Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Δημιουργία

Η «ΘΕΪΣΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ» καὶ ἡ «ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΗ» ΘΕΟΛΟΓΙΑ–3

Ἡ πλάνη τῆς Θεϊστικῆς ἐξελίξεως
καί «Πρωτοποριακή» ἑτερόδοξη
καί
«ἑλληνική Ὀρθόδοξη» θεολογία

Μέρος Γ´

τοῦ Γεωργίου Χασούρου,
βιολόγου μέσης ἐκπ/σεως  

Μέρος Α´: Η «ΘΕΪΣΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ» καὶ ἡ «ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΗ» ΘΕΟΛΟΓΙΑ–1
Μέρος Β´: Η «ΘΕΪΣΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ» καὶ ἡ «ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΗ» ΘΕΟΛΟΓΙΑ–2

Ἡ Ὀρθόδοξη πατερική διδασκαλία γιά τήν Δημιουργία

.          Ὁ Μέγας Βασίλειος, ἐκφωνώντας τούς λόγους του πάνω στήν Γένεση καί τήν ἑξαήμερο Δημιουργία γύρω στό 370 μ.Χ στήν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας, σέ κάποια στιγμή θά πεῖ : «Ἐρῶ σοί οὐκ ἐμαυτοῦ λόγον, ἀλλά Σύρου ἀνδρός σοφίας κοσμικῆς τοσοῦτον ἀφεστηκότος, ὅσο ἐγγύς ἦν τῶν ἀληθινῶν ἐπιστήμης.»[1]   δηλαδή «θά σοῦ πῶ μία γνώμη ὄχι δική μου, ἀλλά ἑνός Σύρου[2] ἀνδρός πού ἦτο τόσο ξένος ἀπό τήν κοσμική σοφία ,ὅσον ἦτο οἰκεῖος τῆς ἐπιστήμης τῆς ἀληθείας».
.          Αὐτή τήν ἐπιστήμη τῆς ἀληθείας λέγει ὁ Μ. Βασίλειος τήν κατεῖχε ὁ Μωϋσῆς. Πῶς τήν ἀπέκτησε; Μᾶς τό λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος: «Ἐν ἀρχῇ ἐποίησε ὁ Θεός τόν οὐρανόν καί τήν γῆν· Γέν.1,1… …καί αὐτός πού συνέταξε τό βιβλίο τοῦτο εἶναι ὁ Μωϋσῆς …. ἦλθε στήν Αἰθιοπία καί ἐκεῖ ἀπαλλαγμένος τελείως ἀπό τά ἄλλα , ἐπί τεσσαράκοντα ὁλόκληρα ἔτη ἀφοσιώθηκε εἰς τήν θεωρία τῶν ὄντων….Αὐτός λοιπόν πού ἀξιώθηκε νά ἰδῆ τόν Θεόν αὐτοπροσώπως ὅπως οἱ ἄγγελοι, αὐτός μᾶς διδάσκει ἀπό ὅσα ἄκουσε ἀπό τόν Θεόν. Διά τοῦτο ἀξίζει νά ἀκούσουμε τά λόγια τῆς ἀληθείας πού ἐλαλήθησαν ὄχι μέ ἐπιχειρήματα ἀνθρώπινης σοφίας, ἀλλά μέ διδάγματα τοῦ Πνεύματος.»[3]
Σέ σύμφωνη γνώμη ὁ ἅγιος Χρυσόστομος θά πεῖ στίς ὁμιλίες του ἐπίσης πάνω στή Γένεση τοῦ Μωυσῆ:
«ὅμως ὑπάρχουν μερικοί ἀγνώμονες, οἱ ὁποῖοι παρά τήν τόσον σαφῆ διδασκαλίαν προσπαθοῦν νά μή πείθωνται καί νά μή παραδέχωνται, ὅτι ὅσα βλέπομεν, ἔχουν Δημιουργόν. Καί ἄλλοι μέν ἰσχυρίζονται , ὅτι αὐτά ἐδημιουργήθησαν μόνα τους , ἄλλοι δέ ὅτι ἔχουν γίνει ἀπό προϋπάρχουσα ὕλην . Πρόσεχε πόσον μεγάλη εἶναι ἡ ἀπάτη τοῦ διαβόλου. Δία τοῦτο ὁ μακάριος Μωϋσῆς μέ τόση ἀκρίβειαν μᾶς διδάσκει, φωτιζόμενος ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα, νά μήν ὑποστῶμεν τό ἴδιον πάθημα μέ αὐτούς, ἀλλά νά δυνάμεθα νά γνωρίζωμεν μέ σαφήνειαν καί τήν διαδοχικήν σειράν τῶν δημιουργημάτων τοῦ Θεοῦ καί πῶς τό καθένα ἐδημιουργήθη»[4]. Καί συνεχίζει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος τήν ὁμιλία του λέγοντας: «…Τά πάντα ἔκανε ἀπό φιλανθρωπία καί ἀγαθότητα γιαυτό τμηματικά δημιουργεῖ τόν κόσμο καί μᾶς παρέχει συγκεκριμένη γνώση γιά ὅ, τι ἔγινε μέ τήν γλῶσσα τοῦ μακαρίου προφήτου, γιά τόν λόγο, ἀφοῦ διδαχθοῦμε μέ ἀκρίβεια νά μήν ὑποπέσουμε σέ σφάλματα, ὅπως ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ὑποκινοῦνται ἀπό ἀνθρώπινες σκέψεις. »[5]
.          Εἶναι φανερό ὅτι οἱ ἅγιοι Πατέρες , σέ ἀντίθεση μέ τούς ὀπαδούς τῆς «πρωτοποριακῆς» ἑτερόδοξης καί «ἑλληνικῆς» θεολογίας, ἀπορρίπτουν κατηγορηματικά θεωρίες-προϊόντα ἀνθρώπινου στοχασμοῦ, πού ἀφοροῦν τό «πῶς» τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου.

1. Ὁ Θεός δημιουργεῖ ἀχρόνως, ἀκαριαία καί κατά γένη

.           Ἄς ἐξετάσουμε τό δόγμα τῆς ΘτΕ: «Ἡ φύση ἐξελίχτηκε ἀργά μέ μηχανιστικές αὐτόνομες φυσικές διαδικασίες». Ὅμως ὁ Μέγας Βασίλειος ἑρμηνεύοντας μέ θεόπνευστο τρόπο τήν τρίτη ἡμέρα   τῆς Δημιουργίας, τότε πού ὁ Θεός δημιούργησε τόν φυτικό κόσμο, θά πεῖ: «Βλαστησάτω ἡ γῆ. Νόησον μοί ἐκ μικρᾶς φωνῆς καί προστάγματος οὕτω βραχέος τήν κατεψυγμένην καί ἄγονον ὠδίνουσαν ἀθρόως (ἀκαριαία) καί πρός καρπογονίαν συγκινουμένην, ὥσπερ τινά σκυθρωπήν καί πενθήρη ἀπορρίψασαν περιβολήν… καί μυρσίναι καί δάφναι, πάντα ἐν μίᾳ καιροῦ ροπῇ (ἀκαριαία στιγμή χρόνου), …Βλαστησάτω ἡ γῆ ξύλον κάρπιμον ποιοῦν καρπόν ἐπί τῆς γῆς. Καί εὐθύς(ἀμέσως) αἱ κορυφαί τῶν ὀρέων ἐκόμων. Καί ἐφιλοτεχνοῦντο παράδεισον[6].   Ἐπίσης ἕνας ἄλλος μεγάλος πατέρας τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ὁ ἅγιος Χρυσόστομος, στίς ὁμιλίες του καί αὐτός πάνω στή Γένεση, ὁμιλεῖ γιά γρήγορη δημιουργία τῶν ὄντων : «Ἀκούσατε κατά τίς προηγούμενες ἡμέρες τήν ἀνέκφραστον σοφίαν Ἐκείνου ὁ ὁποῖος ἐδημιούργησε τά πάντα καί ὅτι τό πᾶν ἔγινε μέ τόν λόγον καί τό θέλημά Του. Διότι εἶπε νά γίνουν καί ἔγιναν καί ἀκαριαία ἐδημιουργήθηκαν ὅλα γενικῶς τά στοιχεῖα τῆς φύσεως καί ἦταν ἀρκετός ὁ λόγος γιά τήν σύσταση τῶν δημιουργημάτων, ὄχι ἁπλῶς διότι ἦταν λόγος, ἀλλά ἐπειδή ἦταν λόγος Θεοῦ….»[7].Ὁ ἱερός Χρυσόστομος θά ἐπαναλάβει σέ ἄλλη ὁμιλία τήν παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ ὁ Ὁποῖος μπορεῖ νά δημιουργεῖ ἀκαριαία τά πάντα , μέ λόγο ἀλλά καί μέ εὐταξία: «Ἐπί πλέον μποροῦμε ἔτσι νά γνωρίζουμε διδασκόμενοι ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα μέσα ἀπό τήν γλῶσσα τοῦ μακαρίου αὐτοῦ προφήτου, ποιά ὄντα ἐδημιουργήθηκαν κατά τήν πρώτην ἡμέραν καί ποιά κατά τίς ὑπόλοιπες. Καί αὐτό εἶναι γνώρισμα τῆς μετριοφροσύνης τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ. Ὄχι γιατί δέν μποροῦσε τό παντοδύναμο χέρι καί ἡ ἄπειρος σοφία Αὐτοῦ, νά δημιουργήσει τά πάντα σέ μία μέρα. Ἀλλά γιατί λέγω σέ μία ἡμέρα; Καί ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ μποροῦσε.»[8]
.          Σέ ἄλλο σημεῖο τῆς ὁμιλίας του στήν ἑξαήμερο, μᾶς λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος σαφῶς πώς ὁ Δημιουργός ἔκτιζε κάθε εἶδος χωριστά καί ὄχι μεταβάλλοντας τό ἕνα στό ἄλλο:
.          « Ἀλλά λέγουν: Πῶς ἡ γῆ φυτρώνει τά σπέρματα κατά εἶδος , ἀφοῦ πολλάκις σπείρομεν (συνήθη) σίτον καί θερίζομεν τό γνωστόν μαῦρον σιτηρόν; Αὐτό ὅμως δέν εἶναι μεταβολή εἰς ἄλλο εἶδος, ἀλλά τρόπον τινά μία νόσος καί ἀρρώστεια τοῦ σπέρματος. Διότι δέν ἔπαυσεν νά εἶναι σίτος… Ἡ δέ λεγόμενη ἤρα καί ὅσα ἄλλα νόθα σπέρματα ἀναμιγνύονται μέ τά φαγώσιμα, ἐκεῖνα πού ἡ Γραφή τά ὀνομάζει συνήθως ζιζάνια, δέν προέρχονται ἀπό τήν μετατροπήν τοῦ σίτου, ἀλλά ὑπάρχουν ἀπό ἰδικήν των ἀρχικήν μορφήν καί ἀποτελοῦν ἰδιαίτερον εἶδος.»[9]
.          Καί ὁ Μ.Βασίλειος ἐξηγεῖ ἀλληγορικά τή σημασία τῆς ἤρας: «Αὐτά εἰκονίζουν παραβολικῶς αὐτούς πού ἀλλοιώνουν τήν διδασκαλίαν τοῦ Κυρίου καί δέν μαθητεύουν εἰς τόν (θεῖον) λόγον ὡς γνήσιοι μαθητές, ἀλλά εἶναι κατεστραμμένοι ἀπό τήν διδασκαλίαν τοῦ πονηροῦ, καί ἀναμιγνύνουν τούς ἑαυτούς των εἰς τό ὑγιές σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, διά νά προκαλέσουν ἐκ τοῦ ἀφανοῦς τάς βλάβας των εἰς τούς ἁγνοτέρους»[10] .
.          Δέν θά βροῦμε οὔτε ἕνα λόγο κάποιου Ὀρθοδόξου ἁγίου, ὁ ὁποῖος νά δίνει ἔστω καί τήν παραμικρή ὑπόνοια ὅτι ὁ Θεός μετασχημάτισε ἀργά μέ φυσικές διαδικασίες, κάποιο εἶδος ὀργανισμοῦ σέ ἕνα ἄλλο ἐντελῶς διαφορετικό. Ἀλλά ὅτι κάθε εἶδος ἔγινε ξεχωριστά μέ μία ἐντολή καί στή συνέχεια ἐτέθη σέ κίνηση μέ τήν καθορισμένη λειτουργικότητα πού ἐρευνᾶ ἡ ἐπιστήμη. Σύμφωνος σέ αὐτή τήν παράδοση εἴδαμε νά εἶναι καί ὁ ἅγιος Παΐσιος ὅταν εἶπε ὅτι «ὁ Θεός δέν χρειάζεται ἀνταλλακτικά γιά νά δημιουργήσει ὁτιδήποτε»

2. Ἡ ταυτόχρονη δημιουργία ψυχῆς καί σώματος τοῦ ἀνθρώπου καί ὁ διχασμός τῶν χριστιανῶν ἐξελικτικῶν.

   .          Ἄς ἐξετάσουμε τό ἑπόμενο δόγμα τῆς ΘτΈ: « Πρῶτα δημιουργήθηκε τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου ὡς προϊόν ἐξέλιξης ἑκατομμυρίων ἐτῶν ἀπό πιθηκοειδῆ ζῶα καί ἀργότερα ἐμφύτευσε ὁ Θεός τήν ἀθάνατη ψυχή στόν ἄνθρωπο «ζῶο» ».
.          Δέν θά βροῦμε οὔτε ἕναν ἅγιο Πατέρα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πού νά συμφωνεῖ μέ μία τέτοια ἰδέα. Παραθέτουμε τούς λόγους δυό μεγάλων ἁγίων Πατέρων.Ὁ ἅγιος Δαμασκηνός λέγει ὅτι: «Τό σῶμα καί ἡ ψυχή δημιουργήθηκαν τήν ἴδια στιγμή ὄχι τό ἕνα πρίν ἀπό τό ἄλλο ὅπως οἱ ἀσυναρτησίες τοῦ Ὠριγένη θά δεχόντουσαν»[11]. Ἀλλά καί ὁ ἄγ. Γρηγόριος Νύσσης θά γράψει γιαυτό τό ζήτημα ἐξηγώντας καί τίς συνέπειες γιά τήν ψυχή πού ἔχει μία τέτοια ἰδέα: «Ἀλλά ὅπως ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἕνας, ἡ ὕπαρξη συνίσταται ἀπό ψυχή καί σῶμα, εἰκάζουμε ὅτι ἡ ἀρχή τῆς ὕπαρξής του εἶναι κοινή καί γιά τά δυό μέρη, ἔτσι ὥστε νά μήν βρεθεῖ αὐτός σέ θέση νά νοιώθει προγενέστερος καί κατοπινός ἀπό τόν ἑαυτό του, ἄν τό σωματικό στοιχεῖο ὑπῆρξε πρῶτο μέσα στό χρόνο, καί τό ἄλλο προστέθηκε ἀργότερα. …Καί στήν δημιουργία τῶν ἀτόμων, δέν ἐτέθη τό ἕνα στοιχεῖο πρίν ἀπό τό ἄλλο : οὔτε ἡ ψυχή πρίν τό σῶμα , οὔτε ἀντίθετα, διότι ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά εἶναι σέ διαμάχη ἐνάντια στόν ἑαυτό του εὑρισκόμενος διαιρεμένος ἀπό τήν διαφορά ὅσον ἀφορᾶ στό χρονικό σημεῖο. Ἐπειδή ἡ φύση μας θεωρεῖται διττή, σύμφωνα μέ τήν ἀποστολική διδασκαλία, πλασμένη ἀπό ἕνα ὁρατό καί ἕνα κρυμμένο ἄνθρωπο, ἄν τό ἕνα ἦρθε πρῶτα καί τό ἄλλο ἐπακολούθησε, ἡ δύναμη Αὐτοῦ πού μᾶς ἔπλασε θά ἐμφανίζεται ὅτι εἶναι κατά κάποιο τρόπο ἀτελής, σά νά μήν εἶναι ἱκανή γιά τήν ἐπίτευξη τοῦ ὅλου σκοποῦ ἀμέσως, ἀλλά ὅτι κατανέμει τήν ἐργασία καί ἀπασχολεῖ τόν ἑαυτό του διαδοχικά μέ κάθε ἕνα μέρος τῆς ἐργασίας».
.          Ὁ ἅγιος Γρηγόριος μᾶς διδάσκει κάτι πού ἐξηγεῖ ξεκάθαρα τά ψυχικά προβλήματα πού συναντᾶ κανείς στούς αἱρετικούς πάσης φύσεως: Ψυχικός διχασμός, ἡ πηγή, ὡς γνωστόν, κάθε ψυχικῆς διαταραχῆς καί παρά φύση πάθους. Καί γνωρίζει πλέον ὁ καθένας ὅτι τά παρά φύση πάθη καί οἱ διαστροφές στίς τάξεις τοῦ ρωμαιοκαθολικισμοῦ καί τοῦ λουθηροκαλβινισμοῦ «ἀνθοῦν» στό ἔπακρον. Μήπως τελικά γιαυτό γεννήθηκε στή Δύση, ὡς γνωστόν μέσα ἀπό τίς τάξεις τοῦ καθολικοπροτεσταντισμοῦ, ἡ σύγχρονη ψυχολογία καί ψυχοθεραπεία, σάν μία προσπάθεια νά θεραπεύσουν ἐκεῖ τόν ἐσωτερικό τους διχασμό καί τά ψυχικά τους προβλήματα; Νά ἀκόμα ἕνας λόγος πού ἀπειλεῖ τή σωτηρία μας ἄν δεχτοῦμε ὅτι ὁ Θεός ἐξέλιξε τόν κόσμο.

[1] Μ.Βασιλείου ἑξαήμερος τ. 4 Πατερικαί ἐκδόσεις «Γρηγόριος Παλαμάς» σελ. 87

[2] Πιθανόν να ομιλεί για τον άγιο Εφραίμ τον Σύρο

[3]  Μ.Βασιλείου ἑξαήμερος τ. 4 Πατερικαί ἐκδόσεις «Γρηγόριος Παλαμᾶς» σελ. 25.26.27

[4]  Ἁγ. Ἰω. Χρυσοστόμου Εἰς τήν Γένεσιν Ζ’ 4, Ἑλληνικός Ἐκδοτικός Ὀργανισμός Ἀθήνα 1973 σελ.192, 95

[5]  Ὅ.π. σελ. 133

[6] Μ. Βασιλείου Ἑξαήμερος Ὁμιλία Ε΄ στ΄29 Πατερικές Ἐκδόσεις « Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς» σελ. 176,190, 206

[7] Ἁγ. Χρυσοστόμου Ἔργα Εἰς τήν Γένεσιν Ὁμιλία Θ΄ τόμος 42 , σελ.113 Ἑλληνικός Ἐκδοτικός Ὀργανισμός Ἀθήνα 1973

[8] Ἁγ. Χρυσοστόμου Ἔργα Εἰς τήν Γένεσιν Ὁμιλία Γ΄ τόμος 41 , σελ.133 Ἑλληνικός Ἐκδοτικός Ὀργανισμός Ἀθήνα 1973

[9]   Ὅ.π. σελ. 187

[10]   Ὅ.π.

[11] Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός Περί Ὀρθοδόξου Πίστεως 2, σελ. 235 (Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας σειρές)

Advertisements

, ,

Σχολιάστε

Η «ΘΕΪΣΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ» καὶ ἡ «ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΗ» ΘΕΟΛΟΓΙΑ–1

Ἡ πλάνη τῆς Θεϊστικῆς ἐξελίξεως
καί «Πρωτοποριακή» ἑτερόδοξη
καί
«ἑλληνική Ὀρθόδοξη» θεολογία

Μέρος Α´

τοῦ Γεωργίου Χασούρου,
βιολόγου μέσης ἐκπ/σεως  

.             Ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως καί τῆς καταγωγῆς τοῦ ἀνθρώπου ἡ ὁποία παρουσιάστηκε ἀπό τόν Κάρολο Δαρβίνο ἐδῶ καί 150 χρόνια, ἔχει ὡς γνωστόν προκαλέσει ἀτέλειωτες συζητήσεις καί διαφωνίες σέ ὅλο τόν κόσμο. Ὅμως, ἀκόμα πιό ἔντονες διαφωνίες, ἰδιαίτερα μεταξύ τῶν χριστιανῶν, ἔχει ἐπιφέρει μία ἄποψη γιά τή δημιουργία τῶν ὄντων ἡ ὁποία ὀνομάζεται διεθνῶς Theistic Evolution, δηλαδή Θεϊστική Ἐξέλιξη (ΘτE) ἤ κατά μία ἄλλη ἐκδοχή Christian evolutionism (Χριστιανικός ἐξελικτισμός). Τό κεντρικό δόγμα αὐτῆς τῆς θεωρίας εἶναι ὅτι ὁ Θεός δημιούργησε τόν κόσμο, ἔθεσε τούς σταθερούς φυσικούς νόμους καί μετά τόν ἄφησε νά ἐξελιχθεῖ ἀργά σέ δισεκατομμύρια ἔτη μέχρι καί τόν ἄνθρωπο. Ὅ,τι λέει δηλαδή ἡ δαρβινική θεωρία τῆς ἐξελίξεως μέ τή διαφορά ὅτι ἡ ἐξέλιξη στήν ΘτΈ δέν γίνεται στά τυφλά ἀλλά μέ τήν καθοδήγηση τῆς θείας πρόνοιας.
.           Πολλοί ὀρθόδοξοι χριστιανοί διατυπώνουν συχνά τό ἑξῆς ἐρώτημα, ὅταν ἀκοῦνε ἀντιρρήσεις καί ἔριδες γύρω ἀπό τήν δαρβινική ἐξέλιξη: «Τί πειράζει στήν πίστη μας καί τή σωτηρία μας, ἄν δεχτοῦμε ὅτι ὁ Θεός ἐξέλιξε τόν κόσμο ἀργά σέ δισεκατομμύρια χρόνια, ὅπως ἡ ἐπιστήμη περιγράφει καί ὅτι ὁ ἄνθρωπος σωματικά ἐξελίχτηκε ἀπό τά πιθηκοειδῆ; Τί πειράζει ἀκόμα ἄν πιστέψουμε, ὅτι ἡ ἑξαήμερος διήγηση τοῦ Μωυσῆ εἶναι ἀλληγορική, δηλαδή κάθε «μέρα» τῆς Δημιουργίας στήν πραγματικότητα εἶναι τεράστια χρονικά διαστήματα;»
.            Ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, ὅταν τοῦ ἀπηύθυναν αὐτό τό ἐρώτημα, ἔδωσε περίπου τήν ἑξῆς ἐμπνευσμένη ἀπάντηση: « Ὁ Θεός δέν χρειάζεται ἀνταλλακτικά γιά νά φτιάξει κάτι. Μπορεῖ νά δημιουργήσει ἀμέσως ὅ,τι θέλει ἐκ τοῦ μηδενός»! Μέ μία φράση ὁ ἅγιος ἀπέρριψε κατηγορηματικά τήν ἰδέα ὅτι ὁ Θεός μετασχημάτισε στή διάβα δισεκατομμυρίων ἐτῶν μέ φυσικές διαδικασίες κάποια εἴδη γιά νά δημιουργήσει ἄλλα. Ἀπέρριπτε προφανῶς ἐπίσης καί τήν ἰδέα ὅτι μετασχημάτισε ὁ Θεός πιθηκοειδῆ ὄντα γιά νά δημιουργήσει τόν ἄνθρωπο καί ὄχι κατευθείαν ἀπό χῶμα ὅπως περιγράφει ἡ Γένεση τοῦ Μωυσῆ. Προφανῶς τόν πείραζε μία τέτοια ἰδέα. Τήν θεωροῦσε ὡς γνωστόν βλάσφημη. Ἔλεγε μάλιστα ὅτι αὐτοί πού διαδίδουν σέ ὅλο τόν κόσμο αὐτή τήν ἰδέα, στήν πραγματικότητα δέν τήν πιστεύουν καί οἱ ἴδιοι, ἀλλά ἁπλῶς θέλουν νά διασπείρουν τήν δυσπιστία στίς ψυχές τῶν χριστιανῶν καί νά τούς ὁδηγήσουν στήν ἀθεΐα. Θά διαπιστώσουμε μέχρι τό τέλος τῆς μελέτης μας ὅτι ὁ ἅγιος εἶχε δίκιο. 
.           Ἄν κάποιος περιδιαβεῖ τά βιβλία τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν ἀπό Δημοτικό μέχρι Λύκειο, θά συναντήσει μονότονα τήν ἴδια ἄποψη: Ὁ κόσμος εἶναι 14 περίπου δισεκατομμυρίων ἐτῶν[1] , ἡ γῆ 5 δισ. ἐτῶν καί ἡ πρώτη μορφή ζωή ἐμφανίστηκε 3,5 δισ. ἔτη καί ἐξελίχθηκε ὅπως ὁ Δαρβίνος καί ἄλλοι ὀπαδοί τῆς ἐξελικτικῆς ἰδέας περιγράφουν. Αὐτή ἡ ἄποψη δημιουργίας τῶν ὄντων ἐμφανίζεται σέ ὅλα τά βιβλία ὡσάν νά εἶναι ἀπόλυτα ἀποδεδειγμένη ἀπό τήν ἐπιστήμη.
.      Ὅμως παρόμοια ἄποψη γιά τόν φυσικό κόσμο θά συναντήσει κανείς σέ ὅλα τά βιβλία θρησκευτικῶν, χωρίς ἐξαίρεση, καί μάλιστα ὡς μία ἀπόλυτα ἐπιστημονική ἀποδεδειγμένη θεωρία, σύν Θεῷ βέβαια. Αὐτό σημαίνει ὅτι ὅλοι οἱ μαθητές στήν Ἑλλάδα διδάσκονται ὑποχρεωτικά τήν ΘτΈ. Οὔτε κἄν σέ ἕνα παράθεμα ἤ ὑποσημείωση δέν ὑπάρχει ἡ ἄποψη, ὅτι ὁ κόσμος δημιουργήθηκε γρήγορα σέ ἕξι ἡμέρες ὅπως ὁ Μωϋσῆς περιέγραψε στή Γένεση. Ταυτόχρονα ἡ ἑξαήμερος Δημιουργία τοῦ Μωϋσῆ ἐμφανίζεται μέ ἀπόλυτη βεβαιότητα ἀλληγορική[2] . Αὐτό σημαίνει ὅτι κάθε ἡμέρα ἀπό τίς ἕξι εἶναι τεράστια χρονικά διαστήματα καί ὄχι κυριολεκτικά 24ωρα. Τέλος συναντᾶ κανείς κατ᾽ ἐπανάληψιν τό ἑξῆς σύνθημα[3]: Ἡ ἐπιστήμη θά μᾶς ἑρμηνεύει πῶς δημιουργήθηκαν τά ὄντα, ἐνῶ ἡ θεολογία τό ποιός δημιούργησε τόν κόσμο.
.                Χαρακτηριστικό κείμενο πού ὑπερασπίζεται τά προηγούμενα, εἶναι αὐτό πού συναντᾶμε στόν ἐκτός πλέον νόμου φάκελο θρησκευτικῶν τῆς Γ΄ Λυκείου, ἕνα ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Περγάμου κ. Ζηζιούλα πού φέρει τόν τίτλο «Ὁ ἄνθρωπος καί τό περιβάλλον: Ὀρθόδοξη θεολογική προσέγγιση». «Ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως καί, ἐδῶ ἅπτομαι ἴσως εὐαισθησιῶν, κανένα πρόβλημα δέν παρουσιάζει γιά τή θεολογία ἀπό τήν ἄποψη αὐτή. … Ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως στή σοβαρή καί ὄχι στή γελοιοποιημένη ἐκδοχή της, καταγωγή ἀπό τόν πίθηκο κ.λπ., ἀναφέρεται ὄχι στό ποιός ἀλλά στό πῶς δημιουργήθηκε ὁ κόσμος. Καί μόνο ἡ σύγχυση τῶν δυό αὐτῶν ἐρωτημάτων, ὅπως συμβαίνει σέ μία φονταμενταλιστική προσέγγιση τῆς γραφῆς, μπορεῖ νά ἀποτελέσει ἀπειλή γιά τή χριστιανική πίστη. Μία προσεκτική μελέτη (σχόλιο) τῶν ὁμιλιῶν τοῦ Μ. Βασιλείου στήν «Ἑξαήμερο» πείθει περί τῆς ἐξελικτικῆς δημιουργίας τῶν εἰδῶν. »[4]
.                 Οἱ παραπάνω ἀπόψεις τοῦ Μητροπολίτη Περγάμου, τείνουν νά κυριαρχήσουν καί στήν Ἀκαδημαϊκή Θεολογία. Στίς 24 Ἰανουαρίου τοῦ 2017, πραγματοποιήθηκε ὁμιλία[5] στά πλαίσια κύκλου ἐκδηλώσεων «ἐπιστήμη καί θρησκεία: μία περίπλοκη σχέση», ἀπό τόν Μάριο Μπέγζο, προκοσμήτωρα Θεολογικῆς Σχολῆς ΕΚΠΑ, μέ θέμα «Ἡ ἀποδοχή τῆς Θεωρίας τῆς Ἐξέλιξης ἀπό τήν σύγχρονη ἑλληνική θεολογία «στό Ἐθνικό Ἵδρυμα Ἐρευνῶν (Ἀμφιθέατρο Λ. Ζέρβας). Σέ αὐτή τήν ὁμιλία ὁ προκοσμήτωρ ἀνέφερε μεταξύ ἄλλων περίπου καί τά ἑξῆς: «Θά προσπαθήσω νά σᾶς περιγράψω πῶς ἡ σύγχρονη πρωτοποριακή θεολογία ὄχι μόνο ἡ Ἑλληνική Ὀρθόδοξη ἀλλά καί ἡ ἑτερόδοξη τοποθετεῖται θετικά ἀπέναντι στή θεωρία τῆς ἐξελίξεως. Καί ξεκινῶ ἀπό τήν ἑτερόδοξη (προτεσταντική καί ρωμαιοκαθολική) μή Ἑλληνική, ἐπειδή τά δικά της βήματα ἐνέπνευσαν καί παραδειγμάτισαν τήν Ἑλληνική θεολογία. … ἐκείνη πού θά ἀποφανθεῖ γιά τόν ἐνόργανο κόσμο εἶναι ἡ Βιολογία καί ὄχι ὁ Θεολόγος ὁ ὁποῖος θά ἀσχοληθεῖ μέ τίς σημασίες αὐτοῦ τοῦ βίου… Ἡ πρωτοποριακή θεολογία τείνει νά ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τόν δημιουργισμό καί τήν ἐριστική θεολογία… (ἑξαήμερη Δημιουργία)».
.             Παρατηροῦμε ἀπό τίς παραπάνω δηλώσεις ὅτι ὅποιος τολμήσει νά ἐγείρει ἀντιρρητικό λόγο σέ μία ἄποψη, ἡ ὁποία ἅπτεται τῆς ὕπαρξης τοῦ ἀνθρώπου, αὐτομάτως χαρακτηρίζεται, ἐριστικός, φονταμενταλιστής, κ.ἄ.
.                Πολλοί χριστιανοί λοιπόν, ἰδιαίτερα θεολόγοι πού διδάσκουν καί στά σχολεῖα, φοβούμενοι ὅτι θά ἔρθουν σέ ἀντίθεση μέ τήν ἐπιστήμη, ἔχουν ἀποδεχτεῖ ἀβασάνιστα τήν ἐξελικτική ἰδέα καί τήν ἔχουν συμβιβάσει μέ τήν χριστιανική πίστη ἤ διατηροῦν ἀμφιβολίες γιά τό ποιά ἄποψη ἔχει σχέση μέ τήν ἀλήθεια. Κλίνουν μάλιστα οἱ περισσότεροι στήν ἀλληγορική ἑρμηνεία τῆς ἑξαημέρου Δημιουργίας.
.                 Θά ἐξετάσουμε λοιπόν κατά πρῶτον ἄν ἡ δαρβινική ἐξελικτική ἰδέα, εἶναι ὄντως γνήσια ἐπιστημονική θεωρία ὅπως εἶναι ἡ Νευτώνεια θεωρία τῆς παγκόσμιας ἕλξεως τῶν σωμάτων. Στή συνέχεια θά ἐξετάσουμε ἄν τά δόγματα τῶν χριστιανῶν ἐξελικτικῶν ἔρχονται σέ συμφωνία μέ τή διδασκαλία τῶν ἁγίων πατέρων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὅσον ἀφορᾶ τή δημιουργία τοῦ κόσμου.

Τά ὅρια τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν
καί ἡ ἐξελικτική θεωρία.

.                Ὁ φημισμένος στή Δύση Γερμανός φιλόσοφος, συνιδρυτής τοῦ μεγάλου φιλοσοφικοῦ κινήματος τοῦ ὑπαρξισμοῦ, Karl Jaspers, θά γράψει κάποτε στό περίφημο δοκίμιό του, « Εἰσαγωγή στή Φιλοσοφία» γιά τά ὅρια τῆς ἐπιστήμης καί τίς συνέπειες τῆς ὑπέρβασης αὐτῶν τῶν ὁρίων: «Ἡ ἐπιστημονική σκέψις εἶναι οὐσιώδης συνετελεστής διά τήν ὀρθή ἀντίληψιν καί ἑρμηνεία τῶν φαινομένων τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου. Δέν δύναται ὅμως νά καταστήσει ἀντικείμενο μελέτης της τήν ὕπαρξιν. Ἡ ὕπαρξις καθίσταται δυνατή μόνο ὅταν ἐπικοινωνεῖ μετά τοῦ Θεοῦ. …Ὥστε, τό μέγα καί ἐπιτακτικό καθῆκον τῆς ἐποχῆς μας εἶναι ἡ σαφής κατανόηση τοῦ νοήματος καί τῶν ὁρίων τῆς σύγχρονης ἐπιστήμης» Διότι ἡ κυριάρχηση τῆς ἐσφαλμένης ὑπόθεσης μετατρέπει τήν ἐπιστήμη σέ βιαστή τοῦ ἀνθρώπου, σέ ὁλοκληρωτική, δεσποτική δύναμη. Τό νόημα τῆς ἐπιστήμης, μέσα στήν ἐσωτερική καί ὑπαρξιακή του συνάφεια, ὁλοένα καί λιγότεροι τό ἀντιλαμβάνονται, περιλαμβανομένων καί τῶν ἐπιστημόνων. Ἔπρεπε οἱ φιλόσοφοι νά τό κατανοοῦν.»[6]
.               Ὁ Jaspers ἐπισημαίνει ἕνα τεράστιο πρόβλημα τῶν καιρῶν μας τό ὁποῖο ἔχει σχέση μέ τήν θεωρία τοῦ Δαρβίνου ἀλλά καί τήν θεϊστική ἐκδοχή αὐτῆς: Τό πρόβλημα τῆς ὑπέρβασης τῶν ὁρίων τῆς ἐπιστήμης, τό ὁποῖο ἅπτεται τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου, ἕνα πρόβλημα τό ὁποῖο ὅλο καί λιγότεροι ἐπιστήμονες ἀντιλαμβάνονται. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι πολλοί ἐπιστήμονες νά ὑπερβαίνουν συχνά τά ὅρια τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν καί νά εἰσέρχονται δίχως νά τό ἀντιλαμβάνονται σέ ὑπαρξιακά καί μεταφυσικά φιλοσοφικά ἐρωτήματα. Τό πρόβλημα ὅμως εἶναι ποιός θά διαγράψει αὐτά τά ὅρια καθόσον ὁ καθένας, ἀνάλογα μέ τήν φιλοσοφική του θέση καί προκατάληψη , ἔχει ἄλλα μέτρα ὁριοθέτησης τῆς ἐπιστήμης.
.                Ἡ λέξη ἐπιστήμη προέρχεται ἀπό τό ἐπίσταμαι, πού σημαίνει ἔχω καλή, βιωματική γνώση ἑνός γεγονότος, μίας κατάστασης, ἑνός πράγματος . Ὅταν λοιπόν ἀναφερόμαστε στίς φυσικές ἐπιστῆμες, συζητᾶμε γιά γνώση φυσικῶν γεγονότων ἡ ὁποία συμφωνεῖ μέ τήν φυσική πραγματικότητα τῆς ὁποίας μετέχει καί ἐξετάζει ἐμπειρικά ὁ ἄνθρωπος. Ὡς ἐκ τούτου ἡ φυσική ἐπιστήμη πού διαμορφώνει θεωρίες μέ βάση τό μαθηματικό λογισμό καί τόν πειραματισμό δέν ἀφορᾶ ἰδέες καί ἱστορικά σενάρια κοσμογονίας, προϊόντα ἁπλῶς σκέψης καί φαντασίας, ὅπως αὐτά πού συναντᾶμε στόν Ἰνδουϊσμό, τόν νεοπλατωνισμό καί γενικά τόν ἀποκρυφισμό.
.            
  Ὅμως ὁ δαρβινισμός καί ἡ ἐξελικτική ἰδέα, ἀφορᾶ τήν φυσική πραγματικότητα, ὥστε νά μπορεῖ νά σταθεῖ ὡς θεωρία στό χῶρο τῆς ἐπιστήμης; Καί ἐδῶ οἱ γνῶμες τῶν εἰδικῶν ἐπιστημόνων διίστανται.

Δαρβινισμός,
μία ἐκτός φυσικῆς πραγματικότητας «ἐπιστήμη»

 .             Διαβάζουμε ἀπό τή Βιολογία Γ΄ Λυκείου τόν θεμελιώδη ὁρισμό τῆς δαρβινικῆς θεωρίας: «τά ἔμβια ὄντα εἶναι προϊόν ἐξέλιξης πού ὑπέστησαν προγενέστεροι ὀργανισμοί»[7] . Διαφορετικά μποροῦμε νά ὁρίσουμε τή θεωρία: «Κάθε ὀργανισμός μοιράζεται ἕνα κοινό πρόγονο μέ ἄλλους ὀργανισμούς. Ὅλοι οἱ ὀργανισμοί ἔχουν σάν κοινό πρόγονο τούς πλέον ἁπλούς προκαρυωτικούς μονοκύτταρους ὀργανισμούς, τά πρωτόγονα βακτήρια».
.              Αὐτός ὁ ὁρισμός δίχως ἀμφιβολία ἔρχεται σέ πλήρη ἀντίθεση μέ τή βιβλική διήγηση τοῦ Μωϋσῆ, σύμφωνα μέ τήν ὁποία ὁ Θεός δημιουργοῦσε κάθε πρωτότυπη μορφή ἔμβιου ἤ ἄβιου ὄντος ξεχωριστά («κατά γένος») μέ ἰδιαίτερη πρόνοια στόν ἄνθρωπο.
.                Ἄς ὑποθέσουμε ὅμως ὅτι ἰσχύει αὐτός ὁ «φυσικός» νόμος τοῦ Δαρβίνου καί ὅτι ἔχει σχέση μέ τή φυσική πραγματικότητα. Χωρίς φυσικά νά ἔχει δεῖ κανένας τό δαρβινικό σενάριο πού περιγράφουμε τώρα, ἔστω ὅτι ὁ ἄνθρωπος προῆλθε ἀπό μετασχηματισμό πιθηκοειδῶν θηλαστικῶν καί αὐτά ἀπό τά ἀμφίβια ἑρπετά πού βγῆκαν ἀπό τή θάλασσα. Τά ἀμφίβια ἄς δεχτοῦμε ὅτι προῆλθαν ἀπό τά ψάρια, τά ψάρια ἀπό ἀσπόνδυλους σκωληκοειδεῖς ὀργανισμούς, αὐτά ἀπό μονοκύτταρους εὐκαρυωτικούς ὀργανισμούς (πρωτόζωα κ.ἄ.) καί φτάνουμε στούς ἁπλούστερους ὀργανισμούς πού εἶναι τά πρωτόγονα προκαρυωτικά εἴδη κάτι σάν βακτήρια. Τά πρωτόγονα (ἀρχαῖα) βακτήρια θεωροῦνται ὡς ἡ ἀρχή τῆς ζωῆς στόν πλανήτη. Ὅμως τά βακτήρια ποίων προγενέστερων ὀργανισμῶν προϊόν ἐξέλιξης εἶναι; Ἀκόμα ἀναζητοῦν οἱ ἐπιστήμονες τόν πρόγονο τῶν βακτηρίων, ἕναν πιό ἁπλό ὀργανισμό πού νά μετασχηματίστηκε μέ φυσικές διαδικασίες ἀργά σέ βακτήρια. Δέν ὑπάρχει πουθενά στή φύση ἕνας τέτοιος ὀργανισμός. Σάν νά ἐμφανίστηκαν τά βακτήρια ξαφνικά στή φύση. Ἡ ἰδέα πού προτείνουν κάποιοι ὅτι προῆλθαν ἀπό τά νεκρά βιομόρια, τά δομικά ὑλικά τῶν κυττάρων, ἔχει ἀπορριφθεῖ, καθόσον αὐτά συντίθενται μόνο μέσα στά ζωντανά κύτταρα. Ἀπαιτεῖται δηλαδή κάποια μορφή ζωῆς, Γενετικός Κώδικας, καί ἄλλοι πολύπλοκοι κυτταρικοί καί ἐνζυματικοί μηχανισμοί, γιά νά συντεθοῦν τά βιομόρια. Ὡς ἐκ τούτου ἡ ἀρχή τῆς ζωῆς παραμένει ἕνα μυστήριο γιά τήν ἐπιστήμη. Κανείς δέν εἶδε πῶς ξεκίνησε ἡ ζωή. Ὄχι πώς εἶδε ἀσφαλῶς κανείς νά μετασχηματίζεται ποτέ σκωληκοειδής ὀργανισμός σέ ψάρι ἤ ἑρπετό σέ πουλί καί πιθηκοειδές σέ ἄνθρωπο. Αὐτά τά γεγονότα ἐπίσης δίχως ἀμφιβολία δέν ἀποτελοῦν μέρος τῆς σημερινῆς φυσικῆς πραγματικότητας.
.                   Συμπερασματικά ἡ ἁπλή φυσική πραγματικότητα ἔρχεται σέ ἀντίθεση μέ τόν ὁρισμό τῆς ἐξέλιξης πού θέλει κάθε ὀργανισμός νά προέρχεται ἀπό μετασχηματισμό ἑνός προηγούμενου. Ἡ ἐπιστήμη ἐδῶ, καί ἡ Μοριακή Βιολογία, παρόλη τήν ἰλιγγιώδη ἀνάπτυξή της τούς τελευταίους αἰῶνες καί τήν βαθειά γνώση πού ἔχει ἀποκτήσει πάνω στή δομή καί τή λειτουργία τοῦ κυττάρου, ὅσον ἀφορᾶ στόν τρόπο πού ἦρθε στήν ὕπαρξη ἕνα κύτταρο, παραμένει στό «ἀπόλυτο» μηδέν. Αὐτή ἡ ἀδυναμία τῆς ἐπιστήμης νά ἐξηγήσει τήν ἐμφάνιση τῆς ζωῆς ἔχει τήν ἐξήγησή της καί διαγράφει σαφῶς τά ὅρια τῶν ἀνθρωπίνων δυνατοτήτων καί τῆς ἐπιστήμης. Καί τοῦτο διότι, ἄλλης τάξεως φυσικό γεγονός εἶναι ἡ μηχανιστική λειτουργία ἑνός κυττάρου πού ἐξετάζει ἡ ἐπιστήμη τῆς Βιολογίας ἤ καί οἱ κινήσεις τῶν πλανητῶν πού ἐξετάζει ἡ ἀστροφυσική καί ἄλλης τάξεως εἶναι τά γεγονότα πού ἀφοροῦν στόν τρόπο τοῦ πώς ἦρθαν στήν ὕπαρξη τά πρῶτα κύτταρα καί οἱ πρῶτοι πλανῆτες . Τά πρῶτα γεγονότα ὀνομάζονται ἐπαναλαμβανόμενα λειτουργικά φυσικά γεγονότα, τά φυσικά φαινόμενα ὅπως κοινῶς ὀνομάζονται ἐνῶ τά δεύτερα μοναδικά συμβάντα στή φύση ἤ ἅπαξ γενόμενα γεγονότα στή φύση καί ἀπόντος τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως ἡ δημιουργία γιά πρώτη φορά τῆς ὕλης, τοῦ ἥλιου, τῆς γῆς, τῶν κυττάρων,τῶν ψαριῶν, τῶν πτηνῶν καί τοῦ ἀνθρώπου. Τά ἐπαναλαμβανόμενα γεγονότα , «τρέχουν» μέ συγκεκριμένους ρυθμούς στό παρόν, καί ὡς ἐκ τούτου ὑπόκεινται καλά στήν ἐπιστημονική ἔρευνα, ἀκολουθοῦν κάποιους παγκόσμιους νόμους οἱ ὁποῖοι περιγράφονται μέ μαθηματικές ἐξισώσεις οἱ ὁποῖες πρέπει φυσικά νά ἐπαληθεύονται μέ τό πείραμα γιά νά μποροῦν νά ἔχουν ἰσχύ μίας ἀποδεδειγμένης θεωρίας. Ἔτσι διατυπώνονται οἱ ἐπιστημονικές θεωρίες.
.              Τά μοναδικά ὅμως συμβάντα δέν ὑπόκεινται στήν ἐπιστημονική ἔρευνα μέ τίς κλασσικές μεθόδους τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν. Δέν μπορεῖ κανείς νά παρατηρήσει, νά ἐρευνήσει, νά περιγράψει μέ μαθηματικές ἐξισώσεις καί νά ἀποδείξει πειραματικά ἕνα μοναδικό συμβάν ὅπως εἶναι ἡ πρωτογενής δημιουργία τοῦ στοιχείου Ὑδρογόνου ἤ τοῦ ἥλιου ἤ τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι αὐτά τά ὑπαρξιακά γεγονότα, τά ὁποῖα ὅπως γνωρίσαμε παραπάνω, ὁ φιλόσοφος Κάρλ Γιάσπερς, θεωρεῖ ζήτημα ὕπαρξης καί τά ὁποῖα μποροῦν νά ἀπαντηθοῦν μόνο διά τῆς ἐπικοινωνίας μέ τόν Θεό. Ἔτσι γεγονότα ὅπως πῶς ἦρθε στήν ὕπαρξη ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι ἐπιστημονικό πεδίο ἔρευνας ἀλλά φιλοσοφικό. Ὡστόσο οἱ «ἄθεοι» ἐπιστήμονες πού ἔχουν θεοποιήσει τό μυαλό τοῦ ἀνθρώπου καί τήν ἐπιστήμη, ἔχουν ἄλλη γνώμη πρός τοῦτο. Μποροῦμε λέγουν νά διατυπώσουμε θεωρία ἐπιστημονικῆς ἰσχύος καί γιαυτά τά μοναδικά συμβάντα. Διαβάζουμε ἀπό τήν Βιολόγο Eugenie C. Scott (Εὐγενία Σκότ), τέως πρόεδρο τοῦ Ἀμερικανικοῦ Συνδέσμου Ἀνθρωπολόγων καί ὀπαδό τοῦ δαρβινισμοῦ: «ὅταν ἕνας Βιολόγος προσπαθεῖ νά ἀπαντήσει σέ ἕνα ἐρώτημα πού ἀφορᾶ σέ κάποιο συμβάν πού λαμβάνει χώρα μία καί μοναδική φορά …ὅπως “Πότε ἐμφανίστηκε ὁ Homo Sapiens” δέν μπορεῖ νά βασιστεῖ στούς παγκόσμιους νόμους. Ὁ βιολόγος εἶναι ὑποχρεωμένος νά μελετήσει ὅλα τά γνωστά γεγονότα πού σχετίζονται μέ τό συγκεκριμένο πρόβλημα , … νά κατασκευάσει μία ἱστορική ἀφήγηση».
.           Λόγῳ τοῦ γεγονότος ὅτι ἡ ἐν λόγῳ προσέγγιση εἶναι θεμελιακά διαφορετική ἀπό τήν ἐξήγηση αἰτίου νόμου, οἱ κλασικοί φιλόσοφοι τῆς ἐπιστήμης, αὐτοί πού προέρχονται ἀπό τούς τομεῖς τῆς λογικῆς, τῶν μαθηματικῶν ἤ τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν, θεωροῦν τήν νέα προσέγγιση ἀπαράδεκτη…Φυσικά δέν εἶναι δυνατόν νά ἀποδειχτεῖ μέ κατηγορηματικό τρόπο ἡ «ἀλήθεια» μίας ἱστορικῆς ἀφήγησης». [8]
.              Ἡ ὁμολογία τῆς ἐξελικτικοῦ ἐπιβεβαιώνει τά παραπάνω πού ἐκθέσαμε σχετικά μέ τά μοναδικά ἱστορικά συμβάντα τῆς φύσης. Τά μοναδικά συμβάντα , ἐνῶ νομιμοποιεῖται ἕνας ἐπιστήμονας νά κατασκευάσει ἕνα ἱστορικό σενάριο γιά τήν πρωτογενῆ δημιουργία τῶν ὄντων, ὡστόσο δέν εἶναι δυνατόν νά ἀποδειχτεῖ αὐτό ἐπιστημονικά γιά τό λόγο ὅτι δέν εἶναι φυσικά ἐπαναλαμβανόμενα φαινόμενα πού ὑπόκεινται στόν πειραματισμό καί τήν μαθηματική ἀνάλυση, ἀλλά μοναδικά ὑπαρξιακά συμβάντα.
.                Ὅμως τόν 19ο αἰώνα ἐμφανίστηκαν κάποιοι «ἐπιστήμονες» ὅπως ὁ Δαρβίνος, οἱ ὁποῖοι θέλησαν νά ἐντάξουν τήν μελέτη αὐτῶν τῶν μοναδικῶν συμβάντων ἤ ὑπαρξιακῶν γεγονότων, στό χῶρο τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν, προκειμένου νά ἀποκτήσουν τό τεράστιο κύρος πού εἶχε ἀποκτήσει ἡ ἐπιστήμη ἐκείνη τήν ἐποχή. Γιά νά ἐνταχθοῦν ὅμως αὐτά τά ὑπαρξιακά γεγονότα στό πεδίο ἔρευνας τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν, ἤ γιά νά μετατεθοῦν αὐτά ἀπό τό φιλοσοφικό πεδίο ὅπως ἦταν μέχρι τότε, στό ἐπιστημονικό, ἔπρεπε νά συνδεθοῦν μέ λειτουργικά ἐπαναλαμβανόμενα φυσικά γεγονότα πού μποροῦν νά μελετηθοῦν διά τοῦ πειραματισμοῦ. Καί ὁ Δαρβίνος αὐτό τό κατάφερε μέ μία ἁπλή, ἀλλά εὐφυῶς πονηρή πρόταση. Εἶπε ὅτι αὐτά τά μοναδικά συμβάντα, ὅπως ἡ ἐμφάνιση τοῦ ἀνθρώπου, ἔγιναν κατά τή διάρκεια ἑκατομμυρίων ἐτῶν, ὅταν μικρές καί ἀνεπαίσθητες ἀλλαγές στά χαρακτηριστικά τῶν ὀργανισμῶν (μικροεξέλιξη δηλ. τυχαῖες μεταλλάξεις στό γενετικό ὑλικό ) συσσωρεύτηκαν, μέ ἀποτέλεσμα κάποτε νά συμβεῖ μία μεγάλη ἀλλαγή (μακροεξέλιξη) πού μετέβαλε ριζικά ἕναν ὀργανισμό ἤ δημιουργήθηκε ἕνα νέο ὄργανο, ὅπως ὁ ὀφθαλμός.
.                 Ἀκολουθώντας λοιπόν αὐτή τή λογικοφανή ἰδέα –ἡ ὁποία ὅμως εἶναι ἀξιωματική καί αὐθαίρετη παραδοχή χωρίς καμία πειραματική ἐπαλήθευση – λέγουν οἱ ἐξελικτικοί, ἄν μελετήσουμε τίς μικροαλλαγές πού συμβαίνουν στούς ὀργανισμούς, δηλαδή φυσικά ἐπαναλαμβανόμενα φαινόμενα πού βασίζονται σέ παγκόσμιους νόμους ( μεταλλάξεις DNA, ἀνασυνδυασμός γενετικοῦ ὑλικοῦ, γεωγραφική ἀπομόνωση, διασπορά τῶν γονιδίων κ.ἄ), θά ἐξηγήσουμε τά μοναδικά αὐτά συμβάντα τῆς δημιουργίας τῶν ὄντων. Ἡ σύνδεση λοιπόν μέ τίς φυσικές λειτουργικές ἐπιστῆμες εἶχε ἐπιτευχθεῖ. Φυσικά ἡ σύνδεση ἦταν μόνο θεωρητική καί ὄχι βασισμένη σέ πειραματικά δεδομένα καί τήν μαθηματική λογική. Γιαυτό καί ὁ Δαρβίνος δέν εἶχε οὔτε ἕνα πειραματικό δεδομένο γιά νά στηρίξει τή θεωρία του. Ἔβγαζε τά συμπεράσματά του ἁπλῶς καί μόνο ἀπό αὐτά πού ἔβλεπε νά συμβάνουν καθημερινά στή φύση. Δέν μπόρεσε φυσικά ποτέ νά ἀναπαραστήσει τά γεγονότα τά ὁποῖα ὑποστήριζε ὅτι συνέβησαν μέ κάποιο συγκεκριμένο τρόπο. Μία τέτοια μεθοδολογία ἦταν, πού βρῆκαν τότε ἀπαράδεκτη, ἀλλά καί βρίσκουν μέχρι σήμερα, ὅπως θά δοῦμε παρακάτω, οἱ σημαντικότεροι ἐπιστήμονες τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν.
.             Μετέτρεψε λοιπόν «εὐφυῶς» ὁ Δαρβίνος τό δημιουργικό ἤ ὑπαρξιακό γεγονός τῆς γένεσης μορφῆς ἤ ἑνός πρωτότυπου ἔργου μέσα στή φύση –τό ὁποῖο ἀπαιτεῖ ἀσύλληπτη ἀκριβῆ ὀργάνωση, ἀκριβῆ συνδυασμό πληροφοριῶν, δηλαδή Δημιουργό καί ἔμπνευση – σέ μία τυφλή μηχανιστική φυσική διαδικασία, ἕνα ἄθροισμα «ἁπλῶν» μικροεξελικτικῶν συμβάντων, πού τάχα ὑπόκεινται στό πεδίο ἔρευνας τῆς ἐπιστήμης. Καί ἔτσι ἕνα ὑπαρξιακό γεγονός πού ἀνήκει στό χῶρο τῆς φιλοσοφίας τό ἐνέταξαν οἱ ἄθεοι τῆς ἐποχῆς του, κατά τόν 19ο αἰώνα, στό χῶρο τῆς ἐπιστημονικῆς μελέτης πού ἀφορᾶ φυσικά λειτουργικά φαινόμενα. Ὡς ἐκ τούτου εἰσήχθη μέσα στά πανεπιστήμια καί τήν ἐπιστημονική ἔρευνα, ἕνας νέος τρόπος ἐπιστημονικῆς σκέψης ὁ ὁποῖος οὐσιαστικά ἔσπαζε τά ὅρια τῆς ἐπιστήμης. Αὐτό ὅμως δέν ἐπεβλήθη μέ τήν πνευματική δύναμη τῶν διανοητῶν τῆς ἐποχῆς. Μᾶλλον ἐπετεύχθη μία τέτοια ἀλλαγή μέ τήν βοήθεια ἀνθρώπων πού κατεῖχαν τόν πλοῦτο καί τόν χρυσό ἐκείνη τήν ἐποχή, δηλαδή ἀπό βιομηχάνους τοῦ κάρβουνου καί τοῦ χάλυβα, οἱ ὁποῖοι ὀργάνωσαν διαθέτοντας πακτωλό χρημάτων μία τεράστια προπαγάνδα καί διαφήμιση τοῦ δαρβινισμοῦ. Εἶναι ἱστορικά ἐπιβεβαιωμένο ὅτι ὁ Τσάρλς Λαῦελ, δικηγόρος, γεωλόγος καί βιομήχανος κάρβουνου, ὑπέρμαχος τοῦ ἐξελικτισμοῦ καί πολέμιος τοῦ χριστιανισμοῦ, ἀγόρασε τήν πρώτη μέρα κιόλας ἔκδοσης τοῦ βιβλίου τοῦ Δαρβίνου, τήν «Καταγωγή τῶν Εἰδῶν» τό 1859, ὅλα τά ἀντίτυπα, καί τά δυό χιλιάδες βιβλία πού ἐξέδωσε ὁ ἐκδοτικός οἶκος τότε! Καί τά διένειμε σέ ἐπιφανεῖς ἐπιστήμονες σέ ὅλη τήν Εὐρώπη. Τήν δεύτερη κιόλας ἡμέρα εἶχε γίνει ἡ δεύτερη ἔκδοση! Ἡ προπαγάνδα πού ἐπέβαλε ἡ πλουτοκρατία τῆς ἐποχῆς, αὐτή πού ἑτοίμαζε καί τίς μεγάλες ἐπαναστάσεις στήν Εὐρώπη γιά νά ρίξει τίς μοναρχίες, ἦταν πρωτοφανής. Μέσα σέ λίγα χρόνια ὅλος ὁ κόσμος συζητοῦσε γιά τήν ἐξελικτική θεωρία. Καί σύντομα εἰσήχθη καί ἐπεβλήθη ὡς ἔγκυρη ἐπιστημονική θεωρία ἡ δαρβινική ἐξέλιξη καί στά σχολεῖα.
.               Ἔτσι γιά πρώτη φορά στήν ἀνθρώπινη ἱστορία, τά ὑπαρξιακά ζητήματα ἀποτέλεσαν πεδίο ἔρευνας τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν. Αὐτό πλασαρίστηκε ὡς ἐπαναστατική ἐνέργεια πού ἀνατρέπει τά στερεότυπα τοῦ χριστιανισμοῦ καί χαιρετίστηκε ἀπό τήν ἄθεη διανόηση τῆς ἐποχῆς ( Νϊτσε, Βολταῖρο, Σπένσερ, Φρόυντ κ.ἄ.) ὡς κοσμοϊστορικό γεγονός. Ἦταν ἡ ἐποχή τοῦ «πέραν τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ» τῆς ὑπέρβασης κάθε φιλοσοφικῆς, θρησκευτικῆς καί ἀνθρώπινης ἀρχῆς, μία δαιμονική κατάσταση πού σάν παλιρροϊκό κύμα σάρωνε τότε τά πάντα. Καί αὐτό τό ὀνόμασαν οἱ ἀντίχριστες ἐκεῖ δυνάμεις, «Πρόοδο». Στήν πραγματικότητα «ἀνέτειλε» μία νέα βάρβαρη ἐποχή , μία ἀντίχριστη θρησκεία τῆς φυσιοκρατίας καί μία μεταμοντέρνα «θεολογία» πού θά σχετικοποιοῦσε τά πάντα. Ἀπό δῶ καί μπρός ὁ καθένας θά μποροῦσε νά λέει ὅ,τι θέλει. Ἀκόμα καί ὅτι ἡ βαρύτητα, ἕνα ἁπλό ἐπαναλαμβανόμενο φυσικό ντετερμινιστικό φαινόμενο, εἶναι τῆς ἰδίας τάξεως γεγονός μέ τή δημιουργία ἑνός δελφινιοῦ, ἑνός ἀητοῦ ἤ καί τοῦ ἀνθρώπου. Γράφει ὁ Δρ. Σ. Μανώλης καθηγητής Βιολογίας στό ΕΚΠΑ: «Ἡ ΕΞΕΛΙΞΗ εἶναι καί τά δυό, καί ΘΕΩΡΙΑ καί ΓΕΓΟΝΟΣ .Ἕνα γεγονός εἶναι ἁπλά μία ἐπιβεβαιωμένη ἀλήθεια. Εἶναι γεγονός ὅτι ἡ γῆ εἶναι στρογγυλή. Εἶναι γεγονός ἀκόμη ὅτι ἄν ρίξετε κάτι, αὐτό πέφτει κάτω, Ἡ Ἐξέλιξη λοιπόν εἶναι γεγονός. Οἱ ζωντανοί ὀργανισμοί ἔχουν ἀλλάξει στό παρελθόν καί συνεχίζουν νά ἀλλάζουν»[9].
.              Μπερδεύοντας λοιπόν τό «πῶς» τῆς δημιουργίας μίας πρωτότυπης μορφῆς, πού εἶναι ὑπαρξιακό γεγονός, μέ τό «πῶς» τῆς λειτουργίας τῶν σωμάτων, δέν ἀντιλαμβάνονται πολλοί ἐπιστήμονες, ὅτι παραβιάζουν ἔτσι τά ὅρια τῆς ἐπιστήμης. Παρουσιάζοντας μάλιστα ἕνα ὑποθετικό ἱστορικό σενάριο γιά τήν δημιουργία τῶν ὄντων ὡς ἀποδεδειγμένο γεγονός, συμβάλλουν ἔτσι ἀσυνείδητα στόν βιασμό τοῦ ἀνθρώπου μετατρέποντας τήν ἐπιστήμη ἀπό πηγή γνώσης καί προόδου σέ δεσποτική δύναμη ὅπως λέγει ὁ Γιάσπερς.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Η «ΘΕΪΣΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ» καὶ ἡ «ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΗ» ΘΕΟΛΟΓΙΑ–2

[1] Διαβάζουμε ἀπό τά Φυσικά τῆς Ϛ΄Δημοτικοῦ «Το σύμπαν, σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε σήμερα, προήλθε από ένα μεγαλειώδη μετασχηματισμό ενέργειας σε μάζα πριν 14 περίπου δισεκατομμύρια χρόνια. Από τότε ο κόσμος μας διαρκώς αλλάζει…»

[2] Διαβάζουμε στα Θρησκευτικά Β΄ Λυκείου :« Κατά τη διήγηση της Αγίας Γραφής, έγινε διαδοχικά σε έξι ημέρες, οι οποίες είναι φάσεις που αντιστοιχούν σε μεγάλα χρονικά διαστήματα.

[3] Διαβάζουμε ἐπίσης ἀπό προηγούμενα βιβλία θρησκευτικῶν Α΄ Γυμνασίου πού διδάσκοντο τά γυμνασιόπαιδα πρίν νά ἐκδοθοῦν οἱ «φάκελλοι» θρησκευτικῶν: ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGYM-A109/355/2385,9142/
Ἐπίσης στά Θρησκευτικά τῆς Β΄ Λυκείου: «Η επιστήμη ερευνά το πώς έγινε ο κόσμος καθώς και τους φυσικούς νόμους που ρυθμίζουν τη λειτουργία του, ενώ η θρησκεία ασχολείται με το ποιος και γιατί δημιούργησε τον κόσμο.»

[4] iep.edu.gr/images/IEP/EPISTIMONIKI_YPIRESIA/Epist_Grafeia/Graf_Ereynas_A/Nea_progr_spoyd_Thriskeytika/NEOI_FAKELOI/350951655-FAKELOS-MATHITI-THRISKEFTIKA-C-LYKEIOU.pdf Ἰωάννης Ζηζιούλας, μητρ. Περγάμου, Ὁ ἄνθρωπος καὶ τὸ περιβάλλον: Ὀρθόδοξη θεολογική προσέγγιση»

[5] pemptousia.gr/video/theoria-tis-exelixis-ke-theologia/

[6] Karl Jaspers, «Εinfuerung in die Philosophie» ( Εισαγωγή στη Φιλοσοφία)     Καρλ Γιασπερς — Ο παιδαγωγός των ορίων Εκδόσεις Δωδώνη Αθήνα σελ. 16,19

[7] Βιολογία Γενικής Παιδείας Γ΄ Λυκείου. σελ. 120.

[8] Eugenie C.Scott   Εξέλιξη vs Δημιουργία, Εκδόσεις Κέδρος 2009 Σελ 381-382

[9] Σ. Μανώλη «Εξελικτική Βιολογία Αθήνα 2002 Εκδόσεις Συμμετρία σελ. 11

 

, ,

Σχολιάστε

ΤΑ YΠΑΡΚΤΑ OΡΙΑ ΤHΣ EΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ H «AΝΥΠΑΡΚΤΟΣ YΠΑΡΞΙΣ» ΤΟY ΔΗΜΙΟΥΡΓΟY – 2

 

Τά ὑπαρκτά ὅρια τῆς ἐπιστήμης
καί ἡ «ἀνύπαρκτος ὕπαρξις» τοῦ Δημιουργοῦ [Β´]

Βασ. Πετρουλέας, Δρ. Φυσικός,
Ε.ΚΕ.Φ.Ε. «Δημόκριτος»,

Περιοδ. « Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ»,
ἀρ. 512, Ὀκτ. 2013

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α΄ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/10/15/τά-ὑπαρκτά-ὅρια-τῆς-ἐπιστήμης-καί-ἡ/

.                  Ἀναφέρονται συχνά οἱ νόμοι μέ τό ὄνομα τῶν ἐπιστημόνων πού τούς ἀνακάλυψαν (νόμοι τοῦ Νεύτωνος, νόμος Κουλόμπ, θεωρία τῆς σχετικότητος τοῦ Ἀϊνστάϊν…). Δίδεται ἔτσι ἡ ἐντύπωση, ὅτι εἶναι κτῆμα τῶν ἐπιστημόνων. Ὅμως, τό μόνο πού κάνουν οἱ ἐπιστήμονες εἶναι νά διαπιστώνουν τήν ὕπαρξη τῶν νόμων. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀνίσχυρος μπροστά στήν καταλυτική ἰσχύ τῶν νόμων. Μπορεῖ μόνο νά ἐξισορροπεῖ τήν ἐπίδρασή τους, συνδυάζοντάς τους. Ὄντας π.χ. δέσμιος της βαρύτητας πού τόν κρατᾶ καθηλωμένο στή γῆ, χρησιμοποιεῖ τήν ταχύτητα σέ συνδυασμό μέ τήν ἄνωση τοῦ ἀέρα γιά νά πετάξει ἤ τή μαγνητική ἄπωση γιά νά δημιουργήσει ἱπτάμενα τραῖνα. Αὐτό εἶναι τό μέγιστο πού μπορεῖ νά ἐπιτύχει. Διατυπώνει τούς νόμος σέ εὔχρηστες μαθηματικές μορφές, τούς ἀξιοποιεῖ σέ τεχνολογικές ἐφαρμογές, ἀλλά νά τούς ἀλλοιώσει δέν μπορεῖ, οὔτε κατ’ ἐλάχιστο. Οἱ φυσικοί νόμοι εἶναι ἀδιαπραγμάτευτοι καί ἀναλλοίωτοι. Πολύ περισσότερο, δέν μπορεῖ νά ἐφαρμόσει δικούς του νόμους στή δημιουργία. Αὐτό εἶναι ἔργο τοῦ Δημιουργοῦ. Ἐξ ἄλλου καί οἱ πρῶτες ὕλες τῆς δημιουργίας, οἱ ὁποῖες σύμφωνα μέ τίς σύγχρονες ἀντιλήψεις εἶναι τά quarks7, εἶναι καθορισμένες καί ἀδιαπραγμάτευτες8.
.                  Πέρα ἀπ’ τούς περιορισμούς, πού ἀναφέραμε, τό σύμπαν εἶναι ἀσύλληπτα ἰλιγγιῶδες γιά τά ἀνθρώπινα μέτρα. Ὅσο δέ προοδεύει ἡ ἐπιστήμη, τόσο μεγαλειωδέστερο καί πλέον δυσπρόσιτο καί μυστηριῶδες ἀναδεικνύεται7. Αὐτό δείχνει τήν πανσοφία τοῦ Δημιουργοῦ καί τό πεπερασμένο τῆς ἐπιστήμης. Καί εἶναι γεγονός, ὅτι οἱ περισσότεροι ἐπιστήμονες σιωπηρά ἀποδέχονται Θεό δημιουργό. Ὑπάρχουν ὅμως καί μερικοί (αὐτοί προβάλλονται ἰδιαιτέρως ἀπό τά ΜΜΕ), οἱ ὁποῖοι μέ ἔπαρση προεκτείνουν τά ἐπιστημονικά πορίσματα σέ μεταφυσικές σφαῖρες, προσπαθώντας μέ νεφελώδη καί ἀναπόδεικτα ἐγκεφαλικά κατασκευάσματα, νά ἀποκλείσουν Θεό Δημιουργό.
.                   Ὅμως, τά ἐργαλεῖα τῆς ἐπιστήμης εἶναι παντελῶς ἀκατάλληλα γιά τήν κατανόηση τῶν  «ὑπέρ νοῦν καί ἔννοιαν» θαυμασίων τῆς θεότητος. «Τό γάρ μετρεῖν τά ἀμέτρητα καί τά ἄρρητα λέγειν καί τά ἄφθεγκτα φθέγγεσθαι ἐπισφαλές ὑπάρχει καί ἐπικίνδυνον» λέγει ὁ Ἅγιος Συμεών ὁ νέος θεολόγος9. Τά μυστήρια τοῦ πνευματικοῦ κόσμου δέν ἀνακαλύπτονται μέ τόν νοῦ καί τίς αἰσθήσεις, ἀλλά ἀποκαλύπτονται ἀπ’ τόν ἴδιο τόν Θεό στόν ψυχικό κόσμο τοῦ ἀνθρώπου. Στήν ὑπερβατική αὐτή γνώση ἔχουν ἴση πρόσβαση καί οἱ ἐπιστήμονες καί οἱ μή ἐπιστήμονες, καί οἱ σοφοί καί οἱ ἁπλοϊκοί! Κριτήριο δέν εἶναι ἡ ἐφυΐα ἤ ἡ ἐπιστημονική κατάρτιση, ἀλλά ἡ ταπείνωση καί ἡ καθαρότητα τῆς ψυχῆς. Στήν ἁγιοκατάταξη τῆς Ἐκκλησίας μας κατέχουν ἴση θέση ἀγράμματοι ἀσκητές τῆς ἐρήμου μέ μεγάλους Πατέρες, ὁ ἀμόρφωτος ψαράς Πέτρος μέ τόν μορφωμένο ἀπόστολο Παῦλο. Ὁ «μείζων ἐν γεννητοῖς γυναικῶν» Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος δέν εἶχε ἀποκτήσει μόρφωση καί ἡ πάντων Ἁγίων ἁγιωτέρα μητέρα τοῦ Κυρίου μας ἦταν μιά ἁπλή κόρη τῆς Γενησαρέτ.
.                    Ἡ ὑλική δημιουργία ἔχει ἀρχή καί τέλος, εἶναι κτιστή, ὁρατή, ἐπερασμένη, ὁριοθετεῖται, εἶναι προσιτή στήν ἀνθρώπινη διάνοια… Ὁ Θεός εἶναι «ἄναρχος, ἀτελεύτητος, ἄκτιστος, ἀόρατος, ἀπερίγραπτος, ἄπειρος, ἀπερίληπτος, ἀπερινόητος…». «Ἄπειρον οὖν τό θεῖον καί ἀκατάληπτον, καί τοῦτο μόνον αὐτοῦ καταληπτόν, ἡ ἀπειρία καί ἡ ἀκαταληψία» λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός10. Καί ὁ Ἅγιος Συμεών ὁ νέος Θεολόγος, γιά νά τονίσει τήν ἀδυναμία τοῦ ἀνθρώπινου λογικοῦ, ἀποκαλεῖ τόν Δημιουργό «ἀνύπαρκτο ὕπαρξη, ἀγέννητο γέννηση, ἀνυπόστατο ὑπόσταση…»9.
.                Ναί, καί γιά τήν ἐπιστήμη, ὁ Δημιουργός εἶναι «ἀνύπαρκτος ὕπαρξις»! «Ἀνύπαρκτος», διότι δέν εἶναι δυνατόν νά ἀνιχνευτεῖ μέ τά ἐπιστημονικά ὄργανα, καί «ὕπαρξις», διότι καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες τοῦ μεγαλείου τῶν δημιουργημάτων του. Τό μέγιστο πού μπορεῖ νά ἐπιτύχει ἡ ἀνθρώπινη διάνοια, ὅταν ἀναφέρεται στό Δημιουργό, εἶναι μέ συνδυασμό ἀποφατικῶν καί καταφατικῶν χαρακτηρισμῶν, νά ὁμολογήσει τήν ἀδυναμία της νά προσεγγίσει τό θεῖο.

————————————–

7. Βλ. «Ἡ Δράσις μας» στό παρόν τεῦχος, «Τά ὑλικά τῆς Δημιουργίας».

8. Ὅταν οἱ ἐπιστήμονες καυχῶνται ὅτι δημιουργοῦν νέα ὑλικά ἤ νέες μορφές ζωῆς δέν κάνουν τίποτε ἄλλο άπ’ τό νά ἀναδιατάσσουν τά ὑπάρχοντα ὑλικά τῆς δημιουργίας (π.χ. ἄτομα ἤ μόρια) αὐστηρά μέσα στά πλαίσια πού τούς ἐπιτρέπουν οἱ φυσικοί νόμοι.

9. Ἅγιος Συμεών ὁ νέος θεολόγος, Α΄ Θεολογικός λόγος.

10. Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, «Ἔκδοσις ἀκριβής τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως».

, ,

Σχολιάστε

ΤΑ YΠΑΡΚΤΑ OΡΙΑ ΤHΣ EΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ H «AΝΥΠΑΡΚΤΟΣ YΠΑΡΞΙΣ» ΤΟY ΔΗΜΙΟΥΡΓΟY – 1

Τά ὑπαρκτά ὅρια τῆς ἐπιστήμης
καί ἡ «ἀνύπαρκτος ὕπαρξις» τοῦ Δημιουργοῦ [Α´]

Βασ. Πετρουλέας, Δρ. Φυσικός,
Ε.ΚΕ.Φ.Ε. «Δημόκριτος»,

Περιοδ. « Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ»,
ἀρ. 512, Ὀκτ. 2013

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.              Ἀντικείμενο τῆς ἐπιστήμης1 εἶναι ὡς γνωστόν ἡ ὑλική δημιουργία. Χρησιμοποιώντας σάν ἐργαλεῖα τίς ἀνθρώπινες αἰσθήσεις καί τό μυαλό, ἐπικουρούμενα ἀπό τά ἐπιστημονικά ὄργανα, ἡ ἐπιστήμη προσέφερε πολλά στόν ἄνθρωπο: «προσέθεσε στόν πολιτισμό μας μία ἑνιαία καί μεγαλόπρεπη εἰκόνα τοῦ φυσικοῦ κόσμου, πλούτισε τή γνώση καί τή διανόησή μας καί ἄνοιξε διάπλατα μπροστά μας ἕνα κόσμο ἀπεριόριστης ὀμορφιᾶς καί περιπέτειας»2. Συγχρόνως βελτίωσε τίς συνθῆκες τῆς ζωῆς μας.
.                Οἱ ἐπιτυχίες αὐτές ὁδήγησαν μερικούς στόν ὑπερτονισμό τῆς ἐπιστημονικῆς μεθόδου καί στήν προσπάθεια ἐπέκτασής της καί στά βαθύτερα ὑπαρξιακά προβλήματα τοῦ ἀνθρώπου. Οἱ «ἀρετές» ὅμως τῆς ἐπιστημονικῆς μεθόδου, δηλ. ἡ ἀντικειμενικότητα τοῦ πειράματος καί ὁ ὀρθολογισμός3, εἶναι καί περιορισμοί, διότι ἀγνοοῦν τόν πλοῦτο τῶν αἰσθημάτων καί ψυχικῶν καταστάσεων. Ποιά μαθηματική ἐξίσωση ἐξ ἄλλου μπορεῖ νά μᾶς μιλήσει γιά τήν ἀξία τῆς ζωῆς ἤ γιά τό τί εἶναι ἠθικό καί τί ἀνήθικο4; Ἔπειτα, γεγονότα μοναδικά πού δέν ἐλέγχονται μέ τό πείραμα καί δέν προκύπτουν ἀπό μαθηματικές ἐξισώσεις, π.χ. μία ἐμφάνιση Ἁγίου ἤ ἕνα θαῦμα ἰάσεως ἤ γιά νά ἀναφερθοῦμε στά μέγιστα, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, εἶναι ἀνεξήγητα ἀπό τήν ἐπιστήμη.
.               Ἡ ἐπιστήμη, σάν ἀνθρώπινο κατασκεύασμα, ἔχει καί θεμελιώδεις ἀτέλειες. Ἀδυνατεῖ νά μᾶς ἐξηγήσει τήν αἰτία καί τόν προορισμό τοῦ ἀντικειμένου της ἤ τό γιατί ἡ δημιουργία εἶναι ὀργανωμένη ἔτσι ὥστε νά εἶναι κατανοητή ἀπ’ τό ἀνθρώπινο μυαλό, κ.ο.κ. Μελετᾶ τή Δημιουργία ἐκ τῶν «ἔσω», μέ τά μέσα πού τῆς παρέχει καί τούς περιορισμούς πού θέτει ἡ ἴδια ἡ Δημιουργία, ὅπως θά δοῦμε στή συνέχεια. Εἶναι ὑπό καί ὄχι ὑπεράνω τῆς Δημιουργίας. Ὁ Δημιουργός κάλεσε τόν ἄνθρωπο νά κατακυριεύσει τῆς Δημιουργίας, ἀλλά προστατεύοντάς τον, δέν τοῦ ἔδωσε πλήρη δικαιώματα ἐπάνω της.
.              Ὅλη ἡ Δημιουργία κυβερνᾶται ἀπό νόμους, τούς ἀποκαλουμένους φυσικούς νόμους5. Τέτοιοι εἶναι π.χ. ὁ νόμος τῆς παγκοσμίου ἕλξεως, οἱ νόμοι τοῦ ἠλεκτρισμοῦ, τῆς θερμότητος κ.ο.κ. Οἱ νόμοι αὐτοί μοιάζει νά εἶναι ἑνιαῖοι, διαχρονικοί καί παγκόσμιοι, ἀλλά καί ὑποχρεωτικοί. Δέν ὑπάρχει, καθ’ ὅσον γνωρίζουμε, ὑλικό σῶμα ἤ φυσικό φαινόμενο, πού νά μήν ὑπακούει στούς νόμους. Οἱ νόμοι συγκροτοῦν, ἀλλά καί προστατεύουν τή δημιουργία6.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΤΑ YΠΑΡΚΤΑ OΡΙΑ ΤHΣ EΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ H «AΝΥΠΑΡΚΤΟΣ YΠΑΡΞΙΣ» ΤΟY ΔΗΜΙΟΥΡΓΟY – 2

———————————————-

1. Ἀναφερόμαστε κυρίως στίς ἀποκαλούμενες θετικές ἤ ἀκριβεῖς ἤ φυσικές ἐπιστῆμες.

2. Λουκᾶ Χριστοφόρου, Ἀκαδημαϊκοῦ: «Ἐπιστήμη καί ἀξίες», «Στά ὅρια τῆς ἐπιστήμης». Καί οἱ δύο ὡραῖες αὐτές ὁμιλίες ἀναρτημένες στό διαδίκτυο.

3. Παρόλη τή λογικοκρατία τῆς ἐπιστήμης, ἡ διαίσθηση, ἡ ἀρχή τῆς ἁπλότητος (ἀνάμεσα σέ πιθανές θεωρίες προκρίνεται ἡ πιό ἁπλή) καθώς καί ἔμφυτες στόν ἄνθρωπο αἰσθητικές ἀντιλήψεις, ἔχουν παίξει σημαντικότατο ρόλο στήν πρόοδό της.

4. Πόσο εὐτελής θά ἦταν ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη, ἐάν ἡ χαρά, ἡ λύπη, ἡ ἐλπίδα, ἡ πίστη, ἡ ἐλευθερία, ἡ αὐταπάρνηση, ἡ ἀγάπη, …, ἦταν καταστάσεις προβλεπόμενες ἀπό μαθηματικές ἐξισώσεις! Σέ τί θά διέφερε τότε ὁ ἄνθρωπος ἀπό μία μηχανή;

5. Βλ. «Ἡ Δράση μας», Μάρτιος 2012, τ. 497 «Τό ὑπέροχο οἰκοδόμημα τῶν νόμων τῆς Δημιουργίας».

6. Ἡ βαρύτητα π.χ. συγκρατεῖ τή γῆ μας σέ ἑνιαία συμπαγή μάζα, καί προφυλάσσει ἐμᾶς, καί ὁτιδήποτε κινεῖται στήν ἐπιφάνειά της καθώς καί τήν ἀτμόσφαιρα, άπ’ τό νά σκορπίσουμε στό διάστημα. Οἱ ἠλεκτρικές δυνάμεις συγκρατοῦν τά ἠλεκτρόνια στίς τροχιές τους γύρω ἀπ’ τούς πυρῆνες καί οἱ πυρηνικές δυνάμεις συγκρατοῦν τούς πυρῆνες κ.ο.κ.

,

Σχολιάστε

«Η ΠΑΡΑΔΟΧΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ, ΟΤΙ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΕΧΕΙ ΑΡΧΗ, ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΘΡΙΑΜΒΟ ΤΗΣ ΑΓ. ΓΡΑΦΗΣ»

Μεσογαίας Νικόλαος: «Δύο λέξεις γιὰ τὸ σωματίδιο τοῦ Θεοῦ»

.               Πολὺς λόγος τὶς τελευταῖες μέρες γιὰ τὸ πεδίο higgs καὶ τὸ μποζόνιό του, ποὺ ὁ Leon Lederman ὀνόμασε «σωματίδιο τοῦ Θεοῦ» γιὰ τὴν καλύτερη κυκλοφορία τοῦ βιβλίου του:  «The God Particle: If the Universe Is the Answer, What Is the Question?».
.               Τελικά, φαίνεται ὅτι συχνὰ καὶ οἱ μεγάλοι ἐπιστήμονες παίζουν αὐθαίρετα μὲ τὶς λέξεις, ἐκφράζονται ὑποκειμενικὰ γιὰ τὸν Θεὸ ἤ, ὅπως ὁ πολὺς Stephen Hawking, ποὺ πίστευε στὴ μὴ ὕπαρξη τοῦ περίφημου σωματιδίου, μπορεῖ νὰ  διαψεύδονται.
.               Ὅλα δείχνουν ὅτι ἡ γνώση μας εἶναι περιορισμένη, δυσανάλογα μεγάλη πρὸς τὴν ἀλαζονεία μας, ποὺ δὲν ἔχει ὅρια. Καὶ ὅτι ὁ χαρακτηρισμός  «σωματίδιο τοῦ Θεοῦ» θὰ ταίριαζε μᾶλλον στὸ φωτόνιο, γιὰ τὸ ὁποῖο μίλησε ὁ Ἴδιος ὁ Θεός, ὅταν εἶπε: «γενηθήτω φῶς· καὶ ἐγένετο φῶς».  
.               Στὴν ὅλη προβληματικὴ τῶν ἡμερῶν θεωροῦμε ὅτι ἀξίζει τὸν κόπο μία ματιὰ στὸ ἄρθρο τοῦ καθηγητῆ τῆς Θεωρητικῆς Φυσικῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Γεωργίου Γούναρη ποὺ ἀκολουθεῖ.

Τὸ σωμάτιο Higgs καὶ ἡ φιλοσοφία του

Γεωργίου Ι. Γούναρη
Ὁμ. Καθηγητοῦ τμήματος Φυσικῆς,
Ἀριστoτελείου Πανεπ. Θεσσαλονίκης (gounaris@physics.auth.gr)

.               Στὴν ἀνωτέρω εἰκόνα δίδεται μία περίληψη τῆς ἱστορίας τῆς Δημιουργίας σύμφωνα μὲ τὴν συγχρονη ἐπιστήμη. Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι μέχρι περίπου τὸ 1920 ἡ ἐπιστήμη πίστευε ὅτι τὸ Σύμπαν ἦταν ἄναρχο. Ὅτι ὁ χῶρος εἶναι αἰώνιος καὶ ἡ ὕλη κατασκευάσθηκε μέσα σ’ αὐτόν.
.               Μόλις τὰ τελευταῖα χρόνια ἐμπεδώθηκε ἡ ἰδέα ὅτι τὸ Σύμπαν ἔχει ἀρχή. Ὄχι μόνον ἡ ὕλη, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ὁ χῶρος (ὁ Οὐρανὸς τῆς Ἁγίας Γραφῆς) κατασκευάσθηκε κάποτε. Τίποτε δὲν προϋπῆρχε! Ἀποτελεῖ θρίαμβο τῆς Ἁγίας Γραφῆς τὸ ὅτι στὰ τέλη τὸ 20 αἰώνα, ἡ ἐπιστήμη ἀναγκάστηκε νὰ παραδεχθεῖ τὴν ὕπαρξη μιᾶς τέτοιας ἀρχῆς. Εἰδικότερα ὅσον ἀφορᾶ στὴν πρώτη ἡμέρα τῆς Δημιουργίας, ἡ ἐπιστήμη ἔφτασε στὸ σημεῖο νὰ μπορεῖ νὰ καταλάβει ἀκόμη καὶ τὶς λεπτομέρειες τῆς ἁγιογραφικῆς περιγράφης. Μποροῦμε νὰ δοῦμε ἐκεῖ ὅτι ἡ Ἡμέρα ἡ Μία ξεκίνησε χωρὶς αὐγή. Ἀπὸ «μεσημβρίας ἤρξατο», ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ἀλλὰ εἶχε ἕνα ἀνεπανάληπτο δειλινό, ποὺ τὸ ἀκολούθησε ἡ πρώτη νύκτα. (βλ. σχετ. ὁμιλία στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στὴν ἠλ. διεύθυνση  http://users.auth.gr/~gounaris/omilies/Theologiki2012.pdf)
.           Στὴν καινούργια αὐτὴ θέση τῆς ἐπιστήμης, ἡ Γενικὴ Θεωρία τῆς Σχετικότητος ἔπαιξε σημαντικότατο ρόλο. Σύμφωνα λοιπὸν μ’ αὐτήν, ἡ πυκνότητα ἐνέργειας καὶ ἡ θερμοκρασία στὴν ἀρχή, ἦσαν ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ. Καὶ ἐξ αἰτίας τοῦ πεδίου Higgs, οἱ μάζες ὅλων σχεδὸν τῶν στοιχειωδῶν σωματιδίων στὴν ἀρχὴ μηδενίζονταν. Πράγμα τὸ ὁποῖο καθιστοῦσε τὰ μαθηματικὰ ἐφαρμόσιμα καὶ τὴν φύση κατανοητή. Ὁ Κύριος θέλησε νὰ κάνει τὸν Κόσμο λογικό!
.           Γιατί ἄραγε ὁ Κύριος τὸν ἔκανε ἔτσι; Διότι μᾶς ἔπλασε ἔτσι ὥστε νὰ μποροῦμε νὰ ἐκπληρώσουμε τὴν ἐντολή Του νὰ κατακυριεύσουμε αὐτοῦ.

Μία ἐπιτομὴ τῆς ἱστορίας τοῦ Σύμπαντος. Τὸ πεδίο Higgs.

.              Ἂν ὁλόκληρο τὸ Σύμπαν παρομοιασθεῖ μὲ μία ἤρεμη λιμνούλα, τότε τὸ πεδίο Higgs ἀντιστοιχεῖ μὲ τὸ νερὸ τῆς λίμνης. Ὅπως τὸ «νερὸ» γεμίζει τὴν λίμνη, ἔτσι καὶ τὸ πεδίο Higgs κατακλύζει τὸ Σύμπαν καὶ «δυσκολεύει» τὴν κίνηση τῶν σωματίων μέσα σ’ αὐτό… Τὴν δυσκολία αὐτὴ τὴν λέμε «μάζα». Κάθε σωμάτιο συναντᾶ διαφορετικὴ «δυσκολία», καὶ συνεπῶς ἀποκτᾶ διαφορετικὴ μάζα…. Μερικά, ὅπως τὸ φωτόνιο, δὲν δυσκολεύονται καθόλου…. καὶ συνεπῶς δὲν ἀποκτοῦν μάζα.
.           Στὶς πρῶτες στιγμὲς τῆς Δημιουργίας (<~10-11 sec μετὰ τὴν Ἀρχή) , οἱ τεράστιες πυκνότητες καὶ θερμοκρασίες δὲν ἄφηναν νὰ μαζευτεῖ νερὸ στὴν λίμνη. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἡ λίμνη ἦταν ἄδεια καὶ τὸ πεδίο Higgs μηδενικό. Τίποτε δὲν δυσκόλευε τὴν κίνηση τῶν σωματίων…. καὶ κανένα δὲν εἶχε μάζα. Ὅλα ἔμοιαζαν μὲ τὰ φωτόνια καὶ τὸ Φῶς…
.            Ἡ μάζα τῶν στοιχειωδῶν σωματίων δημιουργήθηκε ἀργότερα (> ~10-11sec μετὰ τὴν Ἀρχή), ὅταν ἔπεσε ἡ πυκνότης καὶ ἡ θερμοκρασία κατέβηκε κάτω στοὺς ~1016 K, δίδοντας στὸ πεδίο Higgs μὴ μηδενικὴ τιμή …

Τί εἶναι τὸ σωμάτιο Higgs;

.            Εἶναι τὰ μικρὰ «κυματάκια» ποὺ δημιουργοῦνται στὴν λίμνη, ὅταν ταρακουνήσουμε τὸ νερό της. Τὸ ταρακούνημα ποὺ προκαλεῖται ἀπὸ τὸν μεγάλο ἐπιταχυντὴ δημιουργεῖ τέτοια «κυματάκια». Καὶ αὐτὰ μοιάζει νὰ παρατηρήσαμε!.

Ἐπίλογος

.           Τελειώνοντας, δὲν ἔχω παρὰ νὰ δοξάσω τὸν Κύριο Ἰησοῦ. Θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε κάνει τὸν Κόσμο πάνω ἀπὸ τὶς δυνατότητές μας! Ὅσο καὶ ἂν προσπαθούσαμε, νὰ μὴ μποροῦμε νὰ καταλάβουμε τίποτε! Δὲν τὸ ἔκανε ὅμως ἔτσι! Τὸν ἔκανε μέσα στὶς δυνατότητές μας. Ἢ μᾶλλον, μᾶς ἔκανε κατάλληλους γιὰ νὰ βασιλεύσουμε ἐπάνω του. Παρ’ ὅλο ποὺ ἤξερε ὅτι ὁ ἐγωισμὸς θὰ τύφλωνε πολλοὺς ἀπό μᾶς. Ὅπως τύφλωσε καὶ τὸν ἑωσφόρο….

ΠΗΓΗ: romfea.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ «Ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι ἁπλῶς ὁ ἀρχηγὸς τῆς πίστεώς μας, ἀλλὰ ἡ Ζωή μας».


Tὸ θαῦμα τῆς δημιουργίας

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου
(νῦν Μητρ. Ναυπάκτου)
«Ὀσμὴ Γνώσεως»
κδόσεις «Τέρτιος»,
Κατερίνη 1985, σελ. 95-98

 «ἔπτυσε χαμαὶ καὶ ἐποίησε πηλὸν ἐκ τοῦ πτύσματος
καὶ ἐπέχρισε τὸν πηλὸν ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ»

( Ἰω. ι´ 6) 

.         Ὁ τυφλὸς τοῦ σημερινοῦ εὐαγγελικοῦ ἀναγνώσματος δὲν εἶχε ἁπλῶς μιὰ πάθησι στὰ μάτια ποὺ τοῦ στεροῦσε τὴν δυνατότητα νὰ βλέπη, ἀλλὰ ἦταν ἐκ γενετῆς τυφλός. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἦταν ἀόμματος. Δηλαδὴ ὄχι μόνον δὲν εἶχε τὴν αἴσθησι τῆς ὁράσεως, ἀλλὰ δὲν εἶχε καθόλου μάτια. Ἔτσι ὁ Κύριος ἔκανε καὶ τὰ δύο. Ἀφ’ ἑνὸς μὲν τοῦ δημιούργησε ὀφθαλμοὺς καὶ ἀφ’ ἑτέρου τοῦ ἔδωσε τὴν δύναμι τῆς ὁράσεως.
.         Ὁ τρόπος ὅμως τῆς δημιουργικῆς ἐνεργείας τοῦ Χριστοῦ στὴν προκειμένη περίπτωσι, δείχνει μερικὲς ἀλήθειες ποὺ θέλουμε νὰ ὑπογραμμίσουμε μὲ τὸ σημερινὸ σύντομο κήρυγμα.
.         Διαβάζοντας τὴν εὐαγγελικὴ περικοπὴ βρισκόμαστε μπροστὰ σὲ μία

πράξη δημιουργίας

.         ποὺ ἀποδεικνύει ὅτι ὁ Χριστός, ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ Πρόσωπα τῆς Παναγίας Τριάδος, εἶναι Θεὸς καὶ δημιουργὸς τῶν ἀνθρώπων. Ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον ὁ Κύριος θαυματούργησε, φανερώνει καθαρὰ τὸν τρόπο τῆς δημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Τριαδικὸ Θεό.
.         Κατὰ τὴν θεόπνευστη διήγησι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης «ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν» (Γέν. β´ 7). Ἀκριβῶς τὸ ἴδιο βλέπουμε νὰ γίνεται στὴν παροῦσα περίπτωσι. «Ἔφτυσε χάμω μὲ τὸ σάλιο, ἔκαμε λάσπη κι ἔβαλε τὴν λάσπη ἐπάνω στὰ μάτια τοῦ τυφλοῦ». Μὲ τὸν πηλὸ ποὺ χρησιμοποίησε, ἔδειξε ὅτι εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ ἔπλασε τὸν Ἀδάμ.
.         Ἔπειτα παρατηροῦμε ὅτι δὲν ἔπλασε μόνο τὰ μάτια ἢ δὲν τὰ ἄνοιξε, ἀλλὰ «καὶ τὸ ὁρᾶν ἐχαρίσατο». Καὶ φυσικὰ δὲν ἦταν ὁ πηλὸς οὔτε τὸ νερὸ τῆς πηγῆς, ποὺ τοῦ ἔδωσε τὴν ἱκανότητα τῆς ὁράσεως, ἀλλὰ «ἡ ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ ἐξελθοῦσα δύναμις, αὐτὴ καὶ διέπλασε καὶ ἀνέῳξε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ». (Θεοφύλακτος Βουλγαρίας).

.         Ἔτσι λοιπὸν ἀπὸ τὴν ἐνέργεια αὐτὴ τοῦ Χριστοῦ ἀποδεικνύεται ἡ Θεότητά Του. Ὅτι δι’ Αὐτοῦ ἔγινε ὁ κόσμος. Αὐτὸ λέγει ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, φωτιζόμενος ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Πανάγιο: «πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν. ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων» (Ἰωάν. α´ 3-4).
.         Ἐξ ἄλλου παρουσιάζεται ἡ μεγάλη ἀλήθεια ὅτι

τὸ σῶμα εἶναι ἄμεσον δημιούργημα τοῦ Θεοῦ

.         καὶ ὅτι προέρχεται ἀπὸ τὴν γῆ. Ἑπομένως ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος βρίσκεται στὸ γεγονὸς ὅτι εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀμέσου δημιουργικῆς ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ καὶ ὅτι μέσα του ἔχει τὴν ψυχή. Τ νθρώπινο σμα εναι πηλός, χμα, λλ χμα πο χει μέσα του τν νέργεια το Θεο τος λόγους, ὅπως τονίζουν οἱ ἅγιοι Πατέρες. Αὐτοὶ οἱ λόγοι δίδουν ἀξία στὸ ἀνθρώπινο σῶμα. Ἔτσι οἱ φωτιζόμενοι χριστιανοί, οἱ φθάσαντες στὴν κατάσταση τῆς θεωρίας, βλέπουν μέσα στὴν κτίση καὶ στὸν ἄνθρωπο τοὺς λόγους τοῦ Θεοῦ, γι’ αὐτὸ δὲν φθάνουν στὴν δυστυχία νὰ θεοποιήσουν τὰ δημιουργήματα ἢ νὰ σκανδαλισθοῦν ποικιλοτρόπως ἀπὸ αὐτά.

.         Εἶναι ἀξιοσημείωτο νὰ τονισθῆ ὅτι

ἡ γέννηση τοῦ ἀνθρώπου εἶναι μιὰ νέα δημιουργία.

.         Ὁ Κύριος ἐτόνισε τὴν ἀλήθεια: «ὁ Πατήρ μου ἕως ἄρτι ἐργάζεται, κἀγὼ ἐργάζομαι» (Ἰωάν. ε´ 17). Κατὰ τοὺς Πατέρας δὲν ὑπάρχουν φυσικοὶ κτιστοὶ νόμοι ποὺ ἐνεργοῦν στὴν φύσι, ἀλλὰ πνευματικοὶ λόγοι. Δηλαδὴ ἡ ἴδια ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ δημιουργεῖ καὶ διευθύνει τὰ πάντα. Ἡ κτίσι ζεῖ «διὰ τῆς μετοχῆς τῆς δημιουργικῆς, προνοητικῆς καὶ ζωοποιοῦ ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ». Διδάσκει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ὅτι τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐδημιούργησε τὸν Ἀδάμ, αὐτὸ τὸ ἴδιο χέρι «καὶ νῦν καὶ ἀεὶ τοὺς μετ’ ἐκεῖνον πάλιν πλάττει καὶ διασυνίστησι». Ἑπομένως ἡ γέννησι ἑνὸς νέου ἀνθρώπου εἶναι ἐπέκτασι τῆς δημιουργικῆς ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ καὶ μάλιστα εἶναι ἐνέργεια τοῦ λόγου: «αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν» (Γέν. α´ 28). Στὴν Ἁγία Γραφὴ ἐπανειλημμένα παρουσιάζεται ἡ ἀλήθεια αὐτή. Π.χ. γιὰ τὴν προφήτιδα Ἄννα, τὴν μητέρα τοῦ προφήτου Σαμουήλ, λέγεται ὅτι «καὶ Κύριος ἀπέκλεισε τὰ περὶ τὴν μήτραν αὐτῆς… συνέκλεισε Κύριος τὰ περὶ τὴν μήτραν αὐτῆς τοῦ μὴ δοῦναι αὐτῇ παιδίον» (Α´ Βασιλ. α´ 5-6). Καὶ ὅταν εὐδόκησε ὁ Θεὸς ἄνοιξε τὴν μήτρα της. Δηλαδὴ ὁ Θεὸς ὅταν θέλει, ἀνοίγει τὴν μήτρα καὶ ὅταν θέλει, τὴν κλείνει. Αὐτὰ βέβαια γιὰ τοὺς σημερινοὺς ἀνθρώπους εἶναι ἀκατανόητα, ἀλλὰ ἐμεῖς πρέπει νὰ σκεπτόμαστε βιβλικοπατερικά. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος παρατηρεῖ: «τὸ τεκεῖν ἄνωθεν ἔχει τὴν ἀρχήν, ἀπὸ τῆς τοῦ Θεοῦ προνοίας καὶ οὔτε γυναικὸς φύσις, οὔτε συνουσία, οὔτε ἄλλο οὐδὲν αὔταρκες πρὸς τοῦτο ἐστίν». Γι’ αὐτὸ εἶναι μεγάλο ἁμάρτημα, ὅταν ὁ Θεὸς δίδει τὴν εὐλογία σὲ μία γυναίκα νὰ φέρει παιδὶ στὸν κόσμο καὶ ἐκείνη ἀρνεῖται.. Ἐμποδίζει τὴν δημιουργικὴ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ.
.         Ἐπίσης τὸ θαῦμα τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ δείχνει καὶ

τὸν σκοπὸ τῆς ἐλεύσεως τοῦ Χριστοῦ στὸν κόσμο.

.         Ἦλθε γιὰ νὰ ἀναδημιουργήσει καὶ νὰ ἀναπλάσει τὸ ἀνθρώπινο γένος. Ἔτσι ὁ Χριστὸς μὲ τὴν σάρκωσί Του δὲν ἔφερε τὸ φῶς στὸν κόσμο μόνο, ἀλλὰ «καὶ ὀφθαλμὸν κατεσκεύασε». Μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα ὅλες οἱ αἰσθήσεις τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος γίνονται αἰσθήσεις τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἄνθρωπος ἑνώνεται μὲ τὸν Χριστὸ καὶ ἀποκτᾶ νόημα στὴν ζωή του. Ὅπως ὁ χρυσοχόος παίρνει ἕνα ἀκατέργαστο κομμάτι χρυσό, τὸ βάζει στὸ χωνευτήρι, ὅπου καθαρίζεται ἀπὸ τὶς προσμίξεις καὶ ἔπειτα τὸ τοποθετεῖ σὲ διάφορα καλούπια καὶ τοῦ δίδει μορφή, τὸ ἴδιο γίνεται μὲ τὸν ἄνθρωπο διὰ τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος. «Ἡ ἀνείδεος καὶ ἀόριστος ἡμῶν ζωὴ» λαμβάνει «εἶδος καὶ ὅρον». (Ἅγ. Νικόλαος Καβάσιλας).
.         Ὅλα αὐτὰ δείχνουν ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι ἁπλῶς ὁ ἀρχηγὸς τῆς πίστεώς μας, ἀλλὰ ἡ Ζωή μας. Αὐτὸς μᾶς ἔδωσε τὴν ζωή, μᾶς συντηρεῖ στὴν ζωή, καὶ μᾶς δίδει τὴν γεῦσι καὶ τὴν ἐμπειρία τῆς αἰωνίου ζωῆς. Ἡ τύφλωσί μας σταματᾶ, ὅταν ζοῦμε μυστηριακὰ μέσα στὴν Ἐκκλησία. Ὅσοι εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία εἶναι τυφλοὶ καὶ ἀνήμποροι νὰ ἑρμηνεύσουν τὰ θέματα τῆς ζωῆς. Οἱ Χριστιανοὶ εἶναι οἱ πραγματικὰ φωτισμένοι, ἀφοῦ εἶναι ἑνωμένοι μὲ τὸ «Φῶς τοῦ κόσμου» καὶ ἔχουν ὀφθαλμοὺς γιὰ νὰ βλέπουν τὸ αἰώνιο Φῶς.

, , ,

Σχολιάστε

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΕΠΙ Τῌ 1ῌ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

Mήνυμα τῆς Α.Θ. Παναγιότητος,
τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου
ἐπὶ τῇ 1ῃ Σεπτεμβρίου, ἡμέρᾳ προσευχῆς διὰ τὸ φυσικὸν περιβάλλον (01.09.2011)
 

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΚΤΙΣΕΩΣ ΚΥΡΙΟΥ
ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

.       Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ καταξιώνει ἡμᾶς σήμερον ὅπως ἐναρξώμεθα ἑνὸς εἰσέτι ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, ἑνὸς εἰσέτι ἑορτολογικοῦ κύκλου, ἐντὸς τῶν εὐλογημένων εὐκαιριῶν τοῦ ὁποίου καλούμεθα νὰ καταβάλλωμεν ἀγῶνα πνευματικὸν διὰ νὰ ἀξιοποιήσωμεν καλλίτερον τὴν δοθεῖσαν ἡμῖν δυνατότητα τοῦ γενέσθαι «καθ’ ὁμοίωσιν» Θεοῦ ὥστε νὰ καταστῶμεν καὶ ἡμεῖς ἅγιοι Αὐτοῦ.
.      Ἡ σημερινὴ ὅμως ἡμέρα, ἡ 1η Σεπτεμβρίου, ἡ πρώτη τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, εἶναι ἀφιερωμένη, πρωτοβουλίᾳ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, καὶ εἰς τὴν προσευχὴν διὰ τὸ φυσικὸν περιβάλλον. Ἡ δὲ πρωτόβουλος αὕτη ἀπόφασις οὐδόλως τυγχάνει ἄσχετος πρὸς τὴν ἀνωτέρω σημειολογίαν τῆς σημερινῆς ἡμέρας, καθὼς ὁ πνευματικὸς ἀγὼν ὁ ὁποῖος ἐπιφέρει τὴν καλὴν ἀλλοίωσιν τοῦ ἀνθρώπου συμβάλλει καὶ εἰς τὴν βελτίωσιν τῶν σχέσεών του πρὸς τὸ περιβάλλον καὶ εἰς τὴν καλλιέργειαν τῆς εὐαισθησίας τοῦ ἀνθρώπου ὑπὲρ τῆς προστασίας καὶ διαφυλάξεως αὐτοῦ.
.      Δοξολογοῦμεν, λοιπόν, σήμερον τὸ ἅγιον ὄνομα τοῦ Θεοῦ, διότι ἐχάρισεν εἰς τὴν ἀνθρωπότητα καὶ διατηρεῖ καὶ συνέχει τὴν φύσιν, ὡς τὸ καταλληλότατον περιβάλλον διὰ τὴν ἐν αὐτῷ ὑγιεινὴν ἀνάπτυξιν τοῦ σώματος καὶ τοῦ πνεύματος τοῦ ἀνθρώπου. Ταυτοχρόνως δὲν δυνάμεθα ὅμως νὰ παρασιωπήσωμεν καὶ τὸ γεγονός, ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν τιμᾷ πρεπόντως τὴν δωρεὰν ταύτην τοῦ Θεοῦ καὶ καταστρέφει τὸ περιβάλλον, ἐκ πλεονεξίας ἢ ἐξ ἄλλων ἐγωϊστικῶν ἐπιδιώξεων.
.      Τὸ περιβάλλον ἡμῶν ἀποτελεῖται, ὡς γνωστόν, ἐκ τοῦ ἐδάφους, τῶν ὑδάτων, τοῦ ἡλίου, τοῦ ἀέρος ἀλλὰ καὶ ἐκ τῆς πανίδος καὶ τῆς χλωρίδος. Ὁ ἄνθρωπος δύναται νὰ ἐκμεταλλεύηται πρὸς ἴδιον ὄφελος τὴν φύσιν μέχρις ὅμως ἑνὸς ὁρίου, ὥστε νὰ διασφαλίζηται ἡ ἀειφορία, ἤτοι ἡ δυνατότης ἀναπαραγωγῆς τῶν καταναλωθέντων ἐνεργειακῶν πόρων ἀλλὰ καὶ τῶν ἐμβίων, ἀλόγων, κτισμάτων. Ἄλλωστε, ἡ καλῶς ἐννοουμένη ἐκμετάλλευσις τῆς φύσεως ἀποτελεῖ καὶ ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπον, πρὸ καὶ μετὰ τὴν πτῶσιν αὐτοῦ. Ἡ ὑπέρβασις ὅμως τοῦ ὁρίου τούτου, ἥτις δυστυχῶς ἀποτελεῖ φαινόμενον τῶν δύο τελευταίων αἰώνων εἰς τήν ἱστορίαν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, καταστρέφει τὴν ἁρμονίαν τῶν φυσικῶν συνισταμένων τοῦ περιβάλλοντος καὶ ὁδηγεῖ εἰς τὸν κορεσμὸν καὶ τὴν νέκρωσιν τῆς δημιουργίας, ἀλλὰ καὶ αὐτοῦ τούτου τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος δὲν δύναται νὰ ἐπιβιώσῃ ἐντὸς ἀπερρυθμισμένων εἰς βαθμὸν μὴ ἀναστρέψιμον οἰκοσυστημάτων. Ἀποτέλεσμα δὲ τοῦ φαινομένου τούτου εἶναι ἡ ἐμφάνισις καὶ ἐξάπλωσις ἀσθενειῶν προκαλουμένων ὑπὸ τοῦ, ἀνθρωπίνῃ εὐθύνῃ, μολυσμοῦ τῶν διατροφικῶν ἀγαθῶν.
.      Εἰς τὰς ἡμέρας μας, ὀρθῶς μὲν τονίζεται ἡ μεγάλη σημασία τῶν δασῶν καὶ ἐν γένει τῆς χλωρίδος διὰ τὴν ἀειφορίαν τοῦ γηΐνου οἰκοσυστήματος ὡς καὶ τὴν διασφάλισιν τῶν ὑδατίνων πόρων, ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ ὑποτιμᾶται καὶ ἡ μεγάλη συμβολὴ τῶν ζῴων εἰς τὴν εὔρυθμον λειτουργίαν αὐτοῦ. Τὰ ζῷα ἀνέκαθεν ὑπῆρξαν φίλοι τοῦ ἀνθρώπου καὶ οἱ ὑπηρέται τῶν ἀνθρωπίνων ἀναγκῶν καθὼς παρεῖχον καὶ παρέχουν εἰς αὐτὸν τροφήν, ἔνδυσιν, μεταφορικὸν ἔργον ἀλλὰ καὶ προστασίαν καὶ συντροφικότητα. Στενοτάτη εἶναι ἡ σχέσις τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὰ ζῷα, ὡς καταδεικνύεται ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι αὐτὰ ἐπλάσθησαν τὴν ἰδίαν ἡμέραν μὲ αὐτόν (Γεν. 1, 24-31) ἢ καὶ ἐκ τῆς δοθείσης ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἐντολῆς εἰς τὸν Νῶε ὅπως διασώσῃ ἕν ζεῦγος ἐξ ἑκάστου εἴδους ἀπὸ τὸν ἐπικείμενον κατακλυσμόν (Γεν. 6, 19). Τυγχάνει χαρακτηριστικὸν τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Θεὸς ἐπιδεικνύει ἰδιαιτέραν μέριμναν διὰ τὴν διάσωσιν τοῦ ζωϊκοῦ βασιλείου.  Εἰς τοὺς βίους τῶν Ἁγίων ἀναφέρονται πολλαὶ διηγήσεις διὰ τὰς ἀρίστας σχέσεις μεταξὺ Ἁγίων καὶ ἀγρίων ζῴων, τὰ ὁποῖα ὑπὸ ἄλλας συνθήκας δὲν διατηροῦν φιλικὰς σχέσεις πρὸς τὸν ἄνθρωπον. Βεβαίως αὐτὸ δὲν ὀφείλεται εἰς τὴν κακὴν φύσιν των, ἀλλὰ εἰς τὴν ἀντίστασιν τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὴν Χάριν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν συνεπακόλουθον συγκρουσιακὴν σχέσιν αὐτοῦ μετὰ τῶν στοιχείων καὶ τῶν ἀλόγων ἐμβίων ὄντων τῆς φύσεως. Ἄλλωστε, συνέπεια τῆς διαταράξεως τῆς σχέσεως τῶν πρωτοπλάστων πρός τὸν Δημιουργόν των καὶ Θεὸν ἦτο καὶ ἡ διατάραξις τῶν σχέσεων αὐτῶν μετὰ τοῦ περιβάλλοντος: «ἐπικατάρατος ἡ γῆ ἐν τοῖς ἔργοις σου· ἐν λύπαις φάγῃ αὐτὴν πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου· ἀκάνθας καί τριβόλους ἀνατελεῖ σοι, καὶ φάγῃ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ. Ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου σου φάγῃ τὸν ἄρτον σου ἕως τοῦ ἀποστρέψαι σε εἰς τὴν γῆν, ἐξ ἧς ἐλήμφθης·» (Γεν. 3, 17-19) Ἡ εἰρήνευσις τοῦ ἀνθρώπου μετὰ τοῦ Θεοῦ συνεπάγεται καὶ τὴν εἰρήνευσιν αὐτοῦ μετὰ τῶν στοιχείων τῆς φύσεως. 
.      Εἶναι φανερόν, κατόπιν τούτων, ὅτι ἡ ἀγαθὴ σχέσις τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸ περιβάλλον ἀναπτύσσεται, ὅταν παραλλήλως ἀναπτύσσηται ἀγαθὴ σχέσις αὐτοῦ πρὸς τὸν Θεόν. Τυγχάνει γνωστὴ ἡ ἀφήγησις τοῦ Συναξαριστοῦ περὶ τῆς ἐμπειρίας τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου, ὁ ὁποῖος εἰς ἡλικίαν ἐνενήκοντα ἐτῶν ἀπεφάσισε, καθοδηγηθείς ὑπό Ἀγγέλου Κυρίου, νὰ πορευθῇ ἐνδότερον τῆς ἐρήμου πρὸς ἀναζήτησιν καὶ ἄλλου ἀναχωρητοῦ, τοῦ Ὁσίου Παύλου τοῦ Θηβαίου, ἵνα λάβῃ παρ’ αὐτοῦ ὠφέλειαν πνευματικήν. Πορευθεὶς ἐπὶ τριήμερον εἰς ἀναζήτησιν αὐτοῦ καὶ ἰχνηλατήσας σημεῖα θηρίων ἀγρίων συνήντησε λέοντα, ὁ ὁποῖος ὑπεκλίθη ἤρεμος ἔμπροσθέν του καὶ ποιήσας μεταβολὴν ὡδήγησε τὸν Μέγαν Ἀντώνιον εἰς τὸ σπήλαιον τοῦ Ὁσίου Παύλου, ἔνθα εὗρεν αὐτὸν διακονούμενον ὑπὸ θηρίων. Κόραξ ἐκόμιζεν αὐτῷ τὸν ἐπιούσιον ἄρτον! Τὴν ἡμέραν μάλιστα τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου ἐκόμισεν εἰς αὐτὸν διπλῆν μερίδα μεριμνήσας καὶ διὰ τὸν ἐπισκέπτην αὐτοῦ! Οἱ Ἅγιοι οὗτοι εἶχον ἀναπτύξει ἀγαθὴν σχέσιν μετὰ τοῦ Θεοῦ, διὸ καὶ εἶχον φιλικὰς σχέσεις πρὸς πάντα τὰ ζῷα τῆς φύσεως. Ἡ δημιουργία αὐτῆς τῆς ἀγαθῆς σχέσεως πρὸς τὸν Θεὸν πρέπει νὰ προτάσσηται ὡς τὸ κύριον μέλημά μας, καὶ ὑπηρέτης αὐτῆς τῆς προοπτικῆς πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἀγαθὴ σχέσις μας πρὸς τὸ ζωϊκόν, τὸ φυτικὸν καὶ τὸ ἄψυχον περιβάλλον μας. Ὑπὸ τὴν προοπτικὴν αὐτὴν ἡ ζωοφιλία δὲν θὰ ἀποτελῇ στεῖραν κοινωνικὴν ἐκδήλωσιν συμπαθείας πρὸς τὰ προσφιλῆ μας ζῷα, πολλάκις συνοδευομένην δυστυχῶς καὶ ὑπὸ ἀναλγησίας διὰ τὸν πάσχοντα συνάνθρωπον, τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ θὰ εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἀγαθῆς σχέσεώς μας πρὸς τὸν Δημιουργὸν τοῦ παντός. Εἴθε ὁ Δημιουργός τοῦ καλοῦ λίαν σύμπαντος καὶ τοῦ καλοῦ λίαν γηΐνου οἰκοσυστήματος νὰ ἐμπνεύσῃ ὅλους ἡμᾶς νὰ συμπεριφερώμεθα εὐσπλάχνως πρὸς ἅπαντα τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως, μὲ καρδίαν ἐλεήμονα ὑπὲρ πάντων αὐτῶν, ἀνθρώπων, ζῴων καὶ φυτῶν,  ὡς καὶ ὁ Ἀββᾶς Ἰσαὰκ ὁ Σύρος λέγει, ἀπαντῶν εἰς τὴν ἐρώτησιν: “Τί ἐστι καρδία ἐλεήμων;”. “Καρδία ἐλεήμων ἐστί, καῦσις καρδίας ὑπὲρ πάσης τῆς κτίσεως, ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπων, καὶ τῶν ὀρνέων, καὶ τῶν ζῴων, καὶ ὑπὲρ παντὸς κτίσματος. Καὶ ἐκ τῆς μνήμης αὐτῶν, καὶ τῆς θεωρίας αὐτῶν ρέουσιν οἱ ὀφθαλμοὶ δάκρυα. Ἐκ τῆς πολλῆς καὶ σφοδρᾶς ἐλεημοσύνης τῆς συνεχούσης τὴν καρδίαν, καὶ ἐκ τῆς πολλῆς καρτερίας σμικρύνεται ἡ καρδία αὐτοῦ, καὶ οὐ δύναται βαστάξαι, ἢ ἀκοῦσαι, ἢ ἰδεῖν βλάβην τινά, ἢ λύπην μικρὰν ἐν τῇ κτίσει γενομένην” (Ἀββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου, Ἅπαντα τὰ εὑρεθέντα σχετικά, Λόγος ΠΑ´).
.      Διὰ τῆς τοιαύτης εὐσπλαγχνίας ἡμῶν πρὸς ἅπασαν τὴν κτίσιν θὰ τιμήσωμεν τὸ θεόσδοτον ἀξίωμα ἡμῶν ὡς ἀρχηγῶν τῆς Κτίσεως, ἐνδιαφερομένων μετὰ πατρικῆς στοργῆς ὑπὲρ πάντων τῶν στοιχείων αὐτῆς, τὰ ὁποῖα οὕτω θὰ μᾶς ὑπακούουν αἰσθανόμενα τὴν ἀγαθοεργὸν διάθεσίν μας, καὶ θὰ πειθαρχοῦν εἰς τὴν ἐπιτέλεσιν τῆς φιλανθρώπου καὶ ὑπηρετικῆς τῶν ἀναγκῶν μας ἀποστολῆς των.

,βια´ Σεπτεμβρίου α´

+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος,
διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης

ΠΗΓΗ: www.ec-patr.org

βλ. σχετ. : https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/11/05/ζωολάτρες-καὶ-θηριόφρονες/


, , , , , , ,

Σχολιάστε