Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Δημ. Νατσιός

ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ «ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ» ΜΑΣ; (Δ. Νατσιός)

Ποιές εναι ο «κόκκινες γραμμές» μας;

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                   «Ὅ,τι κάμομε, θὰ τὸ κάμομε μοναχοὶ καὶ δὲν ἔχουμε καμμιὰ ἐλπίδα ἀπὸ τοὺς ξένους», ἔλεγε ὁΚολοκοτρώνης. Ἔτσι καὶ τότε, πρὶν ἀπὸ τὴν «ἁγιασμένη Ἐπανάσταση», ἐλπίζαμε στοὺς ξένους νὰ μᾶς βοηθήσουν γιὰνὰ ἀποτινάξουμε τὸν ζυγό. Γιὰ ἀντιπερισπασμὸ οἱ λεγόμενες Μεγάλες Δυνάμεις, ὄταν  ἀντιμάχονταν τοὺς Τούρκους, μᾶς ξεσήκωναν. Καὶ πάντα εὐκολόπιστοι, κατασκοτωνόμασταν καὶ ὀνειρευόμασταν. Ἐλπίζαμε σὲ ξανθὰ ἢ μελαχροινὰγένη νὰ μᾶς ἐλευθερώσουν. Ὁ ἐπίλογος ἦταν ἐρείπια καὶ σφαγές, οἱ θηριωδίες τῶν Τούρκων κατὰ ἀνυπεράσπιστων γυναικῶν καὶ παιδιῶν. Ἀλλὰ «οὐδὲν κακὸν ἀμιγὲς καλοῦ». Συνειδητοποίησαν οἱ πρόγονοί μας ὅτι ἡ λευτεριὰ εἶναι κάστρο καὶ τὸ παίρνεις μὲ τὸ σπαθί σου.
«Ἄλλος σοῦ ἔκλαψε εἰς τὰ στήθια
Ἀλλ’ ἀνάσασιν καμμιὰ
Ἄλλος σοῦ ἔταξε βοήθεια
Καὶ σὲ γέλασε φρικτά», θρηνεῖ καὶ ὁ ἐθνικός μας ποιητής, γιὰ τὴν ἀδιαφορία καὶ ἀπονιὰ τῶν ξένων. Καὶ συμπληρώνει στὴν ἑπόμενη στροφὴ
«Σύρε νά ᾽βρης τὰ παιδιά σου
Σύρε, ἔλεγαν πολλοί». Ναί, μόνο μὲ τὰ παιδιά της, καὶ ἂς ἔχει ἄλλο νόημα ὁ στίχος, ἡ πατρίδα μπορεῖ νὰ ὑπερασπιστεῖτὰ ὅσια καὶ τὰ ἱερά της.
.                   Δὲν περνᾶ ἡμέρα ποὺ δὲν ἐξεμοῦν οἱ Τοῦρκοι τὶς παρανοϊκὲς ἀπειλές τους. Μόνο ἡμερομηνία κηρύξεως τοῦ πολέμου δὲν προσδιορίζουν. Κακῶς ἀπαντοῦμε μέσῳ πολιτικῶν ἀνακοινώσεων. Ἕνας ψυχίατρος θὰ ἦταν καταλληλότερος. Μᾶς κατηγοροῦν γιὰ θηριωδίες!! Ποιοί; Ἡ ἐγκληματικότερη φυλὴ τῆς ἱστορίας…
.                   Καὶ ἂς σταματήσει ἐπιτέλους ἡ ἀποκοίμιση τοῦ λαοῦ μὲ τὸ ἠττοπαθὲς καὶ ἀνεπέρειστο ἐπιχείρημα πὼς ὅλα γίνονται γιὰ «ἐσωτερικὴ κατανάλωση». Δικτάτορας εἶναι, «ἀνὴρ λοιμός», ποὺ ἔλεγαν καὶ οἱ ἀρχαῖοι καὶ ὅπως ὅλες οἱ μεγαλαυχεῖς καὶ πολεμοχαρεῖς «κουτσουλιὲς» τῆς ἱστορίας, θέλει νὰ τὴν κηλιδώσει, αἱματοκυλώντας λαοὺς καὶπρωτίστως τὸν δικό του, ποὺ εἶναι σίγουρο ὅτι κάποια στιγμὴ θὰ τὸν κρεμάσει ἀνάποδα.
.                   Τὸ λεξιλόγιό του, ἡ κατασυκοφάντηση τοῦ λαοῦ μας, παραπέμπει σὲ ἐποχὲς ποὺ κάποιος στρατὸς παρήλαυνε μὲ τὸ «βάδισμα τῆς χήνας». (Ἔχουμε προσέξει τί βῆμα χρησιμοποιοῦν οἱ Τοῦρκοι στρατιῶτες στὶς παρελάσεις τους καὶ τί σκηνικὰ τὶς περιβάλλουν; Παντοῦ σημαῖες, ἀκόμη καὶ στὰ κοτέτσια, καὶ ὄρθιος, ὁ Μπενίτο τῆς Ἄγκυρας, στὴν ἐξέδρα, νὰ ὀνειροφαντάζεται ὀθωμανικὲς αὐτοκρατορίες καὶ ζωτικοὺς χώρους. Ἂν στὴν θέση τοῦ«μισοφέγγαρου» βάλεις τὴν «σβάστικα», μεταφέρεσαι στὸ Βερολίνο τῆς δεκαετίας τοῦ ᾽30)
.                    Ἐθελοτυφλοῦν ὅσοι δὲν βλέπουν τὸν κίνδυνο ἤ, χειρότερα, περιμένουν ὅτι θὰ μᾶς σώσουν οἱ ξένοι. Τὸκρίσιμο ἐρώτημα εἶναι ποιὰ εἶναι ἡ «κόκκινη γραμμή» μας. Ποιὰ ἐνέργεια τῶν Τούρκων θὰ προκαλέσει τὴν ἀπὸμέρους μας συντριπτικὴ στρατιωτικὴ ἀπάντηση; Θυμίζω πὼς τὸ θλιβερὸ βράδυ τῶν Ὑμίων ὁ Σημίτης καὶ τὸτετρομαγμένο καὶ ψοφοδεὲς ἐκσυγχρονιστικὸ κηφηναριό, ἐκλιπαροῦσε τοὺς Ἀμερικανοὺς γιὰ μεσολάβηση. Ποιός ξεχνᾶ τὸ ἀτιμωτικὸ «εὐχαριστῶ τοὺς Ἀμερικανούς», ποὺ ψέλλισε ὁ Νενέκος ἀπὸ τὸ βῆμα τῆς Βουλῆς;
.                   Αὐτὸ δὲν τὸν ξεχνοῦν καὶ οἱ Τοῦρκοι. Μία ἀπόβαση τῶν Τούρκων σὲ βραχονησίδα ἑλληνικὴ εἶναι αἰτία πολέμου γιὰ μᾶς; Ἐπαναλαμβάνω ποιές εἶναι «οἱ κόκκινες γραμμές»; Ξεκαθάρισε ποτὲ Ἕλληνας πρωθυπουργὸς τὰὅρια τοῦ κατευνασμοῦ μας; (Τὸ ρῆμα κατευνάζω παράγεται ἀπὸ τὸ κατὰ +εὐνή. Εὐνὴ σημαίνει κρεβάτι. Συνευνος εἶναι ὁ σύζυγος. Κατευνάζω σημαίνει βάζω κάποιον στὸ κρεβάτι γιὰ ὕπνο, καθησυχάζω. Εἴμαστε σίγουροι ὅτι κοιμᾶται ἤρεμος, ὁ λυσσασμένος… Ἐρντογρούλ, μετὰ ἀπὸ τόσο κατευνασμό;).
.                   Ἂν οἱ Τοῦρκοι καταρρίψουν ἑλληνικὸ πολεμικὸ ἀεροπλάνο ἢ χτυπήσουν ἕνα πλοῖο τοῦ Λιμενικοῦ, θὰἀνταποδώσουμε; Σὲ περίπτωση ποὺ ἐνσωματώσουν τὰ Κατεχόμενα, πῶς θὰ ἀντιδράσουμε; Ἂν στείλουν κάποιο ἐρευνητικὸ σκάφος, τὸ «Ὀροὺτς Ρέις» γιὰ παράδειγμα στὰ ἡμέτερα χωρικὰ ὕδατα (τῶν 6 ναυτικῶν μιλίων), τί πράττουμε; Τὸ βυθίζουμε ἢ σπεύδουμε, γιὰ παρηγορία,  μυξοκλαίγοντας στὸν ἀνεύθυνο ΟΗΕ ἢ στὸ ΝΑΤΟ τοῦτουρκόδουλου Στόλτενμπεργκ; Ἂν οἱ Τοῦρκοι ἀποστείλουν τηλεσίγραφο, ποὺ θὰ χρήζει ψυχιατρικῆς, ὅπως προεῖπα, ἀναλύσεως, γιὰ ἀποστρατιωτικοποίηση τῶν νησιῶν ἐντὸς ἑνὸς μηνός, γιὰ παράδειγμα, τί ἀποκρινόμαστε; Καὶ τί θὰγίνει μὲ τοὺς χιλιάδες λαθρόβιους Μωαμεθανούς, κυρίως Πακιστανούς, οἱ ὁποῖοι προέρχονται ἀπὸ κράτος ἐμφανῶς ἐχθρό τῆς Ἑλλάδας; Οἱ Ἀμερικανοί, ὅταν βομβάρδισαν οἱ Ἰάπωνες τὸν στόλο τους στὴν Χαβάη, στὸ Πὲρλ Χάρμπορ, στὶς 7 Δεκεμβρίου τοῦ 1941, συνέλαβαν ὅλους τοὺς ἰαπωνικῆς καταγωγῆς πολίτες τους, δικαίους καὶ ἀδίκους, καὶ τοὺς ἔκλεισαν σὲ στρατόπεδα, γιὰ νὰ ἀποφύγουν δολιοφθορὲς ἀπὸ τὴν Πέμπτη Φάλαγγα. Ὑπάρχει κάποια πρόβλεψη γι’ αὐτὸ τὸ κρισιμότατο θέμα;
.                   Εἶναι γνωστὸ πὼς σὲ περίπτωση πολεμικῆς συρράξεως δὲν πολεμοῦν μόνο οἱ ἔνοπλες δυνάμεις,  ἀλλὰ καὶὁ ἀπόλεμος λαός. Ἂν ὑπάρχει ἀνασφάλεια στὰ μετόπισθεν, μεταφέρεται καὶ στὴν γραμμὴ πυρός, στὸ πεδίο, πράγμα καταστροφικὸ γιὰ τοὺς μάχιμους.
.                    Στὴν γιγαντομαχία τοῦ ’40, συμμετεῖχε, κυρίως μὲ τὸ σθένος, τὴν ἀποφασιστικότητα καὶ τὴν πίστη στὴν νίκη, ἑνωμένο ὁλόκληρο τὸ ἔθνος, πράγμα ποὺ εἶχε θετικότατο ἀντίκτυπο στὸ μέτωπο καὶ ἀναπτέρωνε τὸ ἠθικό.  Τὸἔχω ξαναγράψει, ἀλλὰ τὸ μεταφέρω καὶ πάλι. Εἶναι ἀπὸ τὸ πιὸ ἡρωικὰ γεγονότα, ποὺ ἔχω διαβάσει τῆς ἱστορίας μας. Γιὰ νὰ ἀνασάνουμε λίγο…
.                   Στὸν πανηγυρικὸ λόγο ποὺ ἐκφώνησε στὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, στὶς 27 Ὀκτωβρίου τοῦ 1960, ὁ μεγάλος μας λογοτέχνης Στρατὴς Μυριβήλης, μεταξὺ τῶν ἄλλων σπουδαίων ἀνέφερε καὶ ἕνα συγκλονιστικὸ γεγονός.

«Εἶχε ὀργανωθεῖ, κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ἀγώνα ὑπηρεσία μεταγγίσεως αἵματος, ἀπ’ τὸν Ἐρυθρὸ Σταυρὸ τῆς Ἑλλάδος. Εἶχα καὶ ἕνα φίλο γιατρό, σ’ αὐτὴ τὴν ὑπηρεσία, λοιπὸν πήγαινα κάπου-κάπου νὰ τὸν δῶ καὶ νὰ τὰ ποῦμε. Ὁ κόσμος ἔκαμε οὐρὰ κάθε μέρα, γιὰ νὰ δώσει τὸ αἷμα του γιὰ τοὺς τραυματίες μας. Ἦταν ἐκεῖ νέοι, κοπέλες, γυναῖκες, μαθητές, παιδιὰ ποὺ περίμεναν τὴ σειρά τους. Μία μέρα, λοιπόν, ὁ ἐπὶ τῆς αἱμοδοσίας φίλος μου γιατρός, εἶδε μέσα στὴν σειρὰτῶν αἱμοδοτῶν ποὺ περίμεναν, νὰ στέκεται καὶ ἕνα γεροντάκι.
-Ἐσύ, παππούλη, τοῦ εἶπε ἐνοχλημένος, τί θέλεις ἐδῶ;
Ὁ γέρος ἀπάντησε δειλά:
-Ἦρθα κι ἐγώ, γιατρέ, νὰ δώσω αἷμα.
Ὁ γιατρὸς τὸν κοίταξε αὐστηρὰ μὲ ἀπορία καὶ συγκίνηση. Ὁ γέρος παρεξήγησε τὸ δισταγμό του. Ἡ φωνή του ἔγινε πιὸ ζωηρή.
-Μὴ μὲ βλέπεις ἔτσι, γιατρέ μου. Εἶμαι γερός, τὸ αἷμα μου εἶναι καθαρό, καὶ ἀκόμα ποτές μου δὲν ἀρρώστησα. Εἶχα τρεῖς γιούς. Σκοτώθηκαν καὶ οἱ τρεῖς ἐκεῖ πάνω. Χαλάλι τῆς πατρίδας. Ὅμως μοῦ εἶπαν πὼς οἱ δύο πῆγαν ἀπὸαἱμορραγία. Λοιπόν, εἶπα στὴ γυναίκα μου, θά ᾽ναι κι ἄλλοι πατεράδες, ποὺ μπορεῖ νὰ χάσουν τὰ παλληκάρια τους, γιατί δὲ θά ᾽χουν οἱ γιατροί μας αἷμα νὰ τοὺς δώσουν. Νὰ πάω νὰ δώσω κι ἐγὼ τὸ δικό μου. Ἄιντε, πήγαινε, γέρο μου, μοῦ εἶπε, κι ἂς εἶναι γιὰ τὴν ψυχὴ τῶν παιδιῶν μας. Κι ἐγὼ σηκώθηκα κι ἦρθα». («Ἡ 28η Ὀκτωβρίου 1940», πανηγυρικοὶ λόγοι ἀκαδημαϊκῶν, ἐπιμέλεια Πέτρος Χάρης, Ἀθήνα 1978, σ. 322).
.             Καὶ ἕνα τελευταῖο ἐρώτημα: Εἴμαστε σήμερα τέτοιος λαός;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

«ΧΡΩΣΤAΜΕ Σ’ OΣΟΥΣ ΠΕΡΑΣΑΝ»… ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ AΚΡΙΒΩΣ ΧΡΩΣΤAΜΕ; (Δ. Νατσιός)

 «Χρωστμε σ’ σους πέρασαν»…
Σ
ποιούς  κριβς χρωστμε;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Στὸν αὐτοματισμὸ καὶ στὴν ἀχρήστευση τῆς σκέψεως, βοηθοῦσε τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπῆρχε πολὺ μικρὴ ἐκλογὴστὶς λέξεις. Τὸ λεξιλόγιο τῆς Νέας  Ὁμιλίας, σὲ σύγκριση μὲ τὸ δικό μας, ἦταν πολὺ μικρὸ καὶ ἀναζητοῦσαν διαρκῶς καινούργιους τρόπους νὰ τὸ λιγοστέψουν πιὸ πολύ. Ἡ Νέα Ὁμιλία διέφερε πραγματικὰ ἀπὸ ὅλες τὶς ἄλλες γλῶσσες σὲ τοῦτο: κάθε χρόνο γινόταν πιὸ φτωχὴ ἀντὶ νὰ ἐμπλουτίζεται. Κάθε ἀφαίρεση ποὺ τῆς ἔκαναν, ἦταν κέρδος, γιατί ὅσο λιγότερη εὐχέρεια ἔχει κανεὶς νὰ διαλέξει ἀνάμεσα σὲ λέξεις, τόσο μικρότερος εἶναι ὁ πειρασμὸς νὰ σκεφτεῖ. Ἔλπιζαν νὰ δημιουργήσουν τελικὰ μία ὁμιλία ποὺ θὰ ἔβγαινε ἀπὸτὸ λαρύγγι χωρὶς καμμιὰ συμμετοχὴ τοῦ ἐγκεφάλου». (Ὄργουελ, «1984», ἔκδ. Κάκτος, σελ. 305-6, 1978).

.                 Εἶναι γεγονὸς ἀναντίλεκτο ὅτι τοῦτα τὰ χρόνια τῆς λεγόμενης «πολιτικῆς ὀρθότητας», τὸπροσκύνημα οὐσιαστικὰ στὴν μεταμοντέρνα ἀνθρωπολογικὴ χωματερή, οἱ ποικιλώνυμες ἐξουσίες καὶπαραεξουσίες, βαπτίζουν μὲ λαοφιλεῖς λέξεις καὶ φράσεις  ἢ τουλάχιστον οὐδέτερες τὰ πράγματα ποὺ οἱλαοὶ ἀπεχθάνονται μὲ τὴν παλιά τους ὀνομασία. Προανέφερα τὴν «πολιτικὴ ὀρθότητα», ποὺ ἀποκρύπτει, ὅπως ἐξήγησα, τὴν χωματερή, τὴν παγκόσμια ἑστία σήψεως, ποὺ λέγεται εὐφημιστικῶς, δυτικὸς πολιτισμός. Εἶναι μία ὕπουλη μορφὴ λογοκρισίας. Δὲν ἐμποδίζει τὸ ὑπάκουο κοπάδι τῶν ἐξημερωμένων ψυχῶν νὰ πεῖκάτι, ἀλλὰ τὸ ὑποχρεώνει νὰ πεῖ κάτι, αὐτολογοκρινόμενο. Γι’ αὐτὸ βλέπουμε, σοβαροὺς κατὰ τὰ ἄλλα ἀνθρώπους, ὅταν ἐρωτηθοῦν, γιὰ παράδειγμα, γιὰ τὸ πρόβλημα τῆς λαθρομετανάστευσης -ἡ λέξη δὲν εἶναι τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας- νὰ προβαίνουν σὲ ὑποτιμητικοῦ χαρακτήρα ὁμολογίες τοῦ τύπου «ἐγὼ δὲν εἶμαι ρατσιστὴς ἢ φασίστας» καὶ τὰ λοιπά.
.                 Ἔχει ἐπιβληθεῖ, ἀπὸ τοὺς ἐθνομάχους γραικύλους, ἕνα ἰδιότυπο λεξιλόγιο, ἕνα γλωσσικὸμνημόνιο, χρησιμοποιοῦνται λέξεις εὔσημες, πού, ἐπαναλαμβάνω, καρυκεύουν δυσωδίες καὶ ἐπικαλύπτουν ἐλεεινὲς ἐπιδιώξεις.
.                 Διάβαζα μία ἀνακοίνωση στὶς 19 Αὐγούστου, τοῦ ὑπουργοῦ Μετανάστευσης κ. Μηταράκη. «Ἐλαιώνας: μετανάστες καὶ ἀλληλέγγυα ἄτομα ἀπειλοῦν τὸ προσωπικό μας, αὐτὸ δὲν θὰ γίνει ἀνεκτὸ καὶ ἡδομὴ θὰ κλείσει ὁπωσδήποτε».
.                 Στὸ προηγούμενο κείμενο περιέχονται τέσσερις λέξεις –τῆς Νέας Ὁμιλίας-  ποὺ ἐξωραΐζουν μία ἐφιαλτικὴ κατάσταση. Ποιές; Ὑπουργεῖο Μετανάστευσης, μετανάστες, ἀλληλέγγυοι, δομή. Τί θὰ πεῖὑπουργεῖο Μετανάστευσης; Μήπως βοηθᾶμε Ἕλληνες ποὺ μεταναστεύουν; Ὄχι. (Τὸ σωστὸ θὰ ἦταν νὰἱδρυθεῖ ὑπουργεῖο Παλιννόστησης. Νὰ γυρίσουν πίσω τὰ Ἑλληνόπουλα). Ἄρα, ὅπως τὸ διαβάζουμε, σημαίνει ὑποδοχῆς καὶ τακτοποίησης τῶν παράνομων μωαμεθανῶν μεταναστῶν. Ἐρωτῶ: Ἔπρεπε νὰ ὑπάρχει ξεχωριστὸ ὑπουργεῖο γιὰ τὸ αὐτονόητο ποὺ εἶναι ἡ φύλαξη τῶν συνόρων τοῦ κράτους ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸστρατό; Καὶ ἂν θέλαμε ὑπουργεῖο νὰ ὀνομαστεῖ «ἀντιμετώπισης τῆς παράνομης μετανάστευσης».
.                 Ἡ δεύτερη λέξη: Μετανάστες. Εἶναι μετανάστες; Οἱ Πακιστανοί, ποὺ ἄρχισαν νὰ ξεθαρεύουν καὶ νὰ ἀποκαλύπτουν τὶς «πολιτισμικές τους ἰδιαιτερότητες», εἶναι μετανάστες; Δὲν καπνίζουν τὰ μάτια μας ἀπὸὀργή, ὅταν διαβάζουμε γιὰ βιασμοὺς καὶ ἀσύλληπτης, πρωτοφανοῦς κτηνωδίας ἐγκλήματα ἀπὸ τοὺς εὐεργετημένους αὐτοὺς ἀνθρώπους; (Ἄλλος στὴν μέση του δρόμου, στὴν Κυψέλη, τὴν ἔσφαξε στὸ γόνατο. Στὴν Λάρισα ἐξαφανίστηκε, ἀφοῦ κατακρεούργησε τὴν ἄτυχη γυναίκα. Ὁ δράστης τῆς δολοφονίας ἑνὸς βασανισμένου παιδιοῦ, τόλμησε νὰ προβάλει ὡς δικαιολογία ὅτι ἐξύβρισε τὸ θύμα τὸ κοράνι. Εἶναι ἡ “ὑπερασπιστική του γραμμή”, ὅπως λέγεται. Ποὺ σημαίνει ὅτι εἶναι ἀναπαυμένος, χωρὶς τύψεις, ἔπραξε «θεάρεστον» ἔργο. Καταλαβαίνουμε μὲ τί ἀνθρώπους ἔχουμε μπλέξει καὶ τί μᾶς περιμένει, ὅταν μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου κερδίσουν καὶ ἄλλα δικαιώματα ἢ πληθυνθοῦν;).
.                 Τί συζητᾶ ὁ ἁπλὸς κόσμος, ὅταν συλλαμβάνονται.
– Καὶ τί ἔγινε; Σὲ λίγα χρόνια θὰ βγεῖ καὶ θὰ κάνει χειρότερα!! Λαθρομετανάστες εἶναι καὶ καλὰ θὰ κάνει ὁλαός, ὅπως μὲ τὴν ὀνομασία τῶν Σκοπίων, νὰ μὴν ὑποκύπτει στὴν πολιτικὴ ὀρθότητα-λογοκρισία, στὴ Νέα Ὁμιλία. Ὅσο φοβόμαστε νὰ μιλήσουμε, τὰ πράγματα θὰ γίνονται χειρότερα. Εἴμαστε ὁ λαὸς καὶ εἶναι μία δράκα χωρὶς ἱερὸ καὶ ὅσιο.
.                 Τί θὰ πεῖ ἀλληλέγγυοι; Ποιοί εἶναι αὐτοὶ οἱ πολὺ καλοὶ ἄνθρωποι τῆς ἀλληλεγγύης καὶ τῆς συμπόνιας; Στὰ ἐπεισόδια στὴν «δομὴ φιλοξενίας» συμμετεῖχαν καὶ ἰθαγενεῖς ἀλλὰ καὶ ἀρκετοὶ ξένοι, Ἄγγλοι, Γάλλοι… Πορτογάλοι. Τί εἶναι αὐτοί; Ἀμόρφωτα περιθώρια καὶ τεμπέληδες ἐθνομηδενιστές, συνεπικουρούμενοι ἀπὸ ναυάγια τῆς Εὐρώπης, συνήθως ὑπὸ τὴν ἐπήρεια οὐσιῶν, ποὺ ἐκμεταλλεύονται τὴν γενικευμένη ἀτιμωρησία. Στὶς χῶρες τους πέφτει ξύλο καὶ φυλάκιση, ἐδῶ βαπτίζονται ἀλληλέγγυοι, ἀξιομίμητης συμπεριφορᾶς. Τί νὰ κάνουμε; ὅσο μᾶς κυβερνοῦν τὰ πολιτικὰ σάβανα, αὐτὰ θὰ παθαίνουμε…
.                 Μιλᾶμε καὶ γιὰ «δομὲς φιλοξενίας». Σκληρὴ φράση! Ἔπρεπε νὰ τὶς ποῦμε «χῶροι ἀγκαλιᾶς καὶπεριποίησης» ἢ «οἶκοι στοργῆς καὶ λατρείας». Ἐπειδὴ αὐτοκτονεῖ ἐν θριάμβῳ ἡ ξεδοντιασμένη Εὐρώπη, πρέπει νὰ στοιχιστοῦμε; Μπορεῖ κάποιος νὰ ἀπαντήσει, χωρὶς τὰ γνωστὰ νεοταξικὰ σαλιαρίσματα καὶ τὶς ἀ(κατα)νόητες ψευτοπροοδευτικὲς σαχλολογίες, γιατί εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ ὑποδεχόμαστε Πακιστανούς, λαὸς ἐμφανέστατα ἐχθρικός, μὲ ἤθη καὶ ἔθιμα «βαρβαρικῆς ἁλώσεως»; Ὅταν λέει ὁ ποιητὴς «χρωστᾶμε σ’ ὅσους πέρασαν», συμπεριλαμβάνει αὐτὸ τὸ χρέος καὶ τοὺς Πακιστανούς; Κανεὶς δὲν τοὺς θέλει, τοὺς θεωροῦμε ἀπειλή, ἐπιβαρύνουν κρατικὲς δομές, αὐξάνουν τὴν ἐγκληματικότητα, δὲν πρόκειται ποτὲ μὰ ποτὲ νὰ ἀφομοιωθοῦν καὶ ὅμως τοὺς ὑποδεχόμαστε. Εἶναι ἢ δὲν εἶναι παράνοια αὐτό; Θὰ ποῦν κάποιοι κάνουν τὶς «βαριές», χειρωνακτικὲς δουλειὲς ποὺ δὲν τὶς καταδέχονται τὰ μοσχοαναθρεμμένα Ἑλληνόπουλα, δουλεύουν στὰ χωράφια μας, μαζεύουν τὶς ἐλιὲς ἢ τὶς φράουλες. Μάλιστα. Κάνω μία ὑπόθεση ἐργασίας. Σὲ περίπτωση ἑλληνοτουρκικῆς σύρραξης, οἱ Πακιστανοὶ τῆς Ἑλλάδας, τί θὰ κάνουν; Ὅλοι ἔχουν «ἔξυπνα», πανάκριβα κινητά. Ἂν λάβουν ἐντολὴ δολιοφθορᾶς, «πέμπτη φάλαγγα» ὀνομάζεται αὐτό, ἀπὸ ἀπέναντι, ἀπὸ κάποιον ἀνισόρροπο τύπου Μπαχτσελί, κήρυξη «τζιχάντ», πολέμου κατὰ τῶν ἀπίστων, πῶς θὰ ἀντιμετωπιστοῦν, ἀφ’ ὅσον εἶναι διεσπαρμένοι σ’ ὅλη τὴν χώρα καὶ ὄχι σὲ ἐλεγχόμενες καὶφυλασσόμενες «δομές»; Ὑπάρχει πρόβλεψη γι’ αὐτό; Κοχλάζον νεανικὸ αἷμα, σκληροτράχηλοι, φανατικοὶμωαμεθανοὶ εἶναι, πῶς θὰ τοὺς ἀντιμετωπίσουν οἱ ἀβροδίαιτοι γηγενεῖς, ποὺ κουρνιάζουν ἀμέριμνοι στὶς ὄχθες τῶν πισίνων (ἢ πισινῶν ποὺ θὰ ‘λέγε ὁ τραγικὸς ΓΑΠ) καὶ ἀπολαμβάνουν εὐωχούμενοι τὰ «φρέντο» στὶς ἐθνικὲς ξαπλῶστρες; Τὸ κρίσιμο ἐρώτημα εἶναι: τὸ κράτος ποὺ τοὺς φιλοξενεῖ θὰ ὑποστηρίξουν ἢ τὸκράτος ποὺ ὀνειροφαντάζεται νὰ γίνει ὁ σημαιοφόρος τοῦ Ἰσλάμ; Τὸν Μητσοτάκη ἢ τὸν Ἐρντογάν;
.                 Ἴσως δὲν ἔχουν κατανοήσει ἀρκετοὶ ὅτι ἄλλο ἡ ἔννοια τοῦ πλησίον καὶ ἄλλο ἡ ἐθνικὴ ἀπειλή. Ὅταν φτάνει ἕνας μαθητὴς στὸ κατώφλι τῆς αἴθουσας, δὲν θὰ τὸν διώξω, ἀλλὰ θὰ τὸν ὑποδεχθῶ, θὰ τὸν ἀγκαλιάσω καὶ θὰ τοῦ μάθω ἑλληνικὰ γράμματα, χωρὶς νὰ μὲ ἐνδιαφέρει ἡ καταγωγή του. Ὅταν ὅμως χιλιάδες 25άρηδες,  συνωστίζονται στὰ σύνορα, στὸν Ἔβρο, σταλμένοι καὶ σπρωγμένοι ἀπὸ τὸ κράτος-συμμορία, τὴν Τουρκία, τότε μιλᾶμε γιὰ ἀπροκάλυπτη ἐπίθεση κατὰ τῆς ἐθνικῆς ἀσφάλειας καὶ κυριαρχίας καὶ ὀφείλω νὰ τοὺς ἀποκρούσω ὡς πολέμιους τοῦ κράτους μου, ὅπως κι ἔγινε στὸν Ἕβρο.  Αὐτὸ δὲν κατάλαβαν κάποιοι καὶ μεταβαλλόμαστε σὲ ἐμιράτο τῆς Εὐρώπης. Τὰ ἐπιχείρα τῆς ἀφροσύνης μας θὰ τὰλουστοῦμε στὰ ἄμεσο μέλλον…

, , ,

Σχολιάστε

ΕΙΤΕ ΒΡΑΔΥ ΕΙΤΕ ΗΜΕΡΑ… “ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ” (Δ. Νατσιός)

Ετε βράδυ ετε μέρα… «μολν λαβ»

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Καὶ αὐτὴ ἡ σελήνη ἡ ματωμένη καὶ μισὴ
Ποὺ μᾶς τὴν κουβαλήσατε!
Ἀλήθεια πέστε μου, μετρήσατε
πόσοι ἄλλοι πέρασαν ἀπ’ τὸ νησ
πρὶν ἀπὸ σᾶς πανίσχυροι καὶ ἐπιφανεῖς
κι οὔτε γιὰ δεῖγμα δὲν ἔμεινε κανεὶς»
(Κώστας Μόντης, Κύπριος ποιητὴς)

.                  Ἴσως δὲν εἶναι τυχαῖο ποὺ ἡ σημαία τους εἶναι τὸ μισοφέγγαρο, τὸ σκοτάδι. Ὅπου πάτησε τὸπόδι τους, σκοτάδια ἁπλώθηκαν. Ἔσβησαν πολιτισμοὶ πανάρχαιοι, ξεθεμελιώθηκαν ἀριστουργήματα, μνημεῖα ἀπαράμιλλης τέχνης σοβατίστηκαν, μάτωσαν ψυχές, χορτάρι δὲν φύτρωνε. «Τοῦρκοι πέρασαν…».
.                  Νυχθημερὸν ὁ «Μπενίτο τῆς Ἄγκυρας», μὲ παραμορφωμένο, ἀπὸ τὴν κακοποιό του μανία, πρόσωπο, ἀπειλεῖ. Σκυλὶ λυσσασμένο. «Μολὼν λαβὲ» καὶ θὰ καταλάβει…
.                  Τί νομίζει ὁ ὑπερφίαλος; Ὅτι ἡ Ἑλλάδα εἶναι Συρία ἢ Λιβύη; Ὅτι θὰ τὸν ὑποδεχτοῦμε μὲσφενδόνες ἢ θὰ τρέχουμε ἀλαφιασμένοι, ὅταν ἐμφανιστοῦν στὸ πάτριον ἔδαφος; Χῶμα θὰ φᾶνε καὶ στὸν πυθμένα τοῦ Αἰγαίου θὰ σαπίζουν τὰ κουφάρια τους. Καὶ ἀφοῦ θέλει πόλεμο εἶναι ὁ …ἰδανικότερος ἐμψυχωτής μας. Ἀναπληρώνει τὴν ἡττοπάθεια τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτικοῦ καὶ παραπολιτικοῦ κατεστημένου. Ἀφυπνίζει καὶ τοὺς ἐθελότυφλους, τοὺς ἀνίατα εἰρηνιστὲς καὶ πάσης φύσεως «πουρκουάδες».
.                  Δὲν ὑπάρχει πιστεύω νουνεχὴς  Ἕλληνας ποὺ δὲν καπνίζουν τὰ μάτια του ἀπὸ ὀργή, ὅταν τὸν ἀκούει νὰ μουγκρίζει στὴν δύστροπη γλώσσα του, ἐκτοξεύοντας παράνοιες.
.                  «Θὰ ἔρθουμε ξαφνικὰ ἕνα βράδυ», ἐπαναλαμβάνει ὅπου βρεθεῖ. Τὴν νύχτα ἐφορμοῦν οἱἐγκληματίες. Εἶναι βάρβαρος καὶ δειλός. Οἱ μεγάλοι ἡγέτες ἀλλιῶς σκέπτονται. Τὸ 331 πρὸ Χριστοῦ, λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν μάχη στὰ Γαυγάμηλα, ὁ στρατηγὸς Παρμενίων, βλέποντας τὸ ἀμέτρητο στράτευμα, τὴν ἀριθμητικὴ ὑπεροχὴ τῶν Περσῶν, πρότεινε στὸν Μέγα Ἀλέξανδρο νυκτερινὴ ἐπίθεση. Ἀπάντησε ἀγέρωχα ὁβασιλιὰς τῆς Μακεδονίας. «Οὐ κλέπτω τὴν νίκην» κατὰ τὸν Πλούταρχο. «Αἰσχρὸν εἶναι κλέψαι τὴν νίκην», κατὰ τὸν Ἀρριανό. Μὲ τὸ φῶς τῆς ἡμέρας, ἀντικρίζοντας κατάματα τὸν ἐχθρό, πολέμησε ὁ Ἀλέξανδρος καὶγκρέμισε μία ὁλόκληρη αὐτοκρατορία. Σύμφωνα μὲ τὸν Πλούταρχο 1.000.000 στρατὸ εἶχε ὁ Δαρεῖος μὲἅρματα δρεπανηφόρα καὶ πολεμικοὺς ἐλέφαντες. 40.000 πεζοὺς καὶ 7.000 ἱππεῖς ὁ Ἀλέξανδρος. Δὲν νίκησαν τὰ ἀμέτρητα ἀσιατικὰ κοπάδια. Νίκησε ἡ ἀνδρεία, ἡ καρδιὰ τῶν Ἑλλήνων. Ἡ ποιότητα συνέτριψε τὴν ποσότητα. Καὶ στὸ Εἰκοσιένα καὶ στοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους καὶ στὸ ἔνδοξο ’40, λίγοι ἤμασταν καὶ «οἱὀλίγοι ἀποφασίζουν νὰ πεθάνουν κι ὅταν κάνουν αὐτείνη τὴν ἀπόφασιν, λίγες φορὲς χάνουν καὶ πολλὲς κερδαίνουν», κατὰ τὴν μνημειώδη ἀπάντηση τοῦ Μακρυγιάννη στὸν Δεριγνύ, «γιατί εἶναι δυνατὸς ὁ Θεὸς ὁπού μᾶς προστατεύει». Ὅταν θὰ ἔλθει, βράδυ ἢ μέρα, θὰ θυμηθοῦν οἱ Ἕλληνες τὶς ἀγέραστες παρακαταθῆκες τους: Πίστη καὶ πατρίδα. «Καὶ ὅποιος πολεμᾶ τὸ ἕνα, πολεμᾶ καὶ τ’ ἄλλο, κι ἂς μὴν ξεγελιέται. Ἡ μάνα μας ἡ πνευματικὴ εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, ποὺ ποτίστηκε μὲ πολὺ κι ἁγιασμένο αἷμα. Κανένας λαὸς δὲν ἔχυσε καὶ δὲν χύνει ὡς τὰ σήμερα τὸ αἷμα του γιὰ τὴν πίστη, ὅσο ὁ δικός μας. Ἡὀρθόδοξη πίστη εἶναι ὁ κρυμμένος θησαυρὸς κι ὁ πολύτιμος μαργαρίτης ποὺ λέγει ὁ Χριστός». (Φώτης Κόντογλου, «Πονεμένη Ρωμιοσύνη»).
.                  Ἐντοπίζει τὸν λόγο του, αὐτὸς καὶ οἱ λοιποὶ ἀνισόρροποι λακέδες του, στὸ 1922, χρονιὰ ποὺμόνο ντροπὴ θὰ ἔπρεπε νὰ αἰσθάνεται. Ἀχνίζει ἀκόμη τὸ αἷμα τῶν ἀδικοχαμένων καὶ μιλᾶ καὶ ἐπαίρεται γιὰ νίκες. Τότε διαπράχθηκαν οἱ χειρότερες κτηνωδίες στὴν νεότερη ἱστορία τοῦ κόσμου. Βοᾶ καὶ σήμερα ἡ«Αἰολικὴ Γῆ» ἀπὸ τὸ αἷμα τῶν ἀθώων. Καὶ τότε νύχτα ὁρμοῦσαν σὰν λύκοι στὰ δύσμοιρα γυναικόπαιδα τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, σφάζοντας ἀνελέητα.
«Σὰν ποτάμι τὸ αἷμα ἐγίνη
Καὶ κυλάει στὴν λαγκαδιὰ
Καὶ τὸ ἀθῶο χόρτο πίνη
Αἷμα ἀντὶς γιὰ τὴν δροσιά».
Μόνο μὲ τοὺς μεγαλοφυεῖς στίχους ἑνὸς Σολωμοῦ μπορεῖς νὰ περιγράψεις τὴν Γενοκτονία…
.                  Ἀκόμη καὶ τὸ μαῦρο ’22 δείξαμε ποιοὶ εἴμαστε. Ὄχι μόνο στὸ πεδίο τῆς μάχης, ἀλλὰ καὶ στὴν ἀνθρωπιά, λέξη ποὺ σίγουρα δὲν περιέχει ἡ τουρκικὴ «δυσαρθρία». Στὸ περισπούδαστο βιβλίο «Χρονικὸν Μεγάλης Τραγωδίας» (1962) τοῦ Χρήστου Ἀγγελομάτη διαβάζουμε τὸ πῶς φέρθηκαν οἱ Τοῦρκοι στοὺς αἰχμάλωτους Ἕλληνες στρατιῶτες καὶ πῶς ἐμεῖς στοὺς Τούρκους. (Στὸν πρόλογο διαβάζω τὰ ἑξῆς, ποὺκανεὶς Ἕλληνας δὲν πρέπει νὰ ἀγνοεῖ γιὰ τὰ αἴτια τῆς συμφορᾶς:
«Α) Ὅτι ὁ πρῶτος καὶ μέγας ἔνοχος εἶναι ἡ ἐθνικὴ κατάρα: ἡ διχόνοια.
Β) Ὅτι εἰς την  Μικρὰν Ἀσίαν δὲν ὑπῆρξε ἑλληνικὴ στρατιωτικὴ ἧττα, ἀλλὰ μία στρατιωτικὴ ἀπεργία.
Ἀκόμη καὶ μέσα εἰς τὴν δίνην τῆς συμφορᾶς ὁ Ἕλλην στρατιώτης ἔγραφεν ἐνδόξους, αἰωνίως, σελίδας. Τρία ὁλόκληρα χρόνια ἐχρειάσθησαν αἱ προπαγάνδαι διὰ νὰ παραπείσουν τὸν μαχόμενον στρατιώτην ὅτι δὲν πρόκειται νὰ μείνη εἰς Μ. Ἀσίαν, διότι ὅλοι ἦσαν ἐναντίον του»).
.                  Στὶς σελίδες 289-390 διαβάζουμε τὸ τί γράφει ὁ ἰατρὸς καὶ καθηγητής  Πανεπιστημίου Καλογήρου, μαχητὴς τοῦ μικρασιατικοῦ μετώπου, ὅταν ἀντίκρισε στὴν Κρήτη, Τούρκους αἰχμαλώτους, ποὺτοὺς συνόδεψε ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα στὴν Μ. Ἀσία. «Ἔμεινα κατάπληκτος, ὅταν εἶδα τοὺς Τούρκους αὐτοὺς αἰχμαλώτους. Ἦσαν ὅλοι εὐτραφεῖς, ὑγιέστατοι τὴν ὄψιν, καλοντυμένοι καὶ θρασύτατοι τὴν συμπεριφοράν…». Ὁ ἴδιος καθηγητὴς ὑποδέχτηκε τοὺς Ἕλληνες στρατιῶτες αἰχμαλώτους τῶν Τούρκων στὸ ἑλληνικὸ πλοῖο στὴν Σμύρνη. « Αὐτὸ ποὺ ἀντικρίσαμεν εἶναι κάτι ποὺ δὲν ἠμπορεῖ νὰ συλλάβει ἡφαντασία. Ἀντὶ ἀνθρώπων εἴχαμεν πρὸ ὀφθαλμῶν, φαντάσματα. Δὲν θέλω νὰ κάμω συγκρίσεις, ἀλλὰ τὸὑπογραμμίζω διὰ νὰ ἀντιληφθῆ ὁ καθεὶς τὴν διαφοράν. Οἱ Τοῦρκοι στρατιῶται τοὺς ὁποίους παρεδώσαμεν ἦσαν καλύτερα ἀπὸ ἡμᾶς ντυμένοι. Οἱ αἰχμάλωτοι Ἕλληνες ποὺ παρελάβαμεν ἦσαν σκιαὶ ἀνθρώπων… Οἱπερισσότεροι φοροῦσαν τσουβάλια, ἄλλοι ἡμίγυμνοι καὶ καταφανῶς ἄρρωστοι… Ὅλοι καθὼς ἀνέβαιναν εἰς τὸ πλοῖον, ἀνελύοντο εἰς δάκρυα, ἔπεφταν εἰς τὸ πάτωμα καὶ τὸ κατεφίλουν ἀνακράζοντες:
-Ἑλλάδα μας! Πατρίδα μας!!».
.                  Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀβυσσαλέα διαφορά μας. Ἐμεῖς καμαρώνουμε γιὰ τὸν Σωκράτη, τὸν Μέγα Βασίλειο, τὸν Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο καὶ τὸν Κανάρη. Τί νὰ πρωτοπαινέψεις; Σοφία, ἁγιότητα, εὐγένεια, καλοσύνη;  Και αὐτοὶ δὲν ἔχουν ἀφήσει ἐγκληματία καὶ σφαγέα τῆς ἱστορίας, Ἀττίλες, Ταμερλάνους καὶἈμπντοὺλ Χαμίτηδες, ὅ,τι τερατῶδες ξέρασαν οἱ αἰῶνες, ποὺ νὰ μὴν τὸ κατατάξουν στὰ ἐθνικά τους καυχήματα. Ἴδιοι καὶ ἀπαράλλαχτοι καὶ οἱ τωρινοί, μὲ χέρια αἱματοβαμμένα, μόνο ἡ γραβάτα τοὺς παραλλάσσει ἀπὸ τοὺς προγόνους τους. Ἡ ἱστορία διδάσκει πὼς κανεὶς σχεδὸν τύραννος καὶ δικτάτορας δὲν πέθανε ἀπὸ γεράματα. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἄθλιοι ἔχουν ἄθλιο τέλος, αὐτὸ ποὺ τοὺς ἀξίζει…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

ΟΤΑΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙΣ, ΣΥΝΤΗΡΕΙΣ καὶ ΔΕΝ ΚΑΤΑΡΓΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΓΕΡΑΣΤΟΥΣ ΔΕΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ (Δ. Νατσιός)

Ὅταν κινδυνεύεις, συντηρεῖς καὶ δὲν καταργεῖς τοὺς ἀγέραστους δεσμοὺς τοῦ Ἔθνους

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Μὴ Θρησκευτικὰ πρὸς Θεοῦ! Τὸ ἑλληνικὸν ἔθνος δὲν εἶναι Βυζαντινοί, ἐννοήσατε; Οἱ σημερινοὶἝλληνες εἶναι κατ’ εὐθείαν διάδοχοι τῶν ἀρχαίων. Ἔπειτα ἐκπολιτίσθησαν, ἐπροόδευσαν καὶ αὐτοί. Συμβαδίζουν μὲ τὰ ἄλλα ἔθνη». (Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Λαμπριάτικος ψάλτης»).

.                   Συνόψισε, ὁ μεγάλος μας διηγηματογράφος, σὲ λίγες ἀράδες, τὸ συνομήλικο μὲ τὸνεοελληνικὸ κράτος πρόβλημα: εἴμαστε ἀπόγονοι τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, τὸ ὑποτιμητικῶς λεγόμενο Βυζάντιο, δὲν εἶναι ἑλληνικὸ κατόρθωμα. Ἐξ ἄλλου ἔτσι πρόκρινε ἡ κοραϊκὴ πεφωτισμένη διανόησις. Ὁ Κοραὴς ἐπιδαψιλεύτηκε μὲ τὸν ὑπέροχο τίτλο «Δάσκαλος τοῦ Γένους», ἀλλὰ στὴν οὐσία ὑπῆρξεἁπλῶς ἕνας «σοφὸς» ἄνθρωπος, μὲ ἔντονα ἀντικληρικαλιστικὰ στοιχεῖα. Ἄγευστος τοῦ μεγαλείου τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς ἔφτασε στὸ σημεῖο νὰ θεωρεῖ σκλαβιὰ τῶν Ἑλλήνων τὴν μακεδονικὴ καὶβυζαντινὴ αὐτοκρατορία.
.                   Γράφει: «Ἡ κατάρατος αὕτη φιλαρχία ἐγέννησε τὴν διχόνοια, διήγειρε τὰς πόλεις καὶτοὺς πολίτας κατ’ ἀλλήλων, ἄναψε τῶν ἐμφυλίων πολέμων τὴν πυρκαϊὰν καὶ ὑπέταξε τοὺς Ἕλληνας πρῶτον εἰς τοὺς Μακεδόνας, ἔπειτα εἰς ξένον ἔθνος, τοὺς Ρωμαίους, καὶ τελευταῖον εἰς τὸβαρβαρώτερον καὶ ἀγριώτατον ὅλων τῶν ἐθνῶν τοῦ κόσμου, τοὺς Τούρκους». («Ἅπαντα», ἐκδόσεις Μπίρη, σελ. 100).
.                  Γιὰ τὸν Κοραή, ἡ χιλιόχρονη ἑλληνικὴ αὐτοκρατορία, ἡ Ρωμανία, ἦταν ξενικὴ κατοχή. Καὶ ἐπειδή, οἱ ἐκ Παρισίων ἀπανταχοῦσες τοῦ Κοραῆ, εἶχαν ἰσχὺ νόμου, τὸ ἑλλαδικὸ κράτος ξεκίνησε ἀπορρίπτοντας τὴν ἐξοχότερη κληρονομιά του, ἀλλὰ καὶ μὲ ἐμφανῆ ἐχθρότητα πρὸς τὴν πάτριο πίστη μας. Καὶ αὐτὸτὸ μένος δυστυχῶς συνεχίζεται ὣς τὶς μέρες μας.
.                Ἡ πρόσφατη, ὕπουλη ἐπίθεση κατὰ τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, μὲ τὴν ἀντισυνταγματικὴ δυνατότητα ἀπαλλαγῆς ἀπὸ αὐτὸ καὶ τῶν ὀρθόδοξων μαθητῶν, τὸ ἐπιβεβαιώνει.
.                  Ἔχω σημειώσει ἕνα προφητικὸ κείμενο τῶν Ἁγιορειτῶν πατέρων, ἔτους 1984. Τὸ παραθέτω. «Ἀπὸπολλὰ χρόνια τώρα γίνεται συστηματικὴ προσπάθεια, διαρκῶς αὐξανομένη, νὰ πολεμηθεῖ ἡ πίστη. Νὰβγεῖ ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα ὁ Χριστός. Νὰ διαστρεβλωθεῖ ἡ ἱστορία μας. Νὰ εὐτελισθεῖ ἡ σημασία τῶν μεγάλων ἑορτῶν ποὺ τόσο ζεῖ ὁ λαός μας. Νὰ παύσει ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία νὰ εἶναι ἡ ψυχὴ τοῦΓένους μας». Καὶ ὅταν βγαίνει ἀπὸ τὸ σχολεῖο ὁ Χριστός, τὸ σχολεῖο αὐτὸ καταντᾶ ἄχρηστο. Δὲν μορφώνει τὸν χρηστὸ πολίτη, ἀλλὰ τὸ νευρόσπαστο ποὺ ξέρει μόνο νὰ διεκδικεῖ καὶ νὰ ἐκλιπαρεῖ, αὔριο – μεθαύριο, στοὺς βουλευτικοὺς προθαλάμους γιὰ μία ἀργομισθία.
.                   Καὶ ὅλα ἐνορχηστρωμένα καὶ σχεδιασμένα μὲ ἄφθαστη μαεστρία. Τὸ ἑλκυστικὸ καὶ ἀπoενοχοποιητικὸ κέλυφος, γιὰ νὰ παρεισφρήσει ἡ ἀνομία, λέγεται συμμόρφωση μὲ τὰ εὐρωπαϊκὰδεδομένα, κατοχύρωση τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας, κατάργηση τῆς ὑποχρεωτικότητας, διαπολιτισμικὴ ἐκπαίδευση καὶ λοιπὲς ἠχηρὲς σαπουνόφουσκες.
.                   Στόχος, πρὸς τὸ παρὸν ἀνομολόγητος, ἡ σταδιακὴ κατάργηση τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν καὶ ἡ ἀντικατάστασή του μ’ ἕνα ὀμιχλῶδες «τίποτε», ποὺ θὰ ὀνομαστεῖ θρησκειολογία, μάθημα προαιρετικό, «μὲ δυνατότητα ἀπαλλαγῆς γιὰ λόγους συνειδήσεως», ὑποβαθμισμένο, κακόμοιρο, ἀπαξιωμένο. Καὶ τότε θὰ βγαίνουν σωρηδὸν ἀπὸ τὰ σχολεῖα οἱ ἀγελαῖοι καταναλωτές, οἱἄκρατοι ἡδονοθῆρες, διότι «χωρὶς Θεὸ ὅλα ἐπιτρέπονται» ἢ χειρότερα, ὅπως τὸ διατύπωσε ὁ Ἔλιοτ, «ἂν δὲν θέλεις νὰ ἔχεις τὸν Θεό, πρέπει νὰ ὑποκλιθεῖς στὸν Χίτλερ ἢ στὸν Στάλιν».
.                   Ἀλλὰ πόσο μετράει ἡ γνώμη τῶν σοφῶν ἀνθρώπων, μπροστὰ στὰ σπιθαμιαῖα ἀναστήματα, ποὺ διαβουκολοῦν τὴν παιδεία μας; Ἄνθρωποι ἀλιβάνιστοι καὶ ἀλειτούργητοι «ἔπιασαν ἕδρες καὶ πόστα» σ’ ὅλες τὶς σχολές, ποὺ προετοιμάζουν τοὺς αὐριανοὺς διακόνους τῆς Ἐκπαίδευσης – δασκάλους καὶ καθηγητὲς – ὁπότε τὰ χειρότερα ἕπονται. Ἀνέξοδο διαπιστευτήριο ἀναρρίχησης σήμερα στὶς ἐκπαιδευτικὲς βαθμίδες τῶν πανεπιστημίων εἶναι ἡ ἀφιλοπατρία, τὸ μένος κατὰ τῆς Ἐκκλησίας μας.
.                   Καὶ πόση ζημιὰ γίνεται μ’ αὐτὲς τὶς ἀθλιότητες! Νὰ ἔβλεπε ὅλη αὐτὴ ἡ  κρατικοδίαιτη ψευτοπροοδευτικότητα, πόσο λάμπουν, φέγγουν, ἀστράφτουν τὰ πρόσωπα τῶν μαθητῶν μας, ὅταν τοὺς μιλᾶς γιὰ ἥρωες, γιὰ ἁγίους, γιὰ τὸν Χριστό; Μισὴ ὥρα σπουδὴ στὸ «Μανιάκι» ἢ στὴν «Ἔξοδο τοῦΜεσολογγίου» ἀρκεῖ γιὰ νὰ ψηλώσει ὁ νοῦς τῶν μαθητῶν. Ἄλλη τόση γιὰ νὰ τοὺς διαβάσεις τὸν «Ἄσωτο Υἱὸ» καὶ ἀντικρίζεις τὴν χαρά, τὸν γλυκασμὸ στὰ πρόσωπά τους. «Τίς Θεὸς μέγας ὡς ὁ Θεὸςἡμῶν». Μία ἐπίκαιρη μνεία στὸν Ἄη – Δημήτρη, τὸ παλληκάρι τῆς πίστης μας, καὶ νὰ ἡ φιλοτιμία καὶ ἡκαύχηση γιατί «καὶ αὐτὸς ἦταν Ρωμιός, σὰν ἐσᾶς, ἀθλοφόρος». «Τί σημαίνει, κύριε, ἀθλοφόρος»; Ξεκρεμᾶς ἀπὸ τὸ εἰκονοστάσι τῆς ρωμαίικης παιδείας τὴν ἐτυμολογία, μιλᾶς γιὰ τὴν γλῶσσα μας, τὸἕτερον φυλακτήριο καὶ προσάναμμα τῆς ἐθνικῆς μας συνείδησης.
.                   Ὡραῖα μαθήματα. Μὲ πίστη καὶ πατρίδα. Πέτυχες. Ἔκανες τὸ χρέος σου.
.                   Μία παρένθεση. Δεχόμαστε συνεχεῖς ἀπειλὲς ἀπὸ τὰ ἀφιονισμένα μεμέτια τῆς Ἄγκυρας, μόνο ἡμερομηνία ποὺ θὰ μᾶς κηρύξουν τὸν πόλεμο δὲν λένε. Γονατισμένος ὁ λαὸς ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ φρίκη καὶ τὴν διεθνῆ παράνοια, μὲ τὰ σύνορα νὰ πολιορκοῦνται ἀπὸ χιλιάδες μωαμεθανοὺς λαθρομετανάστες καὶ ἀντὶ νὰ καλλιεργεῖς καὶ νὰ προβάλλεις τοὺς ἀγέραστους δεσμοὺς τοῦ Ἔθνους μας, αὐτοὺς ποὺ γεννοῦν γενιὲς ἡρώων καὶ πνεῦμα ἀντίστασης – «κατακλίθημεν ἄνθρωποι καὶ ξυπνήσαμε ἔθνος» ἔγραφε σοφός τῆς ἐποχῆς γιὰ τὴν νύχτα τῆς 28ης Ὀκτωβρίου – καὶ ἐννοῶ τὴν πίστη στὸν Χριστὸ καὶ τὴν φιλοπατρία, ἐδῶ, οἱ ἀμνήμονες καὶ ἀφοσιωμένοι ὀπαδοὶ τῆς «ἀψόγου στάσεως», ὑπονομεύουν, πολεμοῦν τὴν πνευματική μας ἐθνοφυλακή. Εἶναι κατάλληλη ὥρα, γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ἡ καρυκευμένη πονηρῶς κατάργησή του; Θὰ τὸγράφω καὶ θὰ τὸ ξαναγράφω: Δὲν προασπίζουν τὴν ἐθνική μας ἀνεξαρτησία καὶ τὴν ἐδαφική μας ἀκεραιότητα, μόνον οἱ πανάξιες ἔνοπλες δυνάμεις. Ὄχι. Τὶς προασπίζει ὁ λαός, ὁ ψυχικὰ καὶπνευματικὰ ἁρματωμένος. Οἱ ἐλεύθεροι πολίτες πού, ἂν χρειαστεῖ, γίνονται καὶ ὁπλίτες.
.                   Πολλοί, καλοπροαίρετοι, ἐρωτοῦν. Γιατί αὐτὴ ἡ θεομαχία καὶ τὸ μένος κατὰ τοῦμαθήματος; Γιατί, ἀντὶ γιὰ «σκολειὰ γιὰ νὰ γιομίζη ὁ μαθητὴς προκοπὴ καὶ ἀρετή», ὁδεύουμε στὰ σχολειὰ τῆς «ἀπιστίας καὶ τῆς παραλυσίας»; (Μακρυγιάννης). Ἡ ἀπάντηση εἶναι τοῦ Παπαδιαμάντη. Προτάσσει στὸ ἀπόσπασμα τὴν ἀχώνευτη γιὰ τοὺς «Γραικύλους τῆς σήμερον», ἀλήθεια: «Ὁ δὲΧριστιανισμὸς ἔμεινε καὶ θὰ μείνη». Καὶ συνεχίζει: «Ὁ πόθος τῆς μωρᾶς ἐπιδείξεως, ἡ μανία τοῦ κενὰ ἑκάστοτε λέγειν, ἡ δοκησισοφία, ὁ τύφος καὶ ἡ οἴησις ἄγουσιν εἰς τὰς συγχρόνους ἀθεϊστικὰς θεωρίας».
.                  Προσέξτε λέξεις!! Ἐπίδειξη, κενότητα, δοκησισοφία, τύφος, οἴηση, αὐτὰ ἀκριβῶς ποὺ χαρακτηρίζουν τὴν σημερινὴ ἄρχουσα, τοῦ ἔθνους ἡμῶν, τάξη. Ἦρθε ὁ ἅγιος τῆς πολιτικῆς, ὁ Καποδίστριας, νὰκυβερνήσει τὸν αἱματοβαμμένο τόπο ἑδραζόμενος στὰ δύο «ριζιμιὰ λιθάρια»: πίστη καὶ πατρίδα. Δολοφονήθηκε. Πρόλαβε καὶ μᾶς ἄφησε τιμαλφῆ κληροδοτήματα. Ἕνα ἐξ αὐτῶν: «Ἂν ἡ παροῦσα γενεὰ δὲν ἐνδυναμωθεῖ ἀπὸ ἀνθρώπους μορφωμένους ἐν καλῇ διδασκαλίᾳ, καὶ μάλιστα πρὸς τὸν κανόνα τῆς ἁγίας ἡμῶν πίστεως καὶ τῶν ἠθῶν μας, θὰ εἶναι δυσοίωνο τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ διακυβέρνησίς της ἀδύνατος».

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, , , ,

Σχολιάστε

ΒΛΟΓΗΜΕΝΗ ΠΛΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ (Δ. Νατσιός)

Βλογημένη πλάση το Θεο. γαπημένο καταφύγιο…

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                     Παραπέμπω, ἐν πρώτοις, στὸ ἔξοχο κείμενο τοῦ τροπαιούχου νομπελίστα μας ποιητῆ Γιώργου Σεφέρη.
.                     Ἔλεγε τὸ 1936: «Ὅσο προχωρεῖ ὁ καιρὸς καὶ τὰ γεγονότα, ζῶ ὁλοένα μὲ τὸ ἐντονότερο συναίσθημα, πὼς δὲν εἴμαστε στὴν Ἑλλάδα, πὼς αὐτὸ τὸ κατασκεύασμα, ποὺ τόσο σπουδαῖοι καὶ ποικίλοι ἀπεικονίζουν καθημερινά, δὲν εἶναι ὁ τόπος μας, ἀλλὰ ἕνας ἐφιάλτης μὲ ἐλάχιστα φωτεινὰ διαλείμματα, γεμάτα μὲ μία πολὺ βαριὰ νοσταλγία. Νὰ νοσταλγεῖς τὸν τόπο σου, ζώντας στὸν τόπο σου, τίποτε δὲν εἶναι πιὸ πικρό».
.                     Κι ἂν αὐτὰ λέγονται λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ ἔνδοξο ’40, ὅπου οἱ Ἕλληνες μποροῦσαν ἀκόμη νὰ «μεθύσουν» ἀπὸ «τὸ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ Εἰκοσιένα», τί νὰ ποῦμε γιὰ τὸ σήμερα;
.                     Σήμερα ἡ νοσταλγία ἔγινε θλίψη ἀνείπωτη, θρηνωδία ἀσίγαστη γιὰ τὸν ξεσπεσμὸ τῆς Πατρίδας μας.
.                     Ὅμως «τὸ πιὸ πυκνὸ σκοτάδι, εἶναι λίγο πρὶν ξημερώσει ὁ Θεός», ἔλεγε ὁ Κολοκοτρώνης. «Τὸ Γένος μας καὶ ἄλλες φορὲς σταυρώθηκε, ἀλλὰ ἰδοὺ ζῶμεν».
.                     Ὅταν ἔπεσε ἡ Βασιλεύουσα Πόλη,  «ἡ χαρὰ καὶ ἐλπίδα τῶν Ἑλλήνων», ὁ λαός μας δὲν ζητεῖ παρηγοριὰ ἀπὸ τὴν Θεομάνα μας, τὴν Παναγία, ἀλλὰ σπεύδει καὶ τὴν παρηγορεῖ, ρίχνοντας συγχρόνως καὶ τὸν σπόρον τῆς ἀνάστασης τοῦ Γένους. «Σώπασε κυρὰ-Δέσποινα καὶ μὴν πολυδακρύζεις, πάλι μὲ χρόνους μὲ καιροὺς πάλι δικά σου θά ’ναι».
.                     Καὶ σήμερα αὐτὸ πρέπει νὰ κάνουμε, γιὰ νὰ ξεπεράσουμε τὴν στενωπὸ τῆς πολυώδυνης κρίσης, νὰ στραφοῦμε πίσω. «Ὅλα τὰ ἔθνη γιὰ νὰ προοδεύσουν πρέπει νὰ βαδίσουν ἐμπρός, πλὴν τοῦ ἑλληνικοῦ ποὺ πρέπει νὰ στραφεῖ πίσω», ἔλεγε ὁ ἀθηναιογράφος Δημήτρης Καμπούρογλου (1852-1942).
.                     Πόλεμοι, ἀστυφιλία, φτώχεια, μανιώδες  κυνήγι τοῦ εὔκολου καὶ ἄκοπου πλουτισμοῦ ἀπομάκρυναν τὸν λαό μας ἀπὸ τὰεὐλογημένα χωριά μας. Συνωστιζόμαστε στὶς τσιμεντουπόλεις, τὶς ἀπρόσωπες καὶ ἀπάνθρωπες, γεγονὸς μὲ τραγικὲς συνέπειες στὸἦθος καὶ τὸν χαρακτήρα μας.
.                     Μακριὰ ἀπὸ τὴν φύση, τὴν γῆ, τὸ «λίαν καλὸ» ἔργο τοῦ Δημιουργοῦ, θαμπωθήκαμε ἀπὸ τὰ προσκαιρα  καὶ μηδαμινὰ ἔργα τῶν χειρῶν μας, τὶς πολύχρωμες βιτρίνες καὶ ξεχάσαμε τὸν Κτίστη, πέσαμε σὲ ἀπιστία. Μὰ «οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ», εἶναι ἕνα ἄλλο εὐαγγέλιο.
.                     Κλείσαμε, κλειδώσαμε καὶ τὰ παιδιά μας στὰ πανέμορφα παιδικὰ δωμάτιά τους, στερώντας τὰ ἀπὸ τὸ σημαντικότερο πράγμα γιὰ τὴν ὑγιῆ ἀνατροφή τους, τὸ παιχνίδι. («Τὸ σπουδαιότερο πράγμα ποὺ κάνει ἕνα παιδὶ εἶναι τὸ παιχνίδι, ἔλεγε ὁ Ἐλύτης). Ἀντὶνὰ ἀνατρέφουμε αὐτούς, ποὺ θὰ πετοῦν ψηλὰ καὶ θὰ ἀγναντεύουν τὸ πέλαγος, φυλακίσαμε τὰ παιδιὰ σὲ «χρυσὰ κλουβιά».
.                     Τὰ παιδιά, ὅμως γιὰ νὰ «ἀνθίσουν», θέλουν γῆ, χῶμα, νὰ ἀπολαύσουν καὶ νὰ χαροῦν τὸ ἀτίμητο δῶρο τοῦ Θεοῦ, τὴν ἐλευθερία. Αὐτὸ ἰσχύει γιὰ ὅλους μας. Ἂς μὴν μᾶς διαφεύγει τὸ γεγονὸς πὼς ἡ κατοχὴ γῆς -ἰδιοκτησίας τονώνει ἀκόμη ἀκόμη τὸ ἐθνικὸαἴσθημα λόγῳ προσωπικοῦ γοήτρου καὶ ἀλληλεγγύης πρὸς τὴν Πατρίδα. Τροφοδοτεῖ δεσμούς, ποὺ κινοῦν τὰ ζωτικὰ νεῦρα τῆς ἀνθρώπινης ὑποστάσεως, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν «πολυκατοικημένη» συνοίκηση, ὅπου ἀνθεῖ ἡ δυσαρέσκεια, ἡ νευρικότητα, μειώνεται, ἐν τέλει, καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τὴν Πατρίδα. Καὶ ἀκόμη «αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει ἔδαφος κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του, δὲν ἔχει μήτε Θεό, κι ὅποιος ἀρνεῖται τὴν Πατρίδα του, ἀρνεῖται τὸν Θεὸ» γράφει ὁ Ντοστογιέφσκι.
.                     Καὶ αὐτὸ ἰσχύει περισσότερο γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, γιὰ τοῦτο τὸ «ἔνδοξο καλυβάκι», ποὺ μᾶς δώρισε ὁ Θεός. Ἡσυχνότατη ἐπωδὸς τοῦ Μακρυγιάννη: «Πίστη καὶ Πατρίδα μου», ἦταν  γιὰ ὅλους ἐκείνους, ποῦ μᾶς παρέδωσαν αὐτὸ τὸν τόπο, ὡς «τζιβαϊρικὸν πολυτίμητο» ἕνα δίδυμο, ἀλλὰ ἀδιαίρετο χρέος ἱστορικῆς ὑπάρξεως.
.                     Ἡ κρίση, ποὺ ταλανίζει τοὺς λαούς, εἶναι ἀπότοκος καὶ τῆς ἀπομάκρυνσής μας ἀπὸ τὴν πατρώα γῆ. Διασώζει ἡ ἑλληνικὴμυθολογία μιᾶς βαθιᾶς ἔννοιας καὶ λεπτότητας ἀλληγορία: Τὸν γιὸ τοῦ Ποσειδώνα καὶ τῆς Γῆς, τὸν τρομερὸ καὶ δυσπολέμητο γίγαντα Ἀνταῖο, ποὺ ἀντλοῦσε τὴν δύναμή του ἀπὸ τὴν γῆ.
.                     Ὄσο  τὴν πατοῦσε, ἦταν ἀνίκητος. Τὸν φόνευσε ὁ Ἡρακλῆς ἀνασηκώνοντάς τον ἀπὸ τὸ χῶμα. «Πάρτε μαζί σας νερό, τὸμέλλον θὰ ἔχει  πολλὴ ξηρασία», μᾶς προτρέπει ὁ ποιητὴς Μ. Κατσαρός. Καὶ αὐτὸ τὸ νερὸ εἶναι ἡ παράδοση. Οἱ νέοι πρέπει νὰ μάθουν, ὅτι δὲν εἴμαστε χθεσινοί, ὅτι ἐρχόμαστε ἀπὸ πολὺ μακριὰ καὶ ἔχουμε χρέος νὰ πᾶμε πιὸ μακριά. Καὶ αὐτὴ ἡ ἐθνικὴ αὐτογνωσία γίνεται μὲτὴν ἐπιστροφὴ στὸ  γενοτόπι μας.

 «Τὸ σπίτι ποὺ γεννήθηκα
κι ἂς τὸ πατοῦν οἱ ξένοι
στοιχειὸ εἶναι καὶ μὲ προσκαλεῖ
ψυχὴ καὶ μὲ προσμένει»,
γράφει ὡραιότατα ὁ Παλαμᾶς.

.                     Οἱ μπαζωμένες πόλεις κουράστηκαν. Τὰ «ρόδινα ἀκρογιάλια τῆς Πατρίδας μας», τὰ ἄγρια καὶ τὰ ἥμερα τοῦ  βουνοῦ καὶτοῦ λόγγου» περιμένουν τοὺς ἀνθρώπους τους. Ὁ ἄνθρωπος, ὅταν τὰ ποτίζει μὲ τὸν τίμιο ἰδρώτα  του, τὰ ἡμερώνει. Ἔγραφε μὲ πίκρα ὁΦώτης Κόντογλου γιὰ «τὴ ζάλη καὶ τὴν ἀηδία», ποῦ τὸν ἐπίανε στὶς γυάλινες πολιτεῖες μὲ τοὺς γυάλινους ἀνθρώπους: «Θαρρῶ πὼς βρίσκομαι σὲ καμμιὰ βρώμικη φυλακή, χάνω τὸ κέφι μου καὶ θέλω γρήγορα νὰ φύγω μακρυά, ν’ ἀπομείνω μὲ τὸν ἑαυτό μου. Συζητήσεις ἀτελείωτες καὶ μπερδεμένες, δουλειές, ἐπιχειρήσεις, θέατρα, βιβλία, πολιτικὴ ἀγωνία, ἀδιαντροπιά, λεφτά, λεφτά… Ὁἱδρώτας τρέχει ἀπὸ πάνω μου. Μηχανὲς λογῆς-λογῆς μουγκρίζουνε γύρω μου. Οἱ ἄνθρωποι τρέχουνε σὰν νά ’ναι στὸ φρενοκομεῖο. Φεύγω μακριά. Τρέχω, σὰν νὰ ξέφυγα ἀπὸ ληστές. Δὲν πιστεύω τὰ μάτια μου πῶς βρίσκουμαι μακρυὰ ἀπὸ τὴν κόλαση! Ἡσυχία! Κάθομαι σὲ μία πέτρα. Κοιτάζω τὰ βουνά, τὰ δέντρα, τὸ χῶμα, τὰ σύννεφα, κι ἀναστενάζω. Βλογημένη πλάση τοῦ Θεοῦ. Ἀγαπημένο καταφύγιο…» (Μυστικὰ Ἄνθη, σέλ. 223).
.                     Αὐτὸ τὸ εὐλογημένο καταφύγιο, τὴν γῆ μας, τὴν ἰθαγένειά μας, νὰ ξαναβροῦμε. Τὴν ταπεινὴ ὀμορφιὰ τοῦ τόπου μας, τὰπρόσωπα τῶν ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν μας, τὰ ἀρώματα, τὶς γνώσεις τῆς Πατρίδας μας, νὰ ζεσταθεῖ πάλι ἡ καρδιά μας, ποὺ εἶναι ξυλιασμένη ἀπὸ τὴν παγωνιὰ τῆς «μεθυσμένης» πολιτείας.
.                     Καὶ ἂς ἀνοίξουμε τὸ στόμα μας γιὰ νὰ ἱκετέψουμε ὅπως οἱ παλιοί, οἱ Ρωμιοί,  τὴν Παναγία μας, ὅταν τοὺς εὕρισκαν «περιστάσεις καὶ θλίψεις καὶ συμφοραὶ τοῦ βίου». «Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπη σου».

, ,

Σχολιάστε

ΕΛΛΑΣ, Η ΠΑΝΑΓΙΟΦΙΛΟΣ ΘΥΓΑΤΕΡΑ… (Δ. Νατσιός)

Ἑλλάς, ἡ Παναγιόφιλος θυγατέρα…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                        Ξέρω. Ὁ τίτλος εἶναι βαρύς. Διευκρινίζω. Δὲν μιλάω γιὰ τὸν χῶρο ποὺ ζοῦμε. Γιὰ τό, ἐπαναλαμβάνω πάλιν καὶ πολλάκις, κράτος- «σκαντζόχοιρο». Φτάνει μία κλεφτὴ ματιὰ σὲ ἕνα κεντρικὸ δελτίο, ὄχι εἰδήσεων, ἀλλὰ ἀνήκουστων ἐγκλημάτων καὶ ἐξωφρενικῶν ἀνομιῶν. Δὲν μιλάω γι’ αὐτὴν τὴν σαβανωμένη Ἑλλάδα. Αὐτὸ εἶναι ἐφιάλτης.

«Πολιτεία βυθισμένη στὴ νύχτα
κοιμητήριο μ’ ἐπάλληλους
πολυώροφους τάφους νεκρῶν
ποὺ ροχαλίζουν», γράφει ὁ κεκοιμημένος Θεσσαλονικιὸς ποιητὴς Γιῶργος Βαφόπουλος, στὸ ποίημά του «Πολυκατοικία», ποὺθὰ μπορούσαμε νὰ τὸ μετονομάσουμε «ἡ τωρινὴ Ἑλλάδα». Μία Ἑλλάδα ποὺ καθημερινῶς «βιάζεται» ἀπὸἡμέτερα καὶ λαθραῖα ταγκαλάκια, ποὺ ξεβράστηκαν ἀπὸ τὶς κολάσεις τῆς Ἀσίας. Καὶ ὅσο θὰ συνεχίζεται ἡ παρανοϊκὴ ἀτιμωρησία, τὸ κακὸ θὰ πληθαίνει.

.                    Εἶναι κλειστὰ καὶ τὰ σχολεῖα, νὰ ξεκαρδιστοῦμε (κυριολεκτικά, ἐξω+καρδιὰ) λίγο μὲ τὰ παιδιά. Νὰ μιλήσεις λίγο μὲ σοβαρούς, ἀξιόπιστους καὶ ἀληθινοὺς ἀνθρώπους, νὰ ἰαθεῖς μὲ τὸ ἀπροσποίητο καὶ εἰλικρινὲς γέλιο τους.
.                    Νηστεία τῆς Παναγίας. Πλησιάζει ἡ πανέκλαμπρος, παπαδιαμάντειος λέξη, ἡμέρα τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, τῆς ἑλληνοσώτειρας. Ναί. Θαῦμα τῆς Παναγίας εἶναι τὸ ὅτι ὑπάρχουμε σήμερα ὡς λαὸς ἱστορικός. Καὶ θὰ ἔπρεπε ἡ λεγόμενη ἡγεσία τοῦ τόπου ἐκείνη τὴν ἡμέρα νὰ κάνει μετάνοιες μπροστὰ στὸ εἰκόνισμά της, εὐχαριστώντας την γιὰ τὴν μεσιτεία της ὑπὲρ τοῦ Γένους. Ἂν ἦταν ἡγεσία ρωμαίικη… Σὲ κάθε κρίσιμη στιγμὴ τοῦ νεότερου ἐθνικοῦ βίου, οἱ πρωταγωνιστὲς σ’ αὐτήν, τὴν Βασίλισσα τῶν Οὐρανῶν, προσφεύγουν.
.                    Ὁ Κολοκοτρώνης εὐλαβεῖτο πολὺ τὴν Παναγία. Στὰ 1821 ξεκίνησε ἀπὸ τὴν Καλαμάτα γιὰ τὴν Τρίπολη. Στὰ χωριὰ ποὺ περνοῦσε, χτυποῦσαν οἱ καμπάνες, οἱ ἱερεῖς ἔβγαιναν μὲ τὰ ἑξαπτέρυγα, ἄνδρες, γυναῖκες, παιδιὰ γονάτιζαν καὶ ἔκαναν δεήσεις. Γρήγορα ὅμως ὁ πρῶτος ἐνθουσιασμὸς ἔσβησε. ὉἈναγνωσταρᾶς, ὁ Μαυρομιχάλης, ὁ Παπαφλέσσας τράβηξαν γι’ ἀλλοῦ. Ὁ Κολοκοτρώνης ἀπέμεινε κατάμονος μὲ τὸ ἄλογό του στὴν Καρύταινα. Τί θὰ ἔκανε; Τί θὰ μποροῦσε νὰ κάνει ἕνας μονάχος, ὁλομόναχος; Τὸ πᾶν! Ὅταν φλογίζει τὴν καρδιά του ἡ φλόγα τῆς πίστεως. Ἀλλ’ ἂς ἀφήσουμε τὸν ἴδιο τὸΓέρο τοῦ Μοριᾶ νὰ μᾶς τὰ διηγηθεῖ: «Ἔκατσα ποὺ ἐσκαπέτισαν μὲ τὰ μπαϊράκια τους, ἀπὲ ἐκατέβηκα κάτου· ἦτον μία ἐκκλησιὰ εἰς τὸν δρόμον, ἡ Παναγία στὸ Χρυσοβίτσι, καὶ τὸ καθησιό μου ἦτο ὅπου ἔκλαιγα τὴν Ἑλλάς». Σίμωσε, ἔδεσε τὸ ἄλογό του σ’ ἕνα δέντρο, μπῆκε μέσα, γονάτισε:

— «Παναγιά μου, εἶπε, ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς του, καὶ τὰ μάτια του δάκρυσαν. Παναγιά μου, βοήθησε καὶτούτη τὴ φορὰ τοὺς Ἕλληνες νὰ ἐμψυχωθοῦν. Ἔκανε τὸ σταυρό του. Ἀσπάσθηκε τὴν εἰκόνα της, βγῆκε ἀπὸτὸ ἐκκλησάκι, πήδησε στ’ ἄλογό του κι ἔφυγε».
.                Διαβάζω γιὰ τον Νότη Μπότσαρη: «Τὸ παλιὸ οἰκογενειακὸ εἰκόνισμα τῆς Παναγίας, ποὺ κρατᾶ τὸνΧριστὸ ἀγκαλιά της, δὲν ἔλειπε ποτέ, ὅπως καὶ τὰ ὅπλα του ἀπὸ σιμά του.  Στοὺς τελευταίους ἀγῶνες τοῦΣουλίου ἐναντίον τοῦ Χουρσίτ, ἔπειτα ἀπὸ κάθε μάχη, ἀπὸ κάθε νίκη, ἀντὶ γιὰ τραγούδια καὶ χορούς, διέταζε συγκέντρωση τὶς ἐκκλησιές, προσευχές, λειτουργίες, παρακλήσεις.

Στὶς τελευταῖες ἡμέρες τοῦ Μεσολογγίου, μιλώντας καὶ γράφοντας εἶχε πάντοτε τὸ ὄνομα τῆς Παναγίας στὸ στόμα του».

 .                       Ἡ περιφημη Καρατάσαινα, γυναίκα καὶ μάνα ἡρώων. Συνελήφθη, κατὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Νάουσας, τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1822 καὶ ὁδηγήθηκε, μαζὶ μὲ πλῆθος αἰχμάλωτα γυναικόπαιδα στὴν Θεσσαλονίκη. Πιέστηκε νὰ ἀλλαξοπιστήσει. Ἀρνήθηκε. «Γι’ αὐτό», γράφει ὁ αὐτόπτης Γάλλος Πουκεβὶλ στὴν ἱστορία του«ἐβύθισαν ἐντὸς σάκκου, τὸν ὁποῖον εἶχαν γεμίσει μὲ ὄφεις, τὴν σύζυγο τοῦ ὁπλαρχηγοῦ Καρατάσου. ὉἈβδοὺλ Λουμποὺτ ἤλπιζεν ὅτι ὁ θάνατός της, θὰ ἐπήρχετο κατόπιν φρικτῶν πόνων καὶ βασάνων. Ἀλλὰ αἱπληγαὶ πλήθους ἐχιδνῶν ἔχυσαν τόσον δηλητήριον εἰς τὰς φλέβας τῆς μάρτυρος, ὥστε περιέπεσεν εἰς λήθαργον καὶ ἀπέθανεν ἀνωδύνως, λυτρωθεῖσα οὕτω τῶν δημίων της, ὑπὲρ τῶν ὁποίων δὲν ἔπαυσεν νὰπροσεύχεται θερμῶς, ἐπικαλουμένη τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας μέχρι τῆς τελευταίας ὥρας. Οὕτως ἀπέθνησκον αἱ χριστιαναὶ γυναῖκες». Ἐδῶ, καὶ δὲν κάνω λάθος, διαβάζουμε συναξάρι νεομάρτυρος.
.                 Ὁ Καραϊσκάκης ἦταν πιστότατος, μὲ ἰδιαίτερο σεβασμὸ στὴν Ἱερὰ Μονὴ Παναγίας τῆς Προυσιώτισσας. Ἀφιέρωσε μάλιστα τὸ ἀσημένιο κάλυμμα στὴν εἰκόνα της μὲ τρία παράσημά του, ἀργυρᾶἀστέρια, εἰς ἔνδειξη εὐγνωμοσύνης. Συγκεκριμένα, ὁ στρατηγὸς ποὺ ταλαιπωροῦνταν ἀπὸ θέρμη (ἑλονοσία), ἔταξε στὴν Παναγιὰ νὰ τοῦ χαρίσει τὴν γιατρειά, ὥστε νὰ συνεχίσει τοὺς ἔνδοξους ἀγῶνες του γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ Γένους καὶ θὰ τὴν ἕντυνε μὲ ἀργυρόχρυσο “πουκάμισο”. Πράγματι, γιατρεύτηκε μὲ θαυματουργικὴ ἐπέμβαση τῆς Παναγίας μας, κατὰ τὴν παραμονή του στὴ Μονή.
.                     Στὴ μάχη τῆς Κλείσοβας στὸ Μεσολόγγι –τοῦ Εὐαγγελισμοῦ στὰ 1826– ἐχθρικὸβόλι σπάζει στὰ δύο τὸ σπαθὶ τοῦ Κίτσου Τζαβέλα, χωρὶς νὰ ἀγγίξει τὸν πολέμαρχο. Ὅλοι τότε εἶπαν πὼς ἦταν θαῦμα τῆς Παναγίας. Κι ὁ Τζαβέλας ἀφήνοντας γιὰ μία στιγμὴ τὴ μάχη, πηγαίνει στὴν ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Τριάδος. Προσκυνᾶ εὐλαβικὰ τὸ εἰκόνισμα τῆς Εὐαγγελίστριας καὶ τῆς ἀφιερώνει τὰ κομμάτια ἀπ’ τὸσπαθί του λέγοντας:
— Παναγιά μου, σήμερα ὅπου σὲ γιορτάζουμε, σοῦ ἀφιερώνω τοῦτο καὶ βόηθα τὰ παλληκάρια νὰ νικήσουμε τὸν ἐχθρό. Ἡ Θεοτόκος ἔστερξε στὴν παράκληση τοῦ Τζαβέλα καὶ τοῦ χάρισε δοξασμένη νίκη.
.                    Καὶ σ’ ὅλους τοὺς μετέπειτα ἐθνικοὺς ἀγῶνες  γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν σκλαβωμένων πατρίδων στὴν Παναγία προστρέχουν οἱ ἀντρειωμένοι ἥρωές μας. «Ἔκαμα χθὲς ἕνα τάμα εἰς τὴν Θεοτόκο Παρθένα, τὴν Πλατυτέρα νὰ βοηθήσει τὴν Μακεδονία μας», γράφει ὁ ἀετὸς τῆς Μακεδονίας, Παῦλος Μελάς, στὴν γυναίκα του Ναταλία.
.                    Τὴν 1η Φεβρουαρίου 1941, δημοσιεύτηκε διάλογος ἑνὸς συντάκτη τοῦ περιοδικοῦ «ΖΩΗ» μὲ τραυματίες πολέμου μὲς στὸ θάλαμο νοσοκομείου: «Ἐκεῖ πάνω, κύριε, ἔχουμε γίνει ἄλλοι ἄνθρωποι. Νὰ τὸ ξέρετε. Νὰτὸ λέτε παντοῦ. Εἴμαστε τὰ παιδιὰ τῆς Παναγίας. Ἡ Μεγαλόχαρη εἶναι μάνα καὶ προστάτιδά μας».
«Μὲ βλέπετε; μᾶς λέει ἕνας νεαρὸς τραυματίας πολεμιστής, ἀπὸ τὸ ἀντικρινὸ κρεβάτι. Ἐγὼ δὲν ἤμουν θρῆσκος. Δὲν πίστευα σὲ θαύματα. Ἡ γριὰ μάνα μου θυμιάτιζε τὰ βραδάκια τὸ εἰκόνισμα τῆς Παναγίας κι ἐγὼ μέσα μου τὴν κορόιδευα. Ἀλλὰ τώρα, ἄν μου τὰ πεῖ ἄλλος αὐτά, θὰ τὸν θεωρήσω ἐχθρό μου. Σᾶς μιλάω ἴσια. Αὐτὰ ποὺ εἶδα ἐκεῖ πάνω στὴν Ἀλβανία, δὲν εἶναι ἕνα θαῦμα, εἶναι χίλια θαύματα. Κάθε ὕψωμα ποὺπαίρνουμε, εἶναι ἕνα θαῦμα. Κάθε μάχη, κάθε ἐξόρμηση δική μας, ἕνα θαῦμα. Κάθε μέρα πολέμου ποὺπερνᾶ, ἕνα μεγάλο θαῦμα. Ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας…». (Μερόπη Σπυροπούλου, «Στὴν ἐποποιΐα τοῦ 1940-41. Μὲ πίστη», ἔκδ. «Ἀρχονταρίκι»).
.                     Σκέφτομαι ἕνας πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος νὰ πήγαινε στὶς παρακλήσεις τῆς Παναγίας, ὄχι μὲτὸ ἀξίωμα, μὲ ἀγήματα καὶ τοὺς τηλεοπτικοὺς δορυφόρους του. Μόνος, ταπεινὰ σὰν τὸν Κολοκοτρώνη καὶ νὰ τὴν παρακαλεῖ γονατιστός. Ἔτσι δὲν γίνονται τὰ νικητήρια θαύματα;

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΛΙΓΟ ΑΡΩΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΡΟΓΙΑΛΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΣΑΝΟΥΜΕ (Δ. Νατσιός)

Γι ν νασάνουμε, λίγο ρωμα π τ μυρογιάλι τς στορίας μας

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Τὰ ἔθνη, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ἀνθρώπινο, βιολογικὸ θάνατο, πρῶτα ἀποσυντίθενται καὶ ἔπειτα πεθαίνουν». 

.                    Καὶ διηγώντας τα καὶ μελετώντας καὶ βλέποντας καὶ ἀκούγοντας τά, νὰ κλαῖς. Τρικυμία μεγάλη καὶ ξεβράζονται συνεχῶς τὰ σκουπίδια στὴν πατρίδα. Χοιρομάντρι τῆς Κίρκης, ἡ, κάποτε Ἰθάκη, Ἑλλάδα. Ὁβοῦρκος δὲν ἔχει ὅρια. Ἄνθρωποι «λοιμοί», χοιρώδεις, μὲ ἀδιανόητα ποινικὰ ἐγκλήματα, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν 1η καὶ 15η τοῦ μηνός, ποὺ προσέρχονται στὸ «ἀστυνομικὸ τμῆμα τῆς περιοχῆς τους, ἡ… βαρύτατη αὐτὴποινή, ποὺ τοὺς θυμίζει τὶς ἀνομίες τους, ἀντὶ γιὰ τὴν φυλακή, ἀπελευθερώνονται μὲ ἀναστολή. (Καὶ ἔχει τὸἐκδικητικό, ἄθλιο κράτος 7.000 ἔντιμους, ἐργατικοὺς καὶ οἰκογενειάρχες ὑγιεινομικοὺς «σὲ ἀναστολή», χωρὶς ἐργασία, χωρὶς τὰ ἀπαραίτητα γιὰ νὰ ζήσουν τὶς οἰκογένειές τους. Οἱ παιδεραστὲς στὴν ἴδια καὶ καλύτερη μοίρα ἀπὸ τοὺς ἀναξιοπαθοῦντες τῆς ὑγείας).
.                    Τούτη τὴν ἐποχὴ ἀνασασμὸς καὶ καταφυγὴ ἡ μελέτη στὰ μυρογιάλια τῆς ἱστορίας. ‘Όταν σὲπνίγουν οἱ ἀναθυμιάσεις ψάχνεις ξέφωτο, καθαρὸ ἀέρα. Ἡ ἱστορία μας, ἀκόμη καὶ μὲ τὶς ἀθλιότητές της, δὲν παύει νὰ εἶναι, ἐπαναλαμβάνω, «μυρογιάλι». Μπουκαλάκι μὲ ἀρώματα. Κοπρώνας ἡ ἐποχή μας, ἀλλὰ σὰν τὶς μέλισσες ἀναζητοῦμε τὰ μυρίπνοα ἄνθη. Καὶ ὑπάρχουν, δόξα τῷ Θεῷ. Γιὰ νὰ μᾶς θυμίζουν ποιοὶ εἴμαστε, ἀπὸ ποιοὺς καταγόμαστε, τί μᾶς πρέπει, ὥστε νὰ σηκωθοῦμε λίγο, κοκάλωσε ἡ μέση μας ἀπὸ τὸ πολὺγονάτισμα. (Κάπνισαν τὰ μάτια μου ἀπὸ ὀργὴ διαβάζοντας τὶς δηλώσεις τῆς κ. Οὔρσουλας φόν… καὶ λοιπά, στὸ σκοπιανὸ κοινοβούλιο. Καὶ «Μακεδόνες» οἱ κλέπτες τῆς ἱστορίας καὶ γλῶσσα καὶ ἐθνότητα. Καὶ ἡπροδοτικὴ «ἀγραβάτωτη σαχλαμάρα» νὰ ἑτοιμάζεται καὶ πάλι νὰ κυβερνήσει. Καμμιὰ ἀντίδραση ἀπὸ τοὺς πορφυρογέννητους γόνους, ποὺ κυβερνοῦν, καὶ τὴν συνοδό, παρδαλοειδῆ συνοδοιπορία. Ὡς συνήθως κάνουν τὴν δίαιτα ποὺ δὲν παχαίνει. Ποιά; Καταπίνουν τὰ λόγια τους…
.                    Παραθέτω ἀνάσες ἐθνικὲς – ἐπεισόδια ἀπὸ τὴ σύγχρονη ἱστορία – γιὰ νὰ ἁπαλύνω τὶς πληγὲς ποὺμᾶς πονοῦν. Τὰ ἐρανίζομαι ἀπὸ παλαιότερα κείμενά μου.
.                    Ἐπεισόδιο πρῶτο: 13 Ἰουλίου 1913.  Μάχη τῆς Ἄνω Τζουμαγιᾶς, στὸ ὕψωμα 1378, σκοτώνεται, πολεμώντας μπροστὰ καὶ ὁ Βελισσαρίου. Ὁ βασιλιὰς Κωνσταντῖνος μόλις πληροφορήθηκε τὸν θάνατό του, ἀντὶ γιὰ συλλυπητήρια, τηλεγραφεῖ στὴν οἰκογένειά του:
«Χαιρετίζω τὸν Ἥρωα τῶν Ἡρώων».

.                    Ὁ Σπύρος Μελάς, στὸ βιβλίο του «οἱ πόλεμοι 1912 -13», περιγράφει τὸ τέλος τοῦ ἀθάνατου ἥρωα (σελ. 511-512).
«Ἔτσι, αὐτὴ τὴν ἱστορικὴ μέρα, βρέθηκαν ἀντιμέτωποι καὶ ἀπὸ τὰ δύο μέρη οἱ πιὸ διαλεχτοὶ ἄντρες, Βούλγαροι καὶ Ἕλληνες. Οἱ ἄντρες τῆς βασιλικῆς φρουρᾶς τοῦ Φερδινάνδου, μεγαλόσωμοι ὅλοι καὶψυχωμένοι, πολέμησαν μὲ παλληκαριὰ καὶ πεῖσμα. Κι ἀπέναντί τους εἴχανε τοὺς ἀθάνατους εὐζώνους, τοὺς ἡμίθεους τοῦ «πρώτου-τριακοστοῦ ὄγδοου», 1/38,  συντάγματος.
.                    Ὁ ἀγώνας ἦταν τόσο λυσσασμένος καὶ συχνὰ σῶμα μὲ σῶμα, ὥστε πολλοὶ ἀπὸ τὴ μία μεριὰ καὶἀπὸ τὴν ἄλλη πέφτανε τρυπημένοι μὲ τὴ λόγχη, ἀρκετοὶ Βούλγαροι σκοτώθηκαν μὲ πέτρες στὸ κεφάλι… γιατί, κάποια στιγμή, τὰ πυρομαχικὰ λείψανε ἀπὸ τοὺς εὐζώνους καὶ τότε ὁ Βελισσαρίου ποὺ ἤταν ὅπως πάντα στὴ γραμμὴ τῆς φωτιᾶς, τοὺς φώναξε:
-“Χτυπᾶτε τους μὲ τὶς πέτρες, μωρέ! Κι αὐτὲς σκοτώνουν”. Ἀλλὰ μία ὀβίδα ἔσκασε κοντά τους, ἕνα μεγάλο θραῦσμα τὸν  βρῆκε κατάστηθα καὶ ὁ ἐθνικὸς ἥρωας, ὁ πορθητὴς τοῦ Μπιζανίου, ἀπόμεινε στὸν τόπο. Στὴν ἐπικὴ αὐτὴ σύγκρουση ἔπεσε σὲ λίγο καὶ ὁ ταγματάρχης Κολοκοτρώνης, ἄξιο βλαστάρι τῆς δοξασμένης γενιᾶς τοῦ Γέρου τοῦ Μοριᾶ, κοντὰ σ’ αὐτὴ χάθηκαν καὶ πολλοὶ ἄλλοι ἀξιωματικοὶ καὶ ἄντρες τοῦ ἡρωικοῦσυντάγματος. Οἱ πλαγιὲς κι οἱ ρεματιὲς εἴχαν γεμισει πτώματα Ἑλλήνων καὶ Βουλγάρων ἀνακατωμένα…» (Ἐκεῖνα  τὰ χρόνια «οἱ ἄνθρωποι ζοῦσαν γιὰ ἕνα ἔπαινο καὶ πέθαιναν γιὰ ἕνα τραγούδι» ἔλεγε ὁΚαρκαβίτσας. Ἦταν ἀρχοντικὰ φιλότιμοι. Ἐλπίζουμε, πὼς ὅταν ἀνθίσουνε καὶ πάλι τοῦτοι οἱ τόποι, καὶ’ρθοῦνε καινούργιοι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι θὰ συνοδεύσουν τὴν μνημονιακὴ βλακεία στὴν τελευταία της κατοικία, νὰ ξαναμποῦν αὐτὰ τὰ κείμενα  στὴν τυμπανιαίας,σήμερα, ἀποφορᾶς ἐκπαίδευση, γιὰ νὰἀνασάνουμε κι ἐμεῖς καὶ οἱ μαθητές μας).

.                     Ἐπεισόδιο δεύτερο: Τὸν Μάρτιο του 1957, οἱ  Ἄγγλοι δολοφόνοι καὶ κατακτητές, καλοῦν τὸν Πιερή Αυξεντίου – τὸν πατέρα τοῦ Γρηγόρη Αὐξεντίου, τοῦ θρυλικοῦ ἀητοῦ τοῦ Μαχαιρᾶ – στὶς Κεντρικὲς Φυλακὲς τῆς Λευκωσίας, γιὰ νὰ ἀναγνωρίσει τὸν νεκρὸ γιό του. (Στὶς 3 Μαρτίου µία ὁλόκληρη ταξιαρχία πεζικοῦ τῶν  Ἄγγλων – 5.000 στρατιῶτες- ἐπὶ 10 ὁλόκληρες ὧρες ἔδωσε µάχη µὲ τὸν 29χρονο ὑπαρχηγό τῆς ΕΟΚΑ Γρηγόρη Αὐξεντίου. Μπροστὰ στὸ ἀλύγιστο θάρρος του, ὅταν οἰ Άγγλοι καταλαβαν ὅτι δὲν µποροῦσαν µὲ ἄλλο τρόπο νὰ τὸν ἐξαναγκάσουν νὰ παραδοθεῖ, περιέλουσαν µὲ βενζίνη τὴν «ἀητοφωλιὰ» καὶ τὸν ἔκαψαν µὲς στὸ κρησφύγετό του. Ἔγινε λαμπάδα ἐλευθερίας!!). Ὁ τραγικός πατέρας ἀντικρίζει ἀγέρωχα τὸ ἀπανθρακωµένο λείψανο τοῦ µοναχογιοῦ του, δὲν λύγισε ἡ ψυχή του,  καὶ ἀπαγγέλλει τοὺς παρακάτω αὐτοσχέδιους στίχους, κεντημένους μὲ ὅλες τὶς ἡρωικὲς σελίδες τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας:
«Δὲν κλαίω ποὺ σ’ ἔχασα, ποὺ σ’ εἶχα γιὰ καμάρι
Κλαίω ποὺ δὲν ἔχω ἄλλο γιὸ τὴν θέση σου νὰ πάρει».

.                    Ἐπεισόδιο τρίτο: Πρὶν ἀπὸ 26 περίπου χρόνια, στὴν Κύπρο, σὲ κάποιο σηµεῖο τῆς «νεκρῆς ζώνης», (ἐκεῖ ὅπου διχοτοµεῖται τὸ νησί μας στὰ δύο, ἐδῶ καὶ 48 χρόνια), πέφτει νεκρὸς ἀπὸ σφαῖρες ἄνανδρων Τούρκων ἕνα 26χρονο παλληκάρι, ὁ Σολωµὸς Σολωµοῦ. Σκαρφάλωνε ἄοπλος στὸν ἱστό, γιὰ νὰκατεβάσει τὸ κατοχικὸ σύµβολο τοῦ ψεύδους καὶ τοῦ αἴµατος: τὴν τουρκοκυπριακὴ «σβάστικα». Ἐκεῖ τὸν βρῆκε τὸ μεμέτικο  βόλι… Καὶ τὸ ἡρωικὸ ἑλληνόπουλο  – ποὺ εἶχε ἴδιο καὶ τὸ ὄνοµα καὶ τὸ ἐπίθετο µἐ τὸν ποιητὴ ποὺ ἔγραψε τὸν  «Ὕµνο εἰς τὴν Ἐλευθερίαν»! – πέρασε στὴν ἀθανασία!
.                    Πῆγαν μετὰ ἀπὸ μέρες στὸν πατέρα τοῦ ἥρωα, γιὰ νὰ τοῦ προσφέρουν οἰκονομικὴ ἐνίσχυση, ἐκ μέρους τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων. Ἀρνιόταν πεισματικά, ὄντας φτωχὸς μὰ περήφανος. Πείστηκε, ὅταν τοῦεἶπαν πὼς δὲν ἔπρεπε νὰ προσβάλει τοὺς ἐκπροσώπους τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, γιατί ἤθελαν μόνο νὰ τιμήσουν τὸν ἥρωα γιό του. Μόλις πῆρε τὴν ἐπιταγή, τὴν κατέθεσε ἀμέσως στὸ Ταμεῖο Ἄμυνας τῆς  Κύπρου. Ὅταν τὸν ρώτησαν, γιατί τὸ ἔκανε, ἀπάντησε ὁ λεβεντόγερος. «Τί νόμιζαν ὅτι θὰ ἔτρωγα ἐγὼ ἀπὸ τὸ αἷμα τοῦ παιδιοῦμου; Φαντάζεστε νὰ πήγαιναν στὸν Πιερὴ Αὐξεντίου μὲ μία ἐπιταγὴ καὶ νὰ τοῦ λέγαν: “Αὐτὰ εἶναι γιὰ τὴθυσία τοῦ γιοῦ σου; Θὰ τοὺς σκότωνε!”.
.                    Τὰ γράφω αὐτά, γιατί πλησιάζει ἡ ἀποφρὰς (=ἀπὸ +φράσσω, μέρα ποὺ δὲν πρέπει νὰ λέγεται, νὰμνημονεύεται),  ἡμέρα τοῦ ἑλληνοτουρκικοῦ πολέμου, τοῦ 1974, τότε ποὺ κάποιοι προδομένοι κρατοῦσαν ὄρθια καὶ ἀγκαλιὰ τὴν πατρίδα. Ἐδῶ ἡ «πολύχρωμη» πληγὴ ποὺ λέγεται «ἀνωτέρα τάξις» (Παπαδιαμάντης), θὰ γιορτάζει τὴν ἀποκατάστασή της…

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

«OΛΑ ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ»: ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΜΑΘΗΜΑ ΣΤΗΝ Ϛ’ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ (Δ. Νατσιός)

«λα προσεύχονται»: τ τελευταο μάθημα στν ϛ’ δημοτικο

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                   Ὅσοι δάσκαλοι δίδαξαν στὴν ϛ’ δημοτικοῦ καὶ οἱ γονεῖς παιδιῶν ποὺ τελείωσαν τὸ πρῶτο, ἀθῶο καὶ ἡλιόλουστο, πρῶτο σχολεῖο, θὰ καταλάβουν καλύτερα. Ἔρχεται ἡ ὥρα τοῦ ἀποχαιρετισμοῦ, τῆς ἀποφοίτησης. Ὥρα χαρμολύπης. Ἡ λύπη τοῦ ἀποχωρισμοῦ καὶ ἡ χαρὰ τοῦ νέου ταξιδιοῦ. Εἶναι καὶ τὸ καλοκαίρι ποὺ ἔρχεται, ἐξορμήσεις στὴν θάλασσα, τὴν γαλάζια, ὅλο θέλγητρα, «νοικοκυρὰ» τῆς πατρίδας μας καὶ μετριάζεται ἡ στενοχώρια τοῦ ἀποχωρισμοῦ.
.                   Τὰ «ἑκτάκια», νόστιμο ὑποκοριστικό, μὲ καλοσυνάτη ἀνησυχία ὅλες τὶς προηγούμενες ἡμέρες, ἑτοιμάζουν τὶς ἀποσκευές τους, μαζεύουν τὶς δροσερὲς μνῆμες τους, ὁδεύουν γιὰ τὸ γυμνάσιο. Στὸκατώφλι τῆς ἐφηβείας, μὲ φῶς ἀκόμη στὴν καρδιά τους, ἀσυννέφιαστα ἀπὸ τὶς ψυχοφθόρες ἔγνοιες καὶμέριμνες ποὺ τηγανίζουν τοὺς «ἐπίλοιπους» ἀνθρώπους. Παραδέρνει ἀπελπισμένη ἡ κοινωνίας μας, «μεγάλοι ἔμποροι πωλοῦν/τὰ ἔθνη σὰν κοπάδια», ποὺ λέει καὶ ὁ ποιητής. Προσπαθοῦμε, ὅσοι δάσκαλοι δὲν ὑποκύπτουμε στὶς σειρηνωδίες τῆς ἐποχῆς, νὰ κτίζουμε τείχη ὁλόγυρά τους, νὰ μείνουν μακριὰ «ἀπ’ τῆς χώρας τῆς ἀκάθαρτης, πολύβοης καὶ ἀρρωστιάρας» τὰ σκοτάδια, ὅπως ὡραῖα τὸ ἱστορεῖ ὁ Παλαμᾶς στὸἔξοχο ποίημά του «Τὰ σχολειὰ χτίστε». 
.                   Τὴν ἴδια χαρμολύπη αἰσθανόμαστε καὶ οἱ δάσκαλοι ποὺ κατευοδώνουμε μαθητὲς τῆς Στ’ τάξης. Χαρά, γιατί τελείωσε ὁ καλὸς ἀγώνας μας, μὲ κρυφὴ περηφάνια, γιατί ἐν μέσῳ παιδομαζώματος – ἡ κρατικὴ ἐκπαίδευση γεμάτη ἀκαθαρσίες- παλέψαμε νὰ ἀποκαλύψουμε στὰ παιδιά μας τὰ ἀδαπάνητα καλούδια τῆς παράδοσής μας, ὥστε νὰ ἰσορροπήσουν, νὰ βροῦν τὸν δρόμο τους, νὰ χαροῦν τὴν ζωή τους. «Ποῖον γὰρ ἔχει μισθὸν διδάσκαλος οὐκ ἔχων ἐπιδεῖξαι τοὺς διδαχθέντας;», ἐρωτᾶ ὁ ἅγιος Χρυσόστομος, ἡ χαρὰ τοῦδασκάλου εἶναι ἡ πνευματικὴ πρόοδος τῶν μαθητῶν του. Εὐλογημένο τὸ ἐπάγγελμά μας, ὅταν προσφέρεις τὴν φιλότιμη  ἀγάπη στοὺς μαθητές σου, σ᾽τὴν ἀνταποδίδουν, μὲ μία ἀνθοδέσμη καλοσύνης.
.                   Ἔχω συνήθειο νὰ προσφέρω ἕνα δῶρο ἀποφοίτησης. Τί δῶρο; Μία ξύλινη εἰκονίτσα τοῦ ἁγίου Παϊσίου- δῶρο καὶ εὐλογία φίλου ἁγιογράφου – νὰ τὴν ἔχουν στὸ γραφεῖο ἢ πάνω ἀπὸ τὸ προσκεφάλι τους «γιὰ νὰ τοὺς φυλάει». Χαίρονται. Τὸν ἅγιο πολλὲς φορὲς «τὸν ἔπιασα ἀπὸ τὸ χέρι» καὶ τὸν ἔβαλα νὰ διδάξει στὰ παιδιά. Τὸν ἀγαποῦν. Καὶ πῶς ἀλλιῶς; Τὸν αἰσθάνονται σὰν συμμαθητή τους, παιδὶ τοῦ Χριστοῦ μας καὶ ὁ γέροντας… Τοὺς διάβασα καὶ τοὺς ἔδωσα κι ἕνα ποίημα. Ἐξ ἄλλου τὸ τελευταῖο κείμενο ποὺ περιέχουν τὰ τάχα καὶβιβλία Γλώσσας τῆς ϛ’ δημοτικοῦ, τὸ κείμενο μὲ τὸ ὁποῖο τὰ στέλνουμε στὸ γυμνάσιο θὰ ἔλεγα, εἶναι μία παρότρυνση νὰ πάρουν μέρος σὲ ἕνα συλλαλητήριο. Ἔτσι ἀκριβῶς, ὅπως τὸ γράφω. (Στὴν σελίδα 85 τοῦ Γ’ τεύχους τοῦ βιβλίου Γλώσσας τῆς ϛ’ δημοτικοῦ). Αὐτὸ βρῆκαν νὰ βάλουν οἱ ἐθνομηδενιστὲς ποὺ κρατοῦν αἰχμάλωτο δεκαετίες τώρα τὸ ὑπουργεῖο νεοταξικῆς ἐκπαίδευσης.
.                   Τὸ ποίημα εἶναι τοῦ Ἀχιλλέα Παράσχου, (1838-1895), περιεχόταν σὲ παλιὰ «Ἀναγνωστικά», μὲ τίτλο «ὅλα προσεύχονται». Ὡς γνωστὸν ὅτι δὲν εἶναι πρόσφατο, τοῦ τωρινοῦ «ἀγγελικοῦ κόσμου» μας, μὲ ὕπουλες δυσωδίες ἀνθελληνισμοῦ, ἐκκλησιομαχίας καὶ «διαφορετικότητας», δὲν ἔχει θέση στὰ σχολικὰβιβλία. Προσευχὴ σὲ σχολικὸ βιβλίο; Ποιὸς ἀκούει τὶς τσιρίδες καὶ τὰ οὐρλιαχτὰ τῶν ποικιλώνυμων γραικύλων!!
.                   Παραθέτω τὸ ὅλο γαλήνη καὶ ὀμορφιὰ ποίημα. Γραμμένο σὲ γλῶσσα στρωτή, κατανοητή, σὲ ὡραῖα ἑλληνικά.

«Ὅλα προσεύχονται· καὶ γῆ καὶ οὐρανὸς κι ἀστέρια,
Καὶ τὰ πουλιὰ ποὺ ἔχουνε στὰ σύννεφα λημέρια,Κ
Καὶ ὅσα ἔχουνε ζωὴ κι ὅσα ζωὴ δὲν ἔχουν,

Κ’ ἐκεῖνα ὅπου ἕρπουνε, κ’ ἐκεῖνα ὅπου τρέχουν!
Ὅλα προσεύχονται! τῆς γὴς τὸ ταπεινὸ χορτάρι,
Ὁ ἥλιος ὁ περήφανος, τὸ ἀργυρὸ φεγγάρι,
Ἡ θάλασσα, οἱ ρύακες, τὸ δάσος καὶ ἡ βρύση·
Δὲν ἀπομένει τίποτε χωρὶς νὰ προσκυνήσει
Καὶ δίχως νὰ προσευχηθεῖ στοῦ κόσμου τὸν Πατέρα!
Προσεύχεται καὶ ἡ νυχτιά, προσεύχεται κ’ ἡ ‘μέρα,
Κ’ ἡ φλόγα ποὺ σηκώνεται ἀπάνω κι ἀναβαίνει,
Ὅταν στὰ ἔρημα βουνά, φτωχὸ βοσκὸ ζεσταίνει.
Προσεύχεται κι ὁ οὐρανὸς σὰν ἔχει καλοσύνη,
Κι ὁ ἥλιος ὅταν σ’ ἄρρωστο, ζωὴ καὶ ζέστη δίνει·
Τοῦ πόλου τ’ ἄστρο π’ ὁδηγεῖ τοῦ ναύτη τὸ τιμόνι,
Τὴν ὥρα ἐκείνη δέεται γιατί ψυχὲς γλιτώνει.
Προσεύχεται καὶ τ’ ἄγριο θηρίο στὴ σπηλιά του
Ὅταν γερμένο κ’ ἥσυχο χαϊδεύει τὰ μικρά του.
Τὸ σκουληκάκι τὸ κορμὶ στὸν ἥλιο σὰ ζεσταίνει,
Τὸ χέρι ὅταν ἐλεεῖ, ἡ γῆ ὅταν βλασταίνει,
Καὶ τ’ ἄνθος ποὺ τριγύρω του σκορπίζει τὴν πνοή του·
Εἶναι ἡ μυρισμένη τοῦ πνοὴ ἡ προσευχή του!
Ὅλα καὶ ὅλοι δέονται καὶ νύχτα καὶ ἡμέρα
Στὸν παντοδύναμο Θεό, στὸν σπλαχνικὸ Πατέρα.
Προσεύχεται ὅταν κανεὶς τὸ ἔργο τοῦ πιστεύει,
Κάνει μεγάλη προσευχὴ τὸ χέρι ποὺ δουλεύει.
Τὸ χέρι τοῦ μικροῦ παιδιοῦ προσεύχεται καὶ κεῖνο
Ὅταν ἀνοίγει τὸ κλουβὶ στὸν σκλαβωμένο σπίνο.
Προσεύχεσαι ὅταν ζητᾶς ψωμὶ γιὰ ξένο στόμα,
Καὶ ὅταν θυμᾶσαι τοὺς νεκροὺς ποὺ κείτονται στὸ χῶμα.
Εἶναι ἅγια προσευχὴ τὸ γέρο νὰ ζεσταίνεις,
Καὶ τοῦ ἐχθροῦ σου τὴν πληγὴ μὲ δάκρυα νὰ πλένεις».

.                   Κατάνυξη, συγκίνηση μὲς στὴν αἴθουσα. Φανερώθηκε ἐνώπιόν τους μία ἄλλη Ἑλλάδα. Ἡ πάλαι ποτὲ Πονεμένη Ρωμιοσύνη ξεδιπλώθηκε, οἱ κρυμμένες φυλλωσιές της, μὲ τὰ ἀρώματα, «τοὺς κελαηδισμοὺς καὶ τοὺς μόσκους της». «Καὶ τὰ βιβλία νὰ εἶναι σὰν τὰ κρίνα», κανοναρχοῦσε ὁ Παλαμᾶς. Καὶ τὰ σημερινὰ βιβλία «πανέρια μὲ ὀχιές», γι’ αὐτὸ τὰ παιδιὰ ἀηδιασμένα «μουρμουρίζοντας σπασμένες σκέψεις ἀπὸ ξένες γλῶσσες» (Σεφέρης), στρέφονται σὲ ἄλλες πηγὲς νὰ ξεδιψάσουν, θολὲς καὶ «θυμωμένες» καὶ ἀγρίεψαν καὶ μᾶς περιφρονοῦν. 
.                   Ἂς τὸ καταλάβουμε. Σήμερα τὸ σχολεῖο καλλιεργεῖ τὸ μίσος γιὰ τὸ παρελθόν. Τὸ φανερώνει αὐτὸ ἡ ἀπροκάλυπτη πολεμικὴ κατὰ τῆς Γλώσσας, τῆς Ἱστορίας, τῶν Θρησκευτικῶν καὶ ἡ ἀπουσία κειμένων ποὺ θὰ λειτουργήσουν ὡς στυπτικὸ γιὰ τὴν καταπολέμηση τῶν σκουπιδιῶν ποὺ περιζώνουν τὰ παιδιά.
.                   Γκρεμίσαμε ἀσυλλόγιστα τὶς γέφυρες ποὺ μᾶς φέρνουν στὶς ρίζες μας, τὴν μόνη δύναμη ποὺ μπορεῖ νὰ στηρίζει τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος στὶς μεγάλες δοκιμασίες τοῦ καιροῦ μας.

 

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΑΡΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΣΕ… ΘΛΙΒΕΡΕΣ ΠΡΩΤΙΕΣ (Δ. Νατσιός)

ριστεύουμε σέ… θλιβερς πρωτις

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Καὶ λευτερωθήκαμεν ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ σκλαβωθήκαμεν εἰς ἀνθρώπους κακορίζικους, ὅπου ἦταν ἡ ἀκαθαρσία τῆς Εὐρώπης». (Μακρυγιάννης)

 .                  Στὰ «Σημειώματα», ποὺ μᾶς κληροδότησε ὁ Διονύσιος Σολωμὸς γιὰ τὴν «Γυναίκα τῆς Ζάκυθος», περιέχεται καὶ μία ἔξοχη καὶ παραστατικὴ ἀποστροφή του γιὰ τὴν εἰκόνα καὶ τὴν πορεία τοῦ ἔθνους. Γράφει: «Πῶς πάει τὸ ἔθνος…πῶς πᾶνε οἱ δουλειές; Εἶδες νὰ μαδοῦν κότα καὶ ὁ ἀέρας νὰ συνεπαίρνει τὰ πούπουλα; Ἔτσι πάει τὸ ἔθνος». (Ἅπαντα, τόμ.2, σελ. 40, ἔκδ. «ΜΕΡΜΗΓΚΑΣ»).
.                  Ἂν ἀνοίξεις συζήτηση μὲ ἕναν συμπολίτη γιὰ τὸ κράτος, τὸ ἔχω παρατηρήσει, πρὶν ἀπὸὁποιαδήποτε σκέψη του, προτάσσει ἕνα ἐπίρρημα. Ποιό; Τὸ «δυστυχῶς». Δυστυχῶς στὴν παιδεία, δυστυχῶς στὴν οἰκονομία, στὴν ὑγεία, στὴν πολεοδομία… Κράτος δυστυχίας, κράτος «σκαντζόχοιρος», ὅπου καὶ νὰ τὸἀκουμπήσεις πληγώνεσαι καὶ πονᾶς, μαδημένο, μὲ τὰ πούπουλά του νὰ πετοῦν «ἐπὶ πτερύγων ἀνέμων».
.                  Ψάχνοντας μία πληροφορία στὸ διαδίκτυο, ἔγραψα τὴν φράση «θλιβερὴ πρωτιὰ τῆς Ἑλλάδας». Ἔμεινα ἔκπληκτος. Εἴμαστε πρῶτοι πανευρωπαϊκῶς -καὶ σὲ κάποιες παγκοσμίως- σὲ «θλιβερὲς πρωτιές». Ἀριστεύουμε σὲ ἀθλιότητες. (Θυμήθηκα τὸ ἀρχαῖον, «ἐν ἁμίλλαις πονηραῖς ἀθλιώτερος ὁ νικήσας», ὁπρωτεύσας).

Παραθέτω τὸν θλιβερὸ κατάλογο ὁρισμένων ἐξευτελιστικῶν πρωτιῶν.

1. Στὴν τιμὴ τοῦ ρεύματος
2.  Στὴν τιμὴ τῶν καυσίμων. Ἐδῶ 2,7 εὐρώ, στὴν Βουλγαρία 1,8.
3.   Στὰ θανατηφόρα δυστυχήματα
4.   Στὴν φτώχεια
5.   Στὸ κόστος στέγασης
6.   Στὰ προϊόντα μαϊμοὺ
7.   Στὴν ἀνεργία, ἰδίως τῶν νέων 31% περίπου
8.   Στὴν μετανάστευση τῶν νέων, κανονικὴ λεηλασία ἐγκεφάλων
9.   Στὶς κλοπὲς αὐτοκινήτων, ἀλλὰ νομίζω κινητῶν καὶ ἀκινήτων.
10.  Στὴν κλοπὴ ΦΠΑ, στὴν παραοικονομία. Τὸ κράτος φοροφαγάς, ὁ πολίτης φοροφυγάς.
11.  Σὲ θανάτους ἀπὸ οὐσίες καὶ ναρκωτικὰ
12.  Σὲ πνιγμούς, λόγῳ ἔλλειψης ναυαγοσωστῶν
13.  Στὶς πυρκαγιὲς καὶ στὴν καμένη γῆ
14.  Στὴν παιδικὴ παχυσαρκία
15.  Σὲ ποσοστὸ οἰκογενειῶν, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ πᾶνε διακοπές, σὲ μία χώρα ποὺ ἡ θάλασσα εἶναι «μία ντουφεκιὰ δρόμος» ἀπὸ τὸν τόπο κατοικίας μας.
16. Σὲ θανάτους λόγῳ κορονοϊοῦ, λόγῳ ἀνυπαρξίας πρωτοβάθμιας φροντίδας.
17.  Στὴν παρουσία ξένων ποδοσφαιριστῶν. Ἴσως ἀκούγεται κωμικό, ἀλλὰ εἶναι δεῖγμα παρακμῆς καὶ αὐτό, ποὺ συνδέεται μὲ τὸ κάτωθι τρομακτικό.
18.  Στὴν ὑπογεννητικότητα, τεράστιο θέμα, ἐθνικῆς ἐπιβίωσης.

.                    Ἂν ὑποβάλλουμε σὲ χημικὴ ἀνάλυση, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσω μία μεταφορικὴ φράση, τὶς θλιβερὲς πρωτιές, θὰ δοῦμε ὅτι συνίστανται ἀπὸ αἷμα Ἑλλήνων, ποὺ δὲν ἄντεξαν τὴν οἰκονομικὴ ἐξαθλίωση, ἀπὸ τὰ δάκρυα τῶν ἀνέργων καὶ  γερόντων γονέων ποὺ βλέπουν τὰ βλαστάρια τους νὰ ἐκπατρίζονται, ἀπὸ στεναγμοὺς καὶθρήνους οἰκογενειῶν ποὺ τοὺς κατάντησε, τὸ κράτος τῆς κλεπτοκρατίας, σὲ ζήτουλες.
.                Ὑπάρχει ὅμως καὶ μία ἀκόμη θλιβερὴ πρωτιὰ τῶν Ἑλλήνων. Τὸ νὰ ψηφίζουμε τοὺς πιὸ θλιβερούς, ἀνίκανους, προσκυνημένους καὶ τυχάρπαστους πολιτικοὺς στὸν κόσμο. Διαπρέπουμε σ’ αὐτὴν καὶ ἰδοὺ οἱ προκοπές μας. Ποιός φταίει;

«Τὴν τύχη του κάθε λαὸς
τὴν κάνει μοναχός του
καὶ ὅσα τοῦ φταίει ἡ κούτρα του
δὲν τοῦ τὰ κάνει ὁ ἐχθρός του»

Δὲν πέρασαν πολλὲς δεκαετίες ποὺ εἴχαμε λαμπρὲς πρωτιές.
.                  Ἤμασταν ὁ πιὸ πιστὸς λαὸς τοῦ κόσμου. Τὰ Ἑλληνόπουλα δὲν εἶχαν κρεμασμένα στὰ αὐτιά τους ἀκουστικὰ νὰ ἀκοῦνε μουσικὲς ἀναθυμιάσεις, ἀλλὰ φοροῦσαν σταυρό, τὸ ἀνίκητο φυλακτήριο.
.                  Ἀριστεύαμε στὴν φιλοπατρία. Ἡ γενιὰ τοῦ ’40, πάνω στὶς ἀετοράχες καὶ τὶς οὐρανοφωλιὲς τῆς Πίνδου μάτωνε γιὰ τὴν ἀξιοπρέπεια τοῦ ἐλεύθερου κόσμου. Τώρα παλιοψάθα τῶν ἐθνῶν. Καὶ ὅλα τὰ γύρω θεριά, ἰδίως μετὰ τὴν προδοσία τῆς Μακεδονίας,  μυρίστηκαν τὸ ψοφοδεὲς ἡμῶν. Τὰ πούπουλα ἀπὸ τὴν μαδημένη ὄρνιθα πέρασαν τὰ σύνορα. Τὰ τουρκομεμέτια θὰ ὁρμήξουν, αὐτὸ φαίνεται, τὸ λένε συνεχῶς, ἡθανάσιμη ἀπειλὴ δὲν κρύβεται πιά. Οἱ Ἀλβανοί, οἱ Τουρκαλβανοί, ὕαινες μία ζωή, ξιφουλκοῦν καὶὀνειροφαντάζονται Τσαμουριές. Οἱ Σκοπιανοὶ ἀπατεῶνες χαχανίζουν χαιρέκακα καὶ προσκυνοῦν σκωληκοειδῶς τὸν Ἐρντογάν. Εἶναι βέβαιο -ἂν δὲν «γυρίσει ὁ ἥλιος»- ὅτι καὶ οἱ Βούλγαροι θὰ ξεδιπλώσουν τοὺς χάρτες τοῦ Ἁγίου Στεφάνου. Δηλαδή: Ὅλοι οἱ γείτονες χαράσσουν  χάρτες μὲ Μεγάλη Ἀλβανία, Μεγάλη «Μακεδονία», Μεγάλη Βουλγαρία καὶ Μεγάλη Τουρκία. Καὶ ἐμεῖς; Μικρὰ καὶ ἔντιμος Ἑλλάς, τῆς ἀψόγου στάσεως, Τί φταίει; Ἡ κομματοκρατία. «Τρώγονται σὰν τὰ σκυλιὰ ποιὰ φατρία θὰ περισκύση», ὡς θὰἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης. Εἶναι τὸ σάβανο τῆς πατρίδας. Ἂν δὲν ἀποτινάξουμε τὸν ζυγὸ τῆς κομματοκρατίας, δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ ἀναστηθεῖ τὸ Γένος.
.              Ἤμασταν πρῶτοι στ’ ἅρματα, ἀλλὰ καὶ στὰ γράμματα. Ἀλλιῶς, μὲ ἄλλα ὁράματα γιὰ τὴν παιδεία, ξεκίνησε τὸ ἑλληνικὸ κράτος.
.               Ὁ μόνος ποὺ εἶχε συλλάβει ἐναργέστατα τὴν ἰδέα ὅτι, γιὰ νὰ ἀνορθωθεῖ ὁ λαός, χρειάζεται σωστὴΠαιδεία «τῆς ροδοχρόου ταύτης ἐλπίδος τοῦ Ἔθνους», ὅπως ὁ ἴδιος τὴν ἀποκαλεῖ σὲ μία ἐπιστολή του, ἦταν ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας
.               Τί σχολεῖο ὅμως ὀνειρευόταν γιὰ τὸν λαό; «Τὰ σχολεῖα δὲν εἶναι ἁπλῶς τόποι προσκτήσεως γνώσεων, ἀλλὰ κυρίως φροντιστήρια ἠθικῆς, χριστιανικῆς καὶ ἐθνικῆς ἀγωγῆς», θὰ γράψει. Σήμερα καὶ οἱτρεῖς αὐτὲς λέξεις ποὺ συνοδεύουν τὴν ἀγωγή, εἶναι προγραμμένες, γι’ αὐτὸ περισσεύουν ἡ ἀνηθικότητα, ἡἀθεΐα καὶ ἡ ἀφιλοπατρία, θλιβερὲς πρωτιές  καὶ σ’ αὐτά. Γι’ αὐτὸ καὶ «νόμιμα» ἀλλὰ χωρὶς ἴχνος ἠθικῆς, κάποιοι, μὲ ἦθος κλεφτοκατσικάδικο, βρίσκονται μὲ διαμερίσματα, ποὺ χωροῦν ὁλόκληρες κωμοπόλεις,  στὴν ἰδιοκτησία τους.
.               Ὅσο μᾶς κυβερνᾶ ἡ φαυλοκρατία τῆς σήμερον θὰ αὐξάνονται καὶ θὰ ἀριστεύουμε σὲ θλιβερὲς πρωτιές. «Ὥρα ἤδη ἡμᾶς ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι».
.               Ὁ στόχος, ὅσοι Ἕλληνες ἀπομείναμε στὸ ἁλίκτυπο αὐτὸ γαλάζιο ἀκρωτήρι τῆς Μεσογείου, νὰ εἶναι ἕνας:  Στὶς ἑπόμενες ἐκλογὲς νὰ ψηφίσουμε καὶ νὰ φύγουμε ἀπὸ τὶς κάλπες χωρὶς νὰ ἔχουμε τὸ πικρὸσυναίσθημα ὅτι γινόμαστε συνένοχοι στὴν καταστροφὴ τῆς πατρίδας ὅτι διαπράττουμε, μὲ θεολογικοὺς ὅρους, ἁμαρτία.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

Ο «ΜΠΕΝΙΤΟ ΤΗΣ AΓΚΥΡΑΣ» ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΛΑΒΟΜΑΡΕΣ ΤΟΥ (Δ. Νατσιός) «Ἡ μόνη γαλάζια πατρίδα, ποὺ θὰ δοῦν οἱ Τοῦρκοι, θὰ εἶναι ὁ πάτος τοῦ Αἰγαίου, ποὺ θὰ εἶναι καὶ ἡ τελευταία τους κατοικία».

«Μπενίτο τς γκυρας» κα ο παλαβομάρες του

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                  Ἀναφέρει ὁ Πλούταρχος, στοὺς «Παράλληλους Βίους» του καὶ εἰδικότερα στὸν «Θεμιστοκλῆ» πώς, ὅταν ὁ Ξερξης ἀπέστειλε ἀντιπροσωπεία, γιὰ νὰ ζητήσει «γῆ καὶ ὕδωρ» (χῶμα καὶ νερό, σημεῖα ὑποταγῆς), ἀπὸ τοὺς Ἀθηναίους, ὁ Θεμιστοκλῆς, παρὰ τὰ καθιερωμένα, διέταξε νὰ συλληφθεῖ ὁ διερμηνέας καὶ μὲ ψήφισμα τὸν θανάτωσε μὲ τὴν αἰτιολογία ὅτι «φωνὴν ἑλληνίδα, βαρβάροις προστάγμασιν ἐτόλμησε χρῆσαι», δηλαδή, τόλμησε νὰ χρησιμοποιήσει τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα σὲ βαρβαρικὰ προστάγματα. (κεφ. 6,4,2). Τὸ θυμήθηκα διαβάζοντας τὶς βάρβαρες προσταγὲς καὶ ἀπειλὲς τοῦ ἀνισόρροπου Τούρκου, ποὺτόλμησε νὰ τὶς ἀπευθύνει χρησιμοποιώντας «φωνὴν ἑλληνίδα». Ἔχει ἀποτρελαθεῖ πλήρως ὁ «Μπενίτο» τῆς Ἄγκυρας. Τὸ μόνο ποὺ τοῦ ἀπομένει εἶναι νὰ στείλει τὸν «Γκράτσι» του, τὸν πρεσβευτή του στὴν Ἑλλάδα καὶνὰ ζητήσει νὰ τοῦ παραχωρήσουμε γῆ καὶ ὕδωρ, τὴν Θράκη καὶ τὰ νησιά μας. Καὶ τὸ ζητούμενο εἶναι ἂν θὰἔχει ἀπέναντί του τὸν «Μεταξᾶ» ἢ κάποιον δοσίλογο τύπου Λογοθετόπουλο. Τὸ ΟΧΙ ἢ τὸ ΝΑΙ. Μὲ τὸ πρῶτο δοξαστήκαμε καὶ «ἰδοὺ ζῶμεν». Μὲ τὸ δεύτερο, τύπου προδοσία τῶν Πρεσπῶν, μᾶς βγάζουν τὴ γλῶσσα ἀκόμη καὶ τὰ μηδενικὰ τῶν Βαλκανίων… Κανεὶς δὲν τὸ ἀναφέρει, ἀλλὰ ἀπὸ τὶς Πρέσπες καὶ ἐντεῦθεν ἀποθρασύνθηκαν οἱ Τοῦρκοι. Τὸ μήνυμα, ποὺ ἐστάλη, ἦταν πώς, ἀφοῦ παραδίδουν ὅσια καὶ ἱερά, ὅπως τὸἱστορικὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας εἶναι ἱκανοί, οἱ ἡμέτεροι πολιτικοὶ «νάνοι καὶ ἀρλεκίνοι», γιὰ κάθε ἀτιμία καὶἐθνικὴ μειοδοσία.
.                    Ὁ ἀείμνηστος Νεοκλῆς Σαρρῆς, ὁ θαυμάσιος αὐτὸς ἄνθρωπος, εἶχε πεῖ τὴν ἀνεπανάληπτη καὶ πάντοτε ἐπίκαιρη φράση πὼς «ἡ Τουρκία δὲν ἔχει ἱστορία, ἀλλὰ ποινικὸ μητρῶο». Δὲν περνᾶ μέρα ποὺ δὲν λερώνει, μὲ νέες παλιανθρωπιές, τὸ μητρῶο της. Κράτος-συμμορία, ἀγέλη ὑαινῶν, ποὺ ἀναζητᾶ μὲ πρόδηλη παράνοια ἀφορμὴ γιὰ πόλεμο. Δὲν ὑπάρχουν πιὰ λογικὰ ἐπιχειρήματα γιὰ νὰ ἀντικρούσεις τὴν κρανιοκενῆ στάση τους.  Παραπέμπω στὸν γνωστὸ μύθο τοῦ Αἰσώπου, «λύκος καὶ ἀρνί», ὁ ὁποῖος διαδραματίζεται μάλιστα σὲ ὑδάτινο περιβάλλον.
.                     «Ἕνας λύκος βλέποντας ἕνα ἀρνὶ νὰ πίνει νερὸ σὲ ποτάμι, ζητοῦσε νὰ βρεῖ εὔλογη αἰτία νὰ τὸφάει. Γι’ αὐτὸ στάθηκε λίγο παραπάνω στὸ ποτάμι καὶ κατηγόρησε τὸ ἀρνὶ ὅτι θόλωνε τὸ νερὸ καὶ δὲν τὸν ἄφηνε νὰ πιεῖ καθαρὸ νερό. Τὸ ἀρνὶ ἀπάντησε ὅτι πίνει μὲ τὴν ἄκρη τῶν χειλέων του καὶ πὼς ἐξ ἄλλου δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ θολώνει τὸ νερό, ἀφοῦ στεκόταν πιὸ χαμηλὰ . (Ἐπίκληση τῆς διεθνοῦς νομιμότητας καὶτῶν κειμένων συνθηκῶν). Μετὰ ἀπὸ τὴν «ἀποστομωτικὴ» ἀπάντηση, ὁ λύκος καταφεύγει σὲ παλαιές… συμβάσεις, ἑρμηνεύοντάς τες αὐθαίρετα καὶ κατὰ τὸ δοκοῦν. Πέρυσι ἔβρισες τὸν πατέρα μου… καταπατεῖς, γιὰ παράδειγμα τὴν συνθήκη τῆς Λωζάνης, (τὴν ὁποία ὑπέγραψε ὁ πατέρας τους, ὁ γενοκτόνος μας, ἐγκληματίας, Μουσταφὰ Κεμάλ), πρέπει νὰ ἀπογυμνώσεις τὰ νησιὰ ἀπὸ τὴν ἄμυνά τους, γιὰ νὰ  ὀρμήξω κατόπιν χωρὶς ἀντίσταση, ὅπως στὴν Κύπρο, ποὺ οἱ ἐθνοσωτῆρες χουντικοὶ ἀπέσυραν τὴν μεραρχία, ἀφήνοντας τὸ νησὶ ἀνυπεράσπιστο στοὺς αἱμοβόρους λύκους, στὴν μάστιγα  τῆς Ἀσίας. Μὰ ἐγὼ δὲν εἶχα γεννηθεῖ ἀκόμη, ἀπάντησε τὸ εἰρηνόφιλο καὶ ἄκακον ἀρνίον. Καὶ ἀποκαλύπτοντας τὴν ἐπαίσχυντα ἁρπακτική του φύση καὶ τὶς ἔμβοθρες διαθέσεις του, καταλήγει ὁ λύκος: Ἐπειδὴ ἐσὺ ἔχεις καλὲς δικαιολογίες, ἐγὼ δὲν πρέπει νὰ σὲ φάω; Καὶ στὸ ἐπιμύθιο θὰ γράψει ὁ Αἴσωπος αὐτὸ ποὺ βιώνουμε «ἂν θέλει κάποιος νὰ σὲἀδικήσει, τίποτε, οὔτε τὸ δίκαιο τὸν συγκρατεῖ». Αὐτὸ πρέπει νὰ γίνει κατανοητὸ ἀπὸ ὅλους μας. Νὰ περιφράξουμε τ μυαλό μας μ μία κρούστα τρέλας, γι ν μπορέσουμε ν ρμηνεύσουμε κα νὰ ντέξουμε τν παλαβομάρα τν μεμέτηδων τῆς Ἄγκυρας. Γι᾽αὐτὸ καὶ ὁ Κολοκοτρώνης ἔλεγε πὼς «ὁκόσμος μᾶς ἔλεγε τρελούς, ἡμεῖς ἂν δὲν εἴμεθα τρελοί, δὲν ἐκάναμεν τὴν ἐπανάστασιν». Ἤξερε πὼς ἀπέναντί τους ὑπάρχει ἕνας λαὸς «ποὺ γέμισε πληγὲς τὸ χῶμα… Ἕνας λαὸς ποὺ χαλᾶ, γιατί δὲν μπορεῖ νὰχτίσει. Ποὺ ἱεροσυλεῖ (Ἁγιὰ Σοφιά), γιατί δὲν μπορεῖ νὰ σεβαστεῖ. Καὶ καταστρέφει, γιατί δὲν μπορεῖ νὰδημιουργήσει». Ἕνας λαὸς βαμπίρ, νυχτερίδα ποὺ πίνει αἷμα. (Ἄνθος Λυκαύγης, «Ἀπ’ ἐδῶ πέρασαν ἐκεῖνοι», «Κυπριακὸ ἀνθολόγιο γιὰ παιδιὰ τοῦ δημοτικοῦ», Λευκωσία 1994).
.             Καὶ ἡ Ἑλλάδα, ναὶ τὴν πατρίδα μας, τὴν μάνα μας τὴν ἀγαπᾶμε, ἀκόμη καὶ πεσμένη, μὰ ποτὲξεπεσμένη. «Ἀκόμα καὶ στὸ γέρμα σου/στὸ κατρακύλισμά σου/ τῆς Ἱστορίας εἶσαι τὸ Φῶς», θὰ γράψει ὁΠαλαμᾶς. Ἂς μὴν τοὺς φοβόμαστε τοὺς νέους Μπραΐμηδες καὶ Κιουταχῆδες. Οὐδέποτε πολέμησαν μὲὀργανωμένο κράτος, μὲ ἰσχυρὸ στρατό. Πάντοτε ἐπήλυδες, λεηλάτες καὶ πρόστυχοι βιαστὲς καὶ σφαγεῖς στάθηκαν στὴν μισοφέγγαρη, σκοτεινὴ ἱστορία τους. Καὶ ὁ παλιὸς Μπενίτο τὰ ἴδια ἔκανε καὶ ἔλεγε. Περιστοιχισμένος ἀπὸ γλοιώδεις αὐλοκόλακες, βαυκαλιζόταν μὲ μεγαλεῖα καὶ ἀναβιώσεις τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας. Ὀνειροφανταζόταν ὅτι εἶναι ὁ νέος Καίσαρας Αὔγουστος. Μεταφέρω κάτι.
.                 Ἡ ἰταλικὴ ἐφημερίδα « Il Tempo» στὶς 13 Ἰουλίου 1944, δημοσίευσε τὰ πρακτικὰ τῆς περίφημης σύσκεψης τοῦ Ἀνωτάτου Φασιστικοῦ Συμβουλίου ποὺ ἔγινε στὶς 15 Ὀκτωβρίου 1940, στὸ Παλάτσο Βενέτσια καὶ στὸὁποῖο καθορίστηκαν οἱ γενικὲς γραμμὲς τῆς εἰσβολῆς στὴν Ἑλλάδα. Μετέχουν: ὁ Μουσολίνι, ὁ Τσιάνο, γαμπρός του καὶ ΥΠΕΞ, ὁ Πράσκα, ὁ Σοντού, ὁ Μπαντόλιο, ὁ Ροάτα (ὅλοι στρατηγοὶ) καὶ ὁ Τζακομόνι, τοποτηρητὴς τοῦ καθεστῶτος στὴν Ἀλβανία. Ἀπὸ τὶς συζητήσεις διαφαίνεται ἡ κουφότητα, ἡ ἀλαζονεία, ἡἀσυνειδησία αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων. Μεταφέρω κάποιους διαλόγους:

«Μουσολίνι: Ποιά εἶναι ἡ κατάσταση τοῦ ἠθικοῦ τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ;

Τζακομόνι: Φαίνεται ὅτι εἶναι σὲ πολὺ χαμηλὸ ἐπίπεδο.

Τσιάνο: Παρουσιάζεται μία σαφής, διαίρεση μεταξύ τοῦ πληθυσμοῦ καὶ μίας ἡγετικῆς τάξεως πολιτικῶν καὶπλουτοκρατῶν. Ἡ τελευταία διατηρεῖ ζωντανὸ τὸ πνεῦμα τῆς ἀντιστάσεως καὶ τὴν ἀγγλοφιλία στὴ χώρα. Αὐτὴ εἶναι μία ἐλάχιστη τάξη ἀνθρώπων πολὺ πλουσίων, ἐνῶ ἡ ἄλλη (ὁ λαὸς) εἶναι ἀδιάφορη γιὰ ὅλα τὰσυμβαίνοντα, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς εἰσβολῆς μας….

Μουσολίνι: Ποιό εἶναι τὸ ἠθικὸ τῶν Ἑλλήνων στρατιωτῶν;

Πράσκα: Δὲν εἶναι ἄνθρωποι, ποὺ θὰ τοὺς ἄρεσε νὰ πολεμήσουν.

Μουσολίνι: Θὰ πρέπει νὰ δοῦμε πῶς θὰ παρουσιάσουμε τὰ προσχήματα γι’ αὐτὴν τὴν ἐπιχείρηση… νὰσκηνοθετήσουμε ἕνα ἐπεισόδιο.

Τζακομόνι: Ἐγὼ μπορῶ νὰ κάνω κάτι στὰ σύνορα, ὅπως ἐπεισόδια μεταξὺ κατοίκων τῆς Τσαμουριᾶς καὶ τῶν ἑλληνικῶν ἀρχῶν. (Ἐμφανέστατος ὁ ἀείδουλος καὶ προδοτικὸς ρόλων τῶν Τσάμηδων. Αὐτὸ πρέπει νὰπροβληθεῖ, γιὰ νὰ κατανοήσουν ὅλοι τὴν  ἀθλιότητα τῶν Ἀλβανῶν, ὅταν μιλοῦν γιὰ Τσαμουριές).

.              Ἔχω τὴ ἐντύπωση πὼς ὁ «Μπενίτο τῆς Ἄγκυρας» καὶ ὅλο αὐτὸ τὸ πολεμοχαρὲς σκουπιδαριὸ ποὺτὸν λιβανίζει παρόμοια συζητοῦν.
.               Τὴν συνέχεια τὴν γνωρίζουμε. Εἶμαι σίγουρος ὅτι τν μόνη γαλάζια πατρίδα πο θ δον οΤορκοι, θ εναι πάτος το Αγαίου, πο θ εναι κα τελευταία τους κατοικία. Ὁ δὲ νέος Μπενίτο, θὰἔχει μᾶλλον τὴν τύχη τοῦ αὐθεντικοῦ. Κρεμασμένος νάποδα π τος ταλούς, μ τν γλῶσσα νκρέμεται σν ψόφιο σκυλί…

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

, , ,

Σχολιάστε