Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Δημ. Νατσιός

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ καὶ ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑΣ ΑΠΟ ΚΙΝΕΖΟΥΣ (Δ. Νατσιός)

Μαθήματα λληνικν κα φιλοπατρίας π Κινέζους

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.               «Ὁ δάσκαλος ἦρθε. Ἔφεραν τὸ παιδάριο στὸ ἐντευκτήριο τῆς φυλακῆς. Μὲ τὰ χέρια σιδερωμένα. Ἀνάμεσα σὲ δύο δεσμοφύλακες: τὸν ἕνα Τοῦρκο, τὸν ἄλλο Ἄγγλο. Τοῦ ἔλυσαν τὰ χέρια. Ὁ δάσκαλος ἅπλωσε μπρός του τὰ χαρτιά, τοῦ ἔδωσε μολύβι νὰ γράψει, περίμενε, μὲ τὴν καρδιὰ γεμάτη λυγμούς, νὰ ξεμουδιάσουν τὰ χέρια τοῦ παιδιοῦ.  Τὸ παιδὶ πῆρε τὸ μολύβι ἔγραψε. Ἔτσι, ὅπως τότε. Ποὺ καθόταν ἥσυχα ἥσυχα στὸ θρανίο του κι ὁ ἥλιος ἔμπαινε πρόσχαρος ἀπὸ τὰ μεγάλα παράθυρα κι ἦταν ἄνοιξη καὶ τὰ χελιδόνια τιτίβιζαν καὶ τὰ δέντρα θροοῦσαν ἀπόξω. Ἔγραψε, τελείωσε. Ὁ δάσκαλος προχώρησε στὴν προφορικὴ ἐξέταση:
-Πρῶτα τὰ Νέα μας Ἑλληνικά, τοῦ εἶπε.
Τὸν ρώτησε:
-Ποιός εἶναι ὁ ποιητής, ποὺ πιὸ πολύ σοῦ ἀρέσει;
Ὁ νεανίσκος ἀποκρίθηκε:
-Ὁ Διονύσιος Σολωμός.
-Τί ἔγραψε ὁ Σολωμός;
-Τὸν «Ὕμνο εἰς τὴν Ἐλευθερίαν».
-Μήπως θυμᾶσαι καμιὰ στροφή;
-Μάλιστα!
Κι ὁ νεανίσκος ἄρχισε ν’ ἀπαγγέλλει μέσα στὴ φυλακή, ἀνάμεσα στοὺς δεσμοφύλακες, ποὺ ἐκπροσωποῦσαν τοὺς παλιοὺς καὶ τοὺς νέους τυράννους, μὲ καθάρια καὶ ἀποφασιστικὴ φωνή:
Ἀπ’ τὰ κόκκαλα βγαλμένη
τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά,
καὶ σὰν πρῶτα ἀνδρειωμένη…»
Ι. Μ.  Παναγιωτόπουλου, Ἡ Κύπρος, ἕνα ταξίδι
.               Τὸ παραπάνω κείμενο ὑπῆρχε στὰ παλιὰ βιβλία Ἱστορίας τῆς ϛ΄ Δημοτικοῦ, ὣς τὸ 2006. Στὰ καινούργια ἡ προοδομανὴς θρασύτητα τὸ λογόκρινε. Ἡ ἐθνομηδενιστικὴ διανόησις καὶ παρανόησις τὸ χαρακτήρισε προφανῶς «ἐθνοκεντρικό». Ἡ κατεστημένη ἀσυναρτησία τους αἰσθάνθηκε βαριὰ τραυματισμένη. «Σολωμός», «Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν», ἀπαράδεκτοι ἀναχρονισμοί, ποὺ καθηλώνουν τὴν ἐκπαιδευτικὴ διαδικασία καὶ δὲν προάγουν τὴν πολυπολιτισμικότητα. Τὸ εἶπε καὶ ὁ κ. Μητσοτάκης. «Χαίρομαι ὅταν πηγαίνω σὲ παρελάσεις καὶ βλέπω μία κοινωνία νὰ μετατρέπεται σὲ πολυπολιτισμική», ἀπαντώντας στὴ Βουλὴ σὲ κάποιες αἰτιάσεις «τοῦ Γιάνη, μὲ ἕνα νί». (ὀρθῶς προφέρουν κάποιοι τὸ ἀρχικὸ «Βήτα» τοῦ ἐπωνύμου του μὲ τὴν ἀγγλική του ἀπόδοση καὶ τὸν ἀποκαλοῦν Μπαρουφάκη. «Γκιάνις Μπαρουφάκης» εἶναι μία εὐπρεπὴς πολυπολιτισμικὴ ὀνοματοδοσία).
.               Τὸ παραπάνω κείμενο ὑπῆρχε στὰ παλιὰ βιβλία Ἱστορίας τῆς ϛ΄ Δημοτικοῦ, ὣς τὸ 2006. Στὰ καινούργια ἡ προοδομανὴς θρασύτητα τὸ λογόκρινε. Ἡ ἐθνομηδενιστικὴ διανόησις καὶ παρανόησις τὸ χαρακτήρισε προφανῶς «ἐθνοκεντρικό». Ἡ κατεστημένη ἀσυναρτησία τους αἰσθάνθηκε βαριὰ τραυματισμένη. «Σολωμός», «Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν», ἀπαράδεκτοι ἀναχρονισμοί, ποὺ καθηλώνουν τὴν ἐκπαιδευτικὴ διαδικασία καὶ δὲν προάγουν τὴν πολυπολιτισμικότητα. Τὸ εἶπε καὶ ὁ κ. Μητσοτάκης. «Χαίρομαι ὅταν πηγαίνω σὲ παρελάσεις καὶ βλέπω μία κοινωνία νὰ μετατρέπεται σὲ πολυπολιτισμική», ἀπαντώντας στὴ Βουλὴ σὲ κάποιες αἰτιάσεις «τοῦ Γιάνη, μὲ ἕνα νί». (ὀρθῶς προφέρουν κάποιοι τὸ ἀρχικὸ «Βήτα» τοῦ ἐπωνύμου του μὲ τὴν ἀγγλική του ἀπόδοση καὶ τὸν ἀποκαλοῦν Μπαρουφάκη. «Γκιάνις Μπαρουφάκης» εἶναι μία εὐπρεπὴς πολυπολιτισμικὴ ὀνοματοδοσία).
.               Βεβαίως ὁ κ. Μητσοτάκης, πρὶν ἀπ’ ὅλα, προέβη κι αὐτὸς στὴν γνωστή, κοινότοπη «ὁμολογία» πίστεως καὶ προσήλωσης στὰ ἰδανικὰ τῆς Νέας Τάξης: «Δὲν εἴμαστε ρατσιστὲς οὔτε ξενοφοβικοί». Ὅποιος μιλάει γιὰ «πρόσφυγες καὶ μετανάστες», δηλαδὴ τὴν εἰσβολὴ καὶ τὸν ἐποικισμὸ τῆς Πατρίδας ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ, ἐνώπιον κυρίως τῶν συστημικῶν καναλιῶν τῆς τηλοψίας, προτάσσει πάντοτε τὴν «ὁμολογία». «Οὔτε ἀπὸ ξενοφοβία οὔτε ἀπὸ ρατσισμὸ πάσχω». Μόνο ἔτσι θὰ τοῦ δοθεῖ χρόνος καὶ ἀνοχὴ ἀπὸ τὸν καιροφυλακτοῦντα δημοσιογράφο.  Ἄνευ ὁμολογίας καὶ ὑπακοῆς  θὰ χαρακτηριστεῖ μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες φασίστας.
.               Τὸ ἀστεῖο, τὸ ὀξύμωρο μὲ τὶς πολυπολιτισμικὲς στομφώδεις κενολογίες εἶναι ὅτι ἐνῶ διατυμπανίζουν οἱ ποικιλώνυμοι γνωμηγήτορες, ἰδίως στὸ ἐξωτερικό, τὴν ἀξία καὶ τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ- τὸν ἀρχαῖο, πρὸ Χριστοῦ πάντοτε- τὸ σχολεῖο τοὺς καλλιεργεῖ τὸ μίσος γιὰ τὸ παρελθόν, τὸ ἔνδοξο, τὸ ὁποῖο ταυτίζουν μὲ τὸν σκοταδισμό. Ἐκθειάζουμε τὸν Παρθενώνα καὶ τὸν Περικλῆ ἐνώπιον τῶν ὑψηλῶν ξένων προσκεκλημένων, ἀλλὰ ἀφαιροῦμε ἀπὸ τὰ βιβλία  Γλώσσας τῆς ϛ΄ Δημοτικοῦ τὸν ἐξαίσιο λόγο, τὴν ἐπιτάφιο δημηγορία τοῦ Περικλῆ, στὴν ὁποία ἐκθειάζεται ἡ δημοκρατία (Τὸ περίφημο «καὶ ὄνομα μὲν διὰ τὸ μὴ ἐς ὀλίγους ἀλλ’ εἰς πλείονας οἰκεῖν δημοκρατία κέκληται».  Τὸ πολίτευμά μας ὀνομάζεται δημοκρατία γιατί κυβερνοῦν οἱ πολλοὶ καὶ ὄχι οἱ λίγοι). Στὴν ἑλληνικὴ βουλὴ διθύραμβοι γιὰ τὴν πολυπολιτισμικότητα, τὴν μεγαθυμία μας στοὺς παράνομους μετανάστες καὶ καταδίκη ὅσων ὑπερασπίζονται τὰ τιμαλφῆ τοῦ πολιτισμοῦ μας, κόρδωμα ἀπὸ τὴν ἄλλη καὶ ὑποκριτικὲς ὑμνολογίες στὸ ἀρχαῖο ἀθάνατο πνεῦμα, ὅταν ὑποδεχόμαστε ἢ ἐπισκεπτόμαστε ξένες…. Αὐλές.  Οἱ ξένοι ἡγέτες βέβαια ποὺ δὲν κατανοοῦν τὴν ἀνιστορησία, τὴν ἡμιμάθεια, τὸν στενοκέφαλο «ἐπαρχιωτισμὸ» καὶ τὴν μικροπρέπεια τῶν Ἑλλήνων πολιτικῶν, δὲν ἔχουν πρόβλημα νὰ ἐξυμνήσουν τὸν ἀρχαῖο πολιτισμό. «Ἡ Ἑλλάδα ἀποτελεῖ γενέτειρα τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ», ἀνέφερε ὁ Κινέζος πρόεδρος στὴν πρόσφατη ἐπίσκεψή του στὴν πατρίδα μας καὶ ἔκανε εἰδικὴ ἀναφορὰ στὰ Ὁμηρικὰ Ἔπη, στοὺς μύθους τοῦ Αἰσώπου, στὸν Ἡρόδοτο καὶ στὸν Θαλὴ τὸν Μιλήσιο. Ἐνῶ παρέπεμψε στὴν περίφημη φράση τοῦ Ἠρακλείτου «τὰ πάντα ῥεῖ».  Τὰ πάντα ρέουν καὶ καταρρέουν καλύτερα. Θὰ τολμοῦσε ποτὲ ἕνας πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδας νὰ ἐπαναλάβει τὰ λόγια του Κινέζου προέδρου; Καὶ δὲν μιλῶ τοῦ πνευματικοῦ διαμετρήματος ἑνὸς Ἀλέξη Τσίπρα ποὺ θέτει τὰ γενέθλια τοῦ κράτους μας στὴν ἵδρυση τοῦ ΕΑΜ καὶ στὴν ἐθνοσωτήριο δράση, ὄχι κάποιου Κολοκοτρώνη ἢ Παύλου Μελᾶ, ἀλλὰ τοῦ Θανάση Κλάρα. Ὄχι, στὴν περίπτωση αὐτὴ ἡ ἱστορία σηκώνει τὰ χέρια, τουτέστιν παραιτεῖται. Οὔτε γιὰ τὴν περίπτωση ΓΑΠ, ποὺ τονίζει τὴν λέξη «πισίνα» στὴν γενικὴ πληθυντικοῦ, στὴν λήγουσα «τῶν πισινῶν», τότε ποὺ ὑποσχόταν φορολογίες τῶν πισίνων, ποὺ ἀπολαμβάνουν οἱ πάμπλουτοι… πισινοί. (Λέμε ἡ πισίνα τῶν πισίνων καὶ ὁ πισινὸς τῶν πισινῶν. Καὶ ὅμως μὲ τέτοια καλλιέργεια, κάθεται ἀκόμη στὰ ἕδρανα…). Ὄχι, στὴν περίπτωση αὐτὴ ἡ ἱστορία κλαίει καὶ ὀδύρεται γοερῶς. Ἀναφέρομαι σ’ αὐτοὺς ποὺ εἶναι «μὴ ἀριστεροὶ» στὰ χαρτιά.  (Τί νὰ γράψω;  Δεξιοὶ καὶ πατριῶτες.  Ἀστεῖα πράγματα).
.               Θὰ μποροῦσε ὁ κ.  Μητσοτάκης νὰ μιλήσει ὅπως ὁ Κινέζος πρόεδρος; Νὰ ἐπιστρατεύσει, νὰ παραπέμψει σὲ ἀρχαίους συγγραφεῖς;  Ὄχι. Αὐτὰ «μυρίζουν» ἐθνικισμό. Θὰ μποροῦσε, τώρα σκέφτομαι ἁπλοϊκά, νὰ πεῖ ἕνας Ἕλληνας πρωθυπουργὸς κάτι τέτοιο:
“Ἔρχονται Χριστούγεννα ἢ Πάσχα. Γιορτάζουμε τὴν Γέννηση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, γιορτάζουμε τὴν Ἀνάστασή του. Ἐλπίζουμε μὲ τὴν βοήθειά Του νὰ διαβοῦμε τὴν φοβερὴ κρίση ποὺ μαστίζει τὴν χώρα καὶ νὰ κάνει τὸν σταυρό του». Θὰ φιλοτιμοῦνταν πολὺ κόσμος σὲ μετάνοια καὶ … μετάνοιες.
.               Ἄκουσα ἀπὸ στόμα Ἐπισκόπου -«οὐ ψεύδεται»- ποὺ διακονεῖ Μητρόπολη ἐδῶ, στὴν Μακεδονία. Ἦταν προσκεκλημένος στὴν Γεωργία, στὴν Τιφλίδα. Σὲ ναὸ ποὺ λειτουργοῦσε ὁ σπουδαῖος Πατριάρχης Γεωργίας Ἠλίας Β΄. (Βαπτίζει ἀπὸ τὸ 2008 ἀπὸ τὸ τρίτο καὶ πάνω, ὁ ἴδιος τὰ παιδιὰ τῶν Γεωργιανῶν. Ὣς σήμερα ἔχει γίνει νονὸς σὲ 39.242 παιδιά. Τὰ ἀκούει αὐτὰ ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἑλλάδος; Μᾶς ἔβαλε πάλι στὰ σχολεῖα νὰ ὑπερασπιζόμαστε τὴν Ἐκκλησία… Οὐδέποτε στήριξε μὲ σθένος τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς ποὺ μάχονται μὲ νύχια καὶ δόντια στὰ σχολεῖα νὰ κρατήσουν ὄρθιες τὶς σημαῖες τοῦ Γένους. Ἱερὲς μουρμοῦρες καὶ ἀνούσια εὐχολόγια σὰν αὐτὰ ποὺ ἀκοῦς στὰ γενέθλια πολιτικάντηδων). Κάποια στιγμὴ ἐμφανίστηκε στὸ Ἅγιον Βῆμα σχετικὰ νεαρὸς ἄνδρας. Κατευθύνθηκε στὸν «θρόνο» τοῦ πατριάρχη, τὸν χαιρέτησε εὐσεβεστάτως, φιλώντας του τὸ χέρι καὶ κάθισε παρὰ τοὺς πόδας του ἀκούγοντας μὲ περισσὴ εὐλάβεια τὶς νουθεσίες. Ἦταν ὁ ἴδιος ὁ πρωθυπουργὸς τῆς χώρας.  Αὐτὰ ἐκεῖ, ἐδῶ σπάνια θὰ δεῖς χειροφίλημα. Οἱ περισσότεροι σείουν τὴν κεφαλή τους ὡσάν… Κινέζοι.  Ἐκκλησιάζονται (;) μόνο στὶς ἐπίσημες γιορτές, ὅπου εἶναι ἀναγκαστικὴ ἡ παρουσία τους, προσέρχονται λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν δοξολογία καὶ «τὸ ρίχνουν» κατὰ τὸ κοινῶς λεγόμενο, σὲ χαιρετοῦρες καὶ λιανοκουβεντοῦλες μὲ τὶς … συγχοροστατοῦσες ἀρχὲς καὶ ἐξουσίες τοῦ τόπου.
.               Παρέθεσα προλογικὰ τὸ κείμενο τοῦ Ι. Μ Παναγιωτόπουλου γιὰ ἕναν καὶ μόνο λόγο. Ὅσο διώκεται ἡ ταυτότητά μας, ἰδίως στὸ σχολεῖο, προκοπὴ δὲν θὰ δοῦμε. Ὅσο ἐξοβελίζονται κείμενα ποὺ ὑμνοῦν τὸν «Ὕμνον εἰς τὴν ἐλευθερίαν» δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ ἀποκτήσουμε ἀληθινὴ ἐλευθερία. Καὶ αὐτὸ ἀντικατοπτρίζεται στὸ ἐπίπεδο τῶν πολιτικῶν μας. Ὣς πότε θὰ κυβερνοῦν ἄνθρωποι ποὺ δὲν σέβονται τὰ ὅσια καὶ τὰ ἱερά μας; Ὣς πότε θὰ εἴμαστε σκλαβωμένοι στὴν χειρότεροι σκλαβιὰ  ποὺ ζεῖ ὁ Ἕλληνας. Τὴν σκλαβιὰ τῆς ἀνικανότητας καὶ προδοσίας ἀπὸ τοὺς προσκυνημένους;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

«ΤΑ ΚΡAΤΗ ΔΕΝ EΧΟΥΝ ΦIΛΟΥΣ, EΧΟΥΝ ΜOΝΟ ΣΥΜΦEΡΟΝΤΑ» (Δ. Νατσιός)

«Τ κράτη δν χουν φίλους, χουν μόνο συμφέροντα»

Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος- Κιλκίς

«Τὸ σῶφρον τοῦ ἀνάνδρου πρόσχημά ἐστι». Ἡ σύνεση εἶναι ἡ δικαιολογία τοῦ δειλοῦ (Θουκυδίδης)

.                   1923. 14  Μαΐου. Ο  Νικόλαος Πλαστήρας, «ὁ Μαῦρος Καβαλάρης», ὁ θρυλικὸς στὴ Μικρὰ Ἀσία διοικητὴς τοῦ 5/42  συντάγματος Εὐζώνων τοῦ «Σεϊτὰν Ἀσκέρ», ἐκφωνεῖ λόγο, στὴν Ἀθήνα στοὺς ἀποδεκατισμένους καὶ ἐσκοτισμένους στρατιῶτες του. Ἡ δύσμοιρος πατρίδα σηκώνει αἱματοκυλισμένη τὸν σταυρὸ τῆς καταστροφῆς. Ἑκατομμύρια πρόσφυγες, ὅσοι γλίτωσαν τὸ μαχαίρι ἀπὸ τὶς ὀρδὲς τοῦ αἱμοσταγοῦς Κεμάλ, κρύβοντας κάτω ἀπὸ τὰ κουρέλια τους τὰ εἰκονίσματα ἀπὸ τὰ ὑποστατικά τους στὴν «Αἰολικὴ γῆ», ἔρχονται στὴν πατρίδα  γεμάτοι πληγές.  Πληγὲς ποὺ ποτὲ δὲν ἐπουλώθηκαν…
.                   Τὸ κράτος διαλυμένο. Ὁ πολιτικὸς κόσμος καὶ ὑπόκοσμος, ὅσοι δὲν τουφεκίστηκαν στὸ Γουδὶ – τί ὡραῖο ἐπεισόδιο τῆς ἱστορίας μας – ἔχουν ἐξαφανιστεῖ. «Τὸ Γένος εὑρίσκεται εἰς τὸν Ἅδην», κατὰ τὴν ἔκφραση τοῦ ἐθνοϊερομάρτυρος Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσοστόμου, τὸν ὁποῖο κομμάτιασαν οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Ἰσλάμ. Ἀλύγιστος, ὁ μπαρουτοκαπνισμένος «Ἀρχηγός», στέκει ὄρθιος. Δὲν δείχνει φόβο καὶ ἡττοπάθεια. Δὲν συμβουλεύει σύνεση καὶ αὐτοσυγκράτηση οὔτε καταφεύγει σὲ διεθνῆ… καφενεῖα ἢ κηφηνεῖα, ὅπως θὰ ἔγραφε ὁ μακαρίτης πιὰ σπουδαῖος Σ. Καργάκος, τύπου ΟΗΕ, Ε.Ε., Δικαστήριο Χάγης καὶ λοιπὲς συνάξεις χασομέρηδων τῆς οἰκουμένης. Ὄχι.  Εἶναι πολεμιστής, φόβος καὶ τρόμος τῶν μωχαμετάνων, Ἕλληνας πραγματικός.
.                   Λέει τῶν στρατιωτῶν του: «Καὶ ὅμως, θὰ πολεμήσω σὰν ἔλθει ἡ ὥρα, καὶ θὰ πολεμήσετε καὶ σεῖς, γιατί τὸ θέλει ἡ πατρίδα. Σᾶς εἶπαν λαοπλάνοι νὰ τοὺς ψηφίσετε γιὰ νὰ σᾶς ἀποστρατεύσουν· καὶ σᾶς ὁδήγησαν στὸν αἱματηρότερο πόλεμο ποὺ κάνατε ποτὲ καὶ σᾶς μουντζούρωσαν τὸ μέτωπο καί σᾶς καὶ τῆς Ἑλλάδας ὅλης. Ἐγὼ δὲν σᾶς ὑπόσχομαι ἀποστράτευση· ἐγὼ σᾶς λέγω πὼς μπορεῖ νὰ ξαναπολεμήσετε. Οὔτε θὰ σᾶς ρωτήσω ἂν θέλετε νὰ πολεμήσετε, παρὰ θὰ σᾶς πάγω, σὰν ἔλθει ἡ ὥρα καὶ μὲ τὴν βία ἀκόμα, στὴ φωτιά. Τὴν  Ἑλλάδα ἀπὸ τὸ αὐτὶ θὰ τὴν ἁρπάξουμε καὶ θὰ τὴν σώσουμε, θέλει δὲν θέλει. Καὶ θὰ τὴν σώσετε ἐσεῖς καὶ θὰ πολεμήσετε καλά, ὅταν εἶναι ἀνάγκη καὶ τὸ θέλει ἡ Πατρίδα». (Χρ. Γιανναρᾶ,  Ἀλφαβητάρι τοῦ Νεοέλληνα, σελ. 104, ἐκδ. «Πατάκης»).
.                   Αὐτὰ τῷ καιρῷ ἐκείνῳ.  Ἐν μέσῳ ὀλέθρου καὶ ἀποσύνθεσης, ἀκούγεται ὁ γαλανόλευκος λόγος, ἡ παλληκαρίσια φωνὴ τοῦ ἀληθινοῦ ἡγέτη. «Στῶμεν καλῶς», θὰ πολεμήσουμε γιὰ τὴν Πατρίδα. Ἀπὸ τὸ αὐτὶ θὰ τὴν ἁρπάξουμε, στὴν ἀγκαλιὰ θὰ τὴν πάρουμε, ἀλλὰ θὰ τὴ σώσουμε, θέλει δὲν θέλει….
.               Τῷ καιρῶ ἐτούτῳ, τῶν λαοπλάνων ἐθνομηδενιστῶν τῆς ἀψόγου στάσεως, ἀκούγονται οἱ ψοφοδεεῖς μουρμοῦρες τῶν γονατισμένων.  «Διεθνὲς δίκαιο». «Ἔχουμε ἰσχυροὺς συμμάχους».  «Συνεκμετάλλευση», «νὰ πᾶμε στὴν Χάγη».  «Εἴμαστε προβλέψιμος σύμμαχος». (Κάποιος νὰ ἐξηγήσει στὸν κ. Μητσοτάκη τί σημαίνει προβλέψιμος. Ἡ λέξη γιὰ σχέσεις κρατῶν εἶναι κακόσημος καὶ ἐκλαμβάνεται ὡς βεβαίωση ὑποτέλειας καὶ ὑπακοῆς. Αὐτὰ ἄκουγε ἀπὸ μικρός, αὐτὰ ἐφαρμόζει τώρα ποὺ ἔγινε ὅ,τι ἔγινε. Τὰ ἴδια δὲν λέει καὶ ἡ “σκιώδης” ἀδελφή του; Εἶναι οἰκογενειακὴ παράδοσις σ᾽αὐτὸ τὸ σόι ἡ ξενοδουλεία.
.                   Τὰ ὀψώνια τῆς… προδοσίας τῆς Μακεδονίας ἀπὸ τὴν μαγαρισιὰ ποὺ κυβέρνησε, ζοῦμε. Εἰσέπραττε συγχαρητήρια ἀπὸ τοὺς «Συμμάχους» μας ὁ ἀγραβάτωτος νεοσταλινιστής, κορδωνόταν γιὰ τὸ «ἱστορικό του ἐπίτευγμα» καὶ ἀγνοοῦσε ὅτι ἔσκαβε τὸν τάφο τῆς Πατρίδας. Οἱ Τοῦρκοι πανηγύριζαν, ὅταν ὑπέγραφε ὁ Ἐφιάλτης Κοτζιᾶς στὶς Πρέσπες, ἀλλά… τί νὰ πεῖς καὶ τί νὰ γράψεις. «Ὅ τε τοὺς πολεμίους εὐεργετῶν, προδότης» αὐτό, τὸ λεχθὲν ὑπὸ τοῦ Μ. Φωτίου, ἀρκεῖ.
.                   Ἡ πατρίδα πιὰ ἀπροκάλυπτα, μόνο τὸ τελεσίγραφο τύπου Γκράτσι στὸν Ἰωάννη Μεταξᾶ λείπει, ἀπειλεῖται ἀπὸ τὸ ἀπέναντι λυσσασμένο ἰσλαμικὸ σκυλί, μὲ πόλεμο. Πλαστήρα, νὰ διαλαλήσει ὅτι θὰ τὸ πολεμήσουμε καὶ θὰ τὸ στείλουμε στὸ κλουβί του,  τώρα δὲν ἔχουμε. «Στὸν τόπο ποὺ κρεμοῦσαν οἱ καπεταναῖοι τ’ ἅρματα, κρεμοῦν οἱ γύφτοι τὰ νταούλια». Ψελλίζουν τὴν φράση, τυμπανιαίας ἀποφορᾶς, φράση ποὺ νομίζουν οἱ ἀφελεῖς ὅτι ἐνθαρρύνει, ἐνῶ μεγεθύνει τὴν δειλανδρία τους: «Δὲν εἴμαστε μόνοι». Μάλιστα. Δηλαδή, ἂν μᾶς ἐπιτεθοῦν οἱ ἀγαρηνοὶ Τοῦρκοι, ἂν χτυπήσουν τὸ Καστελόριζο, θὰ σπεύσουν γαλλικὲς φρεγάτες, ὀλλανδικὰ μαχητικὰ καὶ γερμανικὰ ὑποβρύχια νὰ μᾶς ὑπερασπιστοῦν;  Ἰσχύει αὐτό;  Εἰπώθηκε ἀπό τοὺς… ἑταίρους μας;  Ἀστεῖα πράγματα. Τί εἴδους στήριξη θὰ μᾶς προσφέρουν;  Πότε μᾶς βοήθησαν Φράγκοι;  Στὴν Κύπρο;  Στὸ θέμα τῶν Σκοπίων;  Καὶ γιατί νὰ ἐναντιωθοῦν στὸν κρανιοκενὴ πελάτη τους, τὸν ἄπληστο Τοῦρκο, ὅταν γνωρίζουν ὅτι οἱ ἑλληνόφωνες ὑποτελεῖς κυβερνήσεις θὰ ὑποχωρήσουν; Ὣς πότε ὁ ἐμπαιγμός, ἡ ἀπάτη καὶ ἡ προδοσία αὐτοῦ τοῦ εὐκολόπιστου λαοῦ;  Ὣς πότε θὰ μιλοῦν σὰν νὰ ἀπευθύνονται σὲ περίπου ἠλίθιους;
.                   Οἱ Σύμμαχοί μας γνωρίζουν τοὺς Τούρκους «ὡς ὁμολογουμένως βαρβάρους ἄξιους νὰ κατέχουν τὴν θέσιν τῶν δημίων της ἀνθρωπότητος καὶ μνημονευομένους ἐν τὴ ἱστορία μόνον διὰ τὰς αὐτῶν ἀνηκούστους ὠμότητας καὶ βανδαλικὰς ἀπανθρωπίας», ὅπως διαβάζουμε σὲ παλιὸ ἱστορικὸ βιβλίο.  Μά, ἀκριβῶς ἔτσι τοὺς θέλουν.  Φιλοπόλεμα ἁρπακτικά.  Ἀγοράζει  ὅπλα ἡ φιλειρηνικὴ Αὐστρία ἢ ὁ Καναδᾶς ἢ ἡ Νορβηγία, Δανία;  Ὄχι.  Ποιοί εἶναι οἱ ἰδανικοὶ πελάτες;  Πρῶτα τὰ κράτη-δήμιοι  καὶ δεύτερον ὅσα ἀτυχῶς συνορεύουν μὲ αὐτά. Οἱ ὕαινες ὀσμίζονται τὸ αἷμα καὶ τά ….ψοφίμια καὶ ὁ νοῶν νοείτω.  Καὶ ἀκριβῶς ἔτσι θέλουν καὶ τὴν ἑλληνόφωνη ἡγεσία μας.  Ξενόδουλη, διχασμένη, ὑπάκουη, ἀμόρφωτη, διεφθαρμένη, ἄθυρμα καὶ παίγνιο στὰ χέρια τους, χωρὶς ἐθνικὴ φιλοτιμία, χωρὶς φιλοπατρία, ἄθεη, μ’ ἕναν λόγο καντιποτένιες μετριότητες, ἱκανὲς γιὰ κάθε ἀθλιότητα καὶ προδοσία.
.                   Ἰδανικὸ περιβάλλον γιὰ τὶς βρωμοδουλειὲς τῶν «Συμμάχων» μας, ποὺ κατὰ τὰ ἄλλα δὲν θὰ μᾶς ἀφήσουν μόνους. Ἀπὸ τὴν μία ἕνας ἀφιονισμένος Τοῦρκος πρόεδρος ποὺ ἀπειλεῖ καὶ ἕνας … τετρομαγμένος Ἕλληνας Πρωθυπουργός, ποὺ ἐκλιπαρεῖ. Αὐτὴ εἶναι ἡ στυγνὴ ἀλήθεια. Ὣς πότε θὰ πιστεύουμε στὸ παραμύθι τοῦ φιλελληνισμοῦ; Δν πάρχουν οτε πρξαν ποτ φιλελληνικς κυβερνήσεις φιλέλληνες πολιτικοί.  Ο φιλελληνικο λόγοι εναι σανς κα χυρο πο ποκρύπτουν συμφέροντα κα σκοπιμότητες. Εἶναι πάντοτε δόλιοι καὶ παγιδευτικοί.  Ὅπως ἔλεγε ὁ Ντὲ Γκὼλ «τὰ κράτη δὲν ἔχουν φίλους, ἔχουν μόνο συμφέροντα».  Καὶ αὐτὰ τὰ συμφέροντα, ποὺ καθορίζουν τὶς σχέσεις τῶν ἐθνῶν,  ἀλλάζουν ἀδιάκοπα.  Οἱ μύθοι περὶ φιλελληνισμοῦ, ἔγραφε ὁ Κ.  Σακελλαρόπουλος, στὸ ἀποκαλυπτικό του βιβλίο «Ἡ σκιὰ τῆς Δύσεως» (Ἀθήνα, 1954, σελ. 333), «ὑπῆρξαν ἀνέκαθεν πηγαὶ πλανῶν καὶ ἀφορμαὶ πικρῶν καὶ ἀπογοητεύσεων.  Δὲν εἶναι καιρὸς νὰ κατανοηθεῖ ἀπὸ κάθε Ἕλληνα ὅτι πολιτικὸς φιλελληνισμός, ὑπὸ τὴν ἔννοιαν ποὺ ἀρεσκόμεθα νὰ τοῦ δίδομεν, δὲν ὑπῆρξε ποτὲ οὔτε θὰ ὑπάρξει;  Ὅτι ἡ πολιτικὴ ὅλων τῶν Δυνάμεων, ἰδίως τῶν Μεγάλων, ἦτο καὶ θὰ εἶναι εἰς ὅλας τὰς ἐποχὰς ὠμότατα ρεαλιστική;».

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΜΑΓΑΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ ΤΟΥΡΚΟΣΕΙΡΕΣ; (Δ. Νατσιός)

ς πότε θ μαγαρίζουν τ σπίτια μας τουρκοσειρές;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.               «Δὲν τοῦ πάει Τοῦρκος τούτου τοῦ τόπου, ρὲ παιδιά, πῶς νὰ τὸ κάνουμε», ἔλεγε ὁ ποιητὴς Κώστας Μόντης, βλέποντας, μὲ νοτισμένα μάτια, τὴν πανωραία Ἀμμόχωστο, τὸν γενέθλιο τόπο του. Γιατί; διότι «ἀπὸ ἐκεῖ πέρασε ἕνας ἄλλος λαὸς ποὺ γέμισε πληγὲς τὸ χῶμα. Βρῆκε ἐκκλησιὲς καὶ τὶς χάλασε. Βρῆκε λιακωτὰ καὶ τὰ κούρσεψε. Βρῆκε τὰ βήματα ἑνὸς πολιτισμοῦ καὶ θέλει νὰ τὰ παραγράψει. Καὶ χαλᾶ. Γιατί δὲν μπορεῖ νὰ κτίσει. Καὶ ἱεροσυλεῖ. Γιατί δὲν μπορεῖ νὰ σεβαστεῖ. Καὶ καταστρέφει. Γιατί δὲν μπορεῖ νὰ δημιουργήσει». («Ἀπ’ ἐδῶ πέρασαν ἐκεῖνοι», Ἄνθος Λυκαύγης. Κυπριακὸ Ἀνθολόγιο Ε-ϛ´, Λευκωσία 1994, σελ. 195).
.              Ἔτσι μιλοῦν καὶ γράφουν ὅσοι ἀγαποῦν τὴν πατρίδα καὶ δὲν ξεχνοῦν (ἄλλο πράγμα ἂν συγχωροῦν) τὶς ἀδικίες, τὶς λεηλασίες, τὶς σφαγὲς στὶς ὁποῖες μᾶς καταδίκασε ἡ συμβίωση μὲ τὸ ἐξ ἀνατολῶν θηρίο. Ἀλλὰ τώρα ποὺ καταντήσαμε «ἀνεμοδοῦρες, μηχανὲς διαφταρμένες», ὡς θὰ ἔλεγε ὁ τίμιος Μακρυγιάννης, ἔχουμε τὴν Τουρκιὰ στὰ σπίτια μας, στὶς σάλες μας. Καθημερινοὶ μουσαφιραῖοι, φίλοι καρδιακοί, οἱ γλυκανάλατες, σαχλὲς τουρκοσαπουνόπερες. Οἱ Γενοκτόνοι τοῦ λαοῦ μας, οἱ ἐγκληματίες, οἱ δολοφόνοι τοῦ Ἰσαάκ, τοῦ Σολωμοῦ, τοῦ Ἡλιάκη, τῶν τριῶν ἡρώων τῶν Ὑμίων, οἱ χειροκροτητὲς τοῦ αἱμοσταγῆ Ἐρντογάν, δόξῃ καὶ τιμῇ, μπῆκαν στὰ σπίτια μας. Χάθηκε ἡ ἀγάπη στὴν πατρίδα. Φτώχυνε τὸ κράτος, τὸ καταλήστευσαν οἱ κοπροπολιτικάντηδες, ἀλλὰ ἡ ἀηδία, ἡ ἀπόρριψη ἐπεκτείνεται. Δὲν περιορίζεται στοὺς Γραικύλους τῆς σήμερον, ἀλλὰ «ἐπιπολαίως» ἁπλώνεται στὸ χθές, σ’ αὐτοὺς ποὺ ἐς ἀεὶ τοὺς χρωστᾶμε στοὺς νεκρούς. («Ἑλλάδα εἶσαι γεννημένη ἀπὸ τοὺς πεθαμένους», κανοναρχεῖ ὁ ποιητὴς Τάσος Λειβαδίτης). Οἱ ἀνίκανοί της σήμερον, δὲν εἶναι ἡ πατρίδα. Αὐτοὶ εἶναι τὸ ὄνειδός της. «Στῶμεν καλῶς». Ἡ πατρίδα πέφτει, ἀλλὰ ποτὲ δὲν ξεπέφτει, δὲν χάνεται στὰ τάρταρα τῆς οἰκονομικῆς φρίκης, μονάχα ξαποσταίνει. Διασώζει ὁ Γιάννης Βλαχογιάννης στὰ «Διηγήματά» του ἕνα φωτεινὸ συμβὰν στὸ ὁποῖο πρωταγωνιστεῖ ἐκεῖνος ὁ «μεταξένιος» ἄνθρωπος, ὁ ἥρωας Κωνσταντὴς Κανάρης.
.               Μετὰ τὴν ἀποτυχία νὰ πυρπολήσει στὴν Ἀλεξάνδρεια τὸν αἰγυπτιακὸ στόλο (Ὡραία ἡ ἱστορία. Τοῦρκοι,  Μπραΐμηδες τῆς Λιβύης , Ἐρντογάνηδες καὶ λοιπὰ Μεμέτια, τὰ ταγκαλάκια, ξανασμίγουν σήμερα, γιὰ νὰ πνίξουν τὸν Ἑλληνισμό. Μόνο ποὺ τώρα λείπουν οἱ Κολοκοτρωναῖοι, πού, κατὰ τὸν Ἐλύτη, ἦταν ἱκανοὶ νὰ ἀποβάλουν τὴν «τόσων αἰώνων δουλεία, μὲ σκέτο σαπουνόνερο»), ἐπιστρέφει, λοιπόν, μὲ τοὺς ναῦτες του, ὅλοι τους σὲ κακὴ κατάσταση, δίχως ψωμὶ καὶ νερό. Ἐμφανίζεται τότε, ἕνα αὐστριακὸ ἐμπορικὸ πλοῖο. Σαλτάρουν οἱ Ἕλληνες στὸ καράβι, πιάνει ὁ Κανάρης τὸν πλοίαρχο. «Τί θέλετε;» ρωτάει ἔντρομος ὁ καπετάνιος. «Ψωμί, νερὸ καὶ ὅ,τι ἄλλο ἔχει τὸ καράβι, γιατί πεθαίνουμε ἀπὸ τὴν πείνα», ἀπαντάει ὁ Κανάρης. Ὁ αὐστριακὸς προστάζει καὶ κατεβαίνουν οἱ ζαϊρέδες στὴν βάρκα τοῦ μπουρλοτιέρη. Τοῦ λέει ὁ Κανάρης: «Δὲν ἔχω χρήματα νὰ σὲ πληρώσω τώρα. Γράψε σ’ ἕνα χαρτὶ πόσο ἀξίζουν καὶ φέρε τὸ νὰ τὸ ὑπογράψω». «Δὲν κάνουν τίποτα», ἀποκρίνεται ὁ ξένος.
.               «Φέρε τὸ χαρτὶ καὶ γράψε δύο χιλιάδες γρόσια», εἶπε  τσατισμένος ὁ Κανάρης. Καὶ ἀφοῦ ὑπέγραψε: «Ἀλλὰ ἐσεῖς δὲν ἔχετε ἔθνος», ἀπαντᾶ ὁ καντιποτένιος, τὸ κοπέλι τῆς “Ἱερᾶς Συμμαχίας”. Καπνίζουν τὰ μάτια του, ἀστράφτει καὶ βροντᾶ ὁ Κανάρης. «Ἂν δὲν ἔχουμε ἔθνος, θὰ κάνουμε». (Τὸν βρῆκε καὶ τὸν πλήρωσε ὅταν γίναμε κράτος καὶ ὁ ἴδιος ὑπουργὸς καὶ πρωθυπουργός). Ἔθνος ὑπῆρχε, ἡ ἔννοια τῆς πατρίδος, ὡς μνήμη ζωήρρυτος καὶ ἀειθαλὴς ζοῦσε – «ἐμᾶς ὁ αὐτοκράτοράς μας, ὁ Παλαιολόγος, ἐσκοτώθη εἰς τὰ τείχη γιὰ νὰ τὴν παραδώσει τὴν Πόλη» ἔλεγε ὁ Κολοκοτρώνης στὸν καπετὰν Ἄμιλτον – κράτος δὲν ὑπῆρχε. Καὶ ὅταν ἔγινε, ἔγινε, ἀφοῦ «ἔφαγαν» τὸν μεγάλο Κυβερνήτη, τὸ ψευτορωμαϊκό, αὐτὸ ποὺ σήμερα μᾶς ὑποτάσσει στὴν ἀκάθαρτη φράγκικη καλύπτραν. («Καὶ λευτερωθήκαμεν ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ σκλαβωθήκαμε εἰς ἀνθρώπους κακορίζικους ὅπου ἦταν ἡ ἀκαθαρσία τῆς Εὐρώπης», λέει ὁ στρατηγός). Ἐκεῖνοι οἱ ἄνθρωποι, οἱ ἠρωϊκοὶ ραγιάδες, ποὺ τοὺς «τηγάνιζε» καθημερινὰ ὁ ἀντίχριστος Τοῦρκος, εἶχαν τὴν πατρίδα φυλαχτὸ σὰν τὸ Τίμιο Ξύλο. Ἔμεινε ὁ Μακρυγιάννης ἀπὸ χρήματα κάποτε. Τοῦ λέει «ὁ φίλος του» (ἔτσι τὸν ὀνομάζει) Γρόπιος, πρόξενος τῆς Ἀούστριας. «Εἶναι ἕνας Ἄγγλος, ὁ Γκόρδον, βάνει τὰ μέσα τοῦ πολέμου, ὅσα χρήματα χρειαστοῦν. Τοῦ παραχωρεῖς τὴν θέση σου;». Στοχεύει στὴ ρίζα, ὁ Γρόπιος, στὴν ἔμφυτη φιλοπρωτία καὶ φιλαρχία τοῦ Ἕλληνα τῆς ἐποχῆς, καί, πολὺ περισσότερο, στοὺς ἀδούλωτους, ἀπροσκύνητους, λεύτερους καπεταναίους τοῦ ’21.
.               Ὁ Μακρυγιάννης ὅμως, σὰν τὸν δίκαιο Ἀριστείδη λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν ναυμαχία τῆς Σαλαμίνας, λέει τοῦτα τὰ ἀθάνατα λόγια, ποὺ τὰ βρίσκω ἀπ’ τὰ ὀμορφότερα καὶ συγκινητικότερα, ποὺ ἀκούστηκαν ἀπὸ Ρωμηούς, τοῦ Γένους οἱ ἐπιφανεῖς. «Σύρε πές του, ὅποιος εἶναι αὐτὸς ὁπού θὰ βάλη τὰ χρήματα, ὄχι ἀρχηγὸν τὸν κάνω καμπούλι (=δέχομαι), διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος μου, ἀλλὰ ὅπου κατουράγει νὰ μοῦ δίνει νὰ πίνω ἐγὼ τὸ κάτρο· τὸ κάνω αὐτὸ καὶ τοῦ τὸ δίνω ἐνγράφως». «Διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος» πίνει καὶ τὸ «κάτουρον» τοῦ Φράγκου ὁ στρατηγός, διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος ἄφησε ὁ Παῦλος Μελὰς τὴν σύγχρονη Βαβυλώνα τῆς ἠδονοθηρίας, τῆς πλουτοκρατίας καὶ τῆς ἀσωτίας καὶ ἀνέβηκε «εἰς Μακεδονίαν» γιὰ νὰ βρεῖ γαλήνη ἀβασίλευτη, γιατί «ἐκεῖνο ποὺ μετρᾶ εἶναι πὼς ὅταν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ λὲν Ἑλλάδα ἐννοοῦν τάφο. Λόγος ἐθνικὸς γι’ αὐτοὺς εἶναι νὰ μιλᾶς μέσα ἀπὸ τὸ μνῆμα». Ἀπ’ τὰ μνήματα, ἀπ’ τὰ λευκασμένα κόκκαλα, ἐξ ἄλλου, βγαίνει ἡ λευτεριά. Εἶναι ἡ πατρίδα, θυσία καὶ «ἔντιμος πενία» (Λέει ὀΠαπαδιαμάντης. Πενία, ὄχι φτώχεια. Πενία σημαίνει ἐγκράτεια καὶ ὀλιγοδεϊα, βίος ὀρθόδοξος). Καί …«φίλει τὴν πατρίδα καν ἄδικος ἡ» (Πλάτων) τὴν ἀγαπᾶς καὶ ἂν εἶναι ἄδικη, δηλαδή, ἂν ἔγινε καὶ πάλι «Ψωροκώσταινα».
.                Τὴν μάνα μας τὴν ἀγαπᾶμε, τὴν σεβόμαστε καὶ τῆς κλείνουμε τὰ μάτια, δὲν τὴν φτύνουμε, ὅταν χάσει τὴν δύναμή της. Αὐτὴ εἶναι ἡ πατρίδα. Χαμένα κορμιὰ καὶ λακέδες ποὺ ἅρπαξαν τὸ βιὸς καὶ ποδοπάτησαν τὴν ὑπόληψή της, τὸ ψευτοκράτος ἂς χαθεῖ, μαζὶ καὶ οἱ  μετριότητες ποὺ τὴν ἀπομυζοῦν. Ἀλλὰ καὶ ὅσοι τὴν ἐπιβουλεύονται, οἱ προαιώνιοι βρικόλακες, ἡ Τουρκιά, μακριά, μακριὰ ἀπὸ τὰ σπίτια μας. Νὰ μὴν ἀκοῦν τὰ παιδιά μας, οἱ μαθητές μας τὰ βαρβαρόηχα λόγια. Κάποτε στὴν ἴδια γλώσσα ἀκούγονταν διαταγὲς ξεκληρίσματος. Μὴν ξεχνᾶμε….Ἂν χάσουμε τὴ μνήμη μας, θὰ χαθοῦμε.
.               «Ἡ Ἔλενα, συμμαθήτριά μου χρόνια, ἔγραφε πάντα στὸ ἐπάγγελμα πατρὸς μία λέξη ποὺ ποτὲ δὲν καταλάβαινα. Ἀγνοούμενος» ἔγραφε ἕνα Ἑλληνάκι τῆς Κύπρου λίγο μετὰ τὴν «εἰρηνικὴ» ἀπόβαση τοῦ Ἀττίλα, ὡς θὰ ἔλεγε καὶ ὁ κάθε τουρκοτζουτζές. Πῶς νὰ τὸ κάνουμε; Δὲν τοῦ πάει Τοῦρκος τοῦτος ὁ τόπος… Καὶ τί θὰ ‘λέγε ὁ ποιητής, ἂν ἄκουγε κουβέντες ἀγαρηνές, λόγια μαγαρισμένα στὰ σπίτια τὰ (ψευτο)ρωμαίικα;

 

,

Σχολιάστε

«Η ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ ΕΠΕΔΗΜΗΣΕΝ ΕΟΡΤΗ» (Δ. Νατσιός)

Ἡ πασῶν τῶν ἑορτῶν ἐπεδήμησεν ἑορτὴ

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.             Πλησίασε κάποτε ἕνας Εὐρωπαῖος, ἕνας Φράγκος, τὸν τροπαιοῦχο νομπελίστα μας ποιητή, Γιῶργο Σεφέρη, πειράζων αὐτὸν καὶ λέγων: «Μά, πιστεύετε σοβαρὰ ὅτι εἶστε ἀπόγονοι τοῦ Λεωνίδα, τοῦ Θεμιστοκλῆ ; Ἀπάντησε ὁ ποιητής: «Ὄχι, εἴμαστε ἀπόγονοι μονάχα τῆς μάνας μας, ποὺ μᾶς μίλησε ἑλληνικά, ποὺ προσευχήθηκε ἑλληνικά, ποὺ μᾶς νανούρισε μὲ παραμύθια γιὰ τὸν Ὀδυσσέα, τὸν Ἡρακλῆ, τὸν μαρμαρωμένο βασιλιὰ καὶ τὸν Παπαφλέσσα, ποὺ ζύμωνε κάθε Πρωτοχρονιὰ τὴν βασιλόπιτα καὶ ἔνιωθε τὴν ψυχή της νὰ βουρκώνει τὴν Μεγάλη Παρασκευή, μπροστὰ στὸ ξόδι τοῦ νεκροῦ Θεανθρώπου».
.       Βαθιὰ θεολογικὴ ἡ ἀπάντηση τοῦ ποιητῆ. Τὸ ἐρώτημα εἶναι πόσοι ἀπὸ μᾶς μποροῦν νὰ δώσουν σήμερα τὴν ἴδια ἀπόκριση.
.            Χριστούγεννα: «Ἡ πασῶν τῶν ἑορτῶν ἐπεδήμησεν ἑορτὴ καὶ τὴν οἰκουμένην εὐφροσύνης ἐπλήρωσεν. Ἑορτὴ ἡ τῶν ἁπάντων ἀκρόπολις, ἡ πηγὴ καὶ ἡ ρίζα τῶν παρ’ ἡμῖν ἀγαθῶν δι᾽ ἧς ὁ οὐρανὸς ἠνεώχθη, πνεῦμα κατεπέμφθη, τὰ διεστῶτα ἡνώθη, τὸ σκότος ἐσβέσθη, τὸ φῶς ἔλαμψεν, οἱ δοῦλοι γενόνασιν ἐλεύθεροι, οἱ ἐχθροὶ υἱοί, οἱ ἀλλότριοι κληρονόμοι…».
.             Εἶναι λόγια του ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Ἀπὸ ἐχθροί, λέει ὁ ἅγιος, χάρις στὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, γίναμε υἱοί. Ὅμως τὰ τελευταῖα χρόνια ἐγκαταλείψαμε τὸν πατρικὸ οἶκο καὶ περιπλανιόμαστε στὶς Λόντρες καὶ τὰ Βερολίνα.
.             Ἄλλους ἡ στείρα προγονολατρία, ἄλλους ἡ ξενομανία καὶ ὁ ἄκρατος πιθηκισμός, ἄλλους ὁ παρασιτικὸς καταναλωτισμὸς καὶ τὸ διογκωμένο σύμπλεγμα κατωτερότητας μᾶς ὁδήγησαν στὴν περιφρόνηση τοῦ μοναδικοῦ αὐτοῦ θησαυροῦ, τῆς παράδοσης τῆς Ρωμηοσύνης. Γιορτάζουμε τὰ Χριστούγεννα χωρὶς Χριστό.
.             Μίας οἰκονομικῆς κατάρρευσης καὶ κρίσης προηγεῖται μία πνευματικὴ ἧττα. Ἡττηθήκαμε, γιατί ξεχάσαμε τὸ ρωμαίικο ἦθος. Τὸ ἦθος αὐτὸ εἶναι ἡ «ἔντιμος πενία» τοῦ Παπαδιαμάντη, τὸ καθαρὸ μέτωπο τῶν γονέων μας, τὸ δόξα τῷ Θεῷ τῶν παππούδων μας, τὸ χιλιοτραγουδισμένο φιλότιμο τοῦ λαοῦ μας. Ἡττηθήκαμε, μὰ ὁ πόλεμος δὲν χάθηκε. «Ἡμεῖς νικῶμεν, νικώντων τῶν ἄλλων». (ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας).
.           Ρώτησαν ἕναν ἁγιορείτη μοναχό. Γέροντα ἡ κρίση θὰ περάσει; Καὶ αὐτὸς ἀπάντησε: «Δυστυχῶς παιδί μου θὰ περάσει». Τὰ ὁλονύχτια ρεβεγιόν, τὰ πανάκριβα δῶρα, τὰ διακοποδάνεια, τὸ φάγωμεν, πίωμεν δὲν εἶναι Χριστούγεννα. Ὁ πρὸ αἰώνων Θεὸς τῆς ταπεινῆς φάτνης, ἄλλα μᾶς διδάσκει.
.             «Τιμήσατε τὸν Θεὸν πλέον τῆς συνηθείας», λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Ἡ κρίση εἶναι καὶ εὐκαιρία νὰ ἐπιστρέψουμε στὸ σπίτι τοῦ πατέρα μας, στὴν ἡλιόλουστη Ὀρθοδοξία μας, νὰ βροῦμε τὸν ἑαυτό μας, νὰ ξαναγίνουμε Ρωμιοί. «Ὅλα τὰ ἔθνη γιὰ νὰ προοδεύσουν πρέπει νὰ βαδίσουν ἐμπρὸς πλὴν τοῦ ἑλληνικοῦ ποὺ πρέπει νὰ στραφεῖ πίσω», ἔλεγε ὁ σοφὸς ἀθηναιογράφος Δήμ. Καμπούρογλου. Πίσω, ὄχι ὡς στεῖρος συντηρητισμός, ἀλλὰ ὡς ἀναζήτηση τῆς πηγῆς ἐξ ἧς ρέει τὸ ὕδωρ τὸ ἁλλόμενον εἰς ζωὴν αἰώνιον, ὁ Χριστός. Καί, ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ ἡ φράση, πολλὰ ρουσφέτια ζητήσαμε ἀπὸ διάφορους τὰ προηγούμενα χρόνια. Γιὰ μᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους μόνο ἕνα ρουσφέτι μᾶς ἐπιτρέπεται.«Ταῖς πρεσβείας τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ σῶσον ἡμᾶς». Τὴν μεσιτεία, τὸ «πνευματικὸ ρουσφέτι» τῆς Θεομάνας μας, ἂς ζητήσουμε γονυπετῶς.
.             Ἡ Παναγία μας εἶναι ἑλληνοσώτειρα. Διαβάζω τὴν ἀφήγηση τοῦ Γάλλου ἰησουίτη, περιηγητή Richard στὰ μέσα τοῦ 17αἰ., γιὰ τὴν ζωὴ τῶν ὑπόδουλων Ρωμηῶν.
.       «Πολλὲς φορὲς ἀπορῶ πῶς κατόρθωσε νὰ ἐπιβιώση ἡ χριστιανικὴ πίστη στὴν Τουρκία καὶ πῶς ὑπάρχουν στὴν Ἑλλάδα ἑκατομμύρια Ὀρθόδοξοι. Καὶ νὰ σκεφθεῖ κανεὶς ὅτι οὐδέποτε ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Νέρωνος, τοῦ Δομητιανοῦ καὶ τοῦ Διοκλητιανοῦ ἔχει ὑποστεῖ ὁ Χριστιανισμὸς διωγμοὺς σκληρότερους ἀπὸ αὐτούς, ποὺ ἀντιμετωπίζει σήμερα ἡ ἀνατολικὴ Ἐκκλησία… Καὶ ὅμως οἱ Ἕλληνες εἶναι εὐτυχισμένοι ποὺ παραμένουν χριστιανοί. Νομίζω πὼς αὐτὸ ὀφείλεται στὴ λατρεία ποὺ τρέφουν στὴν Παναγία… Σὲ ὅλα τὰ σπίτια βλέπεις εἰκόνες τῆς Παναγίας. Εἶναι ὁ φρουρὸς ἢ καλύτερα ἡ νοικοκυρὰ τοῦ σπιτιοῦ. Σ᾽ αὐτὴν τὴν εἰκόνα στρέφουν τὸ βλέμμα, ὅταν τοὺς συμβεῖ κάτι κακό, ἱκετεύοντας τὴ βοήθειά της. Σ᾽ αὐτὴν ἀπευθύνονται γιὰ νὰ εὐχαριστήσουν τὸ Θεό, ἂν μὲ τὴ δική της μεσολάβηση ἔλθει κάτι καλὸ στὸ σπιτικό τους… Ὁ ἴδιος διαπίστωσα μὲ πόση φυσικότητα, μὲ πόση εὐγλωττία καὶ συγκίνηση μιλοῦν στὶς οἰκογενειακές τους κουβέντες γι’ αὐτὴ τὴ βασίλισσα τῶν Οὐρανῶν». (ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, τόμ. 10, Ἀθήνα 1974, σ. 150).
.             Στὰ σχολεῖα, ἂς ἀφήσουν οἱ δάσκαλοι τὶς «Φρικαντέλες τὶς μάγισσες, ποὺ μισοῦν τὰ κάλαντα καὶ διώχνουν τὰ σκουπιδόπαιδα ποὺ τὰ ψέλνουν» (βιβλίο γλώσσας Ε´ Δημοτικοῦ, α´ τεῦχος, σελίδα 26-27), τὶς «συνταγὲς μαγειρικῆς» κι ἂς συλλαβίσουν στοὺς μαθητὲς τους τὰ μυρίπνοα ἄνθη τῆς παράδοσής μας. Νὰ τοὺς μάθουν καὶ κάποιο «τραγούδι τοῦ Θεοῦ», ὅπως μᾶς κανοναρχεῖ καὶ ὁ μπάρμπα-Ἀλέξανδρος ὁ Παπαδιαμάντης, τὸ ἀπολυτίκιο τῶν Χριστουγέννων, τὸ ἐξαίσιο κοντάκιον «Ἡ Παρθένος σήμερον». Νὰ μπεῖ ὁ Χριστὸς στὶς τάξεις, νὰ «ξεμουχλιάσουν» οἱ αἴθουσες, νὰ διασκορπιστοῦν οἱ ἀναθυμιάσεις τῆς φραγκοεκπαίδευσης, στὴν ὁποία καταδικάσαμε τὰ παιδιά μας. (Ἐκπαίδευση ποὺ βγάζει «Ρωμανούς», ἐγωτικὰ μειράκια, μοσχοαναθρεμμένα ἀπὸ ἀξιολύπητους γονεῖς, «κατάλληλα» γιὰ τὸ παρανοϊκὸ κράτος).
.             Αὐτὲς τὶς ἡμέρες οἱ μασκαράδες τῆς τηλεοπτικῆς κερδεμπορίας, βάλθηκαν νὰ μαγαρίσουν τὰ παιδιὰ μὲ τὶς βρωμοδιαφημίσεις τρισάθλιων παιχνιδιῶν. Ἀντὶ γιὰ τὸ ταπεινὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, ἄνοιξαν τὰ σπήλαια τοῦ θεοῦ μαμωνᾶ τῆς κατανάλωσης.
.             «Τέτοια μασκαριλίκια βλέπουν κι ἀκοῦνε τὰ παιδιά μας, κι ἡ ψυχή τους πλάθεται “ἑλληνοπρεπῶς”…. Κακόμοιρη Ἑλλάδα! Ἄλλες φορὲς παίδευες τὸν κόσμο κι ἔκανες παιδιά σου τοὺς ξένους. Μὰ τώρα ἀπόμεινες ἄκληρη, γιατί καὶ τὰ δικά σου παιδιὰ δὲν θέλουνε νὰ σὲ ξέρουνε», βροντοφωνάζει ὁ Κόντογλου.
.              Ἂς προσθέσω καὶ τὰ προφητικά, ἀπὸ τὸ 1849, λόγια τοῦ περίφημου Μοναχοῦ Κοσμᾶ Φλαμιάτου, ποὺ ἔχουν διαχρονικὴ καὶ ἑτεροχρονικὴ ἰσχύ. Ὁ Κοσμᾶς Φλαμιάτος στιγματίζει τοὺς Εὐρωπαίους, τοὺς υἱοὺς τῆς ἀνομίας τῆς Δύσεως, ὅπως τοὺς ὀνομάζει, δηλαδὴ τοὺς παράνομους καὶ πονηροὺς Εὐρωπαίους, ὡς τοὺς κύριους αἴτιους κάθε «κρίσης» καὶ γράφει: (Περιέχεται σὲ ὁμιλία ποὺ ἐκφώνησε, τὸ 2013,  ἡ ἐξαιρετικὴ καθηγήτρια Μαρία Μαντουβάλου, στὴν Ι. Μ. Ὁσίου Νικοδήμου –κάστρο πραγματικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας, ποὺ δεσπόζει στὸ ὄρος Πάϊκο τοῦ ν. Κιλκὶς– κατὰ τὴν ἐπέτειο τῆς Ἅλωσης τῆς Πόλης). «Ὁ υἱὸς τῆς ἀνομίας τῆς Δύσεως εἶναι ὁ ὑπερόπτης, ὁ ἐπηρμένος, ἀλαζονικὸς καὶ ὑπερφίαλος ἀπατεώνας καὶ χλευαστὴς τῆς χριστιανικῆς θρησκείας καὶ δραστηριοποιεῖται, μὲ ὕπουλες κινήσεις, ὥστε νὰ ἀνεβάζει σὲ ὑψηλὰ ἀξιώματα καὶ νὰ ἐπιβραβεύει μὲ ἀνταμοιβὲς ἄτομα τῆς ἀπάτης καὶ τῆς διαφθορᾶς. Δὲν ἀναπτύσσει δραστηριότητα μόνο γιὰ νὰ ψηφίζονται νόμοι ὀλεθριότατοι, ποὺ προκαλοῦν καταστροφή, φθορὰ καὶ ἀφανισμό, ἀλλὰ φροντίζει κρυφὰ μὲ ὕπουλες σκέψεις, μηχανορραφίες καὶ δολοπλοκίες νὰ καθιερώνονται πολιτικὰ συστήματα γιὰ τὴν ἀπονέκρωση καὶ τὸν πλήρη μαρασμὸ τῆς γεωργίας, τῆς κτηνοτροφίας, τῆς βιομηχανίας, τῆς ναυτιλίας καὶ τοῦ ἐμπορίου, ὥστε μὲ τὴν γενικὴ ἔνδεια, τὴν ἔλλειψη τῶν πρὸς τὸ ζῆν ἀναγκαίων, τὴ φτώχεια καὶ τὴν πλήρη καταστροφή, οἰκονομικὴ καὶ ἠθική, αὐτῶν ποὺ ἐπιβουλεύεται καὶ σκευωρεῖ σὲ βάρος τους, νὰ μπορεῖ ὁ δόλιος νὰ ἐνεργεῖ, ὥστε νὰ καταδυναστεύεται ὁ λαός, ἐνῶ αὐτὸς ὑποκρίνεται τὸν φίλο καὶ σύμμαχο προκειμένου νὰ διορθώσει τὰ ἐπικείμενα δεινά, τὶς ἐπαπειλούμενες συμφορὲς καὶ δραστηριοποιεῖται ἔτσι, ὥστε νὰ φέρνει χρεωκοπία στὰ ταμεῖα, ἀλλὰ καὶ νὰ ἐνεργεῖ ὕπουλα καὶ δόλια, ὥστε νὰ ἐπιβραβεύονται καὶ νὰ μισθοδοτοῦνται ἀπὸ τὸ Ταμεῖο τοῦ κράτους καὶ ἀπὸ τοὺς ἱδρῶτες τοῦ ἐπιβουλευόμενου λαοῦ πολλὰ ὄργανα τῆς προδοσίας».

, ,

Σχολιάστε

ΑΠΟ ΤΟ ΘΥΜΙΑΜΑ ΣΤΙΣ… ΑΝΑΘΥΜΙΑΣΕΙΣ (Δ. Νατσιός)

π τ θυμίαμα στς… ναθυμιάσεις

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Οὐαὶ οἱ συνετοὶ ἐν ἑαυτοῖς καὶ ἐνώπιον αὐτῶν ἐπιστήμονες» (προφ. Ἠσαΐας)

.               Στὴν «Φιλοκαλία» τῶν ἱερῶν νηπτικῶν καὶ θεοφόρων Πατέρων, τὸ ἀπαράμιλλο ἀνθολόγιο τῆς ἁγίας ἡμῶν Πίστεως, «τὸ τῆς θεώσεως ὄργανον», κατὰ τὸν ἀνθολόγο ἅγιο Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη, στὸν Δ΄ τόμο, στὴν σελίδα 62, διαβάζουμε τὰ ἑξῆς ψυχωφελῆ λόγια τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Σιναΐτου: «Εἰσίν  οὖν τῶν συγγραφομένων λόγων, κατὰ τὸν μέγα Μάξιμον, τρόποι διάφοροι τρεῖς, ἀκατάγνωστοί τε καὶ ἀκατάκριτοι. Πρῶτος, ὁ δι᾽ ὑπόμνησιν ἑαυτοῦ· δεύτερος, ὁ πρὸς ὠφέλειαν ἄλλων· τρίτος, ὁ δι’ ὑπακοὴν συγγραφόμενος…».
Δηλαδή: «Σύμφωνα μὲ τὸν ἅγιο Μάξιμο, τρεῖς εἶναι οἱ ἀδιάβλητες καὶ ἀκατάκριτες αἰτίες γιὰ τὶς ὁποῖες κανεὶς συγγράφει:
Πρώτη: γιὰ ὑπενθύμιση δική του.
Δεύτερη: πρὸς ὠφέλεια τῶν ἄλλων.
Τρίτη: ἡ συγγραφὴ ἀπὸ ὑπακοή».
.               Οἱ ἅγιοι Πατέρες καὶ Διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας μας ἔγραφαν ἑδραζόμενοι καὶ ἐκκκινούμενοι καὶ ἀπὸ τὶς τρεῖς αἰτίες. Αὐτὸ εἶναι περιττὸ νὰ σημειωθεῖ. Οἱ Θεόπνευστες γραφές τους, τὰ μυρίπνοα ἄνθη τους, νῦν καὶ ἀεὶ θὰ μοσχοβολοῦν, θὰ φωτίζουν τὸν κόσμο καὶ θὰ ὁδηγοῦν ὅσους «κλήσεως ὀρθοδόξου τυγχάνουν» στὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
.              Ὅμως καὶ στὰ ἔργα ἡρώων, γιὰ παράδειγμα τοῦ Εἰκοσιένα, βλέπουμε καὶ διαβάζουμε τὸ ἴδιο ταπεινὸ καὶ ἁγιομίμητο πνεῦμα. Γράφουν οἱ ἀγωνιστές, ἀγράμματοι ὄντες, ἢ οἱ ἴδιοι ἢ ὑπαγορεύοντας, κυρίως «πρὸς ὠφέλειαν ἄλλων».
.                 «Κι ὅσα σημειώνω τὰ σημειώνω, γιατί δὲν ὑποφέρνω νὰ βλέπω τὸ ἄδικον νὰ πνίγει τὸ δίκιον. Διά κεῖνο ἔμαθα γράμματα εἰς τὰ γεράματα καὶ κάνω αὐτὸ τὸ γράψιμον τὸ ἀπελέκητο… ἕνα πράμα μόνον μὲ παρακίνησε κι ἐμένα νὰ γράψω ὅτι τούτην τὴν πατρίδα τὴν ἔχομεν ὅλοι μαζί…Εἴμαστε εἰς τὸ ἐμεῖς κι ὄχι εἰς τὸ ἐγώ…», γράφει ὁ Μακρυγιάννης στὸν ἐπίλογο τῶν «ἀπομνημονευμάτων» του. Καὶ πολλὲς φορὲς ζητᾶ συγγνώμη ἀπὸ τοὺς λογιότατους τῆς ἐποχῆς ποὺ δὲν ξέρει γράμματα. («Δὲν ἐπαινῶ τὸν Μακρυγιάννη, γιατί δὲν ἔμαθε γράμματα, ἀλλὰ δοξάζω τὸν πανάγαθο Θεὸ ποὺ δὲν τοῦ ἔδωσε τὰ μέσα νὰ τὰ μάθει… Δεκαπέντε χρυσοποίκιλτες ἀκαδημίες δὲν ἀξίζουν τὴν κουβέντα αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου», γράφει ὁ Σεφέρης στὸν λόγο του «Ἕνας Ἕλληνας – ὁ Μακρυγιάννης», Δοκιμές, Α΄ τόμος, σελ. 236).
.                 Ὁ Κολοκοτρώνης, στὸν ἐξαίσιο λόγο του στὴν Πνύκα, τὸν ὁποῖο ἐκφώνησε στὶς 7 Ὀκτωβρίου 1838 καὶ διέσωσε ὁ Γ. Τερτσέτης, εἶπε στὸν ἐπίλογο καὶ αὐτὸς τὰ παρακάτω: «Ἐγώ, παιδιά μου, κατὰ κακὴ τύχη ἐξ αἰτίας τῶν περιστάσεων ἔμεινα ἀγράμματος καὶ διὰ τοῦτο σᾶς ζητῶ συγχώρηση, διότι δὲν ὁμιλῶ καθὼς οἱ δάσκαλοί σας. Σᾶς εἶπα ὅσα ὁ ἴδιος εἶδα, ἄκουσα καὶ ἐγνώρισα, διὰ νὰ ὠφεληθεῖτε ἀπὸ τὰ ἀπερασμένα καὶ ἀπὸ τὰ κακὰ ἀποτελέσματα τῆς διχονοίας, τὴν ὁποίαν νὰ ἀποστρέφεσθε καὶ νὰ ἔχετε ὁμόνοια». (Τερτσέτη ἅπαντα, τόμος Γ΄ , σελ. 282, ἔκδ.  Γ. Βαλέτα).
.                 Ζητοῦν συγχώρηση. Ποιοί; Αὐτοί ποὺ ἔφεραν στὰ τυραννισμένα σώματά τους τὰ στίγματα τῆς λευτεριᾶς, τὶς τρύπες ἀπὸ τὰ βόλια τῶν Τούρκων καὶ τὶς «θυμωμένες»,  μέχρι τὸ θάνατό τους, πληγὲς ἀπὸ τὶς σπαθιὲς τῶν «ἀραπάδων» τοῦ Μπραΐμη.
.                 Γράφουν καὶ σήμερα «πολλοὶ σοφοί, γράφουν ντόπιοι καὶ ξένοι διαβασμένοι, γιὰ τὴν Ἑλλάδα». Κείμενα ἀπειράριθμα κατακλύζουν τὰ ἱστολόγια. (Καὶ δὲν ἐξαιρῶ τὸν ἑαυτό μου). Γράφουν ἔχοντας τὴν ψευδαίσθηση ὅτι προσφέρουν καὶ οἰκοδομοῦν. Οἱ ἅγιοι καὶ οἱ ἥρωες ἔγραφαν ὅσα εἶδαν, ἄκουσαν καὶ γνώρισαν – «ὃ ἀκηκόαμεν, ὃ ἐωράκαμεν… καὶ αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν». Τώρα γράφουν ὅσα κατεβάζει ἡ κούτρα τους ἢ ὅσα ὑπαγορεύουν τὰ ἀφεντικά. Ἀπὸ τὸ θυμίαμα τῶν ἡρώων στὶς…ἀναθυμιάσεις τῶν νενέκηδων.
.                 Τὰ λόγια του Κολοκοτρώνη μοσχοβολοῦν μπαρούτι. Στὸ ἀπελέκητο γράψιμο τοῦ Μακρυγιάννη, ἀντιλαλοῦν καριοφίλια ἀπὸ τοὺς Μύλους καὶ τὴν Ἀκρόπολη τῶν Ἀθηνῶν. Τα ἔργα τῶν ἁγίων εὐωδιάζουν σὰν τὸ Τίμιο Ξύλο. Γράφουν κρυμμένοι, εἶναι ταπεινοὶ «σὰν τὰ ἀκριβὰ πετράδια ποὺ βρίσκονται στὰ ἔγκατα τῆς γῆς καὶ δὲν τὰ βλέπει κανένας ἄνθρωπος, παρὰ μονάχα ὁ Θεός». (Κόντογλου, «Μυστικὰ Ἄνθη», σελ. 214).
.                 Καὶ τὰ γραπτά τους ἀκόμη δροσίζουν, ἀκόμη ξεδιψοῦν ψυχές, ἀκόμη ὠφελοῦν καὶ σώζουν. Γράφουν καὶ σήμερα σπουδαιογελοῖοι.  Διαγωνίζονται ποιὸς θὰ βλάψει περισσότερο τὰ πολυτίμητα τζιβαϊρικά μας, τὴν Πίστη καὶ τὴν Πατρίδα. Ρυπαρογραφήματα, κείμενα γεμάτα μούχλα καὶ δυσωδία. «Οἱ γὰρ τοιοῦτοι ὑπόδικοι εἰσὶ τῇ ἀρᾷ τῇ λεγούςῃ· οὐαὶ οἱ συνετοὶ ἐν ἑαυτοῖς καὶ ἐνώπιον αὐτῶν ἐπιστήμονες». Αὐτοί, λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Σιναΐτης στὴν «Φιλοκαλία», εἶναι ὑπόδικοι στὴν κατάρα ποὺ λέει: ἀλλοίμονο σ’ αὐτοὺς ποὺ εἶναι συνετοί, κατὰ τὴν γνώμη τους καὶ θεωροῦν τοὺς ἑαυτούς τους ἐπιστήμονες».  (τόμ. Δ΄, σελ. 59, ἔκδ. «ΑΣΤΗΡ»).
.                 Πόσοι καὶ πόσοι νόμοι καὶ πόσες ἀποφάσεις ὑπουργείων δὲν γράφτηκαν τὰ τελευταῖα χρόνια καρυκευμένοι μὲ τὸ πρόσχημα τῆς δῆθεν ἐναρμονίσεως μὲ τὰ εὐρωπαϊκὰ πρότυπα, ἀλλὰ στὴν οὐσία κεντριὰ στὸ ἡμιθανὲς κουφάρι τῆς δόλιας πατρίδας;  Ξεφλουδίζεις τὰ κενόσοφα νομοθετήματα καὶ τί μένει;  Δηλητήριο κατὰ τῆς ἀμωμήτου Πίστεως καὶ τῆς λεηλατημένης Πατρίδας.
.                 Ὑπάρχει νόμος -4251/2014- ποὺ προβλέπει τὴν λεγόμενη «οἰκογενειακὴ ἐπανένωση» γιὰ τὸν «πολίτη τρίτης χώρας ποὺ κατοικεῖ νόμιμα στὴν Ἑλλάδα γιὰ διαστήματα δύο ἐτῶν…». Αὐτὸ συνεπάγεται, ὄχι χιλιάδες, ἀλλὰ ἑκατομμύρια ἀφίξεις-ροές. Δὲν εἶναι κι αὐτὸ μέρος τοῦ τουρκικοῦ σχεδίου γιὰ ἐποίκηση; Αὐτοκτονοῦμε ἐν θριάμβῳ… Περιττεύουν τὰ σχόλια. Όλοι καταλαβαίνουμε τί θὰ συμβεῖ.
.                 Βγαίνει ἄλλος «προοδευτικὸς» σαλίγκαρος καὶ χαρακτηρίζει «κτηνωδία» τὸ ψήσιμο χοιρινοῦ κοντὰ σὲ μωαμεθανούς». Δίνει ἀέρα. Αὔριο-μεθαύριο ἕπονται οἱ καμπάνες, ὁ Ἐπιτάφιος, οἱ παρελάσεις μὲ τὴν σημαία καὶ τὸν σταυρό, ἡ πρωινὴ προσευχή.  Ὅ,τι θυμίζει ὅτι τούτη ἡ πατρίδα ἀναστήθηκε ἀπὸ τὴν φρικτὴ σκλαβιὰ γιὰ νὰ χτυποῦν στὶς ἐκκλησιὲς οἱ καμπάνες τῆς Ἀνάστασης καὶ τῶν Χριστουγέννων, ποδοπατεῖται καὶ προσβάλλεται ἀπὸ «βορβορώδεις καρδιές».
.                 Ὅλος ὁ ἀριστερόμυαλος συρφετὸς διαρρηγνύει τὰ ἱμάτιά του, ὅταν ἀκούει τὴν φράση «προδοσία τῆς Μακεδονίας». Γράφουν λόγους καὶ ὑπερασπίζονται καὶ μιλοῦν, θλιβερὰ καὶ ἐμετικὰ λογύδρια-καρφιὰ στὸ φέρετρο τοῦ Γένους.
.                Ἐπίσκοποι, ἐκστομίζοντας τὶς συνήθεις «γλυκατζοῦρες», βάζουν πλάτη στὶς κυβερνήσεις καὶ τὴν γυρίζουν στὸν ποίμνιό τους.  Ξεχνοῦν τὸ «δι’ ὑπόμνησιν ἑαυτοῦ καὶ πρὸς ὠφέλειαν ἄλλων». Λησμονοῦν ὅτι «ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησι ὑπὲρ τῶν προβάτων». Πρῶτα τὰ δικά του «πρόβατα» φυλᾶ καὶ προσέχει. Νὰ θυμίσω τί ἔπρατταν οἱ Ἐπίσκοποι τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα; Ἰωακεὶμ Φορόπουλος, Ἐπίσκοπος Μοναστηρίου, στὸν ἐνθρονιστήριο λόγο του, διαλάλησε πρὸς τοὺς τρομοκρατημένους ἀπὸ τοὺς Κομιτατζῆδες, Ἕλληνες: «Δὲν ἦλθα νὰ σᾶς συμβουλεύσω ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ καὶ ὀδόντα ἀντὶ ὀδόντος, ἀλλά… ὀφθαλμοὺς ἀντὶ ὀφθαλμοῦ καὶ ὀδόντας ἀντὶ ὀδόντος».  Ἔτσι σώζονται οἱ λαοί, μὲ τέτοιους ἡγέτες, λέοντες…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

«MΩΡE, ΚAΝΕ ΜΕ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ἢ ΥΠΟΥΡΓΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΩΣ ΣΤΡΩΝΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ» (Δ. Νατσιός)

«Μωρέ, κάνε με πρωθυπουργ πουργ γι μία μέρα
κα
ν δες πς στρώνουν τ πράγματα».  

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκίς  

.             Πρὶν ἀπὸ πολλὰ χρόνια, ὅταν ἀντάμωναν οἱ παρέες, συζητώντας γιὰ τὴν κατάντια τοῦ τόπου καὶ τὰ τρέχοντα θλιβερὰ γεγονότα, κάποιος θὰ πετιόταν καὶ θὰ φώναζε ἀγανακτισμένος «μωρέ, κάνε με πρωθυπουργὸ ἢ ὑπουργὸ γιὰ μία μέρα καὶ νὰ δεῖς πῶς στρώνουν τὰ πράγματα». Χρόνια ἔχω νὰ τὸ ἀκούσω. Εἶναι πλέον τόσο τὸ κατέβασμα στοῦ «κακοῦ τὴ σκάλα» καὶ τὸ περιρρέον πνεῦμα παραίτησης καὶ ὑποταγῆς, ποὺ κανεὶς δὲν διανοεῖται ὅτι μπορεῖ κάτι νὰ ἀλλάξει. Οἱ «κυβερνήσεις πέφτουνε» καί, συνήθως, μετὰ ἀπὸ λίγο, ὅλοι μονολογοῦν καὶ λένε μὲ ἔκδηλη τὴν ἀπογοήτευση: μία ἀπὸ τὰ ἴδια. «Οἱ βιολιτζῆδες ἄλλαζαν, μὰ ὁ χαβὰς μένεις ὁ ἴδιος» ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ὁ Κολοκοτρώνης.
.             Ἄλλαξε κάτι στὴν Παιδεία; Ὄχι. Περιμέναμε- τὸ ἐλάχιστο- νὰ ἐκπαραθυρωθοῦν τὰ βλάσφημα βιβλία τῶν Θρησκευτικῶν, μετὰ καὶ τὴν δεύτερη καταδίκη τους ἀπὸ τὸ ΣτΕ. Εἰς μάτην. Καταλάβαμε. Κατέθεσε τὰ διαπιστευτήριά της καὶ ἡ νῦν ὑπουργός. Μία ἀπὸ τὰ ἴδια. Τί τὸ διαφορετικὸ πράττει ἀπὸ τοὺς Φίλη καὶ Γαβρόγλου; Τίποτε. Ἀπὸ τὴν ἴδια ἀρχέκακο κεφαλὴ παίρνουν γραμμὴ καὶ μπαίνουν στὴν γραμμή, στοιχίζονται. Πόσα, ὅμως, θὰ μποροῦσαν ν’ ἀλλάξουν στὴν Παιδεία;  Ἐξαγνισμός μας μέσῳ τῆς Παιδείας. Νὰ ξαναγίνουμε ἁγνοὶ ζώντας μὲ τὰ δικά μας παλιὰ πλούτη. «Δὲν θέλω καινούργια, ξένα δῶρα. Παλιά, δικά μου πλούτη σου ζητῶ», βροντολαλεῖ ὁ καθ’ ἡμᾶς Παλαμᾶς.
.             Τίποτε δὲν γίνεται, θὰ πεῖ μὲ συγκατάβαση κάποιος. Λάθος. Πολλά καὶ ὡραῖα μπορεῖ νὰ γίνουν. «Κάνε μὲ ἕνα βράδυ ὑπουργὸ Παιδείας καὶ νὰ δεῖς ποιὸ θὰ εἶναι τὸ νέο ἀναλυτικό, ὄχι πρόγραμμα, ἀλλὰ ὅραμα». Καὶ δή, στὴν κρίσιμη, ἐξοπλιστικὴ ἡλικία τοῦ Δημοτικοῦ.
.             Ἀπαριθμῶ, ἔχοντας κατὰ νοῦ τὴν Ϛ΄ ποὺ διδάσκω. (Καὶ καταγράφω αὐτὰ ποὺ πράττω στὴν αἴθουσα, κατὰ παράβασιν προγραμμάτων ποὺ μᾶς ἔφεραν σὲ τοῦτο ἐδῶ τὸ χάλι).
.             Πρῶτον:  Στὸ μάθημα τῆς Γλώσσας, τὸ σημαντικότερο καὶ κυριότερο. Κατάργηση τῶν νῦν βιβλίων-περιοδικῶν ποικίλης ὕλης-καὶ ἀνάθεση συγγραφῆς νέων ἀναγνωστικῶν, ὄχι σὲ τυχάρπαστους ἐθνομηδενιστὲς- δοκιμάστηκαν καὶ διέλυσαν τὰ πάντα- ἀλλὰ στοὺς ἀρίστους. Ἐπιστρατεύεις τὴν ἀφρόκρεμα τῆς ἐπιστήμης, ὅ,τι καλύτερο διαθέτει παγκοσμίως ἡ πατρίδα – γλωσσολόγους, φιλολόγους, εἰκαστικούς, παιδαγωγοὺς – καὶ τοὺς ἀναθέτεις τὴν ὑψηλὴ ἀποστολή. Ὅρος ἀπαράβατος, ἡ προβολὴ τῆς ἐθνικῆς μας παράδοσης ἐν τῇ διαχρονίᾳ της. Τί σημαίνει καλὸ ἀναγνωστικό; Προσωπικῶς χωρίζω τὴν χρονιὰ σὲ θεματικὲς ἑνότητες. Δηλαδή, μὲ ἁπλὰ λόγια.
Ἕνα μήνα διδάσκω δημοτικὴ ποίηση. «Τοῦ νεκροῦ ἀδελφοῦ», «τὸ γιοφύρι τῆς Ἄρτας», «οἱ Ἀκρίτες», «ὁ Ἐρωτόκριτος». Νὰ εὐωδιάσουν τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὰ μυρίπνοα ἄνθη τῆς Πονεμένης Ρωμιοσύνης. Τὸν ἄλλο μήνα ἀρχαίους συγγραφεῖς. Ποιός εἶπε ὅτι δὲν μποροῦν νὰ διαβάσουν Ὅμηρο, Θουκυδίδη ἢ Πλούταρχο; Τὸν ἄλλο μήνα Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας», τὸ μοσχολίβανο τῶν ἐθνικῶν μας γραμμάτων. (Μέγα Βασίλειο καὶ Φώτιο καὶ Πατροκοσμᾶ καὶ ἅγιο Παϊσιο). Σειρά ἔχουν τὰ ἀπομνημονεύματα τοῦ Εἰκοσιένα. 27 σελίδες ἔχει τὸ νῦν βιβλίο Γλώσσας γιὰ συνταγὲς μαγειρικῆς. Γιατί νὰ μὴν διδάξω τὸν ἐξαίσιο λόγο, ἱδρυτικός τοῦ κράτους μας θὰ ἔλεγα, τοῦ Γέρου τοῦ Μοριᾶ στὴν Πνύκα, τὶς λεβέντικες μοσχοβολιὲς τοῦ πατριδοφύλακα Μακρυγιάννη ἢ τοῦ Φωτάκου καὶ τοῦ Κασομούλη τὰ συναξάρια τοῦ Γένους; Ἀκολουθοῦν οἱ Νεοέλληνες ποιητές, οἱ τροπαιοῦχοι της Γλώσσας μας.  Ὁ Σολωμός, ὁ Κάλβος, ὁ Μαβίλης, ὁ Βαλαωρίτης, ὁ Δροσίνης, ὁ Πολέμης, ὁ Παλαμᾶς, ὁ Ἐλύτης, ὁ Σεφέρης, ὁ Ρίτσος, ὁ Βρεττάκος, ὁ Ρῶτας, διαμάντια πεταμένα στὴ λάσπη. Ἕπονται οἱ πεζογράφοι μὲ πρωταθλητὴ τὸν κὺρ Ἀλέξανδρο τὸν Σκιαθίτη, τὸν Βενέζη, τὸν Μυριβήλη, τὸν Κόντογλου. Τί νὰ πρωτοδιαλέξεις;  Ἁπλώνεις τὸ χέρι στὸ χρυσοφόρο μεταλλεῖο τῆς λογοτεχνίας μας καὶ πιάνεις πετράδια καὶ τιμαλφῆ.
.             Δεύτερον: Δύο ὧρες ἀρχαῖα ἑλληνικά, μύθους τοῦ Αἰσώπου, Εὐαγγελικὲς Περικοπές.  Ἔμφαση στὴν ἐτυμολογία. (Γιατί τὸν λέμε σκίουρο; Γιατί ἔχει μία οὐρὰ τόσο μεγάλη, ποὺ κάνει σκιά). Ταυτόχρονα κυκλοφορεῖ στὸ σχολεῖο «ἐτυμολογικὸ λεξικό», στὸ ὁποῖο καταγράφονται λέξεις καθημερινὲς ποὺ τὶς γνωρίζουν τὰ παιδιά.  (Αἴθουσα. Ἀπὸ τὸ ρῆμα αἴθω=φωτίζω.  Ἀπὸ δῶ ὁ αἴθριος καιρός).  Δύο καλὰ πετυχαίνεις: καὶ βελτίωση τῆς ὀρθογραφίας καὶ αἴσθηση τῆς συνέχειας τῆς γλώσσας.
.             Τρίτον:  Γραμματική. Τὸ νῦν βιβλίο ἔχει 218 σελίδες. Ἐν πολλοῖς βρίσκεται σὲ ἀχρησία. Κανεὶς μαθητὴς δὲν τὸ μελετᾶ.  Ἕνα ὀλιγοσέλιδο, εὔχρηστο βιβλίο ἀρκεῖ. Τὰ δέκα μέρη τοῦ λόγου, λίγο συντακτικὸ καὶ τέλος. Καὶ νὰ ξαναμποῦν στὸ σχολεῖο ἡ ὀρθογραφία, ποὺ κακῶς καταργήθηκε, προανάκρουσμα τῆς ἐπιβολῆς τῆς φωνητικῆς γραφῆς, ἕνα ι, ἕνα ε, καί, γιατί ὄχι, ἡ καλλιγραφία.  «Ἀπορεῖ κανένας πῶς γίνεται, μία φυλὴ σὰν τὴν δική μας, ποὺ εἶχε τόση εὐαισθησία καὶ ποὺ τὴ μετάδωσε σ’ ὅλη τὴν ἀνατολή, τώρα νὰ εἶναι βουτηγμένη ὁλόκληρη στὴν ἀκαλαισθησία στὸ κάθε πράγμα, μία ἀκαλαισθησία ἀληθινὰ ἀπίστευτη, σὰ νὰ ἔχουμε γίνει ἕνα ὁλότελα ἄλλο γένος», γράφει ὁ Κόντογλου στὰ «Μυστικὰ Ἄνθη» του. (σελ. 46).
.             Τέταρτον: Ἱστορία. Ἀπόσυρση τῶν ὑπαρχόντων βιβλίων, ποὺ εἶναι γιὰ πρωτοετεῖς φοιτητὲς καὶ συγγραφὴ βιβλίων, στὰ ὁποῖα θὰ ἀναδεικνύονται οἱ ἐπιφανεῖς τοῦ Γένους. Γιατί εἶναι ἥρωες ὁ Μπότσαρης, ὁ Παπαφλέσσας, ἡ Μπουμπουλίνα, ὁ Παῦλος Μελάς, ὁ Γρηγόρης Αὐξεντίου; Ἀφιερώματα καὶ ἐπεισόδια ἀπὸ τὴν ζωή τους, ποὺ φανερώνουν τὸ μεγαλεῖο τους. Τὰ παιδιὰ θέλουν τὶς ἀξίες σαρκωμένες σὲ πρόσωπα.  Τοὺς μιλᾶς γιὰ τὸν ἀητὸ τῆς Μακεδονίας μας, τὸν Παῦλο Μελά, καὶ κατανοοῦν τί σημαίνει ἡρωισμός, θυσία καὶ φιλοπατρία καὶ ἐπαναφέρεις στοὺς τοίχους κάδρα ἡρώων, γιὰ νὰ τοὺς βλέπουν καὶ νὰ καμαρώνουν ποὺ εἶναι Ἑλληνόπουλα.
.             Πέμπτον: Θρησκευτικά. Στὴν Ϛ΄ Δημοτικοῦ τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς ἢ βίους ἁγίων, μαρτύρων καὶ νεομαρτύρων.  Χριστοκεντρικὴ παιδαγωγία, γιὰ νὰ καταλάβουν τὰ παιδιὰ (καὶ οἱ γονεῖς τους) ὅτι Χριστιανὸς δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀναρριχᾶται, στὴν “σωζομένη” συκομουριὰ τοῦ Ζακχαίου, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ φιλεύει τὸν Χριστὸ στὸ σπίτι του καὶ μοιράζει «τὰ ἡμίσυ τῶν ὑπαρχόντων του, τοῖς πτωχοῖς». Γιὰ νὰ μάθουν τὰ βαπτισμένα, ἀλλὰ ξεμυρωμένα Ἑλληνόπουλα ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὰ γενέθλια, ὑπάρχουν καὶ οἱ ἅγιοί τους καὶ γιορτάζουμε μὲ χαρά, τὴν ἡμέρα ποὺ δὲν πέθαναν, ἀλλὰ προτίμησαν τὴν ζωὴ κοντὰ στὸν Χριστὸ καὶ νίκησαν τὸν θάνατο. Τὰ παιδιὰ τρέχουν στὸν Χριστό. Αὐτὸς ἀνοίγει τὴν ἀγκαλιά του καὶ μᾶς μαλώνει:  «Ἄφετε τὰ παιδία…». Και ἐμεῖς βάζουμε ἀνάμεσά τους τὸ πρόγραμμα τοῦ Φίλη καὶ τοῦ Γαβρόγλου..
.             Ἕκτον:  Μὲ νόμο: Κάθε Δευτέρα ἔπαρση τῆς σημαίας καὶ ὅλο τὸ σχολεῖο ψάλλει τὸ ἀναστάσιμο ἀπολυτίκιο τοῦ Γένους, τὸν Ἐθνικό μας Ὕμνο.
.             Ἕβδομον: Ἡ γιορτὴ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν. Ἀπὸ ἀργία ξαναγίνεται σχολικὴ γιορτή.
.             Ὄγδοον: Παρελάσεις. Εἴδαμε κάτι νευρόσπαστα νὰ χοροπηδοῦν σὰν κατσίκια. Ἀπόρροια τῆς ἀνύπαρκτης Παιδείας, τῆς ἐκπαίδευσης (καὶ τῆς κοινωνίας), τοῦ χαβαλέ, τῆς κατάληψης καὶ τῆς ἀτιμωρησίας. ¨Θεέ μου τί βλέπομεν στὶς μέρες μας», θὰ μοιρολογοῦσε ὁ Μακρυγιάννης. Ξινὰ μῆλα ἀπὸ ξινές, ἄχρηστες μηλιές…
.             Ἂς τὸ καταλάβουμε «Σχολεῖο ἴσον δάσκαλος» (Παλαμᾶς).  Ὅλο τὸ βάρος νὰ πέσει στὴν ὑγιῆ, ἐθνικὴ μόρφωση τῶν δασκάλων. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀποστολὴ τῆς Παιδείας: ἡ  ἐθνικὴ μόρφωση. «Δὲν μπορεῖ ἡ παιδεία ν’ ἀρνηθεῖ τὴν ἐθνικὴ μόρφωση καὶ νὰ γίνει ἀχρωμάτιστη, πανανθρώπινη Παιδεία, ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου. Τέτοια παιδεία θὰ ἦταν ἀφηρημένη μόνο ἔννοια χωρὶς περιεχόμενο». Εἶναι λόγια τοῦ Ἀλ.  Δελμούζου, στὸ βιβλίο του «Μελέτες καὶ πάρεργα» (σέλ. 42).  Ἤθελε νὰ πεῖ Παιδεία γιὰ Ἑλληνόπουλα, τὰ τρανὰ καὶ γερὰ γράμματα τοῦ Γένους, ποὺ μόρφωναν γενιὲς ποὺ «χιόνι ἔτρωγαν, χιόνι ἔπιναν καὶ τὴν φωτιὰ βαστοῦσαν»….

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκίς

,

Σχολιάστε

ΒΛΑΚΕΙΑ, ΔΕΙΛΙΑ, ΠΡΟΔΟΣΙΑ: Η «ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ» (Δ. Νατσιός)

«

»

Σχολιάστε