Ἄρθρα σημειωμένα ὡς δαιμόνιο

ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ

Πορεία πρὸς τὴν Πανθρησκεία

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
ἀρ. τ. 2100, 01.12.14

.         Ὅσοι τυχὸν διατηροῦν ἔστω καὶ τὴν παραμικρὴ ἀμφιβολία γιὰ τὸ ποῦ ὁδηγεῖται ἡ Ὀρθοδοξία μας ἀπὸ τὸ οἰκουμενιστικὸ πνεῦμα μὲ τοὺς λεγόμενους Διαθρησκειακοὺς Διαλόγους ἢ μὲ τὸ νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καὶ τὴν ἵδρυση τοῦ Τμήματος Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τῆς Θεσσαλονίκης, δὲν ἔχουν παρὰ νὰ διαβάσουν τὸ μήνυμα ποὺ ἔστειλε πρὸς τοὺς Ἰνδουϊστὲς τὸ Παπικὸ Συμβούλιο γιὰ τὸν Διαθρησκειακὸ Διάλογο, ὅπως γίνεται ἐπὶ πολλὰ χρόνια τώρα.
Τὸ μήνυμα ἀπευθύνθηκε ἀπὸ τὸν πρόεδρο τοῦ Συμβουλίου καρδινάλιο Jean-Louis Tauran μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἐνάρξεως στὶς 23-10-2014 τῆς πενθήμερης ἰνδουϊστικῆς γιορτῆς τοῦ Diwali (ἢ Deepavali). Diwali σημαίνει «Ἑορτὴ τῶν Φώτων» καὶ θεωρεῖται ὅτι συμβολίζει τὴ νίκη τοῦ καλοῦ πάνω στὸ κακό. ­Λατρεύονται κατ᾿ αὐτὴν κάποιοι ἀπὸ τοὺς ἀμέτρητους ἰνδουϊστικοὺς «θεούς», ὅπως οἱ Σίτα καὶ Ράμα, Ράν­τα καὶ Κρίσνα, ἡ Lakshmi, θεὰ τοῦ πλούτου, καὶ ὁ Ganesh, θεὸς τῆς σοφίας.
.         Στὴν ἀρχὴ τοῦ μηνύματος ὁ καρδινάλιος δίνει στοὺς Ἰνδουϊστὲς τὴν ἑξῆς εὐχή: «Τὸ Ὑπερβατικὸ Φῶς νὰ φωτίσει τὶς καρδιές σας, τὰ σπίτια καὶ τὶς κοινωνίες».
.         Ἀλήθεια, ποιό ὑπερβατικὸ φῶς θὰ τοὺς φωτίσει, κύριε Καρδινάλιε; Τὸ φῶς τοῦ ἐλεφαντόμορφου «θεοῦ» Γκανές; Τὸ φῶς τῆς «θεᾶς τοῦ πλούτου» Lakshmi; Ἢ μήπως τὸ φῶς τῶν 16 χιλιάδων συζύγων τοῦ «θεοῦ» Κρίσνα; Τὸ φῶς τοῦ Ἰνδουϊσμοῦ δὲν εἶναι παρὰ πυκνὸ σκοτάδι. Ἀλλὰ οἱ Παπικοὶ εἶναι ἕτοιμοι νὰ προσκυνήσουν ὅλους τοὺς ψευτοθεοὺς προκειμένου νὰ ἐξαπατήσουν τοὺς ἀφελεῖς μὲ τὴν ἰδέα μιᾶς Πανθρησκείας, ὅπου κορυφὴ θὰ εἶναι ὁ πάπας τους.
.         Μέσα στὸ ἴδιο κλίμα καὶ μὲ τὸ σωστὸ ἀναμφιβόλως αἴτημα εἰρηνι­κῆς συμβιώσεως τῶν διαφόρων θρησκευ­τικῶν κοινοτήτων ἔχει καθιερωθεῖ τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ συμμετοχὴ Ὀρ­θοδόξων στὴν πανηγυρικὴ λήξη τῆς μουσουλμανικῆς νηστείας τοῦ Ραμα­ζανίου. Προβάλλεται ὡς ἁπλὴ κοινωνικὴ ἐκδήλωση, καλλιεργεῖ ὅμως σταδιακὰ καὶ ἀνεπαίσθητα τὴν ἴδια ἀντίληψη τῆς θρησκευτικῆς ἑνοποιήσεως.
.         Τὸ καίριο βέβαια ἐρώτημα εἶναι τοῦτο: Δὲν κατανοοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι οἰκουμενιστὲς θεολόγοι καὶ κληρικοὶ ποῦ τελικὰ ὁδηγεῖ ὅλο αὐτὸ τὸ ἰσοπεδωτικὸ πνεῦμα τοῦ θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ ποὺ καλλιεργεῖται ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμό; Δὲν καταλαβαίνουν ὅτι μὲ τὶς κινήσεις τους ὑποβοηθοῦν τὴ ραγδαία ἐξάπλωση τῆς συστηματικὰ προωθούμενης τερα­τώδους ἰδέας τῆς Πανθρησκείας;

, , ,

Σχολιάστε

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ-4 [Κυρ. Ι´ Ματθ.] (Ἁγ. Νικολ. Βελιμίροβιτς) «Γιατί ἆραγε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος δὲν μετακίνησε βουνά;»

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ἡ δύναμη τῆς πίστεως
  (Κυριακὴ Ι´Ματθαίου,
 
Ματθ.  ιζ´ 14-23)
[4]
 

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο
 Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
«Ὁμιλίες Δ´ – Κυριακοδρόμιο»,
ἐκδ. Πέτρου Μπότση, 2012)

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/08/10/ἡ-δύναμη-τῆς-πίστεως-κυρ-ι´-ματθ/

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/08/11/ἡ-δύναμη-τῆς-πίστεως-2-κυρ-ι´-ματθ/

Γ´ μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/08/11/ἡ-δύναμη-τῆς-πίστεως-3-κυρ-ι´-ματθ/

.                  «Ἔτι δὲ προσερχομένου αὐτοῦ ἔρρηξεν αὐτὸν τὸ δαιμόνιον καὶ συνεσπάραξεν» (Λουκ. θ´ 42). Αὐτὸ ἦταν τὸ τελευταῖο πράγμα ποὺ ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς στὸ δαίμονα. Κι αὐτὸ ὥστε νὰ δοῦν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τὸν φόβο καὶ τὸν τρόμο ποὺ μπορεῖ νὰ προκαλέσει ὁ διάβολος στὸν ἄνθρωπο. Νὰ καταλάβουν πόσο ἀνεπαρκὴς εἶναι ἡ δύναμη τῶν ἀνθρώπων, ἀκόμα καὶ τῶν καλλίτερων γιατρῶν τοῦ κόσμου, γιὰ νὰ γλιτώσουν ἀπὸ τὸ φόβο καὶ τὸν τρόμο τὴν ζωὴ ἔστω καὶ ἑνὸς μόνο ἄνθρωπου. Ἔτσι ὅταν οἱ ἄνθρωποι δοῦν τὴν δύναμη τοῦ διαβόλου καὶ συνειδητοποιήσουν τὴν δική τους ἀδυναμία, θὰ κατανοήσουν πόσο μεγαλειώδης καὶ θεϊκὴ εἶναι ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ. Ὁ εὐαγγελιστὴς Μάρκος καταγράφει τὰ λόγια ποὺ εἶπε ὁ Κύριος στὸ πονηρὸ πνεῦμα: «Τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κωφόν, ἐγὼ σοὶ ἐπιτάσσω, ἔξελθε ἐξ αὐτοῦ καὶ μηκέτι εἰσέλθῃς εἰς αὐτὸν» (Μάρκ. θ´ 25). Σοὶ ἐπιτάσσω, εἶπε ὁ Κύριος. Εἶναι ἡ πηγὴ τῆς δυνάμεως καὶ τῆς ἐξουσίας. Δὲν τὴν δανείζεται ἀπὸ κάποιον ἄλλο. «Πάντα ὅσα ἔχει ὁ πατὴρ ἐμὰ ἐστι» (Ἰωάν. ιϛ´ 15), εἶχε πεῖ σὲ ἄλλη περίπτωση ὁ Κύριος Ἰησοῦς. Καὶ τώρα βλέπουμε πὼς τὸ ἐπιβεβαιώνει αὐτὸ στὴν πράξη. «Σοῦ μιλάω Ἐγώ· σὲ διατάζω μὲ τὴν ἐξουσία ποὺ ἔχω καὶ σὲ διώχνω ἀπὸ τὸ παιδὶ μὲ τὴν δύναμή μου». Ἂς τὸ καταλάβουν καλὰ οἱ ἄνθρωποι πὼς ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς προφῆτες, ποὺ ἔκαναν κάποια θαυμαστὰ πράγματα μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, Ἐκεῖνος ποὺ προανήγγειλαν οἱ προφῆτες καὶ ἀνέμενε ὁ κόσμος.
.                  Θὰ πρέπει νὰ προσέξουμε ἰδιαίτερα καὶ τὸ δεύτερο σκέλος τῆς ἐντολῆς τοῦ Χριστοῦ πρὸς τὸν διάβολο: καὶ μηκέτι εἰσέλθῃς εἰς αὐτόν. Ὁ Κύριος τοῦ ἔδωσε τὴν ἐντολὴ ὄχι μόνο νὰ φύγει, μὰ καὶ νὰ μὴν ξαναγυρίσει στὸν ἄνθρωπο ποὺ εἶχε τόσο πολὺ ταλαιπωρήσει. Αὐτὸ σημαίνει πὼς ἀκόμα κι ὅταν καθαριστεῖ καὶ θεραπευτεῖ ὁ ἄνθρωπος, μπορεῖ νὰ προσβληθεῖ ξανὰ ἀπὸ τ᾽ ἀκάθαρτα πνεύματα. Ὁ διάβολος μπορεῖ νὰ ξανάρθει στὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν ὁποῖο διώχτηκε. Αὐτὸ γίνεται ὅταν ὁ ἁμαρτωλὸς ποὺ μετάνιωσε καὶ συχωρέθηκε ἀπὸ τὸν Θεό, ξαναγυρίσει στὴν παλιὰ ἁμαρτία του. Τότε ὁ διάβολος βρίσκει ἀνοιχτὴ τὴν εἴσοδο καὶ ξαναμπαίνει στὸν ἄνθρωπο.
.                  Ὁ Κύριος ἐδῶ διατάζει τὸν διάβολο ὄχι μόνο νὰ ἐλευθερώσει τὸ παιδί, μὰ καὶ νὰ μὴν ξαναγυρίσει ποτέ. Κι αὐτὸ γιὰ δύο λόγους: πρῶτον, ὥστε τὸ θεϊκὸ δῶρο, ποὺ τοῦ ἔδωσε, νὰ εἶναι ὁλοκληρωμένο καὶ τέλειο· καὶ δεύτερον, γιὰ νὰ διδαχτοῦμε πώς, ἀφοῦ λάβουμε τὴν ἄφεση ἀπὸ τὸν Θεό, δὲν πρέπει νὰ ξαναγυρίσουμε στὴν ἁμαρτία, «ὥσπερ κύων ἐπὶ τὸ ἴδιον ἐξέραμα» (Β´ Πέτρ. β´ 22), γιὰ νὰ μὴν ἐκτεθοῦμε στὸν κίνδυνο κι ἀνοίξουμε πάλι τὴν πόρτα στὸ πονηρὸ πνεῦμα, γιὰ νὰ μπεῖ μέσα μας καὶ νὰ μᾶς κυριεύσει.
.                  Μετὰ τὸ μεγάλο αὐτὸ θαῦμα τοῦ Χριστοῦ, «ἐξεπλήσσοντο πάντες ἐπὶ τῇ μεγαλειότητι τοῦ Θεοῦ», γράφει ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς (θ´ 43). Πόσο καλὸ θὰ ἦταν νὰ ἔμενε ὁ θαυμασμὸς αὐτὸς διαρκὴς κι ἀνεξάλειπτος ἀπὸ τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων! Νὰ μὴν ἔσβηνε τόσο γρήγορα ὅσο οἱ σαπουνόφουσκες στὸ νερό! Ὁ Θεὸς ὅμως δὲν σπέρνει μάταια. Ἂν ὁ σπόρος ποὺ πέφτει στὸν δρόμο, στὴν πέτρα ἢ ἀνάμεσα στὰ ζιζάνια χάνεται, ἐκεῖνος ποὺ πέφτει σὲ καλὴ γῆ μένει ζωντανὸς καὶ ἀποδίδει καρποὺς ἑκατονταπλάσιους.
.                  Ἀργότερα ποὺ ὁ Χριστὸς ἔμεινε μόνος μὲ τοὺς μαθητές Του, ἐκεῖνοι τὸν ρώτησαν: «Τότε προσελθόντες οἱ μαθηταὶ τῷ Ἰησοῦ κατ᾽ ἰδίαν εἶπον· διατὶ ἠμεῖς οὐκ ἠδυνήθημεν ἐκβαλεῖν αὐτό; ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· διὰ τὴν ἀπιστίαν ὑμῶν. ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμίν, ἐὰν ἔχετε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ μετάβηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται, καὶ οὐδὲν ἀδυνατίσει ὑμῖν» (Ματθ. ιζ´ 19-20). Ἡ ρίζα τῆς ἀδυναμίας τῶν ἀποστόλων ἑπομένως ἦταν ἡ ἀπιστία. Ὅσο μεγαλύτερη εἶναι ἡ πίστη, τόσο μεγαλύτερη κι ἡ δύναμη. Λιγότερη πίστη, λιγότερη δύναμη. Νωρίτερα ὁ Κύριος εἶχε δώσει στοὺς ἀποστόλους «ἐξουσίαν πνευμάτων ἀκαθάρτων, ὥστε ἐκβάλλειν αὐτὰ καὶ θεραπεύειν πᾶσαν νόσον καὶ μαλακίαν» (Ματθ. ι´ 1). Οἱ μαθητὲς ἔκαναν γιὰ κάποιο διάστημα καλὴ χρήση αὐτῆς τῆς ἐξουσίας. Στὸ μέτρο ὅμως ποὺ ἐξασθένησε ἡ πίστη τους, εἴτε ἀπὸ τὸν φόβο τῶν ἀνθρώπων εἴτε ἀπὸ ὑπερηφάνεια, ἐξασθένησε καὶ ἡ δύναμη ποὺ τοὺς ἔδωσε. Στὸν Ἀδὰμ εἶχε δοθεῖ ἐξουσία πάνω σ᾽ ὅλα τὰ πλάσματα. Μὲ τὴν παρακοή, τὴν ἀπληστία καὶ τὴν ὑπερηφάνειά του ὅμως, ἔχασε τὴν ἐξουσία αὐτή. Οἱ ἀπόστολοι τώρα, ἀπὸ κάποιο δικό τους σφάλμα, εἶχαν χάσει τὴν δύναμη καὶ τὴν ἐξουσία ποὺ τοὺς εἶχε δώσει ὁ Κύριος. Ἡ χαμένη αὐτὴ δύναμη τώρα μπορεῖ ν᾽ ἀνακτηθεῖ μόνο μὲ πίστη, πίστη καὶ περισσότερη πίστη.
.                  Σ᾽ αὐτὴν τὴν περίπτωση ὁ Κύριος ἔδωσε μεγάλη ἔμφαση στὸ θέμα τῆς πίστεως. Ἡ πίστη μπορεῖ νὰ μετακινήσει καὶ ὅρη. Δὲν ἀδυνατεῖ τίποτα μπροστά της. Ὁ κόκκος τοῦ σιναπιοῦ εἶναι πολὺ μικρός, τὸ ἄρωμά του ὅμως μπορεῖ νὰ διαπεράσει ἕνα μπὼλ ὁλόκληρο μὲ φαγητό. Γράφει ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων στὴν Κατήχησή του ἀρ. 5: «Ὅπως ὁ κόκκος τοῦ σιναπιοῦ, ποὺ εἶναι μικρὸς σὲ μέγεθος ἀλλὰ μεγάλος σὲ ἐνέργεια, ὅταν σπαρεῖ σ᾽ ἕναν τόπο βγάζει πολλοὺς κλάδους, ὥστε σ᾽ αὐτοὺς νὰ κάθονται καὶ πουλιά, ἔτσι εἶναι κι ἡ πίστη. Σύντομα κάνει ἔργα μεγάλα. Γι᾽ αὐτὸ ἔχετε πίστη σ᾽ Ἐκεῖνον, γιὰ νὰ σᾶς δώσει πίστη δυνατή, ποὺ ἐνεργεῖ πέρα ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη δύναμη». Ἂν ἔχετε πίστη ἔστω ὅσο ὁ κόκκος τοῦ σιναπιοῦ, τὰ βουνὰ θὰ ὑποχωρήσουν μπροστά σας καὶ θὰ μετακινηθοῦν ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος σὲ ἄλλο.
.                  Γιατί ὁ διος Κύριος δὲν μετακίνησε βουνά; πειδ δν τοῦ ταν παραίτητο ν τ κάνει. κανε κενα μόνο τ θαύματα, πο χρειάζονταν γι νὰ φελήσουν τος νθρώπους, γι τὴν σωτηρία τους. Εναι μως μεγαλύτερο θαμα ν μετακινήσεις να βουνὸ  ν μετατρέψεις τ νερ σ κρασί, ν πολλαπλασιάσεις τος ρτους, νὰ κβάλεις πονηρ πνεύματα, ν θεραπεύσεις λων τν λογιν τς ρρώστιες, ν περπατήσεις πάνω στ νερὸ  ν γαληνέψεις μ᾽ να λόγο – κα μία σκέψη – τς καταιγίδες κα τος νέμους; Δὲν ἀποκλείεται πιστοὶ τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶχαν πολὺ μεγάλη πίστη καὶ σὲ εἰδικὲς περιπτώσεις, νά ᾽καναν καὶ τὸ θαῦμα αὐτό, νὰ μετακίνησαν δηλαδὴ ὄρη. Εἶναι ὅμως τὰ ψηλὰ βουνὰ πιὸ φοβερὰ φορτία γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὶς ἐγκόσμιες μέριμνες, τοὺς ἐγκόσμιους δεσμοὺς καὶ τὶς ἁλυσίδες τῶν παθῶν; κενος πο μπορε ν σηκώσει τ βάρη ατὰ π τν ψυχ τοῦ νθρώπου κα ν τ ρίξει στὴν θάλασσα, σίγουρα χει μετακινήσει τ μεγαλύτερο βουν το κόσμου.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, , ,

Σχολιάστε

«Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΤΑΝΤΑΕΙ ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΦΟΒΕΡΗ» (Γέρ. Πορφύριος)

20 χρόνια ἀπὸ τὴν ἐκδημία τοῦ
Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

.        Ὅσοι κατηγοροῦν τὴν Ἐκκλησία γιὰ τὰ λάθη τῶν ἐκπροσώπων της, μὲ σκοπὸ δῆθεν νὰ βοηθήσουν γιὰ τὴν διόρθωση, κάνουν μεγάλο λάθος. Αὐτοὶ δὲν ἀγαποῦν τὴν Ἐκκλησία. Οὔτε, βέβαια τὸν Χριστό. Τότε ἀγαπᾶμε τὴν Ἐκκλησία, ὅταν μὲ τὴν προσευχή μας ἀγκαλιάζουμε κάθε μέλος της καὶ κάνομε ὅ,τι κάνει ὁ Χριστός. Θυσιαζόμαστε, ἀγρυπνοῦμε, κάνομε τὸ πᾶν, ὅπως ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος «τὶς λοιδορίες δὲν τὶς ἀνταπέδιδε, καὶ ὅταν ἔπασχε δὲν ἀπειλοῦσε» (Α´ Πετρ. β´ 23).
.        Νὰ προσέχουμε καὶ τὸ τυπικὸ μέρος. Νὰ ζοῦμε τὰ Μυστήρια, ἰδιαίτερα τὸ μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας. Σ᾽ αὐτὰ βρίσκεται ἡ Ὀρθοδοξία. Προσφέρεται ὁ Χριστὸς στὴν Ἐκκλησία μὲ τὰ μυστήρια καὶ κυρίως μὲ τὴν Θεία Κοινωνία. Γιὰ πολλούς, ὅμως, ἡ θρησκεία εἶναι ἕνας ἀγώνας, μία ἀγωνία κι ἕνα ἄγχος. Γι᾽ αὐτὸ πολλοὺς ἀπ᾽ τοὺς «θρήσκους» τοὺς θεωροῦνε δυστυχισμένους, γιατί βλέπουνε σὲ τί χάλια βρίσκονται. Καὶ πράγματι. Γιατί ἂν δὲν καταλάβει κανεὶς τὸ βάθος τῆς θρησκείας καὶ δὲν τὴν ζήσει, ἡ θρησκεία καταντάει ἀρρώστια καὶ μάλιστα φοβερή. Τόσο φοβερή, ποὺ ὁ ἄνθρωπος χάνει τὸν ἔλεγχο τῶν πράξεών του, γίνεται ἄβουλος κι ἀνίσχυρος, ἔχει ἀγωνία κι ἄγχος καὶ φέρεται ὑπὸ κακοῦ πνεύματος (δηλ. δαιμονικῆς ἐνέργειας). Κάνει μετάνοιες, κλαίει, φωνάζει, ταπεινώνεται τάχα, κι ὅλη αὐτὴ ἡ ταπείνωση εἶμαι μία σατανικὴ ἐνέργεια. Ὁρισμένοι τέτοιοι ἄνθρωποι ζοῦνε τὴν θρησκεία σὰν ἕνα εἶδος κολάσεως. Μέσα στὴν ἐκκλησία κάνουν μετάνοιες, σταυρούς, λένε, «εἴμαστε ἁμαρτωλοί, ἀνάξιοι», καὶ μόλις βγοῦνε ἔξω, ἀρχίζουν νὰ βλασφημᾶνε τὰ θεῖα, ὅταν κάποιος λίγο τοὺς ἐνοχλήσει. Φαίνεται καθαρὰ ὅτι ὑπάρχει στὸ μέσον δαιμόνιο.

.        Στὴν πραγματικότητα, ἡ χριστιανικὴ θρησκεία μεταβάλλει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν θεραπεύει. Ἡ κυριότερη, ὅμως, προϋπόθεση, γιὰ νὰ ἀντιληφθεῖ καὶ νὰ διακρίνει ὁ ἄνθρωπος τὴν ἀλήθεια, εἶναι ἡ ταπείνωση. Ὁ ἐγωισμὸς σκοτίζει τὸ νοῦ τοῦ ἀνθρώπου, τὸν μπερδεύει, τὸν ὁδηγεῖ στὴν πλάνη, στὴν αἵρεση. Εἶναι σπουδαῖο νὰ κατανοήσει ὁ ἄνθρωπος τὴν ἀλήθεια.
.        Στὶς αἱρέσεις πᾶνε ὅλοι οἱ μπερδεμένοι. Μπερδεμένα παιδιὰ μπερδεμένων γονέων.
.        Πολλὲς φορὲς οὔτε ὁ κόπος, οὔτε οἱ μετάνοιες, οὔτε οἱ σταυροὶ προσελκύουν τὴν Χάρη. Ὑπάρχουν μυστικά. Τὸ οὐσιαστικότερο εἶναι νὰ φύγεις ἀπ᾽ τὸν τύπο καὶ νὰ πηγαίνεις στὴν οὐσία. Ὅ,τι γίνεται, νὰ γίνεται ἀπὸ ἀγάπη. Τὸ μεγάλο φάρμακο εἶναι νὰ ἐπιδοθεῖ κανεὶς στὴν λατρεία τοῦ Χριστοῦ. Ὅλα θεραπεύονται. Ὅλα λειτουργοῦν κανονικά. Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ὅλα τὰ μεταβάλλει, τὰ μεταποιεῖ, τὰ ἁγιάζει, τὰ διορθώνει, τὰ ἀλλάζει, τὰ μεταστοιχειώνει. Ὁ ἔρωτας πρὸς τὸν Χριστὸ εἶναι κάτι ἄλλο. Δὲν ἔχει τέλος, δὲν ἔχει χορτασμό. Δίνει ζωή, δίνει σθένος, δίνει ὑγεία, δίνει, δίνει, δίνει… Κι ὅσο δίνει, τόσο πιὸ πολὺ ὁ ἄνθρωπος θέλει νὰ ἐρωτεύεται. Ἐνῶ ὁ ἀνθρώπινος ἔρωτας μπορεῖ νὰ φθείρει τὸν ἄνθρωπο, νὰ τὸν τρελάνει. Ὅταν ἀγαπήσομε τὸν Χριστό, ὅλες οἱ ἄλλες ἀγάπες ὑποχωροῦν. Οἱ ἄλλες ἀγάπες ἔχουν κορεσμό. Ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ δὲν ἔχει κορεσμό. Ἡ σαρκικὴ ἀγάπη ἔχει κορεσμό. Μετὰ μπορεῖ ν᾽ ἀρχίσει ἡ ζήλια, ἡ γκρίνια, μέχρι κι ὁ φόνος. Μπορεῖ νὰ μεταβληθεῖ σὲ μίσος. Ἡ ἐν Χριστῷ ἀγάπη δὲν ἀλλοιώνεται. Ἡ κοσμικὴ ἀγάπη λίγο διατηρεῖται καὶ σιγὰ σιγὰ σβήνει, ἐνῶ ἡ θεία ἀγάπη ὁλοένα μεγαλώνει καὶ βαθαίνει. Κάθε ἄλλος ἔρωτας μπορεῖ νὰ φέρει τὸν ἄνθρωπο σὲ ἀπελπισία. Ὁ θεῖος ἔρως, ὅμως, μᾶς ἀνεβάζει στὴΝ σφαίρα τοῦ Θεοῦ, μᾶς χαρίζει γαλήνη, χαρά, πληρότητα. Οἱ ἄλλες ἡδονὲς κουράζουν, ἐνῶ αὐτὴ διαρκῶς δὲν χορταίνεται. Εἶναι μία ἡδονὴ ἀκόρεστος, ποὺ δὲν τὴν βαριέται κανεὶς ποτέ. Εἶναι τὸ ἄκρον ἀγαθόν.

, , , , , , , , ,

1 Σχόλιο