Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Δημ. Νατσιός

«ΧΑΛΑΛΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΟΥ, ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΟΥ» (Ἡ μάνα τοῦ Εὐαγόρα)

μάνα το Εαγόρα:
«Χαλάλι τῆς πατρίδας μου, τὸ αἷμα τοῦ παιδιοῦ μου».

Δημ. Νατσιός

.               Ἐν μέσῳ τῆς πάνδημης τρομοκρατίας δημοσιεύω, ὡς χρέος τιμῆς καὶ σεβασμοῦ, τὸ παρὸν κείμενο, ποὺ τὸ εἶχα συντάξει παλαιότερα. Οἱ ἥρωες τοῦ ἐθνικοαπελευθερωτικοῦ ἀγώνα τῆς Κύπρου μας, ἦταν ὅλοι τους πλασμένοι ἀπὸ οἰκογένειες χριστιανικὲς καὶ γαλουχημένοι ἀπὸ τὰ κατηχητικὰ τῆς Ἐκκλησίας.
.               Μία παρένθεση: Ἄκουγα τὶς προάλλες τὸν κυβερνητικὸ ἐκπρόσωπο, μὲ βλοσυρὸ ὕφος, νὰ λέει γιὰ τὰ ἀρνιὰ τοῦ Πάσχα –τὰ Χριστούγεννα δῶρα καὶ τὸ Πάσχα ἀρνί, τὰ πανηγύρια τῆς Ὀρθοδοξίας σ’ αὐτὸ περιορίζονται– τὸ ὁποῖο θὰ γιορτάσουμε στὸ σπίτι μας. Ἂν κατάλαβα καλά, πλέον ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ὑποκαταστάθηκε ἀπὸ τὸ ὑπουργικὸ συμβούλιο. Τὶς μέρες τοῦ Πάσχα σίγουρα θὰ τρίζουν τὰ δόντια τους τὰ τσιράκια τῆς Νέας Τάξης. Θὰ ὑπάρξει καθολικὴ ἀπαγόρευση κινήσεων, μὲ βαρύτατα πρόστιμα. Τὸ κλίμα καλλιεργεῖται ἀπὸ τὰ ξεπουλημένα, ἀντίχριστα κανάλια. Ἡ ἀρχὴ ἔγινε μὲ τὴν Θεία Κοινωνία. Ποῦ νὰ καταλάβουν οἱ ὑλοχαρεῖς ὅτι χωρὶς τὸν Ἄρτο τῆς Ζωῆς, ἡ ζωὴ τῶν χριστιανῶν εἶναι ἀπαρήγορη καὶ ματαία. Γιατί νὰ μὴν γίνουν λειτουργίες σὲ γήπεδα, 30 μέτρα ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλο, ἂν τὸ θέλουν ἔτσι, ὅπως πολλοὶ ἱερεῖς, προτείνουν; Δίνουμε ἐξετάσεις ὅλοι μας αὐτὲς τὶς ἡμέρες καὶ κάποιοι ποὺ ἔπρεπε νὰ ἀριστεύουν, βαθμολογοῦνται μὲ μηδέν. Καὶ ἂς σταματήσουν ἐπιτέλους τὰ «ἱερὰ νανουρίσματα» ὅτι ὁ Χριστὸς ἐξ αἰτίας  τῶν ἁμαρτιῶν μας ἐπέτρεψε τὸ κλείσιμο τῶν ναῶν. Εἶναι βλασφημία αὐτό. Ὁ Κύριος δὲν ἀκυρώνει τὸ ἔργο του. Ἂν σκέφτονταν ἔτσι οἱ πρόγονοί μας, θὰ ἤμασταν ἀκόμη σκλάβοι τῶν Τούρκων, γιατί θὰ ἦταν θέλημα Θεοῦ καὶ ἀτέλειωτο ἐπιτίμιο ἡ Τουρκοκρατία. Μὲ τὴν ἀντίχριστη πολεμικὴ κατὰ τῆς Θείας Κοινωνίας, ποὺ πέρασε σχεδὸν ἀντουφέκιστη ἀπὸ τὴν ΔΙΣ, ἤδη πολλοὶ πτοήθηκαν καὶ ἀμφιβάλλω ἂν θὰ ἐπιστρέψουν σύντομα στὸ κοινὸν ποτήριον. Καὶ νὰ ἀκοῦς καὶ κάτι ἀερογεμεῖς, μεγαλόσχημες, προτάσεις προφεσόρων γιὰ κουταλάκια μιᾶς χρήσεως, λὲς καὶ μιλᾶνε γιὰ γλυκὸ κουταλιοῦ ἢ ρυζόγαλο. «Οὐκ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως», κατὰ τὸν ἀπ. Παῦλο… Ἂς γυρίσουμε ὅμως στὰ λαμπρὰ καὶ ἀτρόμητα παλληκάρια τῆς Κύπρου.

Τὰ παιδιὰ τῆς ΕΟΚΑ…
παιδιὰ τῆς Ἀνάστασης 

Ἡ Ρωµιοσύνη ἐν’ φυλή συνότζιαιρη τοῦ κόσµου
Κανένας δέν εὑρέθηκεν γιά νά τήν ἠξηλείψει,
κανένας, γιατί σσέπει την πού τά ’ψη ὁ Θεός µου.
Ἡ Ρωµιοσύνη ἐν’ νά χαθεῖ, ὄντας ὁ κόσµος λείψει! (Βασίλης Μιχαηλίδης)

 .           Τοῦτοι οἱ στίχοι πού θά τούς ζήλευε- ἄς µοῦ συγχωρεθεῖ ἡ ὑπερβολή – κι ὁ Σολωµός, εἶναι ἀπό τό ἀριστούργηµα τοῦ ἐθνικοῦ ποιητῆ τῆς Κύπρου (καί τῆς Ἑλλάδας ὅλης), Βασίλη Μηχαηλίδη (1849-1917), πού ἔχει τίτλο « Ἡ 9η Ἰουλίου 1821 ἐν Λευκωσίᾳ ἤ τό τραούδιν τοῦ Κυπριανοῦ». Αὐτά τά ἀθάνατα καί ἀνδρεῖα λόγια ΣΥΝΕΧΕΙΑ: ΤA ΠΑΙΔΙA ΤHΣ ΕΟΚΑ…ΠΑΙΔΙA ΤHΣ AΝAΣΤΑΣΗΣ (Δ. Νατσιός)

, , ,

Σχολιάστε

“ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ” ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ: ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ (Δ. Νατσιός)

Μένουμε σπίτι μ τ παιδιά μας: μία πραγματικ ελογία
Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

Τρία πράγματα μᾶς θυμίζουν τὸν χαμένο παράδεισο: τὸ ἄρωμα τῶν λουλουδιῶν, τὸ κελάιδισμα τῶν πουλιῶν καὶ τὸ γέλιο τῶν παιδιῶν. (Ντοστογιέφσκι)

.                Ὅ,τι ἀκολουθεῖ γράφεται κυρίως γιὰ παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ σχολείου. Νὰ σημειώσω κατ’ ἀρχὰς αὐτὸ τὸ ὄμορφο ποὺ γράφει ὁ μέγας διδάσκαλος, ὁ ἅγιος Χρυσόστομος: τὰ παιδιὰ εἶναι χρυσὰ ἀγάλματα ποὺ στολίζουν τὸ σπίτι? «Νόμισον ἀγάλματα χρυσὰ ἔχειν ἐπὶ τῆς οἰκίας τοὺς παίδας». Τώρα βέβαια, λόγω συνθηκῶν, τὰ χρυσά μας ἀγάλματα καθηλώθηκαν «εἰς τὰς οἰκίας», τὰ σχολεῖα, τὰ φροντιστήρια ἔκλεισαν, ὅποτε τὸ κοχλάζον νεανικό τους αἷμα, ἀπαιτεῖ τιθάσευση ἢ κάπου νὰ διοχετευτεῖ.
.               Ὁ Ἀριστοτέλης στὴν «Ρητορικὴ» σημειώνει τὰ ἑξῆς, διαχρονικῶς εὔστοχα, γιὰ τὰ νιάτα:  «Οἱ μὲν οὖν νέοι…. Εὐμετάβολοι δὲ καὶ ἁψίκοροι πρὸς τὰς ἐπιθυμίας, καὶ σφόδρα μὲν ἐπιθυμοῦσι ταχέως δὲ παύονται· ὀξεῖαι γὰρ αἱ βουλήσεις καὶ οὐ μεγάλαι, ὥσπερ αἱ τῶν καμνόντων δίψαι καὶ πεῖναι. Καὶ θυμικοὶ καὶ ὀξύθυμοι καὶ οἷοι ἀκολουθεῖν τῇ ὀργῇ. Καὶ ἥττους εἰσὶ τοῦ θυμοῦ· διὰ γὰρ φιλοτιμίαν οὐκ ἀνέχονται ὀλιγωρούμενοι, ἀλλὰ ἀγανακτοῦσιν ἂν οἴωνται ἀδικεῖσθαι».  Καὶ σὲ μετάφραση: «Οἱ νέοι λοιπόν…. ἀλλάζουν εὔκολα ἐπιθυμίες καὶ τὶς χορταίνουν γρήγορα: οἱ ἐπιθυμίες τους εἶναι σφοδρές, ξεθυμαίνουν ὅμως γρήγορα· γιατί ἡ ὄρεξή τους γιὰ κάτι εἶναι ἔντονη, διαρκεῖ ὅμως λίγο, ὅπως ἀκριβῶς ἡ δίψα καὶ ἡ πείνα –κάθε λίγο καὶ λιγάκι– τῶν ἀρρώστων. Παραφέρονται εὔκολα, εἶναι εὐέξαπτοι καὶ ρέπουν στὸ νὰ ἀφήνονται νὰ παρασυρθοῦν ἀπὸ τὸ θυμό τους. Δὲν ἔχουν τὴ δύναμη νὰ ἀντισταθοῦν στὶς παρορμήσεις τους· γιατί ἡ ἀγάπη τους γιὰ τὴν τιμὴ τοὺς κάνει νὰ μὴ μποροῦν νὰ ἀνεχθοῦν τὴν περιφρόνηση, ἀλλὰ ἀγανακτοῦν, ὅταν πιστεύουν ὅτι ἀδικοῦνται».
.                     Κατ’ ἀρχὰς δὲν χρειάζεται νὰ πανικοβληθοῦν οἱ γονεῖς. Καὶ ἕνας καὶ δύο μῆνες χωρὶς σχολικὰ μαθήματα δὲν ὑπάρχει πρόβλημα, ἡ ἀπώλεια εἶναι ἀσήμαντη, ὅλα μποροῦν νὰ ἀναπληρωθοῦν. Κάθε Σεπτέμβριο, ὅταν παραλαμβάνουμε μαθητὲς μετὰ τὶς θερινὲς διακοπές, οἱ περισσότεροι δάσκαλοι ἀφιερώνουμε ἕναν καὶ δύο μῆνες σὲ ἐπαναλήψεις, σὲ ἀνατροφοδότηση τῶν γνώσεων. Ἄρα «μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία» ἀγαπητοὶ γονεῖς. Ἀρκετὸ τρόμο ἐνσπείρουν τὰ κανάλια τῆς συμφορᾶς. Καὶ καλὸ εἶναι τὰ παιδιὰ νὰ μὴν παρακολουθοῦν τὶς μακάβριες εἰδήσεις, ὁ ὁποῖες μαυρίζουν καὶ φαρμακώνουν τὴν ψυχή τους. Ὄχι γιὰ νὰ κρυβόμαστε ὑποκριτικά, ἀλλὰ γιατί ὁ νοῦς τῶν μικρῶν παιδιῶν δὲν χωράει τὸ κακό, ὁπότε τὸ μόνο ποὺ ἀποφέρει μία τέτοια ἐνημέρωση εἶναι νὰ διαταράσσεται ἡ πνευματική τους ἰσορροπία.
.                     Εἶναι βέβαιο ὅτι τώρα μὲ τὸν ἐγκλεισμὸ ξεβράστηκε τὸ τεράστιο πρόβλημα ποὺ λέγεται διαχείριση τοῦ ἐλεύθερου χρόνου καὶ κυρίως πῶς θὰ κρατήσουμε τὸ μέτρο μὲ τὶς νέες τεχνολογίες.
.                     Εἶναι γνωστὸ ὅτι τὸ διαδίκτυο μὲ τὴν τεράστια ἀποθήκευση πληροφοριῶν δημιουργεῖ στὸ χρήστη του, ἰδίως στὶς νεότερες ἡλικίες, τὴν ὀλέθρια ψευδαίσθηση ὅτι ὁ ἴδιος κατέχει καὶ ἔχει κατακτήσει αὐτὲς τὶς γνώσεις. Τὸ θεωρεῖ, τρόπον τινά, ὡς προέκταση, ἐξάρτημα τῆς μνήμης του. Γι’ αὐτὸ ἡ μελέτη θεωρεῖται πιὰ χάσιμο χρόνου, γίνεται ἀντικείμενο χλεύης, πράγμα καταστρεπτικότατο γιὰ τὴν γλῶσσα καὶ τὴν σκέψη. Θύματα αὐτῆς τῆς ἀπώλειας εἶναι πολλὲς φορὲς καὶ οἱ ἴδιοι οἱ ἐκπαιδευτικοί. Κάποτε λέγαμε «ἔχει μεταδοτικότητα», ὅταν θέλαμε νὰ ἐπαινέσουμε τὸ δάσκαλο. Ἡ μεταδοτικότητα εἶναι «τέχνη τεχνῶν», ποὺ τὰ θεμέλιά της «τρέφονται» ἀπὸ τὴν ἀγάπη πρὸς τοὺς μαθητὲς «οὐδὲν οὕτω πρὸς διδασκαλίαν ἐπαγωγὸν ὡς τὸ φιλεῖν καὶ φιλεῖσθαι», κατὰ τὸν ἅγιο Χρυσόστομο –καὶ βέβαια, τὴν βαθιὰ γνώση τοῦ ἀντικειμένου, ἀποκύημα πολλῆς μελέτης. Σήμερα λέμε πὼς εἶναι ἐπικοινωνιακός. Ἡ διαφορὰ μεταξὺ μετάδοσης καὶ ἐπικοινωνίας εἶναι τεράστια. Μετάδοση σημαίνει παιδεία. Ἐπικοινωνία σημαίνει ἐντυπωσιοθηρία, ἀμάθεια. Τώρα μὲ τὴν λεγόμενη ἀσύγχρονη ἐκπαίδευση, τὴν τηλεδιδασκαλία τὸ πρόβλημα θὰ ἐνταθεῖ. Αὐτὸ ἂς προσεχθεῖ, γιατί ὁ «ἰὸς» τῆς ἐξάρτησης ἀπὸ τὶς νέες τεχνολογίες εἶναι δυσίατος καὶ ἐπιβλαβέστατος.
.                     Τί μποροῦν λοιπὸν νὰ πράξουν οἱ γονεῖς γιὰ νὰ βοηθήσουν τὰ παιδιά τους; Ἐκ πείρας 30 ἐτῶν συνεχοῦς παρουσίας στὴν τάξη γνωρίζω ὅτι τὰ σημερινὰ παιδιὰ ὑστεροῦν σὲ τρεῖς κυρίως τομεῖς. Μὲ ἁπλὰ λόγια : στὴν σωστὴ καὶ στρωτὴ ἀνάγνωση κειμένων. Στὴν ὀρθογραφία. Καὶ στὰ μαθηματικά, τὴν ἀνεπάρκεια στὶς τέσσερις πράξεις κλασμάτων καὶ δεκαδικῶν ἀριθμῶν καὶ στὴν λύση προβλημάτων.
Γιὰ τὴν ἀνάγνωση. Θυμᾶμαι εἶχα διαβάσει ἕνα βιβλίο, περὶ ὀρθοφωνίας, τοῦ ἀειμνήστου καὶ σπουδαίου ἠθοποιοῦ Δημήτρη Μυράτ. Πρότεινε στοὺς ἄπειρους συναδέλφους του νὰ διαβάζουν «φωναχτὰ» κείμενα ἀρχαίων Ἑλλήνων ἢ τὸ Εὐαγγέλιο. Τὰ παιδιὰ μποροῦν νὰ κάνουν τὸ ἴδιο μὲ βιβλία Ἑλλήνων συγγραφέων παιδικῆς λογοτεχνίας. (Θὰ ἀναφέρω ὀνόματα παρακάτω)
.                     Οἱ γονεῖς μποροῦν νὰ διαβάζουν στὰ παιδιά τους κείμενα, ὅπως Βίους ἁγίων –πάντα συγκινοῦν– μύθους τοῦ Αἰσώπου, βιογραφίες ἡρώων καὶ βιβλία κατάλληλα γιὰ τὰ παιδιά. Οἱ γονεῖς εἶναι παιδαγωγοὶ καὶ παιδαγωγούμενοι ταυτόχρονα. Τί εὐλογημένη εἰκόνα νὰ διαβάζει ὁ πατέρας, ποὺ συνήθως ἀπουσιάζει, ἕνα κείμενο γιὰ κάποιον ἥρωα, ἕνα ἀπόσπασμα βιβλίου στὰ παιδιά του. Καὶ ὁ ἴδιος καὶ τὰ παιδιά του θὰ τὸ χαροῦν καὶ δὲν θὰ τὸ ξεχάσουν….
.                     Εἶναι λαμπρὴ εὐκαιρία νὰ γίνει αὐτὸ ποὺ ἔπρεπε νὰ ὑλοποιήσει τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας. Μαθήματα Πατριδογνωσίας. Νὰ μάθουν τὰ παιδιὰ τί σημαίνει Ἑλλάδα. Γιατί ἡ Παιδεία μας σήμερα οὔτε Παιδεία εἶναι οὔτε ἐθνική. Νὰ σημειώσω παρενθετικῶς τὰ ἑξῆς:
.                     Ἀνέκαθεν ἡ ἑλληνικὴ παιδεία εἶχε χαρακτήρα χριστοκεντρικὸ καὶ ἐθνοκεντρικό. Πρώτιστος στόχος της ἦταν ἡ πνευματικὴ καλλιέργεια τοῦ νέου, ἀποσκοποῦσε δηλαδὴ νὰ ὁδηγήσει τὸν μαθητὴ στὴν πατριδογνωσία –γλῶσσα καὶ παράδοση– στὴν αὐτογνωσία καὶ τελικὰ στὴν θεογνωσία, ποὺ εἶναι καὶ τὸ κατ’ ἐξοχὴν ζητούμενο.
.                     Σήμερα ὅμως ἡ Παιδεία ἔχει ἀλλοτριωθεῖ σὲ βαθμὸ ἐπικίνδυνο. Δεχόμενη θανάσιμα χτυπήματα μὲ τὶς ἀλλεπάλληλες «ἀλλαγές, μεταρρυθμίσεις, ἀναπτερώσεις καὶ ἀναγεννήσεις» στὰ ἐκπαιδευτικὰ προγράμματά της, ἔχει ὑποστεῖ ἀνυπολόγιστη καταστροφή, ἀφοῦ ξένα κέντρα ἐξουσίας καὶ λήψεως ἀποφάσεων καθορίζουν ἀκόμη καὶ αὐτὸ τὸ περιεχόμενο τῶν σχολικῶν. Τὰ ἰδιαίτερα χαρακτηριστικὰ τοῦ ἔθνους μας, ἡ Γλῶσσα, ἡ Ἱστορία, ἡ ὀρθόδοξη Πίστη (τὰ Θρησκευτικά), πλήττονται ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια συστηματικὰ καὶ συνειδητὰ ἀπὸ φανεροὺς καὶ κυρίως «ἀόρατους» ἐχθρούς. Καὶ μὲ ἕνα ὑπουργεῖο περίπου συνένοχο.
Τί διαβάζουμε; Ὅπως προανέφερα: Συναξάρια ἁγίων καὶ ἡρώων, Πηνελόπη Δέλτα, Γαλάτεια Σουρέλη, Μυρσίνη Βιγγοπούλου, Ἀγγελικὴ Βαρελά, μύθους τοῦ Αἰσώπου.
Γιὰ τὴν ὀρθογραφία, ἀντιγραφὴ κειμένων καὶ ἐτυμολογία. Γιὰ τὴν σπουδαιότητα τῆς ἐτυμολογίας σημείωνα σὲ παλαιότερο κείμενό μου μὲ τίτλο: «Ταξίδι στὴν πάντερπνη ἐτυμολογία μας» ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΤΕΡΠΝΗ ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΜΑΣ (Δ. Νατσιός).
.                     Πρῶτον: Θὰ κατανοοῦσαν  οἱ μαθητές  τ«ν συνέχεια τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας ὅτι «εἶναι κόρη ἀπὸ μεγάλη γενιά, εἶναι ἡ θυγατέρα τῆς γλώσσας τῶν ἀρχαίων Ἀθηναίων συγγραφέων, τὸ σόι της βαστᾶ ἀπὸ τοὺς τραγικούς, τὸν Πλάτωνα, τὸν Θουκυδίδη κι ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη», σημειώνει  ὁ Γιῶργος Θεοτοκᾶς σὲ κείμενό του τὸ 1939. (Νὰ προσθέσουμε στὴν ἀπαρίθμηση τῶν γεννητόρων καὶ τὸν Ὅμηρο).
.                   Δεύτερον: Ἡ ἐτυμολογία καὶ ἡ διδασκαλία της προξενεῖ σεβασμὸ καὶ θαυμασμὸ στὰ παιδιὰ γιὰ τὴν γλῶσσα.
.                   Τρίτον: Πληγὴ πυορρέουσα σήμερα κατάντησε ἡ ἀνορθογραφία. Τὸ δὲ ὑπουργεῖο «φρόντισε» νὰ καταργήσει καὶ τὸ μάθημα, τὸ τετράδιο τῆς ὀρθογραφίας σὲ μία γλῶσσα ποὺ ἡ ὀμορφιὰ καὶ ἡ ἀπαράμιλλη σαφήνειά της ἑδράζονται στὶς ὀρθογραφικές της ἀποχρώσεις. Ἡ ὀρθογραφία, ἡ ὑπακοὴ στοὺς κανόνες της, εἶναι μάθημα πειθαρχιας γιὰ τὰ παιδιά, πράγμα ποὺ δὲν συνάδει μὲ τὸν ἀναρχικό… κουκουλοφλῶρο τῆς ἐποχῆς μας. («Ὅταν οἱ ἐχθροί σου θὰ ἔχουν ξεμάθει τὴν ὀρθογραφία τους, νὰ ξέρεις ὅτι ἡ νίκη πλησιάζει», ἔλεγε σοφὸς Ρῶσος  γλωσσολόγος). Ἴσως δὲν λείπει ἀπὸ τὸν νοῦ τῶν Ἑλληνομάχων καὶ ἡ καθιέρωση τῆς φωνητικῆς γραφῆς, γιὰ νὰ γίνουμε ἐπιτέλους… ἀκραιφνεῖς Εὐρωπαῖοι. Ὀρθογραφία μαθαίνεις κυρίως μέσῳ τῆς ἐτυμολογίας· τελεία καὶ παύλα. Καὶ εὐτυχῶς πολλοὶ δάσκαλοι χρησιμοποιοῦν  τετραδιο ὀρθογραφίας, κατὰ παράβασιν τῶν ἄνωθεν ἐντολῶν καὶ διασώζουν ὅ,τι μπορεῖ νὰ περισωθεῖ. (Κάποτε εἴχαμε καὶ τετράδιο καλλιγραφίας, διότι μᾶς ἐνδιέφερε καὶ ἡ φιλοκαλία, ἡ νοικοκυροσύνη, ἡ ὀμορφιά, ὁ καλλωπισμός.  Στὰ χωριά μας, στὴν Μακεδονία μας, ἀκόμη οἱ μάνες μας χρησιμοποιοῦν τὸ φουκάλι – ἡ σκούπα, τὸ σάρωθρον- καὶ φουκαλίζουν τὶς αὐλές. Καὶ ὅμως ἡ λέξη προέρχεται ἀπὸ τὸ φιλοκαλῶ, τὴν φιλοκαλία. Τὸ ἀναφέρει νομίζω καὶ ὁ σπουδαῖος Φ. Κουκουλὲς στὸ “Βυζαντινῶν βίος καὶ πολιτισμός”).
.                     «Ὦ! Γλῶσσα τῆς Ρωμηοσύνης, Ὦ! νικήτρα τοῦ θανάτου», γράφει ὁ Παλαμᾶς γιὰ τὴν πανσεβάσμιο λαλιά μας. Καὶ ὁ μεγάλος Σολωμὸς μᾶς κληροδότησε τὸ ἀειθαλὲς ρητό: “μήγαρις ἔχω ἄλλο στὸ νοῦ μου, πάρεξ ἐλευθερία καὶ γλῶσσα”. Τὸ ἕνα συντηρεῖ τὸ ἄλλο. Γιὰ νὰ ἀγαπήσουν τὴν “νικήτρα τοῦ θανάτου” γλῶσσα μας τὰ παιδιά, πρέπει νὰ ἀρωματιστοῦν ἀπὸ τὴν εὐωδιαστὴ ἐτυμολογία της.
.                   Γιὰ τὰ Μαθηματικὰ ὅσοι γονεῖς μποροῦν, καὶ σήμερα, δόξα τῷ Θεῷ, ὅλοι ξέρουν γράμματα, νὰ βάζουν τὰ παιδιά τους νὰ κάνουν τὶς τέσσερις  πράξεις τῆς ἀριθμητικῆς. Στοὺς ἀκεραίους τὰ μικρότερα, στοὺς δεκαδικοὺς καὶ τὰ κλάσματα τῶν μεγαλυτέρων τάξεων.
.                   Νὰ κλείσω μὲ μία παραίνεση. Ναί, περνᾶμε δύσκολες ὧρες. Τὰ ἀλαλάζοντα τηλεοπτικὰ κανάλια, γιὰ λόγους τηλεθέασης, τρομοκρατοῦν. Τὸ «μένουμε σπίτι», ἂν τὸ διαχειριστοῦμε σωστά, μπορεῖ νὰ ἀποβεῖ εὐλογία. (Προσωπικῶς τὸ μόνο ποὺ μοῦ λείπει εἶναι ἡ ἐκκλησία καὶ ἡ τάξη.  Ὅσοι συνάδελφοι ἀπολαμβάνουν τὴν διδασκαλία μὲ καταλαβαίνουν).
.                   Οἱ γονεῖς εἶναι οἱ ἀρχιτέκτονες τῆς οἰκογένειας. Ἂς μὴν ἀναζητοῦν τὴν τελειότητα. Ἂς ἐμπιστευτοῦν πρῶτα τὴν καρδιά τους. Ἐκεῖ θὰ συναντήσουν τὴν θερμουργὸ ἀγάπη καὶ τὴν ὄντως Ἀγάπη, τὸν Χριστό. «Τοῖς ἀγαπῶσι καὶ τὰ δύσκολα εὔκολα γίνεται». Σ’ αὐτοὺς ποὺ ἀγαποῦν καὶ τὰ δύσκολα γίνονται εὔκολα, τονίζει ὁ μέγας παιδαγωγὸς τῶν γονέων ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ἂς κλείσουμε τὰ αὐτιά μας στὶς σειρῆνες τῆς λαλίστατης ἐποχῆς μας κι ἂς στραφοῦμε πίσω στὸ λόγο τοῦ Πλούταρχου: «Παράδειγμα τοῖς τέκνοις παρέχειν». Μὲ τὰ ἔργα μας θὰ ἀναθρέψουμε σωστὰ τὰ παιδιὰ καὶ ὄχι μὲ κούφια λόγια. Ἂς ἀντλήσουμε τὸ δροσερὸ νερὸ ἀπὸ τὴ σοφία τῶν προγόνων μας, ὅ,τι ἐκλεκτότερο ἔχει ἡ ἀνθρωπότητα. Ἂς σκύψουμε τὸ κεφάλι κάτω ἀπὸ τὸ πετραχήλι τοῦ ἀπ. Παύλου: ἀνατρέφετε τὰ παιδιὰ «ἐν νουθεσίᾳ καὶ παιδείᾳ Κυρίου». Σιχαθήκαμε, τὸ ξαναλέω, τὶς σειρηνωδίες τῶν διεφθαρμένων ἐκκλησιομάχων καὶ ἐθνομηδενιστῶν. Εἶναι «γεννήματα ἐχιδνῶν καὶ λύκοι βαρεῖς». «Ὅλα τὰ ἔθνη γιὰ νὰ προοδεύσουν πρέπει νὰ στραφοῦν ἐμπρὸς πλὴν τοῦ ἑλληνικοῦ ποὺ πρέπει νὰ στραφεῖ πίσω», ἔγραφε ὁ Δημ. Καμπούρογλου. Μεγάλη κουβέντα, ἂς τὴν φιλοσοφήσουμε λίγο, ὅπως ἔλεγαν οἱ παλιοί. Εἶναι μακρὺς ὁ δρόμος τῆς ἀνατροφῆς τῶν παιδιῶν μας, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Οἱ γέροι πελαργοί, ὅταν γεράσουν, λένε πὼς τὰ νέα πουλιὰ τοὺς παίρνουν στὰ φτερά τους καὶ τοὺς βοηθοῦν στὸ πέταγμα. Ὁ Μέγας Βασίλειος ὀνομάζει αὐτὴν τὴν ἐξαίσια εἰκόνα μὲ μία ὡραιότατη φράση: «εἰς ἀντιπελάργωσιν». Οἱ γονεῖς κάνοντας τὸ χρέος τους, ἔρχεται ἡ στιγμὴ ποὺ τὰ παιδιά τους, ἀνταποδίδοντας τὴν εὐεργεσία τῆς ἀνατροφῆς, τοὺς παίρνουν στὰ φτερά τους, «εἰς ἀντιπελάργωσιν».

 

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

«ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ, ΒΟΗΘΗΣΕ ΚΑΙ ΤΟΥΤΗΝ ΤΗΝ ΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΙΑ ΝΑ ΕΜΨΥΧΩΘΟΥΝ».

Κολοκοτρώνης: «Παναγία μου,
βοήθησε καὶ τούτην τὴν φορὰ τοὺς Ἕλληνες διὰ νὰ ἐμψυχωθοῦν»

Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Ἄκρα τοῦ τάφου σιωπὴ στὸν κάμπο βασιλεύει….».

.                   «Ὅπου καὶ νὰ σᾶς βρίσκει τὸ Κακό, ἀδελφοί, ὅπου καὶ νὰ θολώνει ὁ νοῦς σας, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμὸ καὶ μνημονεύετε Ἀλέξανδρο Παπαδιαμάντη!», γράφει ὁ Ἐλύτης. Μνημονεύω, τοῦτες τὶς δύσκολες ἡμέρες – κλεισμένοι στὰ ἀρχοντικά μας- τοὺς στίχους τοῦ Σολωμοῦ. Περίεργες στιγμὲς ζοῦμε. Ἡ ἄνοιξη, ἡ νιότη τοῦ χρόνου, πολιορκεῖ τὶς αἰσθήσεις μας . «Ἔστησ’ ὁ Ἔρωτας χορὸ μὲ τὸν ξανθὸ Ἀπρίλη/ κι ἡ φύσις ηὗρε τὴν καλὴ καὶ τὴ γλυκιά της ὥρα». Καὶ ἔξω τὸ ἀόρατο κακό. Πολιορκημένοι. Μὲ τὰ ντουλάπια νὰ βογκοῦν ἀπὸ ρύζια καὶ ζυμαρικά. Ἐκεῖνοι, οἱ «Ἐλεύθεροι Πολιορκημένο», ἔψαχναν ἐναγωνίως ἀκόμη καὶ ποντικοὺς καὶ «ἦτο εὐτυχὴς ὅστις ἐδύνατο νὰ πιάσει ἕναν. Βατράχους δὲν εἴχαμε, κατὰ δυστυχίαν», γράφει ὁ Κασομούλης στὰ «Στρατιωτικὰ Ἐνθυμήματά» του.
Μεσολόγγι: τὸ ἅγιο βῆμα τῆς ἱστορίας μας. Μοσχοβολᾶ σὰν τὸ Τίμιο Ξύλο. Λιμοκτονοῦσαν, ἀρρώσταιναν ἀπὸ ἐπιδημίες, κατασκοτώνονταν στὶς τάπιες τοῦ φράχτη, ὅπως τὸν ὀνόμαζε ὁ Μπραϊμης, ὅμως πολεμοῦσαν καὶ γονάτιζαν τὴν Τουρκιά, γιατί εἶχαν Ὑπέρμαχο Στρατηγὸ τὴν Θεοτόκο. Τὰ σήμαντρα καὶ οἱ καμπάνες χτυποῦσαν. Στὶς ἐκκλησιὲς ἔτρεχαν γιὰ ἱκεσία καὶ εὐχαριστία. (Εἴμαστε ὅλοι, ὅσοι πιστεύουμε στὸ Χριστὸ καὶ τὴν ἁγία Ἐκκλησία του, περίλυποι ἕως θανάτου γιὰ τὸ κλείσιμο τῶν ναῶν. Τώρα καταλάβαμε τί σημαίνει ἐκκλησιασμός. «Μνημονευτέον Θεοῦ μᾶλλον ἢ ἀναπνευστέον». Οἱ σπουδαῖοι αὐτοὶ λόγοι τοῦ, μεγίστου ἐν πατριάρχαις, ἁγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, γίνονται κατανοητοί. Χωρὶς τὴν ἐκκλησία, τί Εὐαγγελισμό, τί Κυριακή, τί Πάσχα, νὰ γιορτάσεις; Νιώθουμε σὰν νὰ ἔχουμε χάσει ὅ,τι πολυτιμότερο στὴν ζωή μας. Σὰν νὰ τουρκέψαμε…).
.                 Πίσω στὸ ἔνδοξο καλυβάκι τοῦ Γένους. 25 Μαρτίου 1826. Στὸ νησάκι τῆς λιμνοθάλασσας, τὴν Κλείσοβα. Ἐχθρικὸ βόλι σπάζει στὰ δύο τὸ σπαθὶ τοῦ Κίτσου Τζαβέλα, χωρὶς νὰ ἀγγίξει τὸν πολέμαρχο. Ὅλοι εἶπαν πὼς ἦταν θαῦμα τῆς Παναγίας. Καὶ ὁ Τζαβέλας ἀφήνοντας γιὰ μία στιγμὴ τὴν μάχη πηγαίνει στὴν ἐκκλησιὰ τῆς Ἁγίας Τριάδος. Προσκυνᾶ τὸ εἰκόνισμα τῆς Εὐαγγελίστριας καὶ τῆς ἀφιερώνει τὰ κομμάτια ἀπὸ τὸ γιαταγάνι του, λέγοντας:
-Παναγιά μου, σήμερα ὅπου σὲ γιορτάζουμε, σοῦ ἀφιερώνω τοῦτο καὶ βόηθα τὰ παλληκάρια νὰ νικήσουν τὸν ἐχθρό.
Καὶ ἡ Παναγία ἔστερξε στὴν παράκληση τοῦ καπετάνιου καὶ τοῦ χάρισε μία δοξασμένη νίκη. Δίπλα στὸ πεδίο τῆς μάχης ἡ ἐκκλησιὰ ἦταν ἀνοιχτή. Εὐλογοῦσε ἡ Θεομάνα μας τὰ ὅπλα τὰ ἱερά. Τὰ κλείσιμο τῶν ναῶν εἶναι τό ….τρόπαιο τῆς ἀπιστίας τοῦ πάλαι ποτὲ Γένους τῶν Ρωμιῶν. Καὶ ἀπορῶ; Καὶ μόνο ποὺ βλασφήμησαν κατὰ τοῦ ζωοποιοῦ καὶ σωστικοῦ μυστηρίου τῆς Θείας Κοινωνίας, ἔπρεπε ἡ Ἱεραρχία νὰ ζητήσει, νὰ ἀπαιτήσει- τὸ ἐλάχιστο- νὰ ἰσχύσουν καὶ γιὰ τὴν ἐκκλησία οἱ διατάξεις τῶν σοῦπερ μάρκετ.
.                 Τώρα ποὺ μᾶς ἐκύκλωσαν αἱ ζάλαι τοῦ βίου, ὥσπερ μέλισσαι κηρίον, ἂς σηκώσουμε τὰ ἀγύριστα κεφάλια μας, τὸ βλέμμα μας στὸν οὐρανό. Ἐκεῖ θὰ βροῦμε σκέπη, προστασία καὶ γαλήνη. Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες, οἱ Ρωμηοί, ὅταν κινδυνεύουμε δὲν παρακαλούσαμε τοὺς γιατροὺς τῆς Δύσης καὶ τῆς Ἀνατολῆς ,  ἀλλὰ ψάλλαμε παρακλητικοὺς κανόνες καὶ χαιρετισμούς, προσκαλοῦμε τὴν Παναγία μας, τὴν ἑλληνοσώτειρα, μὲ τὸν τρόπο τοῦ Κολοκοτρώνη. «Ὁ Ἀναγνωσταρᾶς, Μπεηζαντές, Μπούρας πᾶνε στὸ Λεοντάρι ἔμεινα μόνος μου μὲ τὸ ἄλογό μου εἰς τὸ Χρυσοβίτσι, γυρίζει ὁ Φλέσσας καὶ λέγει ἑνὸς παιδιοῦ: “Μεῖνε μαζί του μὴν τὸν φᾶνε τίποτες λύκοι”. Ἔκατσα ἕως ποὺ ἐσκαπέτισαν μὲ τὰ μπαϊράκια τους, ἀπὲ ἐκατέβηκα κάτου· ἦτον μία ἐκκλησία εἰς τὸν δρόμον (ἡ Παναγία στὸ Χρυσοβίτσι) καὶ τὸ καθισιό μου ἦτον ὅπου ἔκλαιγα τὴν Ἑλλάς: “Παναγία μου, βοήθησε καὶ τούτην τὴν φορὰ τοὺς Ἕλληνες διὰ νὰ ἐμψυχωθοῦν”. Καὶ ἐπῆρα ἕναν δρόμο κατὰ τὴν Πιάνα. Εἰς τὸν δρόμον ἀπάντησα τὸν ξαδελφόν μου Ἀντώνιον, τοῦ Ἀναστάση Κολοκοτρώνη, μὲ ἑφτὰ ἀνηψίδιά μου, ἐγινήκαμεν ἐννιά, καὶ τὸ ἄλογό μου δέκα. Ἐγὼ ἤμουν καὶ χωρὶς τουφέκι». Αὐτοὶ οἱ… δέκα ἔκαμαν τὴν Ἐπανάσταση. («Διήγησις συμβάντων τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς»).
.                 Ξημερώνει ὁ Θεὸς τὴν μεγάλη ἡμέρα αὔριο. «Αὕτη ἡ ἡμέρα ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ…». Γιορτάζουμε τὰ δύο «χαῖρε». Τὸ πρῶτο ἀκούγεται ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ Ἀρχαγγέλου:  «Χαῖρε, κεχαριτωμένη. Ὁ Κύριος μετά σοῦ· εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξί». Τὸ δεύτερο ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ: «Χαῖρε, ὦ χαῖρε, λευτεριά». Τί νὰ πρωτογράψεις καὶ τί νὰ πεῖς; Ὁ Παλαμᾶς, ἄλλο ἐθνικὸ ἀνάστημα, νομίζω ἀπέδωσε ἀριστοτεχνικὰ τὴν λαμπρὴ ἡμέρα. Σ’ αὐτοὺς τοὺς τέσσερις στίχους ποὺ θὰ παραθέσω -νὰ τοὺς μάθουν ἀπ’ ἔξω ὅλοι οἱ Ἕλληνες- εἶναι κρυμμένη ὅλη ἡ ἱστορία μας ὡς Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι καὶ ὡς Ἕλληνες:
«Σβήνουν δύο νύχτες, καὶ δύο αὐγὲς προβάλλουν στὸν ἀγέρα.
Δύο λευτεριὲς ποὺ σμίγουνε μέσα στὴν ἴδια μέρα.
Δύο λευτεριὲς ματόβρεχτες, παιδιὰ μεγάλου κόπου,
ἡ λευτεριὰ τοῦ Ἕλληνα κι ἡ λευτεριὰ τοῦ ἀνθρώπου».
Σπουδαῖα, πολὺ σπουδαῖα λόγια. Δόξα τῷ Θεῷ, ἔχουμε προίκα, τζιβαϊρικὸ κληροδότημα, ἀνεκτίμητο. Εἴμαστε ὁ μόνος λαὸς ποὺ ἀναπαυόμαστε σὲ χρυσάφι καὶ τρῶμε ξυλοκέρατα.
.                (Καὶ οἱ γονεῖς, τώρα μὲ τὴν ἀπαγόρευση, εἶναι λαμπρὴ εὐκαιρία νὰ «γνωρίσουν» τὰ παιδιά τους. Σὲ πολλοὺς ὑπῆρχε ἡ δυνατότητα νὰ τὰ δοῦν μόνο τὸ πρωὶ καὶ νὰ τὰ ἀποχαιρετήσουν τὸ βράδυ μὲ ἕνα φιλὶ καὶ μία καληνύχτα. Θὰ πρότεινα –κυρίως γιὰ τὰ παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ– νὰ ἀφήσουν τὶς ἐντολὲς τοῦ ὑπουργείου γιὰ ἀσκήσεις καὶ λοιπὲς βαρύγδουπες κενολογίες καὶ νὰ πράξουν αὐτὸ ποὺ λέει ἡ καρδιά τους. Παιχνίδι, ἀνάγνωση ὡραίων βιβλίων καὶ συζήτηση. Πολλὰ θὰ μάθουν …οἱ γονεῖς).
.                 Νὰ κλείσω μὲ τὸ Μεσολόγγι ἀδελφοί. Κι ἐμεῖς, δὲν ὑπάρχει καμμία σύγκριση, ἀλλὰ εἴμαστε Ἕλληνες, νιώθουμε πολιορκημένοι. Ἂς πάει ὁ νοῦς σὲ ἐκείνους τοὺς μεγαλομάρτυρες, ποὺ βαστοῦσαν τὴν ἀξιοπρέπειά τους , τὴν πίστη καὶ τὴν φιλοπατρία τους. Αὐτὰ μὴν τὰ χάσουμε….

(Τὸ κείμενο δημοσιεύτηκε πέρυσι στὸ θαυμάσιο περιοδικὸ «Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία», τοῦ πολυσέβαστου Στυλιανοῦ Λαγουροῦ. Εἶναι ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ν. Βούλγαρη «Τὸ Μεσολόγγι τῶν Ἰδεῶν, ἑρμηνεία τῆς ἀπόφασης τῆς ἐξόδου»).

 «Ἦταν πρωί, Σάββατο τοῦ Λαζάρου, 10 Ἀπριλίου τοῦ 1826, ὅταν συγκροτήθηκε τὸ νεκροδόξαστο ἐκεῖνο συμβούλιο ἀποφάσεως. Ἦταν ἕνα συμβούλιο θανάτου. Οἱ καπεταναῖοι εἶχαν ἀναλάβει νὰ διερευνήσουν, μὲ ἀνιχνευτὲς τὴν ὕπαρξη μυστικοῦ δρόμου-διόδων γιὰ ἀκίνδυνο πέρασμα τῶν Ἐλεύθερων Πολιορκημένων στὴν ἐλευθερία. Κανένας ὅμως δὲν ἔφερε ἐλπιδοφόρα πληροφορία. Οἱ λόγχες καὶ οἱ στενωποὶ φυλάγονταν ἄγρυπνα ἀπὸ τοὺς πολιορκητὲς σὲ βάθος χώρου καὶ τόπου. Γενικὴ ἦταν ἡ κατήφεια καὶ ἡ σιωπηλὴ θλίψη. Τὴν σιωπὴ τῆς στιγμῆς ἔσπασε ἡ βροντώδης καὶ σταθερὴ ἔκρηξη τοῦ τρανοδύναμου ἀρχηγοῦ τῆς Φρουρᾶς, τοῦ Θανάση Ραζη-Κότσικα.
– Ὑπάρχει δρόμος ὠρέ!
– Ποιός εἶναι, στρατηγέ, καὶ δὲν τὸν λὲς τόση ὥρα; Διαμαρτυρήθηκαν ὅλοι οἱ παριστάμενοι.
– Εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ, φωνάζει».
Μόνο ἂν βαδίσουμε τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ, θὰ ἀναστηθοῦμε ὡς λαός…

Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

ΣΤΑ AΓΙΑ ΔΙΣΚΟΠOΤΗΡΑ ΟΦΕIΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙA ΜΑΣ (Δ. Νατσιός)

Στ για δισκοπότηρα φείλουμε τν λευτεριά μας

Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.           Στὴν ἄκρη μίας μικρῆς λίμνης ξεδιψοῦσαν κάποια περιστέρια. Λίγο πιὸ πέρα, ἀναπηδοῦσαν ἔξω ἀπὸ τὸ νερό, παίζοντας, λίγα βατράχια. Ξαφνικὰ κάποιος ἔριξε μία μεγάλη πέτρα. Τὰ νερὰ ἀναταράχτηκαν. Τότε, τὰ μὲν περιστέρια ὑψώθηκαν στὸν οὐρανό, οἱ δὲ βάτραχοι ὅρμησαν καὶ βούτηξαν στὴ λάσπη, κοάζοντας, καὶ δὲν ξαναφάνηκαν. Ὁ μύθος εἶναι τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, τοῦ οὐρανοφάντορος….
.             Συμβαίνει αὐτὸ ποὺ συμβαίνει, μὲ τὸν λεγόμενο κορωνοϊό. Ἔπεσε μία τρανὴ κοτρόνα στὴν λίμνη τῆς ἀφασίας καὶ τῆς περιρρέουσας εὐδαιμονίας. Ταράχτηκαν πολλοὶ καὶ πολύ.Ταράχτηκαν οἱ ἐκκλησιομάχοι τῆς ἀγραβάτωτης θολοκουλτούρας. Ταράχτηκαν καὶ οἱ ἀβροδίαιτοι τζιτζιφιόγκοι τῶν τηλεοπτικῶν ἀναθυμιάσεων, οἱ βάτραχοι τῆς τιποτολογίας. Πῶς ἀντιδροῦν;  Βούτηξαν στὴ λάσπη καὶ κοάζουν: φταίει ἡ Θεία Κοινωνία. Τὰ περιστέρια ὅμως, τὰ παιδιὰ τοῦ Χριστοῦ μας, πετοῦν ψηλά, ὑψιπέτες ἀετοί.
.                        Τὰ ἴδια λασπώδη βατράχια βάλλουν καὶ κατὰ τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων τῆς Πατρίδας, ποὺ τὴν ὑπερασπίζονται καὶ ἀποκρούουν τὰ μαινόμενα ταγκαλάκια τοῦ τουρκοερτογὰν στὸν Ἕβρο. Χωμένοι στὸν βοῦρκο τους ψελλίζουν τὶς συνήθεις μαγαρισιές: οἱ φασίστες -οἱ Ἔνοπλες Δυνάμεις μας- δὲν ἀφήνουν τοὺς ταλαίπωρους Πακιστανοὺς καὶ Ἀφγανοὺς νὰ κυριεύσουν τὴν Πατρίδα… Πιάνουμε τὴν μύτη, μᾶς πνίγει ἡ δυσωδία τους… Καὶ ἀναρωτιέσαι περίλυπος: μὰ ὑπάρχουν Ἕλληνες ποὺ στηρίζουν καὶ ψηφίζουν αὐτὸ τὸ καρκίνωμα;
.                        Θυμᾶμαι, εἶχα διαβάσει, ὅτι ρώτησαν τὸν ἅγιο Ἰουστίνο Πόποβιτς: «Τί θὰ κάνεις Γέροντα, ἂν ἀκούσεις ὅτι γίνεται πόλεμος;»  Ἀπάντησε: «θὰ μπῶ στὸ ναὸ καὶ θὰ κάνω μία Θεία Λειτουργία παιδί μου!!».
.                        Ναί, οἱ Θεῖες Λειτουργίες, τὸ μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας κράτησε καὶ κρατᾶ καὶ θὰ κρατήσει τὴν πατρίδα μας. Τὰ ἅγια δισκοπότηρα ἀπελευθέρωσαν τὴν Ἑλλάδα.
.                        Διαβάζω στὸν β΄ τόμο τῶν «Ἁπάντων» τοῦ Γ.  Τερτσέτη, σελ. 322, ἀπὸ ὁμιλία του στὶς 25 Μαρτίου 1869.
.                        «Κύριοι ἀκροαταί, εἰς τὰ 1822 πολεμιστὴς στρατιώτης περίφημος ἐπῆγε εἰς σεβάσμιον πνευματικὸν νὰ ξομολογηθεῖ, νὰ μεταλάβει.  Ἐξωμολογήθη, ὁ πνευματικὸς τὸν εὐχήθη, τὸν ἐχάιδευεν, ἀλλὰ τοῦ εἶπε: δὲν μπορῶ νὰ σὲ δώσω μεταλαβιά. -Διατί;- Χύνεις αἷμα ἀνθρώπινον!  Ὠργίσθη ὁ στρατιώτης καὶ ἔτρεξε παραπονούμενος εἰς τὸν ἐπίσκοπον Μεθώνης. Τὴν Κυριακήν, τοῦ λέγει, νὰ εἶσαι εἰς τὴν λειτουργίαν, νὰ εἶσαι πλησίον μου. Ἦλθε ἡ Κυριακή, ψάλλεται ἡ λειτουργία. Ὁ Δεσπότης εἰς τὴν μεσινὴν θύρα, εἰς τὴν ὥρα τῆς μεταλαβιᾶς κρατώντας τὸ δισκοπότηρο, φωνάζει τὸν στρατιώτη, ἔλα τοῦ λέγει, πάρε, κράτει τὸ δισκοπότηρο· μετάλαβε μὲ τὰ ἴδια σου τὰ χέρια. Τὰ χέρια σου εἶναι πλέον ἀθῶα καὶ πλέον εὐεργετικὰ εἰς τὴν πατρίδα ἀπὸ τὸ ἐδικά μας. Ἡμεῖς οἱ ἱερεῖς δεόμεθα τὸν Ὕψιστο μὲ τὴ φωνή, ἐσὺ σταίνοντας τὰ στήθη σου εἰς τὰ βόλια τοῦ ἐχθροῦ».
(Αὐτοὶ εἶναι ἐπίσκοποι, καπεταναῖοι τοῦ Γένους, ποὺ ὅταν οἱ περιστάσεις τὸ ἀπαιτοῦσαν, ὑψώνονταν σὰν περιστέρια ψηλὰ ἀπὸ ἐντολές  καὶ ἐντάλματα ἀνθρώπων. Τέτοιοι μᾶς ἀπελευθέρωσαν, ἐνῶ σήμερα ἀκοῦμε “ἱερὲς μουρμοῦρες” κάποιων ὑποταγμένων στὰ σκύβαλα τοῦ κόσμου. Εἶναι προδοσία, κατὰ τῆς ἀμωμήτου Πίστεώς μας, ἡ ὑποχώρηση στὶς τσιρίδες τῶν  χριστομάχων).
.                        Βαλτέτσι, 12 Μαΐου 1821. Τὸ γιαταγάνι τοῦ Νικηταρᾶ τοῦ Τουρκοφάγου, γονατίζει τὴν ὑπερφίαλη Τουρκιά. «Ἐκείνην τὴν ἡμέρα», ὑπαγορεύει ὁ Κολοκοτρώνης στὰ Ἀπομνημονεύματά του,  «ἦταν ἡμέρα Παρασκευὴ καὶ ἔβαλα λόγον, ὅτι: Πρέπει νὰ νηστεύσωμεν ὅλοι διὰ δοξολογίαν ἐκείνης τῆς ἡμέρας καὶ νὰ δοξάζεται αἰῶνας αἰώνων ἕως οὗ στέκει τὸ ἔθνος, διατὶ ἦτον ἡ ἐλευθερία τῆς Πατρίδος».
.                        20 Ἰουνίου 1913. Μάχη τοῦ Κιλκίς. Διαβάζω στὸ βιβλίο «Ἀθάνατη Ἑλλὰς» τοῦ Δ. Καλλιμάχου, ἐθελοντοῦ ἱεροκήρυκος τῆς Ε΄ Μεραρχίας: «Ἐπέρασεν ὡραία ἡ νυχτιὰ κατόπιν ἑνὸς μεγαλειώδους θριάμβου. Καὶ τὴν ἐπαύριον τὴν αὐγὴν τῆς 20 Ἰουνίου, ἐνῶ οἱ πρῶτες ἀκτίνες τοῦ ἡλίου ἐρρόδιζον τὰς κορυφὰς τῶν μενεξεδένιων ὁροσειρῶν τοῦ Μπέλες, ἤκουσα καὶ τὸ τραγούδι τῶν παλληκαριῶν μας.  Ἦτο ἡ ἐωθινή  των προσευχή. Ἐσταυροκοπήθησαν καὶ ἔψαλλον, βαδίζοντες, τὴν ὡραία λεβεντιὰ καὶ τὴν πατρίδα ποὺ ἐγιγαντώνετο μὲ τὸ θριαμβευτικὸ τῶν διάβα.
–        Παπούλη, θέλω νὰ φιλήσω τὸν σταυρό σου γιὰ βοήθεια, κι ἂν πάγω, νὰ πάγω σὰν Χριστιανός…
–         Ὁ σταυρὸς μαζί σας, παλληκάρια μου».
.                        Καὶ ὅταν ἔφτασαν στὴν Δοϊράνη ἔσπευσαν νὰ λειτουργηθοῦν στὸν ναὸ τοῦ προφήτου Ἡλιοῦ. «Εἶπα ἐνώπιον πυκνοῦ ἐκκλησιάσματος ὅ,τι ἦτο δυνατὸν νὰ λεχθῆ ὑπὸ τὸ κράτος τοιούτων ἰσχυροτάτων ἐντυπώσεων, προσπαθήσας νὰ ἑρμηνεύσω τὰ ἀνεξερεύνητα τῆς Θείας Προνοίας ἥτις ηὐδόκησε νὰ ἐπιταχύνει τὴν ἐκπλήρωσιν τῶν ἐθνικῶν χρησμῶν… 500 χρόνων». Καὶ πάλι Θεία Κοινωνία ἀπὸ τοὺς ἀθάνατους μαχητὲς τοῦ Κιλκίς, τὰ λαμπρὰ παλληκάρια ποὺ ἀπελευθέρωσαν τὴν Μακεδονία, αὐτὴν ποὺ ἔπνιξαν «οἱ βάτραχοι» στὸν βοῦρκο τῶν Πρεσπῶν.
«9 Μαρτίου 1940. Ἡμέρα Κυριακή. Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ μνήμη τῶν ἁγίων Σαράντα.
Στὸ μέτωπο τῆς Ἀλβανίας εἶναι παρὼν ὁ ἴδιος ὁ Μουσολίνι καὶ κατευθύνει προσωπικὰ τὴν περίφημη ἐαρινὴ ἐπίθεση.
Νιώθω μία ψυχικὴ ἀγαλλίαση, συνδυασμένη μὲ ἔντονη νευρικότητα.
Ἐνῶ δηλαδὴ νωρὶς τὸ πρωὶ  ἑτοιμαζόμασταν γιὰ νὰ τελέσουμε στὸ σπίτι ποὺ μέναμε τὴ θεία Λειτουργία, ξαφνικὰ ἄρχισε καταιγισμὸς πυρὸς ἀπὸ ὅλμους τοῦ
ἀντίπαλου πυροβολικοῦ.
Παππούλη μου, μοῦ λέει ὁ διοικητής, πῶς νὰ κάνουμε σήμερα Λειτουργία;
Σήμερα ἀκριβῶς ἐπιβάλλεται νὰ λειτουργήσουμε, ἀπάντησα ἐγώ, γιὰ νὰ μποῦμε κάτω ἀπὸ τὴν προστασία τοῦ Θεοῦ.
Ὁ διοικητὴς τελικὰ ὑποχώρησε, κι ἔτσι ἀπολαύσαμε τὴ θεία μυσταγωγία μὲ μία ὡραία χορωδία ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες, ἐνῶ ὁ γύρω χῶρος εἶχε μεταβληθεῖ σὲ κόλαση φωτιᾶς.
Στὴ Λειτουργία αὐτὴ ζήσαμε τὴ θαυμαστὴ παρουσία τοῦ Χριστοῦ.
Δύο   φορὲς στὴν διάρκεια τῆς ὀβίδες πυροβολικοῦ ἔγλειψαν τὴν ἄκρη τοῦ τοίχου τοῦ σπιτιοῦ μας καὶ ἔπεσαν στον  ἀπέναντι χῶρο καὶ βυθίστηκαν στὸ χῶμα χωρὶς νὰ ἐκραγοῦν.
Ἂν ἔσκαζαν, θὰ σκοτωνόμασταν ὅλοι μέσα στὸ σπίτι… Τὴν μέρα αὐτὴ κοινώνησαν ὁ ὑποδιοικητής, ὁ ὑπασπιστὴς καὶ πολλοὶ στρατιῶτες τοῦ συντάγματος».
.                        Διηγεῖται ὁ μακαριστὸς μητροπολίτης Ἀργολίδος Χρυσόστομος Δεληγιαννόπουλος, ποὺ ἐκοιμήθη στὶς 4 Ἰουλίου τοῦ 1985.  Ὑπηρέτησε ὡς στρατιωτικὸς ἱερέας κατὰ τὴν γιγαντομαχία τοῦ ᾽40.  Στὶς ἀετοράχες τῆς Πίνδου καὶ τῆς Βορείου Ἠπείρου.  Διηγήσεις ποὺ ἀποδεικνύουν πὼς ἡ Θεία Κοινωνία ἦταν ἡ μεγάλη δύναμη, ἡ ἐξ ὕψους βοήθεια, ποὺ θωράκιζε καὶ ἐνθάρρυνε τοὺς Ἕλληνες στὸ μέτωπο.
.                        Παρέθεσα τρεῖς μαρτυρίες ἀπὸ τὰ τρία ψηλώματα τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας, ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση 1821, τοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους τοῦ  1912-13 καὶ τὸ Ἔπος τοῦ 1940.  Ἐπαναλαμβάνω:  Τὰ ἅγια δισκοπότηρα ἀπελευθέρωσαν τὴν Πατρίδα.  Ἡ Ἑλλάδα μεταλαμβάνει σῶμα καὶ αἷμα Χριστοῦ καὶ πολεμᾶ γιὰ τὴν λευτεριά της.
.                        Ἂς τὸ βάλουν ὅλοι καλὰ στὸ νοσηρὸ μυαλό τους, ὅσοι βλασφημοῦν κατὰ τῆς Θείας Κοινωνίας:
.                        Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ «πολεμουμένη λαμπρότερα καθίσταται».

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΦΟΥΡΤΟΥΝΕΣ ΠΡΩΤΑ ΞΕΒΡΑΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ… (Δ. Νατσιός)

Στς μεγάλες φουρτονες πρτα ξεβράζονται τ σκουπίδια…

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«….Ὅτι ἀρχὴ καὶ τέλος,
ὅλα τὰ θερία πολεμοῦν νὰ μᾶς φᾶνε καὶ δὲν μποροῦνε» (Μακρυγιάννης)

 .                 Τὸ παρακάτω κείμενο τὸ δημοσίευσα τὸν Νοέμβριο τοῦ 2016 μὲ τίτλο «Τώρα ἐσυνηθίσαμε νὰ φοβόμαστε τοὺς Τούρκους» («ΟΤΙ ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ, ΟΛΑ ΤΑ ΘΕΡΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΦΑΝΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝΕ» (Δ. Νατσιός).  Τὸ ξαναδημοσιεύω, ὄχι γιὰ νὰ ὑποδύομαι τὸν σοφὸ καὶ λοιπὲς ἀνοησίες ποὺ λέγονται σὲ τέτοιες περιπτώσεις. Ὄχι. Ὅμως θεωρῶ πὼς ἡ ἐπίθεση ποὺ γίνεται στὸν Ἔβρο μέσῳ τῶν ἐπίδοξων λαθρομεταναστῶν –εἰσβολέων εἶναι πάγια τακτική τῆς Τουρκιᾶς. Τὰ ἴδια ἔκαναν τὸ 1453, τὰ ἴδια τὸ 1922 μὲ τοὺς Τσέτες, τὰ ἴδια στὴν Πόλη τὸ 1955 μὲ τὶς στρατιὲς τῶν βασιβουζούκων ποὺ ἔσφαζαν καὶ λεηλατοῦσαν, τὰ ἴδια στὴν Κύπρο μὲ τοὺς τουρκοκύπριους ποὺ ἐκτελοῦσαν τοὺς Ἕλληνες.
Τὸ κείμενο :
.             «Δὲν περνᾶ μέρα ποὺ νὰ μὴν μᾶς ἀπειλεῖ μὲ πόλεμο ὂ «βλαμμένος» Τοῦρκος πρόεδρος καὶ …ἠμεῖς ἄδομεν. Ἂν δὲν κάνω λάθος, ἀναθεώρηση τῆς συνθήκης τῆς Λωζάνης, σημαίνει πόλεμος. «Ἐπαχύνθη ἡ καρδία τοῦ λαοῦ τούτου». Δὲν ἐξηγεῖται ἀλλιῶς. Ἀντὶ νὰ ὁμοφρονήσουμε – «Ἕλληνας ὁμοφρονέοντας …χαλεποὺς εἶναι περιγίγνεσθαι», ἑνωμένοι οἱ Ἕλληνες εἶναι ἀνίκητοι, ἔλεγε ὁ Ἡρόδοτος (Ἱστορία ΙΧ,2)- καὶ νὰ προετοιμαστοῦμε γιὰ τὴν ἐπερχόμενη θανάσιμη ἀπειλή, προσκυνοῦμε ἀκόμη τὴν εὐρωπαϊκὴ δυσωδία καὶ τοὺς ἡμέτερους μνημονιακοὺς λακέδες. Γιατί, ὅμως, λύσσαξε τώρα τὸ ἐξ ἀνατολῶν θηρίο; Γιατί τώρα ἀπροκάλυπτα μᾶς ἀπειλεῖ μὲ πόλεμο καὶ ὀνειροφαντάζεται ὀθωμανικὲς αὐτοκρατορίες; Πιστεύει κανεὶς τὰ σαλιαρίσματα τῶν πολιτικῶν ποὺ μιλοῦν γιὰ ἐξαγωγὴ τῆς κρίσης τῆς Τουρκίας καὶ μετατόπιση τῶν προβλημάτων της; Εἶναι στριμωγμένος ὁ Ἐρντογάν ἤ, ἀντίθετα, αἰσθάνεται πανίσχυρος; Μήπως ὀσμίζεται, ὅπως τὰ θεριὰ τὰ πληγωμένα θηράματα, τὴν θνησιμαία κατάστασή μας καὶ ἑτοιμάζεται νὰ μᾶς κατασπαράξει; Πιστεύει κανείς, ὅτι ἂν μᾶς ἐπιτεθεῖ ἡ Τουρκία, θὰ μᾶς προστατεύσει ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση;
.               Ἡ ἀπειλὴ τοῦ Ἐρντογάν, ὅτι θὰ στείλει 2-3 ἑκατομμύρια μωαμεθανῶν λαθρομεταναστῶν σὲ ποιούς ἀπευθύνεται; Στοὺς Ἰρλανδούς, στοὺς Οὔγγρους ἢ στοὺς Φιλανδοὺς ἢ στὶς μικρὲς Ὀλλανδέζες;
.               Παρένθεση: Ἔχει γραφτεῖ καὶ σὲ τουρκικὲς ἐφημερίδες, ὅτι πρότυπό του εἶναι ὁ Μωάμεθ (Μεχμὲτ) ὁ Πορθητής. Κάποιοι χαζοχαρούμενοι τῶν βορείων προαστίων, τὸ ἐκλαμβάνουν ὡς μία ἀκόμη ἐκκεντρικὴ παρέκκλιση τοῦ Ἐρντογάν. Εἶναι λάθος. Διαβάζω ἀπὸ τὸν Παπαρρηγόπουλο γιὰ τὴν Ἅλωση τῆς Πόλης στὶς 29 Μαΐου τοῦ 1453: «Κατέναντι (τῶν πολιορκουμένων Ἑλλήνων) παρετάξεν ὁ σουλτάνος ἀλλεπάλληλα τρία σώματα, ὧν τὸ μὲν συνέκειτο (ἀπὸ τὰ ὁποῖα τὸ πρῶτο ἀποτελοῦνταν) ἐκ νεοσυλλέκτων καὶ ἄλλων ἥκιστα (=ἐλάχιστα) χρησίμων ἀνδρῶν, τὸ δεύτερον ἐξ ἀτάκτων, τὸ δὲ τρίτον ἐν ᾧ ἐτάσσετο καὶ αὐτός, ἀπηρτίσθη ἐκ τῶν γενιτσάρων καί τῆς ἄλλης κρατίστης στρατιᾶς. Καὶ ἐξέπεμψε κατ’ ἀρχὰς τὸ πρῶτον τῶν σωμάτων τούτων ἐπὶ τῷ προδήλῳ (=φανερὸ) σκοπό του νὰ ἐξαντλήσῃ τὰς δυνάμεις τῶν πολιορκουμένων, ἀδιαφορῶν περὶ τῆς τύχης τοῦ συρφετοῦ ἐκείνου». (τόμ. 6, σελ. 373). Ἂς προσέξουμε τὴν τελευταία πρόταση τοῦ μεγάλου ἱστορικοῦ. Ἔστειλε τὸν συρφετὸ ἐκεῖνο «ἀδιαφορῶν» γιὰ τὴν τύχη του, γιὰ νὰ ἐξαντλήσει τὶς δυνάμεις τοῦ Παλαιολόγου. Ἐρωτῶ: Μήπως κάτι παρόμοιο θέλει νὰ πράξει ὁ θαυμαστὴς καὶ μιμητής του, Ἐρντογάν;
.               Τότε βέβαια μὲς στὴν Πόλη δὲν ὑπῆρχαν ἀλληλέγγυοι καὶ λοιπὰ σαπρόφυτα τῆς προοδομανίας, γι’ αὐτὸ καὶ τὰ πράγματα εἶναι χειρότερα σήμερα. Καὶ εἶναι χειρότερα καὶ γιὰ ἕναν ἀκόμη λόγο. Διαβάζω στὴν Ἱστορία τοῦ Πελοποννησιακοῦ πολέμου τοῦ Θουκυδίδη (Β, 8): «Τότε δὲ καὶ νεότης πολλὴ μὲν οὖσα ἐν ταῖς Ἀθήναις, οὐκ ἀκουσίως, ὑπὸ ἀπειρίας ἤπτετο τοῦ πολέμου». Δηλαδὴ «ὑπῆρχε κατὰ τὸν χρόνο ἐκεῖνο πολυάριθμος νεολαία στὴν Ἀθήνα, ἡ ὁποία, ἐξ ἀπειρίας, ἐπιθυμοῦσε τὸν πόλεμο».
.               Στὴν Τουρκία τὰ μισὰ μέλη τῆς κοινωνίας της εἶναι νεώτερα τῶν 30 ἐτῶν. Διαβάζω ἀπὸ τὸ ἐξαιρετικὸ πόνημα «Θεωρία τοῦ Πολέμου» τοῦ μακαρίτη Παν. Κονδύλη: «Αὐτὴ ἡ πληθώρα διάχυτης καὶ ἀκαταστάλαχτης ἀνθρώπινης ἐνέργειας ζητᾶ νὰ διοχετευθεῖ καὶ μποροῦμε νὰ εἴμαστε βέβαιοι, ὅτι πέρα ἀπὸ ἢ καὶ παράλληλα μὲ τὴν στενὰ ἐννοούμενη οἰκονομικὴ δραστηριότητα θὰ διοχετευθεῖ σὲ δραστηριότητες συναπτόμενες ἄμεσα ἢ ἔμμεσα μὲ τὸν προσδιορισμὸ καὶ τὴν ἔμπρακτη προάσπιση τῆς τουρκικῆς ταυτότητας καὶ τὴν θέση της μέσα στὸν κόσμο. Μόνον ἐκεῖ ὅπου κοχλάζει νεανικὸ αἷμα γεννιοῦνται ἰδέες ἱκανὲς νὰ κινητοποιήσουν μάζες, ὅσο “πρωτόγονες” κι ἂν φαίνονται αὐτὲς στὰ μάτια φθινόντων γειτόνων, ἐκλεπτυσμένων ἀπὸ τὴν ξαφνικὴ εὐζωία ἢ διανοουμένων ποὺ ἐξ ἐπαγγέλματος παράγουν ἰδεολογίες τοῦ εἰρηνιστικοῦ εὐδαιμονισμοῦ ὑπὸ τὶς διαφορετικὲς μορφές». (ἔκδ. «Θεμέλιο», σελ. 388).
.               Στὴν Τουρκία «κοχλάζει» νεανικὸ αἷμα, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Ἐρντογὰν στέλνει στὴν φυλακὴ ὅσους θέλει, ὑπάρχει ἄφθονο καὶ «φθηνὸ» κρέας γιὰ μακέλλεμα. Ἐδῶ τὸ νεανικὸ αἷμα σπανίζει καὶ ὅσο ἀπέμεινε ἢ φεύγει στὰ ξένα ἢ προγραμματίζει τὴν ἀγορὰ τοῦ νέου κινητοῦ. Τόσα χρόνια τὸ ἐθνομηδενιστικό, προδοτικὸ κηφηναριὸ ἐνσταλάζει στὰ σχολεῖα τὰ δηλητήριά του, τώρα δρέπουμε τοὺς καρπούς, πράγμα ποὺ δὲν ξεφεύγει ἀπὸ τὰ ἄγρυπνο βλέμμα τῆς Τουρκίας. Φρόντισαν καὶ τὰ τηλεοπτικὰ σκύβαλα νὰ ἐνσπείρουν τεχνηέντως καὶ τὸν φόβο ἔναντι τῆς «συμμάχου καὶ φίλης» γείτονος, ἡ ξαφνικὴ εὐζωία, ἡ περιρρέουσα ἠθικὴ κατάπτωση, τὸ σάπισμα μὲ τὴν προβολὴ καὶ διαφήμιση ὅλων τῶν διαστροφῶν καὶ «Λατίνοι, Νορμανδοί, Κέλτοι, Μογγόλοι, Τοῦρκοι./ Νά! Μὲ τὸν Πάπα τὸ σταυρό, μὲ τὸ ἄστρο τοῦ Σουλτάνου/ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου πρόδρομος καὶ ὁδηγητής. Ἀδέλφια/Καὶ ἡ Πόλη καὶ ἡ κοσμόπολη ζωστή. Παρμένη. Πάει, πάει…» (Κ. Παλαμᾶς, «Ἡ φλογέρα τοῦ βασιλιᾶ»).
.               Τὸ 1821 ἱερούργησε ὁ Ἑλληνισμὸς τοὺς πόθους τους, διότι ἔλαβε συνείδηση τῆς Ἐλευθερίας του πρὶν τὴν ἀποκτήσει καὶ ἐξωτερικά. «Ἡ ζωὴ ποὺ ἐκάναμε μᾶς ἐβοήθησε στὴν Ἐπανάσταση. Διότι ἠξεύραμε τὰ κατατόπια, τοὺς δρόμους καὶ τοὺς ἀνθρώπους. Ἐμάθαμε στὴν πείνα, τὴ λέρα, τὴν κακοπάθεια. Ἐσυνηθίσαμε νὰ καταφρονοῦμε τοὺς Τούρκους», λέει ὁ Θόδωρος Κολοκοτρώνης στὴν «διήγησή» του. Τώρα ἐσυνηθίσαμε νὰ φοβόμαστε τοὺς Τούρκους, γιατί ἡ τρυφὴ καὶ ἡ καλοπέραση δὲν γεννοῦν Κολοκοτρώνηδες, ἀλλὰ κιοτῆδες. Ὁ τουρισμός, ἡ βαριὰ μας βιομηχανία, ὅπως διατείνεται ὁ κάθε τιποτολόγος, τρέμει στὸ ἐνδεχόμενο θερμοῦ ἐπεισοδίου στὸ Αἰγαῖο. Αὐτὴ ἡ προοπτικὴ ἐπιδεινώνει τὴν ὑποτέλεια καὶ ἡττοπάθειά μας. Εἰρήνη, πάσῃ θυσίᾳ, ἀρκεῖ τὰ rooms to let καὶ οἱ ξαπλῶστρες τῆς Μυκόνου νὰ εἶναι σὲ 100% πληρότητα. Ἡ καταστροφή τῆς ἑλληνικῆς γεωργοκτηνοτροφίας, ὁ ὑπερδανεισμὸς τῶν Ἑλλήνων συντέλεσαν καίρια στὴν ἐπιδείνωση τοῦ αἰσθήματος φιλοπατρίας. Εἶναι γνωστό, ὅτι ἡ κατοχὴ γῆς, ἡ ἰδιοκτησία τονώνει τὸ ἐθνικὸ αἴσθημα λόγῳ προσωπικοῦ γοήτρου καὶ ἀλληλεγγύης πρὸς τὴν πατρίδα. Νιώθουμε «γιὰ τὴν πατρίδα μας στὰ σπλάχνα χαλασμό» (Βαλαωρίτης), ὅταν διακονοῦμε τὴν γῆ της καὶ τὰ ρόδινα ἀκρογιάλια της, μὲ τὸν ἱδρώτα τοῦ προσώπου μας. Τὰ κόκκινα δάνεια, οἱ ὑποθῆκες καὶ οἱ ….. «μαῦρες Παρασκευὲς» γεννοβολοῦν «πουρκουάδες».
.              «Οἱ μετριότητες, ὑπομετριότητες, καὶ ἀνθυπομετριότητες ποὺ συναπαρτίζουν τὸν ἑλληνικὸ πολιτικὸ καὶ παραπολιτικὸ κόσμο δὲν ἔχουν τὸ ἀνάστημα νὰ θέσουν καὶ νὰ λύσουν ἱστορικὰ προβλήματα τέτοιας ἔκτασης καὶ τέτοιους βάθους, ἴσως καταρρεύσουν ἀκόμη καὶ στὴν περίπτωση, ὅπου θὰ βρεθοῦν μπροστὰ στὴ μεγάλη ἀπόφαση νὰ διεξαγάγουν ἕναν πόλεμο», ἔγραφε ὁ Κονδύλης στὸ προαναφερθὲν πόνημά του. Ἡ ἱστορία μᾶς διδάσκει ὅτι τέτοιες ἔκτασης προκλήσεις μᾶς ὁδηγοῦν σὲ …ἀλησμόνητες πατρίδες.
———————
.             Αὐτὰ τότε, τὸ 2016. Σήμερα δόξα τῷ Θεῷ ὁ στρατός μας, τὰ σώματα ἀσφαλείας ὑπερκέρασαν τοὺς ψοφοδεεῖς πολιτικοὺς καὶ ἀπέδειξαν ὅτι τὸ Γένος τῶν Ἑλλήνων ζεῖ. Μὲ τὴν κρίση αὐτὴ καταφάνηκε καὶ ἡ προδοτικὴ ἀφροσύνη τοῦ κόμματος ποὺ πρόδωσε τὴν Μακεδονία, τὸ ὁποῖο στὴν συνείδηση τοῦ κόσμου παίρνει τὴν ἴδια θέση μὲ τοὺς βάρβαρους Τούρκους. Στὶς μεγάλες φουρτοῦνες πρῶτα ξεβράζονται τὰ σκουπίδια…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

ΓΙΟΡΤΕΣ ἢ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ᾽21 (Δ. Νατσιός) «Θὰ γίνονται τὰ πράγματα χειρότερα καὶ δυστυχῶς θὰ ἀκρωτηριαζόμαστε».

Γιορτς μνημόσυνο γι τ  ’21

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Μπάρμπα Γιάννη Μακρυγιάννη
Πάρε μαῦρο γιαταγάνι
Κι ἔλα στὴ ζωή μας πίσω
Τὸ στραβὸ νὰ κάμεις ἴσο» (Ν. Γκάτσος)

Βλ. σχετ.: ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ τοῦ 1821: ΓΙΟΡΤΗ ἢ ΞΟΔΙ;

.                 «Θρῆνος, κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς καὶ στεναγμὸς καὶ λύπη» πρέπει νὰ συνοδεύουν τὴν ἐπέτειο γιὰ τὰ 200 χρόνια ἀπὸ τὴν κήρυξη τῆς εὐλογημένης Ἐπανάστασης τοὺ  ’21. Μνημόσυνο καὶ ὄχι γιορτὲς καὶ πανηγύρια. Να θρηνήσουμε, γιατί, 200 μετά, ἀκυρώθηκε ἡ Ἐπανάσταση τοῦ  ’21.  Περισσότεροι Μωαμεθανοὶ ζοῦν στὴν Ἑλλάδα σήμερα, ἀπ’ ὅ,τι ὑπῆρχαν τὸ 1821.  Καὶ συνεχίζουν νὰ ἔρχονται, ρέουν τὰ ἀσκέρια τοῦ Ἰσλάμ… ἀλλὰ τώρα δὲν ζοῦν οἱ Κανάρηδες καὶ οἱ Κολοκοτρωναῖοι.  Ὄχι. “Στὸν τόπο ποὺ κρεμοῦσαν οἱ καπεταναῖοι τ’ ἅρματα, κρεμοῦν οἱ γύφτοι τὰ νταούλια”. Θὰ γιορτάσει «τὸ ζυμάρι τῶν Τούρκων, ποὺ θὰ ἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης.  Ο προσκυνημένοι κα λο τ κακοφορμισμένο πόστημα – διανοούμενοι, καλλιτέχνες, πανεπιστημιακοί, “μοδίστρες κα κομμώτριες”– ποὺ τοὺς δορυφορεῖ.
.                 Κάθε ἐπανάσταση δημοσιεύει μία προκήρυξη, στὴν ὁποία καταγράφονται οἱ σκοποὶ καὶ οἱ ἐπιδιώξεις της. Ἡ ἐπαναστατικὴ προκήρυξη τοῦ ᾽21 τιτλοφοροῦνταν «ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ». Τὴν ὑπέγραψε ὁ ἀρχηγὸς Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης, ὁ ὁποῖος πέθανε τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1828, λόγῳ τῶν κακουχιῶν ποὺ ὑπέστη στὴν φυλακὴ τῶν Αὐστριακῶν, ψελλίζοντας τὸ «Πάτερ ἠμῶν».  Σήμερα, 200 χρόνια μετά, ἡ Πίστη καὶ ἡ Πατρίδα, εἶναι ὑπὸ διωγμόν, ποινικοποιήθηκαν καὶ τὸ σύμβολο τῶν ἑορτῶν παραπέμπει εὐθέως στὶς καρναβαλιστικὲς πομπές.  Μία σερπαντίνα, σκωληκοειδής, καὶ ὁ ἀριθμὸς «ἕνα».
Τί γράφει ἡ προκήρυξη τοῦ Ὑψηλάντη γιὰ τὸν σκοπὸ τῆς Ἐθνεγερσίας;  Διαβάζω:
«Εἶναι καιρὸς νὰ ἀποτινάξωμεν τὸν ἀφόρητο τοῦτον ζυγόν, νὰ ἐλευθερώσωμεν τὴν Πατρίδα, νὰ κρημνίσωμε ἀπὸ τὰ νέφη τὴν ἡμισέλινον, γιὰ νὰ ὑψώσωμεν τὸ σημεῖον δι’ οὗ πάντοτε νικῶμεν, λέγω τὸν Σταυρόν, καὶ οὕτω νὰ ἐκδικήσωμεν τὴν Πατρίδα καὶ τὴν Ὀρθόδοξον ἡμῶν Πίστιν ἀπὸ τὴν ἀσεβῆ τῶν ἀσεβῶν καταφρόνησιν». Ἄρα γκρέμισμα τῆς ἡμισελίνου καὶ ὕψωσις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.  Μία πατρίδα κάτω ἀπὸ τὸ  φῶς τῆς ἡλιόλουστης Ὀρθοδοξίας μας.  Ἔχουν καμμιὰ σχέση ὁ κ. Ἀλιβιζάτος, ὁ κ. Τσουκαλάς, ὁ κ. Κιτρομηλίδης, ἡ κ. Γιάννα καὶ ἀκόμη ὁ προσκαλέσας κ. Μητσοτάκης μ’ αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ Φώτης Κόντογλου στὴν Πονεμένη Ρωμιοσύνη».
.                 Τὸ παραθέτω: «Ἡ σκλαβιὰ ποὺ ἔσπρωξε τοὺς Ἕλληνες νὰ ξεσηκωθοῦνε καταπάνω στὸν Τοῦρκο δὲν ἤτανε μονάχα ἡ στέρηση καὶ ἡ κακοπάθηση τοῦ κορμιοῦ, ἀλλά, πάνω ἀπ’ ὅλα, τὸ ὅτι ὁ τύραννος ἤθελε νὰ χαλάσει τὴν πίστη τους, μποδίζοντάς τους ἀπὸ τὰ θρησκευτικὰ χρέη τους, ἀλλαξοπιστίζοντάς τους καὶ σφάζοντας ἢ κρεμάζοντάς τους, ἐπειδὴ δὲν ἀρνιότανε τὴν πίστη τους, γιὰ νὰ γίνουμε μωχαμετάνοι. Γιὰ τοῦτο Πίστη καὶ Πατρίδα εἴχανε γίνει ἕνα καὶ τὸ ἴδιο πράγμα κι ἡ λευτεριὰ ποὺ ποθούσανε δὲν ἤτανε μοναχὰ ἡ λευτεριὰ ποὺ ποθοῦνε ὅλοι οἱ ἐπαναστάτες, ἀλλὰ ἡ λευτεριὰ νὰ φυλάξουνε τὴν ἁγιασμένη πίστη τους, ποὺ μ’ αὐτὴν ἐλπίζανε νὰ σώσουνε τὴν ψυχή τους».  (ἔκδ. «Ἀστήρ», σελ. 275-276).
Αὐτὸ σημαίνει τὸ «πρῶτα ὑπὲρ Πίστεως» τοῦ Γέρου τοῦ Μοριά.  Ὁδὸς ποὺ ὁδηγοῦσε στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἦταν τὸ ’21 γι’ αὐτὸ ἦταν Ἁγιασμένη ἡ Ἐπανάσταση.
.                 «Οἱ ἀρχιερεῖς ἐσυγχωροῦσαν εἰς τοὺς ἱερεῖς νὰ διαβάζουν εἰς τὰς ἐκκλησίας παρακλήσεις νύχτα καὶ ἡμέραν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ νὰ ἐνισχύσει τοὺς Ἕλληνας εἰς τὸν μέλλοντα ἀγώνα· καὶ εἰς τοὺς πνευματικοὺς δὲ καὶ εἰς τοὺς ἄλλους κληρικοὺς ἐσυγχώρησαν νὰ παρακινοῦν κατὰ τὴν ἐξομολόγησίν των τοὺς Ἕλληνας εἰς τὴν Ἐπανάστασιν καὶ νὰ τὴν θεωροῦν θρησκευτικῶς συγχωρεμένη…» γράφει ὁ Φωτάκος στὸν Α΄ τόμο τῶν «Ἀπομνημονευμάτων» του. (ἔκδ. «Βεργίνα», σελ. 65). Και μάλιστα εἶχε συνταχθεῖ ἀπὸ τὸν ἡρωικὸ ἐπίσκοπο Ἕλους, Ἄνθιμο, εἰδικὴ εὐχὴ «πρὸς τὸν Κύριον ἠμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν ἵνα ἀπαλλάξῃ ἡμᾶς τῆς ἰσμαηλίτιδος τυραννίδος», ἡ ὁποία μᾶς ξανάρθε, γιατί ἔτσι ἀποφάσισε τὸ προδοτικὸ κυβερνολόι. Ἔχει καμμιὰ σχέση τὸ ἑλληνικὸ κράτος τοῦ 2021 μὲ τὸν ἱερὸ Ἀγώνα καὶ μὲ τοὺς μεγαλομάρτυρες καπεταναίους του;
.                 Τὸ 2021 μᾶς βρίσκει μὲ τὴν προδοσία τῆς Μακεδονίας καὶ τὸν ἀρχιπροδότη νὰ περιφέρεται εἰρωνευόμενος τοὺς Ἕλληνες, εἰσπράττοντας χειροκροτήματα ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, ποὺ χαχανίζουν πίσω ἀπὸ τὴν πλάτη του.
.                 Τὸ 2021 μᾶς βρίσκει ὑποτελεῖς καὶ γονατισμένους σ’ αὐτοὺς ποὺ πρὶν ἀπὸ 80 χρόνια, τὸ 1941, αἱματοκύλισαν τὴν πατρίδα –1.000.000 νεκροὶ– καὶ ξεκουμπίστηκαν ἐν μέσῳ ἐρειπίων, χωρὶς νὰ πληρώσουν δεκάρα, ὅταν ἀνορθώθηκαν.
.                 Tὸ 2021 μᾶς βρίσκει μὲ παιδεία ποὺ πολεμᾶ ἀπροκάλυπτα καὶ τὴν Πίστη καὶ τὴν Πατρίδα. Μια παιδεία-παιδομάζωμα. Ένα σχολεῖο ποὺ σχεδὸν ντρέπεται γιὰ τὴν πρωινὴ προσευχὴ ποὺ κατήργησε τὸν “Ὕμνο εἰς τὴν Ἐλευθερίας”, τὸν Ἐθνικὸ Ὕμνο, τὸ ἐγερτήριο σάπισμα τῆς Ἐθνεγερσίας.
.                 Τὸ 2021 μᾶς βρίσκει μὲ Πακιστανοὺς καὶ Ἀφγανούς, τὸ σκληρὸ καὶ ἀνελέητο Ἰσλάμ, ἔξω ἀπὸ τὶς πόρτες μας.
.                 Γράφει ὁ Κόντογλου στὸ ἴδιο κείμενο: «Πίστη καὶ Πατρίδα εἶναι γιὰ μᾶς ἕνα πράγμα κι ὅποιος πολεμᾶ τὸ ἕνα, πολεμᾶ καὶ τ’ ἄλλο, κι ἂς μὴν ξεγελιέται».
.             Ἀλήθεια, αὐτοὶ ποὺ συμμετέχουν στὴν Ἐπιτροπὴ γιὰ τὸ «2021», τὸ ἀσπάζονται αὐτό; Εἶναι πιστοὶ ἄνθρωποι;  Ὁ κ. Μητσοτάκης, ὁ πρωθυπουργὸς τῆς χώρας, εἶναι πιστός; Τον ἄκουσε ποτὲ κανεὶς νὰ ὁμολογεῖ ὅτι εἶναι Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος; Ὁ μεγάλος Καποδίστριας σημείωνε τὰ ἑξῆς προφητικά, τὰ ὁποῖα ξεβράζονται στὴν δικιά μας γενιά:  «…ἂν ἡ παροῦσα γενεὰ δὲν ἐνδυναμωθεῖ ἀπὸ ἀνθρώπους μορφωμένους ἐν καλῇ διδασκαλίᾳ καὶ μάλιστα πρὸς τὸν κανόνα τῆς ἁγίας ἡμῶν Πίστεως καὶ τῶν ἠθῶν μας, θὰ εἶναι δυσοίωνο τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ διακυβέρνησίς της ἀδύνατος».
.                 Πόσοι ἀπὸ τοὺς πρωθυπουργοὺς τῆς χώρας ἀπὸ τὸ ’74 καὶ ἐντεῦθεν εἶχαν σχέση, βιωματικὴ καὶ ὄχι … ψηφοθηρική, μὲ τὴν ἁγία ἡμῶν Πίστη καὶ μὲ τὰ ἤθη τοῦ λαοῦ μας; Και ἐμεῖς, οἱ πάντα εὐκολόπιστοι καὶ προδομένοι περιμένουμε ἀνάταξη καὶ ἀνάστασηΘ γίνονται τ πράγματα χειρότερα κα δυστυχς θ κρωτηριαζόμαστε.  Καὶ βέβαια θὰ ἀκούγονται οἱ ἐκλογικεύσεις καὶ οἱ ἀναθυμιάσεις τῆς προδοσίας:  «Μὰ τί θέλετε, πόλεμο;»  Καὶ ὁ Νενέκος τὰ ἴδια ἔλεγε.  «Ὁ Ἰμπραὴμ εἶναι ἀνίκητος. Προσκυνῆστε!»  Ἂν τὸν ἄκουγαν, θὰ ἤμασταν μέχρι σήμερα σὰν τοὺς Κούρδους. «Κρέας γιὰ σκοποβολὴ τῶν μωχαμετάνων».
.                 Κλείνω διαβάζοντας αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ ἀείμνηστος Κ. Σαρδελῆς σὲ ἕνα βιβλίο του γιὰ τὸν Κόντογλου:
Ἦταν, λέει, ἕνας Ἀνατολίτης πολυφαμελίτης ποὺ ζοῦσε στενόχωρα στὸ μικρό του σπίτι. Παραπονέθηκε στὸ Χότζα καὶ ζήτησε τὴ συμβουλή του.
–         Ἄ, εἶναι ἁπλό, τοῦ ἀποκρίνεται, θὰ μπάσεις στὸ σπίτι καὶ τὶς κότες σου.
–         Μὰ Χότζα μου δὲ χωρᾶμε ἐμεῖς καὶ θὰ χωρέσουμε μὲ τὶς κότες;
–         Κάμε αὐτὸ ποὺ σοῦ λέω καὶ θὰ δεῖς.
Τὴν ἄλλη μέρα τὰ παράπονα ἦταν περισσότερα.
–         Ἄκου, νὰ μπάσεις στὸ σπίτι σου καὶ τὸ γάϊδαρό σου, τοῦ λέει ὁ Χότζας.
–         Μά…
–         Τίποτα. Αὐτὸ θὰ κάμεις.
Ἡ ἱστορία συνεχίστηκε καὶ μ᾽ ἄλλα «ζωντανά», ὁπότε ὁ πολυφαμελίτης ἔγινε ἔξω φρενῶν.
–         Μὴ θυμώνεις, ἄνθρωπέ μου. Βγάλε τώρα τὶς κότες καὶ τὸ πρωὶ τὰ λέμε.
Πραγματικά, ὁ ἄνθρωπός μας ἦταν εὐχαριστημένος. Κι ὅταν ἕνα – ἕνα ἔβγαλε ἔξω ὅλα τὰ «ζωντανά», κατενθουσιασμένος.
–         Χότζα μου, εἶσαι, ἀληθινά, σοφὸς ἄνθρωπος! ἀναφώνησε.
Ἡ δική μας περίπτωση εἶναι πιὸ κωμικὴ (κωμικὴ – τραγικὴ τὸ ἴδιο εἶναι).
Πάει ἡ Ἀνατολικὴ Ρωμυλία, πάει ἡ Β. Ἤπειρος, πάει ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Ἀνατολῆς, πάει ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Πόλης, πάει ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Ἀλεξάνδρειας, ὅλης τῆς Αἰγύπτου, τῆς Μ. Ἀνατολῆς… μισοπάει ἡ Κύπρος καὶ ποιὸς ξέρει ἀκόμα. Καὶ μεῖς, κάθε φορά, εἴμαστε ὅλο καὶ περισσότερο εὐχαριστημένοι.
–         Χότζα μου, εἶσαι, ἀληθινά, σοφὸς ἄνθρωπος!…
.                 Νὰ προσθέσουμε στὶς ἀπώλειες τοῦ Ἔθνους τὴν Μακεδονία, τὸ Αἰγαῖο, τὴν Θράκη; Θὰ τὸ ἀνεχτοῦμε; θὰ ἀφήσουμε τοὺς προδότες;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ «ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗΣ», ΑΛΛA «ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ» (Δ. Νατσιός)

Δν χρειαζόμαστε «Δασκάλους μπιστοσύνης»,
λλ«Δασκάλους Ρωμιοσύνης»

 Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.                       Δὲν θυμᾶμαι πότε, ἔχει ἀρκετὰ χρόνια, δημοσιεύτηκε σὲ μεγάλης κυκλοφορίας ἐφημερίδα, σκιτσογραφία ποὺ ἑρμήνευε ἀριστοτεχνικὰ τὸ πρόβλημα ποὺ ὀνομάζεται παιδεία. Τὸ σκίτσο παρίστανε δύο ἴδιες εἰκόνες, στὶς ὁποῖες πρωταγωνιστοῦν τὰ ἴδια πρόσωπα.  (Ἡ λέξη «σκίτσο», ἰταλική, ὅπως καὶ τὸ γνωστὸ «σκέτς», εἶναι ἀντιδάνεια ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ λέξη «σχέδιο»).
.                       Τὰ δύο, λοιπὸν σχέδια-σκίτσα παραπέμπουν σὲ σχολικὴ αἴθουσα, ὅπου γίνεται παραλαβὴ βαθμῶν ἀπὸ τοὺς γονεῖς, τρίμηνο ἢ τετράμηνο.  Στο πρῶτο σκίτσο ἡ ἡμερομηνία γράφει 1975. Τὸ δεύτερο, ἂς ποῦμε, 2020. Στὸ πρῶτο οἱ δύο γονεῖς, ὀργισμένοι, εἶναι στραμμένοι πρὸς τὸ παιδί τους-μαθητή, ποὺ ἀκούει μὲ σκυμμένο κεφάλι καὶ τοῦ λένε τὴν φράση: «Τί βαθμοὶ εἶναι αὐτοί;». Στὸ δεύτερο, τῆς ‘’θαυμαστῆς’’ ἐποχῆς μας, εἶναι στραμμένοι πρὸς τὸν δάσκαλο καὶ τοῦ λένε τὴν ἴδια φράση: «Τί βαθμοὶ εἶναι αὐτοί;». Τὸ παιδί, πλέον, δὲν εἶναι ἀπέναντι, ἀλλὰ δίπλα τους καὶ χασκογελᾶ χαιρέκακα. Ὄντως μεγαλοφυὴς περιγραφὴ τῆς μετάλλαξης τῆς χρεοκοπίας, τοῦ διασυρμοῦ τῆς παιδείας τοῦ σχολείου, τῆς οἰκογένειας.
.                       Καὶ τὰ πράγματα συνεχῶς χειροτερεύουν. Ἀπανωτὰ τὰ κρούσματα βίας καὶ ἀνομίας ἐντός τοῦ σχολικοῦ χώρου. Μαθητές μαχαιροβγάλτες, γονεῖς ξυλοκοποῦν ἢ ἀπειλοῦν ἀπροκάλυπτα δασκάλους, μαθητὲς ἐξυβρίζουν, προπηλακίζουν ἐκπαιδευτικούς.
.                       Πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες μαθητὲς σὲ Γυμνάσιο-Λύκειο τῶν Ἀθηνῶν, ἀφοῦ σακάτεψαν στὸ ξύλο συμμαθητή τους, ἔσπευσαν κορδωμένοι καὶ πασιχαρεῖς, νὰ ἀναρτήσουν καὶ φωτογραφία τους στὸ διαδίκτυο, ὅπου» ἀμετανόητοι χρησιμοποιοῦν ὑβριστικὸ λεξιλόγιο, θέλοντας νὰ δείξουν ὅτι καταφέρνουν νὰ παραμείνουν ἀπτόητοι, παρὰ τὸν σάλο ποὺ ἔχει προκληθεῖ καὶ τὶς ἐνδεχόμενες ποινικὲς κυρώσεις ποὺ τοὺς περιμένουν». (ἐφ. “Πρῶτο Θέμα”, 13-2-2020). Μάλιστα ἡ τροπαιοῦχος φωτογραφία τραβήχτηκε μὲς στὸ ἀστυνομικὸ τμῆμα τοῦ Βύρωνα.  Βεβαίως-βεβαίως “τὰ παιδιὰ” ἀφέθησαν ἐλεύθερα «προκειμένου νὰ ἐπανεκτιμηθεῖ ἡ ὑπόθεση» καί ….λοιπὰ καὶ λοιπά. Το θέμα ἔχει καὶ συνέχεια. Ὁ δικηγόρος τῆς οἰκογένειας κατήγγειλε ὅτι δέχτηκε τηλεφώνημα ὅπου σὲ σπαστὰ ἑλληνικὰ τὸν ἀπείλησαν νὰ σταματήσει τὶς δηλώσεις «γιατί θὰ τὸν βροῦν σὲ χαντάκι». Ἐνῶ ἰδιοκτήτης τοπικοῦ καναλιοῦ, ὁ ὁποῖος παρευρέθηκε σὲ γενικὴ συνέλευση γονέων, ἀπειλήθηκε ἀπὸ γονεῖς νὰ μὴν ἀνεβάσει στιγμιότυπα, διότι διαφορετικὰ «θὰ τὸν θάψουν κάτω ἀπὸ τὴ γῆ». Ἡ ὑπουργὸς Παιδείας ἔσπευσε στὸ Λύκειο καὶ ἀφοῦ χαρακτήρισε τὸ γεγονὸς πρωτοφανές, τὸ καταδίκασε ἀπερίφραστα καὶ ἐξήγγειλε τὸν θεσμὸ τοῦ «Δασκάλου Ἐμπιστοσύνης». Μάλιστα. (Ἂν μπεῖ στὸν κόπο ἡ κ. ὑπουργὸς θὰ συναντήσει τέτοια “πρωτοφανῆ” ἐπεισόδια σὲ ὅλα σχεδὸν τὰ σχολεῖα τῆς χώρας).
.                    Μὲ τὸ συμβὰν στὸ σχολεῖο, ξετυλίχτηκε ὅλη ἡ φθορὰ καὶ ἡ διαφθορὰ ποὺ ὑπέστη ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία ἀπὸ τὰ συνεχῆ καὶ ἀνηλεῆ τῆς διεστραμμένης «Νέας Ἐποχῆς». Παιδιά ποὺ λειτουργοῦν μὲς στὴν σχολικὴ αἴθουσα σάν… ἀγέλη λύκων ἀνθρωποφάγων. Γονείς ἐγκληματικὰ ἀνώριμοι, οὐσιαστικὰ ἀνύπαρκτοι. (Ὁ Ἀλέξανδρος Δουμᾶς πατὴρ ἔγραφε χαριτολογώντας ὅτι, «ἐπειδὴ ὁ Θεὸς δὲν μπορεῖ νὰ βρίσκεται παντοῦ, γι’ αὐτὸ ἔφτιαξε τὴν μητέρα». Η τωρινὴ μητέρα σήμερα κυνηγᾶ καριέρες ἢ ἔχει ἀναθέσει τὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν της, στὸν τρίτο γονέα, τὸ διαφθορεῖο ποὺ λέγεται τηλεόραση ἢ διαδίκτυο).  Γονεῖς, ποὺ γιὰ νὰ μὴν τσαλακωθεῖ τὸ ὄνομά τους, σπεύδουν καὶ καλύπτουν ἀνήκουστες γιὰ ἄλλες ἐποχές, ἀνομίες τῶν παιδιῶν τους, φορτώνοντας τὴν εὐθύνη στὰ συνήθη ὑποζύγια, τοὺς ἐκπαιδευτικούς, τοὺς ὁποίους ἀπειλοῦν καὶ καθυβρίζουν.
.                       Γονεῖς ποὺ λησμονοῦν τὴν μεγάλη ἀλήθεια ποὺ ἀντηχεῖ στοὺς αἰῶνες ἀπὸ τὸν χρυσοστομικὸ ἄμβωνα: «Οὐ γὰρ τὸ σπεῖραι ποιεῖ πατέρα μόνον, ἀλλὰ τὸ παιδεῦσαι καλῶς· οὐδὲ τὸ κυῆσαι μητέρα ἐργάζεται, ἀλλὰ τὸ θρέψαι καλῶς».  (Ἁγ. Ἰω. Χρυσοστόμου,  «Λόγος Α΄ περὶ τῆς Ἄννης», Migne 54, 636). Σωστή παίδευση καὶ ἀνατροφὴ σημαίνει γονέας καὶ ὄχι μόνον «σπορὰ καὶ κύηση». Τὸ νὰ πετροβολοῦμε τοὺς δασκάλους καὶ νὰ τοὺς ἐλέγχουμε γιὰ ἐλλιπῆ ἐφημερία εἶναι ἡ εὔκολη, ἐκτονωτικὴ ἀντίδραση.  «Γιὰ ὅλα φταίει τὸ σχολεῖο». Μὰ τὸ σχολεῖο εἶναι εἰκόνα τῆς κοινωνίας μας.
.                       Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἄποψη, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι τόσο εὔκολο γιὰ μερικοὺς ἀπὸ ἐμᾶς νὰ καταδικάζουμε τοὺς νέους ὅτι ἔχουν πάρει λάθος δρόμο.  Οἱ νέοι δὲν ἔχουν πάρει λάθος δρόμο, ὄχι.  Ἁπλῶς -καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ τραγικὸ- βαδίζουν μπροστὰ ἀπὸ ἐμᾶς στὸν δρόμο, ποὺ ἐμεῖς τοὺς δείξαμε νὰ βαδίζουν.  Ἐμεῖς εἴμαστε αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι στὴν πράξη βάζουμε πάνω ἀπ’ ὅλα τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ τὰ χρήματα.  Ἐμεῖς μὲ τὰ λόγια μὲν ἐξαιροῦμε τὰ ὑψηλά, ἀλλὰ ἀσχολούμαστε ὁλημερὶς μὲ τὰ χαμηλά.  Ἐμεῖς στὴν καλύτερη περίπτωση, μιλᾶμε γιὰ ἀρχὲς καὶ ἀξίες, ἀλλὰ στὴν πράξη ἐνεργοῦμε ἔτσι, θὰ ἦταν παράλογο νὰ ἔχουμε ἀπὸ τοὺς νέους τὴν ἀπαίτηση νὰ βαδίζουν ἄλλο δρόμο.  Ἁπλῶς, ἀφοῦ πρῶτα τοὺς διδάξαμε ἐμεῖς, τώρα μᾶς διδάσκουν αὐτοί, δείχνοντάς μας ποῦ ὁδηγεῖ ὁ δρόμος ποὺ ἐν τῇ ἀφελείᾳ μας ἐπιλέξαμε νὰ βαδίσουμε”. (Γ. Τσέντος, «Ἡ κρίση στὴν Παιδεία»).
.                       Νὰ ἐπανέλθω στὴν ἀντίδραση τῆς ὑπουργοῦ Παιδείας. Ὁ «Δάσκαλος Ἐμπιστοσύνης». Μυρίζει ἀπὸ μακριὰ ἡ ἐξαγγελία ἀριστερόστροφη κενο-τομία.  Δὲν χρειαζόμαστε «δασκάλους ἐμπιστοσύνης», ἀλλὰ Δασκάλους Ρωμιοσύνης. Κάποτε τὸ ἔθνος εἶχε αὐτὸν τὸν δάσκαλο.  Ἦταν ὁ δάσκαλος ποὺ κρατοῦσε στὸ ἕνα του χέρι τὸ Εὐαγγέλιο καὶ στὸ ἄλλο τὸν Ὅμηρο, ποὺ μιλοῦσε γιὰ Πίστη, Γλῶσσα καὶ Πατρίδα καὶ ποὺ ἔβλεπε τὸν ἑαυτό του θεματοφύλακα τῆς ἑλληνικῆς παράδοσης, ἀπὸ τὸν Τρωικὸ πόλεμο καὶ τὸν Βασίλειο Βουλγαροκτόνο ὣς τὴν εὐλογημένη ἐπανάσταση τοῦ ᾽21 καὶ τὴν ἱστορία τοῦ Παπαρρηγόπουλου. Ὁ δάσκαλος ἐκεῖνος, δὲν ἤξερε πολλὰ πράγματα-νέες τεχνολογίες, εὐρωπαϊκὰ προγράμματα, ξένες γλῶσσες καὶ λοιπές  … δράσεις.  Ὄχι. Γνώριζε ὅμως ἀρχαῖα ἑλληνικὰ καὶ ἱστορία καὶ μετέδιδε τὴν φλόγα τῆς ψυχῆς του, πολλὲς φορὲς μὲ πολλὴ ρητορική, ἀλλὰ πάντοτε μὲ ἐντιμότητα, συνέπεια καὶ εὐθύνη. Ἦταν ὁ λόγιος Ἕλληνας δάσκαλος, ποὺ εὐτύχησε νὰ ἔχει στὶς Παιδαγωγικὲς Ἀκαδημίες, καθηγητὲς ἀναστήματα.  Τὸν δάσκαλο αὐτὸν τὸν κλόνισε, τὸν πολέμησε, τὸν ἐκδίωξε ἀπὸ τὸ σχολεῖο ἡ πατριδοφάγος θολοκουλτούρα τοῦ νεοσταλινισμοῦ.  Στὸν δάσκαλο ἐκεῖνο ἐμπιστεύονταν οἱ γονεῖς τὰ παιδιά τους καὶ ἤξεραν ὅτι θὰ βγεῖ τὸ γερὰ ἁρματωμένο σχολιαρόπαιδο, μὲ τὰ ἀειθαλῆ γράμματα τοῦ Γένους. Είναι ὁ δάσκαλος ποὺ ὅταν τὸ ἀπαιτοῦσε ἡ περίσταση, ἄφηνε τὸ κοντύλι καὶ ἔπιανε τὸ καριοφίλι.  Ἦταν ὁ ποιήσας καὶ διδάξας.
Διαβάζω στὸ ὡραῖο βιβλίο τοῦ Χρ. Ζαλοκώστα «Πίνδος», σελ. 194 (ἐκδ. «Ἑστία»).
.                       «Ἡ ἐχθρικὴ ἀντεπίθεση τοῦ Μαρτίου ἔχει ἐκδηλωθεῖ. Τὸ 731 ἔχει μεταβληθεῖ σὲ ἡφαίστειο. Οἱ φαντάροι μας, πεσμένοι μὲ τὴν κοιλιὰ στοὺς λάκκους τῶν ὀβίδων, πυροβολοῦν, χωρὶς διακοπή, γιὰ νὰ συγκρατήσουν τὸ ἐχθρικὸ πεζικό.
Ὁ δάσκαλος – ἔτσι ἔχει βαφτίσει τὸν διοικητή του ὁ λόχος, γιατί δημοδιδάσκαλος εἶναι τὸ ἐπάγγελμά του – μὲ προβιὲς καὶ ἐπιδέσμους, γύρω ἀπὸ τὰ κρυοπαγημένα πόδια του, ἀντὶ γιὰ παπούτσια, χωρὶς νὰ προφυλάγεται τρέχει νευριασμένος ἀπὸ διμοιρία σὲ διμοιρία καὶ δίνει ὁδηγίες.
– Μὴν πυροβολεῖτε στὰ στραβά, παιδιά! Μὴν ξοδεύετε ἀσκόπως τὶς χειροβομβίδες σας, τοὺς λέει. Κι ὅταν ὁ ταγματάρχης τοῦ φωνάζει νὰ μὴν ἐκθέτει τόσο τὸν ἑαυτό του, ὁ δάσκαλος τοῦ ἀπαντάει:
– Φοβᾶμαι μήπως χάσουμε σήμερα τὸ ὕψωμα. Καὶ τί θὰ δικαιολογηθῶ ὕστερα ἐγὼ στοὺς μαθητές μου, ἅμα γυρίσω στὸ σχολεῖο;». (Χρ. Ζαλοκώστα, «Πίνδος», ἐκδ. «Ἑστία», σελ. 194).

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε