωμί μας, θεριεύει καὶ μεστώνει, ρουφώντας ἀπὸ τὴ γῆ αἷμα ἀντὶ γιὰ νερό. Κάθε λόφος γύρω μας κι ἕνας “κρανίου τόπος”. Κάθε χωράφι κι ἕνας “ἀγρὸς αἵματος”, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσω τοὺς χαρακτηρισμοὺς τοῦ Εὐαγγελίου, ποὺ τόσο ταιριάζουν στὴν περίπτωση.
Τὰ πρῶτα χρόνια, τ’ ἀλέτρια ποὺ ὄργωναν τὴ γῆ, ἔφερναν στὴν ἐπιφάνεια λευκὰ κόκκαλα, “κόκαλα Ἑλλήνων ἱερά”, μαζὶ μὲ σκουριασμένες ξιφολόγχες καὶ δερμάτινες παλάσκες περασμένες σὲ ζωστῆρες ποὺ ἔζωναν, κάποτε, λυγερὰ σώματα παλληκαριῶν. Κι ὅλοι μας, λίγο – πολύ, ἔχουμε νὰ θυμόμαστε πὼς κάποτε, σκάβοντας τὶς αὐλὲς τῶν σπιτιῶν μας, εἴχαμε βρεῖ σκουριασμένα ὅπλα κι ἀνθρώπινα κρανία.
Θυμᾶμαι τοὺς πρώτους περιπάτους ποὺ κάναμε μὲ τὸ σχολεῖο ἐκεῖ κοντὰ στοὺς πρόποδες τοῦ Ἅη-Γιώργη. Ἡ δασκάλα μας ἔλεγε ὅτι οἱ παπαροῦνες στὸν τόπο μας εἶναι πιὸ κόκκινες ἀπὸ ἀλλοῦ, “γιατί παίρνουν τὸ χρῶμα τους ἀπὸ τὸ αἷμα τῶν σκοτωμένων παλληκαριῶν”. Κι ἐμεῖς διστάζαμε νὰ τὶς κόψουμε, ἀπὸ φόβο, μήπως καὶ ματώσουμε τὰ χέρια μας».
.           Ναί, καὶ σήμερα οἱ λόφοι μὲ τὶς παπαροῦνες, ναί, καὶ σήμερα ἡ ἱστορία τῆς Μακεδονίας μας ποτίζεται ἀπὸ τὸ αἷμα τῶν 8.500 χιλιάδων περίπου ἀξιωματικῶν καὶ στρατιωτικῶν, ποὺ ἔπεσαν ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος κατὰ τὴν τριήμερο μάχη τοῦ Κιλκὶς
.           Οἱ “κόκκινες γραμμς” στν πατρίδα μας δν χαράσσονται μ μελάνι. χι. Χαράσσονται μ τ αμα κα τος γνες τν λλήνων γι τν λευθερία. Ὁ ἐθνικός μας ὕμνος εἶναι ὕμνος γιὰ τὴν Ἐλευθερία, γιατί Ἑλλὰς καὶ ἐλευθερία εἶναι λέξεις ταυτόσημες. Ἡ μάχη τοῦ Κιλκίς, στὶς 19 μὲ 21 Ἰουνίου τοῦ 1913, ὑπῆρξε ἡ φονικότερη, ἐνδοξότερη, ἀλλὰ καὶ ἡ κρισιμότερη τῆς νεότερης ἑλληνικῆς ἱστορίας. Ὄχι μόνο σώθηκε ἡ Μακεδονία, σώθηκε ἡ Ἑλλάδα, κατὰ τὴν εὔστοχη ρήση τοῦ Ἴωνα Δραγούμη, ἀλλὰ ἡ Ἤπειρος, τὰ νησιὰ τοῦ Ἀν. Αἰγαίου καὶ ἡ Κρήτη ἐνσωματώνονται ὁριστικὰ στὸν ἐθνικὸ κορμό.
.           Ταυτόχρονα ξεπλένεται ἡ ντροπὴ τοῦ 1897, ἡ πατρίδας μας ἀποκτᾶ κύρος καὶ ὑπόληψη μεταξὺ τῶν εὐρωπαϊκῶν κρατῶν καὶ τῶν Μεγάλων τότε Δυνάμεων. Διότι οἱ Μεγάλες Δυνάμεις συνάγουν συμπεράσματα γιὰ τὴν πολιτική τους, ὄχι μὲ κριτήριο τὴν ἑτοιμότητα ὑποκλίσεων καὶ τὰ πλατιὰ χαμόγελα (ἢ χαχανητά), ἀλλὰ μὲ κριτήριο τὴν ἱκανότητα καὶ τὴν ἀποφασιστικότητα τῶν κυβερνήσεων νὰ ὑπερασπιστοῦν τὰ ἐθνικά τους συμφέροντα. Στὴν μάχη τοῦ Κιλκὶς ἔλαμψε ὁ ἡρωισμὸς καὶ ἡ γενναιότητα τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ. Νὰ παραπέμψω σὲ ἕνα κείμενο ἑνὸς αὐτόπτη μάρτυρα. Εἶναι τοῦ Δημητρίου Καλλίμαχου, ἐθελοντῆ ἱερέως τῆς Ε´ Μεραρχίας, ὁ ὁποῖος ἀκολουθεῖ τὴν γιγαντομαχία καὶ καταγράφει τὶς ἡρωικὲς μάχες. Τὸ βιβλίο κυκλοφορήθηκε πρὶν ἀπὸ 80 περίπου χρόνια μὲ τίτλο “Ἀθάνατη Ἑλλάς”
.           Νὰ σημειώσω παρενθετικὰ ὅτι ἡ μάχη διεξήχθη ἐν μέσῳ φοβεροῦ καύσωνος (περίπου 40 βαθμοὺς κελσίου). Τὰ σιταροχώραφα τοῦ κάμπου τοῦ Κιλκίς, ἐξ αἰτίας τῶν ὀβίδων πῆραν φωτιά. Πολλοὶ βαριὰ τραυματισμένοι στρατιῶτες, μὴ μπορώντας νὰ μετακινηθοῦν, κάηκαν ζωντανοί…
Διαβάζω στὴν σελ. 76 τοῦ πονήματος: «Στρατιώτης τοῦ 22ου ἐτραυματίσθη εἰς τὸν βραχίονα. Τυχερὸς ἤσουνα, συνάδελφε, ποὺ πῆρες τὸ παράσημο, τοῦ λέγει ὁ παραπλεύρως του, ἄιντε τράβα τώρα στὸ χειρουργεῖο… Τί ἔκανε, λέει; Μὲ μία γρατσουνιὰ νὰ φύγω; Τὸ παληοτόμαρό μου βαστάει ἀκόμα, ἔχω νὰ φάω καὶ ἄλλους ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς ἄτιμους ποὺ σφάξανε γυναικόπαιδα! Καὶ συνεχίζει τὸν ἀγώνα. Παίρνει δεύτερο βόλι καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ μάχεται καὶ τὸ δεύτερον τραῦμα γίνεται τρίτον καὶ ἕπεται συνέχεια… Καὶ ὅταν πλέον ἡ δυνατὴ αἱμορραγία τὸν ἀναγκάζη νὰ πέση κάτω, οἱ τραυματοφορεῖς, ὅταν ἐπλησίασαν νὰ τὸν παραλάβουν, ἐπέδεσαν ἐν ὅλῳ ἑπτὰ τραύματα! Καὶ παρεπονεῖτο ὁ Ρουμελιώτης στρατιώτης, διότι δὲν ἦτο δυνατὸν πλέον νὰ συνεχίση τὸν ἀγώνα του, λέγοντας: Μώρ᾽ δὲν μποροῦσε νὰ εἶχα κι᾽ ἄλλο παληοτόμαρο, νὰ βγάλω αὐτὸ τὸ τρυπημένο καὶ νὰ βάλω τὸ καινούργιο!».
.           Μὲ αὐτὰ τὰ ἐντὸς εἰσαγωγικῶν “παλιοτόμαρα”, εἶναι κεντημένη ἡ γαλανόλευκη σημαία μας, μὲ τὰ κομμένα πόδια τῶν χιλιάδων τότε ἀναπήρων περπατᾶ ἡ Ἑλλάδα. (Κάποια ἄλλα, ὄντως παλιοτόμαρα, σήμερα καῖνε τὸ ἐθνικό μας σύμβολο).
.           Στὴ μάχη τοῦ Κιλκὶς συμμετέχουν Ἕλληνες ἀπ᾽ ὅλη τὴν Οἰκουμένη. Ἀπὸ τὸν ἀκμαῖο τότε Ἑλληνισμὸ τῆς Αἰγύπτου, ἀπὸ τὴν Ἀμερική, τὴν Εὐρώπη, τὴν Αὐστραλία, τὰ νιάτα τοῦ ἔθνους σπεύδουν ὄχι γιὰ νὰ σκοτώσουν ἀλλὰ νὰ πεθάνουν γιὰ τὴν πατρίδα.
.           Μὲ τὴν ὁμόνοια καὶ τὴν ὁμοψυχία ἀγγίζουμε τὸ θαῦμα. “Έλληνας ὁμοφρονέοντας χαλεποὺς εἶναι περιγίγνεσθαι”, ὅταν ὁμονοοῦν οἱ Ἕλληνες εἶναι ἀνίκητοι, διαλαλεῖ ὁ Ἡρόδοτος, ρήση ἐπικαιρότατη. Δύο καὶ πλέον χιλιάδες, Κύπριοι ἐθελοντὲς σκλάβοι ἐλευθερωτές, ὅπως προσφυῶς ὀνομάστηκαν, ἀφήνουν τὴν πολύπαθη μεγαλόνησο καὶ
«παίρνουν τὴν ἀνηφοριά,
παίρνουν τὰ μονοπάτια,
νὰ βροῦν τὰ σκαλοπάτια
ποῦ πᾶν στὴ λευτεριά»,
ὅπως τραγουδοῦσε ὁ ἥρωας τοῦ ἐθνικοαπελευθερωτικοῦ ἀγώνα τῆς ΕΟΚΑ, 18χρονος Εὐαγόρας Παλληκαρίδης. 20 περίπου ἀπὸ αὐτοὺς σκοτώνονται ἢ τραυματίζονται ἐδῶ στὸ Κιλκίς.
.             Ἕνας ἀπὸ τοὺς ἥρωες, ὁ Κων. Κοιλανιώτης ἀπὸ τὴν Λεμεσσὸ τῆς Κύπρου, φοιτητὴς τῆς Νομικῆς Ἀθηνῶν, θὰ γράψει: “Θὰ ἦτο ντροπὴ διὰ πάντα Κύπριον νὰ μὴν σπεύσει εἰς τὴν φωνὴν τῆς Πατρίδος”. Σκοτώθηκε στὶς 20 Ἰουνίου τοῦ 1913, ἐδῶ στὸ Κιλκίς. Αἰωνία τους ἡ μνήμη καὶ τῶν Κυπρίων καὶ τῶν Κρητικῶν καὶ τῶν Ἑπτανησίων καὶ ὅλων τῶν Ἑλλήνων ποὺ πρόσφεραν τὸ αἷμα τους γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Μακεδονίας μας.

.           Σεβασμιώτατοι ἅγιοι Ἀρχιερεῖς, μέχρις ἐδῶ ὁ λόγος μου ἦταν πανηγυρικός, γιὰ νὰ τιμήσω τὰ λαμπρὰ παλληκάρια τῆς μάχης τοῦ Κιλκίς. Ἀπὸ δῶ καὶ στὸ ἑξῆς εἶναι ἐπικήδειος.
.           Περίλυπός ἐστι ἡ καρδία μου ἕως θανάτου. Φαρμακώθηκε ἡ ψυχή μας…
.         Ἡ Κυριακὴ ποὺ μᾶς πέρασε δὲν ἦταν Κυριακή, ἦταν ἡ Μεγάλη Παρασκευὴ τῆς Μακεδονίας μας, τῆς πατρίδας μας. Πένθιμα πρέπει νὰ χτυποῦν καὶ σήμερα οἱ καμπάνες καὶ ἀντὶ γιὰ δοξολογία μνημόσυνο νὰ τελέσουμε. Σταυρώθηκε ἡ Μακεδονία μας… Οἱ γέροντες γονεῖς μας ἔκλαιγαν στὰ χωριά μας γιὰ τὴν ἀτιμωτική, προδοτικὴ συμφωνία. Καὶ ὄχι, δὲν εἶναι ἀκραῖοι οὔτε ἐθνικιστὲς πατριδοκάπηλοι, «ἐθνίκια» – λέξη χαμερπὴς- ὅπως διατείνεται ἡ κάθε κρανιοκενὴς ἀσημαντότητα ποὺ βρέθηκε σὲ ἕνα ἀξίωμα. Εἶναι ἡ καθάρια καὶ ἀγέρωχη φωνὴ τῶν προγόνων μας, ποὺ βροντοφωνάζει: ἡ Μακεδονία, τῶν Ἑλλήνων τὸ καμάρι, εἶναι μία καὶ Ἑλληνική.
.              “Ἕκαστος ἑρμηνεύει τὰ πράγματα κατὰ τὸ ἴδιον νόσημα”, λέει ἕνας ἅγιος. Μὲ βάση τὴν ἀσθένειά σου κρίνεις καὶ τοὺς ἄλλους. Ὁ ἀκραῖος καὶ ὁ φασίστας, ὅσους διαφωνοῦν μαζί του, τοὺς χαρακτηρίζει ἀκραίους καὶ φασίστες. Καὶ στὰ μεγάλα συλλαλητήρια δὲν πῆγε ἑτερόκλητος ὄχλος, ἀλλὰ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς γιὰ νὰ βροντοφωνάξει, δημοκρατικότατα, τὴν ἀντίστασή του στὴν προδοσία τῆς Μακεδονίας μας. Τὴν ἱστορία τὴν σηκώνει στοὺς ὤμους του ὁ λαός, ὅταν γονατίζει ἡ ἡγεσία. Καὶ οἱ γονατισμένοι, οἱ προσκυνημένοι συνήθως προσπαθοῦν νὰ ταπεινώσουν καὶ τοὺς ὄρθιους. Ξέρουμε, ἐμεῖς οἱ δάσκαλοι ὅτι οἱ μαθητές μας βγάζουν φτεροῦγες κι ἀνθίζουν, ὅταν τοὺς διδάσκουμε μὲ ταπείνωση καὶ ὄχι ταπεινώνοντάς τους. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τοὺς ἡγέτες. Οἱ λαοὶ ἀνθίζουν, ὅταν ἔχουν ἡγεσία ποὺ τοὺς κυβερνᾶ μὲ σεβασμὸ καὶ ταπείνωση.
.         Σήμερα ὁ λαός μας, στὴν συντριπτική του πλειοψηφία, αἰσθάνεται προδομένος, ντροπιασμένος καὶ ταπεινωμένος. Ὁ Μίκης Θεοδωράκης δήλωσε στὶς 12 Ἰουνίου 2018: «Ἡ χώρα μας σύρθηκε σὲ μία πράξη ἱστορικῆς ἥττας καὶ ἐθνικῆς μειοδοσίας μὲ ἀπρόβλεπτες ἐπιπτώσεις σὲ βάρος τῆς χώρας καὶ τοῦ λαοῦ μας. Συνάμα ποδοπατήθηκε ἡ θέληση τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Ὕστερα ἀπὸ αὐτὸ τὸ μεγάλο “ΝΑΙ” τοῦ κ. Τσίπρα ἐκείνου ποὺ πονάει πιὸ πολὺ δὲν εἶναι μόνοι οἱ κίνδυνοι ποὺ ἀνοίγονται μπροστά μας, ἀλλὰ προπαντὸς ἡ μεγάλη Ντροπὴ ποὺ θὰ μᾶς στιγματίζει γιὰ πάντα».
.         Μήπως μᾶς νίκησαν οἱ Σκοπιανοὶ στὸ πεδίο τῆς μάχης; Ὄχι. Τότε γιατί, γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία μας, παραδίδουμε τὸ ἅγιο ὄνομα τῆς Μακεδονίας μας καὶ – ἀκόμη χειρότερα – ἀναγνωρίζουμε μακεδονικὴ ἐθνότητα καὶ γλῶσσα, πράξη ποὺ ὄχι μόνο δὲν ἀναχαιτίζει, ἀλλὰ ἀποτελεῖ τὴν ρίζα καὶ ἐκτρέφει τὸν σκοπιανὸ ἀλυτρωτισμό; Μὲ λίγα λόγια δεχθήκαμε τι εμαστε, μες ο Μακεδόνες -ο μοναδικοί, ο λλοι εναι ψευτομακεδόνες- τι εμαστε να ποσύνολο το μακεδονικο θνους πο δρεύει στ Σκόπια. Ὑπάρχει μακεδονικὴ ταυτότητα καὶ γλῶσσα; Ὑπάρχει Μακεδονία κι ἄλλη ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἑλληνική; Ὄχι. Δὲν κατάλαβαν, οἱ προδότες, ὅτι μ τν πογραφή τους κυρώνονται ο Βαλκανικο Πόλεμοι κα νομιμοποιεται πλαστογράφηση ποὺ ξεκίνησε ἀπὸ τὸν Τίτο τὸν ὁποῖο, προφανῶς κάποιοι ἡμέτεροι νοσταλγοῦν.
.         Διαβάσαμε ὅτι ἐκτὸς τῶν ἄλλων ἐπιχαίρει γιὰ τὴν συμφωνία καὶ ὁ Σόρος, τὸ συνώνυμο τῆς δολοπλοκίας. “Ἐπαινούμενος γὰρ ἀπὸ τῶν ἐναντίων ἀγωνιῶν μή τι κακὸν εἴργασμαι”, ἔλεγε ὁ Δημοσθένης. Ὅταν σὲ ἐπαινοῦν οἱ ἐχθροί σου, σημαίνει ὅτι διαπράττεις κάτι πολὺ κακό. Τὸ ζήσαμε τὴν Κυριακὴ στὶς Πρέσπες, ὅπου ὁ κ. Ζάεφ μίλησε ἀπροκάλυπτα γιὰ Ἕλληνες καὶ Μακεδόνες χωρὶς καμμία ἐνόχληση. Ὀρθῶς γράφτηκε, δώσαμε τὴν Μακεδονία μὲ ἀντάλλαγμα μία γραβάτα καὶ στήσαμε παιδικὸ πάρτι γιὰ τὰ γενέθλια τοῦ Νίμιτς. Εἶναι ἢ δὲν εἶναι αὐτὸ ἐμπαιγμὸς καὶ περιφρόνηση τοῦ ἐμπερίστατου λαοῦ μας;
.         Βλέπουμε ἐδῶ, γύρω μας, τοὺς μαθητές μας, τὰ νιάτα τῆς Μακεδονίας νὰ κρατοῦν τὴ γαλανόλευκη σημαίας μας, γιὰ τὴν ὁποία ἀπαγορεύτηκε ἡ ἔπαρσή της καὶ ἡ ἀπαγγελία τοῦ ἐθνικοῦ μας ὕμνου στὸ δημοτικὸ σχολεῖο. Ποιόν ἐνοχλεῖ ὁ Ἐθνικός μας Ὕμνος; Μόνο τοὺς ἐχθρούς μας.
.         Ἐρωτῶ: Τί θὰ ἀπολογηθῶ ἐγὼ ὁ δάσκαλος στοὺς μαθητές μου, ὅταν δοῦν στὴν αἴθουσα χάρτες μὲ Βόρεια Μακεδονία, ὅταν τόσα χρόνια διδάσκω μία καὶ μοναδικὴ Μακεδονία; Θὰ μᾶς τοξεύει ἀλύπητα τὸ γεμάτο πίκρα καὶ ἀπογοήτευση βλέμμα τῶν παιδιῶν μας. Ἀλήθεια τί τὸ ἀλυτρωτικὸ θὰ ἀφαιρέσουν οἱ ἐπιτροπές, ποὺ θὰ ἐλέγξουν καὶ θὰ ἀναθεωρήσουν τὰ βιβλία ἱστορίας μας, ὅπως προβλέπεται ἀπὸ τὴν συμφωνία; Θὰ σβήσουμε τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο καὶ τὸν Φίλιππο, θὰ διαγράψουμε τὸν Μακεδονικὸ ἀγώνα; Θὰ ἀπαλείψουμε τὸν τίτλο μακεδονομάχοι δίπλα ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ Παύλου Μελᾶ ἢ τοῦ Γερμανοῦ Καραβαγγέλη; Ἀναθυμιάσεις τοῦ τύπου “συνωστισμός, στὸ λιμάνι τῆς Σμύρνης”, θὰ εἰσπνέουμε πάλι, Ντροπή, νὰ ντροπιαστοῦμε… Φτάνει πι μ τος θνομηδενιστς κα τς δεοληψίες τους. Ὁ κ. Ζάεφ ἔγραψε, ἅγιοι ἀρχιερεῖς, τὴν ἀποφράδα ἡμέρα, ὅτι στέκεται μὲ ὑπερηφάνεια μπροστὰ στὸν Κύριλλο καὶ τὸν Μεθόδιο. Τοὺς παραδώσαμε τοὺς Ἕλληνες, ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη, ἁγίους φωτιστὲς τῶν Σλάβων, παραδίδουμε, δηλαδή, τὴν ἱστορία τῆς Μακεδονίας ἀπὸ τὴν κτίση τῆς Κωνσταντινούπολης καὶ ἐντεῦθεν.
.         Τὴν μακεδονικὴ δυναστεία τοῦ Βασιλείου τοῦ Βουλγαροκτόνου, τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, τοὺς ἑκατοντάδες ἁγίους, μάρτυρες καὶ νεομάρτυρες. Παραδίδουμε τὰ ἱερὰ καὶ ὅσιά μας στοὺς ἀπόγονους τῶν Κομιτατζήδων. Αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν…
.         Νὰ θυμηθεῖτε, Σεβασμιώτατε ποιμενάρχα μας, κ. Ἐμμανουήλ, ὅτι σὲ κάποια στιγμή, θὰ ἀπαιτήσουν οἱ Σκοπιανοὶ νὰ διαγράψετε τὸ “ὑπερτίμου καὶ ἐξάρχου Μακεδονίας”, ἐφ᾽ ὅσον προωθοῦν γιὰ τὴν σχισματική τους Ἐκκλησίας τό: Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀχρίδος καὶ πάσης Μακεδονίας.
.         Μήπως ἀπαιτήσουν καὶ τὴν κατάργηση τῆς ἑορτῆς τῶν Πολιούχων μας Πεντεκαίδεκα Ἱερομαρτύρων, γιατί μαρτύρησαν στὴν Στρώμνιτσα, ἡ ὁποία, κατὰ τοὺς θλιβεροὺς πρωταγωνιστὲς τῆς Πρέσπας, ἀνήκει στὸ μακεδονικὸ ἔθνος;
.         Ἡ ἐπαίσχυντη συμφωνία ἄνοιξε τὸν ἀσκὸ τοῦ Αἰόλου καὶ τὶς ἴδιες παρανοϊκὲς διεκδικήσεις θὰ ζήσουμε καὶ γιὰ τὰ προϊόντα τῆς Μακεδονίας καὶ τὸ ἀεροδρόμιο “Μακεδονία” καὶ γιὰ τὸ ἵδρυμα καὶ τὸ Μουσεῖο τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα. Ἑνὸς κακοῦ μύρια ἕπονται… Ἡ ἱστορία εἶναι φωνὴ νεκρῶν διδάσκουσα τοὺς ζῶντας. Ὅλοι μαζί, ζωντανοὶ καὶ πεθαμένοι, εἴμαστε ἀλληλέγγυοι καὶ συνυπεύθυνοι, ἔλεγε ὁ Σεφέρης.
.         Ἡ ἱστορία, ἐξ ὁρισμοῦ, εἶναι μία συμφωνία μεταξὺ τῶν νεκρῶν, τῶν ζώντων καὶ τῶν ἀγέννητων. Κι ἀφοῦ εἶναι τριμερὴς ἡ συμφωνία, δὲν μπορεῖ νὰ ἀλλάξει ἐν ἀπουσίᾳ τῶν δύο μερῶν τῶν νεκρῶν καὶ τῶν ἀγέννητων.
“Χρωστᾶμε σ᾽ ὅσους πέρασαν
θὰ ᾽ρθοῦνε, θὰ περάσουν
κριτὲς θὰ μᾶς δικάσουν
οἱ ἀγέννητοι καὶ οἱ νεκροὶ”, γράφει ὑπέροχα ὁ ἐθνικός μας ποιητὴς Κωστὴς Παλαμᾶς.
.         Οἱ πρῶτοι Κριτές, οἱ νεκροί, ὅπως οἱ χιλιάδες μαχητὲς τοῦ Κιλκὶς ἔγραψαν μὲ τὸ αἷμα τους: Ἡ Μακεδονία εἶναι μία καὶ ἑλληνική. Οἱ δεύτεροι, οἱ ἀγέννητοι, θὰ μᾶς δικάσουν, ἂν ἀνεχτοῦμε τὸ ἀνοσιούργημα: τὴν προδοσία τῆς Μακεδονίας. Ὄχι. Ὁ Λαὸς θὰ ἀποτινάξει ἀπὸ πάνω του αὐτὸ τὸ στίγμα, αὐτὸν τὸν λεκὲ τῆς ἱστορίας μας. Οἱ Μακεδόνες δὲν μποροῦν νὰ ζοῦν σκλαβωμένοι καὶ προδομένοι. Ἐμεῖς οἱ Μακεδόνες, ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, ξέρουμε νὰ ἀγωνιζόμαστε, ξέρουμε νὰ νικᾶμε.
.         Τὴν μόνη συμφωνία γιὰ τὴν Μακεδονία ποὺ ἀναγνωρίζει ὁ λαὸς εἶναι αὐτὴ ποὺ ὑπογράφτηκε μὲ τὸ αἷμα τῶν Ἑλλήνων στρατιωτικῶν καὶ ἀξιωματικῶν γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία, γιὰ τῆς πατρίδος τὴν Ἐλευθερία καὶ γιὰ τὴν τιμὴ τῆς Μακεδονίας ἐδῶ στὸ Κιλκίς, πρὶν ἀπὸ 105 χρόνια. Καὶ ὅ,τι κερδήθηκε μὲ αἷμα, δὲν μπορεῖ νὰ ξεπουληθεῖ μὲ τὸ μελάνι μίας ὑπογραφῆς.

Ζήτω ὁ ἔνδοξος ἑλληνικὸς στρατός
Ζήτω ἡ μία καὶ μοναδικὴ Μακεδονία μας
Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν

 

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΑ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ

 Τὰ πίχειρα τς προδοσίας

Δημήτρης Νατσιὸς

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Εἶναι ἀστεῖο καὶ ἀφελὲς νὰ νομίζει κανένας ὅτι ἔχουν κάποια αἴσθηση «ἠθικῆς» ἢ «ντροπῆς». Ἔχουν μεταλλαγμένη σκέψη, «ἄλλο μυαλό». Δὲν καταλαβαίνουν τίποτα ἀπὸ αὐτά. Δὲν νοιάζονται γιὰ τίποτα. Ἐκτελοῦν τὴν ἐργολαβία ποὺ ἔχουν ἀναλάβει νὰ διεκπεραιώσουν. Ὁλόκληρη ἡ  περιοχή, εἶναι γνωστό, πὼς ἀνακατατάσσεται. Ὑπέρτερα γεωπολιτικὰ συμφέροντα πρέπει νὰ ἐξυπηρετηθοῦν. Ἡ γενικότερη κινητικότητα ἀπὸ εἰκοσαετίας τουλάχιστον τὸ βεβαιώνει. Ἦρθε λοιπὸν καὶ ἡ ὥρα μας. Τὸ ἔκαναν οἱ πιὸ πρόθυμοι. Εἶχε ἤδη ἐπιτυχῶς προλειανθεῖ τὸ ἰδεολογικὸ ἔδαφος μὲ κατάλληλη προπαγάνδα καὶ ἐπικοινωνιακὴ ἀναισθητοποίηση. (Ποιός π.χ. νοιάζεται γιὰ τὴν Μακεδονία, ὅταν “παίζει” τὸ σαρβάϊβορ!) Ὁ λαὸς παραιτήθηκε ΜΗ ΥΠΑΡΧΟΝΤΟΣ ΑΡΧΗΓΟΥ. Ἕνας, ποὺ τόλμησε νὰ ξεμυτίσει, κατασπαράχθηκε. Ὁπότε ἔπεσαν ὡραῖα καὶ παστρικὰ οἱ ὑπογραφὲς ἀπὸ τοὺς συνταγματικῶς νομίμους ἐκπροσώπους τοῦ Λαοῦ. [ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ: 2. Θεμέλιo τoῦ πoλιτεύματoς εἶναι ἡ λαϊκὴ κυριαρχία!!! 3. Ὅλες oἱ εξoυσίες πηγάζoυν ἀπὸ τὸν Λαό, ὑπάρχoυν ὑπὲρ αὐτoῦ καὶ τoῦ Ἔθνoυς καὶ ἀσκoῦνται ὅπως ὁρίζει τὸ Σύνταγμα!!! … 120,4. Ἡ τήρηση τoυ Συντάγματoς ἐπαφίεται στὸν πατριωτισμὸ τῶν Ἑλλήνων, πoὺ δικαιoῦνται καὶ ὑπoχρεoῦνται νὰ ἀντιστέκoνται μὲ κάθε μέσo ἐναντίoν ὁπoιoυδήπoτε ἐπιχειρεῖ νὰ τὸ καταλύσει μὲ τὴν βία (κάθε εἴδους!).
Ἡ ἀθέτηση τοῦ Συντάγματος ἆραγε δὲν ἄρχισε μὲ τὴν περιφρόνηση τῶν τριῶν ἑκατομμυρίων ὑπογραφῶν ποὺ ζητοῦσαν δημοψήφισμα;]

.            Ὁ λαός, εἶναι ὁλοφάνερο, δὲν ἔχει ἐννοήσει καὶ δὲν μπορεῖ πλέον νὰ ἐννοήσει ὅτι τελεῖ ὑπὸ καθεστὼς στιλβωμένης τυραννίας. Ἂν τὸ εἶχε ἐννοήσει, δὲν θὰ ἀνανέωνε διαρκῶς τὴν ἐμπιστοσύνη του στὶς παραπλανητικὲς καὶ ὕπουλες ὑποσχέσεις τῶν ἐχιδνῶν, ποὺ κλέβουν τὴν τιμία ψῆφο καὶ μετὰ πουλᾶνε τὰ πάντα.

.           Ὅπως γίνεται γνωστὸ καὶ μάλιστα ἀπὸ Τουρκία μεριά, οἱ Σκοπιανοὶ μὲ τὴν… εὐγενῆ συνδρομὴ τῆς «φίλης» καὶ «συμμάχου» μας Τουρκίας, ἔχουν σκοπὸ νὰ ἀνασύρουν στὴν ἐπιφάνεια μέσῳ ὀθωμανικῶν ἀρχείων περιουσίες ποὺ ἀνήκουν σὲ Σκοπιανοὺς «Μακεδόνες», μὲ ἀπώτερο σκοπὸ τὴν νομική τους διεκδίκηση σὲ περιοχὲς τῆς Μακεδονίας ποὺ βρίσκονται ἐντὸς ἑλληνικοῦ ἐδάφους.
.           Τὴν γνωστοποίηση αὐτῆς τῆς κίνησης, τὴν ἔκανε γιὰ πρώτη φορὰ ἡ τουρκικὴ φιλοκυβερνητικὴ ἐφημερίδα, Yeni Safak, καθὼς ἡ προσπάθεια αὐτὴ τὴν Σκοπιανῶν νὰ ἀνακινήσουν θέμα περιουσιῶν μέσῳ τῶν ὀθωμανικῶν ἀρχείων, γίνεται μὲ τὴν ἄμεση συνδρομὴ καὶ συμμαχικὴ συμπαράσταση τῆς Τουρκίας.
.           Σύμφωνα μὲ τὸ τουρκικὸ δημοσίευμα, ἡ Γενικὴ Διεύθυνση Ὑποθηκοφυλακείου τῶν Σκοπίων, μὲ τὴν βοήθεια τῆς Τουρκίας θὰ προχωρήσει στὴν μετάφραση ἀπὸ τὴν ὀθωμανικὴ γλώσσα στὴν σύγχρονη σκοπιανὴ-σλάβικη γλώσσα τῶν τίτλων ἰδιοκτησίας τῆς περιόδου 1842-1912, δηλαδὴ μέχρι τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Μακεδονίας ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ στρατό.
.           Ὅπως ἀναφέρεται, τὸ θέμα ἀφορᾶ περίπου… 2 ἑκατομμύρια τίτλους ἰδιοκτησίας ἀπὸ ὀθωμανικὰ ἀρχεῖα, πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους βρίσκονται σὲ περιοχὲς ἐκτός τῆς σημερινῆς ἐπικράτειας τῶν Σκοπίων καὶ ποὺ ἔχουν περιέλθει στὴν ἰδιοκτησία τοῦ κρατιδίου καὶ ἀπὸ Σκοπιανοὺς ποὺ μετοίκησαν βορειοτέρα κυρίως μετὰ τοὺς βαλκανικοὺς πολέμους.
.           Σὲ σχετικὲς δηλώσεις ποὺ ἔκανε ὁ Διευθυντὴς τοῦ Σκοπιανοῦ Γενικοῦ Ὑποθηκοφυλακείου, Slavce Trpeski, στὸ τουρκικὸ πρακτορεῖο εἰδήσεων, Anadolu Ajansi, μετὰ ἀπὸ διαβουλεύσεις τῶν ὑπουργείων Ἐξωτερικῶν τῶν Σκοπίων καὶ τῆς Τουρκίας ὑπογράφτηκε συμφωνία συνεργασίας καὶ βοήθειας ἀπὸ τὴν Τουρκία στὴν ἐπιχείρηση μετάφρασης τῶν τίτλων ἰδιοκτησίας ἀπὸ τὴν ὀθωμανικὴ γλώσσα στὴν σύγχρονη σκοπιανή, μὲ κύριο σκοπὸ τὴν καταγραφὴ ὅλων τῶν ἰδιοκτησιῶν ποὺ ἀνήκουν σὲ Σκοπιανούς, εἴτε αὐτὲς βρίσκονται στὴν σημερινὴ ἐπικράτεια τοῦ κρατιδίου, εἴτε ἐκτὸς σὲ «σκλαβωμένες» περιοχὲς τῆς Μακεδονίας.
.           Ἡ ἐπιχείρηση αὐτὴ τῆς μετάφρασης τῶν ὀθωμανικῶν τίτλων ἰδιοκτησίας, ὅπως τονίστηκε ἀπὸ τὸν Slavce Trpeski, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἐθνικὴ ἔχει καὶ μεγάλη ἱστορικὴ σημασία. Στὸ ἴδιο μῆκος κύματος καὶ οἱ δηλώσεις τοῦ Dragi Gyorgiev, Προέδρου τοῦ Σκοπιανοῦ Ἐθνικοῦ Ἱδρύματος Ἱστορίας, δηλαδὴ τοῦ ἱδρύματος ποὺ πρωτοστατεῖ στὴν ἀνθελληνικὴ σκοπιανὴ προπαγάνδα καὶ ποὺ προβάλλει διεθνῶς τὴν ἀνιστόρητη θεωρία τῆς καταγωγῆς τῶν Σλάβων-Σκοπιανῶν ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους Μακεδόνες.
.           Μάλιστα σύμφωνα μὲ τὸν Dragi Gyorgiev, ἤδη ἔχουν μεταφραστεῖ περὶ τὶς 2000 ὀθωμανικὲς ἰδιοκτησίες Σκοπιανῶν ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα καὶ ὅπως ἀναφέρεται, ἡ προσπάθεια αὐτή, ποὺ ἔχει μεγάλη ἱστορικὴ καὶ ἐθνικὴ σημασία, θὰ συνεχιστεῖ μὲ ἐντατικότερους ρυθμούς.

,

Σχολιάστε

Ο ΠAΓΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΓΚAΚΙΣΤΕΣ ΠΑΛΑΒΟΜAΡΕΣ ΤΟΥ (Δ. Νατσιός)

Πάγκαλος κα ο παγκάκιστες παλαβομάρες του

γράφει ὁ Δημ. Νατσιός

Ὡραῖο, φρικτὸ καὶ ἀπέριττο τοπίον!
Ἐλαιογραφία μεγάλου διδασκάλου.
Ἀλλὰ τοῦ λείπει μία σειρὰ ἐρειπίων
κι ἡ ἐπίσημος ἀγχόνη τοῦ Παγκάλου

(K. Καρυωτάκης)

.             Δὲν μοῦ ἀρέσει νὰ γράφω ἐναντίον συγκεκριμένου ἀνθρώπου, ὅμως «ὅταν μοῦ πειράζουν πατρίδα καὶ θρησκείαν, θὰ μιλήσω» καὶ θὰ γράψω. Δὲν μπορεῖ ὁ κάθε φιλοκόπρος νὰ προσβάλλει ὅσια καὶ ἱερά. Τώρα ποὺ θέλουν οἱ προδότες ποὺ μᾶς κυβερνοῦν, νὰ θάψουν τὴν Μακεδονία, ὅποιος “βάζει πλάτες” ὀφείλουμε νὰ ἀπαντοῦμε καὶ νὰ στηλιτεύουμε τὴν ξεφτίλα του.
.          «Θεόδωρος Πάγκαλος: τί ἐνδιαφέρον ὄνομα!», συνήθιζε νὰ λέει ὁ ποιητὴς Κωνσταντῖνος Καβάφης. Βεβαίως ἀναφερόταν στὸν παπποὺ τοῦ σημερινοῦ Παγκάλου. Ὁ Καβάφης, μὲ τὴν διακριτικὴ δηκτικότητά του καὶ τὴν νόστιμα καρυκευμένη εἰρωνεία του, μεμφόταν τὸν βίο καὶ τὴν πολιτεία τοῦ πολύπλαγκτου στρατηγοῦ Θεόδωρου Πάγκαλου, ὁ ὁποῖος, ἐπιβεβαίωσε τὸν ἀείχλωρο ἀρχαῖο λόγο «πρὸς γὰρ τὸ τελευταῖο ἐκβὰν ἕκαστον τῶν πρὶν ὑπαρξάντων κρίνεται». Δηλαδή: ἕνα συμβάν, τὸ τελευταῖο, καθορίζει καὶ τὴν προηγούμενη ζωή σου. Πολλοὶ ἄνθρωποι ἔχασαν τὴν ὑπόληψη καὶ τὴν ἀξιοπρέπειά τους, βυθίστηκαν στὴν ντροπή, λέρωσαν τὸ καλὸ ὄνομά τους, ἐξ αἰτίας μίας πράξης. Ἡ πράξη αὐτὴ ἦταν καὶ ἡ τελευταία τους, ἔκτοτε χάθηκαν, λοιδορούμενοι.
.              Ὁ στρατηγὸς Θεόδωρος Πάγκαλος, πρὶν ἀπὸ τὸ «τελευταῖο ἐκβάν», διακρίθηκε ὡς ἀξιωματικὸς στοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους, ἀκραιφνὴς βενιζελικός, προσχώρησε στὸ Κίνημα τῆς Θεσσαλονίκης. Μετὰ τὶς καταστρεπτικὲς ἐκλογὲς τοῦ Νοεμβρίου τοῦ 1920 καὶ τὴν ἐπάνοδο τοῦ βασιλιᾶ Κωνσταντίνου ἀποστρατεύτηκε. Τὸ 1922 ἔλαβε μέρος στὴν Ἐπανάσταση τῶν Πλαστήρα, Γονατᾶ καὶ τοῦ ἀντιπλοιάρχου Φωκᾶ, ἐπανελθὼν στὴν ἐνεργὸ ὑπηρεσία. Τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1922 τοποθετήθηκε ἀρχιστράτηγος τῆς συγκροτηθείσης τότε Στρατιᾶς τοῦ Ἕβρου. Ἐκεῖ μὲ ὑπεράνθρωπες προσπάθειες κατόρθωσε νὰ συγκροτήσει, ἐν μέσῳ ἐρειπίων καὶ καταστροφῆς, ἀξιόμαχο στράτευμα. Τοῦτο συνετέλεσε τὰ μέγιστα στὴν σύναψη τῆς συνθήκης τῆς Λωζάννης. Λειτούργησε, ἡ στρατιὰ τοῦ Ἕβρου, ὡς ἀνάχωμα στὶς ὀρέξεις τοῦ αἱμοσταγοῦς Κεμάλ. Μέχρι τὸ 1925, ὁ Θεόδωρος Πάγκαλος ἀναλαμβάνει, τὴν ταραγμένη ἐκείνη περίοδο, διάφορα ὑπουργεῖα. Στὶς 4 Ἰανουαρίου τοῦ 1926, πρωθυπουργὸς ὤν, κήρυξε τὴν δικτατορία, ἐνῶ στὶς 5 Ἀπριλίου τοῦ 1926 ἐξελέγη καὶ πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, διατηρώντας ταυτόχρονα καὶ τὴν πρωθυπουργία. Ἔμεινε στὴν ἐξουσία ὡς τὶς 22 Αὐγούστου τοῦ 1926, τὸν ἀνέτρεψε ὁ Κονδύλης, ἐνῶ ὁ ἴδιος παραθέριζε στὶς Σπέτσες. Ὁ Πάγκαλος συνελήφθη, προφυλακίστηκε στὸ φρούριο Ἰτζεδὶν τῆς Κρήτης, μέχρι τὸν Ἰούλιο τοῦ 1928. (Τὸν ἀποφυλάκισε ὁ Βενιζέλος). Ἀπὸ τότε ὣς τὸ 1952, ποὺ πέθανε στὴν Κηφισιά, δὲν ἀσχολήθηκε μὲ τὰ κοινά, ξεχάστηκε ἡ ὅποια προσφορά του, πρὶν ἀπὸ τὴν δικτατορία του. (Τὰ πρὶν ὑπάρξαντα). Τοὺς λίγους μῆνες ὅμως πού… δικτατόρευσε, πρόλαβε νὰ πράξει καὶ ἀρκετὰ σπουδαιογελοῖα. Ἐκτός τοῦ γνωστοῦ «ἑλληνοβουλγαρικοῦ ἐπεισοδίου», τὸ ὁποῖο, ἂν καὶ κόστισε, ἔδωσε λαμπρὸ μάθημα στοὺς Κομιτατζῆδες Βούλγαρους, κάποια μέτρα ποὺ ἔλαβε γιὰ νὰ «ἀναμορφώσει» καὶ νὰ σώσει ἀπὸ τὸν «ἠθικὸ κατήφορο» τὴν κοινωνία (γνώρισμα ὅλων τῶν… ἐθνοσωτήρων) προκάλεσαν τὴν θυμηδία τοῦ λαοῦ, διασκεδάζοντας τὸν, τρόπον τινά, κατὰ τὰ δύστυχα ἐκεῖνα χρόνια.
.          «Ἡ δικτατορία τοῦ Πάγκαλου» γράφει ὁ Ἀλέξανδρος Σβῶλος, λίγα χρόνια μετὰ τὴν ἀνατροπή της, «ἐγελοιοποίησεν ἑαυτὴν διὰ τῶν ἀνερματίστων καὶ ἀλλοπροσάλλων της πράξεων, ἀλλὰ ἐζημίωσεν ὅσον ἠδύνατο τὴν χώραν, διότι, ὅπως συνήθως συμβαίνει εἰς τὰς δικτατορίας διέφθειρε τὰ πολιτικὰ ἤθη». (Ἀλλοπρόσαλλος, ἀνερμάτιστος, σπασμωδικός, «ἡ περιφρόνησή του πρὸς τὶς συμβουλὲς τῶν διπλωματῶν καὶ οἱ σπασμωδικὲς προσωπικές του παρεμβάσεις ἀποτέλεσαν ἐγγύηση ἀποτυχίας», σημειώνεται στὴν Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, τῆς ἐκδοτικῆς Ἀθηνῶν, στὸν ΙΕ´ τόμο, σελίδα 294, καὶ ἐξηγεῖ κάποια «χαρίσματα» μὲ τὰ ὁποῖα εἶναι προικισμένος καὶ ὁ… προκομμένος ἐγγονός).
.          Στὴν ἱστορία ὅμως ἔμεινε τὸ διαβόητο μέτρο του γιὰ τὶς φοῦστες τῶν γυναικών. Διαβάζουμε: «Κατόπιν διαταγῆς τοῦ Προέδρου τῆς Κυβερνήσεως, καταρτίζεται καὶ ὑποβάλλεται εἰς τὸ ὑπουργεῖον Ἐσωτερικῶν, πρὸς ἔγκρισιν, ἀστυνομικὴ διάταξις δι’ ἧς ἀπαγορεύονται αἱ κονταὶ φοῦσται τῶν γυναικῶν. Τὸ κατώτατον ἄκρον τῆς φούστας δέον νὰ ἀπέχη ἀπὸ τοῦ ἐδάφους 30 ἑκατοστά τοῦ μέτρου. Εἰς τὸν περιορισμὸν τοῦτον ὑπάγονται ἅπασαι αἱ γυναῖκες ἀπὸ τοῦ 12ου ἔτους καὶ ἄνω. Αἱ παραβάτισσες θὰ παραπέμπωνται εἰς τὸ ἐπ’ αὐτοφώρω πταισματοδικεῖον, συνυπεύθυνοι θὰ εἶναι καὶ οἱ γονεῖς αὐτῶν. Ἡ ἐφαρμογὴ θὰ ἀρχίση ἀπὸ 15 Δεκεμβρίου». Καὶ κυκλοφοροῦσαν, οἱ καημένοι ἀστυνομικοί, μὲ μεζοῦρες στὸ χέρι καὶ μετροῦσαν τὶς φοῦστες τῶν ἀποσβολωμένων γυναικῶν, σὲ μία ἐποχὴ ποὺ μακαρίζεται βεβαίως σὲ σύγκριση μὲ τὴν τωρινή.
.          Αὐτὰ γιὰ τὸν παππού. Ὁ πληθωρικὸς ἐγγονός του τώρα, τὸν ὁποῖο φορτωθήκαμε τριάντα χρόνια τώρα καὶ ὑπομένουμε, πρὸς τὸ παρόν, ἀγογγύστως τὶς ἀνοησίες του. Τριάντα τόσα χρόνια ὑπῆρχαν κομματικὰ ὑποζύγια, ποὺ τὸν ψήφιζαν, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ἐξευτελίζει τὸν λαό μας, δημοκρατικῶς. Τριάντα χρόνια τώρα ὁ ἴδιος καὶ ἀρκετὰ ἄλλα μηδενικὰ καί… κουλούρια (τὸ μηδὲν τὸ λέμε, στὴν σχολικὴ γλώσσα, καὶ κουλούρι), λεηλατοῦν τὴν ψυχή μας καὶ διαγουμίζουν τὸν ἱδρώτα τοῦ λαοῦ μας.
.          Ξεθυμασμένο ἀπολειφάδι τοῦ παρελθόντος, ὀψίγαμος καλοπερασάκιας, ἐμπαθὴς πιά…ἐσχατόγηρος, (=ὁ ἐν ἐσχάτῃ γεροντικὴ ἡλικία ὤν), ἐμπαίζει καὶ περιφρονεῖ, τὴν φρικιαστικὴ τούτη «ἐθνικὴ» στιγμή, τὸν λαό, ἀποκαλύπτοντας τὸν ἀληθινὸ χαρακτήρα του.
.              Τί νὰ πρωτοθυμηθεῖ κανεὶς ἀπὸ τὶς παφλάζουσες πομφόλυγές του, ποὺ κατὰ καιροὺς ἐκτοξεύει, βάλλοντας ἐπὶ δικαίων καὶ ἀδίκων. Τὸ «οἱ ἐκπαιδευτικοὶ πηγαίνουν ἄπλυτοι καὶ ἀξύριστοι στὸ σχολεῖο». Τὸ «ὅλοι μαζὶ τὰ φάγαμε». «Τοὺς κοπρίτες», ποὺ ὁ ἴδιος καὶ οἱ ὁμόφρονές του παράσιτοι, διόρισαν στὸ Δημόσιο, τὸ «ἕνα μάτσο ἀδαῶν χωριατῶν» ὅπως ὀνόμασε, ὁ βλάσφημος, τοὺς ἀγωνιστὲς τοῦ ’21. Ἀσύδοτος, ἀχαλίνωτος, οἰηματίας καὶ ἀνιάτως μεγαλαυχής, εἰκονίζει τὴν Ἑλλάδα ποὺ μᾶς ἀηδιάζει, τὴν ἀνυπόληπτη καὶ κουτοπόνηρη πασοκικὴ τραγωδία τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Γνωρίζουμε, πὼς 30 τόσα χρόνια, ἔπαιρνε ὑψηλὰ ἀξιώματα γιὰ νὰ σφραγίζει τὸ στόμα του, νὰ μὴν ἀμολάει τὴν χολερικὴ κριτική του γιὰ τὸ «ἅγιο» κόμμα του, τὸ κόμμα τῆς φαυλοκρατίας, ποὺ μετακόμισε ἡ πλέον καιροσκοπικὴ καὶ ἡμιμαθὴς συνιστῶσα του, στὸν παρδαλὸ ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα χαρίζει τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο στοὺς Ἀλβανοὺς-τί ἄλλο θὰ ἀκούσουμε Θεέ μου-καὶ λοιδορεῖ τοὺς Ἕλληνες ποὺ ἀντιστέκονται, μέσῳ τῶν συλλαλητηρίων, στὴν προδοσία τοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας.
.             Ἔγραφε ὁ Ροΐδης, ὁ ὀξυδερκὴς ἀνατόμος τῆς φαυλοκρατίας τοῦ καιροῦ του: «Οὐδεμία κυβέρνησις δύναται νὰ ὑπάρξῃ ἐν Ἑλλάδι χωρὶς νὰ ἀγοράσῃ τὴν ἀναγκαίαν πρὸς ὕπαρξιν αὐτῆς πλειοψηφίαν… δι’ ὁλοκλήρου τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ διὰ δανείων ἀκόμη. Ἐκ τῆς ἀνέκαθεν καθιερωθείσης τοιαύτης διαθέσεως τοῦ ἑλληνικοῦ προϋπολογισμοῦ ἀδύνατον εἶναι νὰ ὑπεξαιρεθεῖ τὸ παραμικρὸν πρὸς οἱονδήποτε κοινωφελῆ σκοπόν. Διότι πᾶσαν τοιαύτην ἀπόπειραν ἤθελεν ἀκολουθήσει τὴν ἑπομένην ἀπώλεια τῆς πλειοψηφίας ἢ ἐπανάστασις τῶν δικαιουμένων νὰ τρέφωνται δημοσίᾳ δαπάνῃ, ὧν ἡ ἀγέλη ἀποτελεῖ τὴν μόνην ἀξιόμαχον δύναμιν ἐν Ἑλλάδι». («Ἅπαντα», ἔκδ. «σύλλογος πρὸς διάδοση Ὠφ. Βιβλίων», τ.Β’, σελ. 73).
.           Ὅσο τὶς τύχες αὐτοῦ του τόπου, τῆς πατρίδας μας, τὶς καθορίζουν «ἀξιόμαχες ἀγέλες», ὀλιγοφρενεῖς ζητωκραυγαστὲς τῆς κλεπτοκρατίας, θὰ ἀναθρώσκουν καὶ θὰ ξεβράζονται Πάγκαλοι καὶ Γιωργάκηδες  καὶ λοιποὶ –ἄκηδες, «οἱ ἀνθρωποκάμπιες», ὅπως λέει Κόντογλου, «ποὺ μαράζωσαν τὸ ὁλόδροσο δέντρο τῆς φυλῆς μας».
.           Τουλάχιστον ὁ παπποὺς Πάγκαλος, συναισθανόμενος τὸ λάθος του, ἀποτραβήχτηκε στὴ σιωπή. Καυχόταν ὣς τὸ τέλος τῆς ζωῆς του διότι, ὅπως εἶπε στὴν ἀπολογία του γιὰ τὴν ἐκτροπή, «ἐφύλαξε τὶς Θερμοπύλες τοῦ Ἕβρου» καὶ δὲν τὸν ἔτυπτε ἡ συνείδησίς του γιὰ τίποτε. Γιὰ τὸν ἐγγονὸ ἰσχύει τὸ εὐαγγελικὸ «ἐπαχύνθη (καὶ) ἡ καρδία» τοῦ ἀνθρώπου τούτου…

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

Η ΔIΚΗ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ΚΑΙ… Η ΔIΚΗ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝIΑΣ (Δημ. Νατσιός)

δίκη το Κολοκοτρώνη καί… δίκη τς Μακεδονίας

γράφει ὁ
Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Ὁ φιλήκοος τῶν ξένων εἶναι προδότης» (Καποδίστριας)

.                 Στρώθηκα καὶ ξαναδιάβασα, τοῦτες τὶς πνιγηρὲς ἡμέρες, τὴν Δίκη τοῦ Κολοκοτρώνη. «Δυστυχὴς παρηγορία» νὰ μελετᾶς τὰ περασμένα μεγαλεῖα, τὰ ἀρώματα τοῦ Γένους μας, τοὺς ἀνθρώπους της ποὺ μοσχοβολοῦν σὰν τὸ Τίμιο Ξύλο. Ἔχει μαυρίσει ἡ ψυχή μας ἀπὸ τὶς ἀναθυμιάσεις ποὺ ἀναδίδει ἡ «πονηρὰ ζύμη» τῶν Ἀθηνῶν. Ἔγραφε θρηνώντας ὁ μεγάλος Κόντογλου γιὰ τοὺς «γυάλινους ἀνθρώπους»: «Ἡ Ἀθήνα δὲν εἶναι πιὰ πολιτεία ἑλληνικὴ κι ἂς λέμε ὅ,τι θέλουμε. Μήτε οἱ ἄνθρωποι μήτε τὰ χτίρια. Ὁ ἥλιος ἔλειψε. Ὁ ἀγέρας βρόμισε. Ἀπορεῖς πῶς ἀλλάξανε ὅλα μέσα σὲ λίγα χρόνια καὶ δὲν ἔμεινε τίποτε ποὺ νὰ θυμίζει πὼς βρίσκεσαι στὴν Ἑλλάδα». («Μυστικὰ Ἄνθη» σελ. 196). Βρόμισε ὁ ἀγέρας σ’ ὅλη τὴν Ἑλλάδα σήμερα. Ποιός νὰ τὸ πίστευε ὅτι οἱ σημερινοὶ «γυάλινοι ἄνθρωποι», διαφανεῖς σὰν τὰ τζάμια, μηχανὲς νεκρὲς καὶ παγωμένες -λόγια τοῦ Κόντογλου- θὰ συζητοῦν χασκογελώντας τὴν μεγαλύτερη προδοσία καὶ ἀτιμία ἀπὸ καταβολῆς ἑλληνικοῦ ἔθνους. Ἀντικρίζουμε καντιποτένιους ὑπουργοὺς καὶ πρωθυπουργοὺς νὰ ὁμολογοῦν ἀνερυθριάστως καὶ ἀσυνειδήτως -ὅπως ἔγραφαν τὰ παλιά, καλὰ λεξικὰ- χωρὶς ντροπὴ καὶ τύψεις ὅτι συμφώνησαν τὴν ἀτιμωτικὴ συναλλαγὴ καὶ εἶναι ἕτοιμοι νὰ στήσουν πανηγύρια στὰ σύνορα. Πῶς θὰ ἀνεχθοῦμε τὸ τέλος τῆς ἱστορίας τῆς Μακεδονίας; Οἱ Πόντιοι, οἱ Κρητικοί, οἱ Ἑπτανήσιοι, οἱ Σαρακατσαναῖοι, οἱ Θρακιῶτες καὶ οἱ ἄλλοι Ἕλληνες θὰ καυχῶνται, θὰ συνεχίσουν νὰ καμαρώνουν γιὰ τὴν γενέθλια ἱστορικὴ καταγωγὴ καὶ περιοχή τους. Ἐγώ, ἐμεῖς οἱ Μακεδόνες τί θὰ ἀπαντοῦμε; Ποῦ θὰ ἀνήκει τὸ γεννοτόπι μου στὴν Πιερία; Πεθαμένοι καὶ ζωντανοί, ἔλεγε οἱ ποιητής, εἴμαστε ἀλληλέγγυοι καὶ συνυπεύθυνοι. Ἡ Ἱστορία ἐξ ὁρισμοῦ εἶναι μία συμφωνία μεταξὺ τῶν νεκρῶν, τῶν ζώντων καὶ τῶν ἀγέννητων. Καὶ ἀφοῦ εἶναι τριμερὴς ἡ συμφωνία, δὲν μπορεῖ ν’ ἀλλάξει ἐν ἀπουσίᾳ τῶν ἄλλων δύο μερῶν, τῶν νεκρῶν καὶ τῶν ἀγέννητων. Θέλει γεροὺς ὤμους καὶ ἀνδρεῖες καρδιὲς ἡ ἱστορία μας, ἀλλιῶς θὰ σὲ καταπλακώσει.
.                 Πέντε Ἕλληνες δικαστὲς -ἐξαιρῶ τὴν βαυαρικὴ συμμορία ποὺ λύσσαξε νὰ τὸν δολοφονήσει- συμμετεῖχαν στὴν δίκη τοῦ Γέρου τοῦ Μοριᾶ, Μάϊος-Ἰούνιος τοῦ 1834. Καταγράφω τὰ ὀνόματά τους: Πολυζωίδης Ἀναστάσιος Πρόεδρος, Α. Βούλγαρης, Δ. Σοῦτσος, Φ. Φραγκούλης, Γεώργιος Τσερτσέτης, μέλη. Τὸν Πολυζωίδη καὶ τὸν Τερτσέτη, ποὺ ἀρνήθηκαν νὰ ὑπογράψουν  τὴν ἀτιμωτικότερη «εἰς θάνατον» καταδίκη της ἑλληνικῆς ἱστορίας, τοὺς μνημονεύουμε μὲ θαυμασμὸ καὶ εὐγνωμοσύνη. Τοὺς ἄλλους τρεῖς, «κωλοπανίδες τῆς ἀντιβασιλείας» (Μακρυγιάννης), τοὺς λακέδες τῶν Γερμανῶν, ποιός τοὺς θυμᾶται; Μνημονεύω τὸν Κολοκοτρώνη τοῦτες τὶς μέρες, ὄρθιο, ἀγέρωχο στὸ δικαστήριο, καὶ σκέφτομαι τὴν Μακεδονία μας…
.                 Διαβάζω:
«Σηκώνεται ὁ Γέρος τοῦ Μοριά. Μπροστὰ στοὺς δικαστὲς στέκεται τώρα ὄρθιο ὁλόκληρο τὸ Εἰκοσιένα.
Πρόεδρος: Πῶς ὀνομάζεσαι;
Κολοκοτρώνης: Θεόδωρος Κολοκοτρώνης
Πρόεδρος: Πόθεν κατάγεσαι;
Κολοκοτρώνης: Ἀπὸ τὸ Λιμποβίσι τῆς Καρύταινας
Πρόεδρος: Πόσων ἐτῶν εἶσαι;
Κολοκοτρώνης: Ἑξήντα τεσσάρων. Γεννήθηκα τὸ 1770, 3 τοῦ Ἀπρίλη.
Πρόεδρος: Τί ἐπάγγελμα ἔχεις;
Κολοκοτρώνης: Στρατιωτικός. Κρατάω σαράντα ἐννιὰ χρόνους ντουφέκι καὶ πολεμῶ γιὰ τὴν πατρίδα».
.                 Μεγαλειώδης ἀπάντηση!! Μᾶς θυμίζει τοὺς δικαίους στρατηγοὺς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ποὺ ἦταν στὴν ὑπηρεσία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ «οἱ (=οἱ ὁποῖοι), διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν… ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγεννήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων…», ὅπως γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Ἑβραίους. «Οἱ Μπαυαρέζοι καὶ οἱ ὀπαδοί τους Ἕλληνες θέλαν νὰ τὸν φᾶνε», ὅμως οἱ δύο δικαστές, ἄγρυπνη συνείδηση τοῦ Ἔθνους, ἀπέτρεψαν τὸ ἀνοσιούργημα.
.            Παραδίδω πάλι τὸν λόγο στὸ βιβλίο τοῦ Δημ. Φωτιάδη «Κολοκοτρώνης».
.                 Διαβάζουμε γιὰ τὴν ἡμέρα ποὺ βγῆκε ἡ καταδικαστικὴ ἀπόφαση, ὅταν ὑπέγραψαν κάτω ἀπὸ τὴν πίεση τῶν ξένων οἱ δείλαιοι, προδότες δικαστές… καὶ ὁ νοῦς μου πηγαίνει στὴν Μακεδονία. «Ὁ Γέρος σὰν ἄκουσε τὸ «καταδικάζονται εἰς θάνατον» σταυροκοπήθηκε μὲ ἀπορία καὶ λέει:
-Κύριε ἐλέησον! Μνήσθητί μου Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλεία σου. (Πιστὸς καὶ καρτερόψυχος, δὲν κλαψουρίζει). Γυρεύουν μερικοὶ νὰ τὸν παρηγορήσουν. – Ἀντίκρισα, τοὺς λέει, τόσες φορὲς τὸν θάνατο καὶ δὲν τὸν φοβήθηκα. Οὔτε καὶ τώρα τὸν φοβᾶμαι. Ἄλλοι ἀναστενάζουν, ἄλλοι βουρκώνουν, ἄλλοι κλαῖνε μὲ ἀναφυλλητά. Μερικοὶ σκύβουν κι εὐλαβικὰ φιλᾶνε τὸ δοξασμένο γέρικο χέρι. Κάποιος ἀπὸ αὐτοὺς μὲ πνιγμένη φωνὴ τοῦ λέει:
-Ἄδικα σὲ σκοτώνουν, στρατηγέ!
-Γιὰ αὐτὸ λυπᾶσαι. Καλύτερα ποὺ μὲ σκοτώνουν ἄδικα παρὰ δίκαια….τοῦ ἀποκρίνεται». (σελ. 510-511).
Οἱ δύο πραγματικοὶ δικαστές, Πολυζωίδης καὶ Τερτσέτης, βγῆκαν ἀπὸ τὸ δικαστήριο μὲ ψηλὰ τὸ κεφάλι , ὁ κόσμος τοὺς ἔδινε «συχαρίκια γιὰ τὸ παλικαρίσιο φέρσιμό τους». Οἱ ἄλλοι τρεῖς, μαζὶ μὲ τοὺς Βαυαρούς, σέρνονταν σὰν σκουλήκια. Διαβάζω ἀπὸ τὰ «Πρακτικὰ» τῆς Δίκης καὶ σκέφτομαι. Τὴν ἡμέρα, Κύριος οἶδε, ποὺ θὰ ὑπογράφουν στὴν Βουλή,  βουλευτές, ὑπουργοὶ καὶ πρωθυπουργοὶ τὴν προδοσία τοῦ ὀνόματος, τὸ παρακάτω τρισάθλιο θέαμα θὰ παρουσιάζουν. «Οἱ τρεῖς καταδικάσαντες δικασταὶ ἐξῆλθον τοῦ Δικαστηρίου  ὠχροὶ καὶ τρέμοντες, μὲ δειλίας καὶ τρόμου παλμούς, τοὺς ὁποίους ὁ ἔλεγχος ἐνεποίει καὶ ἐδείκνυε εἰς τὸ πρόσωπον τὴν τοιαύτην κατάστασιν τῆς ψυχῆς αὐτῶν. Συνοδευόμενοι δ’ οὕτω ἀπὸ τρεῖς ἢ τέσσαρας ἀνθυπασπιστὰς ἀπῆλθον μὲ πόδας πατοῦντες ὄχι ὀρθὰ (παραπατοῦσαν) εἰς τὰς οἰκίας αὐτῶν».
.                 Σώθηκε ὁ Κολοκοτρώνης (καὶ ὁ Πλαπούτας) γιατί σκέφτηκαν, οἱ ξένοι καὶ τὰ πειθήνια, ἐν Ἑλλάδι, ἐνεργούμενά τους ὅτι θὰ ἀντιμετώπιζαν «ταραχὰς καὶ ἐξεγέρσεις». «Ἡ ἁψιὰ ἀντίστασις τοῦ Προέδρου, τοῦ Πολυζωίδη, ἀδυνάτισε τὸ κύρος τῆς ἀποφάσεως τῶν τριῶν, ἔδωσε καὶ λαβὴν εἰς τοὺς πρέσβεις τῶν ξένων δυνάμεων νὰ ἐννοήσουν τὴν ἀθωότητα τῶν κατηγορουμένων…» (Τερτσέτη, Ἅπαντα τόμ. Γ´ σελ. 312) Περπατοῦσε, γράφει ὁ Τερτσέτης, ὁ Πολυζωίδης στὸ Ναύπλιο μὲ τὸν Νικηταρὰ τὸν Τουρκοφάγο. Ὁ κόσμος περισσότερο χαιρετοῦσε μὲ σεβασμὸ τὸν καταγόμενο ἀπὸ τὸ περίφημο Μελένικο τῆς Βόρειας Μακεδονίας, δικαστή.
Τοῦ λέει ὁ Νικηταρᾶς:
-Μοῦ πῆρες τὴ δόξα ποὺ ἀπόχτησα στὰ Δερβενάκια.
(Ἂν ὑπογράψουν «Βόρεια Μακεδονία», ὁ Ἀν. Πολυζωίδης αὐτομάτως γίνεται Σκοπιανός. Ὁ κὺρ Κοτζιᾶς βέβαια θὰ πανηγυρίζει, χασκογελώντας καὶ θὰ στήσει πανηγύρι ἐδῶ στὰ σύνορα, γιὰ νὰ γιορτάσει τὴν προδοσία. Θὰ τοῦ ἑτοιμάσουμε κόλλυβα καὶ ἐξόδιο, γι’ αὐτὸν καὶ τὴν κυβέρνησή του, ἀκολουθία).
.           Ἀναζητοῦμε καὶ σήμερα τὸν ἄνθρωπο ποὺ μὲ τὴν «ἁψιά του ἀντίστασι» θὰ ἀποτρέψει τὴν εἰς θάνατον καταδίκη τῆς Μακεδονίας. Δικαστής, στρατηγός, ἐπίσκοπος, κάποιος, τέλος πάντων, ποὺ θὰ ἀποκτήσει δόξα ἀνώτερη καὶ ἀπὸ τὰ Δερβενάκια…

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

«O,ΤΙ ΚAΜΟΥΜΕ, ΘΑ ΤΟ ΚΑΜΟΥΜΕ ΜΟΝΑΧΟΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΜΕ ΚΑΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ» (Δ. Νατσιός)

«,τι κάμουμε, θ τ κάμουμε μονάχοι
κα
δν χομε καμι λπίδα π τος ξένους»

«Ρωμαίικος καβγάς, τούρκικος χαλβὰς» (παροιμία)

 γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς
Δάσκαλος-Κιλκὶς

.        «Τρία πράγματα ἐχάλασαν τὴν Ρωμανίαν ὅλην: ὁ φθόνος, ἡ φιλαργυρία καὶ ἡ κενὴ ἐλπίδα», σημειώνει ἄγνωστος ποιητὴς μετὰ τὴν Ἅλωση τῆς Πόλης. Μπορεῖ ὅμως τότε ὁ λαὸς νὰ θρηνεῖ καὶ νὰ στενάζει γιὰ τὸ μαγάρισμα τῆς Βασιλεύoυσας Πόλεως ἀπὸ τοὺς προγόνους  του Ἐρντογάν, ἀλλὰ «εἰ καὶ ἑάλω ἡ Πόλις, τὸ ἔθνος οὐδαμῶς, ἐξερριζώθη» κατὰ τὸν Νεκτάριο Ἱεροσολύμων. Ἀνθεῖ καὶ φέρει κι ἄλλο ἡ Πονεμένη Ρωμηοσύνη, γιατί «ἔλαμπε ἡ πίστις τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ μυστήριον τῆς εὐσεβείας». (Κύριλλος Λούκαρις).
.        Τὸ Γένος εἶχε πνευματικὰ ἀντισώματα, τὰ καντήλια ἔκαιγαν, στὰ πετραχήλια τοῦ ταπεινοῦ ἱερέα, οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι Ρωμηοί, ἔβρισκαν παραμυθία καὶ ἀνάπαυση. Χάθηκε ἡ πολιτεία, ἡ αὐτοκρατορία, τὸ ἔθνος συντρίβεται κάτω ἀπὸ τὰ σιδερένια πέλματα βάρβαρων κατακτητῶν, ὅμως στὴν θέση τοῦ προβάλλει τὸ Γένος. Ὁ Ἑλληνισμὸς κάτω ἀπὸ τὴν ἀσφυκτικὴ πίεση τῆς ἀμείλικτης πραγματικότητας, συσπειρώνεται στὸ Γένος.
.        Τὸ Γένος!…Ὅποιος διαβάζει κείμενα τῆς Τουρκοκρατίας καὶ τοῦ ’21 συναντᾶ συνεχῶς τὴν κατανυκτικὴ αὐτὴ λέξη. Τὴν καταγράφουν οἱ σκλάβοι Ρωμηοὶ μὲ δέος καὶ χαρά, μὲ πόνο καὶ πάθος. Ἡ λέξη περικλείει μεγαλεῖο καὶ μαρτύριο, θρίαμβο καὶ κατατρεγμό. Κρύβει στὰ φυλλώματά της, ὄχι  μόνο τὸ παρόν, ἀλλὰ καὶ τὸ ἔνδοξο παρελθὸν καὶ τὴν ἐλπίδα. Εἶναι λέξη ἀναστάσιμη. Ὑποδηλώνει καὶ τὸν ἡρωικῶς μαχόμενο τελευταῖο αὐτοκράτορα, ἀλλὰ καὶ τὸν μαρμαρωμένο βασιλιά.
.        Τὸ Γένος, ἐν μέσῳ ἐρειπίων, σπεύδει καὶ παρηγορεῖ τὸ Ρόδον τὸ Ἀμάραντο τῆς Ὀρθοδοξίας, τὴν Θεοτόκο, βέβαιο γιὰ τὸ Ποθούμενο. «Σώπασε Κυρὰ Δέσποινα καὶ μὴν πολυδακρύζεις/πάλι μὲ χρόνια μὲ καιροὺς πάλι δικά μας θά ᾽ναι». Εἶναι τὸ χερουβικὸ τοῦ Γένους ποὺ θεριεύει στὰ πικρὰ καὶ μαυροφόρα  χρόνια της αἰχμαλωσίας,  τὴν ἀποσταμένη ἐλπίδα. Μέσα ἀπὸ τὰ χαλάσματα ἄνθησε τότε ἡ Ρωμανία.
.        Τώρα καὶ πάλι φθόνος καὶ φιλαργυρία καὶ κενὲς ἐλπίδες. Αὐτὰ τὰ τρία «χαλοῦν» καὶ πάλι…πῶς νὰ γράψουμε, ὅπως ὁ ἄγνωστος ποιητής, τὴν Ρωμανία. Εἴμαστε σήμερα Ρωμανία; χώρα τῶν Ρωμηῶν; Ναι, ὑπάρχουν πολλὲς ὁμοιότητες τῆς τωρινῆς ἐποχῆς μὲ τὴν πρὸ τῆς ἁλώσεως τῆς Πόλης κατάσταση.
.        Καὶ τότε ὁ φθόνος. (Ὁ Θεὸς μᾶς χαρίζει ἀφθόνως, ἄφθονα τὰ ἀγαθά του. Κι ἐμεῖς φθονοῦμε, φθίνουμε, λιώνουμε). Θὰ γράψει τὸ 1350 ὁ λόγιος Δημ. Κυδώνης: «Στὴν χώρα μας αὐτοὶ ποὺ τὴν κυβερνοῦν, ἔχουν τὴν δύναμη τῶν σεισμῶν καὶ λοιμῶν καὶ ὅλοι εὔχονται νὰ ἰδοῦν τὸ κακὸ τοῦ γείτονα. Εἰρήνη ὑπάρχει μόνο μὲ τοὺς ἐχθροὺς καὶ συνεχὴς πόλεμος ἐναντίον τῶν ὁμοεθνῶν καὶ ὁ καθένας ἐδῶ εἶναι θρασὺς καὶ ἕτοιμος νὰ ἁρπάξει τὰ ὅπλα ἐναντίον  τῶν συγγενῶν  του». (Ἀπ. Βακαλόπουλου, Ἱστορία, Ι, ἔκδ. Β´, σελ. 53). Εἶναι ἀλήθεια ὅτι οἱ ἄθλιες  οικονομικες συνθῆκες δοκιμάζουν πολὺ σκληρὰ καὶ τὶς ἀνθρώπινες σχέσεις. Δὲν ὑπάρχει ἀγάπη , ἀδελφῶν ὁμόνοια «οὐδαμοῦ σπλάγχνον χριστιανικόν, οὐδαμοῦ δάκρυον συμπαθὲς», θρηνολογεῖο ὁ Ἰωσὴφ Βρυέννιος. (Βακαλόπουλος, σελ.164). Κόντεψε νὰ φτάσει στὸν ἀφανισμὸ καὶ στὸν ὄλεθρο τὸ ἔθνος  απο τὰ πρῶτα βήματα τῆς Ἐπανάστασης τοῦ ᾽21 ἐξ αἰτίας τοῦ φθόνου τῶν καπεταναίων. Τότε ἔγραψε ὁ Ὀδ. Ἀνδροῦτσος στὸν Κολοκοτρώνη βλέποντας νὰ ἐρίζουν οἱ Πελοποννήσιοι γιὰ πρωτοκαθεδρίες: «Σᾶς στέλνω τὸν Δράμαλη μὲ 30.000 ἀσκέρι νὰ μονοιάσετε». (Ἂς τὸ θυμόμαστε καὶ σήμερα. Μόνο ποὺ δὲν ὑπάρχουν πιὰ Κολοκοτρωναῖοι).
.        Τὸ χειρότερο εἶναι «ἡ κενὴ ἐλπίδα». Πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση ἐλπίζαμε σὲ βοήθεια ἀπὸ τοὺς Φράγκους. Στὴν ψευτοσύνοδο τῆς Φερράρας- Φλωρεντίας (1438-1439) παραδώσαμε τὰ ἅγια τοῖς κυσί. Εὑρέθη ὁ στύλος τῆς Ὀρθοδοξίας ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικός καὶ ἡ τιμὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Γένους σώθηκε.
.        Ὑπέγραψαν «οἱ δείλαιοι ἐθελοακουσίως» τὴν ὑποταγὴ στὸν πάπα ἐλπίζοντας  βοηθεια κατὰ τῶν Τούρκων. Τίποτε δὲν ἔγινε. Οἱ δυτικοὶ δὲν ἐπιθυμοῦσαν ἀναμέτρηση μὲ τοὺς Τούρκους, γιατί δὲν ἀντιμετωπίζουν οἱ ἴδιοι ἄμεση ἀπειλή. Μισοῦν τοὺς ἀσεβεῖς καὶ σχισματικούς «Γραικοὺς» καὶ βέβαια ἐπιθυμοῦν καλὲς σχέσεις μὲ τοὺς Τούρκους μωαμεθανούς, γιατί οἱ οἰκονομικὲς σχέσεις καὶ διεισδύσεις στὸ χῶρο τῆς Μ. Ἀσίας καὶ τῆς ἀνατολικῆς Μεσογείου ἀποτελοῦν πηγὴ πλούτου. «Μὴ βαυκαλίζεσθε», γράφει ὁ Βρυέννιος «μὲ μάταιες ἐλπίδες ὅτι συμμαχικὰ στρατεύματα θὰ ἔρθουν ἀπὸ τὴν Δύση νὰ μᾶς σώσουν. Ἀλλὰ καὶ ἂν ἐκστρατεύσουν, δὲν θὰ τὸ κάνουν γιὰ νὰ μᾶς ὑπερασπιστοῦν, ὅπως λένε, ἀλλὰ γιὰ νὰ καταστρέψουν τὶς πόλεις μας καὶ τὸ Γένος μας, γιὰ νὰ ἐξαφανίσουν ἀκόμα καὶ τὸ ὄνομά μας». (Κ. Σιμόπουλου, Ξενοκρατία, σελ. 289). Πόσες «κενὲς ἐλπίδες», «ἄδεια καρύδια κι ἀσκιὰ γιοματ’ ἀγέρα» (Μακρυγιάννης) δὲν πιστέψαμε τὰ τελευταῖα χρόνια;
«Ρίζα πάντων τῶν κακῶν ἐστιν ἡ φιλαργυρία», θὰ γράψει ὁ ἀπ. Παῦλος (Α´ Τιμ. ϛ´10). Λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση καλεῖ καὶ παρακαλεῖ ὁ Ἰωσὴφ Βρυέννιος τοὺς πλούσιους νὰ ἀνοίξουν τὰ θησαυροφυλάκιά τους καὶ νὰ βοηθήσουν στὴν ἐπισκευὴ τῶν τειχῶν τῆς Πόλης. «Δέκα μονάχα ἀπὸ σᾶς θὰ μπορούσατε νὰ ἔχετε ξανακαινουργώσει τὰ τείχη ποὺ ἔχουν ἐρειπωθεῖ». «Οἱ πλούσιοι», γράφει ὁ καθ. Βακαλόπουλος, «τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, ἐνῶ κατέρρεαν τὰ τελευταῖα ὑπολείμματα τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας, ξένοι τελείως πρὸς τὸ πνεῦμα τοῦ Χριστιανισμοῦ ἦταν σκληρότεροι ἀπέναντι στοὺς φτωχοὺς καὶ ταπεινούς τῆς ζωῆς». (Ἀπ. Βακαλόπουλος, Ὁ χαρακτήρας τῶν Ἑλλήνων, σελ. 80). «Οἱ ἄρχοντες συμμετέχουν στὶς παρανομίες, οἱ διαχειριζόμενοι τὰ κοινὰ εἶναι κλέφτες…» συνεχίζει ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς στὸ σπουδαῖο βιβλίο του. Γιὰ νὰ σημειώσει αὐτὸ ποὺ προλογικὰ γράψαμε «Οἱ χρόνοι τῆς Τουρκοκρατίας, χρόνοι διωγμῶν τῶν Ἑλλήνων, τῶν χριστιανῶν, διαχέουν σ’ αὐτοὺς ἔντονη θρησκευτικὴ πνοὴ στὴν καθημερινή τους ζωὴ καὶ κάνουν αὐστηρότερα τὰ ἤθη». Ἡ Ἐκκλησία γίνεται τὸ καταφύγιο τῶν ψυχῶν, ὥστε νὰ λέγει ὁ πατριάρχης Ἱερεμίας Β´ (1572-1594): «εἰ καὶ δουλείᾳ τὸ Γένος ἡμῶν ὑπέπεσεν ἀλλ’ εὐσεβείᾳ ἀνένευσεν». (=ἀναβιώνω, ἀνασηκώνομαι). Δύο μόνο θὰ πῶ γιὰ τὸ σήμερα γεγονότα, ποὺ ἐξεικονίζουν τὴν κατάπτωση ἀρχόντων καὶ λαοῦ. Οἱ φοβερὲς καταγγελίες τοῦ καθηγητῆ κ. Κριμιζῆ γιὰ τὶς πλεκτάνες τοῦ νεοϊδρυθέντος ὀργανισμοῦ γιὰ τὸ διάστημα καὶ ἡ ἀποκάλυψη τῆς σπείρας τῶν φαρμάκων τοῦ καρκίνου. Δεῖγμα τῆς τωρινῆς ἀπελπιστικῆς κατάστασης εἶναι τὸ ἑξῆς: Κάποτε τὸ δίλημμα ἦταν «νὰ κλέψω ἢ νὰ μὴν κλέψω» Τώρα… προόδευσε. Τὸ ἐρώτημα τοῦ καθάρματος εἶναι «θὰ μὲ πιάσουν ἢ δὲν θὰ μὲ πιάσουν».
.        Ξεβαφτιστήκαμε καὶ ξεμυρωθήκαμε γιὰ νὰ γίνουμε Εὐρωπαῖοι καί… νὰ οἱ προκοπές μας!! Μᾶς πετοῦσαν ὅπως τὰ σκυλιὰ ἕνα ξεροκόκκαλο οἱ ποικιλώνυμοι κομματάρχες-πρωθυπουργοὶ καὶ ἐμεῖς σπεύδαμε, τυφλωμένοι,  σ’ αὐτό, τρέφαμε κενὲς ἐλπίδες, ἀφήνοντας τιμημένα  πρωτοτοκια. «Ἀνήκομεν εἰς τὴν Δύσιν» (Καραμανλής), «Ἡ Ἑλλάδα ἀνήκει στοὺς Ἕλληνες» (Ἀνδρέας), «ἐκσυγχρονισμὸς» (Σημίτης),  «ἐπανίδρυση τοῦ κράτους» (νέος Καραμανλής), «θὰ σχίσω τὰ Μνημόνια» (Ἀλέξης) καὶ τόσες ἄλλες κενὲς τιποτολογίες. Καὶ στὸ τέλος «μηδὲν στὸ πηλίκιο» ἀπὸ τὸν ἀνεπρόκοπο, τοῦ «λεφτὰ ὑπάρχουν», ΓΑΠ.
.        Κάποτε πρέπει νὰ σκεφτοῦμε σοβαρά, κολοκοτρωναίικα.  Έλεγε ὁ Γέρος τοῦ Μοριὰ γύρω στὸ 1810: «Ὅ,τι κάμουμε θὰ τὸ κάμουμε μονάχοι καὶ δὲν ἔχομε καμιὰ ἐλπίδα ἀπὸ τοὺς ξένους». Θὰ συμπληρώναμε κι ἀπὸ τοὺς ἡμετέρους τοποτηρητές τους, μνημονιακοὺς λακέδες.

 

Δημήτρης Νατσιὸς

Δάσκαλος-Κιλκὶς

 

 

 

 

Σχολιάστε