Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Δημ. Νατσιός

ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ: ΣΧΟΛΕΙΑ ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΣΙΑΣ-ΕΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΝΟΡΙΑ (Δ. Νατσιός)

Γι ν σωθε Πατρίδα: Σχολεα πατριδογνωσίας.
Ἕνα σὲ κάθε ἐνορία.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκίς 

.                          “Ἔσκασε σὰν βόμβα στὴν γειτονιά”. “Ἔπεσαν ἀπὸ τὰ σύννεφα οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς”. “Δὲν ἔδωσε ποτὲ δικαιώματα”. Εἶναι οἱ γνωστὲς ἀφόρητες κοινοτοπίες ποὺ ἐκτοξεύουν οἱ… δαιμόνιοι ἀπεσταλμένοι τῶν καναλιῶν, ὅταν καλύπτουν ἕνα ἀποτρόπαιο, εἰδεχθὲς ἔγκλημα καὶ μάλιστα ὅταν σχετίζεται μὲ παιδιά.
.                          Ξεβράστηκαν τελευταῖα δύο ὑποθέσεις παιδεραστίας. Θύματα μικρά, ἀνήλικα κορίτσια. Στὸ ἄκουσμα τέτοιων φρικτῶν πράγματι εἰδήσεων, ἡ ὀργισμένη ἀντίδραση τοῦ κόσμου συνοδεύεται μὲ προτροπὲς ποινῶν ὅπως: κρέμασμα, ἐκτελεστικὸ ἀπόσπασμα, εὐνουχισμὸς καὶ πολλὰ ἄλλα ποὺ δὲν μποροῦν νὰ καταγραφοῦν…
.                          Ὅμως, γιατί δὲν ὑπάρχει καμμία ἀντίδραση, ὅταν σὲ σχολικὰ βιβλία προωθεῖται καὶ διαφημίζεται, αὐτὸ ποὺ ὅλοι μετὰ βδελυγμίας καταδικάζουν; Διαβάζω ὅτι τὸ ὑπουργεῖο “Παιδείας” παρακολουθεῖ ἐκ τοῦ σύνεγγυς τὶς ὑποθέσεις, γιατί ἐμπλέκονται ἐκπαιδευτικοὶ – τί νὰ πεῖ κανείς; – καὶ σίγουρα θὰ λάβει αὐστηρότατα μέτρα. Γιατί δὲν ἐπιδεικνύει τὴν ἴδια στάση καὶ στὸ θέμα τῶν βιβλίων; Γιατί ἀνέχεται σὲ σχολικὰ βιβλία νὰ ὑπάρχουν κείμενα, ποὺ περιγράφουν μὲ ἐντελῶς ἀθῶο, σχεδὸν παροτρυντικὸ τρόπο, τὸ ἔγκλημα τῆς παιδεραστίας; (Καὶ ποιός δὲν σκέφτεται ὅτι ἴσως τὰ παιδιὰ “ἐμπνεύστηκαν” ἀπὸ τὰ σχολικὰ κείμενα; “Ἀφοῦ τὸ γράφουν τὰ βιβλία Γλώσσας καὶ τὸ ἐπαινοῦν, γιατί νὰ μὴν τὸ δοκιμάσω”; (Τὸ ἔχω ξαναγράψει καὶ ξανατονίσει ὅτι ὅλοι οἱ εἰδικοὶ καὶ ἐπιστήμονες ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν γλώσσα καὶ τὴν διδακτική της, γνωρίζουν πὼς δὲν ὑπάρχουν ἀθῶα παραμυθάκια καὶ ὅτι κάθε γλωσσικὸ κείμενο -κυρίως αὐτὰ ποὺ ἀπευθύνονται σὲ ἀνώριμα καὶ ἀθώα παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ- ἀκόμα καὶ ἕνα πρόβλημα μαθηματικῶν, προάγει συγκεκριμένες ἀξίες καὶ στάσεις ζωῆς). Μήπως αὐτὸ ὀνομάζεται, δὲν εἶμαι νομικός, ἠθικὴ αὐτουργία; Ἄρα, “διὰ νὰ δικαιοῦται νὰ ὁμιλεῖ”, πρῶτα νὰ καθαρίσει τὸ ὑπουργεῖο τὴν “κόπρο” τῶν βιβλίων ποὺ φέρουν τὴν ὑπογραφή του καὶ κατόπιν νὰ τιμωρήσει.
.                          Συγκεκριμένα, γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, παραθέτω κείμενο, τὸ ὁποῖο περιέχεται στὸ «τετράδιο ἐργασιῶν» τοῦ μαθήματος «Νεοελληνικὴ Γλώσσα», Α´ Γυμνασίου (σελ. 16). Δηλαδὴ ἀπευθύνεται σὲ παιδιὰ 12-13 ἐτῶν, ποὺ μόλις ἐγκατέλειψαν τὸ δημοτικὸ σχολεῖο. Τίτλος του «Ὁσάκις». Ὑποτίθεται ὅτι ἀποσκοπεῖ στὴν γλωσσικὴ καὶ πνευματικὴ καλλιέργεια μαθητῶν τῆς Α´ Γυμνασίου: «Ὁ καθηγητὴς τῆς φιλολογίας ἔριχνε κάθε μέρα τὸ μπαλάκι. Ὅλη ἡ τάξη τὸ ἔπιανε σὰν ἕνα γαργαλιστικὸ μήνυμα. Τὸ πετοῦσε ὁ ἕνας στὸν ἄλλον. Χαρᾶς εὐαγγέλια. «Ὁσάκις…» ἄρχισε τὴ φράση του ὀ φιλόλογος. «Ναί. Ναί. Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!» φώναζαν ὅλες μαζὶ οἱ μαθήτριες γελώντας. Κι ὁ καθηγητὴς τρελαινόταν. «Ὁσάκις…» ἐπαναλάμβανε τονίζοντας τὴ λέξη σὰν νὰ ἔλεγε «σκάστε». «Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!» ἀκουγόταν πάλι ἀπὸ κάτω καὶ τὸ γέλιο ἔδινε κι ἔπαιρνε.
.                          Ὁ καθηγητὴς δὲν μποροῦσε νὰ ξεχωρίσει ποιὲς ἀπὸ τὶς μαθήτριες ἦταν οἱ δράστες. Ἡ λέξη – μπαλάκι κυλοῦσε ἀκαριαῖα σὲ κλάσμα δευτερολέπτου μέσα ἀπὸ τὰ χείλια τους ποὺ ἦταν κρυμμένα στὸ κάτω μέρος τοῦ σκυμμένου τους κεφαλιοῦ. Νόμιζε πὼς ἁπλῶς ἐπαναλάμβαναν τὴ λέξη. Πῶς τὶς ἐρέθιζε αὐτὴ ἡ λέξη. Δὲν ἦταν ὅμως ἔτσι. Ἄλλο πράγμα τὸ «Ὁσάκις» κι ἄλλος ἄνθρωπος «Ὁ Σάκης». Ὁ Σάκης ἦταν ἠλεκτρολόγος μὲ μαγαζί. Μεγαλύτερός τους, 20 μὲ 25 ἐτῶν. Τὰ εἶχε φτιάξει μὲ τὴν Ἀλέκα. Μία ἀπὸ τὶς μαθήτριες τῆς τάξης. Ψηλὴ κι ἀδύνατη, μὲ κοντὰ ξανθὰ μαλλιὰ καὶ μεγάλα καστανὰ μάτια, μακρὺ λαιμὸ καὶ μακριὰ χέρια καὶ πόδια, κάπως ξερακιανή, ἀλλὰ ζόρικη. Στὰ 15-16, ὅπως ὅλες τους. Ἡ πρώτη ποὺ ἔβγαινε ραντεβοὺ μῆνες τώρα. Ὁ Σάκης τὴν περίμενε τὸ μεσημέρι στὴν ἄλλη γωνία κι οἱ ἄλλες μαθήτριες ἔτρεχαν ἀπὸ πίσω της νὰ τὸν δοῦνε. Τὰ σχόλια ἔδιναν κι ἔπαιρναν. Ἦταν ὁ πρῶτος ἔρωτας τῆς τάξης. Ὁ καθηγητής φωναξε τὴν πρώτη μαθήτρια, τὴ Μαρία, στὸ γραφεῖο του καὶ τὴ ρώτησε. «Τί συμβαίνει μὲ τὸ «Ὁσάκις»; Γιατί αὐτὴ ἡ ἀντίδραση;» «Δὲν ξέρω, κύριε. Στὸ δικό μου θρανίο δὲν ξέρουμε τίποτα. Τὸ πῆραν ἔτσι φαίνεται καὶ τὸ διασκεδάζουν», τοῦ ἀπάντησε. Ρώτησε κι ἄλλες μαθήτριες. Μερικὲς δὲν κρατήθηκαν καὶ γελοῦσαν. Ὁ καθηγητὴς προσπάθησε νὰ βγάλει ἀπὸ τὸ λεξιλόγιό του τὴ λέξη «Ὁσάκις». Αὐτὴ ὅμως ἀντιστεκόταν. Τοῦ ἔβγαινε αὐθόρμητα, ἔστω καὶ μὲ κάποια καθυστέρηση. Τότε, ὅμως, γινόταν πανζουρλισμός. Σὰν νὰ τὴν εἶχε στερηθεῖ ἡ τάξη καὶ ξεσποῦσε «Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!», φώναζαν ἀκόμα πιὸ δυνατὰ καὶ γελοῦσαν μὲ τὴν καρδιά τους. Γιατί ἦταν ὑπόθεση καρδιᾶς καὶ ὄχι γραμματικῆς».
.                          Ἐρωτῶ: Τί διαβάζουμε ἐδῶ; Περιγράφει ἢ δὲν περιγράφει τὸ κείμενο ἀποπλάνηση ἀνηλίκου; Ἐρωτῶ: Ὅπως παρουσιάζει τὸ κείμενο αὐτὴν τὴν σχέση, σὰν κάτι τὸ φυσιολογικό, τὸ ἀκίνδυνο, δὲν ἀποτελεῖ ἔμμεση παρότρυνση γιὰ ἐπιδίωξη τέτοιων καταστρεπτικῶν σχέσεων; Μπορεῖς νὰ περιγράφεις μὲ χαζοχαρούμενο τρόπο μία τέτοια κατάσταση; Ποιός γονέας θὰ ἀνεχόταν ἡ κόρη του «νὰ βγαίνει ραντεβοὺ» μὲ εἰκοσιπεντάχρονο; Δὲν πρόκειται γιὰ ἐξύμνηση τῆς παιδεραστίας, τοῦ σιχαμεροῦ αὐτοῦ ἐγκλήματος, γιὰ τὸ ὁποῖο ἀνατριχιάζουμε ὅλοι καὶ στὸ ἄκουσμά του μόνον; Καὶ κάτω ἀπὸ τὸ κείμενο «καμαρώνει», γιὰ ἐμπέδωση προφανῶς, ἡ ἑξῆς κρανιοκενὴς ἐρώτηση: «γιατί γελοῦσε ἡ τάξη, ὅταν ἀκουγόταν ἡ λέξη Ὁσάκις στὸ κείμενο». Τί θὰ ἀπαντήσει τὸ παιδὶ σὲ μία τέτοια «παραλυμένη» ἐρώτηση;
.                          Κατὰ τὰ ἄλλα τὸ ὑπουργεῖο εἰσάγει τὴν σεξουαλικὴ ἀγωγὴ ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο ἀκόμη. Ἀπὸ τὴν μία αἰχμάλωτα, ἐξαρτημένα τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὶς νέες τεχνολογίες καὶ τὸ διαδίκτυο, στὰ ὁποῖες ἔχουν δοθεῖ μεσιανικὲς διαστάσεις. Ἀπὸ τὴν ἄλλη σεξουαλικὲς ἀγωγές, ποὺ οὐσιαστικὰ εἶναι πυρήνας ἀποαθωοποιήσεως καὶ πρόωρης ἐνηλικίωσης, πράγμα καταστρεπτικὸ γιὰ τὴν ψυχικὴ ὑγεία τους. Χῶρος γιὰ τὴν χαρὰ τῆς μελέτης, τοῦ εὐλογημένου κόπου ποὺ προσφέρει ἡ ἡλιόλουστη ἑλληνικὴ Παιδεία, δὲν ἀπομένει.
.                          Τί κάνουμε;  Υπάρχει ἐλπίδα ἀλλά, πρῶτον, «θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στὴν Τῆνο, ποὺ νά ᾽ρθει μὲ τὴν εὐχὴ τῆς Παναγίας νὰ καθαρίσει τὸν τόπο ἀπ’ ὅλων τῶν λογιῶ τῆς Τουρκιᾶς καὶ τῆς γηραιᾶς Εὐρώπης τὰ ἀπομεινάρια», (Ἐλύτης), καί, δεύτερον, «ἀπ’ ἔξω μαυροφόρ’ ἀπελπισιὰ καὶ χειροπιαστὸ σκοτάδι»: Σχολεῖα πατριδογνωσίας. Ἕνα σὲ κάθε ἐνορία -ὅπου ὑπάρχει φιλότιμος ἱερέας- στὰ ὁποῖα θὰ διδάσκουν δάσκαλοι μὲ ψυχὴ καὶ Χριστό.  Ἡ Ἐκκλησία πάντα στάθηκε ἑλληνοσώτειρα. Οἱ καιροὶ ἀπαιτοῦν Πατροκοσμάδες καὶ δασκάλους, δασκάλες σὰν αὐτὲς ποὺ κράτησαν ὄρθια τὴν Μακεδονία στὰ χρόνια του Ἀγώνα, ποὺ ἔγραφαν στοὺς μαυροπίνακες, ὄχι μὲ κιμωλίες, ἀλλὰ μὲ τὸ αἷμα τους. Τὴν πατρίδα τὸ ’21, τὴν Μακεδονία, τὴν Κρήτη, τὰ νησιά μας, τὴν Θράκη κατοπινά, δὲν τὰ ἐλευθέρωσε ἡ Εὐρώπη καὶ καμμιὰ συμμορία τύπου Τρόικας. Τὴν ἀνέστησε ἡ μαγιά, τὰ πνευματικοπαίδια τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τοῦ Δασκαλογιάννη καὶ τοῦ Παύλου Μελᾶ.

, , , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ, Η ΑΛΕΠΟΥ καὶ Η ΣΥΜΦΟΡΑ ΤΟΥ ΓΑΪΔΑΡΟΥ

Τ λιοντάρι, λεπο κα συμφορ το γαϊδάρου

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                               «Νὰ μοιράσουμε τὸ φυσικὸ ἀέριο στὴν ἀνατολικὴ Μεσόγειο», δήλωσε πρόσφατα στὴν Ἰταλία ὁ Τοῦρκος ΥΠΕΞ Μ. Τσαβούσογλου. Μάλιστα. Βεβαίως ὁ κουτοπόνηρος ἰσλαμιστής, πατώντας ἐπὶ εὐρωπαϊκοῦ ἐδάφους, ἀποτίναξε ὡς ξεραμένο φιδόδερμα τὸ ἀληθινό του πρόσωπο-φιλοπόλεμη ὕαινα καὶ “μάστιγα τῆς Ἀσίας”- καὶ ἐνδύθηκε τὸ πολιτισμένο προσωπεῖο. Τί πιὸ δίκαιο καὶ νόμιμο! Ὅλοι οἱ ὅμοροι λαοὶ νὰ ἐπωφεληθοῦν ἀπὸ τὰ ὑποθαλάσσια καλούδια τῆς ἀνατολικῆς Μεσογείου!! Τὸ ἀκοῦς καὶ ἂν εἶσαι ἐκλεπτυσμένος Εὐρωπαῖος, τὸ ἐπικροτεῖς καὶ χειροκροτεῖς τὴν μεγαθυμία τῶν μεμέτηδων.
.                               Μοιράζω σημαίνει διαιρῶ ἐξ ἴσου. Παίρνω τὸ μερίδιο, «τὴν μοίρα» ποὺ μοῦ ἀναλογεῖ. (Ὅλες αὐτὲς οἱ λέξεις, μέρος, μερίδα, μερίζω, μοίρα, παράγονται ἀπὸ τὸ ὁμηρικὸ “μείρομαι” ποὺ σημαίνει διαιρῶ, μοιράζω.  Ἡ μοίρα, τὸ ριζικὸ ὅπως τὸ λέει ὁ λαός, εἶναι τὸ “τὸ μερίδιο” ἑκάστου ἐν τῇ ζωῇ, ὁ κλῆρος, ἡ τύχη, κατὰ τὸ ἔγκυρο λεξικὸ τῶν Leddel-Scott). Καί, ἐπειδὴ “ἡ κακή μας τύχη καὶ μοίρα”, μᾶς ἔστειλε, πρὸ αἰώνων, τὴν Τουρκία ὡς γείτονα, παραπέμπω σὲ ἕναν μύθο τοῦ μυθοπλάστη Αἰσώπου, ποὺ ἐξηγεῖ ἐναργέστατα, τί ἀκριβῶς ἐννοεῖ ἡ «φίλη καὶ σύμμαχος», ὅταν προτείνει διαμοιρασμὸ τοῦ φυσικοῦ πλούτου. Παραθέτω, ἐν πρώτοις, τὸ κείμενο στὴν ἀειφεγγῆ προγονικὴ γλώσσα καὶ ἀκολουθεῖ ἡ νεοελληνικὴ ἀπόδοση. Τίτλος: ”Λέων, ὄνος καὶ ἀλώπηξ», δηλαδή, λιοντάρι, γαϊδούρι καὶ ἀλεποῦ.
«Λέων καὶ ὄνος καὶ ἀλώπηξ κοινωνίαν εἰς ἀλλήλους σπεισάμενοι ἐξῆλθον εἰς ἄγραν. Πολλὴν δὲ αὐτῶν συλλαβόντων, ὁ λέων προσέταξε τῷ ὄνῳ διελεῖν αὐτοῖς. Τοῦ δὲ τρεῖς μοίρας ἐξ ἴσου ποιήσαντος, καὶ ἐκλέξασθαι αὐτῷ παραινοῦντος, ὁ λέων ἀγανακτήσας ἀλλόμενος κατεθοινήσατο καὶ τῇ ἀλώπεκι μερίσαι προσέταξεν. Ἡ δὲ πάντα εἰς μίαν μερίδα συναθροίσασα καὶ μικρὰ ἑαυτῇ ὑπολιπομένη παρῄνει αὐτῷ ἑλέσθαι. Ἐρομένου εἰς αὐτὴν τοῦ λέοντος τίς αὐτὴν οὕτω διανέμειν ἐδίδαξεν, ἡ ἀλώπηξ εἶπεν: Ἡ τοῦ ὄνου συμφορά.»
Στὰ νέα ἑλληνικὰ
«Τὸ λιοντάρι, ὁ γάϊδαρος καὶ ἡ ἀλεποῦ ἔφτιαξαν κοινὴ ὁμάδα, συνεταιρίστηκαν καὶ βγῆκαν μαζὶ στὸ κυνήγι. Ἔπιασαν πλούσια λεία, τὴν ὁποία κάποιος ἔπρεπε νὰ μοιράσει. Τὸ λιοντάρι πρότεινε στὸν γαίδαρο τὴν μοιρασιά. Λέει ὁ γάϊδαρος: “Τρεῖς εἴμαστε, ὁρίστε, τρία ἴσα μέρη κάνω τὴ λεία, ὁ καθένας παίρνει τὴ μερίδα του”. “Τί μοιρασιὰ εἶναι αὐτή;” φώναξε τὸ λιοντάρι θυμωμένο, καὶ ὄρμηξε καὶ κατασπάραξε τὸν γάϊδαρο. Λέει τότε στὴν ἀλεποῦ: “Αὐτὸς δὲν ἤξερε νὰ μοιράζει. Ἐσὺ πιστεύω πὼς θὰ μοιράσεις πιὸ σωστά”. Παίρνει ἡ ἀλεποῦ, σχεδὸν ὅλα τὰ κρέατα, τὰ ἔκανε μία μερίδα καὶ τὰ προσφέρει στὸ λιοντάρι. Ἐνῶ γιὰ τὸν ἑαυτό της κράτησε ἐλάχιστα. “Μπράβο”, εἶπε τὸ λιοντάρι, “ἐσὺ μοίρασες μὲ μεγάλη σοφία. Μὰ ποιός σὲ δίδαξε νὰ μοιράζεις τόσο δίκαια;”. “Τοῦ γαϊδάρου τὸ πάθημα μὲ δίδαξε”, ἀποκρίθηκε ἡ ἀλεποῦ».
.               
Ἀπὸ αὐτὸν τὸ μύθο βγῆκε ἡ παροιμιώδης ἔκφραση «μερίδα τοῦ λέοντος».
.                   Ἡ Τουρκία τί προσπαθεῖ ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια;  Νὰ γίνει μεγάλη περιφερειακὴ δύναμη. Ὅμως «ὁμοιάζει μὲ νάνον ἀνορθούμενον ἐπ’ ἄκρων ὀνύχων καὶ τανυόμενον νὰ φθάσει εἰς ὕψος καὶ φανῆ καὶ αὐτὸς γίγας». Ὁ μεγάλος Παπαδιαμάντης, στὸν «Λαμπριάτικο ψάλτη» του, μᾶς βοηθᾶ.  (Ἂν καὶ ἀναφέρεται στοὺς «Γραικύλους τῆς σήμερον», δανείζομαι τὴν φράση του, γιατί ταιριάζει στὴν περίπτωση). Μοιάζει – ἡ Τουρκία – μὲ νάνο, ὁ ὁποῖος «τανύεται», «τανιέται» λέμε στὸ χωριό μου στὴν Πιερία, πατᾶ στὰ νύχια του, ὥστε νὰ δείχνει ψηλότερος, νὰ φανεῖ καὶ αὐτὴ γίγας.
.                       Τὰ τελευταῖα χρόνια, μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν ἐπηρμένο Ἐρντογάν, ὀνειροφαντάζεται ὀθωμανικὲς αὐτοκρατορίες, ἐπιδίδεται σὲ κινήσεις ἐκφοβισμοῦ τῶν γειτόνων του. Βρῆκε κράτη σπαρασσόμενα ἀπὸ ἐμφύλιες συρράξεις, Συρία, Ἰράκ, Λιβύη, καὶ βυσσοδομεῖ. Συνεπικουρούμενος ὁ χιτλερίσκος Τοῦρκος ἀπὸ τὰ ἐλεγχόμενα καὶ κατατρομοκρατημένα ΜΜΕ  τῆς χώρας του, ἀπειλεῖ, βομβαρδίζει, στέλνει ἀργυρώνητους βασιβουζούκους καὶ ἐγκληματίες, ποὺ στρατολογεῖ ἀπὸ τὶς ἄτακτες συμμορίες τοῦ “ISIS”, στὰ πεδία τῶν μαχῶν. Μὲ μία φράση: αὐτὴ εἶναι ἡ Τουρκία.  Στόχος του;  Ἡ μερίδα τοῦ λέοντος.
.                       Νὰ σύρει κυρίως τὸν Ἑλληνισμὸ στὸ τραπέζι τῶν διαπραγματεύσεων καὶ νἐπιτύχει αὐτὸ ποὺ συνέβη μὲ τὴν ἀλεποῦ τοῦ μύθου. Νὰ ἀναγκαστοῦμε νὰ παραδώσουμε «γῆ καὶ ὕδωρ» γιὰ νὰ ἀποφύγουμε τὴν συμφορὰ τῆς Συρίας ἢ τῆς Λιβύης. Ἐξ ἄλλου ἔτσι πρόδωσαν τὴν Μακεδονία οἱ προηγούμενοι λεηλάτες τῆς ἱστορίας μας. Ἡ Τουρκία διακαῶς ἤθελε νὰ ὀνομαστοῦν τὰ Σκόπια, Μακεδονία.  Πάντοτε ἔτσι τὰ ὀνόμαζαν, γιὰ νὰ προκαλέσουν, νὰ ὑποθάλψουν τὴν διχόνοια καὶ τὸ αἴσθημα ἡττοπάθειας τοῦ λαοῦ μας, νὰ φανοῦν στὰ μάτια τῶν Σκοπιανῶν, εὐεργέτες τους. Βρέθηκαν οἱ ἐφιάλτες γιὰ τὴν βρωμοδουλειά, ὑποτάχθηκαν στὴν λογικὴ καὶ τὶς ἀπειλὲς τοῦ ψευτολέοντος ἢ καλύτερα μυρμηγκολέοντος. Μὲ ἀπύθμενη δειλία, «μοίρασαν», ξεπούλησαν, πρόδωσαν τὴν Μακεδονία, γιὰ νὰ ἐξευμενιστεῖ τὸ θηρίο.  Καὶ ἔκτοτε ἀποθηριώθηκαν οἱ Τοῦρκοι.  Κατάλαβαν ποιοὺς ἔχουν ἀπέναντί τους. Ἐφ’ ὅσον εἶναι ἱκανοὶ νὰ ξεπουλήσουν «ὅσια καὶ ἱερά», ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ δειλούς, ὁπότε μποροῦμε, ἀμαχητί, νὰ κερδίσουμε πολὺ περισσότερα.
.                  Ὁ Θουκυδίδης μᾶς τὰ ἔχει πεῖ αὐτά. Γράφει στὸ Α´, 140, γιὰ τὸ περίφημο «Μεγαρικὸ ψήφισμα». «…..Εἰ ξυγχωρήσετε καὶ ἄλλο το μεῖζον εὐθὺς ἐπιταχθήσεσθε ὡς φόβῳ καὶ τοῦτο ὑπακούσαντες». Δηλαδή, ἂν ὑποχωρήσετε, στὶς ἀπαιτήσεις τῶν Σπαρτιατῶν, ἀμέσως καὶ ἄλλο μεγαλύτερο θὰ σᾶς ἐπιβάλουν, ἀφοῦ, ἐξ αἰτίας τοῦ φόβου σας ὑπακούσατε σὲ τοῦτο…». (Οἱ Ἀθηναῖοι «ποιήσαντες ἐκκλησίαν», ἔπρεπε νὰ ἀποφασίσουν ἂν θὰ ὑποχωρήσουν στὶς προκλήσεις τῶν Σπαρτιατῶν, ὥστε νὰ ἀνακαλέσουν «τὸ Μεγαρέων ψήφισμα» ἢ νὰ δεχθοῦν πόλεμο. Οἱ πλεῖστοι ἔλεγαν, οἱ συνήθεις ἐνδοτικοί, ποὺ μιλοῦν γιὰ «μοναχοφάηδες» – Κοτζιᾶς-  ὅλα αὐτὰ ποὺ προκρίνει ἡ «προοδευτικὴ διανόησις» τύπου Βερέμη, Ρεπούση καὶ λοιποί, ἔλεγαν, λοιπόν, νὰ ὑποχωρήσουν, ὥστε νὰ μὴν γίνει πόλεμος. Γιὰ ἕνα «ψωρονήσι», τὸ Καστελόριζο νὰ πολεμήσουμε;).
.                   Χρόνια τώρα, οἱ τετρομαγμένες κυβερνήσεις, ὑποχωροῦν. (Πλὴν τῆς Μακεδονίας, τὸ μεγαλύτερο ἔγκλημά τους εἶναι ἡ “φιλοξενία” τῶν λαθρομεταναστῶν. Μία ὁλόκληρη στρατιὰ τοῦ Ἐρντογὰν στρατωνίζεται στὴν πατρίδα μας. Φανατικοὶ μωαμεθανοὶ ποὺ ἐν μιᾷ νυκτὶ θὰ μετατραποῦν σὲ ἀσύντακτο ἀσκέρι ποὺ θὰ παραλύσει τὸ ἐναπομεῖναν ἠθικό τοῦ λαοῦ. Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς λυπηθεῖ. Κυριολεκτικά…).
.                             Καὶ ἡ Τουρκία, εὐθύς, ἀμέσως, ἀπαιτεῖ «καὶ ἄλλον τί μεῖζον».  Καὶ φτάσαμε, ἐξ αἰτίας τῶν ἐγκληματικῶν καὶ προδοτικῶν ὑποχωρήσεων, νὰ διακυβεύεται ἡ τύχη, ἡ μοίρα τοῦ ἔθνους μας.  Οἱ Γραικύλοι τῆς σήμερον, ἀπαντοῦν:  Τί θέλετε πόλεμο;  Ἡ ἀπάντηση ἔρχεται καὶ πάλι ἀπὸ τὸ παρελθόν:  «Πόλεμος ἔνδοξος, εἰρήνης αἰσχρᾶς, αἱρετώτερος»….

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

ΚΛΕΙΔΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΙΣ ΘYΡΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡIΑΣ (Δ. Νατσιός) «Σ᾽τοῦ Λαχανᾶ καὶ σ᾽τοῦ Κιλκὶς τὴν ὁλόμαυρη ράχη»

Μετ τος ναούς, κλειδώνουν κα τς θύρες τς στορίας

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Σ᾽τοῦ Κιλκὶς τὴν ὁλόμαυρη ράχη
περπατώντας ἡ Δόξα μονάχη
μελετᾶ τὰ λαμπρὰ παλληκάρια
καὶ στὴν κόμη στεφάνι φορεῖ
γινωμένο ἀπ’ ὀλίγα χορτάρια
πού ᾽χαν μείνη στὴν ἔρημη γῆ».

.                         Διαβάζω ἀπὸ τὸ βιβλίο “Ἀθάνατη Ἑλλὰς” τοῦ Δ Καλλιμάχου, αὐτόπτου μάρτυρος καὶ “ἐθελοντοῦ ἱεροκήρυκος τῆς Ε´ Μεραρχίας”, γιὰ τὴν ἔνδοξη μάχη τοῦ Κιλκίς: “ Ἐκεῖ πρὸς τὰ χαρακώματα ἕνας φαντάρος μας βαρέως πληγωμένος, ὁ ὁποῖος μετ᾽ ὀλίγον δὲν θὰ διέφευγε τὸ μοιραῖον, ἀπὸ τὰς φλόγας τῶν καιομένων σπαρτῶν ποὺ ὁλονὲν τὸν ἐπλησίαζαν, λέγει πρὸς τὸν συνάδελφόν του ποὺ ἐπῆγε νὰ τὸν βοηθήση:
-Ἄφησέ με, δὲν θέλω τίποτε. Ἐγὼ τώρα θὰ λέγω νῦν ἀπολύεις… ἀπάνω τους. Ἐπάνω τους, σὺ πάρε μόνον τὶς μπαλάσκες μου καὶ ρίξε καὶ τὶς δικές μου σφαῖρες γιὰ μνημόσυνο. Νά, καὶ τὸ παγούρι μου, ἔχει λιγάκι νερὸ νὰ δροσίσεις τὸ λαρύγγι σου καὶ τὸ φλογισμένο λιανοντούφεκό σου. Χτυπᾶτε τους…. καὶ ἔπεσε…”. (Σελ. 61).
.                  Ἡ μάχη τοῦ Κιλκὶς διεξήχθη ἀπὸ τὶς 19 ἕως τὶς 21 Ἰουνίου τοῦ 1913.  Τὸ πεδίον τῆς μάχης, τὰ σιταροχώραφα τοῦ Κιλκίς, εἶχαν πιάσει φωτιὰ ἀπὸ τὰ πυρὰ καὶ τὶς ὀβίδες. Οἱ βαριὰ τραυματισμένοι πολεμιστές, δὲν πέθαιναν ἀπὸ τὰ τραύματα. Ὄχι. Καίγονταν ζωντανοί. Σῶμα τραυματιοφορέων δὲν ὑπῆρχε. Φώτιζαν μὲ τὸ πληγωμένο κορμί τους τὴν ἱστορία καὶ φώναζαν: “Χαλάλι γιὰ τὴν Πατρίδα”. 10.000 νεκροὶ ἀξιωματικοὶ καὶ στρατιῶτες, γιὰ τόσους μιλᾶ ὁ Δημ. Καλλίμαχος κατὰ τὴν τριήμερο ἐποποιΐα τοῦ Κιλκὶς –Λαχανᾶ.
.                         Κα βρέθηκαν χέρια προδοτν πο μετ π κατ χρόνια ξεπούλησαν μ τν μελάνι μίας πογραφς, ατ τς καρδις τ πύρωμα κα τ αμα το νθο το Γένους μας. “Βόρεια Μακεδονία”, τ γράφω κα “καπνίζουν τ μάτια μου π ργή”. Τὸ ἀκούω ἀπὸ τοὺς πρώην καὶ νῦν νεκροθάφτες τῆς Μακεδονίας μας κα λο τ δημοσιογραφικ κηφηναρι πο τος δορυφορε καὶ καταθλίβομαι.
.                         Ἕνα ἀπέραντο «Ἐθνικὸ Νεκροταφεῖο», ποὺ κρύβει στὰ σπλάχνα του τὰ κορμιὰ χιλιάδων παλληκαριῶν, εἶναι ὁ τόπος μας. Καὶ πάνω στὰ κορμιὰ αὐτὰ στήθηκαν τὰ θεμέλια αὐτῆς τῆς πόλης. Καὶ τὸ σιτάρι ποὺ φτιάχνει τὸ ψωμί μας, θεριεύει καὶ μεστώνει ρουφώντας ἀπὸ τὴ γῆ αἷμα ἀντὶ γιὰ νερό. Κάθε λόφος γύρω μας κι ἕνας «κρανίου τόπος». Κάθε χωράφι κι ἔνας «ἀγρὸς αἵματος…
.                         Τὰ πρῶτα χρόνια, τ᾽ ἀλέτρια ποὺ ὄργωναν τὴ γῆ, ἔφερναν στὴν ἐπιφάνεια λευκὰ κόκκαλα ”κόκαλα Ἑλλήνων ἱερά”, ἀντάμα μὲ σκουριασμένες ξιφολόγχες καὶ δερμάτινες παλάσκες, περασμένες σὲ ζωστῆρες ποὺ ἔζωναν, κάποτε λυγερὰ σώματα παλληκαριῶν. Κι ὅλοι μας λίγο – πολύ, ἔχουμε νὰ θυμόμαστε πὼς κάποτε, σκάβοντας τὶς αὐλὲς τῶν σπιτιῶν μας εἴχαμε βρεῖ σκουριασμένα ὄπλα κι ἀνθρώπινα κρανία…
.                         Θυμᾶμαι τοὺς πρώτους περιπάτους ποὺ κάναμε μὲ τὸ σχολεῖο ἐκεῖ κοντὰ στοὺς πρόποδες τοῦ Ἀη- Γιώργη. (Λόφος ποὺ δεσπόζει στὴν πόλη τοῦ Κιλκίς, μὲ ὁμώνυμο μεταβυζαντινὸ ναό). «Ἡ δασκάλα μᾶς ἔλεγε ὅτι οἱ παπαροῦνες στὸν τόπο μας, εἶναι πιὸ κόκκινες ἀπὸ ἀλλοῦ, γιατί παίρνουν τὸ χρῶμα τους ἀπὸ τὸ αἷμα τῶν σκοτωμένων παλληκαριῶν. Κι ἐμεῖς διστάζαμε νὰ τὶς κόψουμε, ἀπὸ φόβο, μήπως καὶ ματώσουμε τὰ χέρια μας…» (Σ. Λίβας, μετέπειτα στρατιωτικὸς γιατρός, μαθητὴς στὸ Κιλκὶς τὴν δεκαετία τοῦ ᾽30, στὸ βιβλίο του «Ἡ παλιά, μικρή μας πόλη». Σὲ κείμενο μὲ τίτλο «οἱ Μαχητὲς τοῦ Κιλκίς», σελ. 179).
.                         Φέτος “οἱ παπαροῦνες στὸν τόπος μας” δὲν ματώνουν. Φέτος δακρύζουν. Εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ δὲν θὰ τιμηθοῦν τὰ λαμπρὰ παλληκάρια, οἱ ἀθάνατοι  Κιλκισιομάχοι , μὲ παρέλαση καὶ ἐκδηλώσεις. Ἐκεῖνοι καίγονταν ζωντανοί, λαβωμένοι μὲς στὰ στάχυα, λαμπάδες ἐλευθερίας, ἀτρόμητοι, ἄφοβοι, πραγματικοὶ Ἕλληνες.
“Τρεῖς μέρες κάνουν πόλεμο
Τρεῖς μέρες καὶ τρεῖς νύχτες
Χωρὶς ψωμί, χωρὶς νερὸ
Χωρὶς ὕπνο στὸ μάτι”, ὅπως τραγουδᾶ ἡ λαϊκὴ μούσα σὲ ἕνα κολοκοτρωναίικο στιχούργημα. Τρεῖς μέρες ποὺ ἔκριναν τὴν τύχη ὄχι μόνον τῆς Μακεδονίας, ἀλλὰ καὶ τῆς Ἑλλάδος ὅλης.
.                         Μετὰ τὶς θύρες τῶν ἐκκλησιῶν, κλείνουν καὶ οἱ θύρες τῆς ἱστορίας. Μετὰ τὴν ἀσέβεια στὸν Χριστὸ καὶ τοὺς ἁγίους του, ἦρθε ἡ σειρὰ καὶ τῶν ἡρώων νὰ καταφρονηθοῦν. Δύο εἰκονοστάσια ἔχει τούτη ἡ Πατρίδα. Τὸ εἰκονοστάσι τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὰ μυρόβλυτα λείψανα τῶν ἁγίων καὶ τὸ εἰκονοστάσι τοῦ Γένους μὲ τὰ κόκκαλα τὰ ἱερὰ  τῶν Ἑλλήνων. Αὐτὰ λατρεύει, αὐτὰ προσκυνᾶ, αὐτὰ τιμᾶ καὶ σέβεται. Αὐτὰ εἶναι ἡ Ἑλλάδα, χάρις σ᾽ αὐτὰ ζεῖ, ἀναπνέει καὶ πορφυρώνει τὶς παπαροῦνες της. Φέτος, πρώτη φορά, δὲν λιτανεύτηκε ὁ Ἐπιτάφιος, δὲν συνοδέψαμε, ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, τὸν Ἐσταυρωμένο Σωτήρα μας. Φέτος πρώτη φορὰ δὲν θὰ λιτανεύσουμε τὴν σημαία μας, δὲν θὰ παρελάσει “τὸ ποτάμι τῆς ζωῆς” γιὰ νὰ τιμήσει τὸ ἀθάνατο ποτάμι τῆς τιμῆς.
.                         Στὶς παραλίες, στὶς καφετέριες, στὰ ποικιλώνυμα κέντρα διασκεδάσεως  Μυκόνου καὶ λοιπῶν νήσων, ἀγκαλιά, καὶ βέβαια οἶκοι ἀνοχῆς, ὁ ἕνας πάνω στὸν ἄλλο. Ἐκεῖ ὁ ἰὸς τρέμει καὶ ἐξαφανίζεται. Μόνο στοὺς ναοὺς καὶ στὶς παρελάσεις θεριεύει καὶ ἐξαπλώνεται. Ὅπου Πίστη καὶ Πατρίδα, νοσοφοβία καὶ σκληρὲς ἀπαγορεύσεις. Ὅπου γλέντι καὶ χαρά, πεδίον ἐλεύθερο καὶ κανεὶς φόβος
Ρωτῶ: Ἂν παρήλαυναν μόνο τὰ ἀγήματα τῶν σημαιοφόρων καὶ παραστατῶν, σύλλογοι καὶ στρατὸς τηρώντας τὶς περιβόητες “ἀποστάσεις ἀσφαλείας”, τί πρόβλημα θὰ ὑπῆρχε; Κι ἂν ὁ κόσμος παρακολουθοῦσε ἀριὰ ἀριά, τί θὰ γινόταν; Τίποτε.
.                         Δὲν ξέρω, ὅμως πολὺ φοβᾶμαι πὼς μὲ τὸ πρόσχημα τοῦ ἰοῦ, δὲν θὰ ξαναδοῦμε οὔτε παρελάσεις οὔτε πρωινὴ προσευχὴ στὸ σχολεῖο οὔτε ἐθνικὲς ἢ θρησκευτικὲς ἐκδηλώσεις μὲ συμμετοχὴ τοῦ λαοῦ. Αὐτὰ ποὺ μελετοῦσαν τόσα χρόνια οἱ ἐθνομηδενιστὲς καὶ ἐκκλησιομάχοι,  νὰ καταργηθεῖ ὅ,τι ἀφορᾶ τὰ τζιβαϊρικά μας τὰ πολυτίμητα, τὴν Πίστη καὶ τὴν Πατρίδα. Τὸ μεγάλο μας ἀμυντήριο ποὺ λέγεται μνήμη, αὐτὸ ποὺ μᾶς κράτησε στοὺς αἰῶνες μὲ τὴν πληθυντική, τὴν διαχρονικὴ ψυχή του, τὸ “ἐμεῖς” τοῦ Μακρυγιάννη, καταργεῖται.
.                         Νὰ κλείσω, τιμώντας τοὺς ἥρωες τῆς μάχης τοῦ Κιλκίς, μὲ τοὺς στίχους τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ Κωστῆ Παλαμᾶ, ποὺ τοὺς ἀπήγγειλε τὸ 1928, κατὰ τὰ ἀποκαλυπτήρια του μνημείου ποὺ δεσπόζει στὸ ἡρῶον της μάχης. Ὁ ὕμνος ὀνομάζεται «ἡ Πατρίδα στοὺς νεκρούς της».
Νά, πῶς τελείωνε ὁ ποιητής:
« –  Παιδιά μου, ὅσοι, προφῆτες μου, στρατιῶτες, ἀρχηγοί,
σὰν τὰ λιοντάρια στήσατε κορμιὰ καὶ σὰν τὰ κάστρα,
καὶ μέσ’ στὴ μακεδονικὴ ματοθρεμμένη γῆ
βάλατε τὴν εἰκόνα μου φερτὴ σὰν ἀπὸ τ᾽ ἄστρα
σ᾽τοῦ Λαχανᾶ καὶ σ᾽τοῦ Κιλκὶς τὴν ἐκκλησιὰ τὴν πλάστρα,
πνοὲς κι ἂν πλανάστε σ’ ἄλλη ζωή, λείψανα κι ἂν κοιμάστε,
σᾶς λειτουργῶ στὴ δόξα μου. Μακαρισμένοι νά ᾽στε».

 

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

ΜΕ ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΑΓΑΡΙΣΙΕΣ στὰ σχολικὰ βιβλία ΘΑ ΤΙΜΗΣΟΥΜΕ ΑΡΑΓΕ ΤΑ 200 ΧΡΟΝΙΑ τοῦ 1821;

Μ τέτοιες μαγαρισις στ σχολικ βιβλία
θ
τιμήσουμε τ 200 χρόνια π τν γιασμένη πανάσταση το
᾽21;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                     «Νοστιμίζει τὸ σέλινο τὴ φασολάδα καὶ στὴ μέση δύο λάμδα φοράει πατρίδα μας ἡ Ἑλλάδα». Αὐτὸ τὸ ἀξιοθρήνητο καὶ κρανιοκενὲς σχόλιο δὲν τὸ διαβάζεις σὲ κείμενο θεατρικῆς ἐπιθεώρησης, ἐλαφρολαϊκοῦ τύπου, ἀλλὰ σὲ βιβλίο Γλώσσας τῆς Β´ δημοτικοῦ. (Τετράδιο ἐργασιῶν, α´ τεῦχος, σελ. 43). Καὶ στὴν σελίδα 76 τοῦ βιβλίου Γλώσσας α´ τεῦχος τῆς ἴδιας τάξης καὶ πάλι, πρὸς ἐμπέδωση προφανῶς, ἐπαναλαμβάνεται ἡ δηλητηριώδης ἀπρέπεια κατὰ τοῦ ἐθνικοῦ μας ὀνόματος σὲ κείμενο μὲ τίτλο “Στὴ Χωχαρούπα”.  ”Καλῶς τοὺς φίλους ἀπ᾽ τὴν Ἑλλάδα, πού ᾽χει τὴν Κρήτη καὶ τὴν Λευκάδα κι ὁ κόσμος τρώει φασολάδα καὶ πάει βαρκάδα στὴ φεγγαράδα”. Ὁπότε τὸ 7χρονο Ἑλληνόπουλο ποὺ ἔρχεται στὸ σχολεῖο “γιὰ νὰ γιομίζη προκοπὴ κι ἀρετή”, κατὰ τὸν πατριδοφύλακα Μακρυγιάννη- σχολεῖο τὸ ὁποῖο ἔπρεπε νὰ εἶναι θεματοφύλακας τῶν τιμαλφῶν ἀξιῶν τοῦ ἔθνους καὶ θύλακας ἀντιστάσεως στὴν ἀπροκάλυπτη πιὰ ἐπίθεση κατὰ τῆς συνταγματικῆς διάταξης ποὺ προβλέπει “τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς συνείδησης”- τὸ ἀποσβολωμένο, λοιπόν, Ἑλληνόπουλο, μαθαίνει ὅτι ζεῖ στὴν χώρα τῆς φασολάδας, τῆς Ἑλλάδας, κατὰ τὴν ἀξιοθρήνητη ὁμοιοκαταληξία τους. (Νὰ σημειώσω παρενθετικῶς κάτι. Ὅλοι οἱ ἐπιστήμονες ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν γλῶσσα καὶ τὴν διδακτική της, γνωρίζουν ὅτι δὲν ὑπάρχουν ἀθῶα παραμυθάκια καὶ χαζοχαρούμενες, ἀδιάφορες παραπομπὲς στὰ σχολικὰ βιβλία, ἀλλὰ ὅτι κάθε κείμενο, ἀκόμη καὶ ἕνα πρόβλημα μαθηματικῶν προάγει συγκεκριμένες ἀξίες καὶ στάσεις ζωῆς).
.                     Θὰ γιορτάσουμε τοῦ χρόνου τὰ 200 χρόνια ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς ἁγιασμένης Ἐπανάστασης τοῦ ᾽21, τὴν ἐθνική μας παλιγγενεσία. Συστάθηκε ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν πρωθυπουργὸ μία ἐπιτροπή, τῆς ὁποίας προΐσταται ἡ κ. Γιάννα Ἀγγελοπούλου. Προφανῶς τὸ κριτήριο ἦταν οἱ… μνημειώδεις ἐκδόσεις της γιὰ τὴν συγκεκριμένη ἱστορικὴ περίοδο καὶ ἡ διεθνοῦς ἀκτινοβολίας προσφορά της στὴν ἀνάδειξη τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. Φάνηκε αὐτὸ στὸ παραδαλοειδὲς πανηγύρι τῶν λεγόμενων Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων τοῦ 2004, ποὺ ἀκόμη τὸ πληρώνουμε. Ἡ ἐπιτροπὴ στελεχώθηκε ἀπὸ πρόσωπα πού, στὴν πλειονότητά τους, τὸ μόνο διαπιστευτήριό τους εἶναι ὁ ἑλληνοκτόνος προοδευτισμός. Ὁ ἑσμὸς τῶν πανεπιστημιακῶν τύπου Ρεπούση ποὺ μᾶς ὁδήγησαν στὴν ἀποσύνθεση τῆς Παιδείας. Ἤδη ἕνας ἐξ αὐτῶν, ὀνόματι Χατζής, δημοσίευσε τὶς ἔντυπες κουτσουλιές του, παρουσιάζοντας τὸν Καποδίστρια ὡς δικτάτορα καὶ τὸν Καραϊσκάκη ὡς περίπου ἀλιτήριο καὶ ἀνάξιο λόγου.
.                     Ἐρωτῶ ὅμως: τί ἀξία ἔχουν οἱ γιορτὲς καὶ οἱ ἐκδηλώσεις γιὰ τὸ κοσμοϊστορικὸ “Εἰκοσιένα”, ὅταν στὰ κρισιμότερα βιβλία τοῦ κράτους, αὐτὰ ποὺ περιέχουν τὴν ἐπίσημη θέση τῆς πολιτείας γιὰ ἕνα ἱστορικὸ γεγονός, τὰ σχολικὰ βιβλία, τὸ ἔνδοξο ᾽21, γελοιοποιεῖται, συκοφαντεῖται καὶ διαστρεβλώνεται; Τὸ καλύτερο καὶ ἐντιμότερο μνημόσυνο γιὰ τὴν ἡρωικὴ γενιὰ ποὺ μᾶς ἀπελευθέρωσε ἀπὸ τὴν τουρκικὴ φρίκη, θὰ ἦταν νὰ πεταχτοῦν κλωτσηδὸν ἀπὸ τὰ βιβλία Γλώσσας τῶν παιδιῶν ὅλες οἱ ἀντεθνικὲς μαγαρισιὲς καὶ οἱ νεοταξικὲς θεωρίες.
.                     Δύο εἶναι βασικὲς θεωρίες τὴν νεοταξικῆς διανόησης, ποὺ καταδυναστεύουν Πατρίδα καὶ Παιδεία.
.                     Ἡ πρώτη εἶναι ὅτι τὸ κράτος προηγεῖται τοῦ ἔθνους, εἶναι, δηλαδή, τὸ ἔθνος κατασκευὴ τοῦ κράτους – συγκεκριμένα τῆς ἀστικῆς τάξης ποὺ δημιούργησε τὸ κράτος. Ὡς κατασκευὴ ἢ “ἐπινόηση” πρέπει νὰ ἐξετάζεται ἑπομένως καὶ ἡ “ἐθνικὴ” ἱστορία.
.                     Ἡ δεύτερη, ὅτι τὸ κράτος ὡς δημιούργημα μίας κυρίαρχης ὁμάδας ποὺ μπορεῖ νὰ περιέχει στοιχεῖα ἀποκλεισμοῦ τῶν ἄλλων, μισαλλοδοξίας καὶ ὁλοκληρωτισμοῦ, δὲν μπορεῖ νὰ ἀντεπεξέλθει στὶς σημερινὲς ἀπαιτήσεις τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ τοῦ πολυπολιτισμικοῦ χαρακτήρα τῆς κοινωνίας (ἐξ αἰτίας τῆς παρουσίας καὶ τῶν λαθρομεταναστῶν) καὶ πρέπει νὰ ἐγκαταλείψει τὴν “ἐθνική” του βάση. Μὲ λίγα λόγια ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἁπλῶς ἡ χώρα τῆς…φασολάδας).
.                     Ἐπανέρχομαι στὸ ὑβριστικὸ περιεχόμενο τῶν βιβλίων γιὰ τὸ ᾽21. Μία ἀληθινὴ “δόξα, τιμὴ καὶ προσκύνησις” τῶν ἡρώων θὰ ἦταν νὰ γίνει μία ἐπιτροπή, ἡ ὁποία θὰ ἐλέγξει τὰ βιβλία Γλώσσας ὅλων τῶν σχολικῶν βαθμίδων καὶ θὰ ἐκπαραθυρώσει βλάσφημες κυριολεκτικὰ ἀναφορὲς ὅπως:
Στὴν Νεοελληνικὴ Γλῶσσα Α´ Γυμνασίου (σ. 82-83) περιέχεται κείμενο -ἀφιέρωμα στὸ ᾽21 μὲ τίτλο «Ἡ παράσταση». Ἀντιγράφω ἕνα ἀπόσπασμα: «…τότε ὁ Βαγγελάκης ποὺ ἔκανε τὸν Μπότσαρη καὶ τὸν στένευε ἡ στολή του, ἔσκυψε νὰ πάρει τὰ τσαρούχια μου νὰ μοῦ τὰ δώσει καὶ φάνηκε τὸ σώβρακό του καὶ τὰ κορίτσια ἔβαλαν τὰ γέλια κι ἐκεῖνος τὰ κλάματα… Καὶ ὁ κύριος διευθυντής… ἄρχισε νὰ φωνάζει:– Ζήτω ἡ 25η Μαρτίου! καὶ εἶπε “καὶ τοῦ χρόνου” κι ὅλοι σηκώσαμε τὰ χέρια μπροστὰ καὶ εἴπαμε καὶ ζήτω κι ἡ κυρία Οὐρανία φώναξε πάλι προσοχή! καὶ σταθήκαμε ὅλοι προσοχὴ καὶ τραγουδήσαμε τὸν ἐθνικὸ ὕμνο καὶ γιατί χαίρεται ὁ κόσμος καὶ χαμογελάει πατέρα; καὶ φύγαμε νὰ πᾶμε σπίτι μας νὰ φᾶμε σκορδαλιὰ γιὰ τὸ καλὸ τῆς ἡμέρας, νὰ κοιμηθοῦμε, νὰ ξυπνήσουμε, νὰ βάλουμε τὰ καλά μας καὶ νὰ πᾶμε νὰ ποῦμε χρόνια πολλά τοῦ Βαγγελάκη ποὺ εἶχε τὴν ἐθνικὴ ἑορτή του». (Σὲ τέτοια ἀξιοθρήνητη γλῶσσα γραμμένο τὸ κείμενο – «σπασμένα ἑλληνικά»!! Καὶ στὴν ἴδια σελίδα, ἀντὶ νὰ μπεῖ μία εἰκόνα τοῦ ᾽21, ὅπως γιὰ παράδειγμα ἡ «Ἔξοδος», παρεισέφρησε διαφήμιση γιὰ τὸ ἐρεβοειδὲς κινηματογραφικὸ ἔργο «Ὁ ἄρχοντας τῶν δαχτυλιδιῶν»!!).
.                      Τὸ ἴδιο χλευαστικὸ καὶ ἀνίερο ὕφος συναντοῦμε καὶ στὸ «Τετράδιο Ἐργασιῶν» Νεοελληνικῆς Γλώσσας τῆς Β´ Γυμνασίου (σ. 35). Κείμενο μὲ τίτλο «Ἀρχίζουμε πρόβες γιὰ τὴν ἐθνικὴ γιορτή». Ἀντιγράφω καὶ ἀπὸ αὐτὸ τὸ κουρελούργημα ἕνα ἀπόσπασμα (τὰ ἀποσπάσματα ἐνίοτε εἶναι καί… ἐκτελεστικά! «Ἐκτελοῦν» καὶ μαγαρίζουν ἀνυποψίαστες, ἀθῶες παιδικὲς ψυχές!).
«Τέλεια! Σήμερα στὸ μάθημα τῆς μουσικῆς ἦταν τέλεια! Γιατί ἀπὸ αὔριο ἀρχίζουμε πρόβες γιὰ τὴ γιορτὴ τῆς 25ης Μαρτίου. Θὰ κάνουμε πρόβες μὲ τὴ χορωδία, θὰ χάνουμε μαθήματα! Ἔχουμε μία κάπως μικρὴ χορωδία στὸ σχολεῖο, καμιὰ τριανταριὰ ἄτομα καὶ ἔχει πλάκα. Τὸ ρεπερτόριο θά ᾽ναι τὸ συνηθισμένο: Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι καὶ δῶσ᾽ του… Ἀπὸ τώρα ὀνειρεύομαι τὶς ὧρες μαθημάτων ποὺ θὰ χαθοῦν στὶς πρόβες. Καὶ ἡ καλλιτεχνικοῦ, ἡ Βαφιώτη, μᾶς λέει ὅτι θέλει μία ὁμάδα νὰ σχεδιάσει κάτι σκηνικὰ καὶ κάτι Κολοκοτρώνηδες καὶ κάτι σημαῖες καὶ δάφνες. Μέσα! Ὑπολογίζω κι ἄλλες χαμένες ὧρες μαθημάτων…».
.                      Στὰ δὲ «Κείμενα Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας» τῆς Γ´ Γυμνασίου, στὶς σ. 46-48, συμπεριέλαβαν καὶ ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὰ Ἀπομνημονεύματα τοῦ στρατηγοῦ Μακρυγιάννη. Καὶ λὲς «δόξα σοι ὁ Θεός»!
.                      Ὅμως… ἀπὸ τὸ ἀκατέργαστο αὐτὸ διαμάντι, ἐντόπισαν -οἱ τυμπανιαῖοι ἀποφορᾶς πατριδομάχοι- τὸ σημεῖο ὅπου ὁ Μακρυγιάννης γράφει κάτι ἐναντίον τοῦ Κολοκοτρώνη: «Οἱ ἄρχοντές μας, οἱ ἀρχηγοί μας ἔγιναν “Ἐκλαμπρότατοι”… ἔγινε ὁ Κολοκοτρώνης καὶ οἱ ἄλλοι συγγενεῖς καὶ φίλοι, πλούσιοι ἀπὸ γὲς (χωράφια), ἀργαστήρια, μύλους… Ὅταν ὁ Κολοκοτρώνης καὶ οἱ σύντροφοί του ἦρθαν ἀπὸ τὴ Ζάκυνθο, δὲν εἶχαν οὔτε σπιθαμὴ γῆς…».
Ὁ Μακρυγιάννης σὲ ἄλλα πενήντα σημεῖα ἐπαινεῖ τὸν Κολοκοτρώνη, ἀλλὰ αὐτὸ ἔπρεπε νὰ ἐπιλεχθεῖ! Γιατί; Γιὰ νὰ μειώσουν τοὺς ἥρωες, νὰ τοὺς εὐτελίσουν! Ὁ ἥρωας, ὅπως καὶ ὁ ἅγιος, ποὺ πολλὲς φορὲς στὴν ἱστορία μας ταυτίζονται, εἶναι «ἐπικίνδυνα» πρότυπα γιὰ τοὺς νέους!! Ὁ δειλὸς καὶ πειθήνιος νεοραγιὰς τῶν Μνημονίων εἶναι προτιμότερος. Μιλᾶμε σήμερα ὅλοι μας γιὰ κρίση. Ὅμως ἡ πραγματικὴ κρίση, αὐτὴ ποὺ θὰ κρίνει καὶ τὸ μέλλον μας, ὡς λαοῦ ἱστορικοῦ, συμβαίνει μὲς στὶς σχολικὲς αἴθουσες!!
.                      Ἡ νέα Τουρκοκρατία, μέσῳ τῆς Ἐκπαίδευσης καὶ τῶν ἀδιάφορων δασκάλων καὶ καθηγητῶν -ὑπάρχει πάντοτε ἡ «μαγιὰ» – ἀνατρέφει τοὺς Γενίτσαρους τοῦ μέλλοντος, τοῦ πολὺ κοντινοῦ μας!! Ἐσχάτη ὥρα ἐστι, «νὰ μιλήσουμε, νὰ ’νεργήσουμε κι ὅ,τι θέλουν ἂς μᾶς κάμουν».
.                      «Ἂν ἡ παροῦσα γενεὰ δὲν ἐνδυναμωθεῖ ἀπὸ ἀνθρώπους μορφωμένους ἐν καλῇ διδασκαλίᾳ καὶ μάλιστα πρὸς τὸν κανόνα τῆς ἁγίας ἠμῶν πίστεως καὶ τῶν ἠθῶν μας, θὰ εἶναι δυσοίωνο τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ διακυβέρνησίς της ἀδύνατη», ἔγραφε σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Μισαὴλ Ἀποστολίδη ὁ πρῶτος καὶ τελευταῖος Ὀρθόδοξος Ρωμιὸς Κυβερνήτης τῆς πατρίδας μας, Ἰωάννης Καποδίστριας (Ἰω. Τσάγκα, Ἡ ὀρθόδοξη χριστιανικὴ ἀγωγὴ στὸ ἐκπαιδευτικὸ ἔργο τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια, ἐκδ. «Κυριακίδη», σ. 174).
.                      Ἐπαναλαμβάνω, μὲ τέτοια κείμενα, ψήγματα παρουσίασα, καμμιὰ “δράση” δὲν πρόκειται νὰ τιμήσει “τὰ κόκκαλα τῶν Ἑλλήνων τὰ ἱερά”. Εἶναι ὑποκρισία χειρίστου εἴδους καὶ ἀσέβεια νὰ στήνονται γιορτὲς καὶ πανηγύρια γιὰ τοὺς ἥρωες καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ μαγαρίζεται ἡ ἱερή τους μνήμη στὰ σχολεῖα μὲ τέτοια τρισάθλια κουρελουργήματα.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

ΑΠΕΙΛEΣ ΟΙ ΤΟYΡΚΟΙ; «ΘΑ ΤΟ ΠΩ ΣΤΗ ΜΑΜA ΜΟΥ» (ΤΗΝ ΔΙΕΘΝH ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ), ΤΟ ΥΠΕΞ

Ἀπειλὲς οἱ Τοῦρκοι; “Θὰ τὸ πῶ στὴ μαμά μου”,
τὴν διεθνῆ κοινότητα, τὸ ΥΠΕΞ

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                        Ψεύδη, ἀπειλές, εἰρωνεῖες, πολεμοχαρεῖς ἰαχές, ὑπεροψία, βλέμματα παγερά, πονηριές, στρεψοδικίες, ζωτικοὶ χῶροι, μεγάλες πατρίδες, γαλάζιες καὶ κόκκινες προσαρτήσεις («ἀνσλους») ἐδαφῶν, ἀλύτρωτοι ἀδελφοί, λαὸς τρομοκρατημένος, «κρέας φθηνὸ γιὰ τὰ κανόνια», σημαῖες παντοῦ, φωτογραφίες τοῦ ἡγέτη σὲ κάθε στενοσόκακο πόλεως καὶ σὲ χωματόδρομους ἀκόμη,.  Διαβάζοντας τὰ παραπάνω ὁ νοῦς ὅλων πηγαίνει στὴν χιτλερικὴ Γερμανία. Μποροῦν νὰ προστεθοῦν καὶ ἄλλα πολλά.  Συλλήψεις ἀντιφρονούντων, «λευκὰ κελιά», ἐξαφάνιση δημοσιογράφων, ἀπολύσεις ὑπαλλήλων, λογοκρισία στὰ ΜΜΕ, στρατιωτικὲς ἐπιχειρήσεις σὲ ὅμορες καὶ ὄχι μόνο (ὁ Χίτλερ βομβάρδιζε τὴν Ἱσπανία, στηρίζοντας τὸν Φράγκο), χῶρες.
.                        Ναί, συνορεύουμε μὲ ἕνα κράτος-συμμορία.  Ἕνα ἐφιαλτικὸ κακέκτυπο μὲν τῆς ναζιστικῆς φρίκης, ἐγκληματικὸ ὅμως καὶ θανάσιμα ἐπικίνδυνο τερατούργημα. Νυχθημερὸν πιὰ οἱ ἀπειλές. Ἐφημερίδες, κύμβαλα ἀλαλάζοντα καὶ ζητωκραυγαστὲς τῆς παλαβομάρας ποὺ κυβερνᾶ τὴν Τουρκία, δημοσιεύουν χάρτες κατακτήσεων. Ὑπουργοί, ψυχανώμαλοι ἰσλαμιστές, ἀναλύουν σὲ κατατρομοκρατημένα ἀνδράποδα, ποὺ ὑποδύονται τὶς δημοσιογράφους, πολεμικὰ σχέδια.  Καὶ τὸ χειρότερο, ἕνας θρησκόληπτος δικτάτορας, ποὺ ξεθάβει «τὸ σπαθὶ τοῦ Ἰσλάμ», ἱκανὸς γιὰ ὁποιαδήποτε παλιανθρωπιά.
.                        Αὐτὴ εἶναι ἡ Τουρκία σήμερα. Ὁ προαιώνιος ἐχθρός, οἱ γενοκτόνοι μας, ποὺ ἀπροκάλυπτα πιά, 200 χρόνια μετὰ τὴν ἁγιασμένη Ἐπανάσταση τοῦ Εἰκοσιένα, ἀπειλοῦν νὰ τὴν ἀκυρώσουν καὶ νὰ μᾶς βυθίσουν στὰ σκοτάδια τους.  Καὶ ἐμεῖς, οἱ λεπτεπίλεπτοι καὶ ἀβροδίαιτοι συνεχιστὲς τῆς «ἀψόγου στάσεως» τοῦ ΥΠΕΞ, πῶς ἀπαντοῦν στὶς ἁρπακτικὲς ὕαινες τῆς ἀνατολῆς;  Διαβάζω γιὰ τὴν πρόκληση (μαγαρισιὰ) στὴν Ἁγιὰ-Σοφιά, τοῦτα “τὰ μεγαλειώδη καὶ ἀντάξια της ἱστορίας μας”, λόγια: «Ἡ ἐνέργεια αὐτῆς τῆς Τουρκίας προσβάλλει τὴν διεθνῆ κοινότητα καὶ τὴν ἐκθέτει ἐκ νέου… Τὴν καλοῦμε νὰ σεβαστεῖ τὶς διεθνεῖς ὑποχρεώσεις της καὶ νὰ σταματήσει νὰ ὑποτάσσει σὲ ἐσωτερικὲς σκοπιμότητες τὸν ἰδιαίτερα τιμητικό της ρόλο ὡς θεματοφύλακα τῆς Ἁγίας Σοφίας…». Τὸ διάβασαν οἱ Τοῦρκοι καὶ ἔκτοτε βρίσκονται σὲ συνεχὲς τρέμουλο καὶ ἀγωνία. Προτείνω, καὶ ἂς μοῦ συγχωρεθεῖ ἡ σκωπτικὴ διάθεση, στὴν ἑπόμενη ἀπειλή, νὰ σταλεῖ ἀπὸ τὰ σαΐνια τοῦ ὑπουργείου τελεσίγραφο μὲ μία μόνο φράση:  «Θὰ τὸ πῶ στὴν μαμά μου, ἂν τὸ ξανακάνετε».  Ἴσως προκαλέσει «ἰσχυρὰ» ἐντύπωση καὶ ὁδηγήσει τοὺς παλαβούς της Ἄγκυρας, σὲ αὐτοσυγκράτηση καὶ ἀποθάρρυνση… Εἶναι σίγουρο ὅτι τὰ ἀδέσμευτα καὶ ἀνεξάρτητα κανάλια τῆς ἑλλαδικῆς τηλοψίας, θὰ συνοδεύσουν τὸ ἔγγραφο μὲ τίτλους, ὅπως: «Σὲ ἰδιαίτερα σκληρὸ τόνο ἡ ἀπάντηση τοῦ ΥΠΕΞ!!». «Αἴσθηση καὶ φόβο προκάλεσε ἡ διαμαρτυρία τῆς ἑλληνικῆς διπλωματίας». «Ἀναδιπλώνονται οἱ Τοῦρκοι μετὰ τοὺς πολύ, πάρα πολὺ ὑψηλοὺς τόνους τῆς ἑλληνικῆς ἀντίδρασης». Καὶ βέβαια ἡ διεθνὴς κοινότητα, οἱ διεθνεῖς ὀργανισμοί, οἱ διεθνεῖς θεσμοὶ (Ἄγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι ποὺ λέγαμε παλιὰ) δήλωσαν, ὑπὸ καθεστὼς βαθυτάτης συγκινήσεως, ὅτι τὰ σύνορα τῆς Ἑλλάδος εἶναι καὶ σύνορα τῆς διεθνοῦς κοινότητας καί, ἂν χρειαστεῖ, ἡ διεθνὴς κοινότητα, θὰ χύσει καὶ τὸ αἷμα της γιὰ νὰ τὰ ὑπερασπιστεῖ ἔναντι τοῦ «θεματοφύλακα μὲ τὸν ἰδιαίτερα τιμητικὸ ρόλο», τὴν Τουρκία.  (Τὸ πρωτότυπο «τελεσίγραφο» τοῦ ΥΠΕΞ, ὑποψιάζομαι ὅτι θὰ εἶναι διάσπαρτο, θὰ ἀχνοφέγγουν καὶ «καρδοῦλες ἀγάπης», ὅπως στὰ ἐπιστολόχαρτα κάποτε τῶν ἐρωτευμένων). Ξαναπροτείνω, ὅταν οἱ Τοῦρκοι ὑλοποιήσουν τὰ σχέδιά τους καὶ ἀρχίσουν «νὰ τρυποῦν», ὄχι τὴν ὑφαλοκρηπίδα, ἀλλὰ τὴν καρδιὰ τῆς Πατρίδας μας – αὐτὸ εἶναι τὸ Αἰγαῖο – ὁ  κ. Δένδιας νὰ στείλει στὸν ὁμόλογό του, Μεσοὺτ Τσαβούσογλου, τὴν ἑξῆς σκληρότατη, βάρβαρη θὰ ἔλεγα, ποὺ «σπάει κόκκαλα», διακοίνωση:  «Ἀγαπημένε μου Μεσούτ, τιμημένε θεματοφύλακα τῆς Ἁγιᾶς Σοφιᾶς, σὲ θερμοπαρακαλῶ γονατιστός, νὰ σεβαστεῖς τὶς διεθνεῖς σου ὑποχρεώσεις καὶ νὰ μὴν κάνεις κακὰ πράγματα. Εἰδάλλως θὰ προσφύγω στὴν διεθνῆ κοινότητα, ποὺ γνωρίζεις ὅτι δὲν ἀστειεύεται».
.                        Κλείνοντας τὴν παρένθεση μὲ τὰ «προσκυνοχάρτια» τοῦ ΥΠΕΞ καὶ τὸ εἰρωνικὸ ὕφος -πῶς ἀλλιῶς νὰ ἀντέξεις;-  παραθέτω τρεῖς ἀπαντήσεις στοὺς Τούρκους ἐρανισμένες ἀπὸ την  Ἱστορία μας, ἀπὸ τὸ ἔνδοξο Εἰκοσιένα, τότε ποὺ πατοῦσαν καὶ κυβερνοῦσαν τοῦτα τὰ χώματα ἀνδρεῖα παλληκάρια, ἀτρόμητοι καπεταναῖοι ποὺ «τόσον τρόμαζαν τοὺς Τούρκους, ὅπου ἄκουγαν Ἕλληνα καὶ ἔφευγαν χίλια μίλια μακριά.  Ἑκατὸ Ἕλληνες ἔβαζαν πέντε χιλιάδες Τούρκους ἐμπρὸς καὶ ἕνα καράβι, μία ἁρμάδα» κατὰ τὸν ἀείχλωρο λόγο τοῦ Κολοκοτρώνη.  (Ἀπὸ τὴν ὁμιλία του στὴν Πνύκα τὸ 1838).
.              Ἡ πρώτη είναι ἀπὸ τὴν πολιορκία τοῦ Μεσολογγίου. Ἡ ἀπάντηση τῶν «Ἐλεύθερων Πολιορκημένων» στὶς προτάσεις τῶν Κιουταχὴ καὶ Ἰμπραήμ, νὰ παραδώσουν «τὰ κλειδιὰ τοῦ φρουρίου».
“Τὰ κλειδιὰ τοῦ Κάστρου οἱ Μεσολογγίται τὰ ἔχουμε κρεμασμένα στὴ μπούκα τοῦ καριοφιλιοῦ μας καὶ ἂν τὰ θέλουν οἱ πασάδες σας, ἂς ἔλθουν νὰ τὰ πάρουν. Δὲν μᾶς μέλλει  γιὰ τὸ χαμό μας, οὔτε κι ἂν τὰ κόκκαλά μας στὴν πόλιν θὰ σπαρῶσι, διότι ἀπὸ αὐτὰ θὰ βγεῖ ἡ ἐλευθερία μας”.
.                        Ἡ δεύτερη, ἡ ἀπόκριση τοῦ Κολοκοτρώνη στὸν Μπραϊμη, ὅταν ὁ τελευταῖος διέταξε τὰ ἀσκέρια του νὰ βάζουν φωτιὰ καὶ τσεκούρι ἀκόμη καὶ στὰ καρποφόρα δέντρα τοῦ Μοριά:
“Αὐτὸ ὁπού μᾶς φοβερίζεις, νὰ μᾶς κόψης καὶ κάψεις τὰ καρποφόρα δένδρα μας, δὲν εἶναι τῆς πολεμικῆς ἔργον, διατὶ τὰ ἄψυχα δένδρα δὲν ἐναντιώνονται εἰς κανένα, μόνον οἱ ἄνθρωποι ὁπού ἐναντιώνονται ἔχουνε στρατεύματα καὶ σκλαβώνεις, καὶ ἔτσι εἶναι τὸ δίκαιόν του πολέμου · μὲ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ὄχι μὲ τὰ ἄψυχα δένδρα. Ὄχι τὰ κλαριὰ νὰ μᾶς κόψεις, ὄχι τὰ δένδρα, ὄχι τὰ σπίτια ποὺ μᾶς ἔκαψες, μόνον πέτρα ἀπάνω στὴν πέτρα νὰ μὴ μείνη, ἠμεῖς δὲν προσκυνοῦμε. Τί, τὰ δένδρα μας ἂν τὰ κόψεις καὶ τὰ κάψεις τὴν γῆν δὲν θέλει τὴν σηκώσεις καὶ ἡ ἴδια ἡ γὴς ποὺ τὰ ἔθρεψε, αὐτὴ ἡ ἴδια γῆ μένει δική μας καὶ τὰ ματακάνει. Μόνον ἕνας Ἕλληνας νὰ μείνη, πάντα θὰ πολεμοῦμε καὶ μὴν ἐλπίζεις πὼς τὴν γῆν μας θὰ τὴν κάμεις δική σου. Βγάλτο ἀπὸ τὸ νοῦ σου”..
.                        Ἡ τρίτη από τὴν διακήρυξη τῆς Γ΄ ἐθνοσυνελεύσεως στὴν Τροιζήνα, τὸ 1827.
“Τὰ αἵματα τῶν Ἑλλήνων, ποταμηδὸν ἐκχυθέντα καὶ ἐκχυνόμενα εἰς τὴν Κρήτην, εἰς τὴν Πελοπόννησον, εἰς τὴν Στερεὰν Ἑλλάδα, Χίον, Ψαρά, εἰς τὸ Μεσολόγγιον, εἰς τὰς Ἀθήνας καὶ πανταχοῦ τῆς Ἑλλάδος, ἐγγυῶνται διὰ τὸν θάνατόν μας. Ἀλλά, κάλλιον ν’ ἀποθάνωμεν ἔντιμον θάνατον, παρὰ νὰ ζήσωμεν ἄτιμον ζωὴν ὑπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς ἐφεξῆς- κάλλιον νὰ μὴν ὑπάρχη ΄Ἕλλην εἰς τὸν κόσμον, παρὰ ν’ ἀτιμάζη τὸ κατ’ εἰκόνα Θεοῦ καὶ ὁμοίωσιν, ὑπάρχων ἀνδράποδον τοῦ ἀναίσθητου Τούρκου, ἐνῶ ἐπλάσθη ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐλεύθερος, παρὰ νὰ ὑπάρχη δοῦλος, ἀναγκασμένος νὰ πράττη κάθ’ ὥραν ἐγκλήματα καὶ νὰ παραβαίνη τὰ πρὸς τὸν Θεόν, τὰ πρὸς τὴν πατρίδα καὶ τὰ πρὸς τὸν ἑαυτὸν τοῦ καθήκοντα, διὰ νὰ εὐαρεστήση εἰς τὸν ἐχθρόν του Θεοῦ καὶ τοῦ ἀνθρώπου ὀθωμανὸν ἢ διὰ νὰ ἀποφυγὴ τὴν ὀργὴν τούτου καὶ τὸν θάνατον”.
.                        Ἔτσι ἀπαντοῦν οἱ Ἕλληνες στὰ θρασύδειλα μεμέτια. Μόνο αὐτὴν τὴν γλώσσα καταλαβαίνουν. Τὰ τωρινὰ κείμενά τους μυρίζουν φόβο καὶ δειλία.  Εἶναι ἀνάξια καὶ ντροπιαστικὰ γιὰ τοὺς ἀγῶνες τοῦ λαοῦ μας, εἶναι κείμενα Γραικύλων. Τὰ κείμενα τῶν ἀγωνιστῶν μοσχοβολοῦν πίστη, ἐλευθερία καὶ ἀνδρεία. Εἶναι  κείμενα Ἑλλήνων….

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

 

 

 

 

 

 

Σχολιάστε

«ΚΑΠΟΤΕ ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ τοῦ ΓΕΝΟΥΣ»

Σχολιάστε

Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ καὶ ΤΑ… “ΞΕΣΑΜΑΡΩΤΑ” ΓΑΙΔΟΥΡΙΑ (Δ. Νατσιός)

Καποδίστριας, Κολοκοτρώνης
κα
τά …. “ξεσαμάρωτα” γαϊδούρια  

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                1817, ὁ «Μέγας Διδάσκαλος τοῦ Γένους, ὁ ἐπονομασθεὶς Σωτὴρ τῆς Πατρίδος», Γεώργιος Γεννάδιος, διδάσκει στὴν Ὀδησσὸ τῆς Ρωσίας στὴν ἐκεῖ «Ἑλληνικὴν Σχολήν». Κάποτε ἐπισκέφθηκε τὴν σχολὴ ὁ τσάρος Ἀλέξανδρος συνοδευόμενος ἀπὸ τὸν μεγάλο Καποδίστρια, τὸν ὑπουργό του τῶν Ἐξωτερικῶν. Ἐνθουσιασθείς  ὁ τσάρος ἀπὸ τὰ προσόντα τοῦ Γενναδίου, τοῦ προτείνει τὴν ἀπονομὴ τίτλου εὐγενείας καὶ δὴ τοῦ βαρόνου. Ἀπαντᾶ ὁ Δάσκαλος: «Ἂν ἠμεῖς οἱ Ἕλληνες ἀρχίσωμεν γινόμενοι βαρόνοι, κίνδυνος εἶναι μή τινες ἀποβάλλοντες τὸ “βαρ” μείνωσιν … “ ὄνοι». (Λεξικὸ τοῦ «Ἡλίου», τόμ. 5, σελ. 83-87, Ἀθήνα 1948).
.                Βαρόνους καὶ λόρδους σίγουρα δὲν ἔχουμε, ἀπαγορεύει ρητῶς καὶ τὸ Σύνταγμα τοὺς «τίτλους εὐγενείας», ὅμως ὄνους, κοινῶς γαϊδούρια ἢ ἐπὶ τὸ λαϊκότερον γομάρια, ὑπάρχουν ἐν ἀφθονίᾳ, τὰ ὁποῖα δὲν τετραποδίζουν. Ὄχι, αὐτὰ εἶναι ὑπὸ ἐξαφάνισιν. Ἐπιβιώνουν ὅμως πάμπολλα “δίποδα καὶ ἄπτερα”, κατὰ τὸν Πλάτωνα καὶ τὸν πασίγνωστο ὁρισμὸ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἐπινόησε. (Τοῦ ἀπάντησε καταλλήλως ὁ Διογένης ὁ Σινωπεύς, ποὺ μάδησε ἕναν πετεινὸ καὶ εἶπε: ἰδοὺ ὁ ἄνθρωπος τοῦ Πλάτωνος. Καὶ αὐτὸς τότε συμπλήρωσε «δίπουν, ἄπτερον καὶ πλατώνυχον»). Οἱ ὄνοι βάσταξαν γιὰ αἰῶνες τοὺς γόμους τῶν ἀνθρώπων καὶ μὲ τὴν ἐμφάνιση τῆς μηχανῆς… συνταξιοδοτήθηκαν. (Ἀπὸ τὸ ἀρχαιοελληνικὸ «γόμος», ποὺ σημαίνει φορτίο, βγῆκε τὸ γομάρι). Μάλιστα, μιᾶς καὶ κινούμαστε στὸ χῶρο τοῦ εὐθυμογραφήματος, νὰ παραθέσω μία νόστιμη ἱστορία στὴν ὁποία πρωταγωνιστοῦν ἀληθινὰ γαϊδούρια, τὰ ὁποῖα πολλὲς φορὲς στάθηκαν χρησιμότερα ἀπὸ τὰ κάλπικα, ἀχάριστα, ὄρθια καὶ ἀναθρώσκοντα δίποδα.
.                Κάποτε ὁ Ὄθων κάλεσε στὸ παλάτι τὸν Κολοκοτρώνη καὶ τοῦ εἶπε:
–         Ἡ κυβέρνησή μου ἀποφάσισε νὰ ἀμείψει τοὺς ἀγωνιστές. Ἐδῶ ἔχω τὶς ἀναφορὲς μὲ τὶς ὁποῖες ζητοῦν τὰ δικαιώματά τους. Ἐσὺ τί θὰ ζητήσεις στρατηγέ;
–         Ἐγώ, ἀπάντησε ὁ Κολοκοτρώνης, δὲν θὰ ζητήσω τίποτε, γιατί οὔτε ἔχασα οὔτε ξόδεψα γιὰ τὸ Ἔθνος.
–         Ὁ Ὄθων συνηθισμένος ἀπὸ τὶς παράλογες ἀπαιτήσεις πολλῶν ἀγωνιστῶν τοῦ γλυκοῦ νεροῦ, ξαφνιάστηκε ἀπὸ τὴν ἀπάντησή του.
–         Πῶς γίνεται αὐτό; ρώτησε ὁ βασιλιάς.
.     Καὶ ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ τοῦ ἐξήγησε:
–         Ἐγὼ ὅταν μπῆκα στὸν ἀγώνα, εἶχα στὸ σελάχι μου μιάμιση ρεγγίνα (ἕνα αὐστριακὸ τάληρο) καὶ ξόδεψα μονάχα τὴν μισή.
–         Καὶ δὲν μοῦ λές, μεγαλειότατε, ποιοί εἶναι αὐτοὶ ποὺ ζητοῦν χρήματα; Ὁ Ὄθων τοῦ ἀνέφερε κάποια ὀνόματα, ποὺ ὁ Κολοκοτρώνης ἤξερε τί κιοτῆδες στάθηκαν στὸν Ἱερὸ Ἀγώνα.
–          Ἂν αὐτοὶ ποὺ μοῦ λές, βασιλιά μου, πάρουν αὐτὰ ποὺ ζητᾶνε, τότε τί πρέπει νὰ πάρουν τὰ γαϊδούρια τῆς Ζαράκοβας; (περιοχὴ τῆς Ἀρκαδίας).
–         Καὶ ποιά εἶναι τὰ γαϊδούρια τῆς Ζαράκοβας; ρώτησε ὁ Ὄθων μὲ περιέργεια. Καὶ ἀπαντᾶ ὁ ἀθάνατος ἥρωας:
–           Βασιλιά  μου, τὰ γαϊδούρια τῆς Ζαράκοβας, εἶναι ἐκεῖνα ποὺ μᾶς κουβαλοῦσαν τὸ νερὸ καὶ τὸ ψωμί, ποὺ εἴχαμε τόσο ἀνάγκη κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Ἐπανάστασης γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Πατρίδος μας ἀπὸ τοὺς Τούρκους.
.                Τῷ καιρῶ ἐκείνῳ, τὰ γαϊδούρια τῆς Ζαράκοβας κέρδισαν τὸν ἔπαινο τοῦ Κολοκοτρώνη. Τῷ καιρῷ ἐτούτῳ, κάποια γαϊδούρια “ξεσαμάρωτα”, ποὺ λέμε στὸ χωριό μου, δίποδα, σπιλώνουν κειμήλιες μορφὲς σὰν τὸν Καποδίστρια, ποὺ κατέχει ἐξέχουσα θέση στὸ εἰκονοστάσι τοῦ Γένους. Καποδίστριας τὸ ζωντανὸ “παιδαγωγεῖον” τοῦ Γένους.
.                Ὁ μακαριστός, ὁ πολὺ σπουδαῖος δάσκαλός μας π. Γεώργιος Μεταλληνός, ἔλεγε ὅτι δύο εἶναι οἱ μεγάλες ἀρρώστιες τῶν ἀσχολουμένων μὲ τὴν ἱστορία: ὁ ἱστορικὸς ἀναχρονισμός, ὅταν ἕνα ἱστορικὸ γεγονὸς ἢ καὶ πρόσωπο ἑρμηνεύεται βάσει τῶν σημερινῶν συνθηκῶν καὶ ἀντιλήψεων καί, δεύτερον, ἡ ἰδεολογικὴ χρήση τῆς ἱστορίας, στὴν ὁποία διαπρέπουν οἱ κενόδοξοι ἀριστερόμυαλοι -καὶ ὄχι μόνο- ἐθνομηδενιστές. Ἔτσι κάποιος προφέσορας ΑΕΙ, ποὺ φίλησε προφανῶς ἀρκετὲς κατουρημένες ποδιὲς ἢ φόρεσε τὶς γνωστές …“ποδίτσες” γιὰ νὰ ἀνέλθει, ἐπιστρατεύεται στὴν Ἐπιτροπὴ καθηλώσεως τοῦ Εἰκοσιένα καὶ ἀποφαίνεται γελοιωδῶς: δικτάτορας ὁ Καποδίστριας. Ποιός; Ὁ Καποδίστριας!! Τί νὰ πεῖ κανείς; Τὸ ἔχω ξαναγράψει. “Ὁ καθεὶς τὴν μύξα του γιὰ βούτυρο τὴν ἔχει”…
.                Ὁ Καποδίστριας δὲν ἔχει ἀνάγκη ὑπεράσπισης τῆς ἱερῆς μνήμης του. Μόνο αὐτὸ θὰ σημειώσω ποὺ βρῆκα στὸ βιβλίο τοῦ Β. Γεωργιάδη «Ὁ πρῶτος Κυβερνήτης», ὅπου διασώζεται μία στιχομυθία, τὸ 1840, τοῦ Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη μὲ τὸν ἰατροφιλόσοφο Πύρρο, ὁ ὁποῖος κατηγοροῦσε τὸν Καποδίστρια. Ἀπαντᾶ ὁ Μαυρομιχάλης: «Δὲν τὰ μετρᾶς καλὰ φιλόσοφε! Ἀνάθεμα στοὺς Ἀγγλογάλλους ποὺ ἦσαν ἡ αἰτία. Κι ἐγὼ ἔχασα τοὺς δικούς μου καὶ τὸ ἔθνος ἔχασε ἕναν ἄνθρωπο ποὺ δὲν θὰ τὸν ματαβρεῖ καὶ τὸ αἷμα του μὲ παιδεύει ὣς τώρα». (ἐκδ. “Λιβάνη”, σελ. 231). Αὐτὰ τὸ λόγια ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Πετρόμπεη ἔχουν διαφορετικὴ ἀξία καὶ βαρύτητα. Κατὰ τὸ σοφότατο λόγιο: «Ἀρετὴν οἶδεν καὶ πολέμιος θαυμάζειν». Οἱ πολέμιοι, ναί. Θαυμάζουν. Οἱ ὄνοι, ὄχι. Γκαρίζουν καὶ δυσφημοῦν…
.                Καὶ θὰ κλείσουμε μὲ ἕνα κείμενο, ἐρανισμένο κι αὐτὸ ἀπὸ τὸν γαϊδουρινὸ βίο, τὸ ὁποῖο ἐξεικονίζει καὶ ἑρμηνεύει ἀριστοτεχνικὰ πολλὰ σύγχρονα κακῶς κείμενα καὶ …κακὰ ὑποκείμενα.
.                Ἦταν ἕνας καμηλιέρης, ὁ Ἐμὶν ἀγάς, ποὺ ἔζησε μία ζωὴ στὰ καραβάνια. Ἀρρώστησε στὰ 99 του, ἔνιωσε πὼς ζυγώνει τὸ τέλος καὶ κάλεσε κοντά του παιδιά, ἐγγόνια, συγγενεῖς καὶ φίλους καὶ ζήτησε συγχώρεση. Θυμήθηκε καὶ τὶς καμῆλες του καὶ παρακάλεσε νὰ τὸν πάνε στὸ παχνὶ γιὰ νὰ ἀποχαιρετήσει καὶ ἐκεῖνες. Τὶς χάιδεψε ὁ Ἐμὶν ἀγάς, ἔκλαψε καὶ εἶπε:
–       Ἐγώ πιὰ σᾶς ἀφήνω. Ἔφτασε ἡ ὥρα μου. Ἀλλὰ γιὰ νὰ πάω ἥσυχος θέλω νὰ μὲ συγχωρέσετε γιὰ ὅ,τι κακό σᾶς ἔκανα. Τί νὰ γίνει, ἔτσι εἶναι ὁ ντουνιάς!
Καὶ μία καμήλα, γερασμένη, τοῦ λέει:
–       Ποὺ μᾶς ἔδερνες καὶ ποὺ μᾶς ἄφηνες νηστικές, κακὰ πράγματα, ἁμαρτία ἀπὸ τὸ Θεό, μὰ στὸ συγχωρᾶμε. Ἕνα μόνο δὲν θὰ σοῦ συγχωρέσουμε ποτέ.
–       Ποιό; Ρωτάει τρομαγμένος ὁ Ἐμὶν ἀγάς.
–       Ποιό; Νὰ τ’ ἀκούσεις. Ὅλες εἴμαστε ὑπάκουες στὴ δούλεψή σου. Καὶ σύ, ἀντὶ νὰ μᾶς τιμᾶς, ἔβαζες ἕνα γαϊδούρι, νὰ μᾶς τραβάει ἀπὸ τὴ μύτη.
(Στὰ καραβάνια προπορευόταν πάντοτε ἕνας γάϊδαρος).
Ὁ Ἐμὶν ἀγὰς ἀναστέναξε.
– Δίκιο ἔχετε! Μὰ ἔτσι εἶναι φτιαγμένος ὁ ντουνιάς. Γαϊδούρια νὰ τὸν ὁδηγοῦν καὶ νὰ τὸν σέρνουν ἀπὸ τὴ μύτη!

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, , ,

Σχολιάστε

ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ “ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΗΡΩΙΝΗ” (Δ. Νατσιός)

Γονες προστατέψτε τ παιδιά σας
π τν «λεκτρονικ ρωίνη»

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Οὐδὲν καινὸν ὅλα κενὰ» (Μ. Χάκκας)

.                     Ὡς γνωστὸν κάθε νέος ὑπουργὸς Παιδείας μᾶς ἀπειλεῖ, ἔχει δυστυχῶς καὶ ἕνα «νέο ὅραμα» γιὰ τὴν Παιδεία. Καὶ ὑποστυλώνει τὸ «ὅραμά» του μὲ μία ἐμβληματικὴ λέξη, μία λέξη – σύνθημα, ποὺ σὰν ἀφηρημένο ἀναφορικὸ ὑποκατάστατο σημαίνει δυνητικὰ τὰ πάντα, χωρὶς στὴν πραγματικότητα νὰ περιέχει τίποτε. Ἂς δοῦμε κάποιες λέξεις – καραμέλες, ποὺ ἀναθρώσκουν ἀνάλαφρες σὰν φυσαλίδες ἀέρος, «κελύφη ἔρημα ἐννοίας», ὅπως θὰ ἔλεγε κι ὁ Ροΐδης. Πλὴν τῆς χιλιομασημένης «μεταρρύθμισης» σ’ αὐτὸν τὸν τομέα διαπρέπουν λέξεις ποὺ ἔχουν πρῶτο συνθετικὸ τὴν πρόθεση «ἀνά». Ἀνανέωση, ἀνασυγκρότηση, ἀναγέννηση, ἀνακαίνιση, ἀναδόμηση, ὅλες γενικὲς καὶ ἀόριστες, γι’ αὐτὸ καὶ μεγάλης ἐμβέλειας, ὅπως διδάσκει ἡ κοινωνικὴ ψυχολογία
.                     Τώρα μὲ τὴν γρίπη καὶ τὸν ἀναγκαστικὸ ἐγκλεισμό μας, παρουσιάστηκε ἡ λαμπρὴ εὐκαιρία γιὰ ἐξάπλωση τῶν νέων τεχνολογιῶν καὶ  πάνδημο «συγχρωτισμὸ» μὲ αὐτές. Καὶ ἀπὸ μικρὰ παιδιά. Συμμετοχὴ ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων. Ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο ἅπαντες καλωδιωμένοι. Ἡ παραδοσιακὴ διδασκαλία, μὲς στὴν αἴθουσα, ξεθωριάζει. Ἂς ὑποδεχτοῦμε «τὸ σχολεῖο τοῦ μέλλοντος», τὸ ὁποῖο δὲν εἶναι κτίριο μὲ αὐλὴ καὶ παιδιά. Αὐτὸ εἶναι εἰκόνα τοῦ παρελθόντος, εἰκόνα ἐλευθερίας, χαρᾶς καὶ ξεχείλισμα ζωῆς. Τὸ σχολεῖο τοῦ μέλλοντος εἶναι εἰκονικὸ καὶ ἀπάνθρωπο.
.                     Στὴν «Νεοελληνικὴ Γλώσσα» Α´ Γυμνασίου στὸ «Τετράδιο Ἐργασιῶν», βιβλίο ποὺ ἐκπονήθηκε πρὶν ἀπὸ 20 χρόνια περίπου διαβάζω τὴν ζοφερὴ εἰκόνα τοῦ «σχολείου τοῦ μέλλοντος» ὅπως τιτλοφορεῖται καὶ τὸ κείμενο:
«Οὐσιαστικὰ τὸ σχολεῖο τοῦ μέλλοντος θὰ εἶναι μία μορφωτικὴ ὑπηρεσία, ὅπου τὸ κάθε παιδὶ θὰ μαθαίνει μόνο του ἀπὸ τὸν ὑπολογιστή, ὑποβοηθούμενο ἀπὸ ἕναν ὑποβαθμισμένο “βοηθὸ μάθησης”- τὸν δάσκαλο- ἐπιφορτισμένο κυρίως μὲ τεχνικῆς φύσεως προβλήματα. Τὰ παιδιά, ποὺ ἔχουν ὑπολογιστὴ στὸ σπίτι, θὰ μποροῦν νὰ παρακολουθοῦν καὶ ἀποκεῖ (σ.σ. μὲ μία λέξη: «ἀποκεῖ»), χωρὶς νὰ εἶναι ἀπαραίτητη ἡ καθημερινὴ παρουσία στὸ σχολεῖο, ἀφοῦ ἔτσι καὶ ἀλλιῶς οἱ ἠλεκτρονικὲς βάσεις δεδομένων του θὰ εἶναι online σὲ 24ωρη βάση…». (Σελ. 71).
.                     Μάλιστα. Ὁλοταχῶς λοιπὸν  γιὰ τὸν ψηφιοποιημένο μετάνθρωπο. Ἤδη ἄρχισαν νὰ ψηφίζονται οἱ σχετικὲς τροπολογίες. Ἀπὸ τὴν Πρωτοβάθμια Ἐκπαίδευση ἡ ἐφαρμογή. Καὶ δὲν μιλῶ γιὰ τὸ «ἐκπαιδευτικὸ ἀπόρρητο», ὅπως προσφυῶς ὀνομάστηκε. Ἀναφέρομαι στὴν ἐγκληματικὴ διαδικασία ποὺ θὰ ὁδηγήσει πολλὰ παιδιὰ στὴν ἐξάρτηση, στὴν «ἠλεκτρονικὴ μορφίνη», στὸν διαδικτυακὸ ἐθισμό.
.                     Τὸ ἐρώτημα ποὺ πρέπει νὰ ἀπαντηθεῖ εἶναι τὸ ἑξῆς: εἶναι ὠφέλιμες οἱ νέες τεχνολογίες σὲ μικρά, νηπιαγωγείου καὶ δημοτικοῦ, παιδιά; Ἀκόμη καὶ σὲ ἔκτακτες περιπτώσεις εἶναι χρήσιμο παιδαγωγικῶς  νὰ διδάσκονται μέσῳ διαδικτύου; Ὑπάρχουν μελέτες γι’ αὐτό, ποὺ νὰ ἀποδεικνύουν τὴν χρησιμότητά τους; Ὄχι.
Προσφεύγω στὸ βιβλίο «Ἡ ἀνονοκλήρωτη ἐπανάσταση» τοῦ Μ. Δερτούζου (μακαρίτη πιά), ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε καθηγητὴς στὸ ΜΙΤ, ἐπιστήμονας παγκόσμιας ἐμβέλειας καὶ αὐθεντία στοὺς ὑπολογιστές. Γράφει: «Σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο, ἀγέλες πολιτικῶν, ὁδηγούμενες ἀπὸ αὐτοὺς τῶν Η.Π.Α., ἐπαναλαμβάνουν τὸ ἀκατάληπτο δόγμα τοῦ συρμοῦ ὅτι ἑκατομμύρια παιδιῶν σὲ χιλιάδες σχολεῖα πρέπει νὰ εἶναι διασυνδεδεμένα. Μπορεῖτε νὰ αἰσθανθεῖτε τὴ ζέση τους; Δὲν  εἶναι τόσο  ὑπεύθυνο καὶ μοντέρνο νὰ θέσουμε τὴ νέα τεχνολογία στὴν ὑπηρεσία τοῦ εὐγενικότερου κοινωνικοῦ στόχου τῆς ἐκπαίδευσης τῶν παιδιῶν μας; Ὄχι ἀκριβῶς. Μετὰ ἀπὸ 35 χρόνια πειραματισμῶν μὲ τοὺς ὑπολογιστὲς σὲ διάφορους τομεῖς τῆς ἐκπαίδευσης, δὲν ἔχει βρεθεῖ ἀκόμη ἀπάντηση στὸ κεντρικὸ ἐρώτημα: “Οἱ ὑπολογιστὲς εἶναι πράγματι ἀποτελεσματικοὶ στὴν ἐκπαίδευση;”. Τὰ στοιχεῖα ἀπὸ πολυάριθμες μελέτες πάνω στὸ ἂν οἱ ὑπολογιστὲς βελτιώνουν τὴν οὐσιαστικὴ μαθησιακὴ διαδικασία εἶναι συντριπτικὰ ἐκκρεμῆ… Ἂς ἀσχοληθοῦμε ἁπλῶς μὲ μία στατιστικὴ ἀπὸ τὸν σωρὸ τῶν στοιχείων. Οἱ Ἀμερικανοὶ μαθητὲς γυμνασίου καὶ λυκείου κατατάσσονται σταθερὰ ἀπὸ δωδέκατοι μέχρι δέκατοι ὄγδοοι, διεθνῶς, στὶς ἱκανότητες ποὺ ἐμφανίζουν στὰ μαθηματικὰ καὶ τὴ φυσική, ἐνῶ οἱ Ἀσιάτες μαθητὲς ἔρχονται πρῶτοι. Καὶ ὅμως οἱ Ἀμερικανοὶ μαθητὲς ἔχουν πολὺ μεγαλύτερη πρόσβαση σὲ ὑπολογιστὲς ἀπ’ ὅ,τι οἱ ἀντίστοιχοι Ἀσιάτες. Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ κάνουν οἱ Ἀσιάτες ἐκπαιδευτικοὶ χωρὶς τὴν τεχνολογία, ποὺ καλὸ θὰ ἦταν νὰ μιμηθοῦν οἱ Ἀμερικανοὶ ἐκπαιδευτικοί; Ἕνας λόγος ποὺ οἱ ἀπόψεις συνεχίζουν νὰ εἶναι διχασμένες ἔχει ἄμεση σχέση μὲ αὐτὸ ποὺ κάνουν καλύτερα οἱ ἄνθρωποι – δάσκαλοι. Δηλαδὴ νὰ νάβουν τ φλόγα στν ψυχ το μαθητ, ν τν στηρίζουν, ν ποτελον πρότυπο. Κανένα π ατ τ χαρακτηριστικ δν μεταφέρεται εκολα μέσ τς πληροφορικς». (Ἔκδ. «Λιβάνη», σελ. 243-244).
.                 Τί λέει στὸ τέλος ὁ σοφὸς καθηγητής;  «Σχολεῖο  ἴσον δάσκαλος» καὶ  τὸ ἀειθαλὲς τοῦ Δημοκριτου «παιδεία ἐστὶ οὐ τὴν ὑδρία πληρῶσαι ἀλλὰ ἀνάψαι αὐτήν», ἡ παιδεία εἶναι φλόγα ψυχῆς καὶ ὄχι γέμισμα ἄδειου δοχείου. Ἂν στήσουμε 5χρονα καὶ 6χρονα παιδιὰ μπροστὰ σὲ ὑπολογιστή, θὰ μιλᾶμε γιὰ πλήρη ἀποχαύνωση, γιὰ ἀδιανόητη καταστροφὴ τῆς παιδικῆς ἡλικίας. Παρῆλθαν 30 χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ γράφτηκε τὸ βιβλίο καὶ ἤδη στὴν Ἀμερικὴ- «ἂν θέλεις νὰ δεῖς τὴν Ἑλλάδα τοῦ μέλλοντος ἐπισκέψου τὴν σημερινὴ Ἀμερικὴ»-  ὑπάρχει τρομερὴ ἀνησυχία γιὰ τὸν διαδικτυακὸ ἐθισμό, τὴν «ἠλεκτρονικὴ μορφίνη», ὅπως ὀνομάζεται.
.                 Παρένθεση: τὸ διαδίκτυο μὲ τὴν τεράστια ἀποθήκευση πληροφοριῶν δημιουργεῖ στὸν χρήστη του, ἰδίως στὶς νεότερες ἡλικίες, τὴν ὀλέθρια ψευδαίσθηση ὅτι ὁ ἴδιος κατέχει αὐτὲς τὶς γνώσεις. Τὸ θεωρεῖ ἐξάρτημα τῆς μνήμης του. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ μελέτη θεωρεῖται χάσιμο χρόνου πιά. Ἔχω τὸ κινητὸ στὴν τσέπη μου, ξέρω τὰ πάντα. Ἀμέσως καὶ ἄμεσα τὴν πληροφορία, πράγμα καταστρεπτικότατο γιὰ τὴν γλῶσσα καὶ τὴν σκέψη.
.                     Στὸ βιβλίο ὁ «Θαυμαστὸς Καινούργιος Κόσμος» τοῦ Ἄλντους Χάξλεϋ, στὸν πρόλογο, διαβάζουμε μία προφητικὴ σύγκριση μεταξύ τοῦ ἔργου τοῦ Χάξλεϋ καὶ τοῦ περίφημου «1984» τοῦ Ὄργουελ. (σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: «Ἡ ἀλήθεια θὰ πνιγεῖ μέσα σ᾽ ἕνα ὠκεανὸ πληροφοριῶν καὶ συγχύσεως» ΥΠΕΡ-ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ: «ΧΑΣΜΟΥΡΗΤΟ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ»-1, ΥΠΕΡ-ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΜΑΤΟΣ: «ΧΑΣΜΟΥΡΗΤΟ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ»-2
.                     «…Ὁ Ὄργουελ προειδοποιοῦσε ὅτι κάποια στιγμὴ θὰ ἐπιβληθεῖ ἕνας ἔξωθεν αὐταρχισμός. Ἀντιθέτως γιὰ τὸν Χάξλεϋ, δὲν χρειάζεται Μεγάλος Ἀδερφὸς γιὰ νὰ στερηθεῖ ὁ ἄνθρωπος τὴν αὐτονομία, τὴν ὡριμότητα καὶ τὴν ἱστορική του μνήμη. Ἐκεῖνος πίστευε ὅτι σιγὰ σιγὰ οἱ ἄνθρωποι θὰ καταλήξουν νὰ ἀγαποῦν τὴν καταπίεσή τους, νὰ λατρεύουν τὴν τεχνολογία καὶ νὰ ἀποδομήσουν τὴν ἱκανότητά τους γιὰ σκέψη. Τὸν Ὄργουελ τὸν φόβιζαν οἱ ἄνθρωποι ποὺ θὰ ἀπαγόρευαν τὰ βιβλία. Τὸν Χάξλεϋ τὸν φόβιζε τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν θὰ ὑπῆρχε λόγος νὰ ἀπαγορευτεῖ ἕνα βιβλίο, γιατί δὲν θὰ βρισκόταν ἄνθρωπος πρόθυμος νὰ διαβάσει. Ὁ Ὄργουελ φοβόταν ἐκείνους ποὺ θὰ μᾶς στεροῦσαν τὴν πληροφόρηση. Ὁ Χάξλεϋ φοβόταν ἐκείνους ποὺ θὰ μᾶς ὑπερπληροφοροῦσαν τόσο ὥστε νὰ καταντήσουμε πλάσματα παθητικὰ καὶ ἐγωιστικά. Ὁ Ὄργουελ φοβόταν ὅτι ἡ ἀλήθεια θὰ πνιγόταν σὲ ἕναν ὠκεανὸ σύγχυσης… Μὲ λίγα λόγια, ὁ Ὄργουελ φοβόταν ὅτι θὰ μᾶς καταστρέψουν αὐτὰ ποὺ μισοῦμε. Ὁ Χάξλεϋ ὅτι θὰ μᾶς καταστρέψουν αὐτὰ ποὺ ἀγαπᾶμε». (…Οὐ γὰρ ὃ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλ’ ὃ οὐ θέλω κακὸν τοῦτο πράσσω», ἔχουν εἰπωθεῖ πρὸ αἰώνων αὐτά, στὴν πρὸς Ρωμαίους ζ´ 19). Ἂς πάρουμε γιὰ παράδειγμα τὴν τηλεόραση. Μᾶς ἕλκει. Εἴμαστε ἐθισμένοι, εἰσπνέουμε χαιρέκακα τὶς ἀναθυμιάσεις της, νομίζοντας πὼς μένουμε ἀπρόσβλητοι. Ἀπὸ μικρὲς δόσεις ὅμως ἀρχίζει ὁ καταστροφικὸς ἐθισμὸς καὶ ἡ ψυχοκτόνος ἐξάρτηση. Πὲς σὲ ἕνα νέο παιδί, ἀπείλησέ το ὅτι θὰ  τοῦ στερήσεις τὸ κινητὸ καὶ ὅλα τὰ συμπαρομαρτοῦντα. Αἰσθάνεται ὅτι περίπου χάνει τὸν κόσμο του, τὴν οἰκογένειά του, τὴν προσωπικότητά του. Οἱ ἀντιδράσεις του λίγο ἀπέχουν ἀπὸ τὰ συμπτώματα ἑνὸς ἡρωινομανοῦς. Πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια ὑποσχέθηκα σὲ μαθητές μου, ϛ´ δημοτικοῦ, ἐκδρομή, διδακτικὴ ἐπίσκεψη στὴν Βεργίνα, μὲ μία προϋπόθεση: νὰ ἀφήσουν τὰ κινητὰ καὶ τὸ διαδίκτυο γιὰ 20 ἡμέρες. Ἐλάχιστα παιδιὰ δέχτηκαν. Πράγματα γιὰ τὰ ὁποῖα κάποτε «πετοῦσαν ἀπὸ χαρά», μία ἐκδρομή, τώρα πιὰ δὲν ἐνθουσιάζουν. Ἕνα ἔξυπνο κινητὸ τελευταίας κοπῆς εἶναι τὸ ἀγαπημένο τους καὶ ποθητὸ ἀπόκτημα. Μᾶλλον θὰ μᾶς καταστρέψουν – μὲ τὴν συναίνεσή μας, γιὰ τὸ καλὸ τῶν παιδιῶν μας, ὅπως διατείνονται οἱ εἰδικοὶ καὶ οἱ ὑπουργοὶ – αὐτὰ ποὺ ἀγαπᾶμε….

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

, , ,

Σχολιάστε

ΝΕΟ ΧΤΥΠΗΜΑ: ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ἢ ΒΑΡΒΑΡΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΤΑ… «ΝΗΠIΩΝ»; (Δ. Νατσιός)

Νέο χτύπημα: σεξουαλικ γωγ
βάρβαρη πίθεση κατά… «νηπίων»;

Δ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Ἀνάθεμα τὴν ὥρα ποιὸς ὁρίζει ἐδῶ
Τὸ ἀνάποδο βαφτίζει καὶ τὸ λέει σωστὸ»
Ὀδ. Ἐλύτης, «ὁ Ἥλιος ὁ Ἠλιάτορας»

.                       «Πάλιν Ἡρωδιὰς μαίνεται, πάλιν ταράσσεται, πάλιν ὀρχεῖται, πάλιν τὴν κεφαλὴν Ἰωάννου ζητεῖ λαβεῖν ἐπὶ πίνακι». Θέλω νὰ ρωτήσω; Ποτὲ στὰ τριάντα χρόνια ποὺ εἶμαι δάσκαλος, κυρίως Ε´ καὶ Ϛ´ δημοτικοῦ, δὲν ἄκουσα γονέα νὰ ἀναφέρει κάτι, νὰ διαμαρτύρεται, γιὰ ἀπουσία τῆς σεξουαλικῆς ἀγωγῆς στὸ δημοτικὸ σχολεῖο. Ποτέ! Μάλιστα, ὅταν στὶς ἐνημερώσεις γονέων γινόταν συζήτηση γι’ αὐτὸ τὸ τόσο λεπτὸ θέμα, ὅλοι οἱ γονεῖς συμφωνοῦσαν ὅτι οἱ μόνοι ἁρμόδιοι νὰ καθοδηγήσουν τὰ παιδιά τους εἶναι οἱ ἴδιοι καὶ δὲν ἔχει καμμιὰ δουλειὰ τὸ ὑπουργεῖο νὰ ἐμπλέκεται σ’ αὐτὴν τὴν κρίσιμη  διαδικασία. Γιατί λοιπὸν καὶ πάλιν «ἡ Ἡρωδιάδα», ἢ καλύτερα ὁ Ἡρώδης, ταράσσεται; Τὸ 2008, ἡ ἀπόπειρα εἰσαγωγῆς τοῦ μαγαρισμοῦ ἁγνῶν ψυχῶν ποὺ ὀνομάζεται «Σεξουαλικὴ Ἀγωγὴ» ἀπέτυχε, χάρις στὴν σθεναρὴ ἀντίσταση Συλλόγων Γονέων, τῆς Ὁμοσπονδίας Πολυτέκνων, τῆς Ἐκκλησίας. Τώρα τί ἄλλαξε; Μᾶς ταλαιπώρησαν οἱ προηγούμενοι, οἱ ἐθνομηδενιστές, πολέμιοι τῆς οἰκογένειας μὲ τὶς «θεματικὲς -(ἐμετικὲς)- «ἑβδομάδες» τους, μὲ τὶς «διαφορετικότητες» καὶ ὅλες τὶς διαστροφὲς τῆς οἰκουμένης, τώρα γιατί «οἱ νοικοκυραῖοι τῆς Νέας Δημοκρατίας» ἐπανέρχονται;
.                       Τὸ 2008 εἶχα δημοσιεύσει ἕνα κείμενο μὲ τίτλο; «Τὰ τσίσα τοῦ Ἀσκητῆ στὸ δημοτικὸ σχολεῖο». Τὰ τότε βιβλία γιὰ τὴν Σεξουαλικὴ Ἀγωγὴ  τὰ εἶχε γράψει ὁ γνωστὸς τηλεσεξολόγος Θ. Ἀσκητὴς καὶ ἀπὸ κάποιες φράσεις τῶν βιβλίων του εἶχα «ἐμπνευστεῖ» τὸν τίτλο. (Δὲν γνωρίζω ἂν θὰ χρησιμοποιηθοῦν τὰ δύο βιβλία τοῦ Ἀσκητῆ. Ἂν ἰσχύει θὰ δημοσιεύσουμε ἀποσπάσματα γιὰ νὰ γνωρίζουμε τὰ μέσα καταμόλυνσης ἀθώων, ἁγνῶν καὶ ἀνύποπτων παιδικῶν ψυχῶν).
Ἀπὸ τὸ παλαιότερο κείμενο ἀποσπῶ κάποια ἐρωτήματα ποὺ καὶ σήμερα νομίζω ἰσχύουν:

.                  Πρῶτον: Δὲν θὰ ἔπρεπε πρῶτα νὰ ἐφαρμοστεῖ πειραματικὰ ἡ σεξουαλικὴ ἀγωγὴ σὲ κάποια σχολεῖα, νὰ ἐξαχθοῦν συμπεράσματα, νὰ ἀνιχνευτοῦν ἀντιδράσεις μαθητῶν καὶ γονέων καὶ νὰ διαπιστωθεῖ ἡ καταλληλότητα τῶν ἐγχειριδίων ἢ τοῦ μαθήματος καὶ ἡ ὡριμότητα τῶν μαθητῶν νὰ τὴν ἀποδεχτοῦν;
.                 Δεύτερον: Ὁ Εὐάγγελος Παπανοῦτσος, ὁ σοφὸς παιδαγωγός, μιλώντας κάποτε γι’ αὐτὸ τὸ θέμα εἶχε πεῖ: «Δὲν εἶναι εὔκολο πράγμα νὰ μιλήσεις στὰ παιδιὰ γιὰ τὸ σέξ, χωρὶς τὸν κίνδυνο νὰ τὰ φοβίσεις, νὰ τὰ γεμίσεις μὲ ἀηδία ἢ τὸ χειρότερο νὰ τὰ ὁδηγήσεις σὲ ἐκτραχηλισμούς». Μπορεῖ μία τόσο λεπτὴ καὶ σοβαρὴ διαπαιδαγώγηση νὰ φύγει ἀπὸ τὰ χέρια τῶν κατ’ ἐξοχὴν ἁρμοδίων, τῶν γονέων καὶ νὰ περάσει στὰ χέρια ἀνθρώπων ποὺ μπορεῖ νὰ εἶναι -ποιὸς τοὺς γνωρίζει;- ἀκατάλληλοι ἢ ἀκόμη καὶ ἀνήθικοι ἢ διεστραμμένοι;
.                Τρίτον: Κανεὶς δάσκαλος δὲν ἔχει τὶς γνώσεις καὶ τὴν ἐμπειρία ποὺ ἀπαιτεῖ ἕνα τόσο κρίσιμο θέμα. Πῶς θὰ τὸ διδάξει; Εἶναι ἕτοιμοι οἱ γονεῖς νὰ ἐμπιστευτοῦν σὲ ἀναρμόδιους καὶ ἀκατάρτιστους, σ’ αὐτὸ τὸ εἶδος τῆς ἀγωγῆς, ἐκπαιδευτικούς, ὅταν ὁ φυσικός του χῶρος εἶναι τὸ σπίτι;
.               Τέταρτον: Ἔχουμε ὡς λαὸς τὸ προνόμιο νὰ εἴμαστε πίσω ἀπὸ τὰ εὐρωπαϊκὰ δεδομένα. Ἔτσι μᾶς δίνεται ἡ δυνατότητα νὰ ἐπωφεληθοῦμε ἀπὸ τὴ λάθη καὶ τὶς ἀστοχίες ποὺ ξεβράζονται. (Εἴδαμε πῶς κατέρρευσαν τὰ λαμπρὰ κατὰ τὰ ἄλλα συστήματα ὑγείας τους. Μία ροπή, ἕνας ἰός, καὶ ταῦτα πάντα ὀνείρων ἀπατηλότερα).
Ὅμως ὡς μειονεκτικοὶ Βαλκάνιοι χάσκουμε ἔκθαμβοι  ἀπὸ τὶς «ἐπιδόσεις» τῆς Βαβυλώνιας Δύσης, τὶς μιμούμαστε ἄκριτα καὶ ἀλόγιστα. Εἶχα διαβάσει παλαιότερα πὼς στὴ Σουηδία, χώρα ποὺ διδάσκεται ἡ σεξουαλικὴ ἀγωγή, ἔχουν αὐξηθεῖ κατακόρυφα οἱ ἐγκυμοσύνες σὲ δεκατριάχρονα καὶ δεκατετράχρονα κορίτσια, μὲ παράλληλη αὔξηση τῶν ἀφροδίσιων νοσημάτων.
Ἔχω κρατήσει μία εἴδηση ποὺ δημοσιεύτηκε στὴν ἐφ. «Ἐλευθεροτυπία», τῆς 24ης Μαΐου 2005. Συνέβη στὴν Ἀγγλία. «Τρεῖς ἀδελφὲς 16, 14 καὶ 12 ἐτῶν εἶναι κιόλας μητέρες. Δύο ἀπ’ αὐτὲς δὲν ἔχουν καμμία σχέση μὲ τοὺς μπαμπάδες τῶν παιδιῶν τους. Ἡ μητέρα τους κ. Ἄτκιν εἶπε στὴν ἐφημερίδα «Sunday Mercury» ὅτι τὰ κορίτσια της καταστρέψανε τὴ ζωή τους καὶ τὴν δικιά της ζωή, ἐξ αἰτίας τῆς κακῆς ἐκπαίδευσης σὲ θέματα σὲξ ποὺ λαμβάνουν τὰ παιδιὰ στὰ δημόσια σχολεῖα τῆς χώρας».
.           Ἤδη ἡ τάση διεθνῶς εἶναι νὰ φύγει ἀπὸ τὸ σχολεῖο ἡ σεξουαλικὴ ἀγωγὴ καὶ νὰ ξαναγυρίσει στὸ σπίτι.
.           Γιατί, λοιπόν, αὐτὴ ἡ σπουδή; γιατί καὶ πάλι οὐραγοὶ τῶν ἐξελίξεων; μήπως γιὰ ἐμπορικοὺς σκοπούς; Μήπως γιὰ ἀκόμη ταπεινότερους σκοποὺς ὁδηγηθοῦμε στὸν ἐξευτελισμὸ μίας τόσο ἱερῆς λειτουργίας, τοῦ ἔρωτα, ποὺ ὅπως λέει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος, «ὁ Θεὸς τὴν ἐγκατέσπειρε στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου». «Πρῶτον μὲν οὖν αὐτὸ (τὸ παιδὶ) θεαμάτων αἰσχρῶν καὶ ἀκουσμάτων ἀπάγωμεν», νὰ ἀπομακρύνουμε τὰ παιδιὰ ἀπὸ αἰσχρὰ θεάματα καὶ ἀκούσματα, λέει ὁ ἴδιος ἅγιος στὴν ἔξοχη πραγματεία του «Περὶ κενοδοξίας καὶ ἀνατροφῆς τέκνων», ἡ ὁποία θὰ ἔπρεπε νὰ διδάσκεται στὰ παιδαγωγικὰ τμήματα, ποὺ παραμένουν αἰχμάλωτα στὴν νεοταξική…παρανόηση.
.               Ὅπως εὔστοχα ἔχει εἰπωθεῖ ὅλη αὐτὴ ἡ βιασύνη νὰ διδαχτοῦν τὰ παιδιὰ τὴν σεξουαλικὴ ἀγωγὴ εἶναι ἕνας πυρήνας ἀπο-ἀθωοποιήσεως. Ἐὰν ὅλα τὰ μυστήρια τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων μας ξεγυμνωθοῦν, ἡ σημαντικὴ γοητεία τοῦ «ζῆν» καὶ τοῦ «ἀναπτύσσεσθαι» ἔχει ἀποκλειστεῖ. Κάθε πράμα στὸν καιρό του, λέει ὁ σοφὸς λαός μας. Ἡ δυναμικὴ ἀντίδραση νὰ ἐπαναληφθεῖ. Νὰ μὴν περνοῦν ἀντουφέκιστα ὅλα τὰ ἐθνοκτόνα νομοθετήματα. Μᾶς ἔκλεισαν τοὺς ναούς, νὰ μὴν μᾶς «κλείσουν» καὶ τὰ σπίτια μας. Ἡ οἰκογένεια εἶναι τὸ ἔσχατο ὀχυρὸ ποὺ μᾶς ἀπέμεινε καὶ ὡς κοινωνία καὶ ὡς ἔθνος. Ἂς μείνει καὶ κάτι ὄρθιο…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΤΣΟΠΑΝΟΣΚΥΛΑ τοῦ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Τ τσοπανόσκυλα το συστήματος

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Ὁ καθεὶς τὴν μύξα του γιὰ βούτυρο τὴν ἔχει» (παροιμία)

.                     Κανάλια τηλεοπτικὰ κλείνουν, ξανανοίγουν, καινούργια ἐμφανίζονται καὶ τὸ μόνο ποὺ δὲν ἀλλάζει, εἶναι τὰ σκύβαλα τῆς δημοσιογραφίας. Κλείνει ὁ σταθμός, ὑποθέτεις ὅτι γλιτώσαμε ἀπὸ ἕναν βάτραχο τῆς παραπληροφόρησης καί, αἴφνης, ξετρυπώθηκε, τὸν ἀντικρίζεις νὰ καμαρώνει κάποια ἡμέρα ὡς παρουσιαστὴς ἐνημερωτικῆς ἐκπομπῆς. Καὶ παραμένει ὁ ἴδιος, ἡ κόπρος τοῦ Αὐγεία ἐπανῆλθε. Ὁ αὐλοκόλακας γελωτοποιὸς στὴ θέση του. Ἡ ἡμιμαθὴς ἀναξιοπρέπεια στὸ πόστο της. (Ἀναρωτιόταν ὁ Ἰγνάσιο Ραμονὲ δημοσιογράφος καὶ πανεπιστημιακὸς στὸ περισπούδαστο βιβλίο του «Ἡ τυραννία τῶν ΜΜΕ», σελίδα 84: «Γιὰ ποιὸ λόγο κατέρρευσε ἡ εὐγενὴς ἀντίληψη γιὰ τὴν δημοσιογραφία; Πῶς περάσαμε ἀπὸ ἕνα εἶδος ἐξύμνησης τοῦ δημοσιογράφου, τοῦ ἥρωα τῆς σύγχρονης κοινωνίας στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ’70, στὴ σημερινὴ κατάσταση ὅπου, ἔχοντας γίνει τὸ “νέο τσοπανόσκυλο”, κατέχει τὴν πρώτη θέση στὴν κλίμακα τῆς ντροπῆς;).
Τώρα μὲ τὴν ἀπάτη τοῦ «μένουμε σπίτι» ἐπιστρατεύτηκαν τὰ «λαμπερὰ» ὄργανα τῆς προπαγάνδας. Στὶς μεγάλες τρικυμίες ξεβράζονται τὰ κονσερβοκούτια καὶ τὰ σκουπίδια. Ὁ λαὸς ἔπρεπε νὰ τρομοκρατηθεῖ, νὰ καθηλωθεῖ, νὰ ἐνοχοποιηθεῖ. Οἱ ναοὶ νὰ κλείσουν χωρὶς ἀντιδράσεις. Ἱερεῖς καὶ πιστοὶ νὰ ἀπειληθοῦν. Τὸ μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας νὰ ποινικοποιηθεῖ. Τὰ παράνομα πρόστιμα νὰ κάμψουν ὅσους τολμοῦν. Οἱ ψυχὲς νὰ μαυρίσουν, ὥστε νὰ ὑποκύψουν. (Καὶ ὡς γνήσια κακέκτυπα τῆς Εὐρώπης βάζουμε πάνω σὲ μία καρότσα, μία λαϊκὴ ἀοιδὸ νὰ μετριάσει τὸν πόνο μας. Ψαλμωδίες νὰ μὴν ἀκούγονται καὶ καμπάνες μόνο. Ζουρνάδες καὶ νταούλια ἐπιτρέπονται. Τί νὰ πεῖ κανείς; Συνθῆκες χειρότερες καὶ ἀπὸ τὴν προηγούμενη γερμανικὴ Κατοχή. Καὶ γι’ αὐτὲς τὶς βρωμοδουλειές, ποὺ δὲν τὶς κάνει ἕνας ἔντιμος καὶ σοβαρὸς ἄνθρωπος, κλήθηκαν τὰ συνήθη «ἀσκιὰ γιομάτ’ ἀγέρα», οἱ θεομπαῖχτες τῆς τηλοψίας. Δημοσιογράφοι, ἠθοποιοί, τραγουδιστές, ἀθλητές. Οἱ εὐφημιστικῶς λεγόμενοι διανοούμενοι καὶ καλλιτέχνες, οἱ εὐτελεῖς δοῦλοι τῆς ἐξουσίας. Αὐτοὺς ποὺ προσκαλεῖ, μὲ τὸ ἀζημίωτο, νὰ ἐξωραΐσουν τὶς πονηρίες καὶ τὶς παλιανθρωπιές της. Οἱ ἴδιες καὶ οἱ ἴδιες θλιβερὲς ἀσημαντότητες καὶ ἀμολοῦν τὶς σπουδαιοφανεῖς τιποτολογίες τους.
.                     Ὁ Εὐαγγελάτος, ποὺ ἀπειλοῦσε περίπου μὲ ἀνασκολοπισμὸ ὅσους δὲν θὰ κάνουν, ὅταν βγεῖ, τὸ ἐμβόλιο, ἡ κ. CIA καὶ ὅλο τὸ συνεργεῖο ἐγκωμιαστῶν τῆς κυβέρνησης τοῦ «σκάι», ποὺ παραδίδουν μαθήματα γιὰ τὸ τί σημαίνει «τσοπανόσκυλο» τῆς ἐξουσίας, ὁ Χατζηνικολάου, ποὺ δίκαζε καὶ καταδίκαζε τὸν μητροπολίτη Κυθήρων μὲ ἀγενέστατες φωνασκίες καὶ ἀπρεπέστατες, γιὰ τὸ ἦθος τοῦ σεβάσμιου Ἐπισκόπου, τσιρίδες. Ὁ Καράμερος, ὁ Καμπουράκης, ποὺ ζητοῦσε τὴν κεφαλὴ τοῦ π. Γεωργίου Σχοινᾶ ἐπὶ πίνακι, γιατί κοινώνησε κόσμο καὶ ὅλοι οἱ ποικιλώνυμοι παρδαλοὶ καὶ παρδαλὲς τῶν ἐλαφρῶν προγραμμάτων τύπου Λιάγκα, Ἑλένης, Κούλας, Τούλας καὶ Σούλας ποὺ τρομοκρατοῦσαν καὶ χειραγωγοῦσαν νυχθημερὸν τὸν λαό. Κι ἀπὸ κοντὰ ἠθοποιοὶ καὶ τραγουδιστές, μὲ τὸ ὕφος τοῦ πολυδιαβασμένου, μὲ τὸν «ἤπιο» καὶ «εὐπρεπῆ» σχολιασμὸ καὶ τὶς θολοκουλτουριάρικες ἀνοησίες καὶ παροτρύνσεις τους-ἅπαντες ἔχοντας πίσω τους μία βιβλιοθήκη, γιὰ νὰ μᾶς πείσουν γιὰ τὴν εὐρυμάθεια καὶ τὴν σοφία τους. Οἱ ἄνθρωποι τοῦ πολιτισμοῦ, ὅπως ἀρέσκονται νὰ τοὺς ἀποκαλοῦν, ποὺ δὲν βρῆκε κανένας τους σχεδόν, νὰ ὑποστηρίξει τὴν κατασυκοφάντηση τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅσων λειτουργῶν της τίμησαν τὸ πετραχήλι τους.
.                     Βιβλιοθῆκες ποὺ βλέποντάς τες θυμήθηκα κάτι ἀπὸ τὴν ἀρχαία γραμματεία. Ὁ Λουκιανὸς -σκέτο- ὁ Σαμοσατεύς, εἶχε συγγράψει ὁλόκληρη πραγματεία μὲ τίτλο: «πρὸς τὸν ἀπαίδευτον καὶ πολλὰ βιβλία ὠνούμενον». Τὸ ρῆμα «ὠνοῦμαι» σημαίνει ἀγοράζω. Ἀπὸ δῶ τὰ «ὤνια» καὶ τὰ παντοειδῆ …ψώνια.
Ὁ γενναῖος Λουκιανὸς εἶχε τὸ θάρρος νὰ στιγματίσει τους τότε ρωμαιόδουλους διανοούμενους τῆς ἐποχῆς του, τούς, κατὰ Κικέρωνα, «Γραικύλους», χαρακτηρίζοντάς τους ἀγύρτες -«γόητες»- ἀπατεῶνες καὶ ἀερολόγους- «φληνάφους καὶ λήρους»- ὄργανα τυφλὰ τῆς ἐξουσίας διεφθαρμένους, χαμερπεῖς καὶ γλοιώδεις. Μάλιστα μὲ σκληρότατη γλώσσα στὸ βιβλίο του «Ἁλιεὺς ἦ ἀναβιούντων,» θὰ γράψει. (Τὸ ἀφήνω ἀμετάφραστο). : «Ὀργιλώτεροι μὲν τῶν κυνιδίων ὄντες, δειλότεροι δὲ τῶν λαγωῶν, κολακευτικότεροι τῶν πιθήκων, ἀσελγέστεροι τῶν ὄνων, ἁρπακτικώτεροι τῶν γαλῶν, φιλονεικότεροι δὲ τῶν ἀλεκτρυόνων». (603).
Τὰ ἴδια δὲν γινόταν καὶ μὲ τὰ ἐγκληματικὰ μνημόνια, τὰ ὁποῖα θεωροῦσαν περίπου εὐλογία γιὰ τὴν πατρίδα μας; Τὰ μνημόνια ποὺ ἀποδεκάτισαν τὴν νεολαία μας, στέλνοντας  τὸν ἀνθὸ τῆς πατρίδας στὰ ξένα, βυθίζοντας στὴν φτώχεια χιλιάδες  Ἕλληνες.
.                     Θυμᾶμαι κάποιον Ἰορδάνη, νὰ μᾶς ἀπειλεῖ ὅτι θὰ πεθάνουμε ἀπὸ τὴν πείνα, τὴν ἔλλειψη φαρμάκων καὶ βενζίνης, ἂν δὲν ὑποδουλωθοῦμε στοὺς ἀμετανόητους καταστροφεῖς λαῶν, Γερμανούς. Δὲν χάθηκε. Βρῆκε βῆμα τηλεοπτικό, γιατί, εἴπαμε, κάτι τέτοιους τοὺς «ἀξιοποιοῦν» οἱ ἐξουσίες γιὰ τὴν ἐξαπάτηση τοῦ λαοῦ.
.                     Στὸ θέμα τῆς Μακεδονίας, στὴν μεγαλύτερη προδοσία ὅλων τῶν αἰώνων, τὰ ἴδια. Αὐτοὶ ποὺ τώρα λιβανίζουν τὸν Μητσοτάκη, τότε προσκυνοῦσαν τὸν Τσίπρα. Ἀγνόησαν καὶ συκοφάντησαν τὰ συλλαλητήρια, υἱοθετώντας τὴν κυβερνητικὴ προπαγάνδα περὶ ἑτερόκλητου ὄχλου, τὰ ἑκατομμύρια τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν ποὺ βγῆκαν αὐθόρμητα στοὺς δρόμους καὶ τὶς πλατεῖες γιὰ ὅσια καὶ ἱερά. (Καὶ μόνο ποὺ ὀνοματίζουν ἀναίσχυντα τὰ Σκόπια «Βόρεια Μακεδονία», ὅλος αὐτὸς ὁ συρφετὸς τῶν ἐξωνημένων προπαγανδιστῶν, θὰ ἔπρεπε νὰ διαγραφοῦν ἀπὸ τοὺς δέκτες μας καὶ αὐτοὶ καὶ τὰ κανάλια τους).
.                     Τὰ ἴδια στὸ φλέγον θέμα τῆς λαθροεισβολῆς. Χρόνια καὶ χρόνια ἀσύστολη προπαγάνδα καὶ προβολὴ τοῦ βίαιου ἐποικισμοῦ τῆς πατρίδας ἀπὸ τὶς ὀρδὲς τῶν μωαμεθανῶν. Καὶ Νόμπελ Εἰρήνης καὶ ἀσυνόδευτα γυναικόπαιδα καὶ πρόσφυγες ἀπὸ χῶρες ὅπως ἡ Ἀλγερία καὶ τὸ Μαρόκο. Καὶ ὅποιος τολμοῦσε νὰ διαφωνήσει «οὐαὶ καὶ ἀλλοίμονο». Φασίστας, ρατσιστής, χρυσαυγίτης, ναζιστής. Ὅταν εἶδαν στὸ Ἔβρο τοὺς  «πρόσφυγες καὶ τοὺς μετανάστες» νὰ πετοῦν στὶς ἔνοπλες δυνάμεις μας τὶς δακρυγόνες «κουτσουλιὲς» τῶν Τούρκων, νὰ ὑβρίζουν τὴν χώρα μας καὶ ὁ λαὸς νὰ ἀγριεύει, φόρεσαν τὸ προσωπεῖο τοῦ πατριώτη. Μέχρι νὰ πάρουν πάλι ἐντολὲς καὶ νὰ γυρίσουν στὶς κλαψιάρικες, ὑποκριτικὲς καὶ ἐμετικὲς θρηνωδίες τους. (Πόσα καὶ πόσα ἐξυμνητικὰ σχόλια ὑπὲρ τῆς Τουρκίας καὶ τοῦ κρετίνου Ἐρντογὰν δὲν ἀκούγαμε ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ἀπὸ τὰ δημοσιογραφικὰ  γιουσουφάκια. Γιὰ ἕναν φανατικὸ τζιχαντιστὴ πρόκειται, ποὺ πέρασε τὰ νιάτα του σὲ ἰσλαμικὲς σχολὲς μίσους καὶ περιφρόνησης τῶν Χριστιανῶν καὶ ἐξύμνησης τοῦ «μεγαλείου» τῶν Τούρκων καὶ τοῦ Ἰσλὰμ καὶ τίποτε ἄλλο. Ὅπως ὅλοι οἱ δικτάτορες τῆς ἱστορίας –ὁ Μουσολίνι γιὰ παράδειγμα- θὰ ἔχει τὸ τέλος ποὺ τοῦ ἀξίζει. Στὴν ἀγχόνη μὲ τὸ κεφάλι ἀνάποδα).
.                     Νὰ κλείσω μὲ αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ Ραμονὲ στὸν ἐπίλογο τοῦ προαναφερόμενου βιβλίου του: «Κάνουν μεγάλο λάθος οἱ πολίτες ποὺ πιστεύουν πὼς μποροῦν νὰ ἐνημερώνονται σοβαρὰ καθισμένοι ἄνετα στὸν καναπέ τους». Αὐτὸ μᾶλλον εἶναι ἐξημέρωση καὶ ὄχι ἐνημέρωση…

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε