Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Δημ. Νατσιός

Ἢ ΜΕ ΤΟΝ ΝΕΝΕΚΟ Ἢ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ (Δ. Νατσιός)

Ἢ μὲ τὸν Νενέκο ἢ μὲ τὸν Κολοκοτρώνη

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.           «Τώρα, ἂς ποῦμε καὶ τὰ σημερινά μας. Τὰ σχολειά, ἂν βγάλει κανένας λίγα στὴν μπάντα, τ᾽ ἄλλα ὅλα δουλεύουν γιὰ νὰ βγάλουνε λεβαντίνους κι ὄχι Ἕλληνες, Μ᾽ ὅλα τὰ ψευτοελληνικὰ ἐξωτερικὰ πασαλείμματα. Οἱ περισσότεροι ἀπ᾽ αὐτοὺς ποὺ διδάσκουνε τὰ παιδιά μας κινήσανε ἀπὸ τὸ χωριὸ καὶ πέσανε μὲ τὰ μοῦτρα στὰ “μοντέρνα”. Γινήκανε θεριακλῆδες τοῦ μοντερνισμοῦ. Ὁ νοῦς καὶ ὁ λογισμός τους, μέρα-νύχτα, στριφογυρίζει στὶς μοντέρνες ἀνοησίες. Τὴν Ἑλλάδα δὲν θέλουνε μηδὲ νὰ τὴν ἀκούσουνε, τὴν “Ψωροκώσταινα”! Δὲν ὑπάρχει πιὸ ἀντιπαθητικὸ καὶ πιὸ μικρόμυαλο πλάσμα ἀπὸ τὸν ξιππασμένο ἄνθρωπο, ποὺ ἀρνήθηκε τὸ γάλα τῆς μάνας του καὶ ρεμπεύεται (=καμαρώνει) κιόλας γι᾽ αὐτὸ τὸ κατόρθωμα. Λοιπόν, ἀπὸ τέτοιους δασκάλους τί θὰ μάθουνε τὰ παιδιά μας, τὰ κακόμοιρα τὰ παιδιά μας; Θὰ μάθουνε, πὼς γιὰ νὰ γίνει κανένας σπουδαῖος καὶ γιὰ νὰ φαίνεται πὼς εἶναι ἔξυπνος, πρέπει νὰ μὴν ἔχει τίποτα ἑλληνικὸ ἀπάνω του…».
.           Ὄντως δὲν ὑπάρχει πιὸ μικρόμυαλο καὶ γελοῖο πλάσμα, ὅπως γράφει ὁ Κόντογλου στὰ «Μυστικὰ Ἄνθη» του, ἀπὸ αὐτὸν ποὺ ἀρνεῖται καὶ φτύνει τὸ γάλα τῆς μάνας του. Μάνα εἶναι ἡ πατρίδα μας, ἡ Ἑλλάδα, ὄχι τὸ κράτος τὸ σημερινὸ τῶν Γραικύλων καὶ προσκυνημένων. Αὐτὸ τὸ κράτος ἐπιτίθεται μὲ λύσσα κατὰ τὴν Παιδείας, θέλει νὰ μετατρέψει τὰ σχολεῖα σὲ στρατόπεδα γενιτσάρων καὶ τοὺς δασκάλους σὲ πειθήνια ὄργανα ἀφελληνισμοῦ καὶ ἀθεΐας. Ἔλεγε ὁ Καποδίστριας «φιλήκοος τῶν ξένων εἶναι προδότης». Ἄρα καὶ “ὁ φιλήκοος τῶν φιλήκοων τῶν ξένων εἶναι προδότης”.
.                 Ἔχω διαγραφεῖ ἐδῶ καὶ 10-15 χρόνια ἀπὸ μέλος τῆς Διδασκαλικῆς Ὁμοσπονδίας Ἑλλάδος (ΔΟΕ). Τὸ ἔπραξα, ὑπακούοντας στὴ συνείδησή μου, διότι τότε κάποιος πρόεδρος τῆς ΔΟΕ, συμφώνησε νὰ κατεβοῦν οἱ εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὶς αἴθουσες διδασκαλίας. Θεωροῦσα καὶ θεωρῶ ντροπὴ νὰ μὲ ἐκπροσωπεῖ ἕνα συνδικαλιστικὸ ὄργανο πλήρως εὐθυγραμμισμένο καὶ ταυτισμένο μὲ τοὺς ἐχθρούς τῆς πίστεως καὶ τῆς πατρίδος. Καὶ μὲ τὸ ἐμετικό, προπαγανδιστικὸ καρύκευμα τῆς Ρεπούση, ποὺ μαγάριζε τὴν ἱστορία μας, τότε ποὺ καὶ οἱ λίθοι ἔκραζαν γιὰ τὴν ἱεροσυλία, καὶ πάλι ἡ ΔΟΕ ἔβαζε πλάτες. Καμμία ἀντίδραση, ἀλλά, ἂν θυμᾶμαι καλά, ἐπικροτοῦσε τὸ βδέλυγμα. Καταργήθηκε ἡ ἔπαρση τῆς σημαίας καὶ ἡ ἀπαγγελία τοῦ Ἐθνικοῦ Ὕμνου μία φορὰ τὸν μήνα στὰ δημοτικὰ σχολεῖα; Οὐδὲν σχόλιον. Ἀφωνότεροι τῶν ἰχθύων καὶ ἀπραγέστεροι τῶν βατράχων οἱ συνδικαλιστὲς τῆς ΔΟΕ. Οἱ περισσότεροι εἶναι ἐπαγγελματίες καὶ συνεργάζονται καὶ συναλλάσσονται μὲ τὴν ἑκάστοτε ἐξουσία, ἀναμένοντες τὸ νεῦμα γιὰ νὰ μεταπηδήσουν στοὺς… ἔχοντας κοχλιάριον.
.          Παρένθεση. Ὁ Ἐμ. Ροΐδης μὲ τὸν γνωστὸ δηκτικό του τρόπο ἐξεικόνισε παραστατικὰ τὴν ἐν Ἑλλάδι περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα. Ἔγραφε:
«Οἱ Ἕλληνες διαιροῦνται εἰς τρεῖς κατηγορίας.
Πρῶτον: Εἰς συμπολιτευομένους ἤτοι (=δηλαδὴ) ἔχοντας κοχλιάριον νὰ βυθίζωσιν εἰς τὴν χύτρα τοῦ προϋπολογισμοῦ.
Δεύτερον: Εἰς ἀντιπολιτευομένους, ἤτοι μὴ ἔχοντας κοχλιάριον καὶ ζητοῦντας παντὶ τρόπῳ νὰ λάβωσι τοιοῦτον.
Τρίτον: Εἰς ἐργαζομένους, ἤτοι οὔτε ἔχοντας κοχλιάριον οὔτε ζητοῦντας ἀλλ᾽ ἐπιφορτισμένους νὰ γεμίζωσι τὴν χύτραν διὰ τοῦ ἱδρῶτος αὐτῶν». (Ἅπαντα, τ. Β´, σελ. 33-34).
.               Ὑπάρχουν, λοιπόν, οἱ κοχλιαριοφόροι, αὐτοὶ ποὺ κρατοῦν τὴν κουτάλα, τὰ λεγόμενα, παρὰ τοῦ θυμοσόφου λαοῦ, κομματόσκυλα, πού, ὅταν βρίσκονται στὴν ἐξουσία, τὴν βυθίζουν στὴν χύτρα τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ τὰ καιροφυλακτοῦντα, ποὺ ἀναμένουν τὴν ὥρα τῆς κυβερνητικῆς ἀλλαγής γιὰ νὰ ἀποδυθοῦν καὶ νὰ καταδυθοῦν στὴν χύτρα, τὴν ὁποία γεμίζει διὰ τοῦ ἱδρῶτος καὶ τοῦ αἵματός του ὁ «κυρίαρχος» λαός. Τώρα μὲ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, καμμιὰ ἔνσταση, καμμιὰ ἀντίδραση, ὅλα συμπεφωνημένα ἀπὸ τὴν… συλλογικότητα ποὺ ὀνομάζεται ΔΟΕ. Ἀλλὰ τί περιμένει κανεὶς ἀπὸ «θεριακλῆδες τοῦ μοντερνισμοῦ», ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν νὰ πατήσουν δεκαετίες τὸ ποδάρι τους στὴν τάξη καὶ λέγονται δάσκαλοι καὶ ἐκπροσωποῦν δασκάλους; Ὁ συνδικαλισμός, ὅπως τὸν κατάντησαν οἱ συνδικαλιστὲς τὰ χρόνια της σαπίλας καὶ τῆς παρακμῆς, εἶναι συνένοχος τῆς καταστροφῆς τῆς πατρίδας μας καὶ ἀπορῶ ποὺ ἀκόμη κάποιοι συμμετέχουν καὶ πληρώνουν συνδρομές.
.            Λυπηρὸ ὅμως, λυπηρότατο εἶναι καὶ τὸ γεγονός, τὸ πρόβλημα ποὺ παρουσιάστηκε μὲ τὸ θέμα ἐπιστροφῆς τῶν βιβλίων τῶν νέων Θρησκευτικῶν καὶ τὴν στάση κάποιων σχολικῶν συμβούλων καὶ διευθυντῶν σχολείων. Πολλοὶ γονεῖς κατήγγειλαν ὅτι δέχτηκαν ἀπειλὲς γιὰ στοχοποίηση τῶν παιδιῶν τους καὶ δυσμενῆ βαθμολογία, κουτοπόνηρες μεθοδεύσεις τοῦ τύπου «μένουν τὰ βιβλία στὸ σχολεῖο» ἤ, τὸ χειρότερο «εἴμαστε ὑπάλληλοι καὶ ὑπακούουμε στοὺς ἀνωτέρους μας». (Μὲ τὴν φόρα ποὺ πῆραν οἱ ἐκκλησιομάχοι αὔριο-μεθαύριο θὰ καταργηθεῖ καὶ ἡ πρωινὴ προσευχή, οἱ σχολικὲς γιορτὲς γιὰ τὰ Χριστούγεννα, οἱ παρελάσεις… Ὅμως ἐμεῖς θὰ σκύβουμε τὴν κεφάλα μας, διότι μᾶς ἐμπνέει ὁ Νενέκος -ἢ Ναιναῖκος κατὰ τὴν εὐκλεῆ ὀρθογραφικὴ ἀλλοίωση- καὶ ὄχι ὁ Κολοκοτρώνης).
.           Λίγοι συμφωνοῦν καὶ συνοδοιποροῦν μὲ τοὺς νῦν κυβερνῶντες, οἱ περισσότεροι-σύμβουλοι καὶ διευθυντὲς-φοβοῦνται μὴ «λερωθεῖ» ὁ φάκελλός τους καὶ δὲν ἐπανεκλεγοῦν στὶς ἑπόμενες κρίσεις, ὁπότε χάνεται τὸ ἐπίδομα, ἡ ἐξουσία καὶ ἡ νόμιμος ἡδύτητα τῆς ἀπραξίας. (Ἐπαναλαμβάνω ἀναφέρομαι σὲ ὅσους μὲ σκαιότητα ἀντιμετωπίζουν τοὺς γονεῖς ποὺ θέλουν νὰ προστατέψουν τὰ παιδιά τους ἀπὸ τὸν πανθρησκειακὸ προσηλυτισμὸ ποὺ ἐπιχειροῦν οἱ… φάκελλοι τῶν Θρησκευτικῶν).
Τὸ περίεργο εἶναι ὅτι τούτη τὴν ἐποχή, ποὺ κυβερνοῦν οἱ ὑπέρμαχοι τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, τῆς δημοκρατίας καὶ τῆς «ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου», ἐπικρατεῖ φόβος γιὰ τίς… φοβίες στὰ σχολεῖα. (Ὁ φόβος εἶναι φυσιολογικὸ ἀνακλαστικὸ ποὺ προειδοποιεῖ γιὰ ὑπαρκτὸ κίνδυνο, ἡ φοβία εἶναι παθολογικὴ κατάσταση, γιὰ ἀνύπαρκτο κίνδυνο). Τρέμουν οἱ δάσκαλοι μήπως χαρακτηριστοῦν ρατσιστές, ξενοφοβικοί, φασίστες, ὁμοφοβικοὶ καὶ λοιπὰ καὶ λοιπὰ μὲ ἀποτέλεσμα νὰ αὐτολογοκρίνονται. (Ἡ ἀληθινὴ λογοκρισία, ὑποστήριξε ὁ Ρ. Μπάρτ, δὲν συνίσταται στὸ νὰ ἐμποδίζεις νὰ εἰπωθεῖ κάτι, ἀλλὰ στὸ νὰ ὑποχρεώνεις νὰ εἰπωθεῖ κάτι).
.               Ὁ φόβος ὅμως καὶ ἡ δειλία εἶναι ὁ ὁρισμὸς τοῦ ἀποτυχημένου δασκάλου, πράγμα ποὺ ἀντίκειται σὲ μία Παιδεία, σὰν τὴν ἑλληνική, ἡ ὁποία πρόσφερε τὰ προσανάμματα ποὺ ἐφώτισαν ὅλη τὴν οἰκουμένη.
.          Τὸ ἐπ’ ἐμοὶ -κι ἄς μοῦ συγχωρεθεῖ τὸ πρῶτο πρόσωπο- δὲν διαβάζω οὔτε ὑπακούω προσκυνοχάρτια –μνημόνια, ἀλλὰ μελετῶ κείμενα λευτεριᾶς, ἀντίστασης καὶ λεβεντιᾶς ὅπως τὸ παρακάτω: «Ἡ ἐχθρικὴ ἀντεπίθεση τοῦ Μαρτίου ἔχει ἐκδηλωθεῖ. Τὸ ὕψωμα 731 ἔχει μεταβληθεῖ σὲ ἡφαίστειο. Οἱ φαντάροι μας, πεσμένοι μὲ τὴν κοιλιὰ στοὺς λάκκους τῶν ὀβίδων, πυροβολοῦν, χωρὶς διακοπή, γιὰ νὰ συγκρατήσουν τὸ ἐχθρικὸ πεζικό. Ὁ δάσκαλος -ἔτσι ἔχει βαφτίσει τὸν διοικητή του ὁ λόχος, γιατί δημοδιδάσκαλος εἶναι τὸ ἐπάγγελμά του- μὲ προβιὲς καὶ ἐπιδέσμους, γύρω ἀπὸ τὰ κρυοπαγημένα πόδια του, ἀντὶ γιὰ παπούτσια, χωρὶς νὰ προφυλάγεται τρέχει νευριασμένος ἀπὸ διμοιρία σὲ διμοιρία καὶ δίνει ὁδηγίες. Μὴν πυροβολεῖτε στὰ στραβά, παιδιά! Μὴν ξοδεύετε ἀσκόπως τὶς χειροβομβίδες σας, τοὺς λέει. Κι ὅταν ὁ ταγματάρχης τοῦ φωνάζει νὰ μὴν ἐκθέτει τόσο τὸν ἑαυτό του, ὁ δάσκαλος τοῦ ἀπαντάει: «Φοβᾶμαι μήπως χάσουμε σήμερα τὸ ὕψωμα. Καὶ τί θὰ δικαιολογηθῶ ὕστερα ἐγὼ τοὺς μαθητές μου, ἅμα γυρίσω στὸ σχολεῖο;» (Χρ. Ζαλοκώστα, «Πίνδος», ἔκδ. «Ἑστία», σελ. 194).

Advertisements

Σχολιάστε

ΘΕΛΟΥΜΕ «ΣΚΟΛΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΟΜΙΖΗ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ ΠΡΟΚΟΠΗ ΚΑΙ ΑΡΕΤΗ» (Δ. Νατσιός) «Γιὰ νὰ σωθεῖ ἡ Ἑλλάδα/ στοὺς καιροὺς τοὺς ὕστατους/ θέλει ἕναν Καιάδα/ γκρεμοτσακίστε τους»

Θέλουμε «σκολειά,
γιὰ νὰ γιομίζη ὁ μαθητὴς προκοπὴ καὶ ἀρετὴ»

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.           «Μὴ Θρησκευτικὰ πρὸς Θεοῦ! Τὸ ἑλληνικὸν ἔθνος δὲν εἶναι Βυζαντινοί, ἐννοήσατε; Οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες εἶναι κατ’ εὐθείαν διάδοχοι τῶν ἀρχαίων. Ἔπειτα ἐκπολιτίσθησαν, ἐπροόδευσαν καὶ αὐτοί. Συμβαδίζουν μὲ τὰ ἄλλα ἔθνη». (Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Λαμπριάτικος Ψάλτης»).
.             Συνόψισε, ὁ μεγάλος μας διηγηματογράφος, σὲ λίγες ἀράδες, τὸ συνομήλικο μὲ τὸ νεοελλαδικὸ κράτος πρόβλημα: εἴμαστε ἀπόγονοι τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, τὸ ὑποτιμητικῶς λεγόμενο Βυζάντιο, δὲν εἶναι ἑλληνικὸ κατόρθωμα. Ἐξ ἄλλου ἔτσι πρόκρινε ἡ κοραϊκὴ πεφωτισμένη διανόησις. Ὁ Κοραὴς ἐπιδαψιλεύτηκε μὲ τὸν ὑπέροχο τίτλο «δάσκαλος τοῦ Γένους», ἀλλὰ στὴν οὐσία ὑπῆρξε ἁπλῶς ἕνας ἄνθρωπος, μὲ ἔντονα ἀντικληρικαλιστικὰ στοιχεῖα. Ἄγευστος τοῦ μεγαλείου τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς ἔφτασε στὸ σημεῖο νὰ θεωρεῖ σκλαβιὰ τῶν Ἑλλήνων τὴν μακεδονικὴ καὶ βυζαντινὴ αὐτοκρατορία.
.         Γράφει: «Ἡ κατάρατος αὕτη φιλαρχία ἐγέννησε τὴν διχόνοια, διήγειρε τὰς πόλεις καὶ τοὺς πολίτας κατ’ ἀλλήλων, ἄναψε τῶν ἐμφυλίων πολέμων τὴν πυρκαϊὰν καὶ ὑπέταξε τοὺς Ἕλληνας πρῶτον εἰς τοὺς Μακεδόνας, ἔπειτα εἰς ξένον ἔθνος, τοὺς Ρωμαίους, καὶ τελευταῖον εἰς τὸ βαρβαρώτερον καὶ ἀγριώτατον ὅλων τῶν ἐθνῶν τοῦ κόσμου, τοὺς Τούρκους». («Ἅπαντα», ἐκδόσεις Μπίρη, σελ. 100).
.         Γιὰ τὸν Κοραή, ἡ χιλιόχρονη ἑλληνικὴ αὐτοκρατορία, ἡ Ρωμανία, ἦταν ξενικὴ κατοχή. Καὶ ἐπειδή οἱ ἐκ Παρισίων ἁπανταχοῦσες τοῦ Κοραῆ εἶχαν ἰσχὺ νόμου, τὸ ἑλλαδικὸ κράτος ξεκίνησε ἀπορρίπτοντας τὴν ἐξοχότερη κληρονομιά του, ἀλλὰ καὶ μὲ ἐμφανῆ ἐχθρότητα πρὸς τὴν πάτριο πίστη μας. Καὶ αὐτὸ τὸ μένος δυστυχῶς συνεχίζεται ὣς τὶς μέρες μας. Ἡ λυσσαλέα ἐπίθεση κατὰ τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν τὸ ἐπιμαρτυρεῖ. Ἔχω σημειώσει καὶ ἄλλοτε ἕνα προφητικὸ κείμενο τῶν Ἁγιορειτῶν πατέρων, ἔτους 1984. Τὸ παραθέτω. «Ἀπὸ πολλὰ χρόνια τώρα γίνεται συστηματικὴ προσπάθεια, διαρκῶς αὐξανομένη, νὰ πολεμηθῆ ἡ πίστη. Νὰ βγεῖ ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα ὁ Χριστός. Νὰ διαστρεβλωθῆ ἡ ἱστορία μας. Νὰ εὐτελισθῆ ἡ σημασία τῶν μεγάλων ἑορτῶν ποὺ τόσο ζεῖ ὁ λαός μας. Νὰ παύση ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία νὰ εἶναι ἡ ψυχὴ τοῦ Γένους μας». Καὶ ὅταν βγαίνει ἀπὸ τὸ σχολεῖο ὁ Χριστός, τὸ σχολεῖο αὐτὸ καταντᾶ ἄχρηστο. Δὲν μορφώνει τὸν χρηστὸ πολίτη, ἀλλὰ τὸ νευρόσπαστο ποὺ ξέρει μόνο νὰ διεκδικεῖ καὶ νὰ ἐκλιπαρεῖ, αὔριο – μεθαύριο, στοὺς βουλευτικοὺς προθαλάμους γιὰ μία ἀργομισθία. Καὶ ὅλα ἐνορχηστρωμένα καὶ σχεδιασμένα μὲ ἄφθαστη μαεστρία. Τ λκυστικ κα πoενοχοποιητικ κέλυφος, γι ν παρεισφρήσει νομία, λέγεται συμμόρφωση μ τ ερωπαϊκ δεδομένα, κατοχύρωση τς θρησκευτικς λευθερίας, διαπολιτισμικ κπαίδευση κα λοιπς χηρς σαπουνόφουσκες. Στόχος ἡ σταδιακὴ κατάργηση τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καὶ μετατροπή του σ’ να μιχλδες «τίποτε», φροντιστήριο Οκουμενισμο, ὑποβαθμισμένο, κακόμοιρο, ἀπαξιωμένο. Καὶ τότε θὰ βγαίνουν σωρηδὸν ἀπὸ τὰ σχολεῖα οἱ ἀγελαῖοι καταναλωτές, οἱ ἄκρατοι ἡδονοθῆρες, διότι «χωρὶς Θεὸ ὅλα ἐπιτρέπονται» ἢ χειρότερα, ὅπως τὸ διατύπωσε ὁ Ἔλιοτ, «ἂν δὲν θέλεις νὰ ἔχεις τὸν Θεό, πρέπει νὰ ὑποκλιθεῖς στὸν Χίτλερ ἢ στὸν Στάλιν». Ἀλλὰ πόσο μετράει ἡ γνώμη τῶν σοφῶν ἀνθρώπων, μπροστὰ στὰ σπιθαμιαῖα ἀναστήματα, τοὺς νάνους καὶ τοὺς ἀρλεκίνους ποὺ διαβουκολοῦν τὴν Παιδεία μας; Μία ρεπούση (μ μικρ ρ) τόλμησε ν μαγαρίσει λόκληρη τν νεώτερη στορία μας κα παραμένει καθηγήτρια στ πανεπιστήμιο, δηλητηριάζοντας γενις κα γενις δασκάλων. Κατάφεραν ὅλα αὐτὰ τὰ ἡμιμαθῆ καὶ ἀντίχριστα ὑποκείμενα νὰ εἰσχωρήσουν σ’ ὅλες τὶς σχολές, ποὺ προετοιμάζουν τοὺς αὐριανοὺς διακόνους τῆς Ἐκπαίδευσης – δασκάλους καὶ καθηγητὲς – ὁπότε τὰ χειρότερα ἕπονται. Ἀνέξοδο διαπιστευτήριο ἀναρρίχησης σήμερα στὶς ἐκπαιδευτικὲς βαθμίδες τῶν πανεπιστημίων εἶναι ἡ ἀφιλοπατρία, τὸ μένος κατὰ τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ἀναμάσηση τῆς πολυπολιτισμικῆς μπούρδας. Καὶ πόση ζημιὰ γίνεται Μ’ αὐτὲς τὶς ἀθλιότητες! Νὰ ἔβλεπε ὅλη αὐτὴ ἡ καθωσπρέπει ἀνοησία καὶ ἡ κρατικοδίαιτη προοδευτικότητα, πόσο λάμπουν, φέγγουν, ἀστράφτουν τὰ πρόσωπα τῶν μαθητῶν μας, ὅταν τοὺς μιλᾶς γιὰ ἥρωες, γιὰ ἁγίους, γιὰ τὸ Χριστό;
.         Μισὴ ὥρα σπουδὴ στὸ «Μανιάκι» ἢ στὴν «Ἔξοδο» ἀρκεῖ γιὰ νὰ ψηλώσει ὁ νοῦς τῶν μαθητῶν. Ἄλλη τόση γιὰ νὰ τοὺς διαβάσεις τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς καὶ ἀντικρίζεις τὴν χαρά, τὸν γλυκασμὸ στὰ πρόσωπά τους. «Τίς Θεός, μέγας ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν». Μία ἐπίκαιρη μνεία στὸν Ἅη-Δημήτρη, τὸ παλικάρι τῆς πίστης μας, καὶ νὰ ἡ φιλοτιμία, ἡ καύχηση γιατί «καὶ αὐτὸς ἦταν Ρωμιός, σὰν ἐσᾶς, ἀθλοφόρος»; «Τί σημαίνει, κύριε, ἀθλοφόρος»; Ξεκρεμᾶς ἀπὸ τὸ εἰκονοστάσι τῆς Παιδείας τὴν ἐτυμολογία, μιλᾶς γιὰ τὴν γλώσσα μας, τὸ ἕτερον φυλακτήριο καὶ προσάναμμα τῆς ἐθνικῆς μας συνείδησης.
.         Ὡραῖα μαθήματα. Μὲ πίστιν καὶ πατρίδα. Πέτυχες. Ἔκανες τὸ χρέος σου. (Διδάσκω, κατὰ παράβασιν τοῦ λεγόμενου Ἀναλυτικοῦ Προγράμματος, κάθε Παρασκευὴ -τὴν ὥρα τῶν Θρησκευτικῶν- τὶς καταργημένες, πρὸ δεκαπενταετίας νομίζω, «Εὐαγγελικὲς Περικοπές», οἱ ὁποῖες συνόδευαν τὸ βιβλίο τῶν Θρησκευτικῶν. Τὶς διδάσκω, γιατί ἔχω πάντοτε ἐνώπιόν μου αὐτὸ ποὺ κανοναρχεῖ ὁ Πατροκοσμᾶς τοὺς Ἕλληνες δασκάλους: «Πρέπει νὰ φωτίζονται οἱ ἄνθρωποι. Διότι ἀπὸ τὸ σχολεῖο μανθάνομε τί εἶναι Θεός, τί εἶναι Ἁγία Τριάς, τί εἶναι ἀρετή. Τὰ πάντα ἀπὸ τὸ σχολεῖο τὰ μανθάνομεν…». Ὁμολογῶ, δίκην ἐξομολογήσεως, ὅτι εἶναι ἀπὸ τὶς λίγες ὧρες ποὺ νιώθω ὅτι ἀνταποκρίνομαι στὸν τίτλο τοῦ δασκάλου καὶ αὐτὸ ποὺ λέξη ὑπονοεῖ. (δάσκαλος ἀπὸ τὸ δάω-δῶ = φωτίζω, ἐξ οὗ καὶ δάδα). Παιδαγωγῶν καὶ παιδαγωγούμενος ταυτόχρονα. Καὶ πῶς ἀλλιῶς; «φῶς Χριστοῦ φαίνει πᾶσι».
.         Διαβάζοντας αὐτὲς τὶς ἡμέρες ἄρθρα γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, διαπίστωσα ὅτι πολλοὶ ἐπικαλοῦνται τὸ ἄρθρο 16 τοῦ Συντάγματος. Τὴν περίφημη φράση «Ἡ Παιδεία ἀποτελεῖ βασικὴ ἀποστολὴ τοῦ κράτους…». Εἶναι σωστὴ ἡ ἐπίκληση τοῦ συγκεκριμένου ἄρθρου. Μήπως ὅμως πρέπει νὰ ἐπικαλούμαστε, κυρίως, τὸ ἀκροτελεύτιο ἄρθρο τοῦ Συντάγματος. «Ἡ τήρηση τοῦ Συντάγματος ἐπαφίεται στὸν πατριωτισμὸ τῶν Ἑλλήνων». φ᾽ ὅσον καταλύεται « νάπτυξη τς θνικς κα θρησκευτικς συνείδησης τν λλήνων», δικαιούμαστε ν ντιστεκόμαστε μ κάθε μέσο. Ἐξ ἄλλου σὲ θέματα πίστεως «πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις».
.         Πολλοί, καλοπροαίρετοι, ἐρωτοῦν. Γιατί αὐτὴ ἡ θεομαχία;
.         Γιατί, ἀντὶ γιὰ «σκολειὰ γιὰ νὰ γιομίζη ὁ μαθητὴς προκοπὴ καὶ ἀρετή», ὁδεύουμε στὰ σχολειὰ τῆς «ἀπιστίας καὶ τῆς παραλυσίας»; (Μακρυγιάννης).
.         Ἡ ἀπάντηση εἶναι τοῦ Παπαδιαμάντη. Προτάσσει στὸ ἀπόσπασμα τὴν ἀγήρατο, τὴν ἀχώνευτη γιὰ τοὺς «Γραικύλους τῆς σήμερον», ἀλήθεια: «ὁ δὲ Χριστιανισμὸς ἔμεινε καὶ θὰ μείνη». Καὶ συνεχίζει: «Ὁ πόθος τῆς μωρᾶς ἐπιδείξεως, ἡ μανία τοῦ κενὰ ἑκάστοτε λέγειν, ἡ δοκησισοφία, ὁ τύφος καὶ ἡ οἴησις ἄγουσιν εἰς τὰς συγχρόνους ἀθεϊστικὰς θεωρίας».
.         Προσέξτε λέξεις. πίδειξη, κενότητα, δοκησισοφία, τύφος, οηση, ατ κριβς πο χαρακτηρίζουν τν σημεριν ρχουσα, το θνους μν, τάξη. Ἦρθε ὁ ἅγιος τῆς πολιτικῆς, ὁ Καποδίστριας, νὰ κυβερνήσει τὸν αἱματοβαμμένο τόπο, πατώντας στὰ δύο «ριζιμιὰ λιθάρια»: πίστιν καὶ πατρίδα. Δολοφονήθηκε. Πρόλαβε καὶ μᾶς ἄφησε τιμαλφῆ κληροδοτήματα. Ἕνα ἐξ αὐτῶν: «…ἂν ἡ παροῦσα γενεὰ δὲν ἐνδυναμωθεῖ ἀπὸ ἀνθρώπους μορφωμένους ἐν καλῇ διδασκαλίᾳ, καὶ μάλιστα πρὸς τὸν κανόνα τῆς ἁγίας ἡμῶν πίστεως καὶ τῶν ἠθῶν μας, θὰ εἶναι δυσοίωνο τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ διακυβέρνησίς της ἀδύνατη».
.           Γυροφέρνουν στὸ νοῦ μου οἱ στίχοι τοῦ Γκάτσου: «Γιὰ νὰ σωθεῖ ἡ Ἑλλάδα/ στοὺς καιροὺς τοὺς ὕστατους/ θέλει ἕναν Καιάδα/ γκρεμοτσακίστε τους».

 

 

 

 

, , ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΔEΚΑ ΠΛΗΓEΣ-ΜΑΓΑΡΙΣΙEΣ (Δ. Νατσιός)

Οἱ δέκα πληγὲς-μαγαρισιὲς

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.           Θυμᾶμαι, πρὶν ἀπὸ μερικὰ χρόνια, ὑπηρετοῦσα σὲ σχολεῖο χωριοῦ τοῦ νομοῦ Κιλκίς, ποὺ βρίσκεται στὶς ὑπώρειες τοῦ ὄρους Μπέλες, στὰ σύνορα μὲ τὸ ὑπερφίαλο ἀνθυποκρατίδιο τῶν Σκοπίων. Τὸ σχολεῖο παλιό, μὲ θέα ἐξαιρετικὴ στὸ κατάφυτο βουνό, χρησιμοποιούσαμε ἀκόμη τὶς ξυλόσομπες. Κάποια μέρα μὲ ἐπισκέφτηκε ὁ σχολικὸς σύμβουλος.
.           Μικρὴ παρένθεση. Τὸ ΠΑΣΟΚ τὸ σκοτεινὸ 81, κατὰ τὸ συνήθειό του, κατήργησε τοὺς ἐπιθεωρητὲς καὶ τοὺς μετωνόμασε σὲ σχολικοὺς συμβούλους. Συνοδεύτηκε ἡ κατάργηση καὶ μὲ ἀρκετὲς δόσεις συκοφαντίας καὶ ἀπαξίωσης γιὰ τὸ ἔργο τῶν ἐπιθεωρητῶν. Καὶ ὅμως οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι, στὴν πλειονότητά τους, ἐπιτελοῦσαν σπουδαῖο ἔργο, τοὺς διέκρινε συνέπεια καὶ ἐπιστημοσύνη. Οἱ δάσκαλοι εἴτε ἀπὸ σεβασμό, οἱ ἐργατικοί, εἴτε ἀπὸ φόβο, οἱ …«ἀργόσυρτοι» καὶ ράθυμοι, ἐργάζονταν μὲ ζῆλο στὴν τάξη, γιατί ὑπῆρχε ἔλεγχος καὶ δοκιμασία τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ τους ἔργου. Ἡ ἐπὶ τὸ προοδευτικότερον ἐξέλιξη τοῦ θεσμοῦ ὁδήγησε στὴ σημερινή, οὐσιαστικὰ ἀνύπαρκτη, ἐπίβλεψη τῆς δημόσιας παιδείας.
.           Ἐξ ἄλλου ὁ ἀείχλωρος λόγος τοῦ Πλούταρχου στὴν «περὶ παίδων ἀγωγῆς» πραγματεία του, οὐδέποτε ξεπεράστηκε σὲ τοῦτον ἐδῶ τὸν τόπο: «Οὐδὲν οὕτω πιαίνει τὸν ἵππον ὡς βασιλέως ὀφθαλμός», τίποτα δὲν παχαίνει τὸ ἄλογο περισσότερο ὅσο τὸ μάτι τοῦ βασιλιᾶ.
.           Ἐπανέρχομαι στὴν προλογικὴ ἀφήγηση. Μὲς στὴν τάξη ποὺ δίδασκα, ἦταν ἀναρτημένες εἰκόνες, ζωγραφιὲς ἡρώων τῆς Ἐπανάστασης τοῦ ’21. Σύμφωνα μὲ τὸ χαζοχαρούμενο πνεῦμα τῆς (νέας) ἐποχῆς, μοῦ σύστησε ὁ σύμβουλος νὰ ἀποκαθηλώσω (κυριολεκτικά) τοὺς ἥρωες καὶ νὰ καθηλώσω (πάλι κυριολεκτικῶς) κάδρα μὲ τοπία, γατάκια, σκυλάκια, αὐτά, τέλος πάντων, ποὺ βρίσκουμε σὲ παιδικὰ δωμάτια. Τὰ βλοσυρὰ καὶ στιβαρὰ πρόσωπα τῶν ἐνδόξων πολεμαρχῶν δὲν δημιουργοῦν «κατάλληλη παιδαγωγικὴ ἀτμόσφαιρα». Ἀρνήθηκα. Συνεχίζω καὶ σήμερα νὰ ἀναρτῶ στὴν αἴθουσα, ποὺ κάθε φορὰ διδάσκω, εἰκόνες ἡρώων. Καὶ πόσες φορές, ὅταν οἱ μαθητὲς κουράζονται, ξεστρατίζει ὁ λόγος στὰ χρόνια τὰ δοξασμένα… τότε, παιδιά, ποὺ ἕνα δεκαοχτάχρονο ναυτάκι ἀπὸ τὰ Ψαρά, ἔκανε τὸν σταυρό του, κι ἀνατίναζε αἱματοβαμμένες ναυαρχίδες ἢ ὁ ἄλλος, δίπλα του, ποὺ ἔσκιζε χάρτινα διπλώματα ἀρχιστρατηγίας καὶ κέρδιζε, στὸ πεδίο τῆς μάχης, παράσημα ἀθανασίας. Καὶ οἱ μαθητὲς ἀντικρίζουν τὰ πρόσωπα τοῦ Κανάρη, τοῦ Μπότσαρη, τοῦ Διάκου, τοῦ Παπαφλέσσα, μπρὸς στὰ μάτια τους ξανοίγεται τὸ Εἰκονοστάσι τοῦ Γένους. Ξεκλειδώνει ἡ ἄγουρη μνήμη καὶ πλαγιάζουν στὰ φυλλώματά της οἱ ἁγιασμένες μορφὲς τῶν ἡρώων. Γιὰ πάντα, «κτῆμα ἐς ἀεί». Γαληνεύουν τὰ παιδιά, συγκινοῦνται, καμαρώνουν. Καὶ πῶς ἀλλιῶς; Μιλᾶς γιὰ πρόσωπα, ὄχι γιὰ μικρά, ξέψυχα, μίζερα πράγματα, συνταγὲς μαγειρικῆς καὶ ὁδηγίες χρήσης καφετιέρας (βιβλία Γλώσσας ϛ´ δημοτικοῦ). Ὑποσιτίζουμε πνευματικὰ τὰ παιδιὰ καὶ μετὰ ἀποροῦμε, γιατί νιώθουν ναυτία καὶ σιχασιὰ γιὰ τὸν «ὡραῖο» κόσμο μας.
.           Βάζω πάνω ἀπὸ τοὺς ἥρωες τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, πάντοτε. Γιατί; Διότι «τὸν Χριστὸ φοβόμαστε καὶ αὐτείνη ἡ θρησκεία μᾶς λευτέρωσεν καὶ βγήκαμε εἰς τὴν κοινωνία τοῦ κόσμου», μᾶς κανοναρχεῖ ὁ Μακρυγιάννης. «Θὰ βγοῦν πράγματα ἀπὸ τὰ σχολεῖα ποὺ ὁ νοῦς σας δὲν φαντάζεται» προφήτευε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Τώρα κατανοοῦμε πλήρως τὴν προφητεία. Βγῆκε, ἐκδιώχτηκε ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο ὁ Χριστός, ὁλοκληρώνεται ἡ «μετακένωσις» τῶν δυτικῶν «φώτων». Τὰ κόκαλα τοῦ Κοραῆ θὰ ἀναπαυτοῦν. Τὰ πνευματικά του ἔκγονα καὶ λοιπὰ ἀπολειφάδια τῆς Νέας Τάξης πανηγυρίζουν. Μὲ τὰ νέα βιβλία Θρησκευτικῶν -σάβανα τοῦ Γένους- τὸ σάπιο κυβερνολόι ἔδωσε τὶς τελικές του ἐξετάσεις καὶ βαθμολογήθηκε μὲ μηδέν. Πρὶν ὅμως ὁδηγηθεῖ στὴν σκουριὰ καὶ στὸ νεκροταφεῖο, φρόντισε νὰ μᾶς ἀφήσει τὶς  δέκα μέχρι τώρα πληγὲς (καλύτερα μαγαρισιές), οἱ ὁποῖες προσβάλλουν τὰ τιμαλφῆ, τὰ τζιβαϊρικά μας τὰ πολυτίμητα: Πίστη, Πατρίδα, Οἰκογένεια.

.           Πρώτη: Κατήργησαν τὴν γιορτὴ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν μὲ τὴν παρουσία τῶν σχολείων στοὺς ἐνοριακοὺς ναούς.
.           Δεύτερη: Καταργήθηκε, μέσῳ τοῦ πονηρεύματος τῆς προαιρετικότητας, ὁ ἐκκλησιασμὸς ὅλου τοῦ σχολείου, ὡς ἔμπρακτη φανέρωση τῆς παιδαγωγίας «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου» τοῦ ἀποστόλου Παύλου.
.           Τρίτη: Ἡ ἔπαρση τῆς σημαίας μας, ἅπαξ τοῦ μηνός, μὲ  τὴν συνοδεία τῶν παιδικῶν φωνῶν ποὺ ψάλλουν καὶ ἀπαγγέλλουν τὸν Ἐθνικό μας Ὕμνο.
.           Τέταρτη: Καταργήθηκε ἡ ἀριστεία, δηλαδὴ ἡ συνέπεια, ἡ ἐπιμέλεια καὶ ὁ εὐεργετικὸς ἔπαινος ποὺ τροφοδοτεῖ τὴν καθ᾽ ὅλα ἀξιέπαινη προσπάθεια κάποιων παιδιῶν νὰ ὑπερέχουν. Ἀπογυμνώνεται τὸ σχολεῖο ἀπὸ τὶς δύο ἰδρυτικές, θὰ λέγαμε, προϋποθέσεις του: τὴν τιμωρία καὶ τὴν ἐπιβράβευση. Καταντᾶ ἡ σχολικὴ αἴθουσα προέκταση τοῦ παιδικοῦ δωματίου. (Μὲ τὴν ἀτιμωρησία -ἡ καταστροφικὴ ἀρχὴ τοῦ ὅλα ἐπιτρέπονται, γιατί εἶναι παιδιὰ- ἐπιβραβεύονται οἱ ἀσυνεπεῖς καὶ ἀπείθαρχοι, μὲ τὴν καταδίκη τῆς ἀριστείας τιμωροῦνται οἱ φιλόπονοι καὶ φιλομαθεῖς). Καὶ βέβαια ἡ παραπάνω κατάργηση ὑπονομεύει τὸν θεσμὸ τῶν ἐθνικῶν παρελάσεων…
.           Πέμπτη: Ὑπονομεύτηκε τὸ μάθημα τῆς Γλώσσας-καὶ «ὅπου Γλώσσα πατρίς», κατὰ τὸν Ἐλύτη-μὲ τὰ ὑπάρχοντα βιβλία, «περιοδικὰ ποικίλης ὕλης» ἀποκόπτει τοὺς νέους ἀπὸ τὴν βρυσομάνα τοῦ Γένους, «ἀπὸ τὴν γλώσσα ποὺ διαβάζουνε οἱ ἀγράμματοι κι ἁγιάζουνε».
.            Ἕκτη: Καθιέρωσαν θεματικὴ ἑβδομάδα, στὴν ὁποία διαφημίζεται καὶ προωθεῖται στὶς πολὺ εὐαίσθητες ἡλικίες τοῦ Γυμνασίου ἡ ὁμοφυλοφιλία. Ἀποφάσεις ποὺ μαγαρίζουν τὴν οἰκογένεια, τὴν πάλαι ποτέ, «Μεγάλη τοῦ Γένους Σχολή».
.           Ἕβδομη: Ψήφισαν νόμο μὲ τὸν ὁποῖο ἐπιτρέπεται ἡ ἀλλαγὴ φύλου ἀπὸ τὰ 15 χρόνια -αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν- νόμος ποὺ ξεφτιλίζει σύνολη τὴν Παράδοσή μας καὶ μᾶς ἐκθέτει σὲ γῆ καὶ οὐρανό.
.           Ὄγδοη: Στήνουν στὴν πάλαι ποτὲ Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα, ἀποτεφρωτήρια-κρεματόρια. Τὰ σκυλιὰ θὰ τὰ θάβουν καὶ τοὺς ἀνθρώπους θὰ τοὺς ψήνουν. Μᾶς τὰ ἔλεγε ὁ Κόντογλου, ὁ ὁποῖος  ζοῦσε σὲ μία ἐποχὴ ποὺ μακαρίζεται σὲ σύγκριση μὲ τὴν δική μας. «Νὰ δοῦμε ἀκόμα ποῦ θὰ φτάξουμε! Δὲν ἀφήσαμε βρωμιά, δὲν ἀφήσαμε σιχαμένη πράξη, ποὺ νὰ μὴν τὴν κάνουμε, δὲν ἀφήσαμε πονηρὸ διαλογισμὸ ποὺ νὰ μὴν τὸν ποῦμε ἢ νὰ μὴν τὸν γράψουμε μὲ τὴ μεγαλύτερη ἀδιαντροπιά. Ξεχαλινωθήκαμε πιὰ ὁλότελα. Γινήκαμε ἕνα τρελλὸ κοπάδι, ποὺ μᾶς σαλαγᾶ ὁ διάβολος μὲ μία βουκέντρα, κι ἐμεῖς τρέχουμε λαχανιασμένοι. Μεταμορφώθη­κε σὲ μία μάγισσα Κίρκη, καὶ μᾶς μεταμόρφωσε κι ἐμᾶς σὲ χοί­ρους, καὶ γρούζουμε εὐτυχισμένοι, τσαλαβουτώντας μέσα στὶς κο­πριὲς καὶ στὶς σάπιες ἀκαθαρσίες. Καταντήσαμε ἀκόμα νὰ τρῶμε τὶς δικές μας τὶς ἀκαθαρσίες καὶ τὰ ἐμπυασμένα κρέατά μας».
.           Ἔνατη: Ἐπίκειται ἡ καθιέρωση τῆς εὐθανασίας, σχεδὸν ἀπὸ τὶς 2-3 χῶρες τῆς πολύπλαγκτης… €ὐρώπης (δὲν εἶναι λάθος τὸ ἀρχικὸ γράμμα, τὸ σύμβολο τῆς καταστροφῆς μας -ὁ μαμωνᾶς εἶναι ὁ θεὸς τῶν Εὐρωπαίων τάχα  ἑταίρων).
.           Δέκατη: Τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν μετατράπηκε σὲ θρησκειολογικὴ προπαγάνδα. Σκοπός τους νὰ ξεμυρώσουν καὶ νὰ ξεβαπτίσουν τὰ παιδιά μας, ὥστε νὰ καταντήσουν εὔκολη λεία κάθε νοητοῦ ἢ φανεροῦ θηρίου.
.           Πῶς συνέβησαν αὐτά; Μὰ μὲ τὴν συνενοχή μας ποὺ λέγεται ἀδιαφορία καὶ παραίτηση.

Σχολιάστε

“ΕΙΧΑ ΤΡΕΙΣ ΓΙΟΥΣ. ΣΚΟΤΩΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ. ΧΑΛΑΛΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΟΥ”: ΓΙ᾽ ΑΥΤΟ ΝΙΚΗΣΑΜΕ… (Δ. Νατσιός)

«Εχα τρες γιούς. Σκοτώθηκαν κα ο τρες κε πάνω.
Χαλάλι τ
ς πατρίδας μου»: Γι᾽ ατ νικήσαμε… 

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

 “Γιορτάζουμε τὸ ΟΧΙ, γιατί, ἂν γιορτάζαμε τὸ ΝΑΙ, θὰ εἴχαμε κάθε μέρα γιορτὴ”

.           Ἂς ἀνασάνουμε λίγο. Μᾶς ἔπνιξαν οἱ ἀναθυμιάσεις ἀπὸ τὸ ἀποτεφρωτήριο τῆς ἱστορικῆς εὐθανασίας, στὸ ὁποῖο μᾶς ὁδηγοῦν οἱ λυσασμένοι ἐθνομηδενιστές. Ἂς ἀρωματιστοῦμε ἀπὸ τὴν εὐωδία τοῦ ᾽40.
.           Τὸ 1999 ἀπὸ τὶς ἐξαιρετικὲς ἐκδόσεις «Γκοβόστης» μεταφράστηκε καὶ κυκλοφορήθηκε τὸ βιβλίο τοῦ Ἰταλοῦ στρατηγοῦ Βισκόντι Πράσκα μὲ τίτλο: «Ἐγὼ εἰσέβαλα στὴν Ἑλλάδα» (Τὸ βιβλίο γράφτηκε τὸ 1946). Ὁ συγγραφέας του ἦταν Ἀνώτερος Διοικητὴς τῶν Ἰταλικῶν Δυνάμεων Ἀλβανίας ἀπὸ τὶς 5 Ἰουνίου ἕως τὶς 8 Νοεμβρίου τοῦ 1940, ὅταν λόγῳ ἀποτυχίας τῶν σχεδίων του, ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὸν στρατηγὸ Σοντού, μέχρι τότε ὑφυπουργὸ Στρατιωτικῶν. Τὸ βιβλίο παρουσιάζει ἐξαιρετικὸ ἐνδιαφέρον, ἐπέχει θέση ντοκουμέντου, ὄχι μόνο γιὰ τοὺς ἁπλοὺς φιλίστορες ἀναγνῶστες, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς ἐπίμονους ἱστορικοὺς ἐρευνητές.
.           Ὡς εἴθισται, στὰ αὐτοβιογραφικὰ κείμενα ἡττημένων σὲ πολέμους πρωταγωνιστῶν, ὁ Πράσκα προσπαθεῖ νὰ ἀποσείσει τὶς εὐθύνες του καὶ ἀποδίδει τὴν μὴ εὐνοϊκὴ ἐξέλιξη τῶν ἐπιχειρήσεων στὶς πρῶτες κρίσιμες ἡμέρες τοῦ πολέμου, πέρα ἀπὸ τὶς ἀντίξοες καιρικὲς συνθῆκες στὴν Ἀνώτατη Στρατιωτικὴ Ἡγεσία, καταλογίζοντας τῆς εὐθύνες γιά:
Α) Ἀνεπαρκῆ ἀεροπορικὴ ὑποστήριξη.
Β) Καθυστέρηση τῆς ἀφίξεως τῶν προβλεπομένων ἀπὸ τὴν Ἰταλία ἐνισχύσεων.
Γ) Ματαίωση τῆς προκαθορισμένης καταλήψεως τῆς Κέρκυρας ταυτόχρονα μὲ τὴν ἔναρξη τῶν ἐχθροπραξιῶν.
.           Καταλήγει ὅτι κανεὶς δὲν ἤθελε τὸν πόλεμο, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Μουσολίνι, ἀποκαλύπτοντας τὴν σαθρότητα καὶ τὴν δουλοπρέπεια ποὺ διέτρεχε τὸ φασιστικὸ καθεστώς, ἀποκρύπτοντας καὶ τὶς εὐθύνες του, ἀλλὰ καὶ τὴν ἔπαρση τῆς τότε ἰταλικῆς ἡγεσίας. Μέχρι τὴν ἔναρξη τοῦ πολέμου οἱ ποταποὶ ὑμνωδοὶ τοῦ Μουσολίνι, περιφρονοῦσαν τοὺς Ἕλληνες, βαυκαλίζονταν μὲ στρατιωτικοὺς περιπάτους τῶν ὀκτὼ ἑκατομμυρίων λογχῶν, φούσκωναν τὸν λαό τους μὲ ρωμαϊκὲς αὐτοκρατορίες. Οἱ σημαντικότερες, ὅμως, σελίδες τοῦ βιβλίου δὲν εἶναι οἱ ἐνδιαφέρουσες ἐκμυστηρεύσεις τοῦ Πράσκα, ἀλλὰ τὰ «Παραρτήματα» καὶ δὴ τὸ 7ο. Ἐκεῖ διαβάζουμε: (Ἐν περιλήψει).
.           Ἡ ἰταλικὴ ἐφημερίδα « Il Tempo» στὶς 13 Ἰουλίου 1944, δημοσίευσε τὰ πρακτικὰ τῆς περίφημης σύσκεψης τοῦ Ἀνωτάτου Φασιστικοῦ Συμβουλίου ποὺ ἔγινε στὶς 15 Ὀκτωβρίου 1940, στὸ Παλάτσο Βενέτσια καὶ στὸ ὁποῖο καθορίστηκαν οἱ γενικὲς γραμμὲς τῆς εἰσβολῆς στὴν Ἑλλάδα. Μετέχουν: ὁ Μουσολίνι, ὁ Τσιάνο, γαμπρός του καὶ ΥΠΕΞ, ὁ Πράσκα, ὁ Σοντού, ὁ Μπαντόλιο, ὁ Ροάττα (ὅλοι στρατηγοὶ) καὶ ὁ Τζακομόνι, τοποτηρητὴς τοῦ καθεστῶτος στὴν Ἀλβανία. Ἀπὸ τὶς συζητήσεις διαφαίνεται ἡ κουφότητα, ἡ ἀθλιότητα, ἡ ἀλαζονεία, ἡ ἀσυνειδησία αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων. Μεταφέρω κάποιους διαλόγους:
«Μουσολίνι: Ποιά εἶναι ἡ κατάσταση τοῦ ἠθικοῦ τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ;
Τζακομόνι: Φαίνεται ὅτι εἶναι σὲ πολὺ χαμηλὸ ἐπίπεδο.
Τσιάνο: Παρουσιάζεται μία σαφής, διαίρεση μεταξύ τοῦ πληθυσμοῦ καὶ μίας ἡγετικῆς τάξεως πολιτικῶν καὶ πλουτοκρατῶν. Ἡ τελευταία διατηρεῖ ζωντανὸ τὸ πνεῦμα τῆς ἀντιστάσεως καὶ τὴν ἀγγλοφιλία στὴ χώρα. Αὐτὴ εἶναι μία ἐλάχιστη τάξη ἀνθρώπων πολὺ πλουσίων, ἐνῶ ἡ ἄλλη (ὁ λαὸς) εἶναι ἀδιάφορη γιὰ ὅλα τὰ συμβαίνοντα, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς εἰσβολῆς μας….
Μουσολίνι: Ποιό εἶναι τὸ ἠθικὸ τῶν Ἑλλήνων στρατιωτῶν;
Πράσκα: Δὲν εἶναι ἄνθρωποι ποὺ θὰ τοὺς ἄρεσε νὰ πολεμήσουν.
Μουσολίνι: Θὰ πρέπει νὰ δοῦμε πῶς θὰ παρουσιάσουμε τὰ προσχήματα γι’ αὐτὴν τὴν ἐπιχείρηση… νὰ σκηνοθετήσουμε ἕνα ἐπεισόδιο.
Τζακομόνι: Ἐγὼ μπορῶ νὰ κάνω κάτι στὰ σύνορα, ὅπως ἐπεισόδια μεταξὺ κατοίκων τῆς Τσαμουριᾶς καὶ τῶν Ἑλληνικῶν ἀρχῶν. (μφανέστατος είδουλος κα προδοτικς ρόλων τν Τσάμηδων. Ατ πρέπει ν προβληθε, γι ν κατανοήσουν λοι τν ξεφτίλα τν λβανν, ταν μιλον γι Τσαμουριές).
Μουσολίνι: Ὅλα αὐτὰ ἔχουν μία ἀμελητέα ἀξία γιὰ μένα καὶ συνιστοῦν μία κάποια συγκάλυψη. Μολαταῦτα εἶναι καλὸ νὰ μπορέσετε νὰ τὰ δημιουργήσετε εἰς τρόπον ὥστε νὰ δοθεῖ ἀφορμὴ γιὰ τὸ ἄναμμα τοῦ φιτιλιοῦ…
Τσιάνο: Πότε ἐπιθυμεῖτε νὰ λάβει χώρα τὸ ἐπεισόδιο;
Μουσολίνι: Στὶς 24 Ὀκτωβρίου.
Τσιάνο: Στὶς 24 νὰ εἶστε βέβαιος ὅτι θὰ συμβεῖ.
Μουσολίνι: Πῶς βλέπετε τὴν πορεία πρὸς τὴν Ἀθήνα, ἀφοῦ θὰ ἔχει καταληφθεῖ ἡ Ἤπειρος;
Πράσκα: Δὲν βλέπω πολλὲς δυσκολίες. Ἀρκεῖ μία δύναμη 5 ἢ 6 Μεραρχιῶν ἐπιπλέον τῶν ὑπαρχουσῶν. (Σύμφωνα μὲ τὸν Ἰταλὸ κριτικὸ Α. Τόστι καὶ στὸ σύγγραμμά του «ὁ πόλεμος ποὺ δὲν ἔπρεπε νὰ γίνει», ἡ ἐκστρατεία κατὰ τῆς Ἑλλάδας: «Ἀπορρόφησε καὶ καταπόνησε 30 Μεραρχίες μὲ 700.000 ἄνδρες, 90.000 κτήνη καὶ 17.000 αὐτοκίνητα καὶ στοίχισε 14.000 νεκρούς, 51.000 τραυματίες καὶ 25.000 αἰχμαλώτους καὶ ἀγνοουμένους καὶ ὑπὲρ τοὺς 12.000 ἀχρηστευθέντες ἀπὸ κρυοπαγήματα»).

.           Ἀπὸ τὰ πρακτικὰ τῆς ἱστορικῆς ἐκείνης συσκέψεως ἐξάγονται κάποια συμπεράσματα:
Πρῶτον: Οἱ ὑπερφίαλοι Ἰταλοὶ ὑποτιμοῦν καὶ περιφρονοῦν τὴν ἀξία (τὸ ἀξιόμαχο) καὶ τὴν φιλοπατρία τοῦ λαοῦ μας. Ὅπως καὶ οἱ τωρινοὶ ὀχτροί.
Δεύτερον: Διακρίνουν «μία διαίρεση» τοῦ ἁπλοῦ λαοῦ καὶ τῆς ἡγετικῆς τάξης (πολιτικοὶ – πλουτοκράτες). Ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει καὶ σήμερα. Μόνο ποὺ ὁ ἀδιάφορος γιὰ τοὺς Ἰταλοὺς αὐτὸς λαός, κατασκοτώθηκε στὴν Βόρειο Ἤπειρο, δείχνοντας στὴν γονατισμένη Εὐρώπη ὅτι οἱ ἥρωες πολεμοῦν σὰν Ἕλληνες. (Οἱ ἀπώλειες τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ σύμφωνα μὲ τὸ Γ.Ε.Σ. ἦταν: 13.752 νεκροί, 62.663 τραυματίες – ἀπὸ τοὺς ὁποίους περίπου 25.000 παγόπληκτοι – 3.955 ἀγνοούμενοι καὶ αἰχμάλωτοι).
Τρίτον: Φασιστικὰ (ἢ κεμαλοφασιστικὰ) καθεστῶτα θεωροῦν τοὺς λαοὺς «κρέας γιὰ μακέλεμα». Καὶ σήμερα ποὺ γειτνιάζουμε μὲ τέτοια τυχοδιωκτικὰ κράτη, ὀφείλουμε νὰ καλλιεργήσουμε τὸ πνεῦμα αὐτοθυσίας καὶ ἀντίστασης τοῦ λαοῦ μας. Ὅλοι μαζὶ οἱ Ἕλληνες, πλὴν τῆς ἡγετικῆς τάξης τῶν κηφήνων καὶ τῶν ποικιλώνυμων Γραικύλων.
.           Κλείνω μ’ ἕνα ἡρωικὸ γεγονὸς ποὺ διασώζει ὁ Σ. Μυριβήλης καὶ τὸ ἀνέφερε κατὰ τὴν πανηγυρικὴ ὁμιλία του στὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, τὸ 1960: «Πολὺς κόσμος ἔτρεχε νὰ δώσει αἷμα τὶς ἡμέρες τοῦ πολέμου. Ἦταν ἐκεῖ νέοι, κοπέλες, γυναῖκες, μαθητές, παιδιὰ ποὺ περίμεναν τὴ σειρά τους. Μία μέρα, ὁ ἐπὶ τῆς αἱμοδοσίας φίλος μου γιατρός, εἶδε στὴ σειρὰ τῶν αἱμοδοτῶν ποὺ περίμεναν, νὰ στέκεται καὶ ἕνα γεροντάκι.
.           Ἐσὺ παππούλη τί θέλεις ἐδῶ; Ἦρθα, κι ἐγώ, γιατρέ, νὰ δώσω αἷμα. Ὁ γιατρὸς τὸν κοίταξε μὲ ἀπορία καὶ συγκίνηση. Ὁ γέρος παρεξήγησε τὸ δισταγμό του. Ἡ φωνή του ἔγινε πιὸ ζωηρή. Μὴ μὲ βλέπεις ἔτσι, γιατρέ μου. Εἶμαι γέρος, τὸ αἷμα εἶναι καθαρό, καὶ ποτές μου δὲν ἀρρώστησα. Εἶχα τρεῖς γιούς. Σκοτώθηκαν καὶ οἱ τρεῖς ἐκεῖ πάνω. Χαλάλι τῆς πατρίδας. Μοῦ εἶπαν πὼς οἱ δύο πῆγαν ἀπὸ αἱμορραγία. Λοιπόν, εἶπα στὴ γυναίκα μου, θά ᾽ναι κι ἄλλοι πατεράδες, ποὺ μπορεῖ νὰ χάσουν τὰ παλληκάρια τους, γιατί δὲν θά ᾽χουν οἱ γιατροί μας αἷμα νὰ τοὺς δώσουν. Νὰ πάω νὰ δώσω κι ἐγὼ τὸ δικό μου. Ἄιντε, πήγαινε γέρο, μοῦ εἶπε κι ἂς εἶναι γιὰ τὴν ψυχὴ τῶν παιδιῶν μας. Κι ἐγὼ σηκώθηκα καὶ ἦρθα». Γι᾽ αὐτὸ νικήσαμε, γιατί πολεμοῦσε ὅλος ὁ λαός. Τὴν πιὸ μεγαλειώδη μάχη τὴν κέρδισαν οἱ…ἄμαχοι.

ΥΓ. Νὰ ὑπενθυμίσω ὅτι στὸ βιβλίο γλώσσας τῆς Ε´ Δημοτικοῦ, στὸ σχετικὸ ἀφιέρωμα γιὰ τὴν ἐθνικὴ ἐπέτειο, περιέχεται κείμενο μὲ τὸν ἑξῆς τίτλο: « Ἡ Ἰταλία μᾶς κήρυξε τὸν πόλεμο» καὶ ὑπότιτλο «καὶ ἐμεῖς πήγαμε στὸ ὑπόγειο». Τὴν ἡμέρα τῆς 28ης Ὀκτωβρίου τοῦ 1940 ξέρουμε ὅτι ὁ λαὸς ξέσπασε, πανηγύριζε, ξεχύθηκε στοὺς δρόμους ἀνεμίζοντας γεμάτος χαρά, τὴν γαλανόλευκη. Οἱ καντιποτένιοι τοῦ ἀφελληνισμοῦ μαγαρίζουν τὴν γιορτὴ μὲ κείμενα δειλίας, φόβου καὶ ἠττοπάθειας…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

«ΤΟ ΚΑΚΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΥΠΟΥΛΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΠΡΟΒΑΤΟΣΧΗΜΟΥΣ ΛΥΚΟΥΣ, ΠΟΥ ΖΕΣΤΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΚΟΡΦΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΑΓΑΡΙΖΟΥΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ» Χαιρετισμὸς γιὰ τὴν ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ (Δ. Νατσιός)

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ
ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΑ «ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ»

τοῦ Δημ. Νατσιοῦ

βλ. σχετ.: ΣΤΙΣ 23 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ

.             Ἀδελφοί, ἔχουμε τὴν ἐντύπωση ὅτι ἡ ἔσχατη μάχη γιὰ τὸ μέλλον τῆς πατρίδας διεξάγεται μέσα στὸ Κοινοβούλιο ἢ στὰ ἔγκατα τοῦ Μαξίμου καὶ τῶν Βρυξελλῶν. Λάθος! Στὰ σχολεῖα, στὶς αἴθουσες διδασκαλίας κρίνεται ἡ τύχη τοῦ Γένους.
.             Ἂν ἐπικρατήσει ἡ ἑλληνοκτόνος παιδαγωγία καὶ ἐκλείψει διὰ παντὸς ἡ ἑλληνορθόδοξη παιδεία, «ἡ ροδόχους ἐλπίδα τοῦ Ἔθνους», ὅπως τὴν ὀνόμαζε ὁ μεγάλος Καποδίστριας, τότε ἂς τοιχοκολλήσουμε τὸ ἀγγελτήριο θανάτου, πλησιάζει ἡ ἱστορικὴ εὐθανασία. Ἂν δὲν ἀπομείνει ἡ ἱστορικὴ μαγιὰ τοῦ Μακρυγιάννη, τότε «κάλλιο νὰ μὴν ὑπάρχει Ἕλλην στὸν κόσμον παρὰ νὰ ἀτιμάζει τὸ κατ’ εἰκόνα Θεοῦ καὶ ὁμοίωσιν ὑπάρχον ἀνδράποδον τοῦ ἀναίσθητου Τούρκου, ἐνῶ πλάστηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ ἐλεύθερος», ὅπως θεσπίζουν στὶς 5 Μαΐου τοῦ 1827 στὴν Τροιζήνα οἱ ἐλευθερωτὲς πατέρες μας.  Καὶ σίγουρα στὴ θέση τοῦ ἀναισθήτου Τούρκου μπορεῖ νὰ μποῦν καὶ ἄλλα ἀναίσθητα καὶ ἄπιστα θηρία, φανερὰ καὶ νοητά, ποὺ μᾶς ἐξανδραποδίζουν. Καὶ τὸ κακὸ γίνεται ἀπὸ τοὺς ὕπουλους, τοὺς προβατόσχημους λύκους, ποὺ ζεσταίνουμε στὸ κόρφο μας καὶ μαγαρίζουν παιδεία καὶ παιδιά.
.              Τὸ 1984 τὸ ἡσύχιο καὶ ταπεινὸ περιβόλι τῆς Παναγίας μας, τὸ Ἅγιον Ὄρος, ἐπισημαίνει τὴν ὀλέθρια πορεία τῆς παιδείας, ἐν ὀνόματι κάποιου νεφελώδους ψευδοπροοδευτισμοῦ καὶ ἀβασάνιστου ἐξευρωπαϊσμοῦ, καὶ ὁμιλεῖ ἀπερίφραστα καὶ εὐθαρσῶς γιὰ τὴν ἀδίστακτη καταστροφὴ τῶν ἐθνικῶν μας ριζῶν καὶ γιὰ τὸν ἐπελαύνοντα ἀντιχριστιανισμὸ καὶ ἀφελληνισμό.
.             Ἔλεγαν οἱ Ἁγιορεῖτες: «Ἀπὸ πολλὰ χρόνια, τώρα, γίνεται συστηματικὴ προσπάθεια, διαρκῶς αὐξανομένη, νὰ πολεμηθεῖ ἡ πίστις, νὰ βγεῖ ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα ὁ Χριστός, νὰ διαστρεβλωθεῖ ἡ ἱστορία μας, νὰ εὐτελιστεῖ ἡ μεγάλη σημασία τῶν ἑορτῶν τῶν Χριστουγέννων καὶ τοῦ Πάσχα ποὺ τόσο ζεῖ ὁ λαός μας. Νὰ παύσει ἡ ὀρθόδοξη ἐκκλησία νὰ εἶναι ἡ ψυχὴ τοῦ Γένους μας, νὰ καταντήσουν τὰ παιδιά μας εὔκολη λεία κάθε νοητοῦ ἢ φανεροῦ θηρίου».  Δυστυχῶς ἐπαληθεύτηκαν οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες.
.             Τώρα εἶναι ἡ ὥρα νὰ ἀποδείξουμε ὅτι εἴμαστε πραγματικοὶ μαθητὲς τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Οἱ ἔντυπες αὐτὲς μαγαρισιές, τὰ λεγόμενα βιβλία Θρησκευτικῶν, νὰ ἐπιστραφοῦν, ἀπὸ τοὺς γονεῖς, στὰ σκοτάδια ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἐκπονήθηκαν, στὸ ὑπουργεῖο τῶν ἐκκλησιομάχων καὶ ἐθνομηδενιστῶν.
.             Καὶ ὅσοι Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι, ὅσοι Ἕλληνες δάσκαλοι νὰ σταθοῦμε στὸ ὕψος τῶν Δασκάλων τοῦ Γένους. «Ἀπ’ ἔξω μαυροφόρα ἀπελπισιά», ἀλλὰ μὲς στὴν τάξη Κρυφὸ Σχολειό, διδάσκουμε Ψυχὴ καὶ Χριστὸ καὶ ὄχι τὰ δαιμονικά τους μαθήματα. Κάνουμε τὸν σταυρό μας καὶ “τρέλα κολοκοτρωναίικη”, συνάδελφοι. Καὶ κανεὶς νὰ μὴν φοβᾶται τοὺς μυρμηγκολέοντες, “πρόσκαιροί εἰσι”.
.             «Ὁ κόσμος μᾶς ἔλεγε τρελούς. Ἐμεῖς ἂν δὲν εἴμεθα τρελοί, δὲν ἐκάναμε τὴν Ἐπανάσταση», μᾶς ὁρμηνεύει ὁ  Γέρος τοῦ Μοριά.

«Νοικοκυριοὶ καὶ φρόνιμοι
Δὲν ζοῦν στὸν Ψηλορείτη
Οἱ κουζουλοὶ τὴν κάνανε
Ἀθάνατη τὴν Κρήτη», διαλαλεῖ καὶ ἡ κρητικὴ λεβεντομαντινάδα.

.             Μονολογοῦσε, περίλυπος καὶ καταντροπιασμένος, Νικόλαος Ἰβανώφ, ἀρχιστράτηγος τῶν Βουλγάρων στὴν μάχη τοῦ Κιλκίς, μετὰ τὴν συντριβή του ἀπὸ τοὺς ἀθάνατους Κιλκισιομάχους: «Ὅλα τὰ εἶχα προβλέψει, τὰ εἶχα σκεφτεῖ ὅλα, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν τρέλα τῶν Ἑλλήνων».
.             Ἐμπρός, ἀδελφοί, γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία καὶ τῆς πατρίδος τὴν Ἐλευθερία….

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

 

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΜΕ ΑΘΕΟΥΣ, ΜΕ ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΟΥΣ, ΜΕ ΚΑΤΑΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ «ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΔΕΝ ΣΤΕΚΗ» (Δ. Νατσιός) «Μᾶς κυβερνοῦν ἄνθρωποι χειρότεροι καὶ ἀπὸ τοὺς Τούρκους»

Μ θεους, μ κκλησιομάχους, μ καταδιεφθαρμένους πολιτικος
«τ
θνος δν στέκη» 

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Θεολόγος
Κιλκίς

.             Στὸν 2ο τόμο τῶν «Ἀπομνημονευμάτων τοῦ Κολοκοτρώνη» – (ἔκδ. Γ. Βαλέτα, σελ. 323 )- ἐντόπισα ἕνα πολὺ ὡραῖο καὶ διδακτικὸ ἐπεισόδιο, ποὺ διαδραματίζεται κατὰ τὴν Ἁγιασμένη Ἐπανάσταση τοῦ ᾽21. Τὸ διηγεῖται ὁ Γεώργιος Τερτσέτης -τί σπουδαῖος ἄνθρωπος- σὲ λόγο του στὶς 25 Μαρτίου τοῦ 1855, στὴν τότε Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων. Τὸ μεταφέρω, ὡς ἔχει: «Κύριοι ἀκροαταί, εἰς τὰ 1822 πολεμιστής, στρατιώτης περίφημος ἐπῆγε εἰς σεβάσμιον πνευματικὸν νὰ ᾽ξομολογηθεῖ, νὰ μεταλάβει.
Ἐξωμολογήθη, ὁ πνευματικός τοῦ εὐχήθη, τὸν ἐχάϊδευσεν, ἀλλὰ τοῦ εἶπε: δὲν ἠμπορῶ νὰ σὲ δώσω μεταλαβιά.
-Διατί;
-Χύνεις αἷμα ἀνθρώπινο…!
Ὠργίσθη ὁ στρατιώτης καὶ ἔτρεξε παραπονούμενος εἰς τὸν ἐπίσκοπον Μεθώνης. Τοῦ εἶπε ὅσα λέγει ὁ πνευματικός,, ὁ στρατιώτης ἦτο θυμώδης. Τὸν ἤκουσεν ὁ ἐπίσκοπος. Τὴν Κυριακή τοῦ λέγει, ἤσου (=νὰ εἶσαι) εἰς τὴν λειτουργίαν, ἤσου πλησίον μου.
Ἦλθε ἡ Κυριακή, ψάλλεται ἡ λειτουργία. Ὁ Δεσπότης εἰς τὴν μεσινὴ θύρα, εἰς τὴν ὥρα τῆς μεταλαβιᾶς, κρατώντας τὸ δισκοπότηρο, φωνάζει τὸν στρατιώτη.
Ἔλα, τοῦ λέγει, πάρε, κράτει τὸ δισκοπότηρο, μετάλαβε μὲ τὰ ἴδια σου τὰ χέρια, τὰ χέρια σου εἶναι πλέον ἀθῶα, πλέον εὐεργετικὰ εἰς τὴν πατρίδα ἀπὸ τὰ ἐδικά μας. Ἡμεῖς οἱ ἱερεῖς δεόμεθα τὸν Ὕψιστο μὲ τὴ φωνή, ἐσύ, σταίνοντας τὰ στήθη σου, εἰς τὰ βόλια τοῦ ἐχθροῦ».
.           Κείμενο ποὺ μοσχοβολάει εὐωδία λευτεριᾶς, τὰ ἄνθη τὰ μυρίπνοα τῆς ἀρχοντικῆς Ὀρθοδοξίας μας. Λόγια ὅμως ποὺ διδάσκουν καὶ σήμερα, τὴν γενιὰ τὴν δικιά μας ποὺ εἶναι γιὰ τά… πανηγύρια. (Στὰ μέρη μου, στὴν ἁλίπληκτο Πιερία, λέμε μία «νόστιμη» παροιμία: «Ἡ ψείρα μας στὸν Ἔλυμπο καὶ μεῖς στὰ πανηγύρια». Δηλαδὴ ἡ φτώχεια καὶ ἡ δυστυχία μᾶς ἔχει ἀφανίσει καὶ μεῖς ἀσχολούμαστε μὲ τὶς προστυχιὲς καὶ τὶς παλαβομάρες τῶν «καντιποτένιων», ὅπως τοὺς ὀνόμαζε τοὺς πολιτικάντηδες, ὁ πατριδοφύλακας στρατηγὸς Μακρυγιάννης).
.           Στὸ ἐπεισόδιο τοῦ «Ἱεροῦ Ἀγῶνος», ποὺ μᾶς διέσωσε ὁ Τερτσέτης, διαβάζουμε γιὰ τὸ πῶς σώθηκε τὸ δοῦλον Γένος κατὰ τὴν μακραίωνη αἰχμαλωσία στοὺς Σαρακηνούς. (Ἀναζητώντας κάποτε τὴν ἐτυμολογία τῆς λέξεως Σαρακηνός, βρῆκα στὸ βιβλίο τοῦ Ν. Βασιλειάδη “Ἰσλὰμ-Ὀρθοδοξία”, σελ. 85 τὸ ἑξῆς ἀξιοσημείωτο. Ὁ  Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς ἔγραφε ὅτι «Σαρακηνοὺς τοὺς Ἰσμαηλίτας καλοῦσιν, ὡς ἐκ τῆς Σάρρας κενοὺς διὰ τὸ εἰρῆσθαι ὑπὸ τῆς  Ἄγαρ τῷ ἀγγέλῳ: Σάρρα κενὴν μὲ ἀπέλυσεν»).
.           Σκοτάδι ψηλαφητὸ ἔπεσε καὶ σήμερα πάνω στὴν πατρίδα μας, τὰ ἐντάλματα τοῦ Εὐαγγελίου ἀνατρέπονται κα ποδοπατονται τ παιδιά μας, μέσῳ τς λεεινς κπαίδευσης, τ ξεμυρώνουν κα τ ξεβαπτίζουν, μς κυβερνον νθρωποι χειρότεροι κα π τος Τούρκους. Κι ἂν αὐτὸ φαίνεται ὑπερβολικὸ διαβάζω τὰ λόγια του Παπουλάκου: «Εἶναι ντροπή μας, ἕνα Γένος ποὺ μὲ τὸ αἷμα του πύργωσε τὴ λευτεριά του, ποὺ πορπάτησε τὴ δύσκολη ἀνηφοριά, νὰ παραδεχτεῖ πὼς δὲν μπορεῖ νὰ πορπατήσει στὸν ἴσιο δρόμο, ἅμα εἰρήνεψε κι ὅτι δὲν ξέρουμε μεῖς νὰ συγυρίσουμε τὸ σπίτι, ποὺ μὲ τὸ αἷμα μας λευτερώσαμε, ἀλλὰ ξέρουν νὰ τὸ συγυρίσουν ἐκεῖνοι ποὺ δὲν πολέμησαν, ἐκεῖνοι ποὺ δὲν πίστεψαν στὸν ἀγώνα, ἐκεῖνοι ποὺ πᾶνε νὰ μᾶς ἀποκόψουνε ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ πασχίζουνε νὰ μᾶς ρίξουνε στὴ σκλαβιὰ ἄλλων ἀφεντάδων πού ᾽ναι πιὸ διαμονισμένοι ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Γιατί καὶ κεῖνα ποὺ σεβάστηκε ὁ Τοῦρκος, τ’ ἄθεα γράμματα τὰ πετᾶνε καὶ πᾶνε νὰ τὰ ξεριζώσουνε… Τ᾽ ἄθεα γράμματα ὑφαίνουνε τὸ σάβανο τοῦ Γένους. Αὐτὰ λοιπὸν τὰ γράμματα θὰ μάθουμε στὰ παιδιά μας;» (Κ. Μπαστιᾶ, ὁ Παπουλάκος, Ἐκδοτικὴ Ἀθηνῶν, 1997, σελ. 145-146).
.           Ἦρθε ἡ ὥρα, τὰ ἄθεα γράμματα, μᾶς ἔριξαν στὴν σκλαβιὰ ἄλλων ἀφεντάδων πιὸ δαιμονισμένων ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Ψηφίζονται νόμοι ποὺ μᾶς ἀποκόπτουν ἀπὸ τὸν Χριστό, ποὺ ξερριζώνουν ὅσια καὶ ἱερά, ποὺ ὑφαίνουν -φοβεροὶ λόγοι- τὸ σάβανο τοῦ πάλαι ποτὲ Ὀρθόδοξου Γένους τῶν Ἑλλήνων, ποὺ ἀκυρώνουν τὴν ἐπανάσταση τοῦ ᾽21. Διακόσια χρόνια μετὰ βαδίζουμε ὁλοταχῶς γιὰ ἱστορικὴ εὐθανασία… ἐκτὸς ἄν…
.           Ἐκτὸς ἂν μιμηθοῦμε τοὺς ἠρωϊκοὺς προγόνους μας. Τί μᾶς διδάσκει τὸ κείμενο τοὺ  προλόγου μὲ τὸν περίφημο πολεμιστὴ καὶ τὸν ἅγιο Ἐπίσκοπο Μεθώνης;
Ὁ ἀγωνιστὴς εἶχε πνευματικὸ καὶ ἐξομολογεῖτο γιὰ νὰ μεταλάβει.
Ἐν μέσῳ ἐπανάστασης, μὲ τοὺς Τούρκους νὰ θερίζουν, νὰ τηγανίζουν τὸ Ρωμαίικο, μὲ σφαγές, ἁρπαγὲς καὶ γενοκτονίες, ἡ μετάνοια δὲν ἔλειπε.
«Γιὰ τῆς πατρίδος τὴν ἐλευθερίαν
γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστιν τὴν ἁγίαν
γι᾽αὐτὰ τὰ δύο πολεμῶ…».
.           Πολεμοῦσαν καὶ μετανοοῦσαν, γι’αὐτὸ ἦταν Ἁγιασμένη ἡ Ἐπανάσταση. Τί προκοπὴ νὰ περιμένει κανεὶς σήμερα, ὅταν ἄθεα ἀπολειφάδια νομοθετοῦν καὶ ψηφίζουν, μὲ χέρια καὶ ποδάρια, νόμους ποὺ μόνο σὲ πολιτεῖες Σοδόμων καὶ Γομμόρων ἁρμόζουν;
.           Μετὰ τὴν νίκη στὸ Βαλτέτσι ὁ μεγάλος Κολοκοτρώνης, θὰ πεῖ στὰ παλλικάρια του: (Ἦταν Παρασκευὴ 13 Μαΐου 1821). «Πρέπει νὰ νηστεύσωμεν ὅλοι διὰ δοξολογίαν ἐκείνης τῆς ἡμέρας καὶ νὰ δοξάζεται αἰῶνας αἰώνων ἕως οὗ στέκη τὸ ἔθνος, διότι ἦτον ἡ ἐλευθερία τῆς πατρίδος». Τέτοιοι ἄνθρωποι ποὺ μοσχοβολοῦν σὰν τὸ Τίμιο Ξύλο μᾶς ἔσωσαν. Μ θεους, μασόνους, μ καταδιεφθαρμένους πολιτικος «τ θνος δν στέκη». «Ἐπλήσθη ἡ γῆ ἀδικίας ἀπ᾽ αὐτῶν…». (Γέν. 6,13).
.           Τί σπουδαία μορφὴ καὶ ὁ Ἐπίσκοπος!! “Ἠμεῖς οἱ ἱερεῖς δεόμεθα τὸν Ὕψιστο μὲ τὴν φωνή”. Καὶ προσευχὴ γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ Γένους, ἀλλὰ καὶ ὅταν ἦταν ἀνάγκη ἔπιαναν τὰ στουρναροντούφεκα καὶ γίνονταν καπετάνιοι. Ο ερες, κλρος εναι τελευταία γραμμ μυνας το θνους. Ἂν ὑποταχθεῖ στὰ θηρία, ἡ Ἑλλάδα τελείωσε. Τὸ σχολεῖο πλέον ἁλώθηκε, δὲν θὰ μείνει τίποτε ὄρθιο “ἀπὸ τὰ παλιά, δικά μας πλούτη”. (Παλαμᾶς). Εμαστε σ δουλεία, σ πουλη σκλαβι χειρότερη κι π᾽ τν Τούρκων κα π’ τν Φράγκων. Τ ράσο εναι φανς θνικ σημαία το Γένους. Νὰ θυμηθεῖ ἡ Ἐκκλησία ὅτι πάντοτε εἶναι ἑλληνοσώτειρα. Ὣς πότε μία χούφτα ἀφεντάδων πιὸ δαιμονισμένων ἀπὸ τοὺς Τούρκους θὰ μᾶς καταστρέφουν;
.             Νὰ κλείσω μὲ κάτι ποὺ διάβασα στὸ βιβλίο “Μονοτονικὸ , ἐμπειρία 24 ἐτῶν”, ἔκδοση τῆς Ι. Σ. τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Διαβάζουμε γιὰ ἕνα γεγονὸς ποὺ τὸ ἄκουσε καὶ τὸ εἶδε ὁ Κ. Βάρναλης. Μιλᾶ γιὰ τὸν Ψυχάρη, ποὺ ἤθελε νὰ διαλύσει τὴν γλώσσα μας μὲ τὶς ἰδεοληψίες του.
«Ὁ Ψυχάρης ἦρθε στὴν Ἑλλάδα πολλὲς φορές. Στὰ 1925 ἦρθε γιὰ τελευταία φορά. Ἔδωσε στὸ θέατρο «Ἀπόλλων» πολλὲς διαλέξεις. Κανένας δὲν φανταζόταν πόσος κόσμος θὰ γέμιζε ἀσφυκτικὰ τὴν πλατεία καὶ τοὺς ἐξῶστες. Ὁ Ψυχάρης βγῆκε στὴ σκηνὴ μὲ φράκο καὶ γεμάτος παράσημα. Ἔρριξε μία ματιὰ στὸ ἀκροατήριο κι ἄρχισε τὴν διάλεξή του μ’αὐτὴν τὴν κουβέντα: “Βλέπω δασκάλους, βλέπω φοιτητές, βλέπω κυρίες, βλέπω ἀξιωματικούς, μὰ δὲν βλέπω κανέναν παπά. Δεῖχτε μου ἕνα παπὰ νὰ κατεβῶ νὰ τοῦ φιλήσω τὸ χέρι”. Αὐτὰ τὰ λόγια δὲν ἦταν δημοκοπία. Πραγματικὰ ὁ Ψυχάρης πίστευε πὼς δὲν θὰ μποροῦσε νὰ κερδίσει τὸ ἔθνος, ἂν δὲν κέρδιζε πρῶτο τὸ σχολειὸ καὶ ὕστερα τὴν ἐκκλησία».
.           Τὸ σχολεῖο τὸ κέρδισαν…Γιὰ τὴν Ἐκκλησία μᾶς κανοναρχεῖ ὁ ἅγιος Χρυσόστομος: “Τοιοῦτον ἔχει μέγεθος ἡ Ἐκκλησία· πολεμουμένη vικᾶ. Ἐπιβουλευομένη περιγίνεται· ὑβριζομένη, λαμπροτέρα καθίσταται· δέχεται τραύματα, καὶ οὐ καταπίπτει ὑπὸ τῶν ἑλκῶν. Κλυδωνίζεται ἀλλ’ οὐ καταποντίζεται· χειμάζεται, ἀλλὰ ναυάγιον οὐχ ὑπομένει. Παλαίει, ἀλλ’ οὐχ ἡττᾶται· πυκτεύει, ἀλλ’ οὐ νικᾶται”.

,

Σχολιάστε

ΝΕΡΩΝΕΣ καὶ ΔΙΟΚΛΗΤΙΑΝΟΙ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ (Δ. Νατσιός) «Ὅσοι δάσκαλοι, ὅσοι πιστοὶ πετᾶμε τὰ βιβλία-κουρελουργήματα καὶ διδάσκουμε Εὐαγγελικὲς Περικοπὲς καὶ Βίους Ἁγίων».

Νέρωνες κα Διοκλητιανο στ σχολεα

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Καὶ οἱ ἀπεργίες, Γέροντα, τί κακὸ κάνουν! Ὁλόκληρο μήνα χωρὶς μαθήματα τὰ παιδιά, νὰ γυρίζουν στοὺς δρόμους!
-Ἐγὼ λέω τοὺς δασκάλους ποτὲ νὰ μὴν κάνουν ἀπεργία, ἐκτὸς ἂν πᾶνε νὰ καταργήσουν τὰ θρησκευτικά, τὴν προσευχὴ ἢ νὰ κατεβάσουν τὸν σταυρὸ ἀπὸ τὴν σημαία. Τότε πρέπει νὰ διαμαρτυρηθοῦν….». (Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι Α´- «Μὲ πόνο καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο», ἔκδ. «Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου», σελ. 297).
.                 Αὐτὰ εἰπώθηκαν πρὶν ἀπὸ 40-50 χρόνια ἀπὸ τὸν Ἅγιο. Σὰν τοὺς παλαιοὺς προφῆτες μᾶς προειδοποίησε γιὰ τὴν ἐπερχόμενη λαίλαπα τῆς ἀθεΐας καὶ τῆς ἐκκλησιομαχίας, ποὺ ξεβράζεται στὸν χῶρο τῆς παιδείας. Μὲ τὰ νέα βιβλία τῶν θρησκευτικῶν ὁλοκληρώνεται ὁ κύκλος τῆς λυσσαλέας ἐπίθεσης, τῶν ποικιλώνυμων ἐθνομηδενιστῶν, κατὰ τῶν τριῶν μαθημάτων ποὺ προσφέρουν στοὺς μικροὺς μαθητὲς ταυτότητα καὶ ἰθαγένεια.
.                 Ἡ ἀρχὴ ἔγινε μὲ τὸ βιβλίο ἱστορίας τῆς ϛ´Δημοτικοῦ, τοὺς “συνωστισμοὺς” στὸ λιμάνι τῆς Σμύρνης καὶ τοὺς ἐξωραϊσμοὺς τῆς φρικτῆς τουρκοκρατίας. Δὲν πέρασε. Ὁ λαὸς ἔφτυσε τό… κατάπτυστο βιβλίο καὶ τοὺς συγγραφεῖς του.
.                 Στὰ βιβλία ὅμως ἱστορίας Γυμνασίου καὶ Λυκείου οἱ μαθητὲς εἰσπνέουν τὶς ἀναθυμιάσεις τῶν προσκυνημένων ἱστοριογράφων τύπου Ρεπούση.
.                 Τὰ βιβλία τῆς Γλώσσας μένουν στὸ ἀπυρόβλητο καὶ συνεχίζονται οἱ ἀνοησίες μὲ «συνταγὲς μαγειρικῆς», οἱ κρανιοκενεῖς ἐμπνεύσεις γιὰ τὸν «Μέγα Ἀλέξανδρο καὶ τὴν Κοκκινοσκουφίτσα» ἢ τὰ βδελύγματα γιὰ ἔρωτες 25 χρόνων μὲ μαθήτριες Γυμνασίου.
.                 Στὸ μεσοδιάστημα, μέχρι νὰ φτάσουμε στὴν ἀπροκάλυπτη ἐπίθεση κατὰ τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ἤ, καλύτερα, κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἔχουν καταργηθεῖ μὲ ὕπουλες μεθοδεύσεις καὶ μὲ καρυκεύματα περὶ δημοκρατικότητας, σεβασμοῦ τῆς διαφορετικότητας, συνοδοιπορίας μὲ τὴν σάπια Εὐρώπη καὶ λοιπὰ ἠχηρὰ πονηρεύματα, τὰ ἑξῆς:
.                 Πρῶτον: Ἡ γιορτὴ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν μὲ τὴν παρουσία τῶν σχολείων στοὺς ἐνοριακοὺς ναούς. (Μεγάλη εὐθύνη φέρουν καὶ οἱ ἐκπαιδευτικοὶ ποὺ πολλοὶ ξεχύνονταν τὴν μέρα αὐτὴ στὰ φραπεδοπωλεῖα τῶν πόλεων, προκαλώντας τὴν χλεύη καὶ τὸν θυμὸ τοῦ κόσμου).
.                 Δεύτερον: Ὁ ἐκκλησιασμὸς ὅλου τοῦ σχολείου, ὡς ἔμπρακτη φανέρωση τῆς παιδαγωγίας «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου» τοῦ ἀποστόλου Παύλου.
.                 Τρίτον: Ἡ ἔπαρση τῆς σημαίας μας, ἅπαξ τοῦ μηνός, μὲ  τὴν συνοδεία τῶν παιδικῶν φωνῶν ποὺ ψάλλουν τὸν Ἐθνικό μας Ὕμνο.
.                 Τέταρτον: Ἡ ἀριστεία, δηλαδὴ ἡ συνέπεια, ἡ ἐπιμέλεια καὶ ὁ εὐεργετικὸς ἔπαινος ποὺ τροφοδοτεῖ τὴν καθ᾽ ὅλα ἀξιέπαινη προσπάθεια κάποιων παιδιῶν νὰ ὑπερέχουν. Ἀπογυμνώνεται τὸ σχολεῖο ἀπὸ τὶς δύο ἱδρυτικές, θὰ λέγαμε, προϋποθέσεις του: τὴν τιμωρία καὶ τὴν ἐπιβράβευση. Καταντᾶ ἡ σχολικὴ αἴθουσα προέκταση τοῦ παιδικοῦ δωματίου. (Μὲ τὴν ἀτιμωρησία -ἡ καταστροφικὴ ἀρχὴ τοῦ ὅλα ἐπιτρέπονται, γιατί εἶναι παιδιὰ- ἐπιβραβεύονται οἱ ἀσυνεπεῖς καὶ ἀπείθαρχοι, μὲ τὴν καταδίκη τῆς ἀριστείας τιμωροῦνται οἱ φιλόπονοι καὶ φιλομαθεῖς).
.                 Καὶ βέβαια ἡ παραπάνω κατάργηση ὑπονομεύει τὸν θεσμὸ τῶν ἐθνικῶν παρελάσεων. Αὐτὸ θὰ τὸ καταλάβουμε, ὅταν γίνουν οἱ κληρώσεις καὶ ἀρχίσουν οἱ ἀδικίες. Τὰ παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ τὶς «ἀριστερές», συριζαίικες παλαβομάρες δὲν τὶς καταλαβαίνουν…
.                 Πέμπτον: Τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, στὶς Ε΄καὶ ϛ΄Δημοτικοῦ, ἀπὸ πέρυσι, μειώθηκε κατὰ μία ὥρα, εἶναι μονόωρο. Ἐν εὐθέτῳ χρόνῳ καὶ μ᾽αὐτὰ ποὺ γίνονται, θὰ καταργηθεῖ.
.                 Ἕκτον: Μνεία μόνο θὰ γίνει τῆς λεγόμενης θεματικῆς ἑβδομάδας καὶ τῶν ἔμφυλων ταυτοτήτων, ἀποφάσεις ποὺ μαγαρίζουν τὴν οἰκογένεια, τὴν πάλαι ποτέ, «Μεγάλη τοῦ Γένους Σχολή».
.                 Ἐρχόμαστε τώρα στὰ νέα βιβλία (φάκελλοι) τῶν θρησκευτικῶν, τὰ βλάσφημα βιβλία. Δὲν θὰ ἐπιμείνουμε στὴν περιγραφή, μίας καὶ οἱ εἰκόνες διαλαλοῦν τὰ μιάσματα. Ἀπὸ τοὺς δαιμονόπληκτους κκλησιομάχους κα λους τοὺς καντιποτένιους πο πικροτον κα ζητωκραυγάζουν γι τ νέα βιβλία δν περιμέναμε τίποτε καλύτερο. Ἀλλοῦ εἶναι τὸ πρόβλημα.
.             Ὑπάρχει κάποια ἀντίδραση ἀπὸ τὰ λεγόμενα συντηρητικὰ κόμματα;
.             Οἱ Ἀνεξάρτητοι Ἕλληνες (ΑΝΕΛ), μεταβλήθηκαν σὲ ἐξαρτημένους γραικύλους (ΕΞΑΓΡ) καὶ ὑπογράφουν μὲ χέρια καὶ ποδάρια τὶς αἰσχρουργίες. Ἡ ΝΔ, ἡ χαριτόβρυτος Κεντροδεξιά, σιωπᾶ ἰχθυοπρεπῶς καὶ στηρίζει τὰ «παρδαλὰ» νομοσχέδια, διότι εἶναι κόμμα, βεβαίως, εὐρωπαϊκὸ καὶ ὄχι ἑλληνικό. Κόμμα τ ποο πιδίδεται σ κάποια τσιμπολογήματα πατρίδας, θρησκείας, οκογένειας γι ν παραπλαν τος φελες.
.             Ἄφετε τοὺς νεκρούς… τὶς κομματικὲς κουρελοῦδες.
.             Δυστυχῶς ὅμως τὸ ἰσχυρότερο ἔρεισμα οἱ πολέμιοι τοῦ Γένους, τὸ βρῆκαν στὴν Ἱερὰ Σύνοδο. Στὴν τελευταία του εἰσήγηση στὴν Σύνοδο ὁ Μητροπολίτης Ὕδρας ἔλεγε: «Κρίνεται ἀναγκαία ἡ ἀναφορὰ σὲ σύγχρονα μεγάλα θρησκεύματα, ὄχι ὅμως νὰ ἀξιοποιήσει τὴν διδασκαλία τους ὡς ἑρμηνευτικὸ πλαίσιο, ἀλλὰ γιὰ νὰ δώσει στὸν μαθητὴ (σ.σ. στὸν ὀκτάχρονο;) τὴν εὐκαιρία νὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι τὸ θρησκευτικὸ φαινόμενο βιώνεται ποικιλοτρόπως καὶ ὅτι τὸ νόημα τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς μπορεῖ νὰ ἑρμηνεύεται μέσα ἀπὸ πολλὲς διαφορετικὲς καὶ ἀντικρουόμενες ὀπτικὲς γωνίες. Ἔτσι τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν καθίσταται μάθημα ποὺ καταφάσκει στὸν διάλογο καὶ στὴν ἀνάγνωση τῆς θρησκευτικῆς ἑτερότητας» .             «Κούφια καρύδια καὶ ἀσκιὰ γιομάτ᾽ ἀγέρα», ποὺ θά ᾽λεγε καὶ ὁ Μακρυγιάννης.
.             «Ἐκ στόματος νηπίων καὶ θηλαζόντων κατηρτίσω αἶνον» λέει ἡ Γραφή. Τὰ μικρὰ παιδιὰ ἤδη δυσφοροῦν ἀπὸ τὴν «ποικιλότροπη βίωση τοῦ θρησκευτικοῦ φαινομένου» καὶ κραυγάζουν: δὲν θέλουμε θρησκεῖες, θέλουμε τὸν Χριστό!!!
.             Λοιπόν. Τώρα ποὺ «οἱ ἀνθρωποκάμπιες μαραζώνουν τὸ πνευματικὸ ὁλόδροσο δέντρο τῆς φυλῆς μας», (Κόντογλου), οἱ ὕπουλοι Διοκλητιανοὶ καὶ Νέρωνες, ὅσοι δάσκαλοι, σοι πιστο πετμε τ βιβλία κα διδάσκουμε Εαγγελικς Περικοπς κα Βίους γίων. Εναι ντίσταση κολοκοτρωναίικη εναι μολογία πίστεως.
.             Οἱ γονεῖς ὑπογράφουν τὴν γνωστὴ δήλωση καὶ ἐπιστρέφουν τὰ κουρελουργήματα ὡς ἀπαράδεκτα καὶ ἐπικίνδυνα. Καὶ οἱ ἴδιοι θὰ κερδίσουν πνευματικὰ καὶ στὰ παιδιά τους θὰ δώσουν ἕνα λαμπρὸ μάθημα καὶ παράδειγμα ἀνδρείας καὶ φιλοπατρίας.

, , ,

Σχολιάστε