Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Δημ. Νατσιός

ΑΣ ΧΑΘΟΥΝ ΜΑΘΗΜΑΤΑ. Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΘΕΙ!! (Δ. Νατσιός) «Ἀπὸ πρόεδρος τοῦ δεκαπενταμελοῦς, πρόεδρος τῆς κυβερνήσεως»

ΑΣ ΧΑΘΟΥΝ ΜΑΘΗΜΑΤΑ.
  Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΘΕΙ!!

Δημ. Νατσιός

«Καὶ ἦρθαν τὰ παλληκάρια, χίλια, μύρια
ἦρθαν ἀπὸ τὰ σχολεῖα κι ἀπὸ τὰ ἐργαστήρια»
Κωστὴς Παλαμᾶς

.               Στὴν σελίδα 85 τοῦ βιβλίου Γλώσσας τῆς ϛ΄ Δημοτικοῦ γ΄ τεῦχος, φιλοξενεῖται μία ἀφίσα.  Μὲ κόκκινα, πηχυαῖα γράμματα, καλεῖται, ὁ λαός, νὰ πάρει μέρος, στὶς 15 Φλεβάρη, σὲ ἀντιπολεμικὸ συλλαλητήριο.  Στὴν ἑπόμενη σελίδα, διαβάζουμε «Περπατώντας σὲ κάποιον κεντρικὸ δρόμο διαβάζετε αὐτὴ τὴν ἀφίσα.  Θὰ θέλατε νὰ πάρετε μέρος σ’ αὐτὸ τὸ συλλαλητήριο;  Δικαιολογῆστε τὴν ἀπάντησή σας».
.               Βεβαίως, ὅλα τὰ παιδιά, ἐπειδὴ τὸ ἐρώτημα εἶναι ὑποβολιμαῖο, καθοδηγούμενο, ἀπαντοῦν, ναί.  Ὁ σκοπὸς εἶναι «ἱερός», ἡ εἰρήνη, τὸ σταμάτημα τοῦ πολέμου. Καὶ ἂν πέσουμε καὶ σὲ κανένα δάσκαλο προοδευτικό, ἀντιφασίστα, ἀριστερόστροφο ντενεκέ, ὁ ὁποῖος θὰ ἐπιδοθεῖ σὲ κατήχηση καὶ προσηλυτισμό, τότε ἀλλοίμονό μας.  Σὲ λίγα χρόνια τὸ 11χρονο παιδὶ τῆς ϛ΄ Δημοτικοῦ, θὰ φορέσει κουκούλα, θὰ ἐνταχθεῖ στὶς ἀναρχικὲς συλλογικότητες θὰ φοιτήσει στὶς παραγωγικὲς δομὲς τοῦ «Ρουβίκωνα» καὶ θὰ κάνει μεταπτυχιακὲς σπουδὲς στὴν κατασκευὴ καὶ ρίψη «μολότωφ».  Οἱ δὲ γονεῖς του, οἱ καημένοι, ἂν εἶναι τοῦ ἰδίου φυράματος, θὰ καμαρώνουν γιὰ τὴν «ἐπαναστατικότητα» τοῦ βλασταριοῦ τους. Θὰ νοσταλγοῦν τὰ νιάτα τους, τὶς πορεῖες, τὰ ἀμφιθέατρα, τὰ σφυροδρέπανα, τὰ ταγάρια καὶ τὶς συναφεῖς ἀμφιέσεις, τὸ ΠΑΣΟΚ, τὸν διορισμό.  Προοδευτικὰ πράγματα… (Μέσα τους, ἐνδόμυχα, θὰ εὔχονται νὰ ἔχει τὸ παιδί τους τὴν τύχη τοῦ Ἀλέξη.  Ἀπὸ πρόεδρος τοῦ δεκαπενταμελοῦς, πρόεδρος τῆς κυβερνήσεως).
.               Ἂν εἶναι, οἱ γονιοί, διαφορετικοῦ φυράματος, συντηρητικῆς κοπῆς, καλοί, καθωσπρέπει ἄνθρωποι, θὰ ἀλληλοπετροβολοῦνται, ἀναζητώντας τὸ τί πῆγε στραβὰ σ’ αὐτὸ τὸ παιδί.
.               Ἂν εἶναι σκέτο φύραμα, θὰ συνεχίσουν νὰ ἀγωνιοῦν γιὰ τὸ ποιὰ καλλίπυγος ὀδαλίσκη θὰ ἀναδειχθεῖ τὸ ἑπόμενο «top model».
.               Ἐπιστροφὴ στὸ σχολεῖο.  Καταλήψεις καὶ πορεῖες μαθητῶν εἴχαμε γιὰ χρόνια.  Καὶ ἐπαναλαμβάνω: Ἡ ἀφίσα γιὰ συμμετοχὴ στὸ ἀντιπολεμικὸ συλλαλητήριο, τὸν Φλεβάρη-ὄχι τὸν Φεβρουάριο- εἶναι τὸ τελευταῖο, τὸ ἀποχαιρετιστήριο μάθημα γιὰ τὰ παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ, πρὶν διαβοῦν τὸ κατώφλι τοῦ Γυμνασίου.  Τὸ ὑπουργεῖο καὶ τὰ σαΐνια τοῦ Ἰνστιτούτου Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς, δὲν ξεπροβοδίζουν τὰ παιδιὰ Μ’ ἕνα κείμενο ἢ ποίημα ἑνὸς μεγάλου μας λογοτέχνη, γιὰ τὰ ἀγαθὰ τῆς παιδείας, ἀλλὰ μὲ εὐχὲς καὶ παροτρύνσεις γιὰ καλά… συλλαλητήρια (κάτι ποὺ νὰ ἔχει σχέση μὲ “ἀντὶ”-ἀντιφασιστικό, ἀντιρατσιστικὸ) καὶ ἐπιτυχημένες καταλήψεις.
.               Παρένθεση: Ἕνας γνήσιος ἀριστερὸς ποτὲ δὲν λέει “Φεβρουάριος”. Γιὰ νὰ μὴν στιγματιστεῖ σὰν ἀντιδραστικὸς αὐτολογοκρίνεται, θεωρεῖ καθῆκον του ἀγωνιστικὸ νὰ ἀποστειρώνει αὐστηρὰ τὴ «γλώσσα τοῦ λαοῦ» ἀπὸ κάθε λογιότροπο στοιχεῖο.   Ἔτσι φαγώθηκε καὶ ἡ κατάληξη-ἕως, π.χ. τῆς πόλεως, καὶ ἀκοῦμε κάτι συριγμοὺς-ἀπὸ τὸ ρῆμα “συρίζω” καὶ γιατί ὄχι …συρρίζω-τοῦ τύπου ἡ ψύξη, τῆς ψύξης.  Θυμᾶμαι μία ἀφίσα ποὺ καλοῦσε γιὰ συλλαλητήριο στὶς 12 Ἰούνη.  Διαβάζεται καὶ στὶς 12… οἱ Οὗννοι.
.               Ἐξ ἄλλου ἕνα ἀπὸ τὰ συνθήματα ποὺ σφυροκόπησαν τὴν ἐκπαίδευση τὰ τελευταία χρόνια εἶναι καὶ τὸ «σχολεῖο ἀνοιχτὸ στὴ ζωή».  Ὁ κάθε κολοκύθας, “ὑπεύθυνος” γιὰ τὴν Παιδεία, ὑπουργοί, γραμματεῖς, σύμβουλοι, ἐπιμορφωτὲς καὶ λοιποὶ ἠχηροί, μὲ νεανικὴ εὐδιαθεσία, ἔλεγαν καὶ λένε: «σχολεῖο ἀνοιχτὸ στὴ ζωή».  Τί ἐννοοῦν;  Σὲ ποιά ζωὴ ἀναφέρονται;  Τί εἶναι ἡ ζωή;  Κοκκινοσκουφίτσες ποῦ μαζεύουν χαζοχαρούμενες ἀγριολούλουδα;  Στὴν πραγματικὴ ζωὴ τὸ παιδὶ συναντᾶ δόλο, χυδαιότητα, ἀπάτη, βία καὶ βλακεία.
.               Μήπως ἐννοοῦν τὶς καταλήψεις;  Ναί, αὐτὸ τὸ ἄνοιγμα ἔγινε.  (Ἕνα ἀπὸ τὰ … μεγάλα ἀνοίγματα τοῦ σχολείου εἶναι καὶ ὁ ἐξοβελισμὸς ἀπὸ τὶς αἴθουσες διδασκαλίας τῶν κάδρων μὲ ἥρωες ἢ μὲ ρητὰ ἀρχαίων φιλοσόφων-θὰ θυμοῦνται οἱ παλαιότεροι καὶ τὸ ἀπαραίτητο βάθρο μὲ τὴν προτομὴ τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου-καὶ ἀντικατάστασή τους μὲ ἀφίσες ἠθοποιῶν, τραγουδιστῶν, μὲ γατάκια καὶ σκυλάκια, αὐτοκίνητα.  Αἴθουσα διδασκαλίας, προέκταση, δηλαδή, τοῦ παιδικοῦ ἢ ἐφηβικοῦ δωματίου).  Τὸ σχολεῖο, ἐπὶ ποινὴ αὐτοκαταργήσεώς του ὡς παιδευτικοῦ θεσμοῦ πρέπει νὰ κλείσει στὴ «ζωή», σ’ αὐτὴν τὴν ζωή».  (Καὶ τὰ βιβλία «ἄνοιξαν στὴ ζωὴ» καὶ κατάντησαν «περιοδικὰ ποικίλης ὕλης».  Ἀπὸ τότε ποὺ ἀνοίχθηκαν τὰ σχολεῖα, ἔκλεισαν οἱ θύρες τῆς Παιδείας.  Οἱ ἐκλογές, γιὰ παράδειγμα, γιὰ τὸ λεγόμενο «δεκαπενταμελὲς» δὲν φύτευσαν τοὺς σπόρους τοῦ κομματισμοῦ στὰ σχολεῖα;  Ἔτσι δὲν ξεκίνησαν καὶ οἱ καταλήψεις;  «Εἶναι ἀπόφαση τοῦ δεκαπενταμελοῦς» λένε οἱ μαθητές, πράγμα ποὺ ἰσοδυναμεῖ μὲ θέση ἀνώτατου συνδικαλιστικοῦ ὀργάνου. Ὅλα αὐτὰ ξεκίνησαν τὴν δεκαετία τοῦ ΄80, τὴν δεκαετία τῆς φρίκης).
Στὰ τωρινά…..
.               Σήμερα, γιὰ πρώτη φορά, γίνονται καταλήψεις καὶ πορεῖες μαθητῶν ὄχι γιὰ κάτι «ἀντί», βαμμένο «κόκκινο», ἕναν «Φλεβάρη» ἢ «Ἰούνη», ἀλλὰ πορεῖες «γαλανόλευκες», ὑπερασπιζόμενοι τὴν πατρίδα τους, καταδικάζοντας τοὺς προδότες τῆς Μακεδονίας.  Ποτάμια ζωῆς ξεχύθηκαν στοὺς δρόμους τῶν πόλεων, ξυπνώντας ναρκωμένους εἵλωτες, προκαλώντας κατεστημένες λωποδυσίες, ἐλέγχοντας ποικιλώνυμες ξεσκονίστρες τῆς ἐξουσίας, ὅπως κάποιους-ες διευθυντὲς σχολείων καὶ διευθύνσεων δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης.
.               Μετὰ τὰ συλλαλητήρια εἶναι τὸ δεύτερο μεγάλο γεγονὸς ποὺ μᾶς θυμίζει ὅτι ὑπάρχει ἀκόμη «ἡ μαγιὰ τοῦ Μακρυγιάννη» στὸν λαό μας.  Βλέποντας, προχτές, τοὺς μαθητὲς νὰ περνοῦν μπροστὰ ἀπὸ τὸ σχολεῖο μας ἐδῶ στὸ Κιλκὶς κρατώντας ἑλληνικὲς σημαῖες, παιδιὰ ποὺ κάποτε κάποια ἀπ’ αὐτὰ ὑπῆρξαν μαθητές μου, χάρηκα χαρὰν μεγάλη.  Δόξα τῷ Θεῶ, ὑπάρχει ἀκόμη πατρίδα καὶ ἐλπίδα.
Θυμήθηκα ἕνα κείμενο τοῦ Γ. Θεοτοκᾶ, γιὰ τὴν ἡμέρα ποὺ κηρύχτηκε ὁ πόλεμος τοῦ ΄40, τότε ποὺ λαός μας, δὲν “ἔτρεχε νὰ κρυφτεῖ στὰ ὑπογεια”, ὅπως γράφει τὸ τρισάθλιο ρυπαρογράφημα τῆς Ἐ΄ Δημοτικοῦ, ἀλλὰ ποὺ ἐν μία νυκτί, μεταβαλλόταν σὲ ἔθνος, ἀνίκητο.
.               «Σιγὰ σιγὰ ἡ Ἀθηνᾶ παίρνει τὸ ὕφος τῶν μεγάλων ἐθνικῶν ἑορτῶν, κάτι ποὺ θυμίζει λ.χ. τὰ ἑκατόχρονά της Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης, ἀλλὰ πιὸ αὐθόρμητα καὶ πιὸ νεανικά.  Καιρὸς θαυμάσιος, καταγάλανος οὐρανός.  Πλήθη νέων […] ἔχουν χυθεῖ στοὺς κεντρικοὺς δρόμους, λάβαρα, σημαῖες, δάφνες, μουσικές […]  Ὁ κόσμος συμμετέχει σ’ αὐτὲς τὶς ἐκδηλώσεις, χειροκροτεῖ ζητωκραυγάζει.  Εἶχα πολλά, πάρα πολλὰ χρόνια νὰ δῶ τέτοιον ἐνθουσιασμὸ στὴν Ἀθήνα.  Αἰσθάνεται κανεὶς ἕνα πάθος μὲς στὸν ἀέρα, ἕνα φανατισμό, μία λεβεντιά.  Ξύπνησε τὸ ἑλληνικὸ φιλότιμο, εἶναι κάτι ὡραῖο.  Καὶ μία τέλεια ἐθνικὴ ἑνότητα.  Εἶναι ἡ πρώτη φορὰ στὴ ζωή μου ποὺ αἰσθάνομαι τέτοιαν ὁμόνοια νὰ βασιλεύει στὸν τόπο.  (Γ. Θεοτοκᾶς,  Τετράδια Ἡμερολογίου 1939-1953, Βιβλιοπωλεῖον τῆς Ἑστίας)
.               Οἱ ἀντιδράσεις ἐπιβεβαίωσαν τὴν γνησιότητα καὶ τὸν αὐθορμητισμὸ τῶν παιδιῶν. Κυβέρνηση, κανάλια, ἡ «ἐφημερίδα τῶν συντακτῶν, οἱ «ἀντίφα» καὶ λοιπές… συλλογικότητες καὶ συνιστῶσες λύσσαξαν καί, ὡς συνήθως, ἀνέμισαν τὸ βολικὸ μορμολύκειο:  «Χρυσὴ Αὐγή». Τὰ συλλαλητήρια τῶν κουκουλοφλώρων εἶναι δημοκρατικά. Τὰ συλλαλητήρια γιὰ τὰ δίκαια τῆς πατρίδας εἶναι χρυσαυγίτικα, φασιστικά.  Κάποιοι, “ρεβόμενοι ἀστακομακαρονάδες” ποὺ λέει καὶ ὁ ποιητής, θρηνοῦν γιὰ τὴν ἀπώλεια μαθημάτων.  Ἀπάντηση:  Ἂς χαθοῦν μαθήματα, ἡ Μακεδονία νὰ μὴν χαθεῖ…

 

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

 

 

Advertisements

,

Σχολιάστε

«ΟΛΑ ΤΑ ΕΘΝΗ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΟΔΕΥΣΟΥΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΑΔΙΖΟΥΝ ΕΜΠΡOΣ, ΠΛΗΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΡΑΦΕΙ ΠΙΣΩ». [Δ. Νατσιός]

 «λα τ θνη γι ν προοδεύσουν πρέπει ν βαδίζουν μπρός,
πλὴν τοῦ ἑλληνικοῦ ποὺ πρέπει νὰ στραφεῖ πίσω».

Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                 «Ὅλα τὰ ἔθνη γιὰ νὰ προοδεύσουν πρέπει νὰ βαδίζουν ἐμπρός, πλὴν τοῦ ἑλληνικοῦ ποὺ πρέπει νὰ στραφεῖ πίσω», εἶναι ἡ ἀπαντοχή μας αὐτό. Πίσω γιὰ νὰ βροῦμε τὴν περπατησιά μας. Καὶ ἂς κοάζει ὁ ἀνεπρόκοπος συρφετὸς τῶν ἐθνομηδενιστῶν. Πίσω γιὰ νὰ συναντήσουμε τοὺς Ἕλληνες, τοὺς μεταξένιους Ρωμηούς, ποὺ μᾶς κανοναρχοῦν μὲ τὸ αἷμα τους, μὲ τοὺς τίμιους ἱδρῶτες τους, μὲ τὴν φιλοτιμία τους. Ἀλλά, πίσω, γιὰ νὰ δοῦμε καὶ τὶς ἀθλιότητες καὶ τὰ λάθη. Ἔγιναν καὶ τέτοια. Ἀκόμη καὶ αὐτά, μᾶς τὰ ἄφησαν οἱ πρόγονοι, γιὰ ὀρμήνεια, γιὰ παράδειγμα πρὸς ἀποφυγήν.
.                 Ἂς ἀκούσουμε τὸν Γέρο τοῦ Μοριᾶ καὶ τῆς Ἑλλάδος ὅλης: «Ἐγώ, παιδιά μου, κατὰ κακή μου τύχη, ἐξ αἰτίας τῶν περιστάσεων, ἔμεινα ἀγράμματος καὶ διὰ τοῦτο σᾶς ζητῶ συγχώρηση, διότι δὲν ὁμιλῶ καθὼς οἱ δάσκαλοί σας. Σᾶς εἶπα ὅσα ὁ ἴδιος εἶδα, ἤκουσα καὶ ἐγνώρισα, διὰ νὰ ὠφεληθῆτε ἀπὸ τὰ ἀπερασμένα καὶ ἀπὸ τὰ κακὰ ἀποτελέσματα τῆς διχονοίας, τὴν ὁποίαν νὰ ἀποστρέφεσθε, καὶ νὰ ἔχετε ὁμόνοια…».
.             Πίσω, γιὰ νὰ δοῦμε τί πρέπει νὰ ἀποστρεφόμαστε.
.             1825. Ὁ αἱμοσταγὴς Αἰγύπτιος Ἰμπραὴμ πασὰς μὲ τοὺς «παλιαραπάδες» του, ὅπως ἀποκαλοῦσαν, οἱ δυστυχεῖς Ἕλληνες τὸ ἀσκέρι του, δηώνει καὶ ρημάζει τὸν τόπο. Ἡ Ἐπανάσταση τρεμοσβήνει. «Δεκαπέντε χιλιάδες τακτικοί τοῦ πολέμου, τέσσαρες χιλιάδες καβαλαραῖοι (Αἰγύπτιοι) καὶ ἄλλοι τόσοι πεζοὶ ἄτακτοι Τοῦρκοι Πελοποννήσιοι τοὺς ὁποίους ηὗρε ὁ Μπραΐμης εἰς τὰ φρούρια, καὶ οἱ Κρητικοὶ Τοῦρκοι, οἵτινες ἦρθον μετ’ αὐτοῦ εἰς τὴν Πελοπόννησον, ὅλοι αὐτοὶ ἐσκέπασαν τὰ βουνὰ καὶ τὶς ράχες, καὶ τὰ ρεύματα ὅλα ἐσκεπάσθησαν ἀπὸ τὴν Βυτίνα ἕως τὰ Μαγούλιαναν. Τίποτε ἄλλο δὲν ἀκούετο παρὰ φωναὶ ἀνθρώπων, χλιμιντρίσματα ἀλόγων, τουφεκίσματα ἀδιάκοπα, γογγυσμοὶ ἑνωμένοι μὲ τοὺς κρότους τῶν τυμπάνων τοῦ τακτικοῦ. Ἀπὸ τὸν φόβον μας ἐφαίνετο ὅτι ὁ τόπος ὅλος ἐσείετο καὶ ἐπήγαινε νὰ γκρεμισθεῖ εἰς τὸ βάραθρον». (Φωτάκου, «Ἀπομνημονεύματα», σελ. 535 – 536)
.                 Κυβέρνηση δὲν ὑπῆρχε, οἱ ἐμφύλιες διαμάχες διέλυσαν «τὴν μεγάλη ὁμόνοια ποὺ ὑπῆρχε εἰς τὸν πρῶτον χρόνον τῆς Ἐπαναστάσεως» (Κολοκοτρώνης), ποὺ θὰ γράψει στὴν «Διήγηση» ὅτι «εἰς ἐκείνη τὴν περίσταση εἴμεθα ἀπελπισμένοι». Τὰ χρήματα τῶν ληστρικῶν δανείων εἶχαν σπαταληθεῖ. Παρένθεση. Τὰ λεγόμενα εὐφημιστικῶς «δάνεια τῆς Ἀνεξαρτησίας» εἶναι ἀπὸ τὶς ἀθλιότερες ἀπάτες καὶ λεηλασίες ποὺ στήθηκαν ἀπὸ ξένους καὶ ἡμέτερους πολιτικοὺς γύρω ἀπὸ τὸ ματωμένο κορμὶ τῆς Ἑλλάδας, ποὺ βρισκόταν τότε στὰ πρόθυρα τοῦ ὀλέθρου.
.               Τὸ πρῶτο συνομολογήθηκε τὸ 1823 γιὰ ποσὸ 800.000 λιρῶν μὲ παρακαταθήκη ὅλων τῶν ἐθνικῶν κτημάτων τῶν τελωνειακῶν δασμῶν, τῶν ἁλυκῶν καὶ τῶν ἁλιεύσεων. Στὴν πατρίδα ἔφθασαν περίπου 300.000. Τὰ ὑπόλοιπα φαγώθηκαν ἀπὸ κερδοσκόπους καὶ λοιποὺς τυχοδιῶκτες. Τὸ 1825 συνομολογεῖται τὸ δεύτερο 2.000.000 λιρῶν. Ἰλιγγιώδεις προμήθειες, ἐκβιασμοί, πλουτισμὸς ἀπατεώνων, καταχρήσεις  τομαριῶν -παλιῶν καὶ νέων- τὸ μείωσαν στὶς 816.000. Τόσα ἔφτασαν στὴν Ἑλλάδα. Καὶ αὐτὰ σπαταλήθηκαν ἀπὸ τοὺς «ταλαρίσιους», ὅπως ἔλεγε ὁ Καραϊσκάκης τοὺς πουλημένους γιὰ τὸν παρά, ἐκλαμπρότατους καὶ γενναιότατους τύπου Κωλέτη ἢ Μαυροκορδάτου. Ἀποτέλεσμα; Νὰ ὑπογραφεῖ ἀπὸ τοὺς ἐπαναστατημένους Ἕλληνες ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ ἐπονείδιστα καὶ ἀτιμωτικὰ κείμενα τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, τὸ «αἴτημα ἀγγλικῆς προστασίας», τὸ «συμφωνητικὸν τῆς πωλημένης Ἑλλάδος», ὅπως τὸ ἀποκάλεσε ὁ μινίστρος Δικαιοσύνης Ἰω. Θεοτόκης, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ παυθεῖ ἀμέσως καὶ νὰ φυλακιστεῖ. Παραθέτω τὸ κείμενο: «Τὸ Ἑλληνικὸν Ἔθνος δυνάμει τῆς παρούσης πράξεως ἐκθέτει ἑκουσίως τὴν Ἱερὰν παρακαταθήκην τῆς Αὐτοῦ Ἐλευθερίας, Ἐθνικῆς Ἀνεξαρτηρτησίας καὶ τῆς Πολιτικῆς αὐτοῦ ὑπάρξεως ὑπὸ τὴν ἀπόλυτον ὑπεράσπισιν τῆς Μεγάλης Βρετανίας. Ἐν Πελοποννήσῳ τῇ λ´ Ἰουνίου ἀωκε´» (30 Ἰουνίου 1825). Τότε εἶναι ποὺ ὁ ποιητής μας Ἀνδρέας Κάλβος θὰ γράψει τὸ περίφημο «Καλύτερα, καλύτερα/ διασκορπισμένοι οἱ Ἕλληνες/ νὰ τρέχωσι τὸν κόσμον/ μὲ ἐξαπλωμένην χείρα/ παρὰ προστάτας νὰ ᾽χωμεν».
.                 Ἂν ἀφαιρέσουμε ἀπὸ τὸ «συμφωνητικὸν» τοῦ ξεπουλήματος τὴν Μεγάλη Βρετανία καὶ γράψουμε Δ.Ν.Τ., νομίζω, ἐλάχιστα ἀπέχουμε ἀπὸ τὴν τωρινή μας κατάσταση. Ἀπὸ τὴν πληγὴ αὐτῆς τῆς ἐπαίσχυντης Προστασίας, τὸ ἑλλαδικὸ κράτος, ἔκανε ἕναν αἰώνα νὰ ψευτοσυνέλθει. Ἔπρεπε νὰ ἐμφανιστεῖ ἡ γενιὰ τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων, γιὰ νὰ ἁπλωθοῦν τὰ τσαλακωμένα του φτερά. Τὰ ἑκατὸ περίπου χρόνια τῆς ἀπροκάλυπτης ἐπέμβασης τῶν Προστατῶν εἶναι ἀπὸ τὰ ἀτιμωτικότερα τοῦ λεγόμενου ἐλεύθερου βίου. Μία ἐλάχιστη ἱστορικὴ περιδιάβαση ἀρκεῖ γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὸ τί ζοῦμε.
.                 Τὸ 1850 ἕνας τυχοδιώκτης Ἑβραῖος ὀνόματι Πατσίφικο, διαμένων στὴν Ἀθήνα ὡς πρόξενος τῆς Πορτογαλίας, ἔγινε αἴτιος ἐπεισοδίου, λόγῳ ἀσέβειας ποὺ ἐπέδειξε κατὰ τὴν ἐκφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου. Οἱ πιστοί, ποὺ μετεῖχαν στὴν λιτανεία, ἐξεμάνησαν καὶ προέβησαν σὲ μικροκαταστροφὲς στὴν οἰκία του, προπηλακίζοντας καὶ τὸν οὐτιδανὸ διπλωμάτη. Ἡ Ἀγγλία ὅμως ἀπαίτησε ἀποζημίωση γιὰ τὶς μικροφθορές, τὸ ἀστρονομικὸ ποσὸ τῶν 888.736 δραχμῶν. Ἡ Κυβέρνηση δὲν συναίνεσε. Ἀποτέλεσμα; «Ἕνας μεγάλος στόλος τῶν σκύλων (Ἄγγλων) μᾶς ἔχουν μπλόκον (=ἀποκλεισμὸς λιμανιῶν), ὀποῦναι περίπου ἀπὸ τρεῖς μῆνες καὶ μᾶς ἐπῆραν ὅλα τὰ καράβια καὶ μᾶς κατακερμάτισαν ὅλο τὸ ἐμπόριον καὶ τζαλαπάτησαν τὴν σημαίαν μας καὶ πεθαίνουν τῆς πείνας οἱ ἄνθρωποι τῶν νησιῶν καὶ ἐκεῖνοι ὀπούχουν τὰ καράβια καὶ γκιζεροῦν εἰς τοὺς δρόμους καὶ κλαῖνε μὲ μαῦρα δάκρυα», γράφει ὁ Μακρυγιάννης. (Εἶναι γνωστὰ στὴν ἱστορία ὡς «Παρκερικά», ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ Ἄγγλου ναυάρχου Πάρκερ, ποὺ ἡγεῖτο τοῦ «προστατευτικοῦ» στόλου).
.                 Τὸ 1853 ξεσπᾶ ὁ Κριμαϊκὸς πόλεμος. Ἀγγλογάλλοι στὸ πλευρὸ τῶν Τούρκων ἐναντίον τῆς Ρωσίας. Ἡ Ἑλλάδα ἐπωφελεῖται ἀπὸ τὴν ρωσοτουρκικὴ ρήξη καὶ ἐπιχειρεῖ νὰ ἀπελευθερώσει τὶς σκλάβες Ἤπειρο, Θεσσαλία, Μακεδονία. Οἱ «Προστάτες» ἀντιδροῦν. Τὸν Μάιο τοῦ 1854 ἀποβιβάζονται στὸν Πειραιὰ μία γαλλικὴ μεραρχία καὶ ἕνα ἀγγλικὸ σύνταγμα. Ἐπιβάλλεται ὁ ἀποκλεισμός. Οἱ εἰσβολεῖς βιαιοπραγοῦν ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων. Καὶ τὸ χειρότερο, ὁ στρατὸς κατοχῆς, μεταδίδει ἐπιδημία χολέρας ποὺ ὁδήγησε στὸν τάφο 3.000 Ἀθηναίους.
.                 1885. Ἕνας χωροφύλακας «ἀπώθησε βιαίως» τὸν Ἄγγλο ἐπιτετραμμένο ποὺ θέλησε νὰ περάσει ἀπὸ ἀπαγορευμένη περιοχὴ στὴν Ἀθήνα. Οἱ «Προστάτες» ἀπαιτοῦν ὑπὸ τὸν Χαρίλαο Τρικούπη ἠθικὴ ἱκανοποίηση. Ἀποτέλεσμα; «Τῇ 11ῃ π.μ. ὥρα τῆς 7ης Ἰανουαρίου 1887 ἔκπληκτοι οἱ πολίται παρετήρουν τὸ σῶμα τῆς χωροφυλακῆς μετὰ τῶν ἀξιωματικῶν καὶ τοῦ τότε διοικητοῦ τῆς μοιραρχίας Ἀττικῆς, Στεφάνου, πάντων ἐν μεγάλῃ στολῇ, νὰ παρατάσσηται μετὰ τῆς μουσικῆς τῆς φρουρᾶς ἐν τῇ πλατείᾳ τοῦ Συντάγματος. Μετὰ τὴν παράταξιν ἀφίκετο ὁ πρόξενος τῆς Ἀγγλίας Μέρλιν εἰς ὃν ἡ φρουρὰ παρουσίασε ὅπλα». (Τρ. Εὐαγγελίδης, «Τὰ μετὰ τὸν Ὄθωνα»).
.                 1886, ἐξ αἰτίας τῆς ἁρπαγῆς τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμυλίας ἀπὸ τοὺς Βουλγάρους, ὁ λαὸς ἐξεγείρεται. Ὅμως ναυτικὲς μοῖρες τῶν «Προστατῶν» καταπλέουν στὰ ἑλληνικὰ παράλια καὶ ἐπιβάλλουν μὲ τὰ πυροβόλα ἀποκλεισμό, γιὰ νὰ ἀποτρέψουν ἑλληνικὴ ἐπίθεση κατὰ τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας. Οἱ πολιτικοὶ γονατίζουν, τὸ γόητρο τῆς χώρας καταβαραθρώνεται, «νομιμοποιεῖται» ἡ ἁρπαγὴ τῆς προαιώνιας ἑλληνικῆς γὴς τῆς Ἀν. Ρωμυλίας ἀπὸ τοὺς Βούλγαρους.
.                 Τὰ ἴδια συμβαίνουν καὶ στὴν ἐθνικὴ ἀτίμωση τοῦ 1897. Τὰ ἴδια καὶ στὶς ἡρωικὲς ἐπαναστάσεις τῆς Κρήτης, ποὺ πνίγηκαν στὸ αἷμα, γιατί οἱ κανονιοφόροι τῶν Προστατῶν, προστατεύουν τοὺς Τούρκους. Τὰ ἴδια καὶ στὴν Κύπρο, ποὺ συνεχίζεται ἡ ἀτιμία… τῶν Μεγάλων Προστατῶν. Ἀπὸ κοντὰ καὶ οἱ Ἕλληνες κομματάρχες, νὰ ἐνεργοῦν ὡς πειθήνια ἐνεργούμενα τῶν Δυνάμεων, γεγονὸς ποὺ θὰ ἀναγκάσει τὸν ὀξυδερκῆ ἱστορικὸ Ἑπ. Κυριακίδη νὰ γράψει στὴν «Ἱστορία τοῦ σύγχρονου Ἑλληνισμοῦ» τὰ ἑξῆς, τότε, νῦν καὶ ἀεὶ ἐπίκαιρα: «Ὅσα ἔλεγεν ἡ Ἀγγλία ἐν Ἀθήναις ἵνα ἑκάστοτε συγκρατεῖ τὸν Ἑλληνισμόν, ἐπὶ τοσοῦτον συνεζυμώθησαν μετὰ τοῦ ἐγκεφάλου Ἑλλήνων τινῶν πολιτευομένων, ὥστε κατήντησε νὰ λέγωσι πρῶτοι εἰς τοὺς Ἄγγλους ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον αὐτοὶ προτίθεντο νὰ συμβουλεύσωσιν». Προσοχὴ σ᾽ αὐτό!! “Λέγωσι πρῶτοι…”. Εἶναι τέτοια ἡ προδοσία τους, ποὺ γιὰ νὰ φανοῦν ἀρεστοὶ στοὺς Προστάτες, προτείνουν καὶ πράγματα ποὺ ἐκεῖνοι δὲν σκέφτονται.Τὸ ἀτιμωτικὸ σύμφωνο τῶν Πρεσπῶν, ποιός τὸ παρουσίασε στοὺς Σκοπιανούς; Τί βλέπαμε τὴν ἀποφράδα ἡμέρα τοῦ Ἰουνίου; Οἱ Σκοπιανοὶ νὰ μὴν πιστεύουν στὸ ἀνέλπιστο δῶρο καὶ οἱ ἡμέτεροι προδότες νὰ καμαρώνουν γιὰ τὴν παρουσία καὶ τὴν ἱκανοποίηση τῶν Προστατῶν…
.              Ὑστερόγραφο: Παρακαλῶ πολύ. Νὰ μὴν ξεχάσουμε τὴν Μακεδονία μας. Νὰ σειέται τὸ χορτάρι, ποὺ σκέπασε τὸν Παῦλο Μελά, πάντα χλωρό…

Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

ΑΦΩΝΟΤΕΡΟΙ ΤΩΝ ΙΧΘΥΩΝ ΚΑΙ ΑΠΡΑΓΈΣΤΕΡΟΙ ΤΩΝ ΒΑΤΡΑΧΩΝ (Δ. Νατσιός)

Ἀφωνότεροι τῶν ἰχθύων καὶ ἀπραγέστεροι τῶν βατράχων   

Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Κάθε τόπος ἔχει τὴν πληγή του καὶ ἡ Ἑλλὰς τοὺς Ἕλληνες (πολιτικοὺς)» [Ἐμ. Ροΐδης]
«Γαλὴ εἰσελθοῦσα εἰς χαλκέως ἐργαστήριον τὴν ἐκεῖ κειμένην ῥίνην περιέλειχε. Συνέβη δέ, ἐκτριβομένης τῆς γλώττης, πολὺ αἷμα φέρεσθαι. Ἡ δὲ ἐτέρπετο ὑπονοοῦσα τι τοῦ σιδήρου ἀφαιρεῖσθαι μέχρι παντελῶς ἀπέβαλε τὴν γλῶτταν».
Καὶ σὲ νεοελληνικὴ ἀπόδοση:
«Μία γάτα μπῆκε στὸ ἐργαστήριο ἑνὸς σιδηρουργοῦ καὶ ἄρχισε νὰ γλείφει μία λίμα. Ἡ γλώσσα τῆς ὅμως τρίφτηκε κι ἄρχισε νὰ τρέχει πολὺ αἷμα. Αὐτὴ εὐχαριστιόταν, νομίζοντας ὅτι κάτι βγαίνει ἀπὸ τὸ σίδερο, ὥσπου ἔχασε τὴν γλώσσα της». (Αἰσώπου μύθοι, ἔκδ. «ΕΞΑΝΤΑΣ», σέλ.96). Μπῆκε καὶ ἡ πατρίδα μας – ἡ γάτα – κάποτε στὸ ἐργαστήριο τῆς Εὐρώπης μὲ τὰ σίδερα, τὰ σφυριὰ καὶ τὰ ἀμόνια, στὸ ἐργοτάξιο τῆς ἀνθρώπινης ἀλαζονείας. Τῆς πέταξαν  μία λίμα-προγράμματα, ἐπιδοτήσεις καὶ τὸν βρόχο τῶν δανείων. Καὶ ἄρχισε νὰ τὴν γλείφει. Καὶ ἐτέρπετο, ἡδονιζόταν. Νόμιζε ὅτι ἦταν ἀλλότρια, ξένα, πλούσια περισσεύματα τῶν Φραγκογερμανῶν. Ἔπινε ὅμως τὸ αἷμα της, τὸ αἷμα τῶν ἀγέννητων, τὸ αἷμα τῶν νεκρῶν. Καὶ ἔχασε τὴν μιλιά της, τὴν γλώσσα της, τὰ τζιβαϊρικᾶ της. Ἔμεινε ἄλαλη, ἀναξιοπρεπῆ,ς ἄλογη καὶ παράλογη.

 .            Βρυχῶνται οἱ Τοῦρκοι. Ἀπειλοῦν, χλευάζουν, προσβάλλουν, συκοφαντοῦν, διεκδικοῦν. Ἀπὸ τὸν ἀνώτατο ἡγέτη τους αὐτὰ καὶ ὄχι ἀπὸ κάποιον ἀντιπεριφερειάρχη τῆς ἀνατολίας. Τί ἀπαντᾶ  τὸ καθ’ ἡμᾶς… ἀσκέρι καὶ ὁ σκαληνὸς σερασκέρης του; Τίποτε. Ἀφωνότερος τῶν ἰχθύων καὶ ἀπραγέστερος τῶν βατράχων.
.           Λύκοι, γκρίζοι καὶ λυσσασμένοι, ἀπέναντι. Ἰχθύες καὶ βατράχια ἀπὸ δῶ. Τί συμπεραίνει ὁ κοινὸς νοῦς; Ὅτι κάποια στιγμὴ οἱ λύκοι θὰ ὀρμήξουν. Παρήγορο τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ἀξιόμαχο τῶν Τούρκων οὐδέποτε δοκιμάστηκε ἀπέναντι σὲ ὀργανωμένο στρατό. Ὕαινες καὶ λαφυραγωγοὶ μία ζωή. Ἀπαρήγορο τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ἀξιόμαχο τῶν Ἑλλήνων ὑπονομεύτηκε τὰ τελευταῖα χρόνια ἀπὸ τὶς εἰρηνόφιλες σειρηνωδίες κλεφτοκατσικάδων. Καὶ προσοχή! «Μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοὶ» καὶ ὄχι οἱ εἰρηνόφιλοι. Ψιλὰ γράμματα αὐτὰ γιὰ τὴν περιρρέουσα ἡμιμάθεια. Ἀτάραχος, γαλήνιος ἄκουσε ὁ Γερο-Κολοκοτρώνης τὴν ἀπόφαση γιὰ καταδίκη σὲ θάνατο. Οὔτε κατάρες, οὔτε κραυγές, οὔτε φοβέρες. Μόνο «μνήσθητί μου Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου». Ἦταν εἰρηνοποιός. Καταδικάζονται λήσταρχοι καὶ ἐγκληματίες καὶ σκούζουν καὶ τσιρίζουν καὶ μυξοκλαίουν γιὰ τὸ κακὸ ποὺ τοὺς βρῆκε, ὄντας τόσο «καλοὶ ἄνθρωποι», ὅπως βεβαιώνουν, σπαραξικάρδια, οἱ συμβίες τους. Εἰρηνόφιλοι ἄνθρωποι
.          Σκότωσαν, ἄνανδρα, οἱ Ἀλβανοὶ τὸ “γαλανόλευκο παιδὶ” τῆς Βορείου Ἠπείρου. (Ὅπως κάποτε στὴν Κύπρο, τὰ ξαδέρφια τοὺς οἱ Ἀγαρηνοί, τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Σολωμό). Τοὺς γνωρίσαμε στὴν ἱστορία ὡς Τουρκαλβανούς. Μ’ αὐτοὺς κυρίως, πολεμούσαμε τὸ ’21 καὶ ὄχι μὲ τοὺς χοντροκέφαλους Τούρκους. Ἀνύπαρκτοι στοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους, περίμεναν τὴν ἔκβασή τους γιὰ νὰ χιμήξουν. Μάζεψε τοὺς μπέηδές τους τὸ εὐρωπαϊκὸ  ἐργαστήριο ραδιουργίας καὶ τοὺς ἔκανε κράτος-παρία. Τοὺς ξανασυναντήσαμε τὸ ’40, ὅταν καμμιὰ 15αριά τάγματά τους πίσω, στὰ ὀπίσθια τῶν Ἰταλῶν, πυροβολοῦσαν τὶς λάσπες καὶ τὶς βελανιδιὲς τῆς Πίνδου. Μὲ τοὺς Γερμανούς, οἱ Τσάμηδες, συμμορίες ἀπὸ μαχαιροβγάλτες καὶ βιαστές, κατασκότωναν καὶ καταλήστευαν τὸν ἐμπερίστατο Ἑλληνισμὸ τῆς Ἠπείρου. Ξεκουμπίστηκαν γιὰ νὰ γλιτώσουν τὸ κρέμασμα. Τώρα ἀπαιτοῦν ἀποζημιώσεις. Τί νὰ πεῖ κανείς; Τουρκαλβανοί… Τί ἀπαντοῦν οἱ ἡμέτεροι; Τίποτε.  “Τὸ χωριὸ καίγεται καὶ ἡ γριὰ λαμπροχτενίζεται”, ὅπως γράφει ὁ Μακρυγιάννης. Οἱ θεσμοί! Τί θὰ ποῦν οἱ θεσμοί! Οἱ δεσμοί. (Καλὸς καὶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος. Ἀπὸ μητροπολίτης Ἀθηνῶν, μιτροπωλητής. Συμφωνίες μὲ τοὺς ἀθέους καὶ εὐχαριστίες, δίνοντάς τους “ἀέρα” καὶ λόγο νὰ πανηγυρίζει τὸ ἐκκλησιομάχο κοπάδι τους. Τὸ μόνο ποὺ δὲν μᾶς εἶπε εἶναι νὰ ψηφίσουμε τὸν κ. Τσίπρα).
.                Βγῆκε ὁ Ράμα, ὁ ναρκέμπορος, τὴν ἐπαύριον τῆς δολοφονίας τοῦ ὡραίου Ἕλληνα, εἶπε τὰ ἐμετικά του. Ἐδῶ; Ἄφωνη, λόγῳ γλωσσοτομίας, ἡ «ὑπεύθυνη ἡγεσία τῆς χώρας». Ἂν ζοῦσε ὁ Καραϊσκάκης θὰ τοὺς φοροῦσε τὸ «βρακὶ τῆς Κατερίνας». (Ὁ «σταυραετὸς τῆς Ρούμελης», ποὺ ἔκανε τύμβους μὲ τὰ κομμένα κεφάλια τῶν Τουρκαλβανῶν στὸ Δίστομο καὶ τὴν Ἀράχοβα, ἔσερνε μαζί του ἕνα γυναικεῖο παλιόβρακο, γνωστὸ σὲ ὅλα τὰ παλληκάρια του μὲ τ’ ὄνομα «τὸ βρακὶ τῆς Κατερίνας». Τὸ φοροῦσε στοὺς κιοτῆδες, τοὺς φοβητσιάρηδες, τὶς σαπιοκοιλιές. Ὅποιον τοῦ τὸ φοροῦσε τὸν περιφρονοῦσε καὶ ἡ οἰκογένειά του, ἦταν ἄτιμος καὶ προδότης. Σήμερα δὲν θὰ ἔφτανε τὸ ἕνα. Θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπευθυνθεῖ  σὲ βιοτεχνία ἐσωρούχων γιὰ νὰ καλύψει τὶς ἀνάγκες καὶ τὴν ζήτηση).
.               Προδίδουν  καὶ τοὺς προδότες οἱ Σκοπιανοί. (Τελικὰ ποιός ἦταν ὁ πρωτεργάτης,  ὁ ἐμπνευστὴς τῆς συμφωνίας ἢ καλύτερα ὁ ἐκτελεστής, γιατί ἡ σύλληψη ἔγινε ἐκτός; Σ᾽ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις ἡ ἀπάντηση δόθηκε πρὶν ἀπὸ 2500 χρόνια. «Ἐν ἁμίλλαις πονηραῖς ἀθλιώτερος ὁ νικήσας»). Δὲν τηροῦνται τὰ συμφωνηθέντα στὶς Πρέσπες. Τὸ «μακεδονικὸ ἔθνος» τῶν νεοκομιτατζήδων, δόξῃ καὶ  τιμῇ, περνᾶ στὸ σύνταγμά τους. Τί ἀπαντοῦν οἱ «κωφοὶ καὶ ἄλαλοι» τῶν Ἀθηνῶν; Τίποτε.  Ὀργανώνουν συνέδρια ἀνόμων καὶ παρανόμων, ἐπιτροπὲς ἐμπειρογνωμόνων, τὰ ὁποῖα θὰ ἁπαλείψουν  ἀπὸ τὰ σχολικὰ βιβλία τὶς ἐνοχλητικὲς-«ἐθνικιστικὲς»-ἀναφορές.
.             Τί ἆραγε καὶ πῶς θὰ τὸ ἀναθεωρήσουν; Στὸ βιβλίο τῆς Ἱστορίας τῆς Ϛ´ Δημοτικοῦ ὑπάρχει κεφάλαιο μὲ τίτλο: «Ἀπὸ τὸν ἑλληνοτουρκικὸ Πόλεμο τοῦ 1897 στὸν Μακεδονικὸ Ἀγώνα» (σελ. 178-181). Τὸ κεφάλαιο συνοδεύεται ἀπὸ μία εἰκόνα τοῦ Παύλου Μελᾶ καὶ ἀπὸ περιληπτικὸ τίτλο ὅπου διαβάζουμε: «Μακεδονικὸς Ἀγώνας ὀνομάζεται  ἡ ἔνοπλη σύγκρουση τῶν Ἑλλήνων καὶ Βουλγάρων ἀνταρτῶν στὸ χῶρο τῆς Μακεδονίας τὴν περίοδο 1904-1908». (Δυστυχῶς δὲν ὑπάρχει πουθενὰ ἡ φράση «ἡ Μακεδονία ἦταν εἶναι καὶ θὰ εἶναι ἑλληνική»). Τώρα μὲ τὴν… ἐθνοκάθαρση, τί θὰ γραφτεῖ; «Ὁ βορειοελλαδίτικος ἀγώνας ἦταν σύγκρουση Ἑλλήνων καὶ βορειομακεδόνων»; Μήπως “ὁ ἀγώνας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία”; Μήπως “ὁ ἀγώνας ἀνατολικὰ τῶν Ἰωαννίνων καὶ δυτικὰ της  Ξάνθης”; Μήπως «βόρεια τῆς Λάρισας καὶ νότια τῶν Σκοπίων;” Μὲ τὸν Παῦλο Μελὰ τί θὰ κάνουν; Μὲ τὸν Δραγούμη, τὸν Καραβαγγέλη, τὸν καπετὰν Κώτα ποὺ φωτογραφίες τους συνοδεύουν  τὸ κεφάλαιο; Θὰ τοὺς ἐξαφανίσουν; Θα βάλουν φωτογραφία τοῦ Κοτζιᾶ καὶ τὴν γελοία σκιάθα του, νὰ ἀγκαλιάζει τὸν Δημητρώφ; Σβήνει ἡ ἱστορία, τὸ αἷμα; Ὄχι, ἄλλοι θὰ ἐξαφανιστοῦν! (Ἀπὸ τώρα, ἂν ἀκούει κανείς, πρέπει νὰ ἑτοιμάσουμε μικρό, εὐσύνοπτο βιβλιαράκι, γιὰ παιδιὰ Δημοτικοῦ κυρίως, μὲ τίτλο «Ὁ Μακεδονικὸς Ἀγώνας: ἡ δόξα τῆς Ἑλλάδας» Θὰ βρεθεῖ τρόπος νὰ φτάσει στὰ χέρια τῶν Ἑλληνοπαίδων). Ἐλπίζω -κατάντια εἶναι αὐτὸ- νὰ ἀντιδράσουν οἱ Σκοπιανοὶ τῆς Ἐπιτροπῆς καὶ νὰ βγεῖ ἀπὸ τὰ βιβλία Γλώσσας τῆς Ϛ´ Δημοτικού -(τετρ.Ἐργασιῶν, β´ τεῦχος, σελ. 39) – ἡ τρισάθλια ἀπεικόνιση μὲ τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο δίπλα στὴν Κοκκινοσκουφίτσα καὶ τὸν Καραγκιόζη, ἡ ὁποία συνοδεύεται ἀπὸ ἄσκηση, διὰ τῆς ὁποίας προτρέπονται οἱ μαθητὲς “νὰ γράψουν μία ἱστορία αὐτῆς τῆς παράξενης συντροφιᾶς”.
.               Ἐμεῖς κρατᾶμε τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο. Τὴν Κοκκινοσκουφίτσα καὶ τὸν Καραγκιόζη τοὺς ἐπιστρέφουμε στὸ ὑπουργεῖο Παιδείας. Θὰ τύχουν λαμπρῆς ὑποδοχῆς…

Νατσιὸς Δημήτρης
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

ΑΡΙΣΤΕΙΑ ΤΙΜΗΣ, ΑΝΔΡΕΙΑΣ καὶ ΗΡΩΙΣΜΟΥ (Δ. Νατσιός)

ριστεα τιμς, νδρείας κα ρωισμο

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος- Κιλκὶς

.             Ἡ ἀριστεία καταργήθηκε ἀπὸ τὸν κ. Γαβρόγλου. Πλέον οἱ μαθητές μας «διδάσκονται» ὅτι στὴν ζωὴ δὲν χρειάζεται κόπος καὶ μελέτη καὶ θυσίες. Ὄχι. Τύχη χρειάζεται καὶ τυχερὰ παιχνίδια. Τί νὰ πεῖ κανείς;  Ἡ κατρακύλα ἐπιταχύνεται. Λυπᾶμαι πολὺ βλέποντας τοὺς μαθητές μας, αὐτὰ τὰ ἀθῶα μάτια καὶ τὶς μεταξένιες ψυχές, νὰ ὑφίστανται αὐτὴν τὴν κακοποίηση ἀπὸ μία χούφτα ἀνίκανους ἐθνομηδενιστές. Πῶς φτάσαμε σὲ τέτοια παρακμὴ μέσα σὲ τόσο λίγα χρόνια; Γιατί ἐπιτρέψαμε σὲ «ἄδεια κανάτια» νὰ γίνουν ἀφέντες;
.             Ἂς ἀφήσουμε ὅμως τὰ τυμπανιαίας ἀποφορᾶς πτώματα, τὶς ἀναθυμιάσεις τους καὶ ἂς ἀρωματιστοῦμε ἀπὸ ἀριστεῖα τιμῆς, ἀνδρείας καὶ ἡρωισμοῦ, προστρέχοντας σὲ ἄνθη μυρίπνοα, ποτισμένα μὲ αἷμα, αἷμα ἑλληνικό.  Σὲ κείμενα ὅπου λάμπει τὸ μεγαλεῖο τοῦ λαοῦ μας τὴν περίοδο τοῦ Ἔπους τοῦ 40.
.             Διαβάζω: «Ἡ ἐχθρικὴ ἀντεπίθεση τοῦ Μαρτίου ἔχει ἐκδηλωθεῖ. Τὸ 731 ἔχει μεταβληθεῖ σὲ ἡφαίστειο. Οἱ φαντάροι μας, πεσμένοι μὲ τὴν κοιλιὰ στοὺς λάκκους τῶν ὀβίδων, πυροβολοῦν, χωρὶς διακοπά, γιὰ νὰ συγκρατήσουν τὸ ἐχθρικὸ πεζικό. Ὁ δάσκαλος – ἔτσι ἔχει βαφτίσει τὸν διοικητή του ὁ λόχος, γιατί δημοδιδάσκαλος εἶναι τὸ ἐπάγγελμά του – μὲ προβιὲς καὶ ἐπιδέσμους, γύρω ἀπὸ τὰ κρυοπαγημένα πόδια του, ἀντὶ γιὰ παπούτσια, χωρὶς νὰ προφυλάγεται τρέχει νευριασμένος ἀπὸ διμοιρία σὲ διμοιρία καὶ δίνει ὁδηγίες.
–  Μὴν πυροβολεῖτε στὰ στραβά, παιδιά! Μὴν ξοδεύετε ἀσκόπως τὶς χειροβομβίδες σας, τοὺς λέει. Κι ὅταν ὁ ταγματάρχης τοῦ φωνάζει νὰ μὴν ἐκθέτει τόσο τὸν ἑαυτό του, ὁ δάσκαλος τοῦ ἀπαντάει:
–  Φοβᾶμαι μήπως χάσουμε σήμερα τὸ ὕψωμα. Καὶ τί θὰ δικαιολογηθῶ ὕστερα ἐγὼ στοὺς μαθητές μου, ἅμα γυρίσω στὸ σχολεῖο;». (Χρ. Ζαλοκώστα, «Πίνδος», ἐκδ. «Ἑστία», σελ. 194). (Αὐτὸ ἀφιερώνεται σὲ «συναδέλφους» ξεσκονίστρες τῆς ἐξουσίας, ποὺ τρέμουν τὴν σκιά τους, μήπως καὶ δυσαρεστηθοῦν προσκυνημένοι διευθυντὲς καὶ σύμβουλοι ἢ παρασύμβουλοι).

.             Kείμενο, μία παραπομπὴ σὲ κάτι ἐκπληκτικὸ ποὺ εἶχα διαβάσει παλαιότερα σ’ ἕνα περιοδικό. Εἶναι γραμμένο ἀπὸ ἑλληνομαθῆ Γερμανὸ συγγραφέα. Ἕνα εὐλαβικὸ μνημόσυνο στὶς μάνες τοῦ ’40, στὶς Ἑλληνίδες, ποὺ ἀνέβαζαν πολεμοφόδια στὴν Πίνδο, γιὰ νὰ τὰ πᾶνε σὲ κάτι παιδιὰ ποὺ «τριγύριζαν πάνω στὸ χιόνι μὲ τὶς χλαῖνες κοκαλιασμένες», στὰ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος.
.             Γύρω στὸ 1952 ἐπισκέπτεται τὴν Κρήτη. Γράφει.
«Ἕνα σούρουπο, καθὼς ὁ ἥλιος βασίλευε, πλησίασα τὸ γερμανικὸ νεκροταφεῖο. Ἦταν ἔρημο, μὲ μόνο σύντροφο τὶς τελευταῖες ἡλιαχτίδες. Ἔκανα ὅμως λάθος. Ὑπῆρχε ἐκεῖ μία ζωντανὴ ψυχή, μία μαυροφορεμένη ἡλικιωμένη γυναίκα. Μὲ μεγάλη μου ἔκπληξη τὴν εἶδα ν’ ἀνάβει κεριὰ στοὺς τάφους τῶν Γερμανῶν νεκρῶν τοῦ πολέμου καὶ νὰ πηγαίνει μεθοδικὰ ἀπὸ μνῆμα σὲ μνῆμα.
Τὴν πλησίασα καὶ τὴ ρώτησα:
–  Εἶστε ἀπὸ δῶ;
–   Μάλιστα
–   Καὶ τότε γιατί τὸ κάνετε αὐτό; Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ σκότωσαν Κρητικούς.
Καὶ ἡ ἀπάντηση μόνο στὴν Ἑλλάδα θὰ μποροῦσε νὰ δοθεῖ.
–   Παιδί μου, εἶπε, ἀπὸ τὴν προφορά σου, φαίνεσαι ξένος καὶ δὲν θὰ γνωρίζεις τί συνέβη ἐδῶ τὴν περίοδο 1941-1944. Ὁ ἄντρας μου σκοτώθηκε στὴ μάχη τῆς Κρήτης καὶ ἔμεινα μὲ τὸ μονάκριβο γιό μου. Μοῦ τὸν πῆραν οἱ Γερμανοὶ ὅμηρο τὸ 1943 καὶ πέθανε σὲ στρατόπεδο συγκέντρωσης στὸ Σαξενχάουζεν. Δὲν ξέρω ποῦ εἶναι θαμμένο τὸ παιδί μου. Ξέρω ὅμως πὼς ὅλα τοῦτα ἦταν παιδιὰ μιᾶς κάποιας μάνας σὰν κι ἐμένα. Καὶ ἀνάβω καὶ στὴ μνήμη τους, ἐπειδὴ οἱ μάνες τους δὲν μποροῦν νὰ ἔρθουν ἐδῶ κάτω. Σίγουρα μία ἄλλη μάνα θὰ ἀνάβει τὸ καντήλι στὴ μνήμη τοῦ γιοῦ μου…»

.             Διαβάζω ἀπὸ ἕναν τόμο, ποὺ τιτλοφορεῖται: «Ἡ ἐποποιΐα 1940-41», ἐκδόσεις «Ἀρχεῖον Ἱστορικὸν Σελίδων» (τοῦ 1965), ὁ ὁποῖος περιέχει, σὲ φωτοτυπίες, πρωτοσέλιδα ἐφημερίδων τῆς ἐποχῆς τοῦ 1940-41, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς μεγαλειώδους νίκης.
.             Σ’ ἕνα ἀπ’ αὐτὰ ὁ Ἀλέκος Λιδωρίκης (δημοσιογράφος καὶ γνωστὸς θεατρικὸς συγγραφέας 1907-1988), τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1941, γράφει στὴν ἐφημερίδα «Η ΝΙΚΗ», γιὰ «τὸ μεγάλο μυστικὸ τῶν πολεμιστῶν μας». Ζεῖ μὲ τοὺς στρατιῶτες, μοιράζεται τὰ πάθια καὶ τοὺς καημούς τους, χαίρεται καὶ καμαρώνει τὴν ἀντρειοσύνη τους. «Κάπου στὸ μέτωπο», ὅπως σημειώνει, συναντᾶ ἕναν φαντάρο.
.          Ἀντιγράφω: «Αὐτὸ ποὺ μοῦ ᾽κανε κατάπληξη, ποὺ μοῦ ᾽δωσε συγκίνηση, ποὺ ἔκθαμβο μὲ κράτησε γιὰ ἀρκετὰ λεπτά, ἦταν τὸ θέαμα ἑνὸς φαντάρου, ποὺ κουρασμένος, τσακισμένος, μὲ γένια ἀτίθασα καὶ ἄτακτα, αἱματωμένος, λασπωμένος, εἶχε τραβήξει μοναχὸς κάτω ἀπὸ ἕνα δέντρο καὶ κάτι χάραζε σ’ ἕνα χαρτί. Πλησίασα γιὰ νὰ τὸν δῶ, βέβαιος πὼς γράφει στὴν μάνα, στὴ γυναίκα του, στὸ σπίτι… Μὰ τί μεγάλο λάθος! Μὲ τὴ ὀρθογραφία ποὺ κρατῶ, διάβασα αὐτοὺς τοὺς στίχους: “Βρε τὴ κανόνια, τὴ ντουφέκια, τὴ κακὸ/στοὺς Ἰταλοὺς σκορπίσαμαι παντοῦ τὸν πανικὸ/Βόηθα Χριστὲ καὶ Παναγιὰ καὶ στοῦ ἅγιου Ἀνδρέα/στὴ χάρη σου νὰ φθάσωμε ὅλος ὁ στρατὸς παρέα”.
Τὸν κοίταξα, μὲ κοίταξε… Αὐθόρμητα μὲ πῆρε τὸ γέλιο, ποὺ ἴσως νὰ ἔμοιαζε μὲ κλάμα…
– Βρὲ σύ, τί κάνεις; τὸν ρώτησα χτυπώντας τον στὸν ὦμο…
Σήκωσε τὸ κεφάλι του, ἔξυσε τ’ ἀγριωπά του γένια, μὲ τὴν παλάμη ὁλόκληρη. Κι ἀπάντησε:
– Γλεντάω!
Μία λέξη… Μέσα σ’ αὐτὴν ἂς διακρίνει ὁ ἀναγνώστης κάτι ἀπὸ τὸ μυστήριο, τὸ ἀνεξάντλητο γοητευτικὸ μυστήριο ποὺ κρύβει στὴν ψυχή του ὁ ἀγαπημένος στρατιώτης μας».

.           Καὶ ἕνα ἀπὸ τὰ ἡρωϊκότερα ἐπεισόδια ἐκείνου τοῦ καιροῦ, ποὺ συμβαίνει στὰ μετόπισθεν, ὅπου ὁ λαὸς δίνει τὴν δική του μάχη. Τὴν μάχη τοῦ φρονήματος. Τὸ διηγήθηκε ὁ Στρατὴς Μυριβήλης, κατὰ τὴν ἐκφώνηση τοῦ πανηγυρικοῦ στὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν στὶς 27 Ὀκτωβρίου τοῦ 1960.
.             «Εἶχε ὀργανωθεῖ, ὅπως θὰ θυμάστε, κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ἀγῶνος ὑπηρεσία μεταγγίσεως αἵματος, ἀπὸ τὸν Ἐρυθρὸ Σταυρὸ τῆς Ἑλλάδος. Εἶχα ἕνα φίλο γιατρό, σ’ αὐτὴ τὴν ὑπηρεσία, λοιπὸν πήγαινα κάπου-κάπου νὰ τὸν δῶ καὶ νὰ τὰ ποῦμε. Ὁ κόσμος ἔκαμε οὐρὰ κάθε μέρα γιὰ νὰ δώσει τὸ αἷμα του γιὰ τοὺς τραυματίες μας. Ἦταν ἐκεῖ νέοι, κοπέλες, γυναῖκες, μαθητές, παιδιά, ποὺ περίμεναν τὴ σειρά τους. Μία μέρα λοιπὸν ὁ ἐπὶ τῆς αἱμοδοσίας φίλος μου γιατρός, εἶδε μέσα στὴ σειρὰ τῶν αἱμοδοτῶν ποὺ περίμεναν, νὰ στέκεται καὶ ἕνα γεροντάκι.
– Ἐσύ, παππούλη, τοῦ εἶπε ἐνοχλημένος, τί θέλεις ἐδῶ;
Ὁ γέρος ἀπάντησε δειλά:
– Ἦρθα κι ἐγώ, γιατρέ, νὰ δώσω αἷμα.
Ὁ γιατρὸς τὸν κοίταξε μὲ ἀπορία καὶ συγκίνηση. Ὁ γέρος παρεξήγησε τὸ δισταγμό του. Ἡ φωνή του ἔγινε πιὸ ζωηρή.
– Μὴ μὲ βλέπεις ἔτσι, γιατρέ μου. Εἶμαι γερός, τὸ αἷμα μου εἶναι καθαρό, καὶ ἀκόμα ποτές μου δὲν ἀρρώστησα. Εἶχα τρεῖς γιούς. Σκοτώθηκαν καὶ οἱ τρεῖς ἐκεῖ πάνω. Χαλάλι τῆς πατρίδας. Ὅμως μοῦ εἶπαν πὼς οἱ δύο, πῆγαν ἀπὸ αἱμορραγία. Λοιπόν, εἶπα στὴ γυναίκα μου, θά ᾽ναι κι ἄλλοι πατεράδες, ποὺ μπορεῖ νὰ χάσουν τὰ παλληκάρια τους, γιατί δὲ θά ᾽χουν οἱ γιατροί μας αἷμα νὰ τοὺς δώσουν. Νὰ πάω νὰ δώσω κι ἐγὼ τὸ δικό μου. “Άϊντε, πήγαινε, γέρο μου”, μοῦ εἶπε κι ἂς εἶναι γιὰ τὴν ψυχὴ τῶν παιδιῶν μας. Κι ἐγὼ σηκώθηκα καὶ ἦρθα».

.           Νὰ κλείσω, ἀναπνέοντας καὶ πάλι ἄρωμα ἡρωϊσμοῦ. Μ’ αὐτὸ ποὺ διασώζει ὁ συγγραφέας Χρ. Ζαλοκώστας στὸ βιβλίο του «Τὸ περιβόλι τῶν θεῶν», σ. 135. Περιγράφει τὴν ἐπίσκεψη τοῦ πρωθυπουργοῦ Μεταξὰ στὸ στρατιωτικὸ νοσοκομεῖο «Εὐαγγελισμὸς» καὶ τὴν στιχομυθία μὲ πληγωμένο στρατιώτη:
«– Ποῦ πληγώθηκες ἐσύ, παιδί μου;
– Στὸ Ἰβάν!
– Ἔ, τὸ Ἰβὰν τὸ τιμωρήσαμε! Ἔπεσε χθὲς τὸ βράδυ.
– Ναί, ἔπεσε κ. Πρόεδρε. Θὰ μποροῦσε ὅμως νὰ εἶχε πέσει ἐδῶ καὶ πέντε μέρες. Ὅταν βρήκαμε τὴν πρώτη ἀντίσταση, ἔπρεπε νὰ μᾶς θυσιάσει ὁ συνταγματάρχης μας. Θὰ τὸ παίρναμε ἀπὸ τότε».
.           Τί νὰ πεῖ κανεὶς ἐνώπιον τέτοιου μεγαλείου; Γι’ αὐτὸ νικήσαμε…

 

,

Σχολιάστε

ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ (Δ. Νατσιός) «Ἦταν Τετάρτη 13 Ὀκτωβρίου 190»

Πατρίδα εναι Παλος Μελᾶς 

Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκίς  

.             Νυχτώνοντας ἀκούστηκε ἕνας πυροβολισμὸς καὶ ἡ φωνὴ τοῦ Παύλου: «στὴ μέση μὲ πῆρε παιδιά». Μπῆκε στὸ σπίτι καὶ φώναξε τὸν καπετὰν Πύρζα. Ὁ Νίκος Πύρζας ἔτρεξε κοντά του. Ὁ Παῦλος ἔβγαλε ἀπὸ τὸ λαιμό του τὸν σταυρὸ ποὺ φοροῦσε πάντοτε καὶ τοῦ λέει: «τὸ σταυρὸ νὰ τὸν δώσεις στὴ γυναίκα μου. Καὶ τὸ ντουφέκι τοῦ Μίκη. Καὶ νὰ τοὺς πεῖς ὅτι ἔκαμα τὸ καθῆκον μου…». Καὶ ζήτησε νὰ τὸν σκοτώσουν τὰ παλικάρια του, γιὰ νὰ μὴν τὸν βροῦνε οἱ Τοῦρκοι ζωντανό. Σὲ λίγο ὅμως ξεψύχησε. Ἦταν Τετάρτη 13 Ὀκτωβρίου 1904.
.             «Καὶ οἱ Ἕλληνες ξύπνησαν», γράφει ὁ Ἴων Δραγούμης, «γιατί ξύπνησαν τώρα μόνο; Ἐπειδὴ εἶναι τυφλοὶ οἱ ἄνθρωποι. Καὶ οἱ περισσότεροι γεννήθηκαν γιὰ νὰ εἶναι μικροί. Σπίθες κοντὲς εἶναι οἱ στιγμὲς ποὺ ξυπνοῦν καὶ νιώθουν τὴ μετριότητα ποὺ βαραίνει ἐπάνω τους… Τέτοια σπίθα τοὺς ἄναψε ὁ Παῦλος Μελᾶς. Ὅσοι συνηθίζουν νὰ συλλογίζονται, ἂς στοχασθοῦν πόσο μεγαλύτερος ἀπὸ τοὺς ἄλλους Ἕλληνες ἔπρεπε νὰ εἶναι ὁ Παῦλος Μελᾶς, γιὰ νὰ καταφέρει νὰ τὴν ἀνάψει. Καὶ μὲ τὴν σπίθα ποὺ ἄναψε στὸν καθένα, πολλοὶ ἦταν τυφλοί, ὡς τὸν εἶδαν. Ἔτριψαν τὰ μάτια τους κάπως ξιππασμένοι καὶ εἶπαν μέσα τους, γιατί ντρέπονταν νὰ τὸ διαλαλήσουν: Ὥστε ὑπάρχει Μακεδονία, ἀφοῦ πῆγε ὁ Παῦλος Μελᾶς καὶ σκοτώθηκε γι’ αὐτή! Καὶ ἄλλοι συμπέραναν: Ὥστε βρίσκονται ἀκόμα, μετὰ τὸ 1897, ἀξιωματικοὶ στὸ στρατὸ καὶ ζωὴ στὸ Ἔθνος!».
.             Σὲ καιροὺς σακάτικους σὰν τοὺς τωρινούς, ποὺ μᾶς περιζώνει ἡ χαμέρπεια καὶ πιάνουμε τὶς μύτες μας ἀπὸ τὶς παντοειδεῖς ἀναθυμιάσεις, παρηγοριὰ μονάχη κάτι σὰν ὑποσυνείδητη ὤθηση, εἶναι ἡ ἐνασχόληση μὲ τὴν ἐθνική μας ἱστορία. Ὅπως ἔλεγε θυμόσοφα κάποιος καθηγητής μου στὸ πανεπιστήμιο, «ἀφῆστε τὰ ὑποκείμενα καὶ καταπιαστεῖτε μὲ τὰ κείμενα», ἐννοώντας πὼς ἡ ἐντρύφηση μὲ τὴν ἱστορία προσφέρει τὸν ἀναζητούμενο ἀνασασμό. Ἂς μὴν λησμονοῦμε καὶ τὴν πασίγνωστη προγονικὴ ρήση «ὄλβιος ὅστις τῆς ἱστορίας ἔσχεν μάθησιν», εὐτυχὴς ὁ γνώστης τῆς ἱστορίας. Ἡ ἱστορία δίνει στὸν ἄνθρωπο, ποὺ συνηθίζει νὰ σκέφτεται καὶ ὄχι νὰ σκέφτονται ἄλλοι γι’ αὐτόν, ὅπως συμβαίνει στὰ κομματικὰ ποιμνιοστάσια, πολὺ βαθύτερη καὶ πιὸ πλούσια ἐμπειρία, ὥστε νὰ τὸν προετοιμάζει γιὰ κάθε γεγονὸς ἀτομικὸ ἢ καὶ γενικό (τοῦ ἔθνους, τῆς ἀνθρωπότητας) καὶ νὰ μὴν καταπλήσσεται γιὰ ὅσα συμβαίνουν. Ὁ ἀνιστόρητος, ὁ ἀμύητος παρουσιάζει ἀντιδράσεις πρωτόγονου στὰ διάφορα γεγονότα τῆς ζωῆς καὶ «πέφτει», ὅπως κοινότοπα λέγεται, «ἀπὸ τὰ σύννεφα». Ὁ ἱστορικὰ μορφωμένος, κατὰ τὸ δυνατόν, δὲν χάσκει ἐνώπιον τῶν «ραγδαίων ἐξελίξεων», ὅπως κάθε βράδυ «τσιρίζουν καὶ κοάζουν» οἱ ὅλο κόρδωμα καὶ ἔπαρση ἐπιβήτορες τῆς ἐξουσίας.
.             Ἀφιέρωμα, λοιπὸν τὸ σημερινὸ σημείωμα. Ὄχι, ἁπλῶς καὶ μόνον, ἐπετειακό. Δὲν εἶναι χρέος μνήμης. Εἶναι ἐξαναγκασμὸς μνήμης. Ἀφιέρωμα στὸν ἀητὸ τῆς Μακεδονίας, ποὺ ἔφτασε στὰ «κρημνὰ τῆς ἀρετῆς» (Κάλβος). Ἀρχοντόπουλο ἦταν, μὲ γυναίκα σπουδαία, κόρη τοῦ Δραγούμη, μετέπειτα πρωθυπουργοῦ, μὲ παιδιὰ μικρά, μπροστά του καριέρα καὶ μεγαλεῖα, ὅμως τάραζε τὰ σπλάχνα του ἡ σωτηρία τῆς Μακεδονίας.

«Ὡς ἀπὸ ἕνα βουνὸν
ὁ ἀετὸς εἰς ἄλλο
πετάει, κι ἐγὼ τὰ δύσκολα
κρημνὰ τῆς ἀρετῆς
οὕτω ἐπιβαίνω»,

γράφει στὶς «Ὠδές» του ὁ ὑπέροχος ἐθνικὸς ποιητὴς Κάλβος. Αὐτὸς ἦταν ὁ Παῦλος, «ἀετός», ποὺ ἄφησε τὶς ἀθηναϊκὲς δυσωδίες καὶ τὶς «ἄψογες στάσεις» τοῦ παλαιοκοματισμοῦ καὶ θυσιάστηκε. Θυσία καὶ ὄχι λόγια. Αὐτὸ εἶναι Ὀρθόδοξος Ἕλληνας. Ἔλεγαν τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας, ὅταν μία μάνα Ρωμηὰ γεννοῦσε ἀγόρι: «Νὰ σοῦ ζήσει, νὰ γίνει καπετάνιος, νὰ τοῦ γράψουν καὶ τραγούδι». «Μακαρία» ἡ μάνα του, τέτοιος ἦταν ὁ βλαστός της. Καπετάνιος, ὁ Μίκης Ζέζας καὶ τοῦ ἔγραψαν καὶ τραγούδια, ὁ λαὸς τὸν ἔκλαψε, «πάντα χλωρὸ νὰ σειέται τὸ χορτάρι». (Παλαμᾶς).
«Ἕνα πουλάκι ξέβγαινε ἀπ’ τὴ Μακεδονία./ Γιὰ τὴν Ἀθήνα διάβαινε γιὰ τοῦ Μελᾶ τὰ σπίτια./ Δὲν ἐλαλοῦσε σὰν πουλὶ οὐδὲ σὰν ἀηδόνι,/ παρὰ λαλοῦσε καὶ ἔλεγε ἀνθρώπινη κουβέντα:
– Τὸν Παῦλο τὸν ἐβάρεσαν».
Καὶ λαβωμένος «κράζει παλληκάρια» του καὶ τὰ γλυκομιλάει:/ Παιδιά μου, μὴ τρομάζετε, τὸ χάρο μὴ φοβάσθε/ τὰ παλληκάρια τὰ καλὰ /μόν’ τὸν Θεὸ φοβοῦνται».
.         Τὸ ἴδιο ἔλεγε καὶ ὁ Κανάρης: «μόνο τὸν Θεὸ φοβᾶμαι»! (Ὅποιο νεοπαγανιστικὸ ἀπολειφάδι δὲν κατανοεῖ τί σημαίνει «φόβος Θεοῦ», ἂς μελετήσει κάποιον ἀπὸ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Τοὺς ἀθεόφοβους καὶ ὁ λαός μας τοὺς… φοβᾶται). Τοῦτες τὶς σάπιες, τῶν σάπιων, ἡμέρες, ἡ Μακεδονία, τὸ ὄνομά της, πάλι ξεβράζεται στὰ χείλη ἄνομων, παχυλῶν μετριοτήτων ποὺ –κακῇ  τῇ ὥρᾳ-κατέχουν τρανὰ πόστα. Πολὺ φοβᾶμαι, μήπως τώρα ποὺ ὁ λαὸς ἔχει πλήρως ἀποπροσανατολιστεῖ καὶ ἀποσβολωθεῖ μὲ τὴν φρικώδη κρίση καὶ τὰ συμπαρομαρτοῦντα της, «περάσει στὰ μουλωχτὰ» καὶ κάποιο μνημόνιο προδοσίας, ὁ δυσώνυμος συμβιβασμός.
.             Ἡ ἔνδεια καὶ ὁ συνοδὸς πανικὸς ἀφοπλίζουν, καθηλώνουν ἀντανακλαστικά, ὁδηγοῦν σὲ παραίτηση καὶ ἀδιαφορία. Οἱ μεγάλες τραγωδίες τῆς ἱστορίας τότε συμβαίνουν: ὅταν ταυτίζεται τὸ κράτος μὲ τὴν πατρίδα. Κράτος εἶναι οἱ μνημονιακοὶ λακέδες καὶ οἱ ζητωκραυγαστές τους. Πατρίδα εἶναι ὁ Παῦλος Μελᾶς καὶ ὅσοι ἀντρειωμένοι κοσμοῦν τὸ Συναξάρι τοῦ Γένους μας. Μᾶς ἐξευτελίζουν, μᾶς ποδοπατοῦν, ἔβαλαν νεοταξικὰ καθάρματα -τρόικες- νὰ μᾶς διαφεντεύουν καὶ ἡμέτερους προσκυνημένους νὰ τοὺς δορυφοροῦν. Μὴν χάσουμε ὅμως τὴ γῆ μας. Ὅ,τι κερδήθηκε μὲ αἷμα δὲν μπορεῖ νὰ ξεπουληθεῖ μὲ τὸ μελάνι μιᾶς ὑπογραφῆς. Στὴν Μακεδονία μας, εἶναι θαμμένα, τὰ κόκαλα τὰ ἱερὰ τοῦ Παύλου Μελᾶ, θησαυρὸς πολυτίμητος. Ἦρθε ἡ ὥρα νὰ τὸν προδώσουμε; Ἕλληνες εἴμαστε! Νὰ πάρει ἡ εὐχή! ρθρο γράφτηκε πρν π δύο χρόνια κα ο χειρότεροι φόβοι μας , καλύτερα φιάλτες μας, πιβεβαιώθηκαν).
.         «Κάποτε», γράφει ὁ Στρατὴς Μυριβήλης, «μία μέρα ποὺ συζητοῦσαν δύο ἁπλοὶ ἄνθρωποι -δύο ψαράδες ἦταν- γιὰ τὴν πίεση ποὺ ἀσκοῦν οἱ μεγάλες δεξιὲς καὶ ἀριστερὲς δυνάμεις πάνω στὴν ζωὴ τοῦ τόπου γιὰ τὰ συμφέροντά τους, ὁ ἕνας ξεστόμισε μία φράση ποὺ μὲ ξάφνιασε. Εἶπε ὀργισμένος: -Ἂν μᾶς πιάσει καμμιὰ μέρα τὸ ἑλληνικό μας!». (περ. «Γνώσεις», Φεβρουάριος 1959, τεῦχος 14, σελ. 4). Αὐτὴ εἶναι ἡ μόνη «ἰδεολογία» ποὺ μᾶς ἀξίζει: τὸ ἑλληνικό μας! Καὶ αὐτὴ δὲν περιέχει λόγια, μόνο θυσίες, καὶ ὀνομάζεται Μάρκος Μπότσαρης καὶ Παῦλος Μελᾶς καὶ Γρηγόρης Αὐξεντίου. Αὐτὸ τὸ «ἑλληνικό» μας εἶναι τὸ μόνο ποὺ δὲν φροντίζει νὰ καλλιεργήσει συστηματικὰ τὸ κράτος στὴν ψυχὴ τῆς νέας γενιᾶς, γιατί αὐτὸ εἶναι ποὺ φοβοῦνται οἱ ἐχθροί της πατρίδας καὶ αὐτὸ βάλθηκαν νὰ ὑπονομεύσουν μὲ χίλιους τρόπους. Οὔτε μία ἀναφορὰ στὰ βιβλία Γλώσσας Δημοτικοῦ καὶ Γυμνασίου στὸν Παῦλο Μελᾶ. Ἕνα ποίημα, ἕνα δημοτικό… τίποτε. Θὰ βρεῖς τὸν Λεφάκη, τὸν ἀστρολόγο, θὰ βρεῖς 35 συνταγὲς μαγειρικῆς, σκύβαλα καὶ περιτρίμματα, ἀλλὰ τὸν Παῦλο «ποῦχε ταράξει τὴν Τουρκιά», δὲν θὰ τὸν βρεῖς. Στὴν «σάπια πολιτεία» ἔχουν τὰ πρωτεῖα, οἱ… σκυφτοί, οἱ τετραποδίζοντες, κατὰ τὸ ὡραῖο τὸ ποίημα τοῦ Βάρναλη.
«Πέτα τὴν ἀνθρωπιά σου
Κι ἀπ’ τὸν ἀφέντη πιάσου
Κι ἅμα σὲ φτύσει αὐτὸς
νὰ κάθεσαι σκυφτὸς
Καὶ θὰ ἔχεις τὰ πρωτεῖα
στὴ σάπια πολιτεία».
.             Ζητεῖται Παῦλος Μελᾶς καὶ σήμερα. Νὰ μᾶς ἀφυπνίσει, νὰ μᾶς συγκλονίσει, νὰ διαλύσει τὰ σάβανα ποὺ μᾶς καταπλακώνουν.

 

Δημήτρης Νατσιός 
δάσκαλος-Κιλκίς  

, ,

Σχολιάστε

ΔΕΝ ΔΙΔΑΣΚΩ ΤΑ ΒΛΑΣΦΗΜΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ (Δ. Νατσιός)

Δν διδάσκω τ βλάσφημα βιβλία
τ
ν Θρησκευτικν

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.             Ἐπειδή, “Ὅταν μοῦ πειράζουν τὴν πατρίδα μου καὶ θρησκεία μου, θὰ μιλήσω, θὰ ᾽νεργήσω κι ὅ,τι θέλουν ἂς μοῦ κάμουν”, κατὰ τὸν πατριδοφύλακα στρατηγὸ Μακρυγιάννη.
.             Ἐπειδή, ὁρκίστηκα ὡς δάσκαλος, νὰ ὑπηρετῶ τὸ Σύνταγμα τῆς πατρίδας μου καὶ νὰ σέβομαι τὴν θεμελιώδη ἐπιταγή του, ἡ ὁποία ὁρίζει ὅτι ἡ  “Ἡ παιδεία ἀποτελεῖ βασικὴ ἀποστολὴ τοῦ Κράτους καὶ ἔχει σκοπὸ τὴν ἠθική, πνευματική, ἐπαγγελματικὴ καὶ φυσικὴ ἀγωγὴ τῶν Ἑλλήνων, τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς συνείδησης καὶ τὴ διάπλασή τους σὲ ἐλεύθερους καὶ ὑπεύθυνους πολίτες”.
.             Ἐπειδή, κατὰ τὴν ἐντολὴ τῆς Ἁγίας Γραφῆς, «πάντες οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν δαιμόνια» (Ψαλμ. ϞΕ´ [95] 5) καὶ «πειθαρχεῖν δεῖ Θεῶ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις».
.             Ἐπειδή, ἔμαθα νὰ ἀκούω τοὺς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ ὄχι «ἱερὲς μουρμοῦρες» συμβιβασμένων ἱεραρχῶν, νὰ ὑπακούω σὲ λόγια παλληκαρίσια σὰν τοῦ ἁγίου Παϊσίου «…Ἡ Ἑλλάδα, ἡ Ὀρθοδοξία, μὲ τὴν παράδοσή της, τοὺς Ἁγίους καὶ τοὺς ἥρωές της, νὰ πολεμεῖται ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς Ἕλληνες καὶ ἐμεῖς νὰ μὴ μιλᾶμε! Εἶναι φοβερό! … Ἂν οἱ Χριστιανοὶ δὲν ὁμολογήσουν, δὲν ἀντιδράσουν, αὐτοὶ θὰ κάνουν χειρότερα. Ἐνῶ, ἂν ἀντιδράσουν, θὰ τὸ σκεφθοῦν…»
.             Ἐπειδή, δὲν ἀνέχομαι μία δράκα ἐκκλησιομάχων νὰ μαγαρίζει εὐαίσθητες καὶ ἀθῶες παιδικὲς ψυχές.
.             Ἐπειδή, εἶμαι ὀργισμένος ἐξ αἰτίας τῆς ὑλικῆς καὶ πνευματικῆς λεηλασίας τῆς πατρίδας μου, ἀπὸ ἡμέτερα καὶ ἀλλογενῆ ἁρπακτικὰ- «οἱ μὴ ὀργιζόμενοι ἐφ᾽ οἷς δεῖ ἠλίθιοι δοκοῦντες εἶναι» (κατὰ τὸν Ἀριστοτέλη, δάσκαλο τοῦ πρώτου καπετάνιου τῆς προδομένης Μακεδονίας μας, τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου).
.             Ἐπειδή, ντρέπομαι νὰ ντροπιαστῶ ἐνώπιον τῆς ἱστορίας μας καὶ σκέφτομαι ὅτι κάποτε κάποιοι δάσκαλοι καὶ δασκάλες,  ὑπέγραφαν μὲ τὸ αἷμα τους τὴν διδασκαλία τους, σὰν τὶς ἡρωικὲς δασκάλες τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα.
.             Ἐπειδή, εἶμαι Ἕλληνας, Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος καὶ ὄχι Γραικύλος τῆς σήμερον.
.             Ἐπειδή, δὲν φοβᾶμαι καὶ «δὲν ξέρω ἐγὼ νὰ τσακάω τὴν μέση μου», ὅπως ἔλεγε ὁ ἀπροσκύνητος κλεφταρματολὸς τοῦ ᾽21,  Δημήτριος Μακρής.
.                Γιὰ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους καὶ γιὰ ἄλλους τόσους, δὲν διδάσκω τὰ βλάσφημα βιβλία τῶν Θρησκευτικῶν, ἀλλὰ “ψυχὴ καὶ Χριστό”, ὅπως μᾶς κανοναρχεῖ ὁ ἐθναπόστολος ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, πράγμα ποὺ κάνω ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια.

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

«Ο ΚΑΚΟΥΡΓΟΣ ΟΣΤΙΣ ΕΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕ ΤΟΝ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΝ, ΕΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ» (Δ. Νατσιός)

« κακοργος στις δολοφόνησε τν Καποδίστριαν,
δολοφόνησε τν πατρίδα του»

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Ὁ μόνος ἀντίπαλος, ποὺ δύσκολα ἡττᾶται, εἶναι ὁ ἀπόλυτα ἔντιμος ἄνθρωπος καὶ τέτοιος εἶναι ὁ Καποδίστριας» (Μέτερνιχ)

.                   «Ἡ βοή τους ἔρχεται τῶν πλησιαζόντων γεγονότων». Ὅλη αὐτὴ ἡ δυσοσμία ποὺ περιβάλλει καὶ κατέχει τὴν πατρίδα μας τίποτε τὸ καλὸ δὲν προοιωνίζεται.
.                   Θυμήθηκα καὶ τοὺς στίχους τοῦ Κ. Οὐράνη: «Πάψετε πιὰ νὰ ἐκπέμπετε τὸ σῆμα τοῦ κινδύνου, τοὺς γόους τῆς ὑστερικῆς σειρήνας σταματῆστε, κι ἀφῆστε τὸ πηδάλιο στῆς τρικυμίας τὰ χέρια! Τὸ πιὸ φριχτὸ ναυάγιο θὰ ἦταν νὰ σωθοῦμε!».
.                   Εἶναι φοβερὸς ὁ τελευταῖος στίχος. Πολλοί, ἀφελεῖς, ἐλπίζουν σὲ ἐπιστροφὴ στὴν προμνημονιακὴ ἐποχή, «ποὺ χτυπούσαμε τὰ σκυλιὰ μὲ τὰ λουκάνικα». Δυστυχῶς δὲν κατάλαβαν ὅτι ἤμασταν σὰν τοὺς χοίρους τῆς Κίρκης. Δὲν ἦταν εὐημερία ὑγιής, ἦταν τὰ ἐπιφαινόμενα μιᾶς βαθιᾶς παρακμῆς. Γλύτωσε ὁ Ὀδυσσέας, γιατί δὲν ἔχασε τὴν μνήμη του, τὴν μνήμη τῆς πατρίδας. Καὶ πατρίδα σημαίνει «ἐμεῖς».
.                   Ἡ προκοπὴ βρίσκεται στὸ «ἐμεῖς». Τὸ «ἐγώ», χωρὶς τὸ εὐλογημένο «ἐμεῖς», χωρὶς τὴν εὐαίσθητη σύναρση στὴν ἀγωνία τοῦ πλησίον, καταστρέφει τὶς πολιτεῖες. Θυμᾶμαι μία φράση τοῦ ἀγράμματου ἥρωα, τοῦ Κολοκοτρώνη, φράση πετράδι, τὴν ὁποία εἶπε τὸν Νοέμβριο τοῦ 1838, μιλώντας στὴν Πνύκα στοὺς μαθητὲς τῶν Ἀθηνῶν: «Ἡ προκοπή σας καὶ ἡ μάθησή σας νὰ μὴν γίνει σκεπάρνι μόνο γιὰ τὸ ἄτομό σας ἀλλὰ νὰ κοιτάξει τὸ καλὸ τῆς κοινότητας καὶ μέσα εἰς τὸ καλὸν αὐτὸ βρίσκεται καὶ τὸ δικό σας». Λόγια ποὺ παραπέμπουν σὲ μία ρήση τοῦ Περικλῆ στοὺς ἀρχαίους Ἀθηναίους: «Καλῶς μὲν γὰρ φερόμενος ἀνὴρ τὸ καθ’ ἑαυτὸν διαφθειρομένης τῆς πατρίδος οὐδὲν ἧσσον ξυναπόλλυται, κακοτυχὼν δὲ ἐν εὐτυχοῦσι πολλῷ μᾶλλον διασώζεται». (Θουκ., Β΄60). «Διότι ἄνθρωπος ποὺ εὐδοκιμεῖ εἰς τὰς ἰδιωτικάς του ὑποθέσεις, ἐὰν ἡ πατρίς του καταστραφεῖ, χάνεται κι αὐτὸς μαζί της, ἐνῶ εἶναι πολὺ πιθανὸν ὅτι θὰ σωθεῖ, ἐὰν κακοτυχεῖ μὲν ὁ ἴδιος, ἡ πατρίς του ὅμως εὐτυχεῖ», μεταφράζει ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος.
.             Κλείνω ὅμως ἐδῶ τὶς προλογικὲς σκέψεις, γιατί ἄλλος εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς σημερινῆς γραφῆς. Ἀφιέρωμα τὸ σημερινὸ σημείωμα, μὲ ἀφορμὴ μία ἐπέτειο, ξεχασμένη, ἀπωθημένη στὸ ἡμίφως τῆς ἱστορικῆς μνήμης. 27 Σεπτεμβρίου τοῦ 1831, Κυριακὴ μέρα, 6.35´ τὸ πρωί, δολοφονεῖται στὸ Ναύπλιο ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας. Τὸ ἀποτρόπαιο φονικὸ γίνεται ἔξω ἀπὸ τὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος. Συνήθιζε ὁ Κυβερνήτης νὰ «λειτουργιέται» νωρὶς «ὄρθρου βαθέος». Ὁ θάνατός του θεωρήθηκε «συμφορὰ διὰ τὴν Ἑλλάδα». «Ὁ κακοῦργος ὅστις ἐδολοφόνησε τὸν Καποδίστριαν, ἐδολοφόνησε τὴν πατρίδα του», θὰ πεῖ θρηνώντας ὁ φίλος του καὶ μεγάλος εὐεργέτης τῆς πατρίδας μας, Ἑλβετὸς φιλέλληνας Ἐϋνάρδος. (Τὸ νεοελληνικὸ κράτος ξεκίνησε μὲ δύο δολοφονίες: τοῦ Κυβερνήτη καὶ τῆς Κοινοτικῆς Παράδοσης. Αὐτὲς ἀκόμη τὶς πληρώνουμε).
.             Στὴν ἱστορία ὑπάρχουν πρόσωπα ἀδυσώπητα δορυκτητόρων – κατακτητῶν, ποὺ τὰ ὀνόματά τους κολυμπώντας στὸ αἷμα τῆς νίκης τους πέρασαν στὴν ἐπικράτεια τοῦ θρύλου. Εἶναι στὴ φύση τοῦ ἀνθρώπου νὰ θαυμάζει τοὺς νικητές.
.            Ὑπάρχουν ὅμως καὶ ἄλλοι ἥρωες, ποὺ τὰ τραγικά τους παθήματα εἶναι «κρημνὰ ἀρετῆς» (Κάλβος). Προσφέρουν στὴν ἱστορικὴ περιπέτεια τὸν ἔλεον καὶ τὸν φόβον μιᾶς πολὺ πιὸ ἀνθρώπινης ἀναγνώρισης. Εἶναι οἱ ἥρωες τῆς ἥττας. Αὐτοὶ ποὺ «ποτὲ ἀπὸ τὸ χρέος μὴ κινοῦντες» δὲν στρέφουν τὴν πλάτη στὴν βεβαιότητα τοῦ θανάτου. Σ’ αὐτὸ τὸ εἶδος τῆς τραγωδίας συναπαντιέται καὶ ὁ Καποδίστριας, ποὺ ἀντὶ ἄλλης τιμῆς, φρόντισαν τὰ τωρινὰ πολιτικὰ ναυάγια, νὰ συνδέσουν τὸ ὄνομά του, μ’ ἕνα νόμο, ποὺ γιὰ πολλοὺς κατάντησε συνώνυμο ὕβρεως. Ἂς εἶναι, «Πέφτουμε ἐμεῖς, τὸ ἔργο μας γιὰ τὴν πατρίδα μένει», ἔλεγε ὁ Κυβερνήτης. Ἔχω ἕνα μικρὸ βιβλιαράκι, ἔκδοση τοῦ 1976. Περιέχει κείμενα τοῦ Καποδίστρια. Ἐκδόθηκε ἀπὸ τὸν «Ὀργανισμὸ Ἐκδόσεως Διδακτικῶν Βιβλίων».  (Καταργήθηκε. Τὸν ἔφαγαν τὰ μνημόνια κι αὐτόν). Τολμοῦσε κάποτε ὁ ἐν λόγῳ «Ὀργανισμός», νὰ ἐκδίδει καὶ κάποιο βιβλίο ἐθνικοῦ περιεχομένου, γιὰ νὰ συμβάλει στὴν ἱστορικὴ παιδαγωγία μαθητῶν καὶ δασκάλων. Ἀφότου ἀλώθηκε ἀπὸ τὴν νεοταξικὴ γλίτσα καὶ ἡ λέξη «ἐθνικὸς» ποινικοποιήθηκε καὶ βλέπουν τὸ φῶς τῆς δημοσιότητας κουρελουργήματα τύπου Ρεπούση, βιβλία γλώσσας ποὺ μορφώνουν τοὺς Ἑλληνόπαιδες μὲ συνταγὲς γιὰ ἐπιτυχημένα «μακαρόνια μὲ κιμὰ» ἢ Θρησκευτικά, μεταλλεῖα βλασφημίας καὶ αἱρέσεων.  Ἐρανίζομαι ἀπὸ τὸ θαυμάσιο αὐτὸ τευχίδιο κάποια κείμενα τοῦ Καποδίστρια, ποὺ ἐπιβεβαιώνουν τὸ γιατί ἡ πρόωρη ἀπώλειά του ὑπῆρξε πράγματι συμφορὰ γιὰ τοὺς Ἕλληνες.
.               Εἶχε συλλάβει ἐναργέστατα ὁ Καποδίστριας τὴν ἰδέα ὅτι γιὰ νὰ ἀνορθωθεῖ ὁ λαὸς χρειάζεται σωστὴ Παιδεία «τῆς ροδοχρόου ταύτης ἐλπίδος τοῦ Ἔθνους», ὅπως ὁ ἴδιος τὴν ἀποκαλεῖ σὲ μία ἐπιστολή του.
.               Τί σχολεῖο ὅμως ὀνειρεύεται γιὰ τὸν λαό; «Τὰ σχολεῖα δὲν εἶναι ἁπλῶς τόποι προσκτήσεως γνώσεων, ἀλλὰ κυρίως φροντιστήρια ἠθικῆς, χριστιανικῆς καὶ ἐθνικῆς ἀγωγῆς». Σήμερα καὶ οἱ τρεῖς αὐτὲς λέξεις, ποὺ συνοδεύουν τὴν ἀγωγή, εἶναι προγραμμένες, γι’ αὐτὸ περισσεύουν ἡ ἀνηθικότητα, ἡ ἀθεΐα καὶ ἡ ἀφιλοπατρία. Γι’ αὐτὸ καὶ «νόμιμα» ἀλλὰ χωρὶς ἴχνος ἠθικῆς, «κάποιοι», μὲ ἦθος κλεφτοκατσικάδικο, βρίσκονται μὲ ὁλόκληρα οἰκοδομικὰ τετράγωνα στὴν ἰδιοκτησία τους.
.               Δὲν διαφεύγει, ἀπὸ τὸ ἀνύστακτο ἐνδιαφέρον του γιὰ τὴν Παιδεία, τὸ ποιὸν τῶν «διδασκάλων». «Τὸ συμφέρον καὶ ἡ ἐθνικὴ φιλοτιμία θὰ ὑποκινηθῶσι ἐξ ἴσου, ἐὰν τὸ ἐκπαιδευτήριον προικισθεῖ μὲ ὅλα τὰ μέσα τῆς παραγωγῆς τῆς παιδείας, ἐὰν διδάσκαλοι διακεκριμένοι, ἐπὶ φιλοθρησκείᾳ καὶ ἔρωτι πρὸς τὴν ἐθνικὴν γλῶσσαν καὶ φιλολογίαν, ἐκλέγονται μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων, οἵτινες δικαίως ὑπολήπτονται ἐν τῷ κόσμῳ τῶν γραμμάτων καὶ ἐπιστημῶν».
.               «Σχολεῖο ἴσον δάσκαλος» καί, κατὰ τὸν Κυβερνήτη, σωστὸς δάσκαλος εἶναι ὁ διακεκριμένος ἐπὶ «φιλοθρησκείᾳ», ὁ χριστιανὸς δάσκαλος, καὶ ὁ «ἐπὶ ἔρωτι» πρὸς τὴν γλῶσσα μας. Γλῶσσα καὶ πίστη εἶναι τὰ δύο «τζιβαϊρικὰ πολυτίμητα», ποὺ ἀρδεύουν τὴν ἐθνική μας συνείδηση.
.               «…Ἄρτου καὶ χρημάτων ἀνάγκην ἔχομεν. Ἐγὼ ἐκ τῶν λειψάνων τῆς μικρᾶς μου περιουσίας ἔδωκα ἤδη». Ὅ,τι βιός εἶχε τὸ πρόσφερε στὴν πάμφτωχη πατρίδα. Ἔδινε παράδειγμα στὸν λαό, τὸν φιλοτιμοῦσε. Λέει κάπου ὁ Πλάτων: «Πολιτεία τροφὴ ἀνθρώπων ἐστίν, καλὴ μὲν ἀγαθῶν, ἡ δ’ ἐναντία, κακῶν». Ἡ πολιτεία, εἶναι ἀνατροφή, διαπαιδαγώγηση ἀνθρώπων. Ἡ καλὴ πολιτεία κάνει τοὺς πολίτες «καλοὺς κἀγαθούς», τὸ κακὸ κράτος ἐκφαυλίζει τοὺς πολίτες. Τὸ ἦθος τῶν πολιτῶν μολύνεται, ὅταν κυβερνοῦν ἀχαλίνωτοι φιλοχρηματίες, ἀδιάντροποι σαλταδόροι καὶ λοιπὰ ἀριστερόστροφα κηφηνοειδῆ
.               Ἐλάχιστη ὑπόληψη τρέφει ὁ Καποδίστριας γιὰ τὴν Εὐρώπη: «Καὶ ἐγὼ ἀναγκαιότατον κρίνω νὰ συλλέξωμεν καὶ ἐπαναγάγωμεν εἰς τὴν Ἑλλάδα τοὺς νέους Ἕλληνας, ὅσοι ἐπὶ προφάσει μαθήσεως διαφθείρωνται ἐν Εὐρώπῃ…». Ἡ Εὐρώπη, ποὺ γιὰ τοὺς σημερινοὺς εἶναι «τόπος ἐπαγγελίας», γιὰ τὸν συνετὸ Κυβερνήτη, εἶναι ἑστία διαφθορᾶς. (Ἐννοεῖ τὶς παραλυμένες θεωρίες τῆς «πεφωτισμένης Εὐρώπης» καὶ τοῦ πέραν τοῦ Ἀτλαντικοῦ πνευματικοῦ παιδιοῦ της, ποὺ ἤδη γονατίζουν τὴν οἰκουμένη).
.               «Δὲ μὲ μέλει» γράφει «περὶ τοῦ τί λέγουσι καὶ τί θὰ εἴπωσι περὶ ἐμοῦ. Μὲ ἐνδιαφέρει μόνον νὰ εὑρίσκωμαι ἐν εἰρήνῃ πρὸς τὴν συνείδησίν μου, ὅπως καὶ εὑρίσκωμαι, χάρις τῷ Θεῷ». (Τὸ 1811, εὑρισκόμενος στὴν Βιέννη,  ὁλόκληρη ἡ αὐστριακὴ ἀστυνομία τὸν παρακολουθεῖ, μήπως ἀνακαλύψει σκάνδαλο. Εἰς μάτην. Τὶς ὧρες ποὺ κάποιοι διπλωμάτες ἔτρεχαν στὰ καζίνα καὶ στὰ πορνεῖα -κάτι θυμίζει αὐτὸ- ὁ Καποδίστριας πήγαινε γιὰ προσευχὴ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς πόλης). Μπορεῖ κάποιος ἀπὸ τοὺς ψευτοεθνοσωτῆρες τῆς σήμερον νὰ καυχηθεῖ γιὰ τὸ ἔργο του καὶ νὰ ἐπαναλάβει αὐτὰ τὰ λόγια. Δύσκολο. Οἱ συνειδήσεις τους ἔχουν μπαζωθεῖ….καὶ θὰ τοὺς συντηρήσει ἡ ἱστορία ὡς προδότες τῆς Μακεδονίας.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε