Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Δημ. Νατσιός

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ «Η ΤΣΑΝΤΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ» ἢ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΤΣΑΝΤΑΣ; «περιέχονται 3 ἰσοϋψεῖς εἰκόνες, ὁ Καραγκιόζης, ἡ Κοκκινοσκουφίτσα καὶ ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος καὶ καλοῦνται οἱ ἐμβρόντητοι μαθητὲς νὰ γράψουν μία περιπέτεια μὲ πρωταγωνιστὲς καὶ τοὺς τρεῖς… ἥρωες; Κατὰ τὰ ἄλλα μᾶς φταῖνε οἱ σκοπιανοὶ ἀπατεῶνες».(Δ. Νατσιός)

Τ πρόβλημα εναι « τσάντα στ σχολεο»
τ περιεχόμενο τς τσάντας;

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος -Κιλκίς

.             Χαρᾶς εὐαγγέλια. Βρέθηκε  τὸ φάρμακο, ἡ συνταγὴ γιὰ τὴν ἀνάταξη τῆς ἡμιθανοῦς Παιδείας μας. Ρίγη συγκινήσεως καὶ χαρὰ ἀνεκλάλητος  ἐπικρατεῖ στὸ λαό. Οὐρανομήκεις  ζητωκραυγὲς ἠχοῦν ἀπ’ ἄκρου εἰς ἄκρον τῆς Ἑλλάδας -δὲν μπορῶ νὰ τιθασσεύσω τὸν ἐνθουσιασμό μου- σκιρτᾶ καὶ ἀγάλλεται ἡ φύσις. Τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ δὴ τὸ Ἰνστιτοῦτο  Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς (ΙΕΠ), ἐξαπέστειλε ἐγκύκλιο διὰ τῆς ὁποίας καλοῦνται τὰ σχολεῖα νὰ «ὑλοποιήσουν δράση» -τί ὡραῖα ἑλληνικά- μὲ τίτλο «Ἡ τσάντα στὸ σχολεῖο». Καὶ ἀντιγράφω ἀπὸ τὴν ἐγκύκλιο ποὺ ἀπεστάλη στὰ σχολεῖα:
.               «Μὲ τὴ συγκεκριμένη δράση καθιερώνεται ἡ παραμονὴ τῆς σχολικῆς τσάντας τῶν μαθητῶν/τριῶν τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου γιὰ τουλάχιστον ἕνα Σαββατοκύριακο τὸ μήνα, στὸ σχολεῖο  τὴν Παρασκευὴ πρὶν ἀπὸ τὸ Σαββατοκύριακο ποὺ ἔχει ἀποφασιστεῖ ἀπὸ τὸν Σύλλογο Διδασκόντων τοῦ σχολείου, ἕως τὴν Δευτέρα. Ἐπισημαίνεται ὅτι ἡ παραμονὴ τῆς τσάντας στὸ σχολεῖο δὲν ἀποτελεῖ μία συμβολικὴ παρέμβαση, ἀλλὰ ἐπιδιώκεται οἱ μαθητές  καὶ οἱ μαθήτριες νὰ μὴν ἀσχολοῦνται μὲ τὴν προετοιμασία μαθημάτων κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Σαββατοκύριακου. Ἡ ὀργάνωση τῆς μελέτης τῶν μαθητῶν καὶ τῶν μαθητριῶν καθὼς καὶ ὁ χρόνος ποὺ ἀπαιτεῖται  καθημερινὰ γιὰ τὴν ὑλοποίηση τῶν κατ’ οἶκον ἐργασιῶν ἀποτελοῦν ζητήματα ποὺ συνδέονται  ἄμεσα μὲ τὴν μάθηση, τὴν ἀνάπτυξη καὶ τὸν ἐλεύθερο χρόνο τῶν παιδιῶν. Τὸ ΥΠΠΕΘ  στὸ πλαίσιο ἀναβάθμισης τῆς σχολικῆς ζωῆς καὶ σύνδεσής της μὲ τὴν κοινωνικὴ πραγματικότητα ἐφαρμόζει τὴ δράση: “Ἡ τσάντα στὸ σχολεῖο”. Ἡ δράση ὑλοποιεῖται  μὲ σεβασμὸ στὶς ἀνάγκες τῆς παιδικῆς ἡλικίας μὲ γνώμονα τὴν πολύπλευρη ἀνάπτυξη τῶν παιδιῶν τῆς σχολικῆς ἡλικίας (συναισθηματική, κοινωνικὴ καὶ ψυχοκινητικὴ) καὶ μὲ σκοπὸ νὰ ὑποστηρίξει οὐσιαστικὰ τὸν μειωμένο χρόνο δημιουργικῆς ἐπαφῆς καὶ ἐπικοινωνίας γονέων-παιδιῶν»
.             Λαμπρές, ἐκπληκτικὲς σκέψεις!! Ἐφ’ ὅσον θὰ ἀπουσιάζει ἡ ἐνοχλητικὴ τσάντα καὶ κυρίως τὸ ἀνεπιθύμητο περιεχόμενό της, γονεῖς καὶ παιδιά, τὸ Σαββατοκύριακο, περιχαρεῖς,  διότι τὰ προβλήματα τὰ ὁποῖα «συνωστίζονται» στὴν τσάντα τῶν παιδιῶν, λύθηκαν, θὰ χοροπηδοῦν ἀγκαλιασμένοι, θὰ προβαίνουν σὲ «δημιουργικὲς ἐπαφές», θὰ ἀναπέμπουν εὐχὲς καὶ δεήσεις γιὰ μακροημέρευση καὶ εὐτυχία τῶν ὑπευθύνων του ὑπουργείου καὶ τοῦ ΙΕΠ. Πολλὰ τὰ ἔτη αὐτῶν.
.                Αἴφνης ὁ ἄνεργος πατέρας θὰ ξεχάσει τα  «πάθια καὶ τοὺς καημούς του», τὴν λεηλατημένη ἀπὸ τοὺς ἀνίκανους πολιτικοὺς ζωή του καὶ θὰ γελάσει τ’ ἀχείλι του. Ἡ ἀπολυμένη, ἀπὸ τὴν χρεωκοπημένη ἐπιχείρηση μάνα, θὰ λησμονήσει τὴν ἀγωνία, τὸν τρόμο γιὰ νὰ τὰ βγάλει πέρα καὶ νὰ ἀναθρέψει τὰ παιδιά της.
.            Ὅλα θὰ ξεχαστοῦν,  θὰ εἶναι ἕνα θαυμάσιο Σαββατοκύριακο. Καὶ γιατί ὄχι, νὰ μένει ἡ τσάντα συνεχῶς στὸ σχολεῖο, νὰ μὴν διακόπτεται ἡ… δημιουργικὴ ἐπαφή. Ἡ βδομάδα ὄλη νὰ εἶναι «Κυριακὴ γιορτὴ καὶ σχόλη», κατὰ τὸ γνωστὸ ἀσμάτιον. Εἶναι ὄντως ἱστορικὴ ἡ ἀπόφαση-δράση. Μετὰ τὴν κατάργηση Ἐθνικοῦ Ὕμνου, τὴν ἀπαγγελία του ἀπ’ ὅλο τὸ σχολεῖο τὴν πρώτη Δευτέρα τοῦ μήνα μὲ τὴν ἔπαρση τῆς σημαίας, τὴν κατασυκοφάντηση τῆς ἀριστείας, τὶς ἔμφυλες ταυτότητες καὶ τὶς ἀλλαγὲς φύλου σὲ δεκαπεντάχρονα παιδιά, ἔρχεται καὶ ἡ κατάργηση τῆς μελέτης στὸ σπίτι. (Καὶ ἂς ὑποστηρίζεται τὸ ἀντίθετο. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀνομολόγητη ἐπιδίωξή τους, ἡ αἰχμαλωσία τῶν παιδιῶν ἀπὸ τὶς νέες τεχνολογίες, ἡ καταστροφικὴ ἐξάρτησή τους ἀπὸ τὰ σκληρὰ ἠλεκτρονικὰ ναρκωτικά. Κοπάδια θέλουν ποὺ θὰ ἀναμασοῦν τὸν νεοταξικὸ σανό).
.                  Δὲν προλαβαίνουμε νὰ συνέλθουμε ἀπὸ τὴν μία ἱστορική… δράση καὶ ἐκσφενδονίζεται ἡ ἑπόμενη. Τί ἄλλο κρύβει, τί μᾶς ἑτοιμάζει ἡ διάνοια τῶν μαθητευόμενων μάγων τοῦ ΙΕΠ; Ἀνυπομονοῦμε!!
.             Γιὰ νὰ βοηθήσω στὴν διαδικασία, προτείνω τὶς ἑξῆς «δράσεις» στὸ σχολεῖο, πού, ἂν ὑλοποιηθοῦν, θὰ μπορούσαμε νὰ μιλᾶμε γιὰ ὁλικὴ ἐπαναφορὰ τῆς ἐθνικῆς καὶ ὄχι τῆς νῦν κακοπαιδείας. (Νὰ σημειώσω γιὰ τὴν «τσάντα στὸ σχολεῖο» ὅτι ἡ τσάντα εἶναι ἀγορασμένη ἀπὸ τοὺς γονεῖς, εἶναι τρόπον τινά, «κινητὴ περιουσία» τους. Ἄρα ἂν ἀντιδροῦν στὸ μέτρο, ἔχουν κάθε δικαίωμα νὰ μὴν ἐπιτρέψουν νὰ μείνει στὸ σχολεῖο).
.         Πρῶτον: Νὰ ἀποσυρθοῦν τὰ νῦν βιβλία Γλώσσας -περιοδικὰ ποικίλης ὕλης- νὰ ἐπανέλθουν τὰ παλαιὰ πρὸ τοῦ 2006, μέχρι νὰ γραφοῦν νέα, τὰ ὁποῖα θὰ ἔχουν ἄρωμα Ἑλλάδας καὶ Ὀρθοδοξίας
.         Δεύτερον: Νὰ ξαναβρεῖ ἡ γλώσσα μας τὰ στολίδια της, τοὺς τόνους καὶ τὰ πνεύματα, τὸ λεγόμενο πολυτονικό, ἡ ἀρτιμελὴς μορφὴ τῆς γλώσσας μας. Νὰ ξαναπλουμιστοῦν οἱ λέξεις μας, τὶς ὁποῖες «ξεβρακώσαμε» καὶ κυκλοφοροῦν γυμνὲς καὶ ντροπιασμένες.
.         Τρίτον: Νὰ διδάσκεται μία ὥρα τὴν ἑβδομάδα μάθημα ἀρχαίων ἑλληνικῶν στὴν Ε´ καὶ Ϛ´ Δημοτικοῦ, κυρίως μύθοι τοῦ Αἰσώπου καὶ Εὐαγγελικὲς Περικοπές, δίδοντας βαρύτητα στὴν ἐτυμολογία τῶν λέξεων καὶ στὸ διδακτικὸ περιεχόμενο τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῶν μύθων.
.         Τέταρτον: Νὰ ἐξοβελιστοῦν στὸ «πῦρ τὸ ἐξώτερον» οἱ «φάκελοι Θρησκευτικῶν», τὰ βλάσφημα βιβλία καὶ νὰ ξαναγραφτοῦν νέα Προγράμματα Σπουδῶν μὲ κέντρο καὶ ἄξονα ἀναφορᾶς τὴν ἁγία μας Ὀρθοδοξία. Στὴν δὲ Ϛ´ Δημοτικοῦ νὰ ἐπανέλθει τὸ βιβλίο τῶν Εὐαγγελικῶν Περικοπῶν. Τὰ παιδιὰ θέλουν «ψυχὴ καὶ Χριστὸ» καὶ ὄχι «τῶν ἐθνῶν τὰ δαιμόνια». (Ψαλμὸς 95,5: «Πάντες οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν δαιμόνια»).
.         Πέμπτον: Νὰ καταργηθοῦν ὅλα τὰ τελευταῖα διατάγματα τῆς μαγαρισιᾶς περὶ ἔμφυλων ταυτοτήτων, κατάργησης τοῦ Ἐθνικοῦ Ὕμνου καὶ τῆς ἀριστείας. Δὲν ἔχουν καμμιὰ δουλειὰ στὸ σχολεῖο οἱ δυσωδίες τῆς κοινωνίας.
.         Ξέρω, κάποιοι θὰ κουνήσουν τὸ κεφάλι μὲ συγκατάβαση, ἄλλοι θὰ μιλήσουν γιὰ ὀπισθοδρομικότητα, «ὁ κόσμος πάει μπροστά», δὲν συνάδουν αὐτὰ σὲ εὐρωπαϊκὴ χώρα, ὀφείλουμε νὰ προσαρμοστοῦμε στὶς σύγχρονες ἐξελίξεις, στὶς νέες τεχνολογίες καὶ λοιπὰ συναφῆ καὶ ἠχηρὰ παρόμοια. Μήπως, ἐρωτῶ, ἐπειδὴ ἐκπαραθυρώσαμε ὅλα αὐτά, τὰ ὁποῖα περιγράφουν μία Παιδεία ἀνθρωποποιίας, ἀρδευομένη ἀπὸ τὰ πολυτιμότερα, καθάρια στοιχεῖα τῆς Παράδοσής μας, κατρακυλήσαμε «στοῦ κακοῦ τὴ σκάλα» καὶ ἡ κατρακύλα μας δὲν ἔχει τελειωμό;
.         Τὸ πρόβλημα εἶναι «ἡ τσάντα στὸ σχολεῖο» ἢ τὸ περιεχόμενο τῆς τσάντας; Πῶς μπορεῖ νὰ προοδεύσει καὶ νὰ ἀνθίσει στὴν πατρίδα μας, ἡ πάλαι ποτὲ Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα, ὅταν ἔχουμε βιβλία ποὺ συκοφαντοῦν τὴν πατρίδα καὶ τοὺς ἥρωές της; (Παραπέμπω στὴ σελ. 39 τοῦ τετραδίου ἐργασιῶν Ϛ´ Δημοτικοῦ, β´ τεῦχος ὅπου περιέχονται 3 σοϋψες εκόνες, Καραγκιόζης, Κοκκινοσκουφίτσα κα Μέγας λέξανδρος κα καλονται ο μβρόντητοι μαθητς ν γράψουν μία περιπέτεια μ πρωταγωνιστς κα τος τρες… ρωες; Κατ τ λλα μς φτανε ο σκοπιανο πατενες).
.         Ὅταν ἔχουμε βιβλία-φακέλους Θρησκευτικῶν στὰ ὁποῖα βλασφημεῖται ἡ Πίστη μας, ὁ Χριστός, ἡ Θεοτόκος καὶ οἱ ἅγιοι;
.        Ὅταν ὁ ἀκατήχητος σήμερα μαθητὴς διαβάζει στὸ βιβλίο τῶν Θρησκευτικῶν γιὰ τὰ “Ἱερὰ βιβλία τῶν θρησκειῶν τοῦ κόσμου”, ὅτι τὸ «Κοράνιο παραδόθηκε στὸ Μωάμεθ ἀπὸ τὸν Ἀρχάγγελο Γαβριήλ», φράση ποὺ συνοδεύεται ἀπὸ σχετικὴ εἰκόνα, τί συμπέρασμα βγάζει; Εἶναι «ἱερὸ βιβλίο» τὸ κοράνι; Ὁ μαθητὴς τῆς Δ´ Δημοτικοῦ, τὸ 9χρονο παιδὶ τί συμπεραίνει; Ὅτι καὶ ὁ Χριστὸς εἶναι προφήτης τοῦ Ἰσλάμ.
.         Τὰ συλλαλητήρια ἔδειξαν ὅτι ὑπάρχει σὲ τούτη τὴ γῆ ἀκόμη «ὅμαιμον, ὁμόθρησκον καὶ ὁμότροπον», δηλαδὴ ΕΘΝΟΣ. Γιατί ἐπιτρέπουμε νὰ συνεχίζεται ἡ ὑπονόμευσή του στὰ σχολειά; Γιατί;

Σημείωση: τὸ ἄρθρο γράφτηκε πρὶν ἀπὸ τὰ συλλαλητήρια, γι’ αὐτὸ δὲν δημοσιεύτηκε, ὅταν βγῆκε τὸ φροῦτο τῆς «τσάντας στὸ σχολεῖο».

Δημήτρης Νατσιὸς
Δάσκαλος-Κιλκὶς

 

 

Advertisements

, , ,

Σχολιάστε

ΜΕΘΥΣΤΕ ΜΕ ΤΟ ΑΘΑΝΑΤΟ ΚΡΑΣΙ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΙΕΝΑ (Δ. Νατσιός) «4 Φεβρουαρίου 1843 πεθαίνει ὁ Κολοκοτρώνης. “οὔτε εἰς τὰς ἀρχάς, οὔτε εἰς τὸν καιρὸ τοῦ Δράμαλη, ὅπου ἦλθε μὲ τριάντα χιλιάδες στράτευμα ἐκλεκτό, οὔτε ποτέ, μόνο εἰς τὸ προσκύνημα ἐφοβήθηκα”».

Μεθύστε μ τ θάνατο κρασ το Εκοσιένα

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκὶς

.             Τώρα μὲ τὸ μεγάλο συλλαλητήριο γιὰ τὴν Μακεδονία μας, ἂς θυμηθοῦμε ἀπὸ ποιοὺς καταγόμαστε, ποιοὶ μᾶς ἀπελευθέρωσαν. Μόνο ἔτσι θὰ καταλάβουμε πόσο μικρὸ καὶ ἀνίκανο εἶναι τὸ τωρινὸ σκουπιδαριὸ ποὺ “κυβερνάει” τὴ χώρα.
.            «Πᾶμε νὰ ἰδοῦμεν τοὺς παλιοὺς Ἕλληνες», νὰ ἀκούσουμε τοὺς πολέμαρχους τοῦ ᾽21, μᾶς ἔπνιξαν οἱ ἀναθυμιάσεις τῶν τωρινῶν δημοπιθήκων. Διαβάζεις τὰ ἀπομνημονεύματα καὶ τὶς φυλλάδες γιὰ τὴν Ἐθνεγερσία καὶ νομίζεις ὅτι ἀνοίγεις ἕνα «μυρογιάλι», ἐκεῖνα τὰ μικρὰ φιαλίδια ποὺ περιέχουν ἀρώματα ἐξαίσια. Ὀσμὴ εὐωδίας πνευματικὴ ἀναδίδεται, παρ᾽ ὅλα τὰ πάθια καὶ τοὺς καημοὺς ἐκείνης τῆς περιόδου. Ἔχω τὸ συνήθειο, ὅταν συναντῶ στὰ ἀναγνώσματά μου λόγια καὶ ἐπεισόδια, ποὺ στέκεσαι καὶ τὰ ξαναδιαβάζεις, ποὺ κρύβουν στὰ φυλλώματά τους πετράδια, νὰ τὰ καταγράφω, γιὰ νὰ μὴν λησμονηθοῦν. Σκοπός μου νὰ τὰ μοιραστῶ μὲ τοὺς μαθητές μου. Σ᾽ αὐτὲς τὶς ἐξοπλιστικὲς ἡλικίες, τὰ παιδιὰ δὲν θέλουν περισπούδαστες ἀναλύσεις καὶ κενόλογες φλυαρίες. Μαθαίνουν μὲ τὸ παράδειγμα, μὲ τὸ παραμύθι, μὲ τὴν ἀξία καὶ τὴν ἀρετὴ σαρκωμένες σὲ πρόσωπα. Παράδειγμα: Μάχη τῆς Γράνας, 10 Αὐγούστου τοῦ 1821. Βγῆκαν οἱ πολιορκημένοι στὴν Τριπολιτσὰ Τοῦρκοι νὰ χτυπήσουν τοὺς Ἕλληνες. Ὁ Κολοκοτρώνης εἶχε διατάξει νὰ ἀνοιχθεῖ τάφρος (γράνα) 700 μέτρων, βάθους ἑνὸς καὶ πλάτους δύο μέτρων. Κάποια στιγμὴ οἱ Τοῦρκοι ἐπιτίθενται στὴ γράνα καὶ ἀπὸ τὶς δύο μεριές. Ἔπρεπε ὁ Γέρος τοῦ Μοριὰ νὰ διατάξει τὰ παλληκάρια του νὰ χωριστοῦν, νὰ μοιραστοῦν τὰ καριοφίλια, νὰ «χτυποῦν» οἱ μισοὶ πρὸς τὴν μία πλευρὰ καὶ οἱ ἄλλοι μισοὶ πρὸς τὴν ἄλλη. Ἐρωτῶ τοὺς μαθητές μου πῶς τὸ ἔκανε πάνω στὴν ἀντάρα τῆς μάχης: Τοὺς βασάνισα κανένα πεντάλεπτο καὶ ἄκουσα ἀπίθανες ἀπαντήσεις. Τί εἶπε ὁ Κολοκοτρώνης καὶ ἀμέσως χωρίστηκαν τὰ ντουφέκια; «Κῶλο μὲ κῶλο ὠρὲ Ἕλληνες!». «Χαμὸς» στὴν τάξη, γέλια καὶ θαυμασμὸς γιὰ τὴν μεγαλοφυία τοῦ Γέρου.

.             «Ὁ Μιαούλης ἦταν γνωστὸς γιὰ τὴν παλληκαριά του καὶ τὴν ἀφοβία του ἐμπρὸς στὸν θάνατο. Μία φορά, στὰ νεανικά του χρόνια, ὁ Ἄγγλος ναύαρχος Νέλσων τὸν ἔπιασε νὰ προσπαθεῖ νὰ σπάσει μὲ τὸ καράβι του ἕναν ἀποκλεισμό του. Ὅταν τὸν ἔφεραν μπροστά του, τὸν ρώτησε: – Ἂν ἤσουν ἐσὺ στὴν θέση μου τί θὰ μ᾽ ἔκανες; Θὰ σὲ κρεμοῦσα στὸ πιὸ ψηλὸ κατάρτι! τοῦ ἀπάντησε ὁ Μιαούλης. Καὶ ὁ Νέλσων κατάπληκτος ἀπὸ τὸ θάρρος του τὸν ἄφησε ἐλεύθερο». (περ. «Γνώσεις», σελ. 66, 1958).

.           Πήγαινε στὴν κρεμάλα, τὸν ἀγωνιστὴ Θεόδωρο Γρίβα, ὁ Ἀλὴ πασάς. Ὁ Γρίβας, ὅταν πλησίασε ὁ δήμιος, κάλυψε τὸ κεφάλι του μὲ τὸ ἔνδυμά του. Τὸν ρωτᾶ τὸ θηρίο τῶν Ἰωαννίνων: «Γιατί σκέπασες τὸ κεφάλι σου; Φοβήθηκες τὸν θάνατο; Δὲν ἤξερες ὅτι ἀφοῦ ἀκολούθησες τὴν δουλειὰ τοῦ πατέρα σου αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ τύχη σου; Δὲν φοβήθηκα τὸν θάνατο, ἀπεκρίθη ὁ Θεόδωρος, τὸν φόβο τὸν ἄφησα στὴν κοιλιὰ τῆς μάνας μου, οὔτε θὰ μείνω χωρὶς ἐκδίκηση. Καὶ πατέρα ἔχω καὶ τέσσερις ἀδελφούς, μὰ ντρέπομαι τὸν κόσμο ποὺ θὰ ἰδῆ νὰ πεθάνω ἔτσι καὶ ἀπὸ τὰ χέρια τέτοιων παλιανθρώπων (καὶ ἔδειξε τοὺς Γύφτους οἵτινες μετήρχοντο τὸ ἐπάγγελμα τοῦ δημίου). Ἐζήτησα τὸ θάνατο ὅπου ἔπρεπε, ἀλλ᾽ αὐτὸς μὲ ἀρνήθηκε. Καὶ ὁ Ἀλὴς τοῦ χάρισε τὴν ζωή». (Δ. Καμπούρογλου «Θ. Γρίβας», ἐκδ. «Βεργίνα», σελ. 18).

.           Στὶς 14 Φεβρουαρίου ὁ Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος γράφει σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Ἀναστάσιο Λόντο τοῦτα τὰ ἀθάνατα λόγια: «Τὸν περισσότερο καιρὸ τῆς ζωῆς μου ποῦ τὸν ἐπέρασα; Τὸν ἐπέρασα σκοτώνοντας Τούρκους. Τὸν ἐπέρασα εἰς τὰ σπήλαια καὶ εἰς τὰ βουνά, τὰ καρτέρια τῶν δρόμων, οἱ λόγγοι καὶ τὰ ἄγρια θηρία εἶναι μάρτυρες ὅτι δυσκόλως ἔφευγε Τοῦρκος ἀπὸ τὰ χέρια μου, ἂν ζύγωνε καμμιὰ πενηνταριὰ ὀργιές». (Κάρπου Παπαδόπουλου, «Ὀδυσσεὺς Ἀνδροῦτσος καὶ Γ. Βαρνακιώτης», ἐκδ. «Πρωτοψάλτης», σελ. 65).

.             Τὸ 1859 μία Σουηδή, ἡ Φρεντρίκα Μπρέμερ, ἐπισκέπτεται τὸν Κανάρη στὸ σπίτι του, γιὰ νὰ ἐκφράσει τὸν θαυμασμό της στὸν «γηραιὸ ἄνδρα τῆς ἐλευθερίας», ὅπως τὸν ὀνομάζει. Ὁ Κανάρης ἀπάντησε ὅτι «εὐχαριστεῖ τὸν Θεὸ ποὺ ἐπέτρεψε σ᾽ ἕνα μικρὸ ναυτικὸ ἑνὸς ἑλληνικοῦ νησιοῦ, ἀπὸ τὰ πιὸ μικρά, νὰ κάμη γιὰ τὴν πατρίδα του κάτι ποὺ ἔκαμε τὸν ἀπελευθερωτικό της ἀγώνα συμπαθῆ σὲ χῶρες τόσος μακρινές». Ἦταν ἀληθινὰ μία ὡραία ἀπάντηση, γράφει ἡ Φρεντρίκα. Καὶ ὅταν τὸν ρώτησε, ἂν αἰσθάνθηκε σὲ κάποια στιγμὴ τῆς ζωῆς του φόβο, ὁ Κανάρης ἀποκρίθηκε: «Ἕνα τέτοιο πράγμα δὲν μπαίνει ποτὲ στὸ νοῦ μας. Ὁ κίνδυνος μᾶς διεγείρει. Τὸ ντουφεκίδι καὶ ἡ μάχη μοιάζουν μὲ μουσική». («Τὸ Εἰκοσιένα, πανηγυρικοὶ λόγοι ἀκαδημαϊκῶν», λόγος Παν. Κανελλόπουλου, 1963, σελ. 658).

.           Ὁ Ἠλίας Φλέσσας καὶ ὁ Παναγιώτης Κεφάλας προτείνουν στὸν «μπουρλοτιέρη τῶν ψυχῶν» Παπαφλέσσα, νὰ ἀφήσει τοὺς λόφους στὸ Μανιάκι καὶ νὰ ταμπουρωθεῖ ψηλότερα, στὸ βουνό, γιὰ νὰ ὑπάρχει ὁδὸς διαφυγῆς. Ἀπαντᾶ: «Ἐγὼ δὲν ἦρθα ἐδῶ νὰ μετρήσω τὸ στρατὸ τοῦ Μπραΐμη, πόσος εἶναι, ἀπὸ τὰ ψηλώματα. Ἦρθα νὰ πολεμήσω. Οὔτε τρελλάθηκε ὁ Μπραΐμης νὰ χασομεράει ἐκεῖ ποὺ ἐλπίζει νὰ κερδίσει νίκη, μὰ θὰ τραβήξει ἴσα κατὰ τὴν Τριπολιτσά, κι ἐγὼ τότε θὰ μείνω νὰ μαζεύω ἀπὸ πίσω τὰ καρφοπέταλά του. Ἂν ὅμως τὸν κρατήσω ἐδῶ στὸ Μανιάκι, γλιτώνω τὸν Μωριά, γιατί θὰ τὸν κάμω νὰ πισωγυρίσει ὅπως ὁ Δράμαλης, εἰτεμὴ θὰ πληρώσει ἀκριβὰ τὸ αἷμα μου καὶ θὰ συλλογιστῆ καλὰ ὕστερα νὰ μπῆ στὴν καρδιὰ τοῦ Μωριᾶ. Καθίστε ἐδῶ νὰ πεθάνουμε σὰν ἀρχαῖοι Ἕλληνες». (Κ. Παπαδημητρίου, «Τελεταῖες ὧρες, τελευταῖα λόγια τῶν Ἀγωνιστῶν τοῦ ᾽21», σελ. 159).

.             Πρὶν ὁδηγήσουν τὸ νεκρὸ σῶμα τοῦ Μάρκου Μπότσαρη στὸ Μεσολόγγι στάθηκαν οἱ Σουλιῶτες γιὰ λίγο στὸ μοναστήρι τῆς Παναγίας τῆς Προυσιώτισσας. Ἐκεῖ γιατροπορευόταν ὁ Καραϊσκάκης. Ὅταν τὸ ἔμαθε, σύρθηκε στὴν ἐκκλησιά, φίλησε τὸν νεκρὸ κλαίγοντας καὶ εἶπε: «-Ἄμποτες, ἀδελφέ μου, Μάρκο, ἀπὸ τέτοιο θάνατο νὰ πάω κι ἐγώ». Καὶ ὅταν ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὸ λείψανο, πρόσθεσε: «Μάνα δὲν γέννησε στὴν Ἑλλάδα δεύτερο Μάρκο … Οὔτε εἶδα οὔτε θὰ ἰδῶ τέτοιον πολεμάρχη». («Τελευταῖες ὧρες», σελ. 132).

.             «Ὅταν ἀποφυλακίστηκε ὁ Νικηταρᾶς ὁ Τουρκοφάγος (Καταγόταν ἡ οἰκογένειά του ἀπὸ τὸ Τουρκολέκα τῆς Μεγαλόπολης, γι᾽ αὐτὸ τὸν ἀποκαλοῦσαν καὶ Τουρκοπελέκα), τὸ 1841, ἦταν τόσο φτωχὸς ποὺ κατάντησε ζητιάνος στὰ σοκάκια τοῦ Πειραιᾶ. Ἡ ἁρμόδια ἀρχή, ἡ ὁποία χορηγοῦσε θέσεις ἐπαιτείας, τὸν ἐπέτρεπε νὰ ἐπαιτεῖ, κοντὰ στὴν ἐκκλησία τῆς Εὐαγγελίστριας, κάθε Παρασκευή! Ὅταν αὐτὰ ἔφτασαν στὰ αὐτιὰ τοῦ πρέσβη τῆς Γαλλίας, αὐτὸς ἀπεστάλη ἀπὸ τὴν κυβέρνησή του, στὸ σημεῖο ὅπου ζητιάνευε ὁ μεγάλος ὁπλαρχηγός. Μόλις ὁ Νικηταρᾶς ἀντελήφθη τὸν ξένο, μάζεψε ἀμέσως τὸ ἁπλωμένο χέρι του.
– Τί κάνετε στρατηγέ μου; ρώτησε ὁ ξένος.
– Ἀπολαμβάνω ἐλεύθερη πατρίδα, ἀπάντησε ὑπερήφανα ὁ ἥρωας.
– Μὰ ἐδῶ τὴν ἀπολαμβάνετε, καθισμένος στὸν δρόμο; Ἐπέμενε ὁ ξένος.
– Ἡ πατρίδα μου ἔχει χορηγήσει σύνταξη γιὰ νὰ ζῶ καλά, ἀλλὰ ἔρχομαι ἐδῶ γιὰ νὰ παίρνω μία ἰδέα πῶς περνάει ὁ κόσμος, ἀπάντησε περήφανα ὁ Νικηταρᾶς.
– Ὁ ξένος κατάλαβε καὶ διακριτικά, φεύγοντας, ἄφησε νὰ τοῦ πέσει ἕνα πουγκὶ μὲ χρυσὲς λίρες. Ὁ σχεδὸν τυφλὸς Νικηταρᾶς ἄκουσε τὸν ἦχο, ἔπιασε τὸ πουγκὶ καὶ φώναξε στὸν ξένο: «Σοῦ ἔπεσε τὸ πουγκί σου. Πάρε το μὴν τὸ βρεῖ κανένας καὶ τὸ χάσεις!». Στὶς 25 Σεπτεμβρίου τοῦ 1849, ὁ γενναῖος καὶ ἔντιμος ἥρωας, πεθαίνει πάμφτωχος».

.           Καὶ μία καὶ σήμερα τὸ ἔνδοξο τοῦτο ἁλωνάκι, ἡ κατασυκοφαντημένη πατρίδα μας, εἶναι ζωσμένη ἀπὸ «τὶς ἀλώπεκες τοῦ σκότους» (Ε. Βούλγαρης) τοὺς Φράγκους καὶ τὸ ἐξ ἀνατολῶν θηρίο πάλιν μαίνεται, νὰ παραπέμψω στὸ ἡρωικότερο ἐπεισόδιο τοῦ Ἀγώνα, τὴν Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου, ποὺ μᾶς διδάσκει πῶς σώζονται τὰ ἔθνη. (Τὸ κείμενο δημοσιεύτηκε πέρυσι στὸ θαυμάσιο περιοδικὸ «Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία», τοῦ πολυσέβαστου Στυλιανοῦ Λαγουροῦ. Εἶναι ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ν. Βούλγαρη «Τὸ Μεσολόγγι τῶν Ἰδεῶν, ἑρμηνεία τῆς ἀπόφασης τῆς ἐξόδου»).

.                 «Ἦταν πρωί, Σάββατο τοῦ Λαζάρου, 10 Ἀπριλίου τοῦ 1826, ὅταν συγκροτήθηκε τὸ νεκροδόξαστο ἐκεῖνο συμβούλιο ἀποφάσεως. Ἦταν ἕνα συμβούλιο θανάτου. Οἱ καπεταναῖοι εἶχαν ἀναλάβει νὰ διερευνήσουν, μὲ ἀνιχνευτὲς τὴν ὕπαρξη μυστικοῦ δρόμου-διόδων γιὰ ἀκίνδυνο πέρασμα τῶν Ἐλεύθερων Πολιορκημένων στὴν ἐλευθερία. Κανένας ὅμως δὲν ἔφερε ἐλπιδοφόρα πληροφορία. Οἱ λόγχες καὶ οἱ στενωποὶ φυλάγονταν ἄγρυπνα ἀπὸ τοὺς πολιορκητὲς σὲ βάθος χώρου καὶ τόπου. Γενικὴ ἦταν ἡ κατήφεια καὶ ἡ σιωπηλὴ θλίψη. Τὴν σιωπὴ τῆς στιγμῆς ἔσπασε ἡ βροντώδης καὶ σταθερὴ ἔκρηξη τοῦ τρανοδύναμου ἀρχηγοῦ τῆς Φρουρᾶς, τοῦ Θανάση Ραζη-Κότσικα.
– Ὑπάρχει δρόμος ὠρέ!
– Ποιός εἶναι, στρατηγέ, καὶ δὲν τὸν λὲς τόση ὥρα; Διαμαρτυρήθηκαν ὅλοι οἱ παριστάμενοι.
– Εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ, φωνάζει».
.               Μόνο ἂν βαδίσουμε τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ, θὰ ἀναστηθοῦμε ὡς λαός…

.             4 Φεβρουαρίου τοῦ 1843 πεθαίνει ὁ Κολοκοτρώνης. Ζήτησε νὰ βάλουν στὸν τάφο του, κάτω ἀπὸ τὰ τσαρούχια του τὴν τουρκικὴ σημαία, νὰ ποδοπατᾶ τὴν Τουρκιὰ καὶ στὸ μνῆμα. Αὐτὸ τὸ λιοντάρι μόνο μία φορὰ φοβήθηκε. Πότε; «Εἰς τὸν καιρὸ τοῦ προσκυνήματος ἐφοβήθηκα μόνο διὰ τὴν πατρίδα μου, ὄχι ἄλλη φορά, οὔτε εἰς τὰς ἀρχάς, οὔτε εἰς τὸν καιρὸ τοῦ Δράμαλη, ὅπου ἦλθε μὲ τριάντα χιλιάδες στράτευμα ἐκλεκτό, οὔτε ποτέ, μόνο εἰς τὸ προσκύνημα ἐφοβήθηκα». Καὶ τότε βροντοφώναξε: “φωτι κα τσεκούρι στος προσκυνημένους”.

.           Αὐτὸ νὰ εἶναι καὶ αὔριο τὸ σύνθημά μας. Εἶναι τὸ καλύτερο μνημόσυνο γιὰ τὸν ἀθάνατο Γέρο τοῦ Μοριᾶ. Τὴν Μακεδονία καὶ τὰ μάτια μας, ἀδέλφια Ἕλληνες…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, , , , ,

Σχολιάστε

ΠΡEΠΕΙ ΝΑ ΒΡΟΝΤΟYΝ ΚΑΙ ΝΑ ΑΣΤΡAΦΤΟΥΝ ΟΙ AΜΒΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝIΑ… (Δ. Νατσιός)

Πρέπει ν βροντον κα ν στράφτουν ο μβωνες
γι
τν Μακεδονία… 

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Σὲ θέματα τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδας δὲν χωρᾶνε ὑποχωρήσεις. Πρέπει νὰ εἶναι κανεὶς ἀμετακίνητος, σταθερὸς» (ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης)

.           Στὸ βιβλίο τοῦ ἀείμνηστου καθηγητῆ Λεων. Φιλιππίδου, «ὁ Σμύρνης Χρυσόστομος, ὁ μεγαλομάρτυρας Μητροπολίτης» -ὁ Φιλιππίδης διετέλεσε προσωπικῶς γραμματέας τοῦ ἐθνοϊερομάρτυρος- διαβάζουμε στὴν σελ. 35: «Οἱ τελευταῖοι του λόγοι πρὸς τοὺς προτρέποντας αὐτὸν νὰ φύγει ἦταν: ΟΧΙ! Παράδοσις τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς Ἐκκλησίας μας δὲν εἶναι ἡ φυγὴ ἐν ὄψει κινδύνου, ἀλλ᾽ ὁ ἀγὼν μέχρις ἐσχάτων καὶ ἡ θυσία. Ἐὰν μὲν ὁ ἐχθρὸς φεισθῆ (λυπηθεῖ) τοῦ ποιμνίου μου, ποῖος θὰ τὸ περιθάλψη; Ἐὰν δὲ σφαγῇ πῶς ἠμπορῶ ἐγὼ νὰ ἐπιζήσω; Εἴτε τὸ ἕνα εἴτε τὸ ἄλλο, ἡ θέσις μου εἶναι ἐδῶ, μαζὶ μὲ τὸ ποίμνιό μου». Αὐτὴ εἶναι ἀπάντηση Ὀρθοδόξου Ἱεράρχη, ἡ ὁποία ὑπογράφτηκε μὲ τὸ τίμιο αἷμα του.
.         Χαρακτηριστικὸ τῆς ἀπηχήσεως ποὺ εἶχε παγκοσμίως τὸ ἠρωϊκὸ φρόνημα καὶ τὸ μαρτύριο τοῦ ἁγίου Χρυσοστόμου εἶναι τὸ ἑξῆς γεγονός: ὁ Ἀρμένιος ἀρχιεπίσκοπος τῆς Σμύρνης Γεβὰντ Τουριάν, ποὺ διασώθηκε ἀπὸ τὴ σφαγὴ καὶ κατέφυγε στὴν Ἀμερική, ὅταν ἔφθασε ἐκεῖ, φονεύθηκε ἀπὸ ὁμοεθνεῖς του, γιατί ἐγκατέλειψε τὸ ποίμνιό του καὶ δὲν τήρησε τὴν γενναία στάση τοῦ Χρυσοστόμου, τοῦ καὶ μακεδονομάχου Ἐπισκόπου Δράμας καὶ μετέπειτα Σμύρνης. Μεγαλειῶδες εἶναι καὶ τὸ συμβὰν κατὰ τὴν στιγμὴ τῆς ὑποχρεωτικῆς ἀποχώρησης τοῦ Χρυσοστόμου ἀπὸ τὴν Δράμα, στὶς 30 Αὐγούστου τοῦ 1907. Πομπὴ χιλιάδων λαοῦ προστατευτικὰ -διὰ τὸν φόβο τῶν Τούρκων καὶ τῶν Κομιτατζήδων- συνόδευε τὸν μητροπολίτη μέχρι νὰ ἐπιβιβασθεῖ στὸ τραῖνο. Τότε ὁ δημογέροντας Νίκας ἐν μέσῳ τῆς συγκινήσεως καὶ γιὰ νὰ ἀνακουφίσει τὸν πόνο ὅλων, φώναξε δυνατά:
«-Δέσποτα, μᾶς παρέλαβες λαγοὺς καὶ μᾶς ἔκανες λιοντάρια. Μεῖνε ἥσυχος θὰ γίνει τὸ θέλημά σου».
.             Αὐτὸ ἔκαναν οἱ τότε Ἱεράρχες-Ἐθνάρχες τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα. «Ἔπιαναν ἀπὸ τὸ αὐτὶ» τοὺς καθημαγμένους Ἕλληνες τῆς Μακεδονίας, σήκωναν ὄρθιους τοὺς λαγόκαρδους καὶ τοὺς ἔκαναν λιοντάρια. Ἔτσι σώθηκε ἡ Μακεδονία, σώθηκε ἡ Ἑλλάδα κατὰ τὸν ἀειθαλῆ λόγο τοῦ Ἴωνα Δραγούμη.
.           Σήμερα ἀκολουθοῦν οἱ ταγοὶ τὸ παράδειγμα τοῦ Ἀρμένιου Ἀρχιεπισκόπου. Ἐγκαταλείπουν τὸ ποίμνιο, χειροκροτοῦν ἄθεους, φοβοῦνται τοὺς νεκροθάφτες τῆς πατρίδας πολιτικούς. Ποιοί; Ὁ κλῆρος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ποὺ ὁ Ζαμπέλιος τὴν ὀνομάζει ἑλληνοσώτειρα. Ἀντὶ νὰ βροντοῦν καὶ νὰ ἀστράφτουν οἱ ἄμβωνες γιὰ τὸ θέμα τοῦ ὀνόματος καὶ τῆς ἐπικείμενης προδοσίας, ἀκοῦμε «ἱερὲς μουρμοῦρες» γιὰ αὐτοσυγκράτηση, χαμηλοὺς τόνους καὶ λοιπὰ ἄνοστα καρυκεύματα τοῦ συμβιβασμοῦ καὶ τῆς εὐθυγράμμισης μὲ τοὺς μειοδότες. (Καὶ ἀναφέρομαι εἰδικὰ στὸν ἀρχιεπίσκοπο καὶ τὸν μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, ποὺ ἀπορρίπτουν τὰ συλλαλητήρια).
.           Εἶναι φοβερὸ αὐτὸ ποὺ συμβαίνει!
.           Γίνονταν, πρὸ καιροῦ, σεμινάρια γιὰ τὰ βλάσφημα βιβλία-φακέλους τῶν θρησκευτικῶν, οἱ σύμβουλοι καὶ παρασύμβουλοι “ἐπιμορφωτές”,-κομισάριοι ἀναμασοῦσαν τὰ φληναφήματα τοῦ ὑπουργείου, σηκωνόμασταν κάποιοι καὶ ἀποστομώναμε τοὺς εἰσηγητὲς καὶ μᾶς ἀντίκρουαν μὲ τὸ ἑξῆς ἐπιχείρημα, τὸ ὁποῖο μᾶς ἔφερνε σὲ πολὺ δύσκολη θέση:
.           «Τί μιλᾶτε; Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος δὲν ἔβγαλε καμμιὰ ἀνακοίνωση ποὺ νὰ τὰ καταδικάζει καὶ νὰ ζητᾶ ἀπὸ τοὺς γονεῖς τὴν ἐπιστροφή τους».
.           Καὶ ἔχουν δίκαιο. Ὄχι μόνο δὲν βοηθοῦν, ὁ ἀρχιεπίσκοπος καὶ περὶ αὐτὸν ἐπίσκοποι -εὐτυχῶς 15-20 μητροπολίτες δὲν γονάτισαν- ἀλλὰ μᾶς θέτουν προσκόμματα, μᾶς προξενοῦν ζημιὰ καὶ ἀκυρώνουν ἐν πολλοῖς τὸν ἀγώνα μας γιὰ τὴν προάσπιση τῆς Ὀρθοδοξίας μας. (Καλὰ συμβουλεύουν κάποιοι νὰ ἐπιστρέφονται τὰ βιβλία στὴν Ἱερὰ Σύνοδο…).
.           Τώρα μὲ τὸ συλλαλητήριο γιὰ τὴν Μακεδονία γίνεται τὸ ἴδιο. Δὲν συμφωνεῖ ὁ ἀρχιεπίσκοπος. Εἰσέπραξε καὶ τὰ συγχαρητήρια τοῦ κ. Γαβρόγλου. (Τί ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι; «Ἐπαινούμενος γὰρ ὑπὸ τῶν ἐναντίων ἀγωνιῶ μή τι κακὸν εἴργασμαι», ὅταν μὲ ἐπαινοῦν οἱ ἐχθροί, ἀγωνιῶ μήπως κάνω κάτι κακό. Καὶ εὐτυχῶς πολλοὶ Ἐπίσκοποι δὲν ὑπακοῦν).
.             Δυστυχῶς καὶ ὁ Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμος πῆρε γραμμὴ καὶ μπῆκε στὴ γραμμὴ διαγράφοντας τὴν μέχρι τώρα γενναία του στάση. (Καὶ γι᾽ αὐτὸν ἔχουν κάτι οἱ ἀρχαῖοι: «Πρὸς γὰρ τὸ τελευταῖο ἐκβάν, ἕκαστον τῶν πρὶν ὑπαρξάντων κρίνεται», αὐτὸ ποὺ πράττεις στὸ τέλος, καθορίζει καὶ τὰ προηγούμενα. Στὴν ἱστορία θὰ μείνει αὐτὴ ἡ τελευταία του στάση. Καὶ ὁ Νενέκος καπετάνιος ὀνομαστὸς ἦταν, ὅμως ὑπέκυψε στὰ φλουριὰ τοῦ Ἰμπραήμ, κατάντησε προδότης καὶ τὸν ξέκανε ὁ Κολοκοτρώνης, γιατί οὔτε τὰ χώματα ποὺ πατοῦσε δὲν τὸν ἄντεχαν). Καὶ ἔχουμε τούτη τὴν κρίσιμη ἐποχὴ τὸ ἑξῆς ἀπαράδεκτο φαινόμενο. Ὅλος ὁ λαὸς -πλὴν τῶν ἀπάτριδων καὶ ἐκκλησιομάχων- νὰ βροντοφωνάζει καὶ νὰ ὑπερασπίζεται τὴν ἱστορία μας καὶ ἡ πνευματικὴ ἡγεσία τῆς δύσμοιρης πατρίδος μας νὰ ὑποσκάπτει τὸν ἀγώνα.
.           Ἐρωτῶ: θὰ ὑπακούσουν οἱ ἁπλοὶ ἱερεῖς. Στὴν μία πλευρὰ τῆς ζυγαριᾶς εἶναι ἡ παράδοση τοῦ ἑλληνορθόδοξου κλήρου -«παράδοση εἶναι ἡ ζωντανὴ φωνὴ τῶν κεκοιμημένων»- καὶ στὴν ἄλλη ἡ…ἄψογος στάση τοῦ ἀρχιεπισκόπου.
.             Νὰ ὑπενθυμίσω στοὺς ὀρθοδόξους ἱερεῖς μας τὰ λόγια τοῦ Μυριβήλη, εἶναι καθρέφτης: «Καὶ σωστὰ τό ᾽πανε, πὼς σὲ πολλὲς κρίσιμες ὧρες τὸ ράσο στάθηκε ἡ ἐθνικὴ σημαία τῆς Ἑλλάδας στὰ χρόνια της σκλαβιᾶς… Συμπέρασμα ἀδιάσειστο. Ἂν ὑπάρχουμε σήμερα σὰν ἑλληνικὴ φυλή, εἶναι γιατί κρατηθήκαμε ἀπὸ τὸ ἄμφιο τῆς θρησκείας μας ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια». (ὁμιλία τοῦ 1953, στὸ βιβλίο «Ἑλληνορθόδοξη Παράδοση», σελ. 231).
.           Στὸ συλλαλητήριο τῆς Θεσσαλονίκης πρέπει νὰ «κυματίζουν» καὶ οἱ δύο σημαῖες. Καὶ ἡ γαλανόλευκη μὲ τὸν σταυρὸ καὶ τὸ ράσο τῆς ἐκκλησίας μας. Ἂν λείψει τὸ δεύτερο θὰ ἀποτελεῖ προδοσία…
.           Θὰ κλείσω μὲ κάτι ποὺ διάβασα στὸ ἐξαιρετικὸ βιβλίο «Γράμματα καὶ Ἅρματα στὸν Ἄθωνα» τοῦ Ἁγιορείτη Ἐπισκόπου Ροδοστόλου Χρυσοστόμου. Ἀναφέρεται στὸν Μακεδονομάχο, λεβέντη καπετάνιο Γ. Γιαγλή. Θεοσεβὴς καὶ εὐλαβέστατος ὁ ἀτρόμητος καπετάνιος, ἐξέφρασε τὴν ὕστατη ἐπιθυμία του νὰ καρεῖ μοναχὸς στὸ Ἅγιο Ὄρος, πράγμα ποὺ ἔγινε. Περιγράφει ὁ συγγραφέας τὴν τελευταία ἐξομολόγηση τοῦ γέροντα καπετάνιου, μοναχοῦ Γαβριὴλ πλέον, στὸν συνονόματο πνευματικό του παπα-Γαβριήλ. «Περίδακρυς καὶ συντετριμμένος ἀπὸ μετάνοια τὸν παρακαλοῦσε: [Ὁ διάλογος δὲν εἶναι… λογοτεχνικός. Εἶναι ἀληθινὸς καὶ αὐθεντικότατος. Τὸν ἀπεκάλυψε -χρόνια ἀργότερα- ὁ Πνευματικός. Μοῦ μεταφέρθηκε ἀπὸ μέλος τῆς συνοδείας του (π.Μελέτιος)].
-Θέλω ν᾽ ἀκούσουνε τ᾽ ἀφτιά μου τὴ διαβεβαίωσί σου. Πνευματικέ, γιὰ ν᾽ ἀναθαρρήση καὶ γλυκάνη ἡ ψυχή μου ἀπὸ ἐλπίδα πὼς θά δῶ πρόσωπο Θεοῦ καὶ Παράδεισο… Δὲν σκότωνα γιὰ νὰ σκοτώνω. Γιὰ τὴν Πατρίδα καὶ τ᾽ ἅγια της τό ᾽κανα. Μὲ βαραίνει ὅμως καὶ μὲ πονάει, ποὺ στὰ γιουρούσια, στὶς μάχες καὶ στὸ νὰ προστατευθῶ καὶ προστατέψω, ἔκανα ἔτσι, ποὺ “χάθηκαν” κι “ἄφταιγοι”. Τὰ ξέρεις ὅλα. Σκληρὸς ὁ πόλεμος. Σοῦ “πετρώνει” τὴν καρδιά, σοῦ “θολώνει τὸ μάτι”. Εἶχα, βλέπεις, στὸ λαιμό μου καὶ τὴν ὑπακοή μου καὶ ἕνα σωρὸ παλικάρια. Ἀλλὰ γιὰ ὅλους καὶ τὰ ὅλα ἤμουν ὑπεύθυνος ἐγώ. Πές μου ὁ Θεὸς θὰ μὲ σχωρέση;…
-Ὁ Χριστὸς σ᾽ ἔχει ἤδη σχωρεμένο καὶ μάλιστα τώρα, ποὺ στὰ χέρια σου δὲν κρατᾶς πιστόλι, ἀλλὰ τοῦτο τὸ περίστροφο (κομποσχοίνι), ποὺ σώζει. Καὶ γιὰ τοὺς «ἄφταιγους» σὲ σχωρνάει ὁ Θεός, γιατί βλέπει τὰ δάκρυα καὶ τὸν πόνο τῆς καρδιᾶς σου. Ὅσο γιὰ τὰ ἄλλα σου… ἄξιος ὁ μισθός σου, γιατί ἂν δὲν ἤσουν σύ, ἡ Μακεδονία μας σήμερα θὰ ἦταν Βουλγαρικὴ κι οἱ συμπατριῶτες μας βασανισμένοι, ξέκλῆροι, μακριὰ ἀπ᾽ τὶς ἐκκλησίες, στὶς ὁποῖες βαπτίσθηκαν κι ἀπ᾽ τὰ σπιτικά τους φευγάτοι. Δὲν σκότωνες γιὰ νὰ σκοτώνης. Ἐπιδρομεῖς κυνηγοῦσες καὶ σχέδια πονηρὰ ματαίωνες. Θεὸς σχωρές, ἄξιος ὁ μισθός σου…».
.           Τότε ἡ Ἐκκλησία καὶ οἱ πνευματικοί της εὐλογοῦσαν τ’ ἅρματα τῶν ἀντρειωμένων…
Τώρα…“φυγὴ ἐν ὄψει κινδύνου”, ἀπὸ Ἀθήνα καὶ Θεσσαλονίκη, τὶς μεγαλύτερες καὶ πολυπληθέστερες μητροπόλεις, ὅπου θὰ γίνουν συλλαλητήρια.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

ΠΑΡΑΔΙΔΕΙΣ ΟΝΟΜΑ; ΠΑΡΑΔΙΔΕΙΣ ΕΔΑΦΟΣ (Δ. Νατσιός)

Παραδίδεις ὄνομα; παραδίδεις ἔδαφος

Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος – Κιλκίς

Δημοσιεύω ἕνα παλαιὸ ἄρθρο μου, τοῦ 2010, γιὰ τὴν Μακεδονία, μὲ κάποιες ἐλάχιστες ἀλλαγές. Στὸ ἐπικείμενο συλλαλητήριο πρέπει νὰ «κατεβοῦν» ὅλοι οἱ ἀκόμα ζωντανοὶ Ἕλληνες. Νὰ σκιαχτοῦν οἱ προδότες…

.         «Ἦταν δύο σύγγαμβροι ἀπὸ τὴν Κύμη τῆς Εὐβοίας, ὁ συνταγματάρχης Ἰωάννης Παπακυριαζῆς καὶ ὁ ταγματάρχης Ἰωάννης Βελισσαρίου. Καὶ οἱ δύο λεβέντες. Τὰ ἀνδραγαθήματά τους ὑπῆρξαν ἀπὸ τὰ φωτεινότερα δείγματα ἀτομικῆς γενναιότητος. Οἱ δύο αὐτοὶ συγγενεῖς εἶχαν τσακωθῆ… σὰν σύγγαμβροι ποὺ ἦσαν. Στὴν μάχη τοῦ Κιλκὶς εὑρέθηκαν οἱ μονάδες τους νὰ πολεμοῦν πλάϊ-πλάϊ καὶ ὁ συναγωνισμὸς τῶν δύο τσακωμένων ἔφθασε φυσικὰ στὸ ἀποκορύφωμα. Στὴν τελευταία μάχη, ὅπως ἀναφέρει ὁ Πάγκαλος, ἐπῆλθε τὸ δράμα: “…Ἤρξατο τότε σφοδρότατος καταιγισμὸς πυρός, κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ ὁποίου οἱ 6 λόχοι τοῦ Βελισσαρίου, προχωροῦντες ταχέως ἔφθασαν εἰς ἀπόστασιν ἐφόδου ἀπὸ τῆς πρώτης γραμμῆς τῶν βουλγαρικῶν ὀρυγμάτων. Καὶ εἶδoν τὸ ἀλησμόνητον θέαμα τῆς ἐφόδου τῶν 6 εὐζωνικῶν λόχων τοῦ Βελισσαρίου, οἱ ὁποῖοι καθ’ ἃς εἶχαν ὁδηγίας ὑπὸ τοῦ διοικητοῦ των, ἔβαλον αἰφνιδίως ταχύτατον ὀλιγόλεπτον πῦρ ἐναντίον τοῦ ἐχθροῦ, μετὰ τὸ ὁποῖον ὥρμησαν ἀκάθεκτοι καὶ μὲ βροντώδεις ἀλαλαγμοὺς ἐναντίον τῶν ἐπὶ τῆς πρώτης ὀφρύος τοῦ λόφου βουλγαρικῶν χαρακωμάτων. Ἡ γραμμὴ τῶν ἐφορμούντων λόχων, μὲ τὰς ἀπαστραπτούσας ὑπὸ τὸν ἥλιον ὑπερχιλίας λόγχας ὡμοίαζεν πρὸς χαλυβδίνην ταινίαν, ἡ ὁποία ἀπειλητικὴ ἐπήρχετο ἐναντίον τῶν ἐχθρικῶν ὀρυγμάτων. Ὁ ἀγὼν ὑπῆρξεν μεγαλειώδης. Οἱ Βούλγαροι ἀνετράπησαν ἢ ἐξοντώθησαν διὰ τῆς λόγχης. Αὐτὸ ἦτο τὸ μεγαλύτερον κατόρθωμα τοῦ Βελισσαρίου καὶ μὲ δικαίαν ὑπερηφάνειαν ἐφώναξεν εἰς τὸν λοχαγὸν Ζήραν, ἄλλον γενναῖον, ὁ ὁποῖος ὑπηρετοῦσε εἰς τὸ σύνταγμα τοῦ Παπακυριαζῆ, τοῦ μπατζανάκη τοῦ Βελισσαρίου.
-Βρὲ Ζήρα, ποῦ εἶναι ὁ Διοικητής σου νὰ δῆ;
Ζήρας: Σκοτώθηκε.
Εἶχε πέσει πρὸ ὀλίγου μόλις, μαχόμενος μὲ τὸν ἴδιον ἀπαράμιλλον τρόπον. Καὶ τότε τὸ πρόσωπο τοῦ Βελισσαρίου ἐμαύρισεν ἀπὸ τὸ πένθος. Ἔβγαλε τὸ πηλίκιόν του, ἔκαμε τὸν σταυρό του, ἐδάκρυσεν καὶ ἐτράβηξεν μπροστὰ μὲ περισσοτέραν ὁρμήν. Ἐκεῖ παρακάτω στὴν Τζουμαγιά, στὸ ὕψωμα 1378, τὸν ἐπερίμενε κι’ αὐτὸν ὁ Χάρος…». (Ἀπὸ τὸ Ἀναμνηστικὸ Λεύκωμα γιὰ τὰ 50 χρόνια τῆς μάχης τοῦ Κιλκίς. Θεσσαλονίκη, 1964).

23 Ἰουλίου τοῦ 1929, ὁ τότε πρωθυπουργὸς Ἐλευθέριος Βενιζέλος, ἐπισκέπτεται τὸ Κιλκίς. Σκοπός του νὰ τιμήσει τοὺς ἀτίμητους μαχητὲς τῆς Μακεδονίας μας, τοὺς Κιλκισιομάχους. Ὁ σπουδαῖος Ἀθηναῖος γλύπτης Γ. Δημητριάδης ἔχει «ἱστορήσει» καὶ κοσμήσει, μ’ ἕνα ἐξαιρετικὸ γλυπτό, τὸν λόφο ὅπου διαδραματίσθηκε ἡ περιώνυμη μάχη. Μαζί του ὁ ἐθνικός μας ποιητὴς Κ. Παλαμᾶς, ποὺ διαβάζει τὸ ἐξαίσιο: «Ἡ Πατρίδα στοὺς νεκρούς της». Καὶ ἀκούγεται στὸν αἱματοβαμμένο λόφο ἡ φωνή, ἡ φλογέρα τοῦ Γέροντα ποιητῆ τοῦ Γένους:

« -Παιδιά μου, ὅσοι, προφῆτες μου,
στρατιῶτες, ἀρχηγοί,
σὰν τὰ λιοντάρια στήσατε
κορμιὰ καὶ σὰν τὰ κάστρα
καὶ μέσ’ στὴν μακεδονικὴ ματοθρεμμένη γῆ
βάλατε τὴν εἰκόνα μου
φερτὴ σὰν ἀπὸ τ’ ἄστρα
σ᾽τοῦ Λαχανᾶ καὶ σ᾽τοῦ Κιλκὶς
τὴν ἐκκλησιὰ τὴν πλάστρα,
πνοὲς κι’ ἂν πλανάστε σ’ ἄλλη ζωή,
λείψανα κι’ ἂν κοιμάστε
σᾶς λειτουργῶ στὴν δόξα μου.
Μακαρισμένοι νά ᾽στε».

.           Γράφει ἡ ἐπιτύμβιος στήλη τῆς μάχης τοῦ Κιλκίς, ὀνόματα. Ὀνόματα ἡρώων, ἀξιωματικῶν καὶ στρατιωτῶν, ποὺ ἄφησαν τὰ ἁγιασμένα κόκαλά τους στὰ σιταροχώραφα τοῦ Κιλκίς, πολλοὶ κάηκαν ζωντανοὶ ἀπὸ τὴν φωτιὰ ποὺ ἅρπαξαν τὰ μεστωμένα στάρια, τραυματίες ἀβοήθητοι. Ὄργωναν, τὰ κατοπινὰ χρόνια, οἱ ἀγρότες τὰ χωράφια ἀπὸ τὸ Καμπάνη ἕως τὸ Κιλκίς. Καὶ οἱ παπαροῦνες σ’ αὐτὰ τὰ χωράφια, ἔλεγε ἕνας παλιός, εἶχαν χρῶμα σὰν τὸ αἷμα. Καὶ ξεσήκωναν τὰ ἀλέτρια κόκαλα. Τὰ τύλιγαν οἱ γεωργοὶ σὲ καθαρὰ σεντόνια, τὰ ἔθαβαν καὶ ἔκαναν τὸν σταυρό τους… Αἰωνία ἡ μνήμη τῶν μαχητῶν τοῦ Κιλκίς.
.         «Ἂν σκάψουμε, παιδιά, τὸ χῶμα ποὺ πατᾶτε, θὰ βροῦμε κόκαλα Ἑλλήνων στρατιωτῶν». Ὅπως τὸ λέει ὁ ποιητής μας, ἔτσι βγῆκε ἡ ἐλευθερία μας, ἔλεγαν οἱ παλιοί μας οἱ δάσκαλοι. Τώρα ο νθέλληνες ποδοπατον, ντροπιάζουν τ ερ κόκαλα. Γράφει στὸ ἡρῶον τῆς μάχης καὶ τὸ ὄνομα «λοχίας Νίκος Παπανδρέου», αἰωνία ἡ μνήμη, ἔπεσε ὑπὲρ Πατρίδος καὶ Πίστεως στὴν μάχη τοῦ Κιλκίς. Ὁ ἀδελφός του Γεώργιος, ὁ κατοπινὸς πρωθυπουργός, λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν κήρυξη τοῦ Δευτέρου Βαλκανικοῦ Πολέμου ἔφυγε στὴν Γερμανία, γιὰ μεταπτυχιακά… Ἐγκατέλειψε τὴν πατρίδα στὴν πιὸ κρίσιμη στιγμή της καὶ σπούδαζε τὴν μετέπειτα καριέρα του… (Γιὰ τὸν ἐγγονὸ τί νὰ πεῖς. Γιὰ κρέμασμα…).
.                 Πίσω στὴν ἱστορία γιὰ νὰ ἀνασάνουμε, μᾶς ἔπνιξαν οἱ ἀναθυμιάσεις.
.           Συζητοῦν γιὰ «Νέα Μακεδονία» ὅτι ἐπίκειται συμφωνία. Θὰ ἀναγνωρίσουμε, ψιθυρίζουν οἱ γονατισμένοι· δηλαδὴ θὰ ξεπουλήσουμε. Γι’ αὐτὸ ἔπεσαν οἱ ἥρωες τοῦ Κιλκὶς-Λαχανᾶ; Εἶμαι Μακεδὼν τὸ γένος, 28 χρόνια δάσκαλος. Ὅλοι ἐμεῖς οἱ δάσκαλοι διδάσκαμε ὅτι ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες πολεμήσαμε γιὰ νὰ ἀπελευθερώσουμε τὴν Κρήτη, τὴν Ἤπειρο, τὴν Θεσσαλία, τὴν Θράκη, τὴν Μακεδονία. Καὶ ὅ,τι μέρος μας ἀπελευθερώναμε ἦταν Ἑλλάδα. Στὴ μάχη Κιλκὶς- Λαχανᾶ ἔπεσαν 8.500. Κατατροπώθηκαν οἱ ὑπερφίαλοι Βούλγαροι. Τώρα ἂν τολμήσουν τὰ ἀπολειφάδια τῆς σήμερον καὶ παραδώσουν τὸ ὄνομα -ὄνομα = ἔδαφος-, θὰ μᾶς ἐλέγξουν ὡς πνευματικῶς ἀνέντιμους καὶ προδότες ὅλες οἱ προηγούμενες καὶ ἑπόμενες γενεὲς τῶν μαθητῶν μας. (Τί θὰ πῶ στοὺς μαθητές μου; Συγγνώμη, λάθος, σᾶς ἔλεγα τόσα χρόνια ψέματα. Τὸ ψεῦδος ὅμως ἀνήκει στοὺς προσκυνημένους… Νὰ ξεσηκώσουμε μαθητές, γονεῖς, κοιμωμένους παράγοντες, δεσποτάδες γιὰ τὸ συλλαλητήριο. Ἂν χαθῆ τὸ ὄνομα, «νὰ πᾶμε νὰ πνιγοῦμε» ὅλοι μας).
.           Ξαναγράφω ἕνα ἡρωϊκὸ ἐπεισόδιο ποὺ συνέβη κατὰ τὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφή. Στὶς 26 Αὐγούστου 1922, στὴν Σμύρνη ὁ στρατὸς ἐπιβιβάζεται σὲ πλοῖα γιὰ ἐπιστροφὴ στὴν Ἑλλάδα. Μὲ τὴν βία ἀνεβαίνει καὶ ὁ ταγματάρχης πεζικοῦ Κων. Μουτσούλας. Ὅταν τὸ πλοῖο «Νάξος» εἰσερχόταν στὸ λιμάνι τῆς Χίου, κατάμεστο ἀπὸ ρακένδυτους πρόσφυγες, ὁ Μουτσούλας ἀνέβηκε στὸ κατάστρωμα, τράβηξε τὴν προσοχὴ ὅλων καὶ φώναξε: «ἔπειτα ἀπ’ αὐτὸ τὸ αἶσχος τῆς ἐθνικῆς συμφορᾶς, δὲν μᾶς ἐπιτρέπεται νὰ πατήσουμε χῶμα Ἑλληνικό. Νὰ πᾶμε νὰ πνιγοῦμε πρέπει καὶ πρῶτος ἐγὼ δίνω τὸ παράδειγμα»· ἔπεσε στὴν θάλασσα καὶ πνίγηκε. (Τὸ διέσωσε ὁ Χρ. Ἀγγελομάτης, στὸ «Χρονικὸν τῆς Μεγάλης Τραγωδίας», σελ. 184).
.           Ἦλθε ἡ στιγμὴ ἐμεῖς οἱ τωρινοὶ Ἕλληνες, οἱ Μακεδόνες νὰ ἀπαντήσουμε στὸ ἐρώτημα στὸ προαιώνιο, σ᾽ αὐτὸ ποὺ σπανίως παρουσιάζεται στὴν ζωὴ τῶν ἐθνῶν, ποὺ ὅμως σημαδεύει ἀνοξείδωτα τὸ βάδισμά τους στὴν ἱστορία: ΝΑΙ ἢ ΟΧΙ…

 

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

,

1 Σχόλιο

«Ο ΤΟYΡΚΟΣ ΚΑΙ ΓΕΦYΡΙ ΝΑ ΓΕΝΕI, ΠAΝΩ ΤΟΥ ΜΗΝ ΠΕΡAΣΕΙΣ» (Δ. Νατσιός)

«Ὁ Τοῦρκος καὶ γεφύρι νὰ γενεῖ, πάνω του μὴν περάσεις !»

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.           Μία ἀπὸ τὶς συνέπειες τῆς οἰκονομικῆς κρίσης εἶναι καὶ ὁ ἐγκλωβισμός, τρόπον τινά, τῆς οἰκογένειας στὸ κάστρο της, στὸ σπίτι. Οὐδὲν κακὸν θὰ ἀντιτείνει κάποιος. Καιρὸς ἦταν νὰ συμμαζευτοῦμε. Συμφωνῶ. Πῶς ὅμως ἀξιοποιεῖ ἡ οἰκογένεια τὸν ἐλεύθερο χρόνο της; Παρακολουθώντας τὰ φωτογενῆ… περιττώματα ποὺ ἐκπέμπει ἡ τηλεόραση. Στὸ σπίτι δεσπόζει ὁ «τρίτος γονέας», ὅπως προσφυῶς ὀνομάστηκε ἡ τηλοψία. Τί εἰσπνέει σήμερα ἡ ἑλληνικὴ οἰκογένεια μέσῳ τοῦ ἐκχαυνωτικοῦ μέσου; Σήψη, ἐκφυλισμό, κτηνωδία καί… ἐκτουρκισμό. Ὅ,τι δὲν μπόρεσε νὰ πετύχει ἡ τουρκικὴ θηρωδία καὶ σκλαβιὰ 400 καὶ 500 χρόνια, τὸ κατορθώνει «ἀνεπαισθήτως» μὲ τὴν ὕπουλη τηλεοπτικὴ προπαγάνδα. Ἀνέλαβαν ἐργολαβικὰ οἱ τηλεχαβοῦζες νὰ ἐξωραΐσουν τὴν Τουρκιά, ὥστε νὰ βρεθεῖ, ἐν εὐθέτῳ χρόνῳ, ἡ γενιὰ τῶν γενιτσάρων ποὺ θὰ ἀποδεχτεῖ τὶς ὀνειροφαντασίες τοῦ νεοοθωμανισμοῦ καὶ τοῦ Ἐρτογροὺλ-Ἐρντογάν.
.           Τὸ 1994, ὁ σεβαστὸς π. Θεόδωρος Ζήσης ἐξέδωσε ἕνα ἐξαιρετικὸ βιβλίο μὲ τίτλο: «Φραγκέψαμε» καὶ ὑπότιτλο «ἡ εὐρωπαϊκή μας αἰχμαλωσία». Στὴν σελίδα 79 διαβάζουμε: «Τὰ ἔθνη χάνονται, ὄχι ὅταν χάσουν τὴν κρατική τους ἀνεξαρτησία ἢ τὴν ὑλική τους εὐμάρεια, ἀλλὰ ὅταν χάσουν τὴν πολιτιστική τους ταυτότητα, τὴν γλώσσα καὶ τὴν θρησκεία τους».
.           Ἀκριβῶς. Χάσαμε τὴν πολιτιστική μας αὐτοσυνειδησία, φραγκέψαμε, γίναμε πρῶτα Λεβαντίνοι, ξεπουλήσαμε τιμημένα πρωτοτόκια, ἀντὶ πινακίου «φράγκικης φακῆς», σάπιας καὶ μουχλιασμένης. Καὶ ὅπως διδάσκει ἡ Ἱστορία, ὁ φραγκολεβαντίνος – ποὺ ἔχει τὸ αἷμα δέκα ἐθνῶν καὶ τὴν ψυχὴ κανενὸς – ἀβασάνιστα, ἑκουσίως τουρκεύει. Εἶναι γνωστὸ ὅτι τὶς παραμονὲς τῆς ἁλώσεως τῆς Πόλης, ὁρισμένοι ἄρχοντες, λίγοι γιατί ὁ πλοῦτος δὲν ἔχει πατρίδα καὶ συνοδεύει τὴν προδοσία τοῦ ψυχορραγοῦντος κράτους, ἀντιδροῦσαν σὲ κάθε σκέψη ἑνώσεως μὲ τὴν παπικὴ Ρώμη, ἔστω κι ἂν ἔμενε ἐκτεθειμένη ἡ Πόλη στὴν ἐπιθετικὴ βουλιμία τῶν Τούρκων. Πίστευαν ὅτι, ἐὰν μᾶς ὑπέτασσε ὁ φραγκοπαπισμός, θὰ χάναμε μαζὶ μὲ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν ἑλληνικότητά μας. Ἡ Ἱστορία τοὺς δικαίωσε περίτρανα. Ὅπως γράφουν οἱ σύγχρονοι τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ ’21 ἱστορικοὶ Ἰωάννης Φιλήμων καὶ Σπυρίδων Τρικούπης, ἀρκετοὶ Ἕλληνες παπικοὶ ποὺ κατοικοῦσαν στὰ νησιὰ τῶν Κυκλάδων, ἔδειξαν τότε ἀνάρμοστη ἐθνικὴ συμπεριφορά. «Πολὺ ὀλίγοι ἐφάνησαν Ἕλληνες», γράφει ὁ Τρικούπης, μερικοὶ μάλιστα εἶχαν «καὶ μυστικὰς σχέσεις πρὸς τοὺς ἐχθροὺς τοῦ ἔθνους, τοὺς Τούρκους». Ὁ δὲ Φιλήμων σημειώνει ὅτι «τὴν ὥραν κατὰ τὴν ὁποίαν τὸ ἑλληνικὸν ἅπαν κατά τε τὴν Εὐρώπην καὶ τὴν Ἀσίαν ἠγωνίζετο, προσφερόμενον θυσία ὑπὲρ τῆς κοινῆς πατρίδος, ἡ διαγωγὴ τῶν ἐν ταῖς νήσοις Ἑλλήνων τοῦ δυτικοῦ δόγματος παρουσιάζει ἐπονείδιστον καὶ ἀποτρόπαιον στίγμα». Ὑπενθυμίζω καὶ τὴν ἀειθαλῆ καὶ ἀγέρωχη ἀπάντηση τοῦ μαρτυρικοῦ Πατριάρχη τοῦ Γένους, Κύριλλου Λούκαρη, στοὺς δυτικοὺς (περὶ τὸ 1600), οἱ ὁποῖοι μᾶς ἐγκαλοῦσαν διότι ἀπωλέσαμε τὴν «ἐξωτέραν σοφίαν». «Ἂν εἶχε βασιλεύσει ὁ Τοῦρκος εἰς τὴν Φραγκίαν δέκα χρόνους, χριστιανοὺς ἐκεῖ δὲν εὕρισκες…». Τώρα ποὺ τὸ Ἰσλὰμ διέβη τὰ τείχη τῆς Βιέννης, πληθαίνουν οἱ μιναρέδες στὰ Παρίσια καὶ στὶς Λόντρες.
.         Ἔγραφα στὸν πρόλογο γιὰ τὰ τηλεσκύβαλα. Ἂν γυρίσεις κανάλια τί θὰ δεῖς καὶ τί θὰ ἀκούσεις;  Τὴν γλῶσσα, τὴν βαρβαρόηχη, τὴν ἀχώνευτη, ποὺ κάποτε ξεκλήριζε ρωμαίϊκα σπιτικά. Καὶ τὰ κοπρόσκυλα, οἱ κερδέμποροι τοῦ θεάματος, νὰ τρίβουν τὰ χέρια τους γιὰ τὴν ἀπρόσμενη τηλεθέαση. Τουρκέψαμε, προδίδουμε τὴν πάλαι ποτὲ «μεγαλόψυχη στὸν πόνο καὶ στὴ δόξα» μάνα μας, τὴν πατρίδα.
.         Γιὰ τοὺς ἐπιλήσμονες τῶν παθῶν τοῦ λαοῦ μας ἀπὸ τοὺς Τούρκους, παραθέτω μία μαρτυρία ποὺ περιέχεται στὸ βιβλίο «Οἱ τουρκικὲς ὠμότητες στὴν Κύπρο» τοῦ Π. Σ. Μαχλουζαρίδη. Γράφτηκε στὴν Λευκωσία τὸ 1974-75 καὶ καταγράφει καταθέσεις θυμάτων τῆς εἰσβολῆς, ποὺ λήφθηκαν ἀπὸ τὴν Κυπριακὴ Ἀστυνομία καὶ τὸ Τμῆμα Ἀνιχνεύσεως Ἐγκλημάτων.
.         «Σ’ ἕνα χωριὸ ποὺ ἔπεσε στὰ χέρια τῶν Τούρκων εἰσβολέων, κατοικοῦσε γιὰ πολλὰ χρόνια ἕνα ἀνδρόγυνο μὲ 8 παιδιά, ὅλοι παντρεμένοι, ποὺ ζούσανε ἐκτὸς τοῦ χωριοῦ. Ὁ ἄντρας ἦταν 74 χρόνων καὶ ἡ γυναίκα του 71 χρόνων. Κατὰ τὸν δεύτερο γύρο τῆς τουρκικῆς εἰσβολῆς, οἱ περισσότεροι χωριανοὶ ἔφυγαν καὶ παραμείνανε μόνο λίγοι “γέροι τζιαὶ κοτζιάκαρες”. Αὐτοὶ ἔκαναν τὴν σκέψη ὅτι, ἀφοῦ ἦταν τόσο προχωρημένοι στὴν ἡλικία, δὲν διατρέχανε κανένα κίνδυνο ἀναφορικὰ μὲ τὴν τιμή τους. Καὶ ἀφοῦ νιώθανε πὼς βαθιὲς ἤτανε οἱ ρίζες τους στὸν τόπο ποὺ τοὺς γέννησε καὶ τοὺς ἀνέθρεψε, στὴν γῆ, ποὺ πότισαν μὲ τὸν ἱδρώτα τους κι αὐτὴ σὰν ἀνταμοιβὴ τοὺς γεννοβόλησε καὶ τοὺς πρόσφερε τὰ ἀγαθά της, πῆραν τὴν ἀπόφαση νὰ μείνουν. Τὸ μετάνιωσαν ὅμως, γιατί οἱ προβλέψεις τους δὲν βγῆκαν σωστές.  Ὁ 74χρονος γέρος μὲ πολλὴ πικρία διηγεῖται τὸ πάθημά του: “Μόλις νύχτωσε καὶ ἔφυγαν οἱ στρατιῶτες, ἔπιασαν τὴν γυναίκα μου καὶ ἀπὸ τὰ χωράφια ἐπεστρέψαμε στὸ… (χωριό). Πήγαμε στὸ σπίτι μου, εἴδαμε τὴν γερημιὰ καὶ ἐφύγαμε. Πήγαμε στὸ σπίτι τῆς κουμέρας μου Α.Γ., ὅπου μείναμε 5 μέρες, καὶ μετὰ ἦρταν τρεῖς Τοῦρκοι στρατιῶτες ἐκ Τουρκίας μὲ ὅπλα, ἦταν ἡλικίας περίπου 22 χρόνων, ὅπου ἐμένα καὶ τὴν κουμέρα μου μᾶς κλείσανε σὲ μία κάμαρη καὶ ὁ ἕνας στρατιώτης ἐγλεπέν μας μὲ τ’ ὅπλο. Μετὰ λίγην ὥραν ἔφυγαν καὶ οἱ τρεῖς Τοῦρκοι, ὅπου ἡ γυναίκα μου μοῦ εἶπε ὅτι οἱ δύο Τοῦρκοι ἐβάλαν την μὲ τὸ ζόρι χαμαὶ πάνω στὸ κριθάρι, ὅπου ὁ ἕνας ἐκράταν την καὶ ὁ ἄλλος τὴν ἐπείραξεν, δηλ. τὴν ἐβίασεν· τὸ ἴδιον ἐκάμαν κι οἱ δύο, δηλ. τὴν ἐπείραξεν ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλον. Κατὰ τὸ δείλις περίπου ἦρταν πάλιν τρεῖς, ὁ ἕνας ἐκ τῶν ὁποίων ἦταν ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἦτο τὸ πρωί, ὅπου ἐσπρῶξαν τὴν γυναίκα μου μέσα στὴν κάμαρην καὶ ἐμπῆκεν ἕνας μαζί της καὶ ἐβάδωσε τὴν πόρτα· μετὰ ἀπὸ λίγον ἔφυγαν κι ἡ γυναίκα μου μοῦ εἶπεν ὅτι τὴν ἔπιασε μὲ τὸ ζόρι καὶ τὴν ἐβίασε. Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ ρεζιλίκι ἐφύγαμε πεζοὶ κι οἱ τρεῖς, δηλ. ἐγώ, ἡ γυναίκα μου καὶ ἡ κουμέρα μου, γιὰ νὰ πᾶμε στὴν… (χωριό). Ἡ ἐξιστόρηση ἀπὸ τὴν παθοῦσα εἶναι ἀκόμη πιὸ δραματική. Ἐκτὸς τοῦ ὅτι βεβαιώνει τὰ ὅσα κατέθεσε ὁ ἄντρας της, ἡ ἀφήγησή της, σὲ γλώσσα μὲ κυπριακοὺς ἰδιωματισμούς, δημιουργεῖ ἀνατριχίλα καὶ ἀποτροπιασμὸ γιὰ τὶς αἰσχρότητες, τὴν βδελυρότητα καὶ τὴν ἀνήκουστη συμπεριφορὰ πρὸς μία γριά, ποὺ ὅπως λέγει καὶ ἡ κυπριακὴ θυμοσοφία, «τό ᾽ναν της πόδιν ἦταν στὴν γῆν καὶ τ’ ἄλλον στὸν Ἅδην». Στὸ σημεῖο αὐτὸ κλήθηκε ἡ γριὰ μαυροντυμένη μὲ τὸ μαντήλι τῆς κεφαλῆς της κατεβασμένο χαμηλά, γιὰ νὰ σκεπάζη ὁλόκληρο σχεδὸν τὸ πρόσωπό της. Κάτωχρη καὶ ταλαιπωρημένη, μὲ ἐμφανῆ τὰ ἴχνη τῆς ντροπῆς καὶ τὸν φόβο γιὰ τὰ τόσο αἰσχρά, ποὺ θὰ εἶχε νὰ ἐξιστορήση, πλησίασε τὸν Εἰσαγγελέα καὶ παρακλητικὰ κάτι τοῦ ψιθύρισε στ’ αὐτί. Ἀκολούθησαν μερικὲς στιγμὲς καὶ ὁ Εἰσαγγελέας ἀπευθυνόμενος πρὸς τοὺς λοιποὺς παρισταμένους ὑπέβαλε τὴ θερμὴ παράκληση τῆς μάρτυρος νὰ τῆς ἐπιτραπῆ νὰ μὴ ἐπαναλάβη τὰ ὅσα τῆς συνέβησαν, γιατί αἰσθανόταν ντροπὴ καὶ καταισχύνη». (σελ. 70).
.            Ἡ ἀτιμασμένη ἀπὸ τοὺς Τούρκους εἰσβολεῖς, γερόντισσα, σήμερα δὲν ζεῖ. (Ἀτιμασμένοι εἶναι οἱ κτηνάνθρωποι. Τὰ λείψανα δὲν ἀτιμάζονται). Ὁ τάφος καὶ ὁ φιλεύσπλαχνος Σωτὴρ ἡμῶν Χριστὸς «ἔσβησαν» τὴν καταισχύνη της. Ἐμεῖς ὅμως «φιλοξενοῦμε» ἀδιάντροπα νυχθημερὸν στὰ σπίτια μας τὰ ἔκγονα τῶν κτηνανθρώπων… Καὶ καλοῦμε, πάλιν καὶ πολλάκις, τὸν μεμέτη Ἐρντογὰν γιὰ νὰ ἐξεμεῖ ὁ ἀχρεῖος τὶς μαγαρισιές του. Καὶ φιλοξενοῦμε χιλιάδες λαθροεποίκους γιατί ἔτσι ἀποφάσισαν οἱ συνιστῶσες τῆς προδοσίας…

 

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκίς

Σχολιάστε

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: ΝA ΜH ΧΑΣΟΥΜΕ ΤO OΝΟΜΑ ΜΑΣ (Δ. Νατσιός)

Μακεδονία: Νὰ μὴν χάσουμε τὸ ὄνομά μας

Δημήτρης Νατσιὸς
Δάσκαλος-Κιλκὶς
27 Αὐγούστου 2008

.              Μπαίνω ἀπευθείας στὸ θέμα, ἄνευ περιστροφῶν καὶ προλόγων. Ἂν βρεθεῖ, ἂν τολμήσει ἑλληνικὴ κυβέρνηση νὰ ὑπογράψει τὴν προδοσία, τὴν μεγαλύτερη ἀπὸ καταβολῆς κράτους, ποὺ λέγεται «βόρεια» ἢ «ἄνω Μακεδονία», θὰ πρέπει νὰ γνωρίζει ὅτι:
Πρῶτον: τὸ πλέον εὐτελὲς καὶ ἀνάξιο λόγου. Δὲν πρόκειται νὰ ξαναδεῖ ἐξουσία. Ὅπως στὴν περίπτωση τοῦ ἱστορικοῦ κουρελουργήματος τῆς Ρεπούση, θὰ ὑπάρξει τέτοια κινητοποίηση ἀπὸ τὸν πατριωτικὸ χῶρο, ποὺ οἱ κυβερνῶντες – ὅποιοι κι ἂν εἶναι- θὰ τρίβουν κυριολεκτικὰ τὰ μάτια τους. Ἰδίως οἱ βουλευτὲς τῆς Μακεδονίας, ἂς ἑτοιμάζονται γιὰ ἰσόβια, ἄτιμη καὶ ὄχι τιμητική, ἰδιώτευση. Ἂς γνωρίζουν ὅτι θὰ ἀντιμετωπίσουν, σὲ περίπτωση ὑπογραφῆς τῆς προδοσίας, ὅ,τι ἀντιμετώπισαν οἱ παπόδουλοι ἐπίσκοποι, ὅταν γύρισαν στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 1438, μετὰ τὴν ψευτοσύνοδο Φερράρας – Φλωρεντίας. Ὑπέγραψαν ἕνωση-ὑποταγὴ τῆς Ὀρθοδοξίας – τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ φτάνοντας στὴν Πόλη τοὺς ἀνέμενε ὁ λαός… Ὅταν μαθεύτηκε ὅτι λατινοφρόνησαν καὶ ὑπέκυψαν στὰ «φλωρία» τοῦ Πάπα, ὁ εὐσεβὴς  λαὸς τοὺς προπηλάκισε. Ταραγμένοι καὶ μετανιωμένοι ψέλλιζαν οἱ ταλαίπωροι «Πεπράκαμεν (πουλήσαμε) τὴν πίστιν ἡμῶν, ἀντηλλάξαμεν τῇ ἀσεβείᾳ τὴν εὐσέβειαν, προδόντες τὴν καθαρὰν θυσίαν (τὴν Ὀρθοδοξία), ἀζυμῶται (παπικοὶ) γεγόναμεν. Κόψατε τὴν δεξιὰν ἡμῶν τὴν ὑπογράψασαν (κόψτε τὸ χέρι ποὺ ὑπέγραψε), ἐκριζώσατε τὴν γλώσσαν ἡμῶν τὴν τοιαῦτα ὁμολογήσασαν». (Δ. Παναγόπουλου, «Εἷς ἔναντι μυρίων»). Χέρι ποὺ θὰ ὑπογράψει καὶ γλώσσα ποὺ θὰ ὁμολογήσει «Βόρεια ἢ Ἄνω Μακεδονία» θέλουν κόψιμο ἢ ξερίζωμα. Τελεία καὶ παύλα. Σὲ θέματα πατρίδος καὶ πίστεως δὲν χωρεῖ συγκατάβασις.

Δεύτερον: ἡ στάση μας στὸ θέμα τῆς Μακεδονίας εἶναι ἡ λυδία λίθος γιὰ τὸ σύνολο τῆς ἐξωτερικῆς μας πολιτικῆς. Ἂν ὑποκύψουμε στοὺς ὠμοὺς ἐκβιασμοὺς καὶ παραδώσουμε ἀμαχητὶ τὸ ὄνομα, ἀνοίγει ὁ ἀσκὸς τοῦ Αἰόλου. Πέραν τῆς διεθνοῦς ἀνυποληψίας καὶ περιφρόνησης, δημιουργεῖται κακὸ προηγούμενο. Ὅλοι θὰ ἀπαιτοῦν καὶ ἐμεῖς θὰ ἐπαιτοῦμε τὴν σύμπραξη ἀνύπαρκτων συμμάχων. Ὡς γνωστὸν οἱ μεγάλες δυνάμεις συνάγουν συμπεράσματα γιὰ τὴν πολιτική τους ὄχι μὲ κριτήριο τὴν «ἑτοιμότητα ὑποκλίσεων», ἀλλὰ μὲ κριτήριο τὴν ἰσχὺ τῶν κρατῶν στὶς περιφέρειες, τὴν ἱκανότητα – ἀποφασιστικότητα τῶν κυβερνήσεών τους νὰ ὑπερασπίσουν τὰ ἐθνικά τους συμφέροντα καὶ τὸ εἰδικὸ γεωπολιτικὸ βάρος ποὺ ἀναπτύσσουν στοὺς περιφερειακοὺς συσχετισμοὺς ἰσχύος.
.              Ἔλεγε, ὁ Παπαρρηγόπουλος στὸν πρόλογο τῆς «Ἱστορίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους»: «Οὐδὲν ἔθνος ὑποχρεοῦται νὰ εἶναι μεγαλοφυές. Ἀλλ’ οὐδὲν ἔθνος δύναται νὰ ὑπάρξει ἄνευ κοινοῦ νοός. Κοινὸς δὲ νοῦς τῶν ἐθνῶν εἶναι ἡ κυβέρνησις». Ὁ κοινὸς νοῦς φρονεῖ ὅτι στὴν παροῦσα συγκυρία καὶ μέχρι νὰ ἐκπαραθυρωθεῖ  ἀπὸ τὸν Λευκὸ Οἶκο τὸ ὑστερικὸ κάθαρμα ποὺ κατοικοεδρεύει σ’ αὐτόν, πρέπει νὰ τηρήσουμε στάση ἀναμονῆς. Τὸ Σκοπιανὸ δὲν πρέπει νὰ κλείσει ἐπὶ προεδρίας Βούς. Ὁ κοινὸς νοῦς λέει ὅτι ὁ Βοὺς θέλει νὰ μᾶς ταπεινώσει καὶ νὰ μᾶς ἐκδικηθεῖ γιὰ τὴν ἑλληνορωσικὴ συνεργασία. Ἀκολουθητέα στάση μας ἡ κωλυσιεργία μέχρι νὰ συνταξιοδοτηθεῖ ὁ κρετίνος. Πρὸς τὸ παρόν, ὁ κατὰ τὸν Παπαρρηγόπουλο, κοινὸς νοῦς, ἡ κυβέρνησις, ἀποδεικνύει πὼς εἶναι ἄνους.

Τρίτον, σὲ συνάφεια μὲ τὰ προηγούμενα. Ὅλα δείχνουν πὼς οἱ Σκοπιανοὶ κατανοοῦν πὼς εὐνοϊκὴ ἀπόληξη τοῦ ζητήματος θὰ πετύχουν μόνο ἐπὶ τῆς νῦν ἀμερικανικῆς κυβέρνησης. Ἄρα ὁδεύουμε πρὸς ἀτιμωτικὴ συναλλαγή: «Βόρεια Μακεδονία». Ἂν συμβεῖ τὸ ἀπευκταῖο, εἶναι σίγουρο πὼς οἱ Σκοπιανοὶ εὐθὺς θὰ καταπατήσουν τὶς ὑπογραφές τους καὶ θὰ θέσουν, ἀπὸ θέσεως ἰσχύος πλέον, ὅλα τὰ συμπαρομαρτοῦντα μὲ τὸ Σκοπιανὸ ζητήματα: ἀλυτρωτισμός, περιουσίες, ὀνοματοδοσία προϊόντων, τοπωνυμίων, ἀεροδρομίων, «μακεδονικὴ» ἐκκλησία, ἱστορικὴ κληρονομιά. Μᾶς ἀναμένει, δὲν ἔχει σημασία ἂν εἶναι τὸ ἐγγὺς ἢ τὸ ἀπώτερο μέλλον,  τὸ μακεδονικὸ Κόσοβο. Καὶ τότε θὰ ἐρωτηθοῦμε ἐμεῖς οἱ Μακεδόνες, οἱ γηγενεῖς. «Εἶστε Ἕλληνες ἢ Μακεδόνες; ὅσοι Ἕλληνες κάτω ἀπὸ τὸν Ὄλυμπο… ἡ Μακεδονία ἀνήκει στοὺς Μακεδόνες».

Τέταρτον: «Τὴν δὲ πόλιν σοι δοῦναι οὔτ’ ἐμὸν ἐστὶ οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν αὐτῇ…». Ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος, ὁ ἡρωικὸς αὐτοκράτορας, διδάσκει ἒς ἀεί. Κανεὶς δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ πουλήσει πατρίδα. Στὴν πατρίδα ἀνήκουμε καὶ δὲν μᾶς ἀνήκει. Αὐτὸ ποὺ κερδήθηκε μὲ αἷμα δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ περιφέρει σὲ συνέδρια παρανόμων, νὰ τὸ διαγράψει μὲ τὸ μελάνι μιᾶς ὑπογραφῆς. Κάποιοι θέλουν νὰ «ρευστοποιήσουν» κόκαλα ἱερὰ σὲ σταδιοδρομίες, ἀξιώματα ἕδρανα πρωθυπουργικά. «Παίζουνε πασιέντζες τὸ ἔθνος ὁλάκερο γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν τὶς μωροφιλοδοξίες τους», ὅπως ἔλεγε ὁ Παν. Κολοκοτρώνης. Ματαιοπονοῦν. Πολλὲς φορὲς σταυρώθηκε ὁ Ἑλληνισμὸς ἀπὸ ξένους καὶ βαρβάρους, πολιτισμένους καὶ ἀπολίτιστους, πολλὲς φορὲς καὶ ἀπὸ τοὺς δικούς μας, τοὺς ἐφιάλτες καὶ μηδίζοντες, παλαιοὺς καὶ νέους, ἀλλά, «ἰδοὺ ζῶμεν».  «Τρῶνε ἀπὸ μᾶς καὶ μένει καὶ μαγιά». Καὶ ἄλλη φορὰ ἡ Μακεδονία χάθηκε μὲ τὸ μελάνι τῆς ὑπογραφῆς. Τὸ 1878 ἡ συνθήκη τοῦ Ἁγίου Στεφάνου τὴν παραχωροῦσε σχεδὸν ἐξ ὁλοκλήρου στὴ Βουλγαρία. Εἰς μάτην. Κατέπεσε μέσα σὲ λίγους μῆνες τὸ ψεῦδος καὶ ἡ ἀδικία. Ἡ συνθήκη τοῦ Βερολίνου ἀποκατέστησε τὴν τότε τάξη τῶν πραγμάτων. Σ’ αὐτὰ τὰ ζητήματα λειτουργοῦν καὶ πνευματικοὶ νόμοι. «Τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς, ἡ οἰκουμένη καὶ πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐτῇ». (Ψαλμός, ΚΔ´).

Πέμπτον: Τυχὸν ὑπογραφὴ σὲ κείμενο καταισχύνης καὶ διασυρμοῦ ποὺ θὰ ἀναγνωρίζει κράτος Μακεδονίας, θὰ τινάξει στὸν ἀέρα τὴν ἑλληνικὴ ἐκπαίδευση. Θὰ παρουσιαστοῦμε ἐνώπιον τῶν μαθητῶν μας ψεῦτες, ὑποκριτές, μὲ ἔλλειψη φιλοπατρίας, ἀφοῦ τόσα χρόνια διδάσκουμε μία καὶ μοναδικὴ Μακεδονία, ἀναπόσπαστο τμῆμα τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἐλεγχόμαστε ἔτσι γιὰ τὴν πνευματική μας ἀνεντιμότητα, γιὰ τὴν παιδαγωγική μας εἰλικρίνεια. Ὅταν ἀντικρίσουν οἱ μαθητές μας στὶς ὀθόνες τοὺς Σκοπιανοὺς νὰ πανηγυρίζουν γιὰ τὴν ὑποκλοπή, καὶ τοὺς χάρτες νὰ ἐμφανίζουν «Βόρεια Μακεδονία», τί θὰ τοὺς ποῦμε τὸ ἄλλο πρωί; Πῶς ὁ φιλότιμος καὶ εὐαίσθητος Ἕλληνας δάσκαλος θὰ ἀτενίσει τὸ βλέμμα τῶν μαθητῶν του; Θὰ μᾶς τοξεύει ἀλύπητα ἡ ἀπορία ἡ εἰρωνεία, ἡ ἀγωνία τῶν παιδιῶν γιὰ τὴν ἐπερχόμενη θύελλα.
.           Τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας οἱ γυναῖκες ἔδιναν στὸ παιδὶ ποὺ βαφτίζανε μία εὐχή: «Μὴ χάσεις τὸ ὄνομά σου», ὑπονοώντας τὸν κίνδυνο ἀλλαξοπιστίας. Καὶ σήμερα στὴν ἀλαλιασμένη ἐποχή μας μιὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ εὐχὴ καὶ ἡ προσευχή μας: νὰ μὴν χάσουμε τὸ ὄνομά μας, τὸ ὄνομά μας ποὺ εἶναι Μακεδονία.

 

ΠΗΓΗ: antibaro.gr

,

Σχολιάστε

Ἢ ΜΕ ΤΟΝ ΝΕΝΕΚΟ Ἢ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ (Δ. Νατσιός)

Ἢ μὲ τὸν Νενέκο ἢ μὲ τὸν Κολοκοτρώνη

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.           «Τώρα, ἂς ποῦμε καὶ τὰ σημερινά μας. Τὰ σχολειά, ἂν βγάλει κανένας λίγα στὴν μπάντα, τ᾽ ἄλλα ὅλα δουλεύουν γιὰ νὰ βγάλουνε λεβαντίνους κι ὄχι Ἕλληνες, Μ᾽ ὅλα τὰ ψευτοελληνικὰ ἐξωτερικὰ πασαλείμματα. Οἱ περισσότεροι ἀπ᾽ αὐτοὺς ποὺ διδάσκουνε τὰ παιδιά μας κινήσανε ἀπὸ τὸ χωριὸ καὶ πέσανε μὲ τὰ μοῦτρα στὰ “μοντέρνα”. Γινήκανε θεριακλῆδες τοῦ μοντερνισμοῦ. Ὁ νοῦς καὶ ὁ λογισμός τους, μέρα-νύχτα, στριφογυρίζει στὶς μοντέρνες ἀνοησίες. Τὴν Ἑλλάδα δὲν θέλουνε μηδὲ νὰ τὴν ἀκούσουνε, τὴν “Ψωροκώσταινα”! Δὲν ὑπάρχει πιὸ ἀντιπαθητικὸ καὶ πιὸ μικρόμυαλο πλάσμα ἀπὸ τὸν ξιππασμένο ἄνθρωπο, ποὺ ἀρνήθηκε τὸ γάλα τῆς μάνας του καὶ ρεμπεύεται (=καμαρώνει) κιόλας γι᾽ αὐτὸ τὸ κατόρθωμα. Λοιπόν, ἀπὸ τέτοιους δασκάλους τί θὰ μάθουνε τὰ παιδιά μας, τὰ κακόμοιρα τὰ παιδιά μας; Θὰ μάθουνε, πὼς γιὰ νὰ γίνει κανένας σπουδαῖος καὶ γιὰ νὰ φαίνεται πὼς εἶναι ἔξυπνος, πρέπει νὰ μὴν ἔχει τίποτα ἑλληνικὸ ἀπάνω του…».
.           Ὄντως δὲν ὑπάρχει πιὸ μικρόμυαλο καὶ γελοῖο πλάσμα, ὅπως γράφει ὁ Κόντογλου στὰ «Μυστικὰ Ἄνθη» του, ἀπὸ αὐτὸν ποὺ ἀρνεῖται καὶ φτύνει τὸ γάλα τῆς μάνας του. Μάνα εἶναι ἡ πατρίδα μας, ἡ Ἑλλάδα, ὄχι τὸ κράτος τὸ σημερινὸ τῶν Γραικύλων καὶ προσκυνημένων. Αὐτὸ τὸ κράτος ἐπιτίθεται μὲ λύσσα κατὰ τὴν Παιδείας, θέλει νὰ μετατρέψει τὰ σχολεῖα σὲ στρατόπεδα γενιτσάρων καὶ τοὺς δασκάλους σὲ πειθήνια ὄργανα ἀφελληνισμοῦ καὶ ἀθεΐας. Ἔλεγε ὁ Καποδίστριας «φιλήκοος τῶν ξένων εἶναι προδότης». Ἄρα καὶ “ὁ φιλήκοος τῶν φιλήκοων τῶν ξένων εἶναι προδότης”.
.                 Ἔχω διαγραφεῖ ἐδῶ καὶ 10-15 χρόνια ἀπὸ μέλος τῆς Διδασκαλικῆς Ὁμοσπονδίας Ἑλλάδος (ΔΟΕ). Τὸ ἔπραξα, ὑπακούοντας στὴ συνείδησή μου, διότι τότε κάποιος πρόεδρος τῆς ΔΟΕ, συμφώνησε νὰ κατεβοῦν οἱ εἰκόνες τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὶς αἴθουσες διδασκαλίας. Θεωροῦσα καὶ θεωρῶ ντροπὴ νὰ μὲ ἐκπροσωπεῖ ἕνα συνδικαλιστικὸ ὄργανο πλήρως εὐθυγραμμισμένο καὶ ταυτισμένο μὲ τοὺς ἐχθρούς τῆς πίστεως καὶ τῆς πατρίδος. Καὶ μὲ τὸ ἐμετικό, προπαγανδιστικὸ καρύκευμα τῆς Ρεπούση, ποὺ μαγάριζε τὴν ἱστορία μας, τότε ποὺ καὶ οἱ λίθοι ἔκραζαν γιὰ τὴν ἱεροσυλία, καὶ πάλι ἡ ΔΟΕ ἔβαζε πλάτες. Καμμία ἀντίδραση, ἀλλά, ἂν θυμᾶμαι καλά, ἐπικροτοῦσε τὸ βδέλυγμα. Καταργήθηκε ἡ ἔπαρση τῆς σημαίας καὶ ἡ ἀπαγγελία τοῦ Ἐθνικοῦ Ὕμνου μία φορὰ τὸν μήνα στὰ δημοτικὰ σχολεῖα; Οὐδὲν σχόλιον. Ἀφωνότεροι τῶν ἰχθύων καὶ ἀπραγέστεροι τῶν βατράχων οἱ συνδικαλιστὲς τῆς ΔΟΕ. Οἱ περισσότεροι εἶναι ἐπαγγελματίες καὶ συνεργάζονται καὶ συναλλάσσονται μὲ τὴν ἑκάστοτε ἐξουσία, ἀναμένοντες τὸ νεῦμα γιὰ νὰ μεταπηδήσουν στοὺς… ἔχοντας κοχλιάριον.
.          Παρένθεση. Ὁ Ἐμ. Ροΐδης μὲ τὸν γνωστὸ δηκτικό του τρόπο ἐξεικόνισε παραστατικὰ τὴν ἐν Ἑλλάδι περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα. Ἔγραφε:
«Οἱ Ἕλληνες διαιροῦνται εἰς τρεῖς κατηγορίας.
Πρῶτον: Εἰς συμπολιτευομένους ἤτοι (=δηλαδὴ) ἔχοντας κοχλιάριον νὰ βυθίζωσιν εἰς τὴν χύτρα τοῦ προϋπολογισμοῦ.
Δεύτερον: Εἰς ἀντιπολιτευομένους, ἤτοι μὴ ἔχοντας κοχλιάριον καὶ ζητοῦντας παντὶ τρόπῳ νὰ λάβωσι τοιοῦτον.
Τρίτον: Εἰς ἐργαζομένους, ἤτοι οὔτε ἔχοντας κοχλιάριον οὔτε ζητοῦντας ἀλλ᾽ ἐπιφορτισμένους νὰ γεμίζωσι τὴν χύτραν διὰ τοῦ ἱδρῶτος αὐτῶν». (Ἅπαντα, τ. Β´, σελ. 33-34).
.               Ὑπάρχουν, λοιπόν, οἱ κοχλιαριοφόροι, αὐτοὶ ποὺ κρατοῦν τὴν κουτάλα, τὰ λεγόμενα, παρὰ τοῦ θυμοσόφου λαοῦ, κομματόσκυλα, πού, ὅταν βρίσκονται στὴν ἐξουσία, τὴν βυθίζουν στὴν χύτρα τοῦ προϋπολογισμοῦ καὶ τὰ καιροφυλακτοῦντα, ποὺ ἀναμένουν τὴν ὥρα τῆς κυβερνητικῆς ἀλλαγής γιὰ νὰ ἀποδυθοῦν καὶ νὰ καταδυθοῦν στὴν χύτρα, τὴν ὁποία γεμίζει διὰ τοῦ ἱδρῶτος καὶ τοῦ αἵματός του ὁ «κυρίαρχος» λαός. Τώρα μὲ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, καμμιὰ ἔνσταση, καμμιὰ ἀντίδραση, ὅλα συμπεφωνημένα ἀπὸ τὴν… συλλογικότητα ποὺ ὀνομάζεται ΔΟΕ. Ἀλλὰ τί περιμένει κανεὶς ἀπὸ «θεριακλῆδες τοῦ μοντερνισμοῦ», ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν νὰ πατήσουν δεκαετίες τὸ ποδάρι τους στὴν τάξη καὶ λέγονται δάσκαλοι καὶ ἐκπροσωποῦν δασκάλους; Ὁ συνδικαλισμός, ὅπως τὸν κατάντησαν οἱ συνδικαλιστὲς τὰ χρόνια της σαπίλας καὶ τῆς παρακμῆς, εἶναι συνένοχος τῆς καταστροφῆς τῆς πατρίδας μας καὶ ἀπορῶ ποὺ ἀκόμη κάποιοι συμμετέχουν καὶ πληρώνουν συνδρομές.
.            Λυπηρὸ ὅμως, λυπηρότατο εἶναι καὶ τὸ γεγονός, τὸ πρόβλημα ποὺ παρουσιάστηκε μὲ τὸ θέμα ἐπιστροφῆς τῶν βιβλίων τῶν νέων Θρησκευτικῶν καὶ τὴν στάση κάποιων σχολικῶν συμβούλων καὶ διευθυντῶν σχολείων. Πολλοὶ γονεῖς κατήγγειλαν ὅτι δέχτηκαν ἀπειλὲς γιὰ στοχοποίηση τῶν παιδιῶν τους καὶ δυσμενῆ βαθμολογία, κουτοπόνηρες μεθοδεύσεις τοῦ τύπου «μένουν τὰ βιβλία στὸ σχολεῖο» ἤ, τὸ χειρότερο «εἴμαστε ὑπάλληλοι καὶ ὑπακούουμε στοὺς ἀνωτέρους μας». (Μὲ τὴν φόρα ποὺ πῆραν οἱ ἐκκλησιομάχοι αὔριο-μεθαύριο θὰ καταργηθεῖ καὶ ἡ πρωινὴ προσευχή, οἱ σχολικὲς γιορτὲς γιὰ τὰ Χριστούγεννα, οἱ παρελάσεις… Ὅμως ἐμεῖς θὰ σκύβουμε τὴν κεφάλα μας, διότι μᾶς ἐμπνέει ὁ Νενέκος -ἢ Ναιναῖκος κατὰ τὴν εὐκλεῆ ὀρθογραφικὴ ἀλλοίωση- καὶ ὄχι ὁ Κολοκοτρώνης).
.           Λίγοι συμφωνοῦν καὶ συνοδοιποροῦν μὲ τοὺς νῦν κυβερνῶντες, οἱ περισσότεροι-σύμβουλοι καὶ διευθυντὲς-φοβοῦνται μὴ «λερωθεῖ» ὁ φάκελλός τους καὶ δὲν ἐπανεκλεγοῦν στὶς ἑπόμενες κρίσεις, ὁπότε χάνεται τὸ ἐπίδομα, ἡ ἐξουσία καὶ ἡ νόμιμος ἡδύτητα τῆς ἀπραξίας. (Ἐπαναλαμβάνω ἀναφέρομαι σὲ ὅσους μὲ σκαιότητα ἀντιμετωπίζουν τοὺς γονεῖς ποὺ θέλουν νὰ προστατέψουν τὰ παιδιά τους ἀπὸ τὸν πανθρησκειακὸ προσηλυτισμὸ ποὺ ἐπιχειροῦν οἱ… φάκελλοι τῶν Θρησκευτικῶν).
Τὸ περίεργο εἶναι ὅτι τούτη τὴν ἐποχή, ποὺ κυβερνοῦν οἱ ὑπέρμαχοι τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, τῆς δημοκρατίας καὶ τῆς «ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου», ἐπικρατεῖ φόβος γιὰ τίς… φοβίες στὰ σχολεῖα. (Ὁ φόβος εἶναι φυσιολογικὸ ἀνακλαστικὸ ποὺ προειδοποιεῖ γιὰ ὑπαρκτὸ κίνδυνο, ἡ φοβία εἶναι παθολογικὴ κατάσταση, γιὰ ἀνύπαρκτο κίνδυνο). Τρέμουν οἱ δάσκαλοι μήπως χαρακτηριστοῦν ρατσιστές, ξενοφοβικοί, φασίστες, ὁμοφοβικοὶ καὶ λοιπὰ καὶ λοιπὰ μὲ ἀποτέλεσμα νὰ αὐτολογοκρίνονται. (Ἡ ἀληθινὴ λογοκρισία, ὑποστήριξε ὁ Ρ. Μπάρτ, δὲν συνίσταται στὸ νὰ ἐμποδίζεις νὰ εἰπωθεῖ κάτι, ἀλλὰ στὸ νὰ ὑποχρεώνεις νὰ εἰπωθεῖ κάτι).
.               Ὁ φόβος ὅμως καὶ ἡ δειλία εἶναι ὁ ὁρισμὸς τοῦ ἀποτυχημένου δασκάλου, πράγμα ποὺ ἀντίκειται σὲ μία Παιδεία, σὰν τὴν ἑλληνική, ἡ ὁποία πρόσφερε τὰ προσανάμματα ποὺ ἐφώτισαν ὅλη τὴν οἰκουμένη.
.          Τὸ ἐπ’ ἐμοὶ -κι ἄς μοῦ συγχωρεθεῖ τὸ πρῶτο πρόσωπο- δὲν διαβάζω οὔτε ὑπακούω προσκυνοχάρτια –μνημόνια, ἀλλὰ μελετῶ κείμενα λευτεριᾶς, ἀντίστασης καὶ λεβεντιᾶς ὅπως τὸ παρακάτω: «Ἡ ἐχθρικὴ ἀντεπίθεση τοῦ Μαρτίου ἔχει ἐκδηλωθεῖ. Τὸ ὕψωμα 731 ἔχει μεταβληθεῖ σὲ ἡφαίστειο. Οἱ φαντάροι μας, πεσμένοι μὲ τὴν κοιλιὰ στοὺς λάκκους τῶν ὀβίδων, πυροβολοῦν, χωρὶς διακοπή, γιὰ νὰ συγκρατήσουν τὸ ἐχθρικὸ πεζικό. Ὁ δάσκαλος -ἔτσι ἔχει βαφτίσει τὸν διοικητή του ὁ λόχος, γιατί δημοδιδάσκαλος εἶναι τὸ ἐπάγγελμά του- μὲ προβιὲς καὶ ἐπιδέσμους, γύρω ἀπὸ τὰ κρυοπαγημένα πόδια του, ἀντὶ γιὰ παπούτσια, χωρὶς νὰ προφυλάγεται τρέχει νευριασμένος ἀπὸ διμοιρία σὲ διμοιρία καὶ δίνει ὁδηγίες. Μὴν πυροβολεῖτε στὰ στραβά, παιδιά! Μὴν ξοδεύετε ἀσκόπως τὶς χειροβομβίδες σας, τοὺς λέει. Κι ὅταν ὁ ταγματάρχης τοῦ φωνάζει νὰ μὴν ἐκθέτει τόσο τὸν ἑαυτό του, ὁ δάσκαλος τοῦ ἀπαντάει: «Φοβᾶμαι μήπως χάσουμε σήμερα τὸ ὕψωμα. Καὶ τί θὰ δικαιολογηθῶ ὕστερα ἐγὼ τοὺς μαθητές μου, ἅμα γυρίσω στὸ σχολεῖο;» (Χρ. Ζαλοκώστα, «Πίνδος», ἔκδ. «Ἑστία», σελ. 194).

Σχολιάστε