Ἄρθρα σημειωμένα ὡς δημοκρατία

ΜΕΣΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΙΚΤΥΩΣΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης καὶ Δημοκρατία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Μετὰ τὶς προεδρικὲς ἐκλογὲς στὶς ΗΠΑ σὲ ὅλες τὶς προηγμένες δημοκρατικὰ χῶρες ἔχει αὐξηθεῖ ὁ προβληματισμὸς γιὰ τὸ ἂν ἡ Δημοκρατία κινδυνεύει ἀπὸ τὰ Μέσα Κοινωνικῆς Δικτύωσης (ΜΚΔ). Τὸ ἐκδιδόμενο ἀπὸ τὸ 1843 διεθνοῦς κύρους ἀγγλικὸ περιοδικὸ «The Economist», στὸ τεῦχος τῆς ἑβδομάδας 4-10 Νοεμβρίου 2017, ἔχει τίτλο καὶ ἀφιέρωμα στὸ θέμα «Ἡ ἀπειλὴ τῶν κοινωνικῶν δικτύων γιὰ τὴ δημοκρατία». Στὸ κύριο ἄρθρο του τὸ περιοδικὸ σημειώνει ὅτι τὰ ΜΚΔ πλουτίζουν προβάλλοντας στὸν καθένα μας φωτογραφίες, προσωπικὲς ἀναρτήσεις, εἰδήσεις καὶ διαφημίσεις. Ἐπειδὴ μποροῦν νὰ καταγράψουν τὴ συμπεριφορά μας, γνωρίζουν ἀκριβῶς μὲ τί ἐνοχλούμαστε καὶ θυμώνουμε καὶ νὰ τὸ ἐκμεταλλευθοῦν. Ἡ τακτική τους τείνει νὰ δυσφημήσει τὶς ἀρχὲς τῆς φιλελεύθερης δημοκρατίας καὶ νὰ ἐνισχύσει τοὺς δημαγωγοὺς πολιτικούς.
.         Ἡ «Ἰντεπέντεντ» ἰσχυρίστηκε ὅτι ἡ χρήση στὸ διαδίκτυο ψεύτικων πληροφοριῶν ὁδήγησε στὸ Brexit. Ἡ Corriere della Sera στὸ ἔνθετο τῆς 21ης Σεπτεμβρίου 2017 εἶχε συνέντευξη μὲ τὴν Μαρία Γκαμπριέλ, Ἐπίτροπο γιὰ τὴν οἰκονομία καὶ τὴν ψηφιακὴ κοινωνία. Ἀπὸ τὴν 38χρονη κα Γκαμπριὲλ ἐξαρτᾶται στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ἡ ἀντιμετώπιση τῶν ἀκανθωδῶν ζητημάτων τοῦ διαδικτύου, ὅπως ψεύτικες εἰδήσεις, διάδοση ποικίλης μορφῆς μίσους, προστασία τῆς ἰδιωτικῆς ζωῆς καὶ λυντσάρισμα συνειδήσεων. Σὲ ἐρώτηση πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπισθεῖ ἡ κατάσταση ἀπάντησε: «Ὁ καθένας πρέπει νὰ πάρει τὸ μέρος τῆς εὐθύνης ποὺ τοῦ ἀναλογεῖ. Εἶναι μία λεπτὴ ἰσορροπία, ἀπὸ τὴ μία πλευρὰ νὰ προστατεύσουμε τὴν ἐλευθερία τῆς ἔκφρασης καὶ τὰ δημοκρατικὰ δικαιώματα καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ὑπολογίζοντας ὅτι τὸ μίσος διαδιδόμενο διὰ μέσου τοῦ διαδικτύου μπορεῖ νὰ ἔχει ἀρνητικὲς συνέπειες γιὰ τὴ δημοκρατία, νὰ εἶναι ἀναγκαῖο νὰ θέσουμε ἀσφαλιστικὲς δικλεῖδες».
.         Εἶναι ἐντυπωσιακὴ ἡ διάδοση καὶ ἡ ἐπιρροὴ τῶν ΜΚΔ, ποὺ αὐξάνονται ἰλιγγιωδῶς παγκοσμίως, παρὰ τὸ ὅτι δὲν ὑπάρχει ἐμπιστοσύνη στὰ ὅσα γράφουν. Κατὰ δημοσκόπηση, ποὺ ἀναφέρει ὁ Economist, μόνο τὸ 37% τῶν Ἀμερικανῶν πιστεύει τὰ ὅσα γράφουν, τὴν ὥρα ποὺ τουλάχιστον οἱ διπλάσιοι ἐμπιστεύονται τὰ ἔντυπα ΜΜΕ, ἐφημερίδες καὶ περιοδικά.
.         Ἡ λύση στὸ πρόβλημα; Πρῶτον νὰ ἀντιληφθοῦν οἱ πολίτες τὴν ἀξία τοῦ ἔντυπου, ἐνυπόγραφου καὶ ὑπεύθυνου λόγου. Καὶ δεύτερον τὰ μέτρα, πολλὲς φορὲς δρακόντεια, ποὺ ἔχουν ληφθεῖ στὶς ἀνεπτυγμένες χῶρες γιὰ τὶς ἐφημερίδες καὶ τὰ περιοδικά, ὅπως οἱ νόμοι γιὰ δυσφήμηση καὶ γιὰ προσβολὴ τῆς ἀξιοπρέπειας καὶ τῆς τιμῆς, καθὼς καὶ ἡ διαφάνεια στὸ ἰδιοκτησιακὸ καθεστὼς καὶ στὴ διαχείριση τῶν οἰκονομικῶν τους, νὰ ἐπεκταθεῖ καὶ στὰ ΜΚΔ. Δὲν εἶναι μόνο ἡ ψεύτικη εἴδηση, ποὺ ὑποσκάπτει τὴ δημοκρατία, εἶναι ἐπίσης τὰ ἑκατομμύρια τῶν Εὐρὼ τῆς φοροδιαφυγῆς. Οἱ πολίτες θέλουν νὰ γνωρίζουν ἀπὸ ποιὸν χρηματοδοτοῦνται οἱ ἀνακριβεῖς εἰδήσεις καὶ ποιὸς ἐπιδιώκει μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ ἀσκήσει πολιτικὴ ἐπιρροή. Γιατί χωρὶς διαφάνεια, ἀκριβεῖς εἰδήσεις, εὐγένεια στὶς κοινωνικὲς σχέσεις, ἔλεγχο στὴν οἰκονομικὴ καὶ πολιτικὴ ἀσυδοσία καὶ ἐντιμότητα στὶς πολιτικὲς ἀντιπαραθέσεις, εἶναι ὑπαρκτὸς ὁ κίνδυνος ὑπονόμευσης τῆς Δημοκρατίας.-

, ,

Σχολιάστε

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΓΧΟΝΗ (Χαρ. Μπούσιας)

Ἐλευθερία, δημοκρατία, ἀγχόνη

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»
ὁ Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.              Διψᾶμε γιὰ δημοκρατία, διψᾶμε γιὰ ἐλευθερία, διψᾶμε γιὰ πρόοδο, διψᾶμε γιὰ καλύτερες ἡμέρες ζωῆς, ὅπως ὁ καθένας αὐτὲς τὶς καταλαβαίνει. Δὲν διψᾶμε ὅμως γιὰ Χριστό, γιὰ ὁμόνοια, γιὰ φιλαδελφεία, γιὰ ἀγάπη. Περιχαρακωμένοι στὸν ἑαυτό μας λησμονοῦμε ὅτι ἡ ἐλευθερία μας περατοῦται ἐκεῖ ποὺ ἀρχίζει ἡ ἐλευθερία τοῦ ἄλλου, λησμονοῦμε τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ μας, ποὺ μᾶς εἶπε μὲ τὸ στόμα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὅτι «ἡ ἀγάπη οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς» (Α´ Κορ. ιγ´ 5), καὶ «μὴ τὰ ἑαυτῶν ἕκαστος σκοπεῖτε, ἀλλὰ τὰ ἑτέρων ἕκαστος» (Φιλιπ. β´4).

.              Διώξαμε τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὴ ζωή μας. Δὲν τὸν θέλουμε, ἀφοῦ ὁ νόμος Του μᾶς ἐλέγχει καὶ μᾶς περιορίζει τοὺς βαθμοὺς ἐλευθερίας μας. Ζητοῦμε τὴν ἀπόλυτη ἐλευθερία πού, δυστυχῶς, τὴν σχετίζουμε μὲ τὴν ἀσυδοσία. Λησμονοῦμε ὅτι οἱ βαθμοὶ ἐλευθερίας ὅλων μας εἶναι αὐτοὶ ποὺ δὲν μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπὸ κοντά Του, δὲν μᾶς ἐκτροχιάζουν ἀπὸ τὶς ράγες τῆς ἠθικῆς, τῆς σεμνότητος, τῆς ἀνιδιοτέλειας. Οἱ βαθμοὶ ἐλευθερίας ποὺ ὁ Χριστὸς μᾶς δίνει εἶναι αὐτοὶ ποὺ μᾶς ὁδηγοῦν στὸν οὐρανὸ καὶ ὄχι στὴ φθορὰ καὶ στὸ θάνατο. Εἶναι οἱ αἱματοβαμμένοι βαθμοὶ ἀπὸ τὸ πανάχραντο αἷμα τοῦ γλυκύτατου Ἰησοῦ μας, ποὺ μᾶς ἐλευθέρωσε ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ θανάτου καὶ γιὰ τὴ διηνεκῆ διατήρησή της μᾶς συμβουλεύει πάλιν ὁ Παῦλος λέγοντας: «Τῇ ἐλευθερίᾳ, ᾗ ἡμᾶς Χριστὸς ἠλευθέρωσε στήκετε, καὶ μὴ πάλιν ζυγῷ δουλείας ἐνέχεσθε» (Γαλ. ε´ 1).
.               Μέσα στοὺς βαθμοὺς ἐλευθερίας μας καλούμαστε νὰ δημιουργήσουμε ἕνα καλύτερο αὔριο σὲ αὐτὴ τὴν πρόσκαιρη ζωὴ ἀγωνιζόμενοι νόμιμα στὸ στίβο τῆς καθημερινότητος. Ἡ ὑπέρβασή τους, δυστυχῶς, μᾶς ὁδηγεῖ στὴν κατάλυση τῆς πραγματικῆς δημοκρατίας, τῆς δημοκρατίας τῆς ἀγάπης, καὶ στὴν κατασκευὴ τῆς θανατικῆς μας ἀγχόνης. Μόνοι μας μὲ τὶς ἐνέργειές μας κατασκευάζουμε αὐτὸ τὸ θανατικὸ ὄργανο, τὸ ὁποῖο πολὺ γιὰ ἐμᾶς θέλουν καὶ οἱ ξένοι μας ἑταῖροι. Αὐτοὶ ποὺ μὲ τὴ δική μας συγκατάθεση μᾶς ὁδηγοῦν στὴν ἀγχόνη. Τὴν ἐξωραΐζουν ὅμως μὲ δημοκρατικὲς διαδικασίες. Μᾶς λένε: Κάντε ἐκλογὲς καὶ ἀποφασίσατε μόνοι σας μὲ τί σχοινὶ θέλετε νὰ κρεμασθεῖτε; Μὲ μεταξωτό, μὲ καναβίσιο ἢ μὲ μάλλινο; Οἱ βαθμοὶ ἐλευθερίας μας μέσα ἀπὸ τὶς ἐκλογὲς μᾶς ἐπιτρέπουν μόνο τὴν ἐκλογὴ τοῦ σχοινιοῦ κρεμάσματός μας. Καὶ αὐτὸ γιατὶ μόνοι μας δὲν ἐπιλέξαμε ἄλλους βαθμοὺς ἐλευθερίας. Τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι νομίζουμε ὅτι εἴμαστε ἐλεύθεροι, ὅτι δημοκρατικὰ ἀποφασίζουμε, ὅτι δὲν εἴμαστε κατευθυνόμενοι.
.            Ἂς κοιτάξουμε στὰ μάτια τὸν Χριστό μας, ἂς Τὸν παρακαλέσουμε νὰ μᾶς ἀξιώσει νὰ γνωρίσουμε τὰ καλὰ καὶ συμφέροντα μας, νὰ πάψουμε νὰ ζητᾶμε τὰ περιττά, ποὺ γιὰ ἄλλους εἶναι ἀπαραίτητα, νὰ θέλουμε νὰ διακονοῦμε τοὺς ἄλλους καὶ ὄχι νὰ διακονούμαστε, νὰ νοιώθουμε πόσο ἐφήμεροι εἴμαστε καὶ νὰ μὴ χωριζόμαστε σὲ παρατάξεις ποὺ φανατίζουν καὶ προκαλοῦν διχόνοιες καὶ διχοστασίες. Καὶ πάνω ἀπὸ ὅλα τὰ εἴμαστε ἀξιοπρεπεῖς καὶ νὰ ἀρκούμαστε στὰ λίγα, στὰ τίμια. Ὁ Χριστὸς μᾶς συμπονᾶ καὶ θέλει τὸ καλό μας. Οἱ ντόπιοι και οἱ ξένοι «φίλοι μας» μᾶς βλέπουν σὰν ὄρνεα ποὺ πρέπει νὰ κατασπαράξουν. Εἶναι οἱ ἐπίβουλοί μας ποὺ μᾶς δείχνουν τὴν ἀγχόνη χωρὶς σχοινί. Μᾶς ἀφήνουν, ὅμως, τὴ δημοκρατικὴ διαδικασία νὰ ἀποφασίσουμε μόνοι τί εἶδους σχοινὶ θέλουμε. Καὶ ἐμεῖς ποὺ ἐνῶ πραγματικὰ ἀγαποῦμε τὴ δημοκρατία, ἀγαποῦμε τὴν ἐλευθερία, συμφωνοῦμε μὲ τὶς ἐκλογές, τὴ γιορτὴ τῆς δημορατίας, δυστυχῶς, σὰν ἀγέλη ψηφίζουμε τὸ θάνατό μας. Καὶ μάλιστα ὄχι μόνο τὸ σωματικό, ἀλλὰ καὶ τὸν ψυχικό, τὸν αἰώνιο, γιατὶ αὐτονομημένοι ὅπως εἴμαστε ἔχουμε ἐκτροχιασθεῖ ἀπὸ τὶς ράγες τῆς πίστεως ποὺ σταθερὰ ὁδηγοῦν τὸ τραῖνο τῆς ζωῆς μας στὸ σταθμὸ τοῦ οὐρανοῦ.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

, ,

Σχολιάστε

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΝ ΚΙΝΔΥΝῼ ἢ Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΕΥΘΥΝΩΝ (Ὅταν ὁ κόσμος τρέμει, ζητεῖ ὡς σανίδα σωτηρίας κάποιον Μεσσία.) [Σαρ. Καργάκος]

Ἡ δημοκρατία ἐν κινδύνῳ
Γράφει ὁ Σαρ. Καργάκος

15.02.2014

.           Ὁ Ἀβραάμ Λίνκολν τό εἶχε πεῖ: «Δίνοντας ἐλευθερία στούς σκλάβους, διασφαλίζουμε τήν ἐλευθερία τῶν ἐλευθέρων». Σήμερα οἱ περισσότεροι λαοί ἔχουν κατακτήσει –τυπικά τουλάχιστον– τό προνόμιο τῆς ἐλευθερίας. Ὅμως κανένας δέν εἶναι ἀπόλυτα ἐλεύθερος, γιατί ὑπάρχουν καί δοῦλοι τῆς ἀνεξαρτησίας τους. Τό εἶχε εὔστοχα ἐπισημάνει ὁ Πλάτων: «Ἡ ἄγαν ἐλευθερία οὐκ εἰς ἄλλο τι ἤ εἰς ἄγαν δουλείαν μεταβάλλει καί ἰδιώτην καί πόλιν» (=Ἡ ὑπέρμετρη ἐλευθερία ὁδηγεῖ σέ ὑπέρμετρη δουλεία καί τόν πολίτη καί τήν πόλη).
.                Οἱ σημερινές κοινωνικές καί πολιτικές συνθῆκες κάνουν τόν σκεπτόμενο ἄνθρωπο νά διερωτᾶται: Μήπως αὐτό πού ὀνομάζουμε ἐλευθερία δέν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπό μία διευκόλυνση στήν ἐπιλογή νέων μορφῶν δουλείας; Μήπως ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐλεύθερος μόνο στό νά διαλέξει τόν τύπο τῆς δουλείας του; Ἤ, μήπως ἡ ἐλευθερία τοῦ ἑνός γίνεται προϋπόθεση γιά τή δουλεία τοῦ ἄλλου;
.               Τό ζήτημα δέν εἶναι φιλοσοφικό, εἶναι πολύ πρακτικό. Γι’ αὐτό δέν προτίθεμαι νά σᾶς μεταφέρω στόν «Λεβιάθαν» τοῦ Τόμας Χόμπς ἀλλά σ’ ἕνα ἀπό τά κεντρικά σημεῖα τῶν Ἀθηνῶν καί πιό συγκεκριμένα στήν πλατεῖα πού φέρει τό ὄνομα τοῦ καταστατικοῦ χάρτη τῶν ἐλευθεριῶν μας, τήν Πλατεῖα Συντάγματος. Πόση ἐλευθερία ἔχουμε νά τή διασχίσουμε ὅλοι, νά τήν χαροῦμε ὅλοι, νά τήν ἀξιοποιήσουμε ἐπαγγελματικά, ἄν εἴχαμε ἐπενδύσει κεφάλαια ἐντός ἤ πέριξ αὐτῆς; Ἀσφαλῶς, τό Σύνταγμα κατοχυρώνει τό δικαίωμα τῆς ἀπεργίας καί τῆς διαμαρτυρίας. Ὅταν ὅμως ἡ διαμαρτυρία –ὅσο δίκαιη– γίνεται μαρτύριο ἤ καταστροφή γιά ἄλλους, τότε ποῦ ὁδηγούμεθα; Μήπως σέ μιά ἀλληλοσύγκρουση πού θά μᾶς ὁδηγήσει στό ἔρεβος κάποιας ὀλιγαρχικῆς ἐξουσίας;
.             Θά πῶ κάτι πού πιθανῶς νά φανεῖ τρομακτικό καί ξέρω ὅτι θά μοῦ κοστίσει πολύ, ὅπως πολύ μοῦ ἔχουν κοστίσει καί ἄλλα πού ἔχω πεῖ. Ὡστόσο θά τό πῶ: ἄν σήμερα γινόταν μιά δημοσκόπηση εὐρείας ἐκτάσεως, μέ τό ἐρώτημα, ποιόν θεωρεῖτε καλύτερο, τόν Γεώργιο Παπαδόπουλο ἤ τούς σημερινούς πολιτικούς, φοβᾶμαι ὅτι σέ συντριπτικό ποσοστό ὁ ἑλληνικός λαός –καί περισσότερο ἡ νεολαία– θά ἔδινε «ψῆφο» στόν Παπαδόπουλο. Κι ἄς μήν σπεύσει κανείς ἀπό τούς «καναλόκυνες» νά μοῦ κολλήσει τήν ταμπέλλα τοῦ «νεοχουντικοῦ». Ἡ δικτατορία μοῦ ἔκλεισε δύο φορές τό φροντιστήριο, μοῦ ἀρνήθηκε ἐπί 6 χρόνια διαβατήριο (καί ματαιώθηκαν οἱ βλέψεις μου γιά μεταπτυχιακές σπουδές στό Παρίσι) καί ἐξ αἰτίας της ὑποχρεώθηκα στίς 19 Μαρτίου 1969 νά παραιτηθῶ ἀπό τήν ἰδιωτική ἐκπαίδευση. Ἀπό ἀξιοπρέπεια οὔτε ἐγώ οὔτε ἡ σύζυγός μου, πού ἔγραψε τήν πρώτη ἀντιδικτατορική προκήρυξη, διεκδικήσαμε τίτλο ἤ σύνταξη «ἀντιστασιακοῦ». Καί ἐπειδή ἀγόρασα ἀντίγραφο τοῦ «φακέλου» μου, ξέρω πολλούς καταδότες πού μέ ἰδιότητα «ἀντιστασιακοῦ» ἔκαναν λαμπρή –γιά τόν ἐαυτό τους– πολιτική καί πανεπιστημιακή καριέρα.
.              Ὅλα αὐτά γράφονται προειδοποιητικά, ὅπως εἶχαν γραφεῖ καί το 1965. Καί μέ αὐτό ἐννοῶ ὅτι ἡ παταγώδης ἀποτυχία τῶν νῦν θά ἀναδείξει τή φυσιογνωμία τῶν πρίν. Εἴτε ἔπραξαν καλά, εἴτε ἔπραξαν κακά. Ἡ ὡραιοποίηση καί ἡρωοποίηση κάποιων χθεσινῶν μορφῶν πού εἶχαν ἐπιβληθεῖ διά τῆς λόγχης εἶναι ἐπακόλουθο τῆς ἠθικῆς δυσμορφίας καί τῆς πλαδαρῆς ἀνικανότητας τῶν τωρινῶν. Μπορεῖ κάποιοι τωρινοί σέ ἀλλοτινούς καιρούς νά ξεκίνησαν μέ τούς ἁγιώτερους σκοπούς, ἀλλά μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου μούλιασαν καί μετεξελίχθηκαν σέ δημαγωγικώτερους  τοῦ Κλέωνος καί ἀμελέστεροι τοῦ περιώνυμου Ἱπποκλέιδη. Τό «οὐ φροντίς Ἱπποκλείδῃ» ἦταν πολιτικός κανόνας.
.              Σήμερα τούς πολιτικούς δέν τούς σώζουν οἱ ταμπέλλες μέ ἰδεολογικούς χρωματισμούς. Ὁ χρηματισμός τούς ἔκανε φθηνούς. Οὔτε μποροῦν νά ἐπικαλοῦνται τό τί ἔκαναν παλιά. «Τά στερνά τιμοῦν τά πρῶτα», λέει ὁ λαός, ἐπαναλαμβάνοντας αὐτό πού εἶπε ὁ Δημοσθένης: «Πρός γάρ τό τελευταῖον ἐκβάν ἕκαστον τῶν πρίν ὑπαρξάντων κρίνεται». Δηλαδή ἀπό τίς τελευταῖες πράξεις κρίνονται καί οἱ πρῶτες.
.              Λυπᾶμαι πού εἶμαι ὑποχρεωμένος νά ἀνοίγω ἀνοικτές θύρες μέ τό νά γράφω ὅτι τόν φασισμό, τόν ναζισμό, τόν περονισμό, τόν σταλινισμό δέν τούς γεννᾶ κάποιος ἐπιδημικός ἰός· τούς γεννᾶ ἡ ἐξαθλίωση καί ἡ ἐξαχρείωση τῆς δημοκρατίας. Ὁ σπουδαῖος Θεόδωρος Μόμσεν εἶχε πεῖ ὅτι ἕνα ἐξευτελισμένο κοινοβούλιο εἶναι χειρότερο καί ἀπό τή χειρότερη μορφή τυραννίας. Τήν ἀπόδειξη παρέχει ἡ σημερινή κατάσταση τοῦ κοινοβουλίου, πού εὐθύνεται γιά τήν ὁλοσχερῆ παράλυση τῆς δημοκρατίας.
.                Ἡ δημοκρατία, καλῶς ἐξεταζομένη, πρέπει νά εἶναι πολίτευμα σοβαροκρατίας. Ἡ λέξη σοβαρός (ἀπό τό ρῆμα σοβῶ = κινῶ ὁρμητικά) στά ἀρχαῖα ἑλληνικά εἶχε τή σημασία τοῦ πομπώδους, τοῦ καυχησιάρη, τοῦ ὁρμητικοῦ· μόνον ὅταν «ταυτοποιήθηκε» πρός τό λατινικό severus (ἀπ’ ὅπου τό κυριώνυμο Σεβῆρος) προσέλαβε τή σημασία τοῦ αὐστηροῦ. Ἐπί τῆς αὐστηρότητος στήριξε τή νομοθεσία του ὁ πρῶτος νομοθέτης τοῦ ἑλληνικοῦ κόσμου, ὁ Ζάλευκος ἀπό τούς Ἐπιζεφύριους Λοκρούς τῆς Κάτω Ἰταλίας. Καί τήν αὐστηρότητα αὐτή ἐφάρμοσε ὁ ἴδιος στόν ἑαυτό του γιά νά γίνει παράδειγμα τῶν συμπολιτῶν του. Δυστυχῶς ἡ αὐστηροκρατία καί ἡ σοβαροκρατία, πού θά μετέτρεπαν τήν ἑλληνική δημοκρατία σέ ἀριστοκρατία, πολίτευμα δηλαδή τῶν ἀρίστων κατά τό ἦθος πολιτῶν καί πολιτικῶν, ἐξοστρακίσθηκαν καί γι’ αὐτό ὑφιστάμεθα τή δικτατορία τῶν ἀνευθύνων. Καί δέν ἐννοῶ μόνον τήν τυραννία τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας, ἐννοῶ καί τήν αὐθαιρεσία παντός πολίτη πού πιστεύει στό δόγμα: «Δημοκρατία ἔχουμε· κάνουμε ὅ,τι θέλουμε»!
.              Δυστυχῶς, ἔχουμε πάρει στραβή, θεόστραβη πολιτική ἀγωγή. Δημοκρατία σημαίνει ὄχι τό νά κάνεις ὅ,τι θέλεις ἀλλά ὅ,τι πρέπει. Ἠ δημοκρατία εἶναι εὐθύνη. Ἀλλ’ ἐπειδή ἡ εὐθύνη εἶναι φορτίο βαρύ, πολλοί τήν ἀποποιοῦνται καί μοιραῖα τό κατάλοιπο εἶναι μιά ὀχλοκρατία πού δέν παρέχει οὔτε τίς πλέον στοιχειώδεις ἐγγυήσεις ἀσφαλείας. Ὅταν ὁ κόσμος τρέμει, ζητεῖ ὡς σανίδα σωτηρίας κάποιον Μεσσία.

ΠΗΓΗ: sarantoskargakos.gr

,

Σχολιάστε

ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ; (Δ. Νατσιός) «Ὅταν ἐκπαραθυρώνεις τὴν φιλοπατρία ἀπὸ τὰ σχολικὰ βιβλία, εἰσέρχονται ἀπὸ τὴν θύρα τὰ φαινόμενα βίας, ρατσισμοῦ καὶ φασισμοῦ».

Ποιός σκοτώνει τὴν δημοκρατία στὰ σχολεῖα;

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος- Κιλκίς

.                 Στὴν ἐφ. «ΤΟ ΒΗΜΑ» τῆς 29ης Σεπτεμβρίου 2013, δημοσιεύτηκε μία ἔρευνα μὲ θέμα: «μίσος καὶ βία στὰ σχολεῖα». (Γνωστὸ καὶ ὡς «bullying»). Στὸ κείμενο περιγράφονται φαινόμενα βίας καὶ κυρίως -ὡς ἀπόρροια τῶν γνωστῶν γεγονότων- ἡ δράση τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς στὶς τάξεις καὶ τὸν αὔλειο χῶρο. Περιέχεται ἐπιπλέον καὶ δήλωση τοῦ κ. Θ. Παπαθεοδώρου, πρώην ὑφυπουργοῦ παιδείας καὶ πανεπιστημιακοῦ, γιὰ τὸ ζήτημα. Μεταξὺ ἄλλων σημειώνει: «Μὴν ξεχνᾶτε ὅτι ὁ ρατσισμὸς καὶ ὁ φασισμὸς δουλεύουν πάνω στοὺς κοινοὺς ἄξονες τοῦ ἐκφοβισμοῦ καὶ τῆς ἀπαξίωσης τῶν ἀξιῶν τῆς δημοκρατίας στὸ σχολεῖο, ὅπως καὶ στὴν κοινωνία. Γι’ αὐτὸ συνδέσαμε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τὴν δράση τοῦ “Παρατηρητηρίου κατὰ τῆς βίας” μὲ τὴν ἀναβάθμιση τῆς πολιτειακῆς παιδείας καί, σὲ πρώτη φάση, μὲ τὴν ἔνταξη στὶς σχολικὲς δραστηριότητες εἰδικῶν προγραμμάτων γιὰ τοὺς μαθητές».
.                 ς συνήθως κανες δν σχολεται μ τ γενεσιουργ ατια το φαινομένου τς σχολικς βίας, ἀλλὰ ὅλοι τρέχουν, λαχανιασμένοι καὶ περιδεεῖς, πίσω του.
.                 Μίλησε ὁ πρώην ὑφυπουργὸς γιὰ «πολιτειακὴ παιδεία». Ἂν τὸν ἑρμηνεύω σωστά, ὀφείλει τὸ σχολεῖο, κυρίως στὴν κρίσιμη, ἐξοπλιστικὴ ἡλικία τοῦ δημοτικοῦ, νὰ διδάσκει καὶ νὰ ἐμφυσεῖ στοὺς μικροὺς μαθητὲς τὶς πανανθρώπινες ἀξίες τῆς ἐλευθερίας, τῆς δημοκρατίας καὶ τοῦ ἀλληλοσεβασμοῦ. («Πολιτειακὴ παιδεία», μᾶλλον εἶναι ἡ καλλιέργεια τοῦ δημοκρατικοῦ φρονήματος. Ἀρέσκονται οἱ «διανοούμενοι» στοὺς γριφώδεις νεολογισμούς). Οὐδεὶς διαφωνεῖ. Εἴμαστε ἡ γενέθλιος χώρα τῆς δημοκρατίας, ὁ τράχηλός μας δὲν ἀντέχει ζυγούς, φασισμοὺς καὶ ναζισμούς. Ἐλέγχεται ὅμως ὁ κ. καθηγητὴς καὶ ὅλο τὸ ἀποσβολωμένο σύστημα-οἱ «συνήθεις χάσχακες» ποὺ θά ᾽λέγε καὶ ὁ Ζουράρις- γιὰ ἀσυμφωνία λόγων καὶ πράξεων: Τί ἐννοῶ;
.                 Στὰ παλαιότερα βιβλία Γλώσσας τοῦ Δημοτικοῦ σχολείου -πρὸ τοῦ 2006- στὸ γ´ τεῦχος Γλώσσας ϛ’ Δημοτικοῦ, στὴν σελίδα 75, περιεχόταν ὁ κλασσικὸς ὁρισμὸς τῆς δημοκρατίας τοῦ Περικλῆ. Τὸ περίφημο χωρίο τοῦ Θουκυδίδη, ἀπὸ τὸ Β,37»… καὶ ὄνομα μὲν διὰ τὸ μὴ ἒς ὀλίγους, ἀλλ’ εἰς πλείονας οἰκεῖν δημοκρατία κέκληται», τὸ πολίτευμά μας λέγεται δημοκρατία, ἐπειδὴ τὴν ἐξουσία δὲν τὴν ἀσκοῦν λίγοι πολίτες, ἀλλὰ ὅλος ὁ λαὸς καὶ οὕτω καθεξῆς. Προφανῶς, ὅταν οἱ συγγραφεῖς «μαγείρευαν» τὰ νέα βιβλία, εἶχαν, πιστεύω, ὑπ’ ὄψιν τους τί περιεῖχαν τὰ παλιά. Γνωρίζουμε ὅτι, ἂν δὲν κατέθετες πιστοποιητικὸ προοδευτικότητας καί… νεοταξικῆς ἀριστεροφροσύνης, ἀνάθεση συγγραφῆς δὲν ἔπαιρνες. Γιατί, λοιπόν, δν συμπεριελήφθη τ θαυμάσιο κείμενο, « μνος στν δημοκρατία», πως ποκαλεται, κα στ νέα βιβλία Γλώσσας; Τέτοιου εἴδους προγραφὲς καὶ λογοκρισίες δὲν συμβαίνουν μόνο σὲ καθεστῶτα, ποὺ διαφωνοῦν μὲ τὸ περιεχόμενο αὐτῶν τῶν κειμένων; Μήπως ἡ φράση τοῦ κειμένου «γιὰ τὰ δημόσια ἀξιώματα προτιμῶνται ἐκεῖνοι ποὺ εἶναι ἱκανοὶ καὶ τὰ ἀξίζουν καὶ ὄχι ἐκεῖνοι ποὺ ἀνήκουν σὲ μία ὁρισμένη τάξη» ἦταν πολὺ ἐνοχλητικὴ γιὰ τοὺς «κληρoνομικῷ δικαιώματι» πολιτικοὺς καὶ πολιτικάντηδες τῆς χώρας; Στοὺς πορφυρογέννητους τζιτζιφιόγκους, ποὺ ἀπὸ τὴν μέρα ποὺ γεννιοῦνται χρίονται ὑπουργοί;
.                 Στὸ ἴδιο βιβλίο, φιλοξενοῦνταν καὶ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ἀριστουργηματικὴ τραγωδία τοῦ Αἰσχύλου «Πέρσαι», τὸ περίφημο «ὦ παῖδες Ἑλλήνων, ἴτε, ἐλευθεροῦτε πατρίδ’…», μνος τς φιλοπατρίας. Κα ατ κρίθηκε μλλον βαρ κα δύσπεπτο, θνικιστικό, γι τ παιδι κα φαιρέθηκε. Στὸ ἴδιο τεῦχος καὶ ὁ «Ὕμνος εἰς τὴν Ἐλευθερίαν», οἱ πέντε πρῶτες στροφὲς τοῦ ἔργου. Στν κάλαθο τν χρήστων, στὸ χρονοντούλαπο καὶ ὁ Σολωμός, γιατί μᾶλλον ἔχει τό …«κουσούρι» νὰ ὀνομάζεται ἐθνικὸς ποιητής. Τν δια τύχη εχαν κα «ο κρίτες» («Ὁ Κωνσταντῖνος ὁ μικρὸς καὶ ὁ Ἀλέξης ὁ ἀντρειωμένος»), ἡ διήγηση γιὰ τὸ τέλος τοῦ Ρήγα Φεραίου, ὁ Κάλβος («παρὰ προστάτας νά ᾽χωμεν»), ὁ Εὐαγόρας Παλληκαρίδης, ἡ διήγηση τοῦ Κοσμᾶ Πολίτη γιὰ τὶς «τελευταῖες ὧρες τῆς Σμύρνης», τὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὰ ἀπομνημονεύματα τοῦ Κολοκοτρώνη. Ἐκεῖνο τὸ ὡραῖο «Ὁ κόσμος μᾶς ἔλεγε τρελούς. Ἐμεῖς, ἂν δὲν ἤμαστε τρελοί, δὲν ἐκάναμε τὴν Ἐπανάσταση».
.                 ταν διώχνεις π τ βιβλία κείμενα-πετράδια το λληνικο λόγου, μ τ ποία μπορες ν διδάξεις τν δολη κα γι φιλοπατρία κα στν θέση τους βάζεις «συνταγς μαγειρικς» -25 πολύτιμες σελίδες ἀφιερώνει τὸ α´ τεῦχος Γλώσσας ϛ´ Δημοτικοῦ στὴν διατροφὴ καὶ στὶς συνταγές. Μία σελίδα ἔπιαναν οἱ στροφὲς τοῦ «Ὕμνου», ἀλλὰ «οὐκ ἦν τόπος» γι’ αὐτόν. Ἡ συνταγὴ γιὰ «μακαρόνια μὲ κιμὰ» (σέλ. 48) εἶναι σημαντικότερο πράγμα –ταν, λοιπόν, κπαραθυρώνεις τν φιλοπατρία, εσέρχονται π τν θύρα τ φαινόμενα βίας, ρατσισμο κα φασισμο. Ὅταν διδάσκει ὁ δάσκαλος, τὸν ἡρωισμό, τὴν εὐγενικὴ παλληκαριά, τὸ χιλιοτραγουδισμένο φιλότιμο μέςῳ μιᾶς γάτας, τῆς Σόνιας, (στὸ βιβλίο Γλώσσας ϛ´, β´ τεῦχος) καὶ ὄχι μὲ τὰ κείμενα τοῦ Κολοκοτρώνη τοῦ Εὐαγόρα Παλληκαρίδη ἢ τοῦ Παύλου Μελᾶ (ὑπῆρχε στὸ παλιὸ “Ἀνθολογία” ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Ναταλίας Μελᾶ, στὸ ὁποῖο περιγραφόταν τὸ ἔνδοξο τέλος τοῦ ἀθάνατου ἥρωα. Τὸ πέταξαν…) τότε τ θέση τν ρώων, τν παίρνουν κομματοθρεμμένοι τυχοδικτες κα λοιπο λακτοντες κρετίνοι. δημοκρατία, γραφε Μπρεχτ, χρειάζεται διάκοπη σφυρηλασία. Πρέπει ν τν χτυπμε πως τν πάσσαλο, γι ν βυθιστε πι βαθι στ χμα. δημοκρατία κτρέφεται κα γαλβανίζεται π τν στορία κα τν παράδοση, ατ κριβς πο φρόντισαν ν μαγαρίσουν κα ν ποινικοποιήσουν ο μιμαθες φανατικο τς ψευτοπροόδου, ποὺ ἐμφιλοχώρησαν καὶ στὰ πανεπιστήμια, ποὺ γράφουν σχολικὰ βιβλία καὶ ἐκπονοῦν ἀναλυτικὰ προγράμματα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀνδρωθοῦν γενιὲς Ἑλλήνων, χωρὶς τὰ ἀπαραίτητα πνευματικὰ ἀντισώματα, χωρὶς αἴσθημα ἀλληλεγγύης, χωρὶς τῶν παππούδων μας «καθαρὸ μέτωπο», χωρὶς Χριστὸ καὶ ἀγάπη πρὸς τὴν «μεγαλόψυχη στὸν πόνο καὶ στὴ δόξα» πατρίδα μας, ὅλα ἔκφραση ζωῆς καὶ στάση ψυχῆς, ποὺ δυνάμωναν τὴν ἀντοχὴ καὶ τὴν καρτερία τοῦ λαοῦ στὶς τραγικὲς ἐθνικὲς περιπέτειες. Ἂς μὴν θρηνοῦν ἐπὶ τῶν ἐρειπίων οἱ ταγοί. «ταν τ μλα εναι ξινά, δν φτανε τ μλα, φτανε ο μηλιές», κατὰ τὸν ἀείχλωρο λόγο τοῦ Πατροκοσμᾶ.
.             Ὁ Παῦλος Μελᾶς, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὸν ἀητὸ τῆς Μακεδονίας, ποὺ σὲ λίγες μέρες (13 Ὀκτ.) τιμοῦμε τὴν μνήμη του, «ἄσπιλος σὰν φῶς», ἔγραφε στὶς 15 Σεπτεμβρίου τοῦ 1904, στὴν ἀγαπημένη του γυναίκα: «…Διαρκῶς ἐρωτοῦσα τὸν ἑαυτόν μου ἂν εἶχα τὸ δικαίωμα ἐγὼ νὰ συλλάβω οἱονδήποτε ἄνθρωπον, ὁσονδήποτε κακοῦργος καὶ ἂν εἶναι, νὰ τὸν τραβήξω ἀπὸ τὴν οἰκογένειάν του καὶ νὰ τὸν φονεύσω. Καὶ διαρκῶς  ἀπαντοῦσα ὄχι, ὄχι…». Συνεχίζει παρακάτω: «…Ἐγὼ ὅμως οὐδὲν ἄλλο στήριγμα, πλὴν τῆς πρὸς τὴν πατρίδα καὶ τὸ ἔθνος μου ἀγάπης, ἔχω. Μὰ τὴν ἀλήθειαν πολὺ θὰ τὰ ἀγαπῶ καὶ τὰ δύο, διότι καίτοι ὑποφέρω, καίτοι κλαίω, θ’ ἀφήσω νὰ γίνη ἐκεῖνο ποὺ ἀπεφασίσθη».
.             Τ γεμάτα καλοσύνη λόγια το ρωα, πο διδάσκουν τν εγένεια, τν πιείκεια, τν αταπάρνηση κα τν θυσία, χι γι διοτελες σκοπούς, λλ γι τς πατρίδος τν  λευθερία, δν χουν θέση σ σχολικ βιβλία, ν τ νιαουρίσματα γατιν βρίσκουν σελίδες. Γιατί κπλήσσονται κα πορον ο «σάπιες μηλις» τς πολιτικς, πο γρίεψαν τ παιδιά; Ὅταν συκοφαντεῖς τὴν ἱστορία τοῦ λαοῦ μας, γράφοντας πὼς τὸ ’40 κρύφτηκε λόγῳ δειλίας στὰ ὑπόγεια (Γλώσσα Ε´ Δημοτικοῦ), ἐξομοιώνεις τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο μὲ τὴν Κοκκινοσκουφίτσα (Γλώσσα ϛ´ Δημοτικοῦ), ἐξυμνεῖς τὴν παιδεραστία (Γλώσσα Α´ Γυμνασίου), διασύρεις τὴν οἰκογένεια, ἐπαινώντας τὶς «ἀπιστίες» τῶν γονέων (Γλώσσα Β´ Γυμνασίου) καὶ «προσφέρεις» στοὺς μαθητὲς κείμενα τοῦ τηλεαστρολόγου Λεφάκη γιὰ τὰ ζώδια, ποὺ «εὐνοοῦν τὶς ἐρωτικὲς σχέσεις», τότε τ παιδιὰ σοῦ πιστρέφουν, ς «ντίδωρο», τ δηλητήρια κα τς ναθυμιάσεις, πο εσπνέουν μέσ τν σχολικν βιβλίων. Καὶ στὰ σχολεῖα δὲν χρειαζόμαστε «παρατηρητήρια κατὰ τῆς βίας», ἀλλὰ ν νοίξουν τ κρατητήρια γι’ ατος πο σκοτώνουν τν δημοκρατία, τν φιλοπατρία κα τν στορία ατο το λαο στ σχολεα…

, , , ,

Σχολιάστε

«ΟΤΑΝ ΛΕΡΩΝΕΤΑΙ Η ΓΛΩΣΣΑ, ΝΕΡΩΝΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» (Σαρ. Καργάκος)

«Τό Αὐγό τοῦ Φιδιοῦ»

 τοῦ Σαρ. Καργάκου

.                   Πρός τί ὁ κλαυθμός καί ὁ ὀδυρμός; Πρός τί ὁ ξαφνικός αὐτός δημοκρατισμός; Τό κόμμα-φόβητρον πού εἰσῆλθε στήν παροῦσα Βουλή τό ἔπλασαν οἱ ἀνίκανοι πολιτικοί. Οἱ ἐκλογές τῆς 6ης Μαΐου ἔγιναν τήν «Κυριακή τοῦ Παραλύτου» καί τοῦ Ἰώβ τοῦ «πολυάθλου». Ἄν τό δοῦμε σημειωλογικά, τά κόμματα ἐπέλεξαν ὡς ἡμέρα ἀναμετρήσεως μίαν ἡμέρα ἀφιερωμένη στόν παράλυτο, πού προσιδιάζει στό παράλυτο κράτος μας. Στήν παράλυτη πολιτική σκέψη, στό παράλυτο ἠθικό καί ἐθνικό μας φρόνημα.
.                   Βεβαίως ἡ 6η Μαΐου ἦταν ἡμέρα ἀφιερωμένη καί στόν Ἰώβ, ἕνα πολύπαθο πρόσωπο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης πού συμβολοποιεῖ τον ἐπίσης πολλά παθόντα ἀλλ’ οὐδέν μαθόντα ἑλληνικό λαό. Ἀλλά καί ἡ Ἰώβειος ὑπομονή ἔχει τά ὅριά της.
.                   Ὅταν τόν Φεβρουάριο – Μάρτιο τοῦ 1989 δημοσίευσα μιά σειρά ἄρθρων στό περιοδικό «Πολιτικά Θέματα» πού ἀναφέρονταν στήν τρομοκρατία καί τά ὁποῖα ἀκολούθως δημοσιεύθηκαν σέ μιά ἑξάτομη σειρά ὑπό τόν τίτλο «Προβληματισμοί», ἔκρουα τόν κώδωνα τοῦ κινδύνου, γράφοντας (ἤ μᾶλλον ἀντιγράφοντας) τόν Ἰγνάτιο Σιλόνε ὅτι «ἡ ἀταξία καί ὁ φόβος εἶναι γιά τό φασισμό ὅ,τι τό νερό γιά τό φυτό» (ἄρθρο τῆς 10/3/1989, «Προβληματισμοί», τ. Β´, σ. 88). Καί σ’ ἕνα ἅλλο ἄρθρο μου γραμμένο στις 16/8/1988 διαπίστωνα τήν ἀναπηρία τῆς μεταπολιτευτικῆς μας δημοκρατίας. Μιλοῦσα γιά τήν «μικροποίηση καί μικροβιοποίηση τοῦ πολίτη», ἔγραφα ὅτι «οἱ νέοι δέν ἔχουν ὁδηγούς· ἔχουν προαγωγούς». Κι ἀκόμη ὅτι «πίσω ἀπό κάθε ἄσχημη κατάσταση κρύβεται ὁ ἄσχημος ἄνθρωπος». Καί τό πιό καταγγελτικό: «Πλεόνασαν πιά στόν τόπο μας ἡ ἀπανθρωπιά καί ἡ παλιανθρωπιά» καί ὅτι, ὅπως διαπαιδαγωγοῦμε τά παιδιά, τά κάνουμε ἱκανά «νά φτύσουν ἀλλ᾽ ὄχι νά κτίσουν» («Προβληματισμοί», τ. Ε´ σ. 140 κ. ἑ.).
.                   Στόν Α´ τόμο τῶν «Προβληματισμῶν» προειδοποιοῦσα μέ ἄρθρο γραμμένο στις 29 Ἰουνίου 1986, ὅτι στή χώρα μας ἐγκαθιδρύεται «ἡ χειρότερη μορφή φασισμοῦ, ὁ κοινωνικός φασισμός» (σ. 133). Καί στό Β´ τόμο τῆς ἴδιας σειρᾶς σημείωνα τά ἀκόλουθα ἐνδεικτικά: «Οἱ σύγχρονες συνθῆκες εὐνοοῦν τή διάδοση ὁλοκληρωτικῶν πολιτικῶν ἀντιλήψεων καί θεωριῶν. Ἡ «Χρυσή Αὐγή», ὀργάνωση πού ἔχει ἐμφανιστεῖ δειλά καί στή χώρα μας, εἶναι πολύ πιθανό ν’ ἀνατείλει σέ κάποιο ἀπό τά ἑπόμενα πρωινά». (Ἄρθρο 16ης Φεβρουαρίου 1986, σσ 49-50).
.                   Τότε ὅλοι σχεδόν οἱ κομματοπροβαλλόμενοι διανοητές καί σπουδαιοθεσίτες ἐκπαιδευτικοί μοῦ εἶχαν κηρύξει τόν πόλεμο. Ἐθνικιστή μέ ἀνέβαζαν, φασιστή μέ κατέβαζαν. Γιατί ἁπλούστατα δέν κατάπινα τά λόγια μου. Φώναζα ὅτι ἡ προσφερόμενη μόρφωση συνιστᾶ παραμόρφωση, ὅτι ἡ ἐπιβληθεῖσα δημοκρατία εἶναι ξετσίπωτη μορφή τυραννίας καί ὅτι ὁ προωθούμενος τύπος οἰκονομίας θά φέρει ἀρχικά τή παραλυσία, τήν συνδικαλιστοκρατία μέ τελικό ἀποτέλεσμα τήν παράλυση κάθε παραγωγικῆς δραστηριότητας.
.                   Μετά ἦλθε ὁ κατακλυσμός τῶν ξένων. Στόν «Ἐλεύθερο Τύπο», ὅπου ἀρθρογραφοῦσα τότε, ἔγραφα ὅτι βάσει κοινωνιολογικῶν μελετῶν μιά χώρα μπορεῖ νά ἀπορροφήσει μόνον ἕνα 2% ξένου πληθυσμοῦ. Μᾶς ἀρκοῦν 250.000 ἐπιλεγμένοι ξένοι. Τότε, ἀκόμη καί φίλοι μου παλαιοί, μοῦ κόλλησαν τήν ταμπέλα τοῦ ρατσιστή. Βόλευε ἡ «ξενουριά» διότι δέν δούλευε ἡ ντόπια «ἐργατιά» καί «ἀγροτιά». Καί ξυπνήσαμε καί εἴδαμε ὀρδές ξένων νά κατακλύζουν πόλεις καί χωριά· οἱ πιό εὐσυνείδητοι ἀπό αὐτούς νά ἔχουν πέσει μέ τά μοῦτρα στή δουλειά καί οἱ ἀσυνείδητοι στήν κλεψιά. Μετά τόν ἐρχομό τῆς κρίσης ἡ ἐγκληματική δρατηριότητα τῶν ξένων ἔφθασε στό ζενίθ. Ὅλοι ὅσοι μέ διαβάζουν αὐτή τή στιγμή –κι ἐγώ μαζί-  ἔχουμε πέσει θύματα κλοπῆς κι κάποιοι ἔχουμε ἀντιμετωπίσει ποικίλες μορφές ἀπειλῆς.
.                   Ἡ ἀστυνομία εἶναι παροπλισμένη, ἡ δικαιοσύνη –καί νά θέλει δέν προλαβαίνει-, τά δεσμωτήρια εἶναι «τίγκα», τά σύνορα ἀφύλακτα καί ὁ ἁρμόδιος ὑπουργός, παίρνοντας μέτρα δῆθεν αὐστηρά, δημιούργησε κάποιο «κέντρο φιλοξενίας», ὅπου, ὅπως εἴδαμε, οἱ φιλοξενούμενοι περνοῦν «ζωή καί κόττα». Τό τί συμβαίνει σέ κάποιους δρόμους –καί ὄχι ἀπόκεντρους- εἶναι φοβερό. Ἄν θά γράψω ὅσα μοῦ ἔχουν καταγγελθεῖ, θά κοκκινίσει τό χαρτί. Ποιός θά προσφέρει στούς περίτρομους πολίτες συνδρομή;
.                   Τώρα οἱ ξελαρυγγιαστές τῶν ραδιοφώνων καί τῆς Τού – Βού, οἱ γονατογράφοι ποικίλων ἐντύπων ἀποροῦν τάχα καί μιλοῦν γιά τό «Αὐγό τοῦ Φιδιοῦ». Ἀλλ’ ὅταν τούς ρωτῶ, ποιός ἀνέθρεψε τό φίδι, δέν σοῦ ἀπαντοῦν. Ὅπως καί οἱ πολιτικοί, νέοι καί παλαιοί, ὅμοια κι αὐτοί δέν τολμοῦν νά κοιτάξουν τόν καθρέφτη τοῦ Ντόριαν Γκρέυ. Μιά ἀνάπηρη δημοκρατία εἶναι ὁ προθάλαμος γιά μιά «μπρατσάτη» δικτατορία. Ἤ μήπως δέν εἶναι φασισμός ὁ ἐκχυδαϊσμός τοῦ λόγου σέ ὅλα τά ἐπίπεδα, ἀπό τή Βουλή, τά ἀνώτατα πνευματικά ἱδρύματα, τόν τύπο μέχρι καί τήν ἁπλῆ συνομιλία. Τό πρῶτο σκαλί τῆς δημοκρατίας εἶναι ἡ εὐπρεπής καί εὐγενής ὁμιλία. Ὅταν λερώνεται ἡ γλῶσσα, νερώνεται καί ἡ δημοκρατία.

, ,

Σχολιάστε

ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΑΡΑΓΕ;

Τ Πολυτεχνεο, Εσβολή,
ποκατάσταση τς Δημοκρατίας
κα
ποκατάσταση τς λήθειας

Ἀποκατάσταση τῆς Δημοκρατίας. Τῆς Ἀλήθειας;
Ἡ δημοκρατία καὶ ἡ ἀλήθεια (ποὺ ἀργεῖ) γιὰ τὴν Κύπρο

Τοῦ Σάββα Καλεντερίδη

ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 26.07.2013

.               Ὁ ἀπόρρητος χάρτης ἀπὸ τὸ ἀρχεῖο τοῦ Κίσιντζερ, μὲ ἡμερομηνία 13 Αὐγούστου, δείχνει ἀκριβῶς τὸ ὅριο ποὺ θὰ προχωροῦσε ὁ «Ἀττίλας 2» τὴν ἑπόμενη ἡμέρα. Τότε ποὺ ἡ Ἑλλάδα καὶ ἡ Ἐθνικὴ Φρουρὰ δὲν προέβαλαν καμία ἀντίσταση. Πῶς γνώριζε ὀ Κίσιντζερ ὅτι δὲν θὰ ἀντιδράσουν Ἑλλάδα καὶ Κύπρος καὶ χάραξε τὰ ὅρια τῆς δεύτερης εἰσβολῆς μὲ τόση ἀκρίβεια. Κάποιος δὲν πρέπει νὰ ἀπαντήσει σ᾽ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα;


.               Τὴν Τετάρτη γιορτάστηκε μὲ λιτὴ τελετὴ ἡ 39η ἐπέτειος τῆς ἀποκατάστασης τῆς Δημοκρατίας στὴν Ἑλλάδα. Ἦταν τότε, στὶς 24 Ἰουλίου τοῦ 1974, ποὺ ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς ἐπέστρεφε στὴν Ἑλλάδα, ἐνῶ οἱ Τοῦρκοι εἶχαν κατορθώσει νὰ κάνουν ἕνα προγεφύρωμα δίπλα στὴν Κυρήνεια, καταλαμβάνοντας μόλις τὸ 5-7% τοῦ ἐδάφους τῆς Κύπρου.
.               Εἶχε προηγηθεῖ τὸ προδοτικὸ πραξικόπημα, στὶς 15 Ἰουλίου, ἀπὸ τὴν κυβέρνηση τῆς Ἀθήνας, ἡ ὁποία ἀνέλαβε τὰ ἡνία μετὰ τὰ γεγονότα τοῦ Πολυτεχνείου, αὐτοῦ ποὺ ἐπιχειρεῖται ἀπὸ μία μερίδα πολιτικῶν καὶ ἐκπαιδευτικῶν νὰ παρουσιαστεῖ ὡς ἐθνικὴ  ἐπέτειος μείζων τῆς 25ης Μαρτίου καὶ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου, ἐνῶ ὅλοι γνωρίζουν ὅτι ἡ ἐξέγερση ἐκείνη δὲν ἦταν τίποτε ἄλλο ἀπὸ μία «κεκαλυμμένη» -προκαταρκτικὴ τὴν λέμε ἐπιτελικὰ στὸ στρατὸ- ἐπιχείρηση ἐκείνων τῶν δυνάμεων ποὺ ἐπεδίωκαν τὸν διαμελισμὸ τῆς Κύπρου. Ὅλοι γνωρίζουν ὅτι, ὅταν τὸ ἅρμα ἄνοιγε τὴν πόρτα τοῦ Πολυτεχνείου, ἄνοιγε στὴν οὐσία καὶ ὁ καταπέλτης τῶν ἀποβατικῶν, στὴν ἀκτὴ Πέντε Μίλι τῆς μαρτυρικῆς Κυρήνειας.
.               Ἐπίσης, τῆς ἀποκατάστασης τῆς Δημοκρατίας εἶχαν προηγηθεῖ δεκάδες ἀναφορὲς τῶν ὑπηρεσιῶν πληροφοριῶν γιὰ τὶς συγκεντρώσεις τουρκικῶν στρατευμάτων στὴ Μερσίνα, μὲ τὶς ἀνάλογες ἐκτιμήσεις ὅτι οἱ Τοῦρκοι ἑτοιμάζονται γιὰ στρατιωτικὴ εἰσβολὴ στὴν Κύπρο, γιὰ νὰ ἀκολουθήσουν οἱ διαβεβαιώσεις τῶν πολιτικῶν καὶ ἀνωτάτων ὑπηρεσιακῶν παραγόντων ὅτι «δὲν πρόκειται νὰ γίνει τίποτα»!
.               Τῆς ἀποκατάστασης τῆς Δημοκρατίας εἶχε προηγηθεῖ ἡ εἰσβολὴ στὴν Κύπρο, μὲ τοὺς Τούρκους νὰ ἀποβιβάζονται μὲ τὴν …ἡσυχία τους στὸ νησί, τὴ στιγμὴ ποὺ τὰ ἑλληνικὰ ὁλοκαίνουργια καὶ πάνοπλα Φάντομ, πολὺ ἀνώτερα τῶν τουρκικῶν μαχητικῶν, μεταστάθμευαν στὸ ἀεροδρόμιο τοῦ Ἡρακλείου, μὲ ἑτοιμότητα «ἐκτέλεσης ἀποστολῶν προσβολῆς τῶν ἀποβιβαζομένων ἐχθρικῶν δυνάμεων στὴν Κύπρο», ὅπως ἀναφέρει ὁ ἀντιπτέραρχος Παναγιώτης Μπαλὲς στὸ βιβλίο του «Παρακαταθῆκες Ἀετῶν». Ὁ κ. Μπαλὲς ἦταν ἐπικεφαλῆς τῆς μίας ἐκ τῶν δύο τετράδων Φάντομ, ποὺ ἦταν ἕτοιμες νὰ καταβυθίσουν καὶ νὰ καταρρίψουν πλοῖα καὶ ἀεροσκάφη ποὺ συμμετεῖχαν στὴν ἐπιχείρηση τοῦ Ἀττίλα, μετατρέποντας τὴν ἀπόβαση σὲ ἐφιάλτη καὶ τραγωδία γιὰ τοὺς Τούρκους. Μόνο ποὺ ἡ διαταγὴ γιὰ τὴν ἐκτέλεση αὐτῆς τῆς ἀποστολῆς δὲν ἦλθε ποτέ, οὔτε στὸν πρῶτο, οὔτε στὸ δεύτερο Ἀττίλα!
.               Παρεμπιπτόντως, τὸν κ. Μπαλέ, ἄριστο ἀξιωματικὸ μὲ περγαμηνές, τὸν ἀπεστράτευσε μαζὶ μὲ ἑκατοντάδες ἄλλους ἄριστους ἀεροπόρους ἡ «Γενιὰ τοῦ Πολιτεχνείου», ὅταν ἀνέλαβε νὰ φέρει εἰς πέρας τὴν ἑπόμενη «ἀποστολή» της, ποὺ ἦταν -ἐκτὸς ἀπὸ τὴν διάλυση τῆς Ἑλλάδας- αὐτὴ τῆς διάλυσης τῆς Πολεμικῆς Ἀεροπορίας, γιὰ νὰ ἀνοίξει ἡ «Κερκόπορτα» καὶ νὰ γίνει πιὸ εὔκολα ἡ ἐκχώρηση τοῦ Αἰγαίου στοὺς Τούρκους.
.               Τῆς ἀποκατάστασης τῆς Δημοκρατίας ἀκολούθησαν στὴν Γενεύη οἱ εἰρηνευτικὲς συνομιλίες γιὰ τὴν Κύπρο, μεταξὺ τῶν Ὑπουργῶν Ἐξωτερικῶν τῶν τριῶν ἐγγυητριῶν χωρῶν τῆς Κυπριακῆς Ἀνεξαρτησίας (Μαῦρος, Γκιουνές, Κάλαχαν), ποὺ κατέληξαν στὴ Διακήρυξη τῆς 30ῆς Ἰουλίου, μὲ τὶς σχετικὲς διαβεβαιώσεις τῶν Τούρκων γιὰ μὴ ἐπέκταση τῶν περιοχῶν ποὺ κατεῖχαν καὶ τὰ ἄλλα συναφῆ.
.               Ἀκολούθησε ἡ δεύτερη φάση τῶν εἰρηνευτικῶν συνομιλιῶν τῆς Γενεύης (8-14 Αὐγούστου), ποὺ κατέληξαν στὴ δεύτερη εἰσβολή, μὲ τὴν ὁποία οἱ Τοῦρκοι κατέλαβαν τὸ 38% τῆς Κύπρου. Γιὰ νὰ λέμε τὰ πράγματα μὲ τ’ ὄνομά τους, οἱ χουντικοὶ ἔχασαν τὸ 5-7% τῆς Κύπρου καὶ οἱ πολιτικοὶ τὸ 30-33%.
.               Μπορεῖ νὰ ἀντιτείνει κανεὶς ὅτι ἡ ἐπιχείρηση εἰσβολῆς καὶ κατοχῆς τῆς Κύπρου δὲν εἶναι μία ἁπλὴ μαθηματικὴ πράξη, μία προσθαφαίρεση. Σωστό. Ὅμως, τί μπορεῖ νὰ ἀντιτάξει κανεὶς στὸ ἐπιχείρημα ὅτι ἡ κυβέρνηση ἐθνικῆς ἑνότητας, ποὺ ἀνέλαβε τὰ ἡνία τῆς ἐξουσίας, παρέμεινε ἐντελῶς ἀπαθὴς στὸν δεύτερο Ἀττίλα, νὰ παρακολουθεῖ τὸν θάνατο καὶ τὴν ἀτιμωτικὴ αἰχμαλωσία χιλιάδων Ἑλλήνων, τὸν ἐκπατρισμὸ διακοσίων χιλιάδων Ἑλλήνων ἀπὸ τὶς προαιώνιες ἑστίες τους καὶ τὴν κατάληψη σχεδὸν τῆς μισῆς Κύπρου, δηλαδὴ τὴν ἀπώλεια ἐθνικοῦ ἐδάφους, ποῦ εἶναι ὁ ὁρισμὸς τῆς προδοσίας; Ἂν αὐτὸ δὲν εἶναι προδοσία, τότε τί εἶναι;
.               Ὑπάρχουν μαρτυρίες ποὺ λένε ὅτι ὅσο διαρκοῦσαν οἱ συνομιλίες στὴν Γενεύη, ὁ Γλαῦκος Κληρίδης, ποὺ εἶχε «ἀποκαταστήσει» κι αὐτὸς τὴν Δημοκρατία στὴν Κύπρο, εἶχε ἐνημερώσει τὸν Καραμανλῆ ὅτι οἱ Τοῦρκοι, παρὰ τὴν ἐκεχειρία, στέλνουν ἐνισχύσεις, καὶ ἐφόδια στὸν θύλακα ποὺ εἶχαν καταλάβει στὴν Κερύνεια. Συγκεκριμένα, ὁ Κληρίδης φέρεται νὰ εἶπε στὸν Ἕλληνα πρωθυπουργό: «Ἐδῶ ἀποβιβάζουνε οἱ Τοῦρκοι στρατό, φέρνουνε ἐφόδια καὶ τὰ λοιπὰ καὶ ἐσεῖς δὲν στέλνετε τίποτα», γιὰ νὰ τοῦ ἀπαντήσει ὁ Καραμανλῆς: «Μὴ φοβᾶσαι. Δὲν πρόκειται νὰ γίνει ἄλλη εἰσβολή.» Δηλαδή, ἡ διαβεβαίωση, ἦταν ἀκριβῶς ἴδια μὲ τὴ διαβεβαίωση ποὺ ἔδινε ὁ Ἰωαννίδης στοὺς ἐν Κύπρῳ ἀξιωματικοὺς ποὺ ἀγωνιοῦσαν γιὰ τὴν συγκέντρωση στρατευμάτων: «Μὴ φοβᾶσαι. Δὲν πρόκειται νὰ γίνει εἰσβολή.»
.               Οἱ ἀναγνῶστες μποροῦν νὰ βγάλουν τὰ δικά τους συμπεράσματα, ὅμως ἂν θέλουμε νὰ πετάξουμε κάποια μέρα τὸν τουρκικὸ στρατὸ κατοχῆς ἀπὸ τὴν Κύπρο καὶ ἂν θέλουμε νὰ ἀνατρέψουμε τὰ ἐπεκτατικὰ σχέδια ποὺ ἔχουν σήμερα ποὺ μιλᾶμε οἱ Τοῦρκοι γιὰ τὸ Αἰγαῖο καὶ τὴν Θράκη, κάποια μέρα θὰ πρέπει νὰ ποῦμε ὁλόκληρη τὴν ἀλήθεια στὸν ἑλληνικὸ λαό, γιὰ τὸ τί πραγματικὰ ἦταν αὐτὸ ποὺ ἀποκαλοῦμε «ἐξέγερση τοῦ Πολυτεχνείου, Ἀποκατάσταση τῆς Δημοκρατίας καὶ Μεταπολίτευση».
.               Ἔχουμε τὸ θάρρος, ὅμως, νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὴν ἀλήθεια;

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ: infognomonpolitics.blogspot.gr

,

Σχολιάστε

ΥΠΕΡ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ “ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ” – 2 «Οἱ ἄνθρωποι ποὺ κατατρέχουν τὸ Βυζάντιο ποτὲ δὲν τὸ μελέτησαν, ξεκίνησαν μὲ προκαταλήψεις ἐναντίον του. Δὲν γνωρίζουν τί κατόρθωσε, τί ἐπετεύχθη».

Εναι τ Βυζάντιο λληνικ  χι;
[Β´]

ΥΠΕΡ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ “ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ” – 1:  https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/05/29/ὑπὲρ-ἑλληνικοῦ-βυζαντίου-1/

Ἄρα, ὅσοι χαρακτηρίζουν «ἁπλὴ μίμηση κι ἀντιγραφὴ» τὴν βυζαντινὴ τέχνη, μᾶλλον σφάλλουν.

.                 Ἂν κάνεις κάτι ἄριστα, μπορεῖς νὰ τὸ ἐπαναλάβεις ἄριστα. Ἀλλὰ ὑπῆρχαν πάντα διαφορές. Βλέποντας μία εἰκόνα, μποροῦμε νὰ τὴν χρονολογήσουμε -ἂν ἦταν ὅλες ἴδιες αὐτὸ δὲν θὰ συνέβαινε. Ὑπάρχουν συγκεκριμένες παραδόσεις ποὺ διατηροῦνταν, ἀλλὰ ἡ τέχνη αὐτὴ παρουσιάζει μεγάλες διαφορὲς ἀπὸ αἰώνα σὲ αἰώνα. «Κόλλησε» καὶ παρέμεινε ἡ ἴδια μετὰ τὴν πτώση τῆς Τουρκοκρατίας, διότι ἔλειπαν ἀπὸ τὴν χώρα σας οἱ φωτισμένοι χορηγοί.* Ἡ τέχνη τῶν Παλαιολόγων εἶναι πολὺ διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν Ἰουστινιάνεια. Φυσικά, εἶχε καὶ ἀναλογίες, ἀλλὰ δὲν ἦταν μιμητική. Τὰ πράγματα εἶναι ἁπλά: ο νθρωποι πο κατατρέχουν τ Βυζάντιο ποτ δν τ μελέτησαν, ξεκίνησαν μ προκαταλήψεις ναντίον του. Δὲν γνωρίζουν τί κατόρθωσε, τί πετεύχθη.

 Ἑλλάδα, Βυζάντιο, σύγχρονη Δημοκρατία: Ὑποστηρίζεται ἀπὸ ὁρισμένους ὅτι τὸ βυζάντιο δὲν ἦταν Ἑλληνικὸ καὶ δὲν ἀποτέλεσε κανενὸς εἴδους συνέχεια τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδας. Δὲν εἶχε δημοκρατία, ἢ ἔστω δημοκρατικοὺς θεσμούς.

 .                 Δὲν νομίζω ὅτι οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες εἶναι περισσότερο Ελληνες ἀπὸ τοὺς βυζαντινούς(!!!). Μέσα στὸν χρόνο, μὲς στοὺς αἰῶνες, οἱ φυλὲς δὲν μένουν καθαρές, πάρχουν μως ρισμένα χαρακτηριστικ τν πολιτισμν πο παραμένουν θνικά. Ο βυζαντινο χρησιμοποιοσαν τν λληνικ γλώσσα -ποὺ ἄλλαξε λίγο, ἀλλὰ οἱ γλῶσσες ἀλλάζουν- ἐνδιαφέρονταν γιὰ τη φιλοσοφία καὶ τὴ φιλοσοφικὴ ζωὴ πάρα πολύ, ἦταν μὲν ὑπήκοοι ἑνὸς αὐτοκράτορα, ἀλλὰ αὐτὸς ὁ αὐτοκράτορας ἔπρεπε νὰ φέρεται σωστά, γιατί γίνονταν εὔκολα λαϊκὲς ἐξεγέρσεις. Τὸ χειρότερο ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ποῦν γιὰ τὸ Βυζάντιο εἶναι πὼς ἦταν, μᾶλλον, ἕνα γραφειοκρατικὸ κράτος. μως εχε μία πολ μορφωμένη γραφειοκρατία, πολ πι μορφωμένη π τος γραφειοκράτες το σημερινο κόσμου(!!!). Καί, τί ἐννοεῖτε μὲ τὴ λέξη «δημοκρατία»; ταν λη ρχαία λλάδα δημοκρατική; χι. Θὰ ἔλεγα στοὺς Ἕλληνες ποὺ ὑποστηρίζουν κάτι τέτοιο, νὰ διαβάσουν τὴν ἴδια τους τὴν ἱστορία, εἰδικότερα τῆς κλασσικῆς Ἑλλάδας. Ἐκεῖ, θὰ βροῦν πολλὰ νὰ κατακρίνουν… Ποτέ μου δν κατάλαβα τί κριβς σημαίνει «δημοκρατία». Στ περισσότερα μέρη το κόσμου σήμερα δημοκρατία σημαίνει ν σ κυβερνον τ μέσα μαζικς νημέρωσης, ο φημερίδες, τηλεόραση. Διότι, εἶναι θεμιτὸ νὰ ἔχουμε αὐτὸ ποὺ ὀνομάζεται «λαϊκὴ ψῆφος» ἀλλά, π τ στιγμ πο ο νθρωποι δν μπορον ν κρίνουν μόνοι τους -κι πάρχουν πολλο νθρωποι στ σύγχρονο κόσμο πο δὲν σκέφτονται- τότε μεταφέρουν τν ξουσία στ χέρια σων κατέχουν τα ΜΜΕ, οἱ ὁποῖοι, μὲ τὴν δύναμη ποὺ ἔχουν, θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιλέξουν τὸν δύσκολο δρόμο καὶ νὰ μορφώσουν ὅλο τὸν κόσμο. Πολλοὶ ἐξ αὐτῶν, ὄχι ὅλοι εὐτυχῶς, εἶναι ἀνεύθυνοι. Δημοκρατία μπορε ν πάρξει μόνον ἐὰν χουμε να ψηλς μόρφωσης κοινό. Σὲ μία πόλη σὰν τὴν ἀρχαία Ἀθήνα ὑπῆρχε δημοκρατία -χωρὶς νὰ σκεφτόμαστε πῶς περνοῦσαν οἱ σκλαβοι ἢ οἰ γυναῖκες-, διότι οἱ ἄνδρες εἶχαν ὅλοι πολὺ καλὴ μόρφωση. Συνήθως δὲν ἐξέλεγαν τοὺς κυβερνῆτες τους, τραβοῦσαν κλῆρο, σὰν νὰ τὸ ἄφηναν στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ -καμία σχέση μὲ τὴν βουλὴ τῶν κοινοτήτων.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/05/31/ὑπὲρ-ἑλληνικοῦ-βυζαντίου-3/

, ,

Σχολιάστε

ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (Μητρ. Ναυπάκτου Ἱερόθεος)

«Ρατσισμς κα Δημοκρατία»

Τοῦ Μητροπολίτη Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου
(γιὰ τὴν Romfea.gr)

.           Συχνὰ ἔρχονται στὴν ἐπικαιρότητα θέματα καὶ προβλήματα τὰ ὁποῖα ἀπασχόλησαν στὸ παρελθὸν τὴν ἀνθρωπότητα, τὴν κοινωνία καὶ τὴν Ἐκκλησία καὶ χύθηκε πολὺ μελάνι γιὰ νὰ ἀντιμετωπισθοῦν.  Εἶναι ἕνας ἱστορικὸς νόμος ὅτι γίνεται ἀνακύκληση τῶν ἰδίων φαινομένων, ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος ζῆ σὲ κάθε ἐποχὴ καὶ εἶναι ὁ ἴδιος.  Ὁ ἀρχαῖος σοφὸς Ἡράκλειτος κάνει λόγο γιὰ τὸ «κατὰ πάντα κατ’ ἔριν γίνεσθαι», δηλαδὴ τὸ «γίνεσθαι» εἶναι συνέπεια συγκρούσεως τῶν ἀντιθέτων, ὅλα βρίσκονται σὲ διαρκῆ κίνηση καὶ ἀλλαγή.
.           Πολλὲς φορὲς γίνεται λόγος γιὰ τὸν ρατσισμὸ ἢ τὸν φυλετισμὸ ποὺ εἶναι ἡ «κοινωνικὴ ἢ πολιτικὴ πρακτικὴ διακρίσεων ἀπέναντι σὲ φυλετικές, ἐθνικές, κοινωνικὲς κλπ. ὁμάδες ποὺ θεωροῦνται κατώτερες» (Γ. Μπαμπινιώτης). Βέβαια, ἄλλο εἶναι ὁ ἐθνισμός, δηλαδὴ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸ Ἔθνος, τὴν Πατρίδα, καὶ ἄλλο εἶναι ὁ ἐθνικισμὸς ἢ ἐθνοφυλετισμός, ποὺ εἶναι τὸ προβάδισμα καὶ ὁ ὑπερτονισμὸς μίας φυλῆς σὲ βάρος τῆς ἑνότητας τῆς κοινωνίας.
.           Ἡ Σύνοδος τῆς Κωνσταντινουπόλεως τὸ ἔτος 1872, ἀντικρούοντας περιπτώσεις ἐθνοφυλετισμοῦ, ποὺ παρατηρήθηκαν τὴν ἐποχὴ ἐκείνη καὶ δημιουργοῦσαν προβλήματα στὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωή, ἀπεφάνθη ὅτι ὁ ἐθνοφυλετισμὸς εἶναι «ξένος» πρὸς τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι «νεωτερικὴ λύμη», εἶναι «φυλετικὴ παρασυναγωγὴ» καὶ τελικὰ εἶναι «καινὴ δόξα», δηλαδὴ αἵρεση.
.           Ἑπομένως, τὸ θέμα αὐτὸ εἶναι λελυμένο ἀπὸ πλευρᾶς ὀρθοδόξου πίστεως, ἀλλὰ δυστυχῶς στὸν πρακτικὸ τομέα δημιουργοῦνται παρεκτροπὲς καὶ διάφοροι Χριστιανοὶ διακατέχονται ἀπὸ ρατσιστικὲς καὶ ἐθνοφυλετικὲς ἰδεολογίες ἢ πρακτικές. Τέτοιες καταστάσεις διασποῦν τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀλλοιώνουν τὴν οἰκουμενική της ἀποστολὴ ποὺ συμβαδίζει μὲ τὴν ἀγάπη καθενὸς στὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν Πατρίδα.
.           Ἔτσι, οἱ σύγχρονοι Χριστιανοί, Κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, δὲν μποροῦμε νὰ διακατεχόμαστε ἀπὸ ρατσιστικὰ ἢ ἐθνοφυλετικὰ ἰδεολογήματα ποὺ λειτουργοῦν εἰς βάρος τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καὶ ζωῆς, γιατί ἔτσι καταργοῦμε στὴν πράξη τὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ νὰ διδάξουμε ὅλα τὰ ἔθνη, ἀφοῦ ὅλοι εἶναι κεκλημένοι στὴν θεία ζωὴ καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἐμπειρία.Οὔτε ἐμεῖς οἱ νέοι Ἱεράρχες πρέπει νὰ υἱοθετοῦμε παλαιότερες πρακτικὲς συνεργασίας μὲ ἀντιδημοκρατικὲς νοοτροπίες καὶ καταστάσεις, οἱ ὁποῖες καταργοῦν τὸ πολιτικό, ἀλλὰ καὶ τὸ ἐκκλησιαστικὸ σύστημα διοίκησης, ὅπως ἔγινε τὸ 1967.
.           Ἐπίσης, δὲν μποροῦμε νὰ υἱοθετοῦμε πρακτικὲς βίας ἐναντίον συνανθρώπων μας ποὺ δὲν ἀνήκουν στὴν ἴδια μὲ μᾶς φυλὴ καὶ θρησκεία. Ἡ ἀγάπη ποὺ πρέπει νὰ προσφέρουμε σὲ κάθε ἀλλόφυλο καὶ ἀλλοεθνῆ εἶναι βασικὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ.
.           Ἂς θυμηθοῦμε τὴν παραβολὴ τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου, στὴν ὁποία ὁ Χριστὸς δίδαξε ὅτι πρέπει νὰ προσφέρουμε βοήθεια σὲ κάθε ἄνθρωπο ποὺ πάσχει καὶ ὑποφέρει, ἔστω καὶ ἂν εἶναι ἀλλοεθνὴς καὶ ἀλλόφυλος, καὶ νὰ θεραπεύουμε τὶς πληγές του μὲ τὸ κρασὶ καὶ τὸ λάδι, ἀλλὰ νὰ τὸν φέρουμε καὶ ἐπάνω «στὸ ἴδιο κτῆνος» καὶ νὰ τὸν ὁδηγοῦμε στὸ «Πανδοχεῖο» γιὰ πλήρη θεραπεία.
.           Ἡ σκληρὴ καὶ ἀπάνθρωπη διαγωγὴ τοῦ «ἱερέα» καὶ τοῦ «λευΐτη», ὅπως παρουσιάζεται στὴν ἴδια παραβολή, καταδικάζεται ἀπὸ τὸν Χριστό.
.           Ὅλα αὐτὰ εἶναι δεδομένα καὶ ἀναμφισβήτητα. Ἀλλὰ ὑπάρχουν δύο ἐπὶ μέρους πραγματικότητες ποὺ πρέπει νὰ τονισθοῦν, ἐπειδὴ πρέπει νὰ ζοῦμε σὲ εὐνομούμενες πολιτεῖες, στὶς ὁποῖες πρέπει νὰ ἐπικρατοῦν καταστάσεις εἰρήνης, δικαιοσύνης καὶ ἀγάπης.

.           Ἡ πρώτη πραγματικότητα εἶναι ὅτι δὲν πρέπει νὰ συμβῆ στὸν χώρα μᾶς αὐτὸ ποὺ ἔχει χαρακτηρισθῆ ὡς «λιβανοποίηση». Κατὰ τὸν ἐμφύλιο πόλεμο ποὺ γινόταν στὸν Λίβανο γιὰ μία δεκαπενταετία (1975-1990) βρέθηκα ἐκεῖ ἕνα χρονικὸ διάστημα. Ἤμουν αὐτόπτης μάρτυς συγκρούσεων μεταξὺ Χριστιανῶν Μαρωνιτῶν (ὄχι τῶν Ροὺμ Ὄρθοδοξ) καὶ τῶν Μουσουλμάνων.  Στὴν ἀρχὴ δὲν μποροῦσα νὰ καταλάβω γιατί σκοτώνονται μεταξύ τους οἱ κάτοικοι αὐτῆς τῆς μικρῆς Χώρας καὶ μάλιστα μέσα στὴν ὄμορφη Πόλη τῆς Βηρυττοῦ, ποὺ ἦταν τότε πράγματι τὸ μικρὸ Παρίσι τῆς Ἀνατολῆς. Μὲ τὸν καιρό, ὅμως, καὶ τὴν ἐξέταση τῶν πραγμάτων διεπίστωσα ὅτι οἱ κάτοικοι τοῦ Λιβάνου εἶχαν νὰ ἀντιμετωπίσουν ἕνα μεγάλο πρόβλημα.
.           Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσή τους ἀπὸ τὸν Ὀθωμανικὸ ζυγό, τὶς πρῶτες δεκαετίες τοῦ 20ού αἰώνα, καθόρισαν τὸν τρόπο τῆς λειτουργίας τῶν θεσμῶν τῆς Χώρας (Πρόεδρο, Πρωθυπουργό, Πρόεδρο Βουλῆς, Ὑπουργοὺς κλπ.) σύμφωνα μὲ τὸ ποσοστὸ τῶν διαφόρων θρησκευτικῶν καὶ πολιτιστικῶν ὁμάδων, ἤτοι Μαρωνιτῶν, Ρωμηῶν Ὀρθοδόξων, Σουνιτῶν Σιϊτῶν κλπ.  Ὅμως, μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, ἡ ἀθρόα καὶ ἐλεύθερη εἴσοδος τῶν διαφόρων Μουσουλμανικῶν ὁμάδων ἄλλαξε τὰ δημογραφικὰ δεδομένα τῆς χώρας, ὅποτε μερικοὶ ἤθελαν τὴν ἀλλαγὴ τοῦ Συντάγματος, ποὺ νὰ ἐξυπηρετῆ τὴν νέα πραγματικότητα.  Ἔτσι, μαζὶ μὲ ἄλλα αἴτια, ἐξερράγη ὁ ἐμφύλιος πόλεμος ποὺ προκάλεσε μεγάλη αἱμορραγία στὴν Χώρα σὲ ἀνθρώπινες ζωές, ἀλλὰ καὶ ὑλικὰ ἀγαθά.
.           Τὸ πρόβλημα, λοιπόν, εἶναι νὰ μὴ ζήσουμε στὴν Χώρα μας αὐτὸ τὸ φαινόμενο τῆς «λιβανοποίησης» τῆς κοινωνικῆς καὶ ἐθνικῆς ζωῆς, ποὺ πιθανὸν νὰ εἶναι σχέδια ποὺ ἀπεργάζονται διάφορα κέντρα στὴν Δύση καὶ στὴν Ἀνατολή.
.           Καὶ αὐτὸ εἶναι πρωτίστως εὐθύνη τοῦ Κράτους, τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ἐπίλυση τῶν διαφόρων οἰκονομικῶν καὶ κοινωνικῶν προβλημάτων, ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ παραβλέπη, ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὰ τεκταινόμενα σχέδια γεωπολιτικῶν ἀλλαγῶν, ἀφ’ ἑτέρου δὲ τὰ γεγονότα ποὺ συντελοῦν στὴν ἀλλοίωση τῆς πολιτιστικῆς ταυτότητας τῆς κοινωνίας μας. Πρέπει ν παραμείνη ρρηκτος βασικς κοινωνικς κα πολιτιστικς στς στν κοινωνία μας, γιατί διαφορετικ θ χάσουμε τν πολιτιστικ κα πνευματικὴ διοπροσωπία μας κα τν διαίτερη τατυτότητά μας.
.           Τὸ Κράτος μὲ τοὺς θεσμούς του, πρέπει νὰ ἀναλάβη δράση στὸν τομέα αὐτό, ὥστε στὴν συνέχεια νὰ μὴ διαμαρτύρεται ὅταν κάποιοι ἄλλοι προσπαθοῦν νὰ καλύψουν αὐτὸ τὸ κενό, οὐσιαστικὰ τὴν ἀδράνειά τους.
.           Ἡ δεύτερη πραγματικότητα εἶναι ὅτι πρέπει νὰ ἐνισχυθοῦν ἀκόμη περισσότερο οἱ δημοκρατικοὶ θεσμοὶ στὴν Χώρα μας, γιατί ἀπὸ ὅλα τὰ συστήματα ποὺ ἐπικρατοῦν στὴν ἀνθρωπότητα ἡ Δημοκρατία εἶναι τὸ καλύτερο, παρὰ τὶς ὅποιες ἀδυναμίες ποὺ ἀναφύονται σ’ αὐτήν.
.           Πρέπει νὰ ἀγρυπνοῦμε γι’ αὐτὸ καὶ νὰ μὴ ἐπιτρέπουμε τὴν ὑπονόμευση τῶν Δημοκρατικῶν ἀρχῶν καὶ θεσμῶν.
.           Μπορεῖ μερικοὶ πολιτικοὶ νὰ ἔχουν κάνει λάθη, καὶ ἀσφαλῶς ἔκαναν, ἀλλὰ δὲν πρέπει στὸ ὄνομα αὐτῶν τῶν λαθῶν νὰ ὑπονομεύεται τὸ ὑγιὲς δημοκρατικὸ πολίτευμα, μὲ τὴν κυβέρνηση καὶ τὴν ἀντιπολίτευση, οἱ θεσμοὶ μίας κοινωνίας καὶ τελικὰ αὐτὴ ἡ ἴδια ἡ Δημοκρατία.
.           Διαβλέπω δὲ κάποιες ὑπερβολικὲς κριτικὲς -συνειδητὲς ἢ ἀσυνείδητες– στοὺς δημοκρατικοὺς θεσμούς. Προσωπικὰ νομίζω ὅτι οἱ «ὀλίγιστοι» πολιτικοὶ εἶναι καλύτεροι ἀπὸ τοὺς «πανέξυπνους» δικτάτορες, ποὺ στεροῦν τὶς ἐλευθερίες τοῦ λαοῦ.
.           Φυσικά, καὶ οἱ πολιτικοὶ δὲν πρέπει νὰ ἐκμεταλλεύωνται τοὺς δημοκρατικοὺς θεσμοὺς πρὸς ἴδιον ὄφελος. Οὔτε, βέβαια, πρέπει νὰ ἐπικρατήση «ἡ δημοκρατία τοῦ θεατῆ», οὔτε νὰ ἰσχύη κατὰ πάντα ἡ λεγόμενη «εἰδικευμένη τάξη», οὔτε φυσικὰ νὰ ὑπάρχουν δυνάμεις ποὺ νὰ ὁδηγοῦν τὸν λαὸ στὸ νὰ γίνη «τὸ κοπάδι ποὺ τά ᾽χει χαμένα», «τὸ ζαλισμένο κοπάδι», γιὰ νὰ θυμηθῶ τὸν Νόαμ Τσόμσκι, ποὺ ἑρμήνευσε ἀνάλογα γεγονότα.
.           Στὴν Εὐρώπη τὸν περασμένο αἰώνα ἐμφανίσθηκαν ἰδεολογίες ποὺ ξεκίνησαν ἀπὸ τὶς θεωρίες τοῦ Ρουσώ –παρὰ τὰ θετικὰ σημεία– γιὰ ἐπάνοδο στὴν φύση καὶ περνώντας μέσα ἀπὸ διάφορες διαδικασίες ἔφθασαν στὸν ὑπεράνθρωπό του Νίτσε, μὲ τὶς βασικὲς ἀρχές του ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ φονευθῆ ὁ Θεός, νὰ μὴ λυπᾶται κανεὶς τὸν πλησίον, νὰ διακατέχεται κανεὶς ἀπὸ τὸν ἀνελέητο πόθο γιὰ τὴν ἐξουσία καὶ φυσικά, ὕστερα ἀπὸ ὅλα αὐτά, ὅλα ἐπιτρέπονται, ἀφοῦ ὁ ὑπεράνθρωπος εἶναι πάνω ἀπὸ τὴν ἠθικὴ διάκριση κακοῦ καὶ καλοῦ. Αὐτὴ ἡ ἀπάνθρωπη ἰδεολογία γέννησε τὸν φασισμὸ καὶ τὸν ναζισμό, ποὺ αἱματοκύλισε τὴν ἀνθρωπότητα καὶ γέννησε τὸν ἄθεο ὑπαρξισμὸ μὲ τὸ συνθημα «οἱ ἄλλοι εἶναι ἡ κόλασή μου». Στὴν ἐποχὴ ποὺ ζοῦμε καὶ μάλιστα σὲ αὐτὴν τὴν Χώρα, ἰδίως αὐτὴν τὴν περίοδο ποὺ ἀπὸ ὅ,τι φαίνεται ἡ κρίση δὲν εἶναι ἁπλῶς οἰκονομική, ἀλλὰ κατ’ ἐξοχὴν γεωπολιτικὴ καὶ ἀνταγωνιστικὴ διαφόρων οἰκονομιῶν, Ἀνατολῆς καὶ Δύσης, ἀπαιτεῖται νηφαλιότητα, σωφροσύνη, διάκριση.
.           Καὶ πρὸ παντὸς ἀπαιτεῖται νὰ στερεώσουμε καὶ ἐνισχύσουμε ἀκόμη περισσότερο τοὺς δημοκρατικοὺς θεσμούς.
.           Ἐπὶ πλέον θὰ πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθῆ ἀπὸ τὸ Κράτος, σὲ ὀρθὴ κατεύθυνση, τὸ φαινόμενο τῆς λαθρομετανάστευσης, ποὺ ἐνδεχομένως νὰ εἶναι τὸ ἰσχυρὸ ὅπλο τῶν διαφόρων κέντρων λήψεως ἀποφάσεων, γιὰ νὰ διαλύσουν τὸν κοινωνικὸ καὶ πολιτιστικὸ ἱστὸ τῆς Πατρίδας μας. Τ πρόβλημα πο δημιουργεται σήμερα προέρχεται π τν λιγωρία τν νομίμων ρχν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ρατσιστικὲς ἰδεολογίες στὴν πρακτική τους μορφή, οἱ ὁποῖες καλύπτουν μερικὰ κενὰ σὲ βάρος ἀνθρώπων ποὺ εἶναι θύματα τῆς παγκόσμιας ἀδικίας.
.           Ἑπομένως, εἴμαστε ἐναντίον τοῦ ρατσισμοῦ καὶ τῆς βίας, ἀλλὰ ὑπὲρ τῆς Δημοκρατίας ποὺ ὀργανώνεται σωστά, καθὼς καὶ ὑπὲρ τῆς διατηρήσεως τῆς πολιτιστικῆς ταυτότητας τῆς Χώρας μας.–

ΠΗΓΗ: Romfea.gr 

, , ,

Σχολιάστε

Η ΚΡΙΣΗ “ΣΚΟΤΩΝΕΙ” ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ !

Συμβούλιο Ερώπης: κρίση «σκοτώνει» τὴν Δημοκρατία
«Ἡ κρίση, ὁδηγεῖ, σταδιακά, στὴν κατάργηση τῶν δημοκρατικῶν ἀξιῶν στὴν Εὐρώπη
ἀλλὰ καὶ πέραν αὐτῆς».

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Εὖγε γιὰ τὴν …ἀνακάλυψη τοῦ τροχοῦ!

.           Ἡ οἰκονομικὴ καὶ χρηματοπιστωτικὴ κρίση προκαλεῖ κατάργηση τῶν δημοκρατικῶν ἀξιῶν καὶ ὁδηγεῖ τοὺς πολίτες στοὺς κόλπους τῶν ξενοφοβικῶν καὶ λαϊκιστικῶν πολιτικῶν κομμάτων, ἐπισημαίνει τὸ προεδρεῖο τῆς Συνελεύσεως τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης, μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς Διεθνοῦς Ἡμέρας γιὰ τὴν Δημοκρατία.
.           Μὲ δήλωσή του ἀπὸ τὸ Στρασβοῦργο, τὸ προεδρεῖο τῆς Κοινοβουλευτικῆς Συνελεύσεως τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης (ΚΣΣΕ), ἐπισημαίνει ὅτι, ἡ χρηματοπιστωτικὴ καὶ οἰκονομικὴ κρίση, ὁδηγεῖ, σταδιακά, στὴν κατάργηση τῶν δημοκρατικῶν ἀξιῶν στὴν Εὐρώπη ἀλλὰ καὶ πέραν αὐτῆς. Ἐξ ἀφορμῆς τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς Διεθνοῦς Ἡμέρας τῆς Δημοκρατίας, τὸ προεδρεῖο τῆς ΚΣΣΕ, ὑπογραμμίζει ὅτι οἱ Εὐρωπαῖοι πολίτες ἔχουν χάσει τὴν ἐμπιστοσύνη τους, πρὸς τοὺς δημοκρατικοὺς θεσμοὺς καὶ τὶς πολιτικὲς ἡγεσίες, ἔχουν ἐλαχιστοποιήσει τὴν συμμετοχή τους στὶς ἐκλογὲς καὶ ἐκφράζουν τὴν ὑποστήριξή τους, πρὸς τὰ ξενοφοβικὰ καὶ λαϊκιστικὰ πολιτικὰ κόμματα.
.           Κατὰ τὴν Συνέλευση τοῦ ΣτΕ, αὐτὸ ποὺ χρειάζεται εἶναι μία κοινὴ ἀπάντηση στὶς προκλήσεις ποὺ ἀντιμετωπίζει ἡ Δημοκρατία, κάτι ποὺ ἡ Κοινοβουλευτικὴ Συνέλευση θὰ προωθήσει, μέσῳ τῆς ἐπικειμένης Εὐρωπαϊκῆς Διασκέψεως τῶν Προέδρων τῶν Ἐθνικῶν Κοινοβουλίων (Στρασβοῦργο, 20-21 Σεπτεμβρίου 2012) καὶ τοῦ Παγκοσμίου Φόρουμ γιὰ τὴν Δημοκρατία (Στρασβοῦργο, 5-11 Ὀκτωβρίου 2012).

 ΠΗΓΗ: ΑΠΕ (epikaira.gr)

, ,

Σχολιάστε

ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΕΚ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΠΡΟΕΔΡΟΝ ΔΗΜOKΡ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἄλλη μιὰ περικοπὴ
ἐκ τοῦ κατὰ Πρόεδρον τῆς Δημοκρατίας «Δημοκρατικοῦ Αἰσθήματος»
(βλ. σχετ.: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/06/07/συντριπτικὸ-ράπισμα-τοῦ-τριακονταε/)

Ασχος. Κινδυνεύει μ λουκέτο κα τ συλο νιάτων

.         Ὀργὴ καὶ ἀπύθμενη ντροπὴ προκαλεῖ ὁ οἰκονομικὸς μαρασμὸς τοῦ Ἀσύλου Ἀνιάτων, στὸ ὁποῖο ὁ ΕΟΠΥΥ δὲν καταβάλλει τὰ 2,5 ἑκατομμύρια εὐρώ, ποὺ ὀφείλει, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ 260 ἀνίατοι συνάνθρωποί μας νὰ κινδυνεύουν ἄμεσα.
.         Τὸ Ἵδρυμα ποὺ λειτουργεῖ 120 χρόνια τώρα , οὐδέποτε ἀντιμετώπισε προβλήματα οὔτε ἀκόμη καὶ τὶς περιόδους τῶν Βαλκανικῶν καὶ τῶν δύο Παγκόσμιων Πολέμων.
.         Οἱ ἐπίδοξοι κατακτητὲς τῆς χώρας μερίμνησαν ἰδιαίτερα γιὰ τὴν ἀπρόσκοπτη λειτουργία του στὴν διάρκεια τῶν πολεμικῶν συγκρούσεων. Τὸ Ἵδρυμα δὲν χρηματοδοτεῖται ἀπὸ τὸν κρατικὸ προϋπολογισμὸ καὶ οἱ μοναδικοί του πόροι προέρχονται ἀπὸ τὶς ἀσφαλιστικὲς εἰσφορὲς τῶν νοσηλευομένων.
.         Αὐτὲς οἱ εἰσφορὲς δὲν ἔχουν καταβληθεῖ ἀπὸ τὸν νέο φορέα, ἐνῶ τὰ εἰσοδήματα τοῦ Ἀσύλου ἀπὸ τὴν ἀξιοποίηση τῆς ἀκίνητης περιουσίας του εἶναι ἐλάχιστα. Ο δ 170 ργαζόμενοι συνεχίζουν ν σκον μ αταπάρνηση τ καθήκοντά τους παρ᾽ ὅτι εναι πλήρωτοι π τν περασμένο Φεβρουάριο! Αἶσχος!!!

ΠΗΓΗ: parapolitika.gr

, ,

Σχολιάστε