Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Δημ. Νατσιός

EIMΑΣΤΕ ΑΡΑΓΕ ΛΑΟΣ ΕΥΣΕΒΗΣ;

Εμαστε ἆραγε σήμερα λας εσεβς
μ
φόβο Κυρίου στ
ς καρδιές μας;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς 

.                         Στὴν «Φιλοκαλία» τῶν ἱερῶν νηπτικῶν καὶ θεοφόρων Πατέρων, τὸ ἀπαράμιλλο ἀνθολόγιο τῆς ἁγίας ἡμῶν Πίστεως, «τὸ τῆς θεώσεως ὄργανον», κατὰ τὸν ἅγιο Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη, στὸν Δ΄ τόμο, στὴν σελίδα 62, διαβάζουμε τὰ ἑξῆς ψυχωφελῆ λόγια τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Σιναΐτου: «Εἰσὶν οὖν τῶν συγγραφομένων λόγων, κατὰ τὸν μέγα Μάξιμον, τρόποι διάφοροι τρεῖς, ἀκατάγνωστοί τε καὶ ἀκατάκριτοι. Πρῶτος, ὁ δι’ ὑπόμνησιν ἑαυτοῦ· δεύτερος, ὁ πρὸς ὠφέλειαν ἄλλων· τρίτος, ὁ δι’ ὑπακοὴν συγγραφόμενος…». Δηλαδή: «Σύμφωνα μὲ τὸν ἅγιο Μάξιμο, τρεῖς εἶναι οἱ ἀδιάβλητες καὶ ἀκατάκριτες αἰτίες γιὰ τὶς ὁποῖες κανεὶς συγγράφει:
Πρώτη: γιὰ ὑπενθύμιση δική του
Δεύτερη: πρὸς ὠφέλεια τῶν ἄλλων.
Τρίτη: ἡ συγγραφὴ ἀπὸ ὑπακοή».
.                          Οἱ ἅγιοι Πατέρες καὶ Διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας μας ἔγραφαν ἑδραζόμενοι καὶ ἐκκινούμενοι καὶ ἀπὸ τὶς τρεῖς αἰτίες. Αὐτὸ εἶναι περιττὸ νὰ σημειωθεῖ. Οἱ θεόπνευστες γραφές τους, τὰ μυρίπνοα ἄνθη τους, νῦν καὶ ἀεὶ θὰ μοσχοβολοῦν, θὰ φωτίζουν τὸν κόσμο καὶ θὰ ὁδηγοῦν ὅσους «κλήσεως ὀρθοδόξου τυγχάνουν» στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
.                     Εἴμαστε στὴν καρδιὰ τῆς ἄνοιξης. Βγῆκαν ἐπιτέλους «τὰ ἄνθια καὶ οἱ καρποί». «Ἡ φύσις ηὗρε τὴν καλὴ καὶτὴν γλυκιά της ὥρα», γιὰ νὰ θυμηθοῦμε καὶ Διονύσιο Σολωμό. Καὶ γιὰ νὰ συμπληρώσω τὴν παρότρυνση τοῦ Ἐλύτη, ὀφείλουμε, «ὅταν θολώνει ὁ νοῦς καὶ μᾶς βρίσκει τὸ κακό», νὰ μνημονεύσουμε καὶ τὸν ἄλλο κεραστὴ τῆς ἀειθαλοῦς μας Παράδοσης, τὸν ἀνοξείδωτο Ἀλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Ἂν μή τι ἄλλο καὶ οἱ δύο ἔγραφαν πρὸς ὠφέλεια ἄλλων. Καὶ εὐτυχῶς στὶς ἡμέρες τους δὲν ὑπῆρχαν τὰ «σχόλια» τῶν ἀναγνωστῶν στὰ διάφορα ἱστολόγια, τὰ ὁποία τροφοδοτοῦν ἐν πολλοῖς τὴν ἔπαρση καὶ τὴν δοκησισοφία. Ἔχουν οἱ παρδαλοειδεῖς παρουσιαστὲς τῶν μεγαλοκαναλιῶν τὶς μετρήσεις τηλεθέασης, ἔχουμε καὶ ἐμεῖς οἱποικιλώνυμοι γραφιάδες, τὰ «χτυπήματα» καὶ τά… ἄυλα χειροκροτήματα τῶν ἐπισκεπτῶν, ὅλα βέβαια πρὸς ὠφέλειαν τοῦ ἑαυτοῦ μας ποὺ διψᾶ γιὰ ἀναγνώριση.
.                         Ἂς γυρίσουμε ὅμως στὴν ἀκατάκριτο, ἀληθῆ καὶ ἀνόθευτο γραφὴ τοῦ Παπαδιαμάντη. Διαβάζω τοῦτες τὶς ἡμέρες τὰ λεγόμενα θρησκευτικά του ἄρθρα. Χαρακτηριστικό τῆς ταπείνωσης τοῦΠαπαδιαμάντη εἶναι ἡ, ἐν εἴδει ἐξομολογήσεως, συγγνώμη ποὺ ζητᾶ ἀπὸ τὸν Ἅη Γιώργη, ἐπειδὴ ἀναφέρεται σ΄αὐτόν. « Κι ἐμένα, Ἄη μου Γιώργη, νὰ μοῦ συγχωρήσης τὸ εὐτελὲς καὶ σχεδὸν παιγνιῶδες τοῦτο ἀρθρίδιον, συγκαταβαίνων εἰς τὴν ἀδυναμίαν μου, καθὼς συγκατέβης εἰς τὴν ἁπλοϊκότητα τοῦ παιδίου τοῦπαίζοντος τὶς ἀμάδες. Θεώρησόν με ὡς παιδίον τὰς φρένας, καίτοι ἄνδραν τὴν ἡλικίαν». (Ἔκδ. «Γιοβάνης», τόμ. 5, σελ. 343). Δὲν γράφει ὁ μέγιστος τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων ὡς ἐξουσίαν ἔχων οὔτε βουτᾶ τὸν καλάμό του στὰ θολόνερα τῆς ἐπίδειξης. Γράφει ὅπως ζεῖ καὶ ζεῖ ὅπως γράφει. Θυμίζει τὸ προεκτεθὲν τὴν παρρησία τοῦ Μακρυγιάννη στὸν Ἄη Γιάννη τὸν Πρόδρομο, «τὸν ἀληθινὸν φίλο καὶ εὐεργέτη» του, ὅταν τὸν «πέθανε εἰς τὸ ξύλο» ὁ θεῖος του στὸ «παγγύρι», ἐπειδὴ τζάκισε τὸ ντουφέκι του. Καὶ ἐκεῖνος, μὲ μετάνοιες καὶ φωνές, ἔκαμε «τὶς συμφωνίες μὲ τὸν ἅγιον». Μετάνοιες ὁ ἕνας, συγγνῶμες γιὰ τὴν εὐτέλειά του ὁἄλλος, ποιοί; Οἱ κορυφαῖοι, κατὰ τὸν Σεφέρη, συγγραφεῖς μας. Γι΄ αὐτὸ τὰ κείμενά τους, ἀκόμη καὶ ὅταν περιέχουν ὀδυνηρὲς ἀλήθειες καὶ κεντοῦν ἀποστήματα, ἀναδίδουν ἄρωμα ὀρθοδοξίας καὶ φιλοπατρίας. Σημειώνει ὁ Παπαδιαμάντης στὸ ἄρθρο του μὲ τίτλο «Θρησκευτικαὶ ἐορταί»: «Ὅταν ἐκανόνιζον τὰ τῶν θρησκευτικῶν ἑορτῶν οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας πατέρες, εἶχον ὑπ’ ὄψιν τους λαὸν εὐσεβῆ καὶ καρδίας ἐν φόβῳ Κυρίου, χρησιμοποιοῦσας ταύτας πρὸς τὴν θείαν λατρείαν καὶ τὴν προσευχήν. Πρῶτοι οὗτοι, ἂν ἠδύναντο νὰ προΐδωσι τίνι τρόπῳ χρησιμοποιοῦσι τὰ πλήθη τὴν ὑπὸ τῶν θρησκευτικῶν ἑορτῶν ἐπιβαλλομένην ἀργίαν, πρῶτοι οὗτοι θὰ ἐψήφιζον ὑπὲρ καταργήσεως αὐτῶν». Θὰ τὶς καταργοῦσαν οἱΠατέρες τὶς θρησκευτικὲς ἀργίες, ἂν ἤξεραν ὅτι θὰ ἀσχολούμαστε μὲ τὴν ἔλλειψη ἢ τὴν τιμὴ τοῦ ὀβελία, ὅπως λένε καὶ ξαναλένε οἱ κολοκυθολογοῦντες τῶν δελτίων. Καὶ μακαρίζεται ἡ ἐποχὴ τοῦ Παπαδιαμάντη σὲσύγκριση μὲ τὴν δικιά μας. Τότε σχεδὸν ὅλοι, εἴτε προφάσει εἴτε ἀληθείᾳ,  νήστευαν καὶ ἐκκλησιάζονταν. Τώρα τὸ πρωὶ «παπάρα μὲ γάλα καὶ δημητριακὰ»  καὶ τὸ βράδυ «Ἀναστήτω ὁ Θεὸς» καὶ τροχαδὸν στὸ σπίτι γιὰ νὰ ντερλικώσουν… Καὶ ἂς εἴμαστε εἰλικρινεῖς. Πόσοι Ἕλληνες, βαπτισμένοι Χριστιανοί, αἰσθάνονται βαθιὰ λύπη καὶ ἀπογοήτευση γιὰ τὴν ὥρα τῆς ἐνάρξεως τῆς ἀναστάσιμης ἀκολουθίας; Μήπως δὲν χαίρονται κάποιοι ποὺ θὰ στρωθοῦν στὸ τραπέζι νωρίς, γλιτώνοντας στομαχικὲς παρενέργειες, ὅπως ἄκουσα μὲ τὰἴδια τὰ αὐτιά μου, ἀπὸ σοῦπερ χριστιανὸ κατὰ τὰ ἄλλα; Δὲν ὑπῆρχε παπὰς ποὺ ἔλεγε τὰ προηγούμενα χρόνια, πρὶν ἀπὸ τὸν κορονοϊό, μετὰ τὴν Ἀνάσταση, «καλὰ Χριστούγεννα» καὶ τὰ Χριστούγεννα, «καλὴ Ἀνάσταση», στοὺς πολυπληθεῖς ἐπισκέπτες τοῦ ναοῦ, γιατί τότε θὰ τοὺς ξανάβλεπε; Δὲν περίμεναν, παλαιότερα, οἱἱερεῖς τῶν χωριῶν ὅλους τοὺς κατοίκους, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ἐν ἀσθενείᾳ ὄντες, γιὰ νὰ ποῦν τὸ «Χριστὸς ἀνέστη»; Εἶναι ψέματα αὐτά; Δὲν ἔρχονται, στὶς μέρες μας, οἱ περισσότεροι στὶς δώδεκα παρὰ πέντε καὶφεύγουν καὶ πέντε; Εἴμαστε ἆραγε σήμερα λαὸς εὐσεβὴς μὲ φόβο Κυρίου στὶς καρδιές μας; Δὲν ξεβράστηκαν μὲ τὴν περίεργη αὐτὴ ἀσθένεια ἡ ἀσέβεια καὶ ἡ ἀπιστία μας; Νὰ ρωτήσω καὶ τοῦτο. Ἂν δὲν ὑπῆρχαν οἱ ἀποστάσεις καὶ τὰ λοιπὰ μέτρα προφύλαξης, θὰ γέμιζαν οἱ ναοί; (Δὲν εἰσέρχομαι σὲ θεολογικὲς ἀναλύσεις, γιατί οὔτε αξιος εἶμαι οὔτε τὰ κατέχω καλά. Καὶ δὲν εἶμαι καὶ ἀρκετὰ νέος γιὰ νὰ τὰ ξέρω ὅλα).
.                         Ἀλλὰ ἂς γυρίσουμε στὰ λόγια του Παπαδιαμάντη, ποὺ ἔχουν τὴν χάρη, «νὰ κάνουσι κάθε καρδιὰ παρηγοριὰ νὰ πάρει». (Ἐρωτόκριτος).  Στὸν ἐπίλογο τοῦ ἀναστάσιμου ἄρθρου του γιὰ τὸν Ἄη Γιώργη, θὰ γράψει προσευχητικῶς: «Ἀλλ’ εἴθε ν’ ἀνατείλῃγγ ταχύτερον, Ἅη μου Γιώργη, ἡ εὐλογημένη ἐκείνη ἡμέρα τῆς ἀναστάσεως τοῦ Γένους καὶ ἔθνος τοσοῦτον ἔχον περικείμενον νέφος μαρτύρων, τοσούτους μετά σοῦ πρέσβεις πρὸς Θεόν, ἐκ τοῦ αἵματός του καὶ ἐκ τῶν σπλάχνων του, δὲν μέλλει ποτὲ νὰ ἐγκαταλειφθῇ ὑπὸτοῦ Θεοῦ τῶν πατέρων του. Εἴθε ν’ ἀνατείλῆ ἡ ἡμέρα ἐκείνη ὡς τάχιστα λεβέντη μου, ἀστραπόμορφε καὶ πρῶτε καβαλάρη, Ἄη μου Γιώργη, εἴθε!». Ἂς θεωροῦμε τοὺς ἑαυτούς μας μακάριους ποὺ εἴμαστε Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι, θὰ πεῖ καὶ ὁ Κόντογλου, γιατί πολυτιμότερο πράγμα ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, δὲν ὑπάρχει στὸν κόσμο. Καλὴ Ἀνάσταση!!

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΤΕΡΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΜΕ (Δ. Νατσιός)

Τ τέσσερα τέρατα πο πρέπει ν καταστρέψουμε

Δημήτριος Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς 

.                               Διάβασα πρὸ καιροῦ ἕνα ὡραῖο καὶ εὑρηματικὸ ἄρθρο, στὴν ἔγκυρη καὶ κραταιὰἐφημερίδα «ΕΣΤΙΑ», ἕνα ἄρθρο τοῦ κ. Ἰωάννη Ἀσλανίδη, ἀντιστρατήγου ἐ.ἀ., γιὰ τὴν μνηστηροφονία, τὸγνωστὸ ἐπεισόδιο ἀπὸ τὴν Ὀδύσσεια τοῦ Ὁμήρου. Μὲ ἀφορμὴ τὸ ἐξαιρετικό, σύντομο κείμενο τοῦστρατηγοῦ – «τὰ λόγια μας εἶναι παιδιὰ πολλῶν ἀνθρώπων», ἔλεγε ὁ ἀγέραστος λόγος τοῦ Σεφέρη – καὶἀντικρίζοντας τὴν ἔρμη πατρίδα, νὰ διαμοιράζουν τὰ ἱμάτιά της, τὰ πνευματικά της προικιά, καὶ ἐπὶ τῶν ἱματισμόν της νὰ θέτουν κλῆρο, οἱ ποικιλώνυμοι στρατιῶτες τῆς ἀνομίας, ἀραδιάζω λίγες αὐθαίρετες σκέψεις.
.                               Ἐπανέρχομαι στὸν ποιητὴ πού, κατὰ τὴν ἀειθαλῆ ρήση τοῦ Πλάτωνα, «πεπαίδευκεν τὴν Ἑλλάδα», τὸν Ὅμηρο καὶ τὴν «Ὀδύσσειά» του, ποὺ μοσχοβολᾶ ἀπὸ φιλοπατρία, θάρρος καὶ ὑπομονή, ὁλόψυχη ἀφοσίωση στὴν οἰκογένεια καὶ τὴν συζυγικὴ πίστη.
.                               Ὁ Ὅμηρος, κατὰ τὸν σεβαστό μας δάσκαλο, Κώστα Γανωτὴ εἶναι ὁ μεγαλύτερος, πρὸΧριστοῦ, θεολόγος. Ἕνα παράδειγμα ἀπὸ τὶς θαυμάσιες ἑρμηνεῖες τοῦ δασκάλου. «Συνήθως οἱ Ὁμηριστὲς μᾶς λένε πολλὰ καὶ περίεργα, γιὰ νὰ ἐπιδείξουν τὴν ἐπιστημοσύνη τους, ἀφήνουν ὅμως ἀτόνιστο, ἂν δὲν τὸ ἀποκρύπτουν κιόλας, τὸ ὅτι ἡ κυρίαρχη ἀρετή, ποὺ κινεῖ τὸ ἔπος τῆς Ὀδύσσειας εἶναι ἡ ἐγκράτεια. Ὁ νόστος κερδίζεται ἀπὸ μόνο τὸν Ὀδυσσέα, γιατί μόνος αὐτὸς ἄντεξε νὰ μὴν πειράξει τὰ ἱερὰ βόδια καὶ πρόβατα τοῦ Ὑπερίονος Ἡλίου, ὅσο κι ἂν πεινοῦσε. Αὐτὸ τὸ τονίζει ὁ ποιητὴς τόσο στὸ προοίμιο, ὅσο καὶ στὴ ραψωδία Μ (στ. 339-419) σὲ 80 στίχους. Ὁ Ὀδυσσέας, ἔδωσε σαφῆ ἐντολὴ στοὺς συντρόφους του νὰ μὴν τὰ πειράξουν… Ἀποκοιμήθηκε κι ὅταν γύρισε καὶ τοῦ ἦρθε ἡ μυρωδιὰ ἀπὸ τὰ σφάγια, ποὺ ψήνονται “ὤμωξε” (ἐστέναξε), γιατί κατάλαβε ὅτι ὁ νόστος πάει, χάθηκε. Ἡ παραμέληση τῆς ἐγκράτειας, τῆς νηστείας στέρησε τὸ “νόστιμον ἧμαρ”. Καὶ μετὰ τὸ ἀνοσιούργημα “οἱ θεοὶ ἔδειξαν σημεῖα καὶ τέρατα· σέρνονταν ἀπὸ δῶ τὰ τομάρια, τὰ κρέατα ἀπὸ κεῖ περασμένα στὶς σοῦβλες μούγκριζαν, ψημένα καὶ ὠμά, ὅπως ἦταν ἡ φωνὴ τῶν βοδιῶν”. Πολλοὺς αἰῶνες ἀργότερα ἀρχίσαμε νὰ καταλαβαίνουμε πὼς ἡ ἁμαρτία ἔφερε τὴ φθορὰ καὶδιαστροφὴ στὴ φύση. Αὐτὸ πάντως τὸ σκηνικὸ τοῦ Ὁμήρου εἶναι συγκλονιστικὸ ἀπὸ κάθε ἄποψη. Αὐτὴ ἡ διαδρομὴ στὴν Ὀδύσσεια ἔγινε, γιὰ νὰ τονιστεῖ ὅτι ἡ περὶ θρησκείας αἴσθηση καὶ ἀντίληψη τῶν ἀρχαίων μας προγόνων ἦταν πολὺ σωστὴ καὶ ὑψηλή. Τὴ θρησκευτική τους τραγωδία τὴ δημιούργησε ἡ ἀπουσία τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ· δὲν εἶχαν οἱ ἄνθρωποι τὸ Εὐαγγέλιο».
.                          Στὴ ραψωδία λοιπὸν «Χ», ὁ πολυμήχανος καὶ πολυβασανισμένος Ὀδυσσέας, ἀφοῦ πέταξε τὰ ράκη, τόξευσε πρῶτον καὶ θανάτωσε τὸν θρασύτατο μνηστήρα Ἀντίνοο. Τὸ ὄνομα ἐτυμολογεῖται ἀπὸ τὸ ἀντι+νους.Ἀντίνοος εἶναι ὁ ἀντίπαλος τῆς λογικῆς, ὁ ἀλλοπρόσαλλος χαρακτήρας, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἐσκεμμένως, μὲστρεψοδικίες, διαστρέφει τὰ πράγματα. Ἀντίνοος εἶναι, γιὰ παράδειγμα, αὐτὸς ποὺ τὴν προδοσία τῆς Μακεδονίας, τὴν χαρακτηρίζει συνετὴ στάση καὶ κέρδος γιὰ τὴν πατρίδα. Αὐτὸς ποὺ δὲν βλέπει στὸ Αἰγαῖο τὰ σύνορα, ποὺ χάραξαν μὲ τὸ αἷμα τους οἱ Μιαούληδες καὶ οἱ Κανάρηδες, δήλωση ποὺ ἔθρεψε τὴν κακουργηματικὴ ἀλαζονεία τῶν μεμέτηδων τῆς Ἄγκυρας.
.                      Τὸν δεύτερο μνηστήρα ποὺ ἐξόντωσε ὁ «δίος» Ὀδυσσέας, ἦταν ὁ Εὐρύμαχος, ἀπὸ τὸεὐρύς+μάχομαι. Εὐρύμαχος εἶναι ὁ εὐρηματικὸς ἀπατεώνας.  Δὲν ὀρρωδεῖ πρὸ οὐδενός, προκειμένου νὰἐπιβιώσει καὶ νὰ καρπωθεῖ ἄνομα κέρδη. Εὐρύμαχοι εἶναι πολλοί, γιὰ παράδειγμα, ποὺ ὅταν βυθιζόταν τὸσάπιο καράβι τοῦ ΠΑΣΟΚ, ἡ γνωστὴ «ἀνεμιαία συμπεριφορά», φρόντισαν νὰ σταυλιστοῦν σὲ χώρους δεξιά τους ἢ ἀριστερά τους, φτύνοντας, γενιτσαρικῷ τῷ τρόπῳ, τὴν εὐεργέτιδα, μακαρίτισσα πιά, «σοσιαλιστικὴ» λαίλαπα.
.                      Τρίτος κηφήνας-μνηστήρας πού, κυριολεκτικά, ἔφαγε καὶ τὸν ἔφαγε, τὸ  χῶμα, («πεςὼν χθόνα ἤλασε»), ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ Τηλεμάχου αὐτός, ἦταν ὁ Ἀμφινόμος. Τὸ ὄνομα παράγεται ἀπὸ τὴν πρόθεσηἀμφι+νόμος. Ἀμφινόμος εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀμφιβάλλει, ποὺ διστάζει, ποὺ κινεῖται πέριξ τοῦ νόμου καὶ ἐν τέλει αὐτὸς ποὺ τὸν περιφρονεῖ. Ὁ Ἀμφινόμος θὰ ὑποστηρίξει, γιὰ παράδειγμα, ὅτι ἡ Ἀνάσταση πρέπει, πάντα γιὰτὸ καλό μας, νὰ ἑορτασθεῖ, τὸ Μεγάλο Σάββατο καὶ ὄχι τὴν Κυριακὴ τοῦ Πάσχα. Ἐνῶ εἶναι σαφεῖς καὶἀπαρασάλευτοι οἱ κανόνες καὶ ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, αὐτὸς θὰ προτείνει τὸ ἀρχαῖον «ἐῶμεν τοὺς νόμους καθεύδειν», ἂς ἀφήσουμε τοὺς νόμους νὰ κοιμοῦνται. Ὁ ἴδιος Ἀμφινόμος θὰ περιφρονήσει τοὺς νόμους καὶ θὰ στήσει φαγοπότι σὲ νησὶ τοῦ Αἰγαίου, ἄνευ βεβαίως προστίμου, ἐνῶ ὁ ταλαίπωρος τάχα καὶ«πολίτης», ποὺ θὰ συλληφθεῖ, διότι “ἔπνιγε” τὰ φαρμάκια του μὲ δύο-τρεῖς συμπότες, θὰ πελεκηθεῖ μὲβαρύτατο πρόστιμο.
.                  Ὁ τέταρτος μνηστήρας, – «κύνες», σκυλιὰ τοὺς ἀποκαλεῖ ὁ πολύσοφος Ὀδυσσέας- τῆς περιουσίας καὶ τῆς ἀρχόντισσας Πηνελόπης, ποὺ στέλνει στὸν Ἅδη, εἶναι ὁ Ἀγέλαος, ποὺ θέλησε νὰ φωνάξει τὸν λαό, ἐπιβεβαιώνοντας τὸ ὄνομά του. Ἀγέλαος ἀπὸ τὸ ἄγω+ λαός. Ἀγέλαος εἶναι αὐτὸς ποὺ σαγηνεύει καὶὁδηγεῖ τὸν λαὸ ὅπου θέλει. Ὁ λαοπλάνος, ὁ γόης μὲ τὴν ἀρχαία σημασία, δηλαδή, «ὁ ψεύστης καὶ ἀπατεών». Ὁ Ἀγέλαος κυβερνᾶ τοὺς «ἀγελαίους», ποὺ κατὰ τὸ λεξικὸ τῶν Liddel-Scott, εἶναι «οἱ κοινοὶ ἄνθρωποι ἐν ἀντιθέσει πρὸς τοὺς ἄρχοντας». Ἀγέλαοι εἶναι οἱ ἐμπαίζοντες τὸν λαὸ ἀργυρώνητοι ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον «δημοσιογράφοι», ποὺ κραδαίνουν νυχθημερὸν τὸ φάσγανο τῆς τρομοκράτησης τοῦ λαοῦ. Στὰ ἐθνοκτόνα μνημόνια, ἐπέδειξαν τέτοια τρισάθλια συμπεριφορὰ πού, καλῶς εἰπώθηκε ὅτι ἂν ζοῦσαν στὴν περίοδο τῆς γερμανοκατοχῆς, θὰ καταντοῦσαν ὅλοι δωσίλογοι. Ὁ Ἀγέλαος δὲν καλλιεργεῖ καὶ δὲν ἀναδεικνύει τὰπροτερήματα καὶ τὶς ἀρετὲς τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ ὡς ἀρχέκακος κεφαλή, ἐκλύει τὰ χειρότερα ἐλαττώματά του. Ἀγέλαος εἶναι ὁ ἀνώτατος ἄρχοντας πού, ἀντὶ νὰ ἀναδείξει τὴν ἑλληνοσώτειρα ἐκκλησία καὶ τοὺς ἀγῶνες της γιὰ τὴν διάσωση καὶ ἀπελευθέρωση τοῦ Γένους στὰ χρόνια τῆς τουρκικῆς θηριωδίας -Ἱστορία εἶναι ἡ ζωντανὴ φωνὴ τῶν κεκοιμημένων- αὐτὸς δὲν βρίσκει μισὴ λέξη νὰ πεῖ τὴν χαρμόσυνο ἡμέρα τῆς Ἐθνικῆς Ἐπανάστασης. Ἀγέλαοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ καταπίνουν τετρομαγμένοι, ὄντας πρωθυπουργοί, τὶς ἀχρεῖες προπαγάνδες τῶν Τούρκων δικτατόρων, ποὺ «ὅλη ἡ κοπριὰ τοῦ αἰώνα κοιλοπονοῦσε γιὰ νὰ τοὺς ξεράσει», ποὺ θὰ ἔλεγε καὶ ὁ ποιητής, οἱ ὁποῖοι παρουσιάζουν Ἕλληνες λιμενικοὺς νὰ καῖνε ἢ νὰ πνίγουν, παλαιότερα, γυναικόπαιδα. Ἀρκοῦσε μία φωτογραφία ἀπὸ τὸν Ἀττίλα τῆς Κύπρου, γιὰ νὰ σωπάσουν οἱ γενοκτόνοι τῶν λαῶν. Ἀγέλαος εἶναι ὁ ἀντιπολιτευόμενος ποὺ πέντε χρόνια στὴν ἐξουσία, δὲν ἔκανε τίποτε γιὰ τὴν ὑγεία καὶτώρα κατηγορεῖ τοὺς νῦν γιὰ τὴν ἔλλειψη προσωπικοῦ, προσπαθώντας νὰ ἐντυπωσιάσει τὴν ἀγέλη τῶν ζητωκραυγαστῶν του.

.                        Αὐτοὶ οἱ τέσσερις «μνηστῆρες», εἶναι τὰ τέρατα ποὺ πρέπει νὰ καταστρέψουμε, ἂν θέλουμε νὰ ζήσουμε ὡς λαὸς ἱστορικός.

Δημήτριος Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

ΤΟ ΜΟΝΟ «ΓΑΛΑΖΙΟ» ΠΟΥ ΘΑ ΔΟΥΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ: ΤΟΝ ΒΥΘΟ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ (Δ. Νατσιός)

Τὸ μόνο «γαλάζιο» ποὺ θὰ δοῦν οἱ Τοῦρκοι:
τὸν βυθὸ τοῦ Αἰγαίου

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                  Ἡ λέξη «ψυχαγωγία», σύμφωνα μὲ μία νόστιμη παρετυμολογικὴ ἑρμηνεία, παράγεται ἀπὸ τὶς λέξεις «ψύχος» καὶ «ἀγωγός». Σωλήνας, δηλαδή, ἀπὸ τὸν ὁποῖο διέρχεται, ψύχος, δροσιά. Διηγοῦνται ὅτι στὴν ἀρχαία Ἀθήνα, οἱ δοῦλοι, τὰ «δορυάλωτα ἀνδράποδα», οἱ αἰχμάλωτοι πολέμου, ὅπως περιφρονητικῶς τοὺς ὀνόμαζαν, καταδικάζονταν διὰ βίου στὰ λατομεῖα καὶ στὴν ἐξόρυξη μετάλλων. Ἡ μεταχείριση ἦταν ἀπάνθρωπη, ἰσοδυναμοῦσε μὲ καταδίκη σὲ ἀργὸ θάνατο. Δούλευαν -κυριολεκτεῖ ἡ λέξη-στὰ βάθη τῆς γῆς, ἐν μέσῳ πνιγηρῆς, μολυσμένης ἀτμόσφαιρας. Ἡ μόνη τους παρηγορία καὶ ἀναψυχὴ ἦταν οἱ ἀνάσες καθαροῦ, ψυχροῦ ἀέρα, ποὺ μετέφεραν σωλῆνες, ἀγωγοί, οἱ ὁποῖοι ἔφταναν ὣς τὴν ἐπιφάνεια. Αὐτοὶ οἱ «ψυχο-ἀγωγοὶ» ἦταν ἡ μόνη τους εὐχαρίστηση. Ἀπὸ δῶ, κατὰ τὴν, ἐπαναλαμβάνω, παρετυμολογία, προῆλθε ἡ λέξη «ψυχαγωγία».
.                  Τούτη τὴν ἐποχή, ποὺ μᾶς «ἐκύκλωσαν αἱ τοῦ βίου ζάλαι, ὥσπερ μέλισσαι κηρίον», κατὰ τὴν ἀειφεγγῆ ἐκκλησιαστικὴ ὑμνωδία, ἀνασασμὸς καὶ «ψυχαγωγία» εἶναι ἡ ἐνασχόληση μὲ τὴν ἐθνική μας ἱστορία. Ὅπως σημειώνει ὁ Πολύβιος, στὴν ἀρχὴ τῆς Ἱστορίας του, ἀποκλειστικὸς προορισμός της εἶναι ὁφρονηματισμὸς ἀρχόντων καὶ ἀρχομένων «διὰ τὸ μηδεμίαν ἑτοιμοτέραν εἶναι τοῖς ἀνθρώποις διόρθωσιν, τῆς τῶν προγεγενημένων πράξεων ἐπιστήμης». Τίποτε δὲν διορθώνει εὐκολότερα τοὺς ἀνθρώπους, ὅσο ἡ γνώση τοῦ παρελθόντος. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ἕνα μεγάλο μέρος τῆς κακοδαιμονίας μας, τῶν ἐθνικῶν συμφορῶν, ὀφείλεται στὴν ἔλλειψη ἱστορικῶν γνώσεων, ποὺ ἀποτελοῦν μαθήματα πολύτιμα, διδάγματα αἰώνια γιὰ τὴν ἐπιβίωσή μας, κυρίως γι’ αὐτοὺς ποὺ διαχειρίζονται, πολιτικοὺς καὶ στρατιωτικούς, τὶς τύχες τοῦ ἔθνους. Ἡ ἱστορία μας δὲν εἶναι μόνο ἀγωγὴ τῆς ψυχῆς, ἀλλὰ καὶ ἀνάσα ἐλευθερίας καὶ ἡρωισμοῦ, τώρα ποὺ ζοῦμε σχεδὸν σὰν τοὺς ἀρχαίους δούλους, σὲ περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα γεμάτη ἀναθυμιάσεις. Καὶ ἀναφέρομαι κυρίως στὸν ἐξ ἀνατολῶν κίνδυνο. Μπορεῖ νὰ ἀκοῦμε ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς τὸν κοινότοπο καθησυχασμὸ πὼς ἡ Τουρκία ἐξάγει τὰ ἐσωτερικά της προβλήματα καὶ ἐπιδίδεται σὲ κινήσεις ἀντιπερισπασμοῦ τῆς κοινῆς της γνώμης, ὅμως, ἂς μὴν ἐθελοτυφλοῦμε, ὁ κίνδυνος «νὰ ἀνοίξει τὴν πόρτα τοῦ τρελοκομείου», εἶναι ὑπαρκτός. Καὶ τὸ πεδίο, ὅπου θὰ κριθοῦν τὰ πάντα, εἶναι «τὸ τῆς θαλάσσης κράτος», τὸ Αἰγαῖο. Δὲν περνᾶ ἡμέρα ποὺ δὲν θὰ ἐκτοξεύσει κάποιος μεμέτης παρακεντὲς ἢ ὁ ἴδιος ὁ Ἐρντογάν, τὶς περὶ «γαλάζιας πατρίδας» ὀνειροφαντασιώσεις τους. Τὸ γαλανόλευκο πέλαγός μας, τὸ Αἰγαῖο, αὐτὸ ἐποφθαλμιοῦν οἱ Τοῦρκοι, αὐτὸ εἶναι τὸ μαρμαρένιο ἁλώνι μας. Ἡ ἱστορία μᾶς διδάσκει ὅτι ὅσο εἴμαστε ἰσχυροὶ στὴν θάλασσα, ναυμαχώντας καὶ κατατροπώνοντας τοὺς εἰσβολεῖς, κερδίζουμε πολέμους. Θυμίζω τὴν Σαλαμίνα, τὸ ἀήττητο ναυτικὸ τῶν Βυζαντινῶν μὲ τὸ ὑγρὸ ἢ ἑλληνικὸ πῦρ, τοὺς ἀθάνατους μπουρλοτιέρηδες τοῦ Εἰκοσιένα, τοὺς ἡρωικοὺς ναυμάχους τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων, τὴν παρουσία τοῦ πολεμικοῦ ναυτικοῦ τὸ Σαράντα στὴν Ἀδριατική. Χωρὶς τὸ ναυτικό, τὸ ἔθνος δὲν θὰ μεγαλουργοῦσε καὶ εἶναι ἀληθὲς ὅτι στάθηκε ἀήττητο καὶ νικηφόρο σὲ ὅλες τὶς μεγάλες θαλασσινὲς ἀναμετρήσεις.
.                  Διαβάζω τοῦτες τὶς ἡμέρες, καὶ ἀγαλλιῶ, γιὰ τὸ ἔνδοξο πολεμικό μας ναυτικὸ κατὰ τὴν περίοδο τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων, σὲ μία ἀπὸ τὶς πιὸ ἔγκυρες ἱστορίες. Τὴν «Πολιτικὴ Ἱστορία τῆς Νεότερης Ἑλλάδος», τοῦ Σπ. Μαρκεζίνη. Ἐν ὄψει τοῦ πολέμου καὶ διαπιστώνοντας ἡ κυβέρνηση τοῦ Βενιζέλου τὴν ἀνεπάρκεια τοῦ πολεμικοῦ ναυτικοῦ σὲ πλοῖα ἢ τὴν παλαιότητα πολλῶν, προέβη στὸ ἑξῆς, «κατὰ τὴν ὑστάτην ὥραν». Διαβάζω στὴν σελίδα 189, τοῦ 3ου τόμου: «Τότε ἠγοράσθη παντὸς εἴδους ἀναγκαῖον ὑλικόν, διετάχθη ἡ ἐσπευσμένη παραλαβὴ τῶν ναυπηγηθέντων εἰς Γερμανίαν ἀντιτορπιλλικῶν “Νέα Γενιὰ” καὶ “Κεραυνός”, χωρὶς κὰν δοκιμὰς καὶ ἠγοράσθησαν τέσσαρα ἕτοιμα ἀντιτορπιλλικὰ ἀπὸ τὴν Ἀγγλίαν, τὰὁποῖα εἶχαν ναυπηγηθῆ διὰ τὴν Ἀργεντινήν. Παρελήφθη ἐπίσης καὶ τὸ ὑποβρύχιον “Δελφίς”, προτοῦ συμπληρώση τὰς δοκιμάς του. Σημειωτέον ὅτι καὶ αὐτὰ τὰ πυρομαχικὰ τοῦ “Ἀβέρωφ” μόνον τὴν ὑστάτην ὥραν παρελήφθησαν, δι’ αὐτὸ καὶ τὰ πρῶτα του πραγματικὰ πυρὰ ἦσαν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐξετέλεσε κατὰ τὴν ναυμαχίαν τῆς Ἕλλης». Ἀκοῦμε αὐτὲς τὶς ἡμέρες γιὰ ἐξοπλιστικὰ προγράμματα καὶ φρεγάτες σὲ βάθος δεκαετίας. Ἔχουμε τόσο χρόνο; Θὰ περιμένουν οἱ Τοῦρκοι νὰ τὶς ἐντάξουμε στὸ πολεμικὸ ναυτικὸ καὶ ὕστερα θὰ μᾶς ἐπιτεθοῦν; Τὸ τότε φτωχὸ καὶ ἀνυπόληπτο διεθνῶς κράτος τῆς «ἀψόγου στάσεως», μὲ ἀστραπιαῖες κινήσεις, ἀγόρασε καὶ ἔστησε ἀπέναντι ἀπὸ τὸν τουρκικὸ στόλο, ἀξιόμαχα ἀντιτορπιλικά. Χάρις σ’ αὐτὰ τρύπωσαν οἱ Τοῦρκοι στὰ Δαρδανέλια καὶ δὲν ξαναφάνηκαν ἀπὸ τότε μέχρι σήμερα ποὺ ἁλωνίζουν ἀνενόχλητοι.
.                  Νὰ σημειώσουμε ἀκόμη ὅτι παρ’ ὅλες αὐτὲς τὶς ἀγορὲς οἱ Τοῦρκοι ὑπερεῖχαν καὶ σὲ ἐκτόπισμα καὶ σὲ πυροβολικό. Ὑστεροῦσαν ὅμως σὲ κάτι ἄλλο, πολὺ πιὸ σημαντικό. Στὸ ἀνθρώπινο… ἐκτόπισμα. Πάνω στὰ ἑλληνικὰ καράβια πολεμοῦσε ἡ ναυτοσύνη τοῦ ’21, μὲ πρῶτο καὶ καλύτερο τὸν ναύαρχο Παῦλο Κουντουριώτη. Κατέλαβε τὴν Τένεδο, διαβάζουμε, καὶ περίμενε τοὺς Τούρκους. Μάλιστα ἔστειλε καὶτηλεγράφημα στὸν ὑπουργό τους, τῶν Ναυτικῶν, γράφοντάς του «σᾶς περιμένουμε» καὶ ἂν δὲν ἔχουν καύσιμα εἶναι ἕτοιμος νὰ τοὺς τὰ παραχωρήσει. Μόνος του ὁ «Ἀβέρωφ», χάρις στὴν λεβεντιὰ καὶ τὴν τόλμη τοῦ Κουντουριώτη, κυνηγοῦσε ὅλο τὸν ἐχθρικὸ στόλο καὶ ὅπως γράφει ὁ κυβερνήτης τοῦ Σ. Δούσμανης: «Ὁ“Ἀβέρωφ” κατὰ τὴν διάρκεια ὅλην τῆς διώξεως ταύτης μοῦ ἔκαμνε ἐντύπωσιν μαντρόσκυλου, γαυγίζοντας διαρκῶς καὶ τρέχοντος πότε μὲν πρὸς τὰ ἐδῶ, πότε δὲ πρὸς τὰ ἐκεῖ, διὰ νὰ ἀναγκάση τὰ πρόβατα νὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν στάνην». (σελ. 194). Πρόβατα «λυκόσχημα», ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ ὁ νεολογισμός, ἔχουμε καὶσήμερα ἀπέναντί μας, ποὺ ἐπιτίθενται σὲ χῶρες διαλυμένες (Συρία, Λιβύη), ἕτοιμα γιὰ κάθε παλιανθρωπιὰ καὶ ἀτιμία. Οὐδεὶς ἀμφιβάλλει γιὰ τὴν ἱκανότητα τοῦ πολεμικοῦ μας ναυτικοῦ. Τὸ μόνο γαλάζιο ποὺ θὰ δοῦν οἱ Τοῦρκοι εἶναι ὁ βυθὸς τοῦ Αἰγαίου, ὅπου θὰ ἀναπαύονται τὰ κουφάρια τοῦ στόλου τους. Αὐτὸ εἶναι σίγουρο. Τὸ μοναδικό μας πρόβλημα εἶναι ἡ δειλόκαρδη καὶ ὑποχωρητικὴ πολιτικὴ ἡγεσία, οἱμοσχοαναθρεμμένοι κολεγιόπαιδες ποὺ κυβερνοῦν ἢ κυβερνοῦσαν τὴν πατρίδα. Ποιός τὸ περίμενε ὅτι χωρὶς ντουφεκιὰ θὰ βρίσκονταν «ἑλληνικὴ» κυβέρνηση νὰ προδώσει τὴν Μακεδονία, γεγονὸς ποὺ στάθηκε ἡ ἀφορμὴ νὰ ἀποθρασυνθοῦν οἱ Τοῦρκοι, γιατί ἀντιλήφτηκαν ὅτι ἔχουν  νὰ κάνουν μὲ προδότες καὶ νενέκους. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἡ ἡγεσία στάθηκε στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων. Ὁ Βενιζέλος ξεπροβοδοῦσε τὸν στόλο, λέγοντας στοὺς ναῦτες καὶ ἀξιωματικούς; «Ἡ πατρὶς ἀξιοῖ ἀπὸ ὑμᾶς, ὄχι ἁπλῶς νὰ ἀποθάνητε ὑπὲρ αὐτῆς. Αὐτὸ θὰ ἦτο τὸ ὀλιγώτερον. Ἀξιοῖ νὰ νικήσετε». Ὁ τότε βασιλιὰς Γεώργιος, μὲ πολὺ συγκίνηση θὰπερατώσει τὸν λόγο του, κραυγάζοντας «Ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας. Ζήτω τὸ ἑλληνικόν ναυτικόν. Ζήτω τὸ ἔθνος». Πότε ἀνέφερε τὴν λέξη «ἔθνος» πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος τὰ τελευταῖα χρόνια; Γιὰ τὴν δὲ κ. Πρόεδρο ἡ λέξη μυρίζει ἐθνικισμό. Νὰ κλείσω μὲ τὸν ἥρωα Κουντουριώτη. Πρὶν ἀρχίσει ἡ ναυμαχία τῆς Ἕλλης, ἐπισκέφθηκε ὅλους τοὺς πύργους, γιὰ νὰ ἐμψυχώσει τοὺς πυροβολητὲς καὶ τοὺς ναῦτες μὲ τοῦτα τὰ ἀθάνατα λόγια: «Πίστη στὸν Θεό, πίστη στὸ Ἔθνος, πίστη στὴ Νίκη! Πρέπει νὰ φανοῦμε ἀντάξιοι τῶν προγόνων μας».

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

 

Σχολιάστε

ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΑ ΠΑΧΙΑ ΛΟΓΙΑ (Δ. Νατσιός)

Διδάσκει τὸ παράδειγμα καὶ ὄχι τὰ παχιά λόγια

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς 

.                            «Νὰ πάρουμε πίσω τὶς ζωές μας». Μάλιστα. Εἶναι ἡ μόνιμη ἐπωδὸς τῶν ἀνυστάκτων φρουρῶν τῆς ὑγείας μας. Τὸ ποικιλώνυμο πολιτικὸ κυβερνολόι, τί ἔχασε, ἐν μέσῳ πανδημίας καὶχρησιμοποιεῖ πρῶτο πληθυντικὸ πρόσωπο στὴν κοινότοπη φράση; Μειώθηκε ὁ μισθός τους ἢἀπαγορεύονται οἱ μετακινήσεις τους; Τί ἔχασαν, ξαναρωτῶ, ποὺ θὰ τὸ πάρουν πίσω;
.                            Ἔχασαν οἱ ἐλεύθεροι ἐπαγγελματίες, οἱ ἁπλοὶ ἰδιοκτῆτες καὶ ἐργαζόμενοι σὲ μικρομεσαῖες ἐπιχειρήσεις. Ζοῦν μὲ τὶς ἐλεημοσύνες τοῦ κράτους, μὴ ἐπιστρεπτέες… κακομοιριές, μοιρασμένες καὶαὐτὲς μὲ ἄδικα ἐν πολλοῖς κριτήρια. Κόποι χρόνων κατεδαφίστηκαν. Ἀξιοπρέπειες τσαλακώθηκαν. Ὄνειρα ματαιώθηκαν. Γενοτόπια ἐρημώθηκαν. Γονεῖς γέροντες ἀφέθηκαν σὲ παγερὴ μοναξιὰ καὶ φόβο γιὰ τὰμελλούμενα, χωρὶς τὴν παρουσία τῶν παιδιῶν τους, ποὺ εἶναι παρηγοριά τους καὶ ἐλπίδα. Ἡ κ. Μπακογιάννη μᾶς βεβαιώνει ὅτι θὰ πάει στὴν Κρήτη τὸ Πάσχα, «βρέξει-χιονίσει». Δὲν εἴχαμε καμμία ἀμφιβολία περὶτούτου. Νυχθημερὸν παρελαύνουν ἀπὸ τὶς τηλεοπτικὲς ὀθόνες οἱ κολοκυθολογοῦντες ἐν πολλοῖς εἰδικοὶ καὶ παραπολιτικοί, μὲ ἐξασφαλισμένη τὴν ἄνεση μετακινήσεων, καὶ μᾶς ἀπειλοῦν γιὰ τὸ Πάσχα, ἂν δὲν ὑπακούσουμε στὶς ὁδηγίες τους. Καλὰ λέει ἡ παροιμία «νὰ φοβᾶσαι ἀπὸ καινούργιο ἄρχοντα καὶ παλιὸδιακονιάρη». Διάφοροι, ποὺ τὸ ἐπάγγελμά τους λήγει σὲ «λόγος», ἐν μέσῳ αὐτῶν καὶ ἀρκετοὶμπουρδολόγοι, τιποτολόγοι, ἀερολόγοι, «πάσχοντες ἐξ ἐλαφρότητος καὶ ρεκλαμομανίας», ποὺ θὰ ἔλεγε καὶὁ Παπαδιαμάντης, «οἱ καινούργιοι ἄρχοντες», στήνονται στὰ κεντρικὰ δελτία καὶ μὲ ὕφος χιλίων πιθήκων, ἡδονιζόμενοι μικροχαιρέκακα γιὰ τὴν πρόσκαιρη ἐξουσία τοῦ λόγου τους, ἐξαπολύουν τὶς ἐρεβώδεις, ζοφερὲς προβλέψεις καὶ φοβέρες τους: φρόνιμα, γιατί τὸ Πάσχα θὰ σᾶς κλειδώσουμε.
.                            Νὰ ἐπανέλθω στὴν προλογικὴ σκέψη. Ὁ Πλάτων στὸν Μενέξενο γράφει: «Πολιτεία γὰρ τροφὴ τῶν ἀνθρώπων ἐστίν, ἡ μὲν ἀγαθῶν, ἡ δ’ ἐναντία κακῶν», (238d) δηλαδή, ἡ πολιτεία εἶναι τροφὸς καὶπαιδαγωγὸς τῶν ἀνθρώπων. Ἡ καλὴ πολιτεία πλάθει ὡραίους, ἀγαθοὺς πολίτες, ἡ κακὴ πολιτεία ἐκφαυλίζει καὶ τοὺς πολίτες. Ὁ λαὸς διδάσκεται μὲ τὸ παράδειγμα καὶ ὄχι μὲ παχιὰ λόγια, ἔτσι φιλοτιμεῖται καὶ εἶναι ἕτοιμος γιὰ θυσίες. Ἄν, ἀντὶ γιὰ τὰ 5 ἢ 6 χιλιάρικα μηνιαίως ποὺ λαμβάνουν φανερὰ οἱ βουλευτὲς καὶ λοιποὶὑψηλόβαθμοι, μειωνόταν στὸ ἕνα τρίτο οἱ ἀποδοχές τους, στὰ 2 χιλιάρικα, αὐτὸ δὲν θὰ ἦταν ἕνα ὑγιὲς μήνυμα; Τί ἀπώλειες εἶχαν ἐν μέσῳ καραντίνας; Καμμία. Ἴσα ἴσα γλίτωσαν τὰ τραπεζώματα, τὶς κοπὲς βασιλόπιτας, τὰ ἑορταστικὰ κεράσματα, τὶς μετακινήσεις στὰ ἐκλογικά τους ποιμνιοστάσια. Ἀλλά, κυρίως, θὰ ἔδιναν τὸ παράδειγμα: Συμπάσχουμε. Τί ἔπραττε ὁ Καποδίστριας;
.                            Ὁ γιατρός του, βλέποντας τὸν τόσον καταβεβλημένο ἀπὸ τοὺς ἀδιάκοπους μόχθους καὶἀγῶνες, τοῦ συνέστησε αὐστηρὰ ὅτι ἔπρεπε νὰ βελτιώσει τὴν τροφή του. Καὶ ὁ Καποδίστριας ἀπάντησε: “Οὐδέποτε θὰ ἐπιτρέψω στὸν ἑαυτό μου βελτίωση τῆς τροφῆς, παρὰ μόνον τότε, ὅταν θὰ εἶμαι βέβαιος ὅτι δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνα Ἑλληνόπουλο ποὺ νὰ πεινᾶ”.
.                            Τὸ Πανελλήνιο καὶ ἡ Γερουσία δύο φορὲς ψήφισαν τὸν μισθὸ ποὺ ἔπρεπε νὰ δίνεται στὸν Κυβερνήτη. Καὶ τὶς δύο φορὲς ὁ Καποδίστριας ἀρνήθηκε νὰ δεχθεῖ μισθό. Νὰ θυμίσω καὶ τὸ βίο καὶ τὴν πολιτεία τοῦ Πλαστήρα;
.                            Ὁ ἀείμνηστος Ἀνδρέας Ἰωσὴφ – πιστὸς φίλος του – ἀναφέρει: «Ὁ στρατηγὸς εἶχε ἀπαγορεύσει στοὺς δικούς του νὰ χρησιμοποιοῦν τὸ ὄνομα “Πλαστήρας” ὅπου κι ἂν πήγαιναν. Ὁ ἀδελφός του ἦταν ἄνεργος. Τὸ ἐργοστάσιο ζυθοποιίας “ΦΙΞ” ζητοῦσε ὁδηγὸ κι ἐκεῖνος ἔκανε αἴτηση. Ὁ ἁρμόδιος ὑπάλληλος τὸν ρώτησε πῶς λέγεται: Κι ἐπειδὴ αὐτὸς δίσταζε νὰ πεῖ τὸ ὄνομά του, ἐνθυμούμενος τὴν ἐντολὴτοῦ στρατηγοῦ, τὸν ξαναρώτησε καὶ δύο καὶ τρεῖς φορές, ὥσπου ἀναγκάστηκε νὰ ὁμολογήσει ὅτι τὸν λένε Πλαστήρα. Παραξενεμένος ὁ ὑπεύθυνος ζητάει νὰ μάθει ἂν συγγενεύει μὲ τὸ στρατηγὸ καὶ πρωθυπουργό. Μετὰ ἀπὸ πολὺ δισταγμὸ τοῦ ἀποκαλύπτει ὅτι εἶναι ἀδελφός του. Ἀφοῦ ἡ αἴτηση, ἱκανοποιήθηκε, παρακάλεσε νὰ μὴ τὸ μάθει ὁ ἀδελφός του. Ὁ στρατηγὸς τὸ ἔμαθε κι ἀφοῦ τὸν κάλεσε ἀμέσως στὸ σπίτι του, τὸν ἐπέπληξε καὶ τοῦ ἀπαγόρευσε νὰ ἀναλάβει αὐτὴ τὴν ἐργασία λέγοντάς του: «Ἂν ἔχεις ἀνάγκη, κάτσε ἐδῶ νὰ μοιραζόμαστε τὸ φαγητό μου». Καὶ δὲν πῆγε.
.                            Ὁ Πλαστήρας ἦταν ἄρρωστος –ἔπασχε ἀπὸ φυματίωση– κι ἔμενε σ’ ἕνα μικρὸ σπιτάκι στὸΜέτς, κοντὰ στὸ Παναθηναϊκὸ Στάδιο. Τοῦ πρότειναν νὰ τοῦ βάλουν ἕνα τηλέφωνο δίπλα στὸ κρεβάτι ἀλλὰαὐτὸς ἀρνήθηκε λέγοντας: «Μὰ τί λέτε; Ἡ Ἑλλάδα πεινάει κι ἐμένα θὰ μοῦ βάλετε τηλέφωνο;».
.                     Πολλὲς φορὲς μὲ τρόπο ἔστελνε καὶ ἀγόραζαν ψωμί, ἐλιὲς καὶ λίγη φέτα. Τότε οἱ γύρω του, τοῦὑπενθύμιζαν ὅτι εἶχε ἀνάγκη καλύτερου φαγητοῦ λόγῳ τῆς ἀρρώστιας κι ἐκεῖνος μὲ ἁπλότητα τοὺς ἀπαντοῦσε: «Τί κάνω; σκάβω γιὰ νὰ καλοτρώγω;…».
.                     Ὁ Βάσος Τσιμπίδαρος, δημοσιογράφος στὴν ἐφημερίδα «Ἀκρόπολη», περιγράφει τὸ ἑξῆς περιστατικό: Κάποτε, ὁ στενός του φίλος Γιάννης Μοάτσος, εἶχε πάρει τὴν πρωτοβουλία νὰ τοῦἐξασφαλίσει μόνιμη στέγη, γιὰ νὰ μὴν περιφέρεται ἐδῶ καὶ ἐκεῖ σὲ ἐνοικιαζόμενα δωμάτια. Πῆγε λοιπὸν σὲμία Τράπεζα καὶ μίλησε μὲ τὸν διοικητή. «Τί;», ἀπόρησε ἐκεῖνος. «Δὲν ἔχει σπίτι ὁ κύριος πρωθυπουργὸς Πλαστήρας; Βεβαίως καὶ θὰ τοῦ δώσουμε ὅ,τι δάνειο θέλει καὶ μάλιστα μὲ τοὺς καλύτερους ὅρους!».
.                     Ὁ Μοάτσος ἔτρεξε περιχαρὴς στὸν Πλαστήρα, τοῦ τὸ ἀνήγγειλε καὶ εἰσέπραξε τὴν ἀντίδραση: «Ἄντε ρὲ Γιάννη, μὲ τί μοῦτρα ρὲ θὰ βγῶ στὸ δρόμο, ἂν μαθευτεῖ πῶς ἐγὼ πῆρα δάνειο γιὰ σπίτι;». Ἔσκισε τὸἔντυπο στὰ τέσσερα καὶ τὸ πέταξε.
.                     Ὁ Δημήτρης Λαμπράκης «δώρισε» κάποια στιγμὴ στὸν Πλαστήρα ἕνα ὡραῖο χρυσὸ στυλὸ κι ἀφοῦ ὁ στρατηγὸς κάλεσε τὸν φίλο του Ἀνδρέα, τοῦ λέει:
– Ἐγὼ δὲν βάζω χρυσὲς ὑπογραφές. Μοῦ φτάνει τὸ στυλουδάκι μου. Νὰ τὸ στείλεις πίσω.
– Μὰ θὰ προσβληθεῖ.
– Δὲν πειράζει. Ἂς μοῦ κόψει τὸ νερὸ ἀπὸ τὸ κτῆμα. Δὲν θέλω δῶρα, Ἀνδρέα. Γιατί τὰ δῶρα φέρνουν καὶἀντίδωρα!
.                        Ὁ στρατηγὸς Νικόλαος Σαμψών, φίλος τοῦ Πλαστήρα, σὲ ἐπιστολή του περιγράφει, τὸπαρακάτω: Ὅταν πέθανε ὁ Πλαστήρας, δὲν ἄφησε πίσω του σπίτι, ἀκίνητα ἢ καταθέσεις σὲ τράπεζες. Ἡκληρονομιά, ποὺ ἄφησε στὴν ὀρφανὴ προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του, ἦταν 216 δρχ., ἕνα δεκαδόλαρο καὶμία λακωνικὴ προφορικὴ διαθήκη: «Ὅλα γιὰ τὴν Ἑλλάδα!». (Καμμιὰ 20ριά ὀρφανά τῆς Μικρασίας τὰ βοήθησε νὰ ὀρθοποδήσουν, τὰ μεγάλωσε καὶ τὰ προίκισε). Ὅταν πέθανε ὁ Πλαστήρας στὶς 26/7/1953, τὸν ἔντυσαν τὸνεκρικὸ κοστούμι, ποὺ τὸ ἀγόρασε ὁ φίλος του Διονύσιος Καρρὲρ – γιατί ὁ ἴδιος τὸν μισθό του τὸν προσέφερε διακριτικὰ σὲ ἄπορους καὶ ὀρφανὰ παιδιὰ – ὁ δὲ γιατρός, ποὺ ἦταν παρὼν καὶ ὑπέγραψε τὸσχετικὸ πιστοποιητικὸ θανάτου, μέτρησε στὸ ταλαιπωρημένο κορμί του: 27 σπαθιὲς καὶ 9 σημάδια ἀπὸ βλήματα.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

«ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ, ΩΡΕ! Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!» (Δ. Νατσιός)

«πάρχει δρόμος ὠρέ! δρόμος το Θεο»

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Ἦταν πρωί, Σάββατο τοῦ Λαζάρου, 10 Ἀπριλίου τοῦ 1826, ὄταν συγκροτήθηκε τὸ νεκροδόξαστο ἐκεῖνο συμβούλιο ἀποφάσεως. Ἦταν ἕνα συμβούλιο θανάτου. Οἱ καπεταναῖοι εἶχαν ἀναλάβει νὰ διερευνήσουν μὲ ἀνιχνευτὲς τὴν ὕπαρξη μυστικοῦ δρόμου-διόδων γιὰ ἀκίνδυνο πέρασμα τῶν Ἐλεύθερων Πολιορκημένων στὴν ἐλευθερία. Κανένας ὅμως δὲν ἔφερε ἐλπιδοφόρα πληροφορία. Οἱ λόγχες καὶ οἱ στενωποὶ φυλάγονταν ἄγρυπνα ἀπὸ τοὺς πολιορκητὲς σὲ βάθος χώρου καὶ τόπου. Γενικὴ ἦταν ἡ κατήφεια καὶ ἡ σιωπηλὴ θλίψη. Την σιωπή τῆς στιγμῆς ἔσπασε ἡβροντώδης καὶ σταθερὴ ἔκρηξη τοῦ τρανοδύναμου ἀρχηγοῦ τῆς Φρουρᾶς, τοῦ Θανάση Ραζη-Κότσικα.
Ὑπάρχει δρόμος ὠρέ!
Ποιός εἶναι, στρατηγέ, καὶ δὲν τὸν λὲς τόση ὥρα; διαμαρτυρήθηκαν ὅλοι οἱ παρισταμενοι.
—Εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ, φωνάζει». (Το κείμενο εἶναι ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ν. Βούλγαρη «Τὸ Μεσολόγγι τῶν Ἰδεῶν, ἑρμηνεία τῆς ἀπόφασης τῆς ἐξόδου»).
.                     Μεσολόγγι εἶναι καὶ σήμερα ἡ πατρίδα. «Κλεισμένο» ἀπὸ ἐχθροὺς προαιώνιους, ἀλλὰ τώρα δὲν ἔχουμε ἀρχηγοὺς «τρανοδύναμους», νὰ ἀποφασίζουν γιὰ τὴν τύχη του, προκρίνοντας τὸν «δρόμο τοῦ Θεοῦ». Αὐτὸς ὁ δρόμος εἶναι σταυρικός, εἶναι Γολγοθάς, εἶναι μαρτυρικός, ἀλλὰ ἔτσι φτάνεις στὴν ἐπανάσταση καὶ τὴν Ἀνάσταση. Εἶναι «ἔξοδος» ἀπὸ τὴν κακοήθεια, τὴν ἀφιλοπατρία, τὸν δολερὴ διχόνοια, τὴν ἀπιστία.
.                     Ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ σημαίνει νὰ ἔχουμε πολιτικούς, ὄχι ἀνάξια λόγου  περιτρίμματα τοῦ κομματισμοῦ, ἀλλὰ ἀναστήματα ποὺ θὰ ζοῦν καὶ θὰ πολιτεύονται σὰν τὸν Καποδίστρια, ποὺ ὅταν τὸν συμβούλευσε ὁ γιατρός του νὰ βελτιώσει τὴν διατροφή του, γιατί ἦταν κάτισχνος ἀπὸ τὴν πολλὴ ἐργασία, ἀπάντησε: «Τότε μονάχα θὰβελτιώσω τὴν διατροφή μου, ὅταν εἶμαι βέβαιος ὅτι δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνα Ἑλληνόπουλο ποὺ νὰ πεινάει..».
.                     Ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ σημαίνει κληρικοὺς ποὺ θὰ «τήκονται», θὰ λιώνουν γιὰ τὸν πλησίον καὶ θὰπαρηγοροῦν τοὺς ταπεινοὺς καὶ καταφρονεμένους, σὰν τὸν ἀληθινὸ κληρικὸ τοῦ Μεσολογγίου.
.                     Ὅταν πῆγε ὁ Ὄθων τὸ 1837 στὸ Μεσολόγγι, γνώρισε καὶ τὸν παπα-Παναγιώτη Μπουγάτσα. Ὁπαριστάμενος καπετάνιος Δ. Μακρής, ὅταν ὁ βασιλιὰς ζήτησε πληροφορίες γιὰ τὸν ἱερέα, τοῦ εἶπε: «Αὐτὸν νὰ τὸν προσκυνοῦμε ὡς ἅγιο, μεγαλειότατε, γιὰ τὶς ὑπηρεσίες του στὴν πατρίδα. Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ ἀποκλεισμοῦ στὸΜεσολόγγι, ἡ μόνη δουλειὰ ποὺ ἔκανε ὁ παπὰς αὐτός, ἅμα ἄρχιζε τὸ ντουφέκι-καὶ αὐτὸ ἦταν καθημερινό, νύχτα καὶμέρα- νὰ τρέχει στὴν ἐκκλησιά. Ἔπαιρνε τὸ δισκοπότηρο στὰ χέρια καὶ μὲ τὸ φανάρι του πήγαινε ἀπὸ ἔπαλξη σὲ ἔπαλξη καὶ μεταλάβαινε τοὺς βαριὰ πληγωμένους καὶ τοὺς παρηγοροῦσε μὲ καλὰ λόγια. Καὶ ἐγκαρδίωνε τοὺς ἄλλους νὰ πολεμοῦν μὲ ὄρεξη καὶ μὲ ψυχή, γιὰ νὰ ἔχουν τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Σοῦ ὁρκίζομαι στὴν πίστη μου βασιλιὰ ὅτι δὲν πέρασε μέρα ἢ νύχτα, ποὺ νὰ μὴν τὸν δῶ γύρω σὲ ὅλες τὶς πολεμίστρες καὶ μέσα στὴν χώρα ἀπὸσπίτι σὲ σπίτι. Καὶ στὴν Ἔξοδο ἦταν μαζί μας καὶ βόλι δὲν τὸν πείραξε. Λοιπόν, δὲν εἶναι ἅγιος ὁ παπὰς αὐτός…». (Ἀπὸ Ἀναγνωστικὸ τοῦ 1952).
.                     Τὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ, πρέπει νὰ βαδίσουν καὶ οἱ δάσκαλοι, ὅλων τῶν βαθμίδων, ἂν θέλουμε προκοπὴκαὶ μέλλον στὴν πατρίδα. Τὸ ὑπουργεῖο, κάποτε Ἐθνικῆς Παιδείας, εἶναι αἰχμάλωτο στὰ χέρια ἀνθρώπων ἐκκλησιομάχων καὶ προσκυνημένων στὰ νεοταξικὰ κελεύσματα. Νὰ μιμηθοῦν τοὺς Φωτιστὲς τοῦ Γένους, τοὺς δασκάλους τῆς Τουρκοκρατίας σὰν τὸν «πατέρα τῆς πατρίδος», ὅπως τὸν ἀποκαλοῦσε ὁ Κολοκοτρώνης, Γεώργιο Γεννάδιο.
.                     Τὸ 1826 τὸν βρίσκουμε στὸ Ναύπλιο, λίγο μετὰ τὴν Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου. Γράφει ὁ Φωτάκος: «Κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμός, ἐγίνετο καθ’ ὅλην τὴν Ἑλλάδα καὶ ἀπὸ τὴν ξηρὰν καὶ ἀπὸ τὴν θάλασσαν…». Η Ἐπανάσταση κινδύνευε. Τὴν 8η Ἰουνίου ὁ Γεννάδιος καλεῖ στὸ Ναύπλιο τὸν λαὸ «εἰς ὑπέρτατον ἀγῶνα ὑπὲρ σωτηρίας τῆς Ἑλλάδος». Ὁ αὐτήκοος καὶ αὐτόπτης Ἀλ. Ραγκαβὴς στὰ Ἀπομνημονεύματά του, μεταφέρει τὴν σκηνὴ καὶ τὰ λόγια τοῦ Δασκάλου τοῦ Γένους. «Ἡ πατρὶς καταστρέφεται, ὁ ἀγὼν ματαιοῦται, ἡ ἐλευθερία ἐκπνέει. Ἀπαιτεῖται βοήθεια σύντονος. Πρέπει οἱ ἀνδρεῖοι οὗτοι, οἵτινες ἔφαγον πυρῖτιν καὶ ἀνέπνευσαν φλόγας καὶ ἤδη ἀργοὶ καὶ λιμώττοντες μᾶς περιστοιχίζουν, νὰ σπεύσωσιν ὅπου νέος κίνδυνος τοὺς καλεῖ. Πρὸς τοῦτο ἀπαιτοῦνται πόροι καὶ πόροι ἐλλείπουσιν. Ἀλλ’ ἂν θέλωμεν νὰ ἔχωμεν πατρίδα, ἂν εἴμεθα ἄξιοι νὰ ζῶμεν ἄνδρες ἐλεύθεροι, πόρους εὑρίσκομεν. Ἂς δώσῃ ἕκαστος ὅ,τι ἔχει καὶ δύναται. Ἰδοὺ ἡ πενιχρὰ προσφορά μου. Ἂς μὲ μιμηθεῖ ὅστις θέλει. Καὶ ἐπικροτοῦντος τοῦ πλήθους ἐκένωσε κατὰ γῆς τὸ ἰσχνὸν διδασκαλικὸν βαλάντιόν του… Ἀλλά ὄχι, ἐπανέλαβε μετ’ ὀλίγον, ἠ συνεισφορά αὕτη εἶναι οὐτιδανή. Ὀβολόν ἄλλον δὲν ἔχω να δώσω, ἀλλ’ ἔχω ἐμαυτὸν καὶ ἰδοὺ τὸν πωλῶ. Τίς θέλει διδάσκαλον ἐπὶ τέσσαρα ἔτη διὰ τὰ παιδιά του; Ἂς καταβάλῃ ἐνταῦθα τὸ τίμημα». Τί μεγαλεῖο! Τέσσερα χρόνια «ἰδιαίτερα» μαθήματα καὶ τὸ ἀντίτιμο γιὰ τὴν πατρίδα. Μπῆκαν στὸ φιλότιμο οἱ φτωχοὶ Ἕλληνες, πρόσφεραν ὅ,τι εἶχαν, ἀκόμη καὶ τοὺς «νυφικοὺς δακτυλίους» οἱ γυναῖκες, καὶ σώθηκε ἡ Ἐπανάσταση, γιατί μὲ τὰ χρήματα καὶ τὰ τιμαλφῆ ἐξοπλίστηκε ὁ στρατὸς τοῦ Καραϊσκάκη.
.                     Τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ νὰ πάρει καὶ ἡ ἑλληνικὴ οἰκογένεια. Νὰ κλείσει τὰ αὐτιὰ καὶ τὰ μάτια της στὶς βρομιὲς τῶν διαφθορέων τῆς σήμερον, νὰ προστατεύσει τὰ παιδιά της ἀπὸ τὶς σειρῆνες κὰ τὰ τέρατα ποὺμαγαρίζουν τὸ Γένος μας, μὲ τὶς προστυχιὲς τοῦ κάθε ἀνισόρροπου ἡδονοθήρα. Νὰ βάλει στὸ κέντρο τοῦἀρχοντικοῦ της ἡ ἑλληνικὴ οἰκογένεια ἀρχόντισσα καὶ νοικοκυρὰ τὴν Παναγία μας καὶ τὸ καντήλι νὰ καίει ἀκοίμητο μπροστὰ στὴν εἰκόνα της. Ἡ Θεομάνα μας μᾶς ἔσωσε, αὐτὴ κρατᾶ στὴ ἀγκαλιά της καὶ τὰ παιδιά μας. Ἔτσι ἔκαναν οἱ Ρωμιοί, ὅταν πλάκωνε τὸν τόπο ἡ ἀνείπωτη σκλαβιὰ τῶν ἀντίχριστων μωχαμετάνων. Στὴν Μῆλο βρέθηκαν κάποιοι Φράγκοι τὰ χρόνια ἐκεῖνα. Συναντοῦν μία μάνα μὲ τρία παιδιά. Ἦταν ἀρχόντισσα, ἀλλὰ τὰ ἔχασε ὅλα στὸν Ἀγώνα. Τὴν ρώτησαν ἂν νοσταλγοῦσε τὶς χωρὶς στενοχώριες ἡμέρες, ποὺ περνοῦσαν τὸν καιρὸ τῆς τουρκικῆς κατοχῆς. Δεν περίμεναν ποτέ, ὄτι τὰ λογια τους θὰ ἔφερναν τέτοιο ἀποτέλεσμα: Ἡ Ἑλληνίδα τῆς Μήλου σηκώθηκε ἀπότομα, ἅρπαξε στὰ χέρια της τὸ φασκιωμένο μωρό, καὶ ρίχνοντάς τους ἕνα βλέμμα γεμάτο μίσος καὶπεριφρόνηση, εἶπε: «Νὰ ποθοῦμε τὴν ἐποχὴ ποὺ ἤμαστε σκλάβοι, στὸ ἔλεος ἑνὸς βάρβαρου, ποὺ μποροῦσε νὰμᾶς ἁρπάξει τοὺς ἄντρες μας, τ’ ἀδέλφια μας, τὰ παιδιά μας, ἐμᾶς τὶς ἴδιες; Ὄχι! Χίλιες φορὲς καλύτερα νὰ ζῶ μὲ ψωμὶ κι ἐλιὲς καὶ νὰ νιώθω πὼς εἶμαι λεύτερη καὶ μάνα ἐλεύθερων παιδιῶν»!!

, , ,

Σχολιάστε

«ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ, ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΟΝ ΛΕΝ, ΠΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ;» (Δ. Νατσιός)

«Ποιός εναι ατός, κα πς τν λέν,
ποὺ συμβουλὲς μᾶς δίνει;»

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Τὰ πρωτεῖα εἰς τὸν σταυρόν! Καὶ δόξα αἰῶνας αἰώνων εἰς τοὺς σταυρωμένους διὰ τὴν πίστιν καὶ διὰ τὸγένος» (Θεόδωρος Κολοκοτρώνης)

.                        Στὶς 7 Ὀκτωβρίου τοῦ 1838, στὴν Ἀθήνα καὶ συγκεκριμένα στὴν Πνύκα, ἐκεῖ ποὺ οἱ ἀρχαῖοι φανέρωναν τὴν δημοκρατία, ἐκεῖ ποὺ ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀποκαλύπτει τὸ ὄνομα τοῦ ἀγνώστου θεοῦ, ποὺἀνέμεναν οἱ Ἕλληνες, «τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα» τοῦ Χριστοῦ, ἐκεῖ ὁμιλεῖ ὁ νέος Ἑλληνισμὸς διὰ στόματος τοῦ«πρώτου τῶν Ἑλλήνων» (Τερτσέτης), τοῦ Θοδωρῆ Κολοκοτρώνη.
.                        Στὶς 7 Ὀκτωβρίου τοῦ 1838, στὴν Ἀθήνα καὶ συγκεκριμένα στὴν Πνύκα, ἐκεῖ ποὺ οἱ ἀρχαῖοι φανέρωναν τὴν δημοκρατία, ἐκεῖ ποὺ ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀποκαλύπτει τὸ ὄνομα τοῦ ἀγνώστου θεοῦ, ποὺ ἀνέμεναν οἱ Ἕλληνες, «τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα» τοῦ Χριστοῦ, ἐκεῖ ὁμιλεῖ ὁ νέος Ἑλληνισμὸς διὰ στόματος τοῦ«πρώτου τῶν Ἑλλήνων» (Τερτσέτης), τοῦ Θοδωρῆ Κολοκοτρώνη.
.                        Ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸν ἰδρυτικὸ τοῦ κράτους μας αὐτὸν λόγο, συμπεριελήφθη στὸ βιβλίο Γλώσσας τῆς ϛ’ Δημοτικοῦ. (σελ. 105, β’ τεῦχος). Τὸ κείμενο ὅμως λογοκρίθηκε σ’ ἕνα πολὺ συγκεκριμένο καὶ κρίσιμο σημεῖο. ποσιώπησαν ο συγγραφες τν βιβλίων τν παράγραφο που Γέρος το Μοριά, ναφέρεται στ φρικτ δεινά τῆς Τουρκοκρατίας κα στ πς σώθηκε λαός.
.                        Στὸ προοίμιο τοῦ λόγου του ὁ Κολοκοτρώνης ὁμιλεῖ γιὰ τοὺς «παλιοὺς Ἕλληνες», τὴν διχόνοια ποὺ ὑπῆρχε. Ἀντιγράφω ἀπὸ τὸ σχολικὸ βιβλίο: «…Τρώγονταν μεταξύ τους καὶ ἔτσι ἔλαβαν καιρὸν πρῶτα οἱ Ρωμαῖοι, ἔπειτα ἄλλοι βάρβαροι καὶ τοὺς ὑπόταξαν. Ὕστερα ἦλθαν οἱ μουσουλμάνοι. Οἱ ἔμποροι καὶοἱ προκομμένοι, τὸ καλύτερο μέρος τῶν πολιτῶν, μὴ ὑποφέροντες τὸν ζυγόν, ἔφευγαν…». Ἀνατρέχοντας ὅμως στὸ αὐθεντικὸ κείμενο, μετὰ τὴν λέξη «μουσουλμάνοι», εἶπε καὶ κάτι ἄλλο ὁ ἥρωας. Διαβάζω ἀπὸ τὸν τόμο «Ἅπαντα περὶ Κολοκοτρωναίων», τοῦ «ΙΔΕΒ», σελ. 253: «…καὶ ἔκαμαν ὅ,τι ἠμποροῦσαν, διὰ νὰ ἀλλάξῃ ὁ λαὸς τὴν πίστιν του. Ἔκοψαν γλῶσσες εἰς πολλοὺς ἀνθρώπους, ἀλλ’ ἐστάθη ἀδύνατο νὰ τὸ κατορθώσουν. Τὸν ἕνα ἔκοπταν, ὁ ἄλλος τὸν σταυρόν του ἔκαμε». Τί κουτοπόνηρα ἀφαιρέθηκε ἀπὸ τὸ βιβλίο ποὺ ἀπευθύνεται σὲ 11-12χρονα παιδιά; Μὰ οἱ κακουργίες καὶ τὰ μαρτύρια ποὺ πέρασε ὁ Ἑλληνισμὸς ἀπὸ τοὺς μωαμεθανοὺς καὶ ἡ σωτηρία του διὰ τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὰ τὰ δύο ἡ νεοταξικὴ λέπρα ποὺ εἶναι θρονιασμένη στοὺς πιὸ ζωτικοὺς ἁρμοὺς τοῦ κράτους, στὴν Παιδεία καὶ στὰ σχολειά της, βάλθηκε νὰ τὰ ἐξαφανίσει. Ἡ Τουρκοκρατία ἦταν περίπου εὐλογία, οἱ μωαμεθανοὶ σεβάστηκαν τὴν πίστη τοῦ λαοῦ. Δὲν μᾶς ἔσωσε ἡ ἑλληνοσώτειρα Ἐκκλησία, ὁ κλῆρος περίπου δὲν ἐπιθυμοῦσε τὴν Ἐπανάσταση.
.                        Παρένθεση. Στὶς 24 Μαρτίου τοῦ 1967, ὁ σπουδαῖος ἀκαδημαϊκὸς Σπ. Μαρινᾶτος, ἐκφωνεῖστὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, τὸν πανηγυρικό τῆς ἡμέρας. Μεταξὺ ἄλλων παρέθεσε καὶ «μετάφρασιν ἄδειας ταφῆς χριστιανοῦ, τὴν ὁποία ἔδιδον οἱ Τοῦρκοι» καὶ εἶχε δημοσιευτεῖ στὰ Μικρασιατικὰ Χρονικά. (τόμ. 3, σελ.16-17). Τὸ κείμενο ἀποστομώνει τοὺς τουρκοτζουτζέδες τῆς σήμερον. «Σὺ ὁ παπάς, τοῦ ὁποίου τὸ μὲν ἔνδυμα εἶναι μαῦρον ὡς πίσσα, τὸ δὲ πρόσωπον ὡς τοῦ σατανᾶ, σὺ ὁ ἱερεὺς τῶν μιαρῶν, σὺ ὁ ἕλκων τὴν καταγωγὴν ἀπὸ τὸν ἄπιστον Ἰησοῦν, διατάσσεσαι: Τὸν εἰς τὸ ἔθνος σου ἀνήκοντα Γρηγόριον, ὁ ὁποῖος ἐψόφησε σήμερον, ἂν καὶ τὴν μὲν ψυχήν του παρέδωκεν εἰς τὸν σατανᾶν, τὸ δὲ βρωμερόν του πτῶμα δὲν τὸδέχεται τὸ χῶμα, ἔξω καὶ μακράν τῆς πόλεως ἀνοίξατε λάκκον καὶ διὰ λακτισμάτων ρίψατε αὐτὸν ἐντὸς τόπου». («Τὸ Εἰκοσιένα», «Πανηγυρικοὶ Λόγοι Ἀκαδημαϊκῶν», σέλ. 774). Αὐτὴ ἦταν ἡ Τουρκοκρατία καὶ οἱμωαμεθανοί. Καὶ εἶναι φανερὴ ἡ ὕπουλη προσπάθεια νὰ ἀποσιωπηθοῦν οἱ θηριωδίες τῶν μωαμεθανῶν καὶταυτόχρονα νὰ μὴν προβληθεῖ ἡ πίστη τῶν ἀγωνιστῶν στὸν σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ.
.                         Νὰ ἀναφέρω ἐδῶ  τί γράφει ὁ Ἀλέξανδρος Μωραϊτίδης (κατόπιν μοναχός Ἀνδρόνικος),  σὲἄρθρο του στὸ περιοδικὸ «Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι» (φύλλο 606/1925), γιὰ τὸν μπουρλοτιέρη τοῦ ἀγώνα, τὸν Κωσταντὴ Κανάρη, ἐπεισόδια πραγματικὰ ἀξιοθαύμαστα.
«Διηγοῦνται ὅτι ὁ Ναύαρχος πιστὸς τηρητὴς τῶν νηστειῶν τῆς Ἐκκλησίας, μίαν Τεσσαρακοστήν ἠσθένησεν. Ὁ δὲ ἰατρὸς διέταξε νὰ καταλύση χάριν τῆς ὑγείας του, ζωμὸν ἢ γάλα..
– Ἀδύνατον! Ἠρνήθη ὁ Ναύαρχος.
– Μὰ εἶναι ἀνάγκη! Ὀλίγον ζωμόν, ἐπέμενεν ὁ ἰατρὸς Ὀρφανίδης.
– Ἄλλο τίποτε φαγητὸν ξεύρετε; Ἠρώτησεν ἐπιμένων ὁ Ναάαρχος.
Τότε ὁ Ὀρφανιδης ἐνθυμήθη τὸ κακάον καὶ συγκατέβη νὰ πίη ἀπὸ αὐτὸ ὁ Ναύαρχος.
-Τώρα μάλιστα, ὑπέλαβεν ὁ Ναύαρχος. Τώρα σᾶς ἀκούω. Καὶ κατέλυσε τὴν νηστείαν πίνων κακάο.
Εἰς τὰς ἱεροτελεστίας ἐπροτιμοῦσε πάντοτε τὸν μακαρίτην παπα-Χαρίλαον, ἕναν πολὺσεβάσμιον ἐφημέριόον τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς, ὅστις μετὰ δικαίας ὑπερηφανείας μου τὸ ἔλεγε. Μὲπροτιμοῦσε παντοτε ο Ναύαρχος, διότι ἔλεγον καθαρὰ τὰς εὐχὰς καὶ τὸ Εὐαγγέλιον πολὺ καθαρὰ χωρὶς τερετισμούς. Εἰς τοῦτον λοιπὸν τὸν καλον ἐφημέριον διηγεῖτο ὁ Ναάαρχος, ὅτι πρὰ πάσης ναυτικῆς του πράξεως, κατὰ τὸν μακρὸν ἀγώνα τῆς Ἐπαναστάσεως, πρὸ πάσης ναυμαχίας, συνήθιζε νὰ διατάσση γενικὸν ἐξιλασμὸν εἰς τὸ πλήρωμά του. Τὴν παραμονὴν τῆς ναυμαχίας ἐξομολογούμενοι ὅλοι οἰ ναῦται του, μετελάμβανον τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, ἡγουμένου τοῦ ἐνδόξου Πυρπολητοῦ, ὅστις τότε μὲἀκατάβλητον θάρρος προέβαινε κατὰ τοῦ ἐχθρικοῦ στόλου, βέβαιος περὶ τῆς ἐπιτυχίας. Και δὲν ἀπετύγχανεν. Ἐτίμα δὲ ὑπερβαλλόντως τὸ ἱερατεῖον ὁ Ναύαρχος. Μετὰ τὴν Θείαν Λειτουργίαν, δὲν ἐξήρχετο τοῦ ναοῦ, πρὶν συμπληρώση τὰς τελευταίας του εὐχὰς ὁ ἱερεύς, ἀλλ’  ἐπερίμενεν ἐν τῷστασιδίῳ του, ἕως οὗ ἀποδυθῇ ὀ ιερεὺς τὰ ἱερὰ ἄμφια, καὶ τότε ἡγουμένου τοῦ λειτουργοῦ τοῦ Ὕψίστου ἠκολούθει ὁ ναύαρχος, καὶ ἀνήρχοντο εἰς τὴν δροσεράν ἔπαυλιν, νὰ λάβουν τὸν συνήθη καφὲ μετὰ γλυκοῦ. Εἰς μίαν δὲ Κυριακὴν ἡ ὑπηρέτρια ἀφηρημένη παρουσίασε τὸν δίσκον πρῶτον εἰς τὸν ναύαρχον, εἰς τὸν κύριόν της, οὕτω κρίνασα, ἀλλ΄ ὁ εὐγενέστατος ναύαρχος σταματήσας αὐτήν, λέγει μετὰ γλυκείας πραότητος.
– Καϋμένη! Πόσον ἔσφαλες! Εἰς τὸν Λειτουργὸν τοῦ Ὑψίστου πρῶτα νὰ πᾶς! Εἰς τὸν Λειτουργόν!
Καὶ ἔδειξε τὸν παπα-Χαρίλαον μὲ τὴν δεξιάν του».
.                 Νηστεῖες ὁ Κανάρης, Θεία Κοινωνία ὁ Κανάρης, σεβασμὸ σὲ ἁπλοὺς ἱερεῖς ὁ Κανάρης, ποὺδιετέλεσε καὶ καμμιὰ δεκαριὰ φορὲς πρωθυπουργὸς καὶ τώρα οἱ νῦν ἀλιβάνιστοι καὶ ἀκοινώνητοι, ντερλικώνουν τὰ σουβλάκια παραμονὲς Χριστουγέννων ἢ Πάσχα, ἡ Θεία Κοινωνία γι’ αὐτοὺς εἶναι ἑστία μετάδοσης τοῦ ἰοῦ – ἡ πιὸ ἀντίχριστη βλασφημία – καὶ γιὰ σέβας στὴν ἱερωσύνη οὔτε λόγος! Γι᾽ αὐτὸ καὶτίναζε στὸν ἀέρα ναυαρχίδες γεμάτες μεμέτηδες ποὺ «ἂν ἔφτυναν ἐπάνω μας», ὅπως ἔλεγε ὁ ἥρωας, «θὰμᾶς εἶχαν πνίξει μὲ τὸ σάλιο τους». Τέτοια κείμενα ἔπρεπε νὰ ὑπάρχουν στὰ σχολικὰ βιβλία. Ἡ δὲ Ἐπιτροπὴγιὰ τὸ ΄21, ἂν ἐπιτελοῦσε τὸν σκοπό της, θὰ μποροῦσε νὰ ἑτοιμάσει ἕνα μικρὸ καὶ κατάλληλο γλωσσικῶς Ἀνθολόγιο κειμένων καὶ γεγονότων, κυρίως αὐθεντικὲς μαρτυρίες γιὰ τοὺς ἥρωες, καὶ νὰ διανεμηθεῖ στὰσχολεῖα. Θὰ ἦταν τὸ καλύτερο μνημόσυνο γιὰ τὶς θυσίες τους, ἕνα ἐνθύμιο πατριδογνωσίας.

ΥΓ. Ὁ τίτλος εἶναι ἀπὸ τὸ ὡραῖο ποίημα τοῦ Ἀλ. Πάλλη «Κανάρης»

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΑΥΤΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ, ΕΜΕΙΣ ΜΕ ΤΗΝ… ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ (Δ. Νατσιός)

Αὐτοὶ μὲ τὸν Κουφοντίνα, ἐμεῖς μὲ τὴν… Μπουμπουλίνα

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                        Οἱ λεγόμενοι ἀντεξουσιαστές, ὄνομα ποὺ ὑποκρύπτει τὴν ἐπώνυμη καὶ ἀνώνυμη προδοσία τῆς πατρίδας, ὄνομα,  καρύκευμα τοῦ κάθε ἀνισόρροπου χαραμοφάη, στὶς πορεῖες τους γιὰ τὸν δολοφόνο Κουφοντίνα, κρατοῦσαν καὶ ἕνα πανί, ποὺ ἔγραφε: «Ὅταν οἱ ἀντάρτες θὰ μποῦνε στὴν Ἀθήνα τὸ Σύνταγμα θὰ λέγεται πλατεία Κουφοντίνα». Θὰ μπορούσαμε νὰ τὸ παραφράσσουμε καὶ νὰ βροντοφωνάξουμε: «Ὅταν οἱ Ἕλληνες κυβερνήσουν τὴν Ἀθήνα, τὸ Σύνταγμα θὰ λέγεται πλατεία… Μπουμπουλίνας».
.                        Παράνοια. Τί νὰ πεῖ κανείς; Οἱ Τοῦρκοι – τὸ λυσσασμένο σκυλί- ἀπειλεῖ καὶ ὀνειροφαντάζoνται «γαλάζιες πατρίδες» καὶ τὰ ἀπολειφάδια τῆς πολιτικῆς ἀσχολοῦνται μὲ τὸν μεγαλύτερο κατὰ συρροὴν ἐγκληματία τῆς ἱστορίας μας. Θὰ τὸ ξαναγράψω: Ὅταν ἐρίζουν στὴν ἀρχὴ τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ ’21 οἱ καπεταναῖοι γιὰ πρωτοκαθεδρίες καὶ ἀρχηγιλίκια, ὁ Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος γράφει… γραφὴ στὸν Κολοκοτρώνη, λέγοντάς του: «Σᾶς στέλνω τὸν Δράμαλη μὲ 40.000 ἀσκέρι νὰ μονοιάσετε». Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς λυπηθεῖ, γιατί τώρα δὲν ὑπάρχουν Νικηταράδες καὶ Κανάρηδες  γιὰ νὰ γονατίζουν τὴν Τουρκιὰ μὲ τσουγκράνες καὶ σαπιοκάραβα.
.                        Σκέφτομαι. Μάνες, γονιοὺς δὲν ἔχουν αὐτὰ τὰ ταλαίπωρα παιδιά, τὰ μπουλούκια τῆς δῆθεν ἀριστερᾶς, νὰ τὰ συμμαζέψουν καὶ νὰ τὰ νουθετήσουν; Δὲν βλέπουν τὴν καταστροφή; Καὶ δὲν μιλῶ γιὰ τὰ σχολειά. Κάποτε ἦταν θεματοφύλακες τῶν τιμαλφῶν ἀξιῶν τοῦ ἔθνους μας. Σήμερα κατάντησαν ὑποκινητὲς καὶ θερμοκήπια ἀφιλοπατρίας. Ἕνα σύγχρονο παιδομάζωμα.
.                        Καὶ δὲν θὰ ἀφιερώσω ἄλλο μελάνι γι’ αὐτὴν τὴν τραγωδία. Ἀνέφερα τὴν Μπουμπουλίνα. Τί ἦταν αὐτὲς οἱ μάνες τοῦ Εἰκοσιένα;  τί λιοντάρια τράνευαν; Ἁγίες μάνες.
.                        Τὸ ’21 ἡ μάνα ἀφήνει τὴ λάτρα τοῦ σπιτιοῦ καὶ τὸ μεγάλωμα τῶν παιδιῶν καὶ ζώνεται τ’ ἅρματα. «Ἡ Δέσπω κάνει πόλεμο μὲ νύφες καὶ μ’ ἀγγόνια». Μία ἀπὸ αὐτὲς ἡ περίφημη Καρατάσαινα, γυναίκα καὶ μάνα ἡρώων. Συνελήφθη, κατὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Νάουσας, τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1822 καὶ ὁδηγήθηκε, μαζὶ μὲ πλῆθος αἰχμάλωτα γυναικόπαιδα στὴν Θεσσαλονίκη. Πιέστηκε νὰ ἀλλαξοπιστήσει. Ἀρνήθηκε. «Γι’ αὐτό», γράφει ὁ αὐτόπτης Γάλλος Πουκεβὶλ στὴν ἱστορία του, «ἐβύθισαν ἐντὸς σάκκου, τὸν ὁποῖον εἶχαν γεμίσει μὲ ὄφεις, τὴν σύζυγο τοῦ ὁπλαρχηγοῦ Καρατάσου. Ὁ Ἀβδοὺλ Λουμποὺτ ἤλπιζεν ὅτι ὁ θάνατός της θὰ ἐπήρχετο κατόπιν φρικτῶν πόνων καὶ βασάνων. Ἀλλὰ αἱ πληγαὶ πλήθους ἐχιδνῶν ἔχυσαν τόσον δηλητήριον εἰς τὰς φλέβας τῆς μάρτυρος, ὥστε περιέπεσεν εἰς λήθαργον καὶ ἀπέθανεν ἀνωδύνως, λυτρωθεῖσα οὕτω τῶν δημίων της, ὑπὲρ τῶν ὁποίων δὲν ἔπαυσεν νὰ προσεύχεται θερμῶς, ἐπικαλούμενη τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας μέχρι τῆς τελευταίας ὥρας. Οὕτως ἀπέθνησκον αἱ χριστιαναὶ γυναῖκες». Ἐδῶ, καὶ δὲν κάνω λάθος, διαβάζουμε συναξάρι νεομάρτυρος.
.                        Στὴν ἀρχὴ τῶν Ἀπομνημονευμάτων του, ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης διηγεῖται τὸ πῶς σώθηκε ὁ ἴδιος καὶ ἡ φαμελιά του ἀπὸ τοὺς Τούρκους τοῦ Ἀλήπασα. «Γκιζεροῦσαν δεκαοχτὼ ἡμέρες εἰς τὰ δάση κι ἔτρωγαν ἀγριοβέλανα καὶ ἐγὼ βύζαινα», γράφει. Θέλησαν νὰ περάσουν ἕνα γεφύρι ποὺ τὸ «φύλαγαν οἱ Τοῦρκοι» καὶ γιὰ νὰ μὴν κλάψει ὁ νεογέννητος Μακρυγιάννης καὶ «χαθοῦνε ὅλοι», τὸν ἄφησαν στὸ δάσος. «Τότε μετανογάει ἡ μητέρα μου καὶ τοὺς λέει: «Ἡ ἁμαρτία τοῦ βρέφους θὰ μᾶς χάση», τοὺς εἶπε «περνᾶτε ἐσεῖς καὶ σύρτε εἰς τὸ τάδε μέρος καὶ σταθῆτε… τὸ παίρνω κι ἂν ἔχω τύχη καὶ δὲν κλάψη, διαβαίνουμε». Νίκησε τὸ ἀνίκητο μητρικὸ ἔνστικτο. Καί, γράφει ὁ πολύπαθος ἀγωνιστής, «ἡ μητέρα μου καὶ ὁ Θεὸς μᾶς ἔσωσε».
.                        Και ἦταν πολύτεκνες οἱ μάνες τοῦ ’21. Οἱ ἐλευθερωτές μας, στὴν πλειονότητά τους, ἀνῆκαν σὲ πολυμελεῖς οἰκογένειες ἢ ἦταν οἱ ἴδιοι πολύτεκνοι. Ὅπως λόγου χάρη οἱ δύο μεγάλες πολιτικὲς μορφὲς τοῦ Ἀγώνα, ὁ Ὑψηλάντης καὶ ὁ Καποδίστριας. Μάλιστα ὁ Καποδίστριας, ὁ πρῶτος Κυβερνήτης τῆς Ἑλλάδος, εἶχε 8 ἀδέρφια. Ἀλλὰ κι ὁ Δεληγιάννης εἶχε 8 παιδιά. Μάλιστα τὸ Δεληγιανναίικο δέντρο ἦταν πολύκλαδο. Τὸ ἴδιο κι οἱ πολέμαρχοι, εἶχαν ἢ προέρχονταν ἀπὸ πολυπληθεῖς οἰκογένειες. Ὁ ἀρχιστράτηγος τοῦ Μοριά, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, εἶχε 12 ἀδέρφια. Πρὶν ξεσπάσει ἡ Ἐπανάσταση, τὸ Κολοκοτρωναίικο ἀσκέρι, ἀδέρφια καὶ ξαδέρφια, μπαμπάδες κι ἀνήψια, ἔφτασε τοὺς 150 νοματαίους!150 νοματαῖοι ἀπὸ τὴν Κολοκοτρωναίικη φύτρα εἶχαν πάρει τὰ ὅπλα μὲ ἀρχηγὸ τὸ Γέρο τοῦ Μοριᾶ, τὸ Θοδωράκη Κολοκοτρώνη.
.                        Κι ο ἀρχιστράτηγος τῆς Ρούμελης Ἀνδροῦτσος, πολυφαμελίτης ἦταν κι ἐκεῖνος. Εἶχε 5 παιδιά. Τὸ ἴδιο πολυφαμελίτης, καὶ μάλιστα ὑπερπολύτεκνος μὲ 8 παιδιά, ἦταν κι ὁ Πανουργιᾶς. Ἐνῶ ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης ἦταν ὑπερπολύτεκνος μὲ 12 παιδιά! Ὁ Ἐμμανουὴλ Παπάς, ὁ Μακεδόνας ἥρωας, εἶχε 11 παιδιά, τὰ περισσότερα σκοτώθηκαν στὴν Ἀγώνα. Σὲ κάθε μεγάλη μάχη καὶ ἀπὸ ἕνα. Ἡ Δόμνα Βισβίζη, ἡ ἀρχόντισσα, ἡ καπετάνισσα τῆς Θράκης εἶχε 5 παιδιά, ποὺ τὰ μεγάλωνε μὲ μπαρούτι, στὸ καράβι τοῦ γενναίου ἄντρα της, τοῦ «φιλογενέστατου» Ἀντώνη, ποὺ σκοτώθηκε. Συνέχισε τοὺς ἀγῶνες ἡ Δόμνα.
.                        Πολύτεκνοι ἦταν καὶ οἱ μεγάλοι ναυμάχοι, ὁ Μιαούλης, ὁ Κανάρης. Ὁ Ναύαρχος Μιαούλης εἶχε 5 παιδιά. Ὁ Κωνσταντὴς Κανάρης, ὁ μπουρλοτιέρης, ποὺ ἔσκιαζε τὰ τότε «Οὐροὺτς καὶ Τσεσμέ», ἦταν πατέρας 7 παιδιῶν.
.                        Ἀπὸ πολύτεκνες οἰκογένειες προέρχονταν καὶ οἱ κληρικοὶ ποὺ πότισαν μὲ τὸ τίμιο αἷμα τους τὸ δέντρο τῆς Λευτεριᾶς: ὁ Παπαφλέσσας καὶ ὁ Διάκος. Ὁ ἥρωας τῆς μεγάλης μάχης στὸ Μανιάκι, ποὺ θαύμασε καὶ τίμησε τὸ νεκρό του, ὁ ἴδιος ὁ Ἰμπραὴμ πασάς, ὁ Παπαφλέσσας, εἶχε 18 ἀδέρφια. Κι ὁ Διάκος, ὁ ἥρωας τῆς Ἀλαμάνας, 12. Ναί, αὐτὲς τὶς μάνες, τὶς μεγαλόψυχες, τὶς μνημονεύει εὐλαβικὰ ὁ ἐθνικός μας ποιητής: «Ψυχὴ μεγάλη καὶ γλυκιὰ/ μετὰ χαρᾶς σ᾽τὸ λέω:/ Θαυμάζω τὶς γυναῖκες μας/καὶ στ’ ὄνομά τους μνέω».
.                        Τελευταία ἄφησα τὴν καπετάνισσα, τὴν Μπουμπουλίνα. Εἶχε ἕξι παιδιά. Δὲν ξέρεις τί νὰ πρωτοπαινέψεις!! Τὴν ἴδια, τοὺς ἥρωες ἄντρες της ἢ τὰ παιδιά της. Ἂς ἀφήσουμε τὴν Μπουμπουλίνα, νὰ μᾶς τὰ πεῖ:
.                        «Ἔχασα τὸν σύζυγό μου. Εὐλογητὸς ὁ Θεός! Ὁ μεγαλύτερος γιός μου σκοτώθηκε μὲ τὸ ὅπλο στὸ χέρι. Εὐλογητὸς ὁ Θεός! Ὁ δεύτερος γιός μου, δεκατετραετὴς τὴν ἡλικία, μάχεται μαζὶ μὲ τοὺς Ἕλληνες καὶ πιθανῶς νὰ βρεῖ ἔνδοξο θάνατο. Εὐλογητὸς ὁ Θεός! Ὑπὸ τὴν σκιὰ τοῦ σταυροῦ θὰ χυθεῖ ἐπίσης τὸ αἷμα μου. Εὐλογητὸς ὁ Θεός! Ἀλλὰ θὰ νικήσουμε ἢ θὰ παύσουμε νὰ ζοῦμε. Θὰ ἔχουμε ὅμως τὴν παρηγοριὰ ὅτι δὲν ἀφήσαμε πίσω μας δούλους Ἕλληνες».
.                        Τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας, ὅταν γεννοῦσε μία μάνα ἀγόρι τῆς εὔχονταν: «Νὰ σοῦ ζήσει, νὰ γίνει καπετάνιος, νὰ τοῦ γράψουν καὶ τραγούδι». Γι᾽ αὐτὸ «τ’ Ἀντρούτσου ἡ μάνα χαίρεται τοῦ Διάκου καμαρώνει/πού ‘χουνε γιοὺς ἁρματολοὺς καὶ γιοὺς καπεταναίους». Τώρα τί τραγουδοῦν; Νὰ γίνει στὴν Ἀθήνα πλατεία Κουφοντίνα….

 

 

Σχολιάστε

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ “ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ” ΤΗΣ ΕΜΕΤΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΙΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ; (Δ. Νατσιός)

Τί θὰ γίνει μὲ τὴν “διδασκαλία” τῆς ἐμετικῆς παιδεραστίας
στὰ σχολικὰ βιβλία;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                   Πιάνουμε τὶς μύτες μας ἀπὸ τὶς ἀναθυμιάσεις καὶ τὴν δυσωδία. Ξεβράζονται σωρηδὸν οἱδιαστροφές… θεατρανθρώπων, ὅπως αὐτάρεσκα αὐτοχρίζονται. Μαγαρίζονται καὶ οἱ λέξεις. Τί σχέση ἔχουν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι μὲ τὸ θέατρο, ὅπως μᾶς τὸ παρέδωσαν οἱ ἀρχαῖοι, καὶ κυρίως μὲ τὴν ἀποστολή του; Τὸ ἀρχαῖο κράτος, ἡ «πόλις», ὅπως ἔλεγαν, σκοπὸ εἶχε τὴν διαπαιδαγώγηση καὶ τὴν βελτίωση τῶν πολιτῶν, ἀλλιῶς ξέφευγε ἀπὸ τὴν ἀποστολή του. Γράφει ὁ Πλάτων «Πολιτεία τροφὴἀνθρώπων ἐστι, καλὴ μὲν ἀγαθῶν, ἡ δ’ ἐναντία κακῶν». (Μέν. ΙΙΙ-238 C). Δηλαδή: Ἡ πολιτεία εἶναι τροφὸς τῶν ἀνθρώπων. Τὸ καλὸ πολίτευμα, κάνει τοὺς πολίτες ἀγαθούς, τὸ κακὸ πολίτευμα ἐκφαυλίζει τοὺς πολίτες. Τὸ ἴδιο ἴσχυε καὶ γιὰ τὰ γράμματα καὶ τὶς τέχνες. Ὁ Ἀριστοφάνης στοὺς «Βατράχους» του (στ. 1054), ρητῶς μᾶς βεβαιώνει ὅτι ὁ ποιητὴς εἶναι παιδαγωγὸς τῶν ὡρίμων, ὅπως ὁ δάσκαλος τῶν μικρῶν παιδιῶν. «Τοῖς μὲν γὰρ παιδαρίοισιν ἐστὶ διδάσκαλος ὅστις φράζει, τοίσιν δὲἡβῶσι οἱ ποιηταί». Ἡ τέχνη ἡ κλασσικὰ ἐξευγενίζει. Καὶ πρωτίστως αὐτὸν ποὺ τὴν ὑπηρετεῖ. Ὁ ποιητής, ὁ γλύπτης, ὁ ζωγράφος, ὁ φιλόσοφος, ὁ πολιτικός, θεωροῦνταν καὶ ἔπρεπε νὰ εἶναι παιδαγωγοὶ τοῦλαοῦ. Τὸ θέατρο, ἐν προκειμένῳ, ἦταν σχολεῖο τοῦ λαοῦ. Οἱ ἐπιγραφὲς τῶν χορηγικῶν τριπόδων, ἔλεγαν: «Σοφοκλῆς ἐδίδασκεν», «Αἰσχύλος ἐδίδασκεν». Τὰ δράματα τότε «ἐδιδάσκοντο» καὶ δὲν «ἀνέβαιναν», ὅπως λέμε σήμερα. (Ὁ μεγαλύτερος «σκηνοθέτης», τραγικὸς ποιητὴς ὅλων τῶνἀρχαίων ἑλληνικῶν ἐποχῶν, ὁ Αἰσχύλος, ζήτησε νὰ γραφεῖ στὸν τάφο τοῦ ἐπίγραμμα, τὸ ὁποῖο εἶχε συνθέσει ὁ ἴδιος. Δὲν καυχᾶται γιὰ τὴν μεγαλειώδη τέχνη του, ἀλλὰ διότι ἔλαβε μέρος στὴν μάχη τοῦΜαραθώνα- «ἁλκὴν δ’ εὐδόκιμον Μαραθώνιον ἄλσος….».
.                   Τί σχέση ἔχουν ἐκεῖνοι οἱ μεταξένιοι, ἀνθρωποπλάστες καλλιτέχνες, μὲ τὴν πλειονότητα τῶν τωρινῶν ἀνισόρροπων τυχοδιωκτῶν, ποὺ «ἀνεβάζουν» στὴν σκηνή, μαζὶ μὲ τὴν κακογουστιά τους, καὶ τὶς κτηνώδεις ὀρέξεις τους;).
.                   Ξεβράστηκαν τελευταία ὑποθέσεις παιδεραστίας, βιασμῶν καὶ βιαιοπραγίας ἀπὸ«θεατρανθρώπους». Στὸ ἄκουσμα τέτοιων φρικτῶν πράγματι εἰδήσεων, ἡ ὀργισμένη ἀντίδραση τοῦκόσμου συνοδεύεται μὲ προτροπὲς ποινῶν ὅπως: κρέμασμα, ἐκτελεστικὸ ἀπόσπασμα, εὐνουχισμὸς καὶ πολλὰ ἄλλα ποὺ δὲν μποροῦν νὰ καταγραφοῦν…
.                   Ὅμως, γιατί δὲν ὑπάρχει καμμία ἀντίδραση, ὅταν σὲ σχολικὰ βιβλία προωθεῖται καὶ διαφημίζεται, αὐτὸ ποὺ ὅλοι μετὰ βδελυγμίας καταδικάζουν; Γιατί δὲν ἀσχολεῖται κανεὶς μὲ τὰσχολικὰ βιβλία ποὺ «διδάσκουν» τὸ ἐμετικὸ ἔγκλημα;  (Τὸ ἔχω ξαναγράψει καὶ ξανατονίσει ὅτι ὅλοι οἱεἰδικοὶ καὶ ἐπιστήμονες ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν γλῶσσα καὶ τὴν διδακτική της, γνωρίζουν πὼς δὲν ὑπάρχουν ἀθῶα παραμυθάκια καὶ ὅτι κάθε γλωσσικὸ κείμενο -κυρίως αὐτὰ ποὺ ἀπευθύνονται σὲἀνώριμα τοῦ Γυμνασίου ἢ ἀθῶα παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ- ἀκόμα καὶ ἕνα πρόβλημα μαθηματικῶν, προάγει συγκεκριμένες ἀξίες καὶ στάσεις ζωῆς).  Συγκεκριμένα, γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, παραθέτω κείμενο, τὸ ὁποῖο περιέχεται στὸ «τετράδιο ἐργασιῶν» τοῦ μαθήματος «Νεοελληνικὴ Γλῶσσα», Α’ Γυμνασίου (σελ. 16). Δηλαδὴ ἀπευθύνεται σὲ παιδιὰ 12-13 ἐτῶν, ποὺ μόλις ἐγκατέλειψαν τὸ δημοτικὸσχολεῖο. Τίτλος του «Ὁσάκις». Ὑποτίθεται ὅτι ἀποσκοπεῖ στὴν γλωσσικὴ καὶ πνευματικὴ καλλιέργεια μαθητῶν τῆς Α’ Γυμνασίου:
«Ὁ καθηγητὴς τῆς φιλολογίας ἔριχνε κάθε μέρα τὸ μπαλάκι. Ὅλη ἡ τάξη τὸ ἔπιανε σὰν ἕνα γαργαλιστικὸ μήνυμα. Τὸ πετοῦσε ὁ ἕνας στὸν ἄλλον. Χαρᾶς εὐαγγέλια. “Ὁσάκις…” ἄρχισε τὴ φράση του ὁ φιλόλογος.
“Ναί. Ναί. Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!”, φώναζαν ὅλες μαζὶ οἱ μαθήτριες γελώντας. Κι ὁ καθηγητὴς τρελαινόταν. “Ὁσάκις…” ἐπαναλάμβανε τονίζοντας τὴ λέξη σὰν νὰ ἔλεγε “σκάστε”. “Ο Σάκης! ὉΣάκης!” ἀκουγόταν πάλι ἀπὸ κάτω καὶ τὸ γέλιο ἔδινε κι ἔπαιρνε.
Ὁ καθηγητὴς δὲν μποροῦσε νὰ ξεχωρίσει ποιὲς ἀπὸ τὶς μαθήτριες ἦταν οἱ δράστες. Ἡ λέξη – μπαλάκι κυλοῦσε ἀκαριαία σὲ κλάσμα δευτερολέπτου μέσα ἀπὸ τὰ χείλια τους, ποὺ ἦταν κρυμμένα στὸ κάτω μέρος τοῦ σκυμμένου τους κεφαλιοῦ. Νόμιζε πὼς ἁπλῶς ἐπαναλάμβαναν τὴ λέξη. Πὼς τὶς ἐρέθιζε αὐτὴ ἡ λέξη. Δὲν ἦταν ὅμως ἔτσι. Ἄλλο πράγμα τὸ “Ὀσάκις” κι ἄλλος ἄνθρωπος “ὁ Σάκης”.
Ὁ Σάκης ἦταν ἠλεκτρολόγος μὲ μαγαζί. Μεγαλύτερός τους, 20 μὲ 25 ἐτῶν. Τὰ εἶχε φτιάξει μὲ τὴν Ἀλέκα. Μία ἀπὸ τὶς μαθήτριες τῆς τάξης. Ψηλὴ κι ἀδύνατη, μὲ κοντὰ ξανθὰ μαλλιὰ καὶ μεγάλα καστανὰ μάτια, μακρὺ λαιμὸ καὶ μακριὰ χέρια καὶ πόδια, κάπως ξερακιανή, ἀλλὰ ζόρικη. Στὰ 15-16, ὅπως ὅλες τους. Ἡ πρώτη ποὺ ἔβγαινε ραντεβοὺ μῆνες τώρα. (σσ. Δηλαδὴ ἀπὸ τὸ Δημοτικὸδιατηροῦσαν σχέση). Ὁ Σάκης τὴν περίμενε τὸ μεσημέρι στὴν ἄλλη γωνία κι οἱ ἄλλες μαθήτριες ἔτρεχαν ἀπὸ πίσω της νὰ τὸν δοῦνε. Τὰ σχόλια ἔδιναν κι ἔπαιρναν. Ἦταν ὁ πρῶτος ἔρωτας τῆς τάξης.
Ὁ καθηγητὴς φώναξε τὴν πρώτη μαθήτρια, τὴ Μαρία, στὸ γραφεῖο του καὶ τὴ ρώτησε. “Τι συμβαίνει μὲ τὸ “Ὁσάκις”; Γιατί αὐτὴ ἡ ἀντίδραση;”.
“Δὲν ξέρω, κύριε. Στὸ δικό μου θρανίο δὲν ξέρουμε τίποτα. Τὸ πῆραν ἔτσι φαίνεται καὶ τὸδιασκεδάζουν”, τοῦ ἀπάντησε. Ρώτησε κι ἄλλες μαθήτριες. Μερικὲς δὲν κρατήθηκαν καὶ γελοῦσαν. Ὁ καθηγητὴς προσπάθησε νὰ βγάλει ἀπὸ τὸ λεξιλόγιό του τὴ λέξη “Ὁσάκις”. Αὐτὴ ὅμως ἀντιστεκόταν. Τοῦ ἔβγαινε αὐθόρμητα, ἔστω καὶ μὲ κάποια καθυστέρηση. Τότε, ὅμως, γινόταν πανζουρλισμός. Σὰν νὰ τὴν εἶχε στερηθεῖ ἡ τάξη καὶ ξεσποῦσε “Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!”, φώναζαν ἀκόμα πιὸ δυνατὰ καὶγελοῦσαν μὲ τὴν καρδιά τους. Γιατί ἦταν ὑπόθεση καρδιᾶς καὶ ὄχι γραμματικῆς».
.                   Ἐρωτῶ: Τί διαβάζουμε ἐδῶ; Περιγράφει ἢ δὲν περιγράφει τὸ κείμενο ἀποπλάνηση ἀνηλίκου;
.                   Ἐρωτῶ: Ὅπως παρουσιάζει τὸ κείμενο αὐτὴν τὴν σχέση, σὰν κάτι τὸ φυσιολογικό, τὸἀκίνδυνο, δὲν ἀποτελεῖ ἔμμεση παρότρυνση γιὰ ἐπιδίωξη τέτοιων καταστρεπτικῶν σχέσεων; Μπορεῖς νὰ περιγράφεις μὲ χαζοχαρούμενο τρόπο μία τέτοια κατάσταση; Ποιός γονέας θὰ ἀνεχόταν ἡ κόρη του «νὰ βγαίνει ραντεβοὺ» μὲ εἰκοσιπεντάχρονο; Δὲν πρόκειται γιὰ ὕπουλη ἐξύμνηση τῆς παιδεραστίας, τοῦ σιχαμεροῦ αὐτοῦ ἐγκλήματος, γιὰ τὸ ὁποῖο ἀνατριχιάζουμε ὅλοι καὶ στὸ ἄκουσμά του μόνον;
.                   Καὶ κάτω ἀπὸ τὸ κείμενο «καμαρώνει», γιὰ ἐμπέδωση προφανῶς, ἡ ἑξῆς κρανιοκενὴς ἐρώτηση: «Γιατὶ γελοῦσε ἡ τάξη, ὅταν ἀκουγόταν ἡ λέξη Ὁσάκις στὸ κείμενο». Τί θὰ ἀπαντήσει τὸπαιδὶ σὲ μία τέτοια «παραλυμένη» ἐρώτηση; Καμμία καταδίκη ἢ ἀπόρριψη τῆς σχέσης τοῦ 25χρονου Σάκη μὲ τὴν 12χρονη μαθήτρια. «Ἐξαιρετικὰ» μαθήματα ἀπὸ τὸ ὑπουργεῖο, ποὺ ἐπιμένει νὰὀνομάζεται Παιδείας!
.                   Κατὰ τὰ ἄλλα τὸ ὑπουργεῖο εἰσάγει τὴν σεξουαλικὴ ἀγωγὴ ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο ἀκόμη. Ἀπὸ τὴν μία αἰχμάλωτα, ἐξαρτημένα τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὶς νέες τεχνολογίες καὶ τὸ διαδίκτυο, στὰ ὁποῖες ἔχουν δοθεῖ μεσιανικὲς διαστάσεις. Ἀπὸ τὴν ἄλλη σεξουαλικὲς ἀγωγές, ποὺ οὐσιαστικὰ εἶναι πυρήνας πρόωρης ἀποαθωοποιήσεως, πράγμα καταστρεπτικὸ γιὰ τὴν εὔθραυστη ψυχικὴ ὑγεία τους. Χῶρος γιὰ τὴν χαρὰ τῆς μελέτης, τοῦ εὐλογημένου κόπου ποὺ προσφέρει ἡ πάλαι ποτὲ ἡλιόλουστη ἑλληνικὴ Παιδεία, δὲν ἀπομένει.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

ΣΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ… (Δ. Νατσιός)

Στν μακαριστ Γέροντα Χρυσόστομο…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                  Ὄχι, δὲν εἶναι λάθος γραμμένη ἡ λέξη. «Μαναστήρια» ὀνόμαζε ὁ λαὸς τὶς ἱερὲς μονὲς τοῦΓένους. Στὸ βιβλίο τοῦ Χρήστου Χρηστοβασίλη (1862-1937), γιὰ τὸν ὁποῖο ὅπως προσφυῶς γράφτηκε, «ἴσως δὲν ἦταν λόγιος ἀλλὰ κλεφταρματολός», μὲ τίτλο «Ἡρωικὰ διηγήματα», διαβάζουμε γιὰ τὶς τελευταῖες ὀρμήνειες τοῦ βαριοπληγωμένου μετὰ ἀπὸ μάχη μὲ τοὺς Τούρκους Ἀητόγιαννου, τοῦ  τιμημένου καὶ ξακουσμένου ἀρχηγοῦ, «ποῦχε ἑξήντα χρόνια Κλέφτης καὶ δώδεκα πληγὲς στὸ κορμί του». Ξεψυχᾶ ὁ γερο-καπετάνιος, στὸ μοναστήρι τοῦ Ἅι-Λιά, ἀετοφωλιὰ τῆς Παναγίας στὴν Πίνδο.
.                  «Ἔχω κι ἄλλο ἕνα σας πῶ καὶ νὰ σᾶς παρακαλέσω. Νὰ βοηθᾶτε τὰ μαναστήρια ὅσο μπορεῖτε. Χωρὶς αὐτὰ τὰ μαναστήρια δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ζήσει ἡ Κλεφτουριὰ ποὺ λευτέρωσε τὴν Ἑλλάδα! Νὰ κόβετε ἀπὸ τὴν χαψιά σας καὶ νὰ δίνετε στὰ μαναστήρια. Δὲν ἔχω ἄλλο τίποτε νὰ σᾶς πῶ. Σχωρᾶτε με κι ὁ Θεὸς σχωρέσ’ σας». (σελ. 223).
.                  Γράφω τὸ παρὸν κείμενο μὲ πολλὴ συγκίνηση. Πρόσφατα ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ ἕνας ἀετὸς τῆς Ὀρθοδοξίας μας, ὁ ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Νικοδήμου, πατὴρ Χρυσόστομος. Ὁ μακαριστὸς Γέροντας, εἶχε ἱδρύσει, ἦταν κτήτωρ, ὄχι μίας Ἱερᾶς Μονῆς. Ἀλλὰ ἵδρυσε καὶ ἔκτισε ἕνα «μαναστήρι». Τὸμαναστήρι τοῦ Ὁσίου Νικοδήμου, ποὺ στέκει μάνα καὶ ἐλπίδα καὶ τοῦ λαοῦ τοῦ Κιλκίς, καὶ τῆς πατρίδος, ἀλλὰ καὶ ὅλης τῆς ὀρθόδοξης ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
.                  Μὲ περιέβαλε μὲ τὴν ἀγάπη του – κι ἂς μοῦ συγχωρεθεῖ τὸ πρῶτο πρόσωπο – μὲ τιμοῦσε μὲ τὴν φιλία του,  μὲ στήριζε, μὲ συμβούλευε. Ἀνέβαινα τὸ ὅρος Πάϊκο, στὸ μαναστήρι του, μὲ πολλὴ χαρά, γιατί ἤξερα ὅτι θὰ συναντήσω ἕναν πνευματικὸ πατέρα, ἕναν λεβεντάνθρωπο, ἕναν ἀρχοντικό, προσηνῆ, φιλότιμο, ἀκέραιο καὶ ἀσυμβίβαστο μὲ τὴν περιρρέουσα ἀσχήμια, ἡγούμενο. (Ἀρχοντιὰ καὶ φιλότιμο ποὺσυναντᾶς σ’ ὅλη τὴν ἐκλεκτὴ ἀδελφότητα τῆς μονῆς). «Δημήτριε, Δημήτριε, μᾶς ξέχασες…», καὶ τὸπρόσωπο ἔλαμπε ἀπὸ καλοσύνη καὶ χαρὰ τοῦ ἀειμνήστου Γέροντα. Ἔσκυβα τὸ κεφάλι μὲ σεβασμὸ καὶ τὸν ἄκουγα, τὰ λόγια του, χρυσὰ σταλάγματα σοφίας καὶ σύνεσης. Νουθεσίες πολυτίμητες, ἀπὸ ἕναν ἀληθινὸἀγωνιστὴ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδος. Πραγματικὸς πατριδοφύλακας ὁ Γέροντας, ἀντίκριζε μὲ πολὺ πόνο καὶ ὀδύνη τὴν κατρακύλα μας. Ἀγωνιζόταν ἀνύστακτα μὲ τὰ ὄπλα του. Συνέδρια καὶ ἡμερίδες. Ὁμιλίες ἐπιφανῶν Ἑλλήνων. Ἐκδόσεις βιβλίων καὶ περιοδικῶν. Κατασκηνώσεις ποὺ ἐπιτελεῖται ἀγωγὴ ἐθνικῆς παιδείας καὶ ὀρθόδοξης βιοτῆς. Ἔργο πνευματικό, λίγο τὸ φανερό. Ἀφθονοπαρόχως τὸ κρυφό, τεράστιο, καὶ στὰ ἑκατοντάδες πνευματικοπαίδια του καὶ σὲ πολλοὺς ποὺ προσέτρεχαν ἀπελπισμένοι, καὶ εὕρισκαν  στήριγμα καὶ παραμυθία, στὸ ἀκούραστο πετραχήλι του. Παροιμιώδης ἡ προσφορά του σὲ ἐμπερίστατουςἀνθρώπους, ἡ ἀρετὴ τῆς ἐλεημοσύνης, ποὺ στόλιζε τὸν σπουδαῖο Γέροντα. «Μάνα», τὸ μοναστήρι του γιὰ πολὺ κόσμο, «μάνα» πνευματική, ἀλλὰ καὶ ὑλική. Ὅλα γιὰ τὸν συνάνθρωπο, τὴν πατρίδα, θυσία γιὰ τὴν ἄμωμο Πίστη τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν. Κρυστάλλινη ἡ ἄποψή του γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τοὺς «κρυφοδαγκανιάρηδες» ποὺ τὴν ὑποβλέπουν. Ἕνας «κλεφταρματολὸς» τοῦ Γένους  ὁ μακαριστὸς Γέροντας μὲ ἦθος μακρυγιάννειο: «Ὅταν μοῦ πειράζουν τὴν Πατρίδα καὶ Θρησκεία μου, θὰ μιλήσω, θὰ΄νεργήσω κι ὅ,τι θέλουν ἂς μοῦ κάμουν».
.                  Μὲ τίμησε μὲ τὴν ἔκδοση ἑνὸς βιβλίου μου. Μὲ δική του παρότρυνση καὶ μὲ τὴν συνδρομὴ τῶν πατέρων τῆς μονῆς γιὰ τέσσερα χρόνια φιλοξενοῦνταν κείμενά μου στὸ περ. «ΑΦΥΠΝΙΣΗ», κείμενα ποὺἐκδόθηκαν σὲ βιβλίο μὲ τίτλο. «Τὰ ἄθεα γράμματα καὶ ἡ Παιδεία τοῦ Γένους». Δοξάζω τὸν Θεὸ ποὺ διαβάζω στὸν πρόλογο τὰ ἀρωματισμένα λόγια του. Ἀπὸ τὶς πιὸ ἀκριβεῖς, εὔστοχες καὶ σοφὲς «διαγνώσεις» γιὰ τὴν Παιδεία.
.                  «…Ἀνέκαθεν ἡ παιδεία μας εἶχε χαρακτήρα χριστοκεντρικό. Πρώτιστος στόχος της ἦταν ἡπνευματικὴ καλλιέργεια τοῦ νέου, ἀποσκοποῦσε δηλαδὴ νὰ ὁδηγήσει τὸν μαθητὴ στὴν ἀπαραίτητα αὐτογνωσία καὶ τελικὰ στὴν θεογνωσία, ποὺ εἶναι καὶ τὸ κὰτ΄ ἐξοχὴν ζητούμενο…
.                  Σήμερα ὅμως ἡ Παιδεία ἔχει ἀλλοτριωθεῖ σὲ βαθμὸ ἐπικίνδυνο. Δεχόμενη θανάσιμα χτυπήματα μὲ τὶς ἀλλεπάλληλες “ἀλλαγές” στὰ ἐκπαιδευτικὰ προγράμματά της ἔχει ὑποστεῖ μία ἀνυπολόγιστη καταστροφή, ἀφοῦ ξένα κέντρα ἐξουσίας καὶ λήψεως ἀποφάσεων καθορίζουν καὶ αὐτὸ τὸ περιεχόμενο τῶν σχολικῶν βιβλίων! Τὰ ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά τοῦ ἔθνους μας, ἡ Γλῶσσα, ἡ Ἱστορία, ἡ ὀρθόδοξη Πίστη πλήττονται ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια συστηματικὰ καὶ συνειδητὰ ἀπὸ φανεροὺς καὶ κυρίως “ἀοράτους” ἐχθρούς…
.                  Καθημερινῶς μία τραγωδία, μὲ ἀνυπολόγιστες συνέπειες συντελεῖται στὰ σχολεῖα μας. Δυστυχῶς, ὅμως, φαίνεται ὅτι δὲν ἔχουμε συνειδητοποιήσει οὔτε καὶ ἀποτιμήσει ἀκόμη τὸ μέγεθος αὐτῆς τῆς συντελούμενης ἐθνικῆς καταστροφῆς.! Χρόνια τώρα ἄσπονδοι ἐχθροὶ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦἙλληνισμοῦ ἐπιχειροῦν συστηματικὰ νὰ γκρεμίσουν μέσα ἀπὸ τὶς ψυχὲς τῶν νέων μας, καθετὶ ποὺ θυμίζει Χριστὸ καὶ Ἑλλάδα, νὰ ἀποσυνδέσουν τοὺς μαθητὲς ἀπὸ τὴν δισχιλιετῆ ὀρθόδοξη ἑλληνικὴ παράδοση τοῦ ἔθνους. Μὲ προμελετημένες κινήσεις καὶ καταχθόνια σχέδια, ποὺ ἔχουν ἐξυφάνει ἀπὸ καιρό, ἐργάζονται ἐπιμελῶς ἐπιζητώντας ἠθική, πνευματικὴ καὶ ἐθνικὴ ἐξόντωση τῶν ἑλληνοπαίδων. Καί, ἐν πολλοῖς, δυστυχῶς, τὸ ἔχουν καταφέρει! Δύο γενεὲς Ἑλλήνων μαθητῶν ἔχουν ἀποφοιτήσει ἀπὸ τὰ σχολεῖα ἄγευστοιἐντελῶς ἀληθινῆς παιδείας, παραμένοντας ἐσαεὶ τυφλοὶ πνευματικὰ καὶ γλωσσικὰ νήπιοι. Χιλιάδες ἀπὸ αὐτὰτὰ παιδιὰ ἔχουν ὁδηγηθεῖ ἤδη στὴν ἀποχαύνωση καὶ τὴν λήθη. Εἶναι αὐτὰ ποὺ θὰ ἀποτελέσουν αὔριο – ὅταν κληθοῦν ἀπὸ ἐκείνους ποὺ τοὺς ἐξέθρεψαν– τὶς ὀρδὲς τῶν Γενιτσάρων. Βιώνουμε μὲ ὀδύνη καὶ φρίκη ἐδῶ καὶ χρόνια τὸν πνευματικὸ αὐτὸ ἐξανδραποδισμὸ τοῦ Γένους. Τὰ διαβρωτικὰ σημάδια αὐτῆς τῆς βαθιᾶς πνευματικῆς κρίσης, ἤδη πρὸ πολλοῦ ψηλαφητὰ καὶ εὐδιάκριτα, διαγράφουν δυστυχῶς ἕνα δυσοίωνο καὶπολὺ ζοφερὸ γιὰ τὴν πατρίδα μας μέλλον…
.                  Ἔφθασε ἡ ὥρα νὰ ἀντιδράσουμε! Τὸ Κρυφὸ Σχολειὸ εἶναι πεπρωμένο, φαίνεται, νὰ ξαναζήσει στὶς μέρες μας. Ὁ καθένας μας μπορεῖ νὰ δημιουργήσει ἕνα Κρυφὸ Σχολειὸ ἤ, στὴν ἀνάγκη, νὰ γίνει ὁ ἴδιος ἕνα Κρυφὸ Σχολειό!…Αὐτὴ εἶναι ἡ λύση ὅπως μᾶς τὴν δίδαξαν οἱ ἡρωικοὶ πρόγονοί μας…».
.                  Λόγος εὐθύς, ἀσυμβίβαστος, ἔντιμος, ἔμπονος. Λόγος μὲ διαγνωστικὴ τόλμη, λεβέντικος, ὅπως ἦταν ὅλος ὁ ἱερατικός του βίος. Αὐτὸς ἦταν ἤ, μᾶλλον, εἶναι ὁ μακαριστὸς Γέροντας Χρυσόστομος. («Δίκαιοι εἰς τὸν αἰώνα ζῶσι, καὶ ἐν Κυρίῳ ὁ μισθὸς αὐτῶν, καὶ ἡ φροντὶς αὐτῶν παρὰ Ὑψίστῳ»). Καὶδανειζόμενος κάτι ἀπὸ τὸν Παπαδιαμάντη: «Ἀπῆλθε ἤδη νὰ ἀναπαυθεῖ, ἐκ τῶν τοσούτων παλαισμάτων, ὁγεραρὸς τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Γένους μας ἀγωνιστής. Τελέσας τὸν δρόμον καὶ τὸν καλὸν ἀγώνα ἀπεδήμησε πρὸς τὸν ἀθλοθέτην καὶ βραβευτὴν Χριστόν». Αἰωνία ἡ μνήμη τοῦ ἀγαπημένου μας Γέροντα Χρυσοστόμου, νὰ ἔχουμε τὴν εὐχή του.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΑΕΤΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΑΥΡΕΣ (Δ. Νατσιός)

Οἱ ἀετοὶ καὶ οἱ σαῦρες

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                       Πανεκπαιδευτικὸ συλλαλητήριο. Μάλιστα. Τὸ ὁποῖο, ὡς συνήθως, μετατρέπεται σέ… συλλ-αλιτήριο. Καὶ τί σημαίνει πανεκπαιδευτικό; Ὅτι ὅλη (πᾶσα) ἡ ἐκπαιδευτικὴ κοινότητα, δηλαδὴ οἱχαραμοφάηδες συνδικαλιστές, πλαισιωμένοι καὶ ἀπὸ τὰ γνωστὰ πεζοπόρα τμήματα τῶν εὐφημιστικῶς λεγομένων ἀναρχικῶν, πού, ὡσὰν τὰ σαλιγκάρια κατόπιν ὄμβρου πολλοῦ, ξετρυπώνουν ἀπὸ τὰ κρησφύγετά τους καὶ ἐπιδίδονται σὲ λιθοτριψίες πεζοδρομίων καὶ πετροπόλεμο. Καὶ γιατί ἀντιδρᾶ ἡ πανεκπαίδευση; Διότι προβλέπει τὸ νομοσχέδιο σύστασης Ὁμάδας Προστασίας τῶν Πανεπιστημιακῶν Ἱδρυμάτων. (ΟΠΠΙ). Καὶ ὠρύονται καὶ ἀνεμίζουν (ζουρλο)παντιέρες πάλαι ποτὲ «κοινωνικῶν ἀγώνων». «Ἡ ἀστυνομία στὸ πανεπιστήμιο», λὲς καὶ εἴμαστε ἐν ὄψει μίας ἐπερχόμενης χούντας. Καὶ ἐλλείψει σοβαρῶν ἐπιχειρημάτων καταφεύγουν στὴν …πατραγαθία. Οἱ λαμπράκηδες, ἡ γενιὰ τοῦ Πολυτεχνείου, ἐνίοτε καὶ τὸ ΕΑΜ. Ἕνας ὁλόκληρος πολιτικὸς καὶ παραπολιτικὸς κόσμος ποὺ συντηρεῖται καὶ ἐπιβιώνει μὲ ἰδεοληψίες, μνῆμες πικρὲς ποὺ ὁδήγησαν τελικὰ σὲ ἐθνικὲς ταπεινώσεις καὶ σὲ ἀποστράγγιση τῶν ὅποιων ἀξιῶν.
.                       Γιὰ «μετρημένα στὰ δάκτυλα τοῦ ἑνὸς χεριοῦ περιστατικὰ βίας καὶ παρανομίας στὰπανεπιστήμια», μίλησαν οἱ βουλευτὲς καὶ οἱ… βουλεύτριες τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Ψεῦδος ἀσύστολο. Ὅποιος ἔτυχε νὰπερπατήσει, ὄχι βράδυ, «ὄρθρου βαθέος», ἀλλὰ τὸ σούρουπο, «περὶ λύχνων ἀφάς», ποὺ ἔλεγαν καὶ οἱ ἀρχαῖοι, στὸ Ἀριστοτέλειο, γιὰ παράδειγμα, Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, τί συνάντησε; Περιθωριακοὺς τύπους, διακίνηση ναρκωτικῶν-ἀπανωτὲς οἱ καταγγελίες γιὰ τὸ φαινόμενο-ἐγκληματικότητα. Μήπως δὲν διάβασαν γιὰτὸν ὁμαδικὸ βιασμὸ ποὺ ὑπέστη φοιτήτρια στὸ ἐν λόγῳ πανεπιστήμιο, ἀπὸ τρεῖς κτηνώδεις ἀλλοδαπούς, μπροστὰ στὸν φίλο της, τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2016, γεγονὸς ποὺ φιλοξενήθηκε σὲ ὅλα τὰ ΜΜΕ; Μήπως δὲν διάβασαν γιὰ τὴν ἀπόπειρα βιασμοῦ ποὺ κατήγγειλε φοιτήτρια, τοῦ τμήματος Ἰατρικῆς, στὶς τουαλέτες, ἀπὸ«ἄγνωστο πανεπιστημιακὸ ἄνδρα», ὅπως καταγράφει ἡ ἐφ. «ΕΘΝΟΣ», στὶς 11-5-2019; (Ὅσοι ἔχουν παιδιὰ καὶκυρίως κορίτσια στὸ πανεπιστήμιο θὰ μὲ καταλάβουν καλύτερα καὶ θὰ διασταυρώσουν πληροφορίες). Εἶναι ψέματα καὶ μεμονωμένα ἐπεισόδια ὅτι τὰ ἴδια συνέβαιναν καὶ σὲ τουαλέτες ἄλλων τμημάτων, ὅπως τῆς Νομικῆς; Ἂς ρωτήσουν φοιτήτριες κάποιας σχολῆς, ἂν τολμοῦσαν νὰ ἀποχωρήσουν τὸ βράδυ, μετὰ τὸ τέλος τῶν μαθημάτων, ἀπὸ τὴν σχολὴ μόνες τους ἢ νὰ διασχίσουν τὸν πανεπιστημιακὸ χῶρο; Νὰ βαδίζει μέρα μεσημέρι φοιτήτρια τὴν πανεπιστημιούπολη καὶ νὰ ἀκούει προστυχιὲς καὶ χυδαιότητες καὶ νὰ ὑφίσταται ἄσεμνες χειρονομίες, ἀπὸ ὁμάδες λαθρομεταναστῶν ποὺ «λιάζονταν», καταπῶς ἔλεγε ἡ χαριτόβρυτος κυρὰ Τασία, ξεφρόντιστοι καὶ ξαπλωτοὶ στὸ χλωρὸ χορτάρι; Φόβος καὶ τρόμος κυριαρχεῖ στὶς ψυχὲς τῶν φοιτητῶν καὶ πολὺ περισσότερο ἡμῶν τῶν γονέων τους.
.                       Γιὰ τὸ διαβόητο πιὰ ἄσυλο, νὰ μεταφέρω τὴν ἄποψη τοῦ καθ. Ν. Ἀλιβιζάτου, ποὺ ἔγραφε στὶς 1-6-2008, στὴν ἐφ. “Καθημερινὴ” σὲ ἄρθρο του μὲ τίτλο: «Ἄσυλο, ἡ ντροπὴ τοῦ ἑλληνικοῦ πανεπιστημίου». «Ἡ ἔννοια τοῦ πανεπιστημιακοῦ ἀσύλου λειτούργησε τὰ τελευταῖα χρόνια ὡς ἄλλοθι γιὰ τὰ πιὸ ἀκραῖα περιστατικὰ ὠμῆς βίας». Καὶ τί θὰ πεῖ ἄσυλο; Μία δημοκρατία εἶναι ἕνα ἄσυλο καὶ δὲν ὑπάρχουν … ὑποάσυλα. Δηλαδὴ στὴν πλατεία Ἀριστοτέλους δὲν λειτουργεῖ τὸ ἄσυλο καὶ 500 μέτρα πιὸ μακριά, στὴν φιλοσοφικὴσχολή, λειτουργεῖ; ἀστεῖα πράγματα.
Ἀλλὰ τὸ πρόβλημα εἶναι πολὺ μεγαλύτερο καὶ συνθετότερο. Καμμιὰ κυβέρνηση δὲν κατανοεῖ ἢ φοβᾶται νὰθέσει τὸν δάκτυλόν της ἐπὶ τὸν τύπον τῶν ἥλων. Ἡ Παιδεία καὶ τὰ σχολεῖα της, θεωρεῖται χῶρος προνομιακὸς γιὰ τὴν λεγόμενη Ἀριστερά. Εἶναι τὸ φυτώριό της, τὸ θερμοκήπιο παραγωγῆς αὐριανῶν στελεχῶν της, ἀφισοκολλητῶν της, διαδηλωτῶν της, ψηφοφόρων της. Μέσῳ τῆς Παιδείας ἐλέγχει καὶ κρατᾶ αἰχμάλωτο ἕνα ὁλόκληρο λαό. Προωθεῖ – εἶναι τὸ ἀπαραίτητο διαπιστευτήριο, πολὺ πιὸ ἰσχυρὸ ἀπὸ διδακτορικὰ καὶ λοιπὲς περγαμηνὲς – στὶς πανεπιστημιακὲς θέσεις, μόνο ἀνθρώπους ποὺ ἀσπάζονται καὶ ὑπηρετοῦν δουλοπρεπῶς τὰἐντάλματα καὶ τὶς ἐθνομηδενιστικὲς θέσεις της. Οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ἀκαλλιέργητοι, τυχοδιῶκτες, οἱ ὁποῖοι διὰ βίου εἶναι ἀφοσιωμένοι στὴν κυρίαρχη ἰδεολογία, φιλοῦν, «λείχουν» καὶπροσκυνοῦν τὸ χέρι ποὺ τοὺς ἀνέβασε σὲ τέτοια θέση. (Ὅπως πάντα ὑπάρχουν καὶ οἱ λαμπρὲς ἐξαιρέσεις καὶτὰ φωτεινὰ παραδείγματα).  Οὐδεὶς μπορεῖ βεβαίως νὰ παρεισφρήσει στὸ «κλειστὸ σύστημα», ἂν δὲν προπαγανδίζει τὶς νεοταξικὲς μαγαρισιές, ἀφιλοπατρία, ἐκκλησιομαχία καὶ λοιπὰ ἠχηρὰ ἱζήματα. Διαβάζω στὸβιβλίο τοῦ Θ. Λαζαρίδη «Ὁ δρόμος γιὰ τὴν ἀναγέννηση τοῦ ἑλληνικοῦ πανεπιστημίου», στὸν πρόλογο τοῦ καθ. Χαρ. Τσούκα. «Ἡ ἐνδογαμία ἀφθονεῖ στὰ ἑλληνικὰ πανεπιστήμια. Γι’ αὐτὸ οἱ μέτριοι διορίζουν μέτριους, οἱ κολλητοί τοὺς κολλητούς τους καὶ οἱ συγγενεῖς τοὺς συγγενεῖς τους… (Ὁ Ἀθ. Σμοκοβίτης στὸ βιβλίο του «οἱ φυλὲς τῶν πανεπιστημιακῶν θὰ γράψει:
«Ἂν στοὺς πανεπιστημιακοὺς ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς δεσμοὺς αἵματος συνυπολογιστοῦν καὶ οἱ δεσμοὶ ἐξ ἀγχιστείας- σύζυγοι, παιδιά, ἐγγόνια, ἀδέλφια, ἀνίψια, ξαδέλφια, γαμπροὶ νύφες, κουμπάροι- τὸ μισὸ πανεπιστήμιο συγγενεύει μὲ τὸ ἄλλο μισό. Τὰ βολέματα εἶναι συνήθως ἀμοιβαῖα ἢ διασταυρωμένα, δηλαδή, ὁ ἕνας πανεπιστημιακὸς βολεύει –μὲ τὶς διασυνδέσεις του- τὸν γιό, τὴν κόρη, τὸν γαμπρό, τὴν νύφη, τὸν “προστατευόμενο” τοῦ ἄλλου πανεπιστημιακοῦ, μὲ τὴν ὑποχρέωση, βέβαια, τοῦ δευτέρου νὰ προβεῖ σὲἀνάλογες ἐξυπηρετήσεις καὶ βολέματα σὲ συγγενεῖς ἢ σὲ “προσφιλῆ” πρόσωπα τοῦ πρώτου… ὄμορφος κόσμος, ἀγγελικός…). «Καθηγητὲς γιὰ τοὺς ὁποίους πολλὲς φορὲς τὸ πανεπιστήμιο εἶναι πάρεργο, ἀφοῦ τὸ κύριο ἐπάγγελμά τους βρίσκεται καὶ ἀσκεῖται ἐκτὸς πανεπιστημίου. Φοιτητὲς γιὰ τοὺς ὁποίους τὸπανεπιστήμιο δὲν εἶναι κοινότητα μάθησης, ἀλλὰ μηχανισμὸς ἔκδοσης πτυχίων, προθάλαμος γιὰ τὴν εἰσαγωγὴτῶν φοιτητοπατέρων στὴν πολιτική, χῶρος ἰδεοληπτικὴς γυμναστικῆς κατὰ τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ, τοῦκαπιταλισμοῦ, τοῦ ἰμπεριαλισμοῦ καὶ πάντων τῶν σεσημασμένων ἐχθρῶν τῆς ἀνθρωπότητας. Ἕνα πράγμα δὲν εἶναι: χῶρος μαθησιακῆς καὶ ἐρευνητικῆς ἀριστείας.» (σελ. 22, ἐκδ «Κριτική»). Ἐνῶ ὁ ἀκαδημαϊκὸς Χ. Μουτσόπουλος θὰ γράψει στὸν ἐπίλογο τοῦ ἰδίου βιβλίου: « Οἱ συνδικαλιστὲς (τῶν πανεπιστημίων), παλεύουν λυσσαλέα γιὰ νὰ μὴ χάσουν τὰ κεκτημένα τους, ἐνῶ εὐαγγελίζονται τὴν πρόοδο. Οἱ πράξεις τους ποὺὑπηρετοῦν μόνο τὴν προώθηση τῶν δικῶν μας παιδιῶν, τὴν μετριότητα, τὴν ἀναξιοκρατία καὶ συγκαλύπτονται ἀπὸ μεγαλόστομες κραυγὲς τῆς σωτηρίας τοῦ Δημόσιου πανεπιστημίου. Αὐτὸ καθημερινὰ ὁδηγεῖται σὲμαρασμὸ καὶ ἀπαξίωση. Δροῦν “ἐπαναστατικὰ” καταλαμβάνοντας χώρους ποὺ δὲν τοὺς ἀνήκουν, σταματώντας τὴν λειτουργία τοῦ πανεπιστημίου, διαδηλώνοντας κατὰ τῆς ἀξιολόγησης. Καὶ ὅλα αὐτὰ γιατί; Γιὰ τὸ κοντόφθαλμο συμφέρον τους, τὴν διατήρηση τῶν κεκτημένων». (σελ. 258). Νὰ κλείσω  παραφράζοντας κάτι ποὺ διάβασα στὸ βιβλίο τοῦ Σμοκοβίτη καὶ ἰσχύει γιὰ ὅλους τοὺς ἐπωνυματοφόρους τῆς σήμερον, πολιτικούς, δημοσιογράφους, πανεπιστημιακούς, καλλιτέχνες, ἠθοποιούς…
.             Ὑπάρχουν, λοιπόν, ἐπώνυμοι ποὺ μπῆκαν στὸν χῶρο τους ἀετοὶ καὶ βγῆκαν μὲ τὸν χρόνο πάλι ἀετοί, ἔστω καὶκάποιοι μὲ σπασμένα τὰ φτερά. Ὑπάρχουν καὶ ἐπώνυμοι ποὺ μπῆκαν ἀετοὶ καὶ βγῆκαν σαῦρες. Ἄλλοι ποὺμπῆκαν σαῦρες καὶ βγῆκαν σαῦρες. Ὅ,τι καὶ νὰ κάνουν οἱ σαῦρες δὲν μποροῦν βγάλουν φτερὰ καὶ νὰ γίνουν ἀετοί….

 

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε