Ἄρθρα σημειωμένα ὡς δαιμονισμός

«ΟΙ “ΚΑΚΟΙ” ΕΝΑ ΠΟΝΟ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ: ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΗΣ ΑΙΣΘΗΣΕΩΣ ΤΗΣ “ΑΜΑΡΤΩΛΟΤΗΤΑΣ” ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΤΕΛΕΙΑΣ ΤΟΥΣ» –[Ε´]

 

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Scott Peck,
 «People of the Lie. The Hope for Ηealing Human Evil»,
Α Touchstone Book Published by Simon & Schuster,
U.S.A. 1998
[ἑλλην. ἔκδ:  «ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ»,
σὲ μετάφρ. Νικ. Παπαδάκη, «Κέδρος», 1999
σελ. 85-86]

[E´]

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: «ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΔΙΑΠΡΑΤΤΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΥΤΑΡΕΣΚΟΥΣ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ ΠΟΥ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ» (Ἡ μεγαλύτερη ὀμορφιὰ τοῦ χριστιανικοῦ δόγματος εἶναι ἡ γεμάτη κατανόηση προσέγγιση τῆς ἁμαρτίας.)

https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/11/09/τὸ-κακὸ-σὲ-αὐτὸν-τὸν-κόσμο-διαπράττ/

Β´ Μέρος: «ΟΙ ΑΥΤΑΡΕΣΚΟΙ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, ΟΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ (τῶν ἡμερῶν μας), ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΙ».https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/02/23/οἱ-αὐτάρεσκοι-τοῦ-πνεύματος-οἱ-φαρι/

Γ´ Μέρος: «ΤΟ ΚΑΚΟ ΠΑΝΤΑ ΔΙΑΠΡΑΤΤΕΤΑΙ ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ… “ΣΩΣΤΗΣ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑΣ”» (δημοσιονομικῆς, κοινωνικῆς, οἰκογενειακῆς, “ἐκκλησιαστικῆς” κ.λπ.) [Γ´]https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/03/14/τὸ-κακὸ-ἐν-ὀνόματι-τῆς-σωστῆς-πειθ/

 

Δ´ Mέρος : «ΟΙ ΚΑΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΥΧΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΙ, ΕΠΕΙΔΗ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΝ ΤΟ ΚΑΚΟ!» –[Δ´]

.             Φτάνουμε ἔτσι σὲ κάτι παράδοξο. Ἔχω ἀναφέρει ὅτι οἱ κακοὶ ἄνθρωποι θεωροῦν τοὺς ἑαυτούς τους τέλειους. Ταυτόχρονα ὅμως, νομίζω ὅτι ἔχουν μιὰ ἀνομολόγητη αἴσθηση τῆς κακῆς φύσης τους. Εἶναι, πράγματι, ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ ἐπίγνωση ἀπὸ τὴν ὁποία προσπαθοῦν μανιωδῶς νὰ ἀπομακρυνθοῦν. Τὸ βασικὸ συστατικὸ τοῦ Κακοῦ δὲν εἶναι ἡ ἀπουσία ἐπίγνωσης τῆς ἁμαρτίας ἢ τῆς ἀτέλειάς μας, ἀλλὰ ἡ ἀπροθυμία νὰ ἀνεχτοῦμε αὐτὴ τὴν αἴσθηση. Τὴν ἴδια ἀκριβῶς στιγμή, οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἔχουν ἐπίγνωση τοῦ Κακοῦ μέσα τους καὶ προσπαθοῦν ἀπεγνωσμένα νὰ τὴν ἀποφύγουν. Ἀφοῦ δὲν ἔχουν τὴν εὐτυχία νὰ τοὺς λείπει ἡ αἴσθηση ἠθικῆς, ὅπως στοὺς ψυχοπαθεῖς, προσπαθοῦν συνεχῶς νὰ ἐξαφανίσουν τὰ στοιχεῖα τῆς κακῆς φύσης τους σκουπίζοντάς τα κάτω ἀπὸ τὸ χαλὶ τῆς συνείδησής τους. Οἱ γονεῖς τοῦ Μπόμπι εἶχαν μιὰ λογικὴ αἰτιολόγηση γιὰ ὅ,τι ἔκαναν – ἕνα ἀθωωτικὸ στρῶμα βερνικιοῦ ποὺ ἀκόμη καὶ ἂν ἐμένα δὲν μοῦ ἀρκοῦσε, ἦταν ἀρκετὰ καλό, γιὰ τοὺς ἴδιους. Τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι μιὰ ἔλλειψη συνείδησης, ἀλλὰ ἡ προσπάθεια ἀποφυγῆς της. Γινόμαστε κακοί, ὅταν προσπαθοῦμε νὰ κρυφτοῦμε ἀπὸ τοὺς ἑαυτούς μας. Τὸ Κακὸ δὲν διαπράττεται εὐθέως ἀλλὰ πλαγίως, ὡς μέρος αὐτῆς τῆς διαδικασίας ἀπόκρυψης. Τὸ Κακὸ δὲν προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀπουσία ἐνοχῆς, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν προσπάθεια νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ τὴν ἐνοχή.
.         Συμβαίνει, λοιπόν, συχνὰ οἱ κακοὶ ἄνθρωποι νὰ προδίδονται ἀπὸ τὸ ἴδιο τους τὸ προσωπεῖο. Μποροῦμε νὰ ἀναγνωρίσουμε τὸ ψέμα ποὺ στέκεται μπροστὰ ἀπὸ τὴν κακὴ πράξη καὶ προσπαθεῖ νὰ τὴν κρύψει –τὸ στρατήγημα τῆς παραπλάνησης μπροστὰ ἀπὸ τὸ γεγονός. Βλέπουμε τὸ χαμόγελο ποὺ κρύβει τὸ μίσος, τοὺς μειλίχιους καὶ γλυκανάλατους τρόπους ποὺ εἶναι τὸ προσωπεῖο τῆς ὀργῆς, τὸ βελούδινο γάντι ποὺ καλύπτει τὴ γροθιά. Ἐπειδὴ εἶναι τόσο εἰδικοὶ στὶς μεταμφιέσεις, σπάνια μποροῦμε νὰ ἐντοπίσουμε μὲ ἀκρίβεια τὴ μοχθηρία τῶν κακῶν ἀνθρώπων. Τὸ προσωπεῖο εἶναι, συνήθως, ἀδιαπέραστο. Αὐτό, ὅμως, ποὺ μποροῦμε νὰ κάνουμε εἶναι νὰ ρίχνουμε κλεφτὲς ματιὲς στὸ «ἀπόκοσμο κρυφτούλι τῶν σκοτεινῶν περιοχῶν τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, μέσα στὶς ὁποῖες ἡ ψυχὴ τοῦ ἀτόμου κρύβεται ἀπὸ τὸν ἑαυτό της, τὸν ἀποφεύγει μὲ ἐπιδεξιότητα, ἀποδρᾶ ἀπὸ τὸν ἑαυτό της».
.           Στὸ βιβλίο μου Ὁ Δρόμος ὁ λιγότερο ταξιδεμένος ἐξέφρασα τὴν ἰδέα ὅτι ἡ νωχέλεια καὶ ἡ ἐπιθυμία νὰ ἀποφύγει κανεὶς τὴν ἀνθρώπινη δυστυχία βρίσκεται στὴ ρίζα κάθε ψυχασθένειας. Ἐδῶ μιλᾶμε, ἐπίσης, γιὰ ἀποφυγὴ καὶ ὑπεκφυγὴ τοῦ πόνου. Αὐτό, ὅμως, ποὺ ξεχωρίζει τοὺς κακοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ μᾶς τοὺς ὑπόλοιπους ψυχοπαθεῖς καὶ ἁμαρτωλούς, εἶναι τὸ συγκεκριμένο εἶδος πόνου ποὺ ἀποφεύγουν. Γενικά, δὲν ἀποφεύγουν τὸν πόνο καὶ δὲν εἶναι νωχελικοὶ ἄνθρωποι. Ἀντίθετα, μποροῦν νὰ καταβάλλουν μεγαλύτερες προσπάθειες ἀπὸ τοὺς περισσότερους ἀνθρώπους στὴ συνεχῆ προσπάθειά τους νὰ ἀποκτήσουν μιὰ εἰκόνα ὑψηλοῦ καθωσπρεπισμοῦ[…]. Μόνο ἕνα εἶδος πόνου δὲν μποροῦν νὰ ἀντέξουν: τὸν πόνο τῆς ἴδιας τους τῆς συνείδησης, τὸν πόνο τῆς αἴσθησης τῆς «ἁμαρτωλότητας» καὶ τῆς ἀτέλειάς τους.

 

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

«ΟΙ ΚΑΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΥΧΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΙ, ΕΠΕΙΔΗ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΝ ΤΟ ΚΑΚΟ!» –[Δ´]

 

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Scott Peck,
 «People of the Lie. The Hope for Ηealing Human Evil»,
Α Touchstone Book Published by Simon & Schuster,
U.S.A. 1998
[ἑλλην. ἔκδ:  «ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ»,
σὲ μετάφρ. Νικ. Παπαδάκη, «Κέδρος», 1999
σελ. 83-84]

[Δ´]

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.: Τὸ κατωτέρω ἀπόσπασμα μπορεῖ ἐναλλακτικῶς νὰ διαβαστεῖ ΚΑΙ μέσα ἀπὸ τὴν τρέχουσα ἐπικαιρότητα.

 

Α´ Μέρος: «ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΔΙΑΠΡΑΤΤΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΥΤΑΡΕΣΚΟΥΣ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ ΠΟΥ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ» (Ἡ μεγαλύτερη ὀμορφιὰ τοῦ χριστιανικοῦ δόγματος εἶναι ἡ γεμάτη κατανόηση προσέγγιση τῆς ἁμαρτίας.)

https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/11/09/τὸ-κακὸ-σὲ-αὐτὸν-τὸν-κόσμο-διαπράττ/

Β´ Μέρος: «ΟΙ ΑΥΤΑΡΕΣΚΟΙ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, ΟΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ (τῶν ἡμερῶν μας), ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΙ». https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/02/23/οἱ-αὐτάρεσκοι-τοῦ-πνεύματος-οἱ-φαρι/

Γ´ Μέρος: «ΤΟ ΚΑΚΟ ΠΑΝΤΑ ΔΙΑΠΡΑΤΤΕΤΑΙ ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ… “ΣΩΣΤΗΣ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑΣ”» (δημοσιονομικῆς, κοινωνικῆς, οἰκογενειακῆς, “ἐκκλησιαστικῆς” κ.λπ.) [Γ´] https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/03/14/τὸ-κακὸ-ἐν-ὀνόματι-τῆς-σωστῆς-πειθ/

.           Εἶναι ἀρκετὰ παράδοξο τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ κακοὶ ἄνθρωποι συχνὰ εἶναι καταστροφικοί, ἐπειδὴ προσπαθοῦν νὰ καταστρέψουν τὸ Κακό. Τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι δὲν μποροῦν νὰ ἐντοπίσουν τὸ Κακό. Ἀντὶ νὰ καταστρέφουν ἄλλους, θὰ ἔπρεπε νὰ καταστρέφουν τὴν ἀρρώστια ποὺ βρίσκεται μέσα τους. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ ζωὴ ἀπειλεῖ τὴν τέλεια εἰκόνα τοῦ ἑαυτοῦ τους, συχνὰ ἐπιδίδονται μὲ ζῆλο στὸ μίσος καὶ στὴν καταστροφὴ ἐκείνης τῆς ζωῆς – συνήθως στὸ ὄνομα τῆς δικαιοσύνης. Τὸ σφάλμα, παρ’ ὅλα αὐτά, δὲν εἶναι τόσο ὅτι μισοῦν τὴ ζωή, ὅσο στὸ ὅτι δὲν μισοῦν καθόλου τὸ ἁμαρτωλὸ μέρος τῶν ἑαυτῶν τους. […] εἶχα ἀνακαλύψει ὅτι ἡ δολοφονικὴ συμπεριφορὰ ὑπαγορευόταν ἀποκλειστικὰ ἀπὸ μιὰ ἀκραία μορφὴ αὐτοπροστασίας ποὺ τοὺς ἔλεγε μονίμως νὰ θυσιάζουν ἄλλους, παρὰ τοὺς ἑαυτούς τους.
.           Ποιά εἶναι ἡ αἰτία αὐτῆς τῆς ἀποτυχίας τῶν κακῶν ἀνθρώπων νὰ εἶναι δυσαρεστημένοι καὶ ἐπικριτικοὶ μὲ τὸν ἑαυτό τους, αὐτὴ τῆς, προφανῶς βασικῆς, ἁμαρτίας στὴ ρίζα τῆς συμπεριφορᾶς τους νὰ ἐπιρρίπτουν εὐθύνες σὲ ἄλλους; Ἡ αἰτία πιστεύω δὲν εἶναι μιὰ ἀπουσία συνείδησης. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι μέσα καὶ ἔξω ἀπὸ τὶς φυλακὲς ποὺ φαίνεται νὰ μὴν ἔχουν καθόλου συνείδηση καὶ ὑπερεγώ. Οἱ ψυχίατροι τοὺς ὀνομάζουν «ψυχοπαθεῖς» ἢ «κοινωνιοπαθεῖς». Δὲν ἔχουν καμία αἴσθηση ἐνοχῆς καὶ ὄχι ἁπλῶς διαπράττουν ἐγκλήματα, ἀλλὰ τὸ κάνουν καὶ μὲ ἕνα εἶδος ἀπερίσκεπτου αὐθορμητισμοῦ. Δὲν ὑπάρχει συγκεκριμένο σχέδιο ἢ κάποια σημασία  στὴν ἐγκληματικότητα τους˙ δὲν μεταθέτουν ἰδιαίτερα τὶς εὐθύνες τους σὲ ἄλλους. Ἀφοῦ δὲν ἔχουν συνείδηση, οἱ «ψυχοπαθεῖς» δὲν σκοτίζονται παρὰ γιὰ ἐλάχιστα πράγματα – οὔτε γιὰ τὴν ἴδια τὴν ἐγκληματικότητά τους. Φαίνεται νὰ «τοὺς κάνει τὸ ἴδιο μέσα στὴ φυλακή, ὅσο καὶ ἔξω ἀπὸ αὐτήν». Προσπαθοῦν βέβαια νὰ κρύψουν τὰ ἐγκλήματά τους, ἀλλὰ οἱ προσπάθειές τους εἶναι ἀδύναμες καὶ πρόχειρα σχεδιασμένες. Μερικὲς φορές, τοὺς ἔχει ἀποδοθεῖ ἡ ὀνομασία «ἀνόητοι τῆς ἠθικῆς», καὶ ὑπάρχει σχεδὸν μιὰ ἀθωότητα στὴ δική τους ἔλλειψη στενοχώριας καὶ ἀνησυχίας.
.           Οἱ λέξεις «εἰκόνα», «ἐντύπωση» καὶ «ἐξωτερικὰ» εἶναι κρίσιμες γιὰ τὴν κατανόηση τῆς ἠθικῆς τοῦ Κακοῦ. Ἐνῶ, προφανῶς, δὲν ἔχουν καμία πρόθεση νὰ εἶναι καλοί, θέλουν πολὺ νὰ φαίνονται καλοί. Ἡ «καλοσύνη» τους εἶναι, ὅλη κι ὅλη, μιὰ ὑποκρισία. Εἶναι, οὐσιαστικά, ἕνα ψέμα. Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι οἱ «ἄνθρωποι τοῦ Ψεύδους».
.                Στὴν πραγματικότητα, τὸ ψέμα εἶναι σχεδιασμένο ὄχι τόσο γιὰ νὰ παραπλανεῖ τοὺς ἄλλους, ὅσο γιὰ νὰ ξεγελᾶ τοὺς ἑαυτούς τους. Δὲν μποροῦν ἢ δὲν θέλουν νὰ ἀντέξουν τὸν πόνο τῆς αὐτο-αποδοκιμασίας. Ἡ εὐπρέπεια μὲ τὴν ὁποία ζοῦν τὴ ζωή τους εἶναι σὰν ἕνας καθρέφτης μέσα στὸν ὁποῖο μποροῦν νὰ βλέπουν μιὰ ἐνάρετη ἀντανάκλαση τοῦ ἑαυτοῦ τους. Καὶ ὅμως, ἡ αὐταπάτη θὰ ἦταν περιττὴ ἂν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι δὲν εἶχαν καμία αἴσθηση τοῦ σωστοῦ καὶ τοῦ λανθασμένου. Λέμε ψέματα, μόνον ὅταν προσπαθοῦμε νὰ καλύψουμε κάτι ποὺ ξέρουμε ὅτι εἶναι παράνομο. Κάποια στοιχειώδη μορφὴ συνείδησης πρέπει νὰ προηγεῖται τοῦ ψέματος. Δὲν ἔχουμε λόγο νὰ θέλουμε νὰ κρυφτοῦμε, ἐκτὸς καὶ ἂν ἔχουμε νιώσει ὅτι ὑπάρχει κάτι ποὺ πρέπει νὰ κρύψουμε.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ:  «ΟΙ “ΚΑΚΟΙ” ΕΝΑ ΠΟΝΟ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ: ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΗΣ ΑΙΣΘΗΣΕΩΣ ΤΗΣ “ΑΜΑΡΤΩΛΟΤΗΤΑΣ” ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΤΕΛΕΙΑΣ ΤΟΥΣ» –[Ε´]

, , , , , , , ,

Σχολιάστε

«ΤΟ ΚΑΚΟ ΠΑΝΤΑ ΔΙΑΠΡΑΤΤΕΤΑΙ ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ… “ΣΩΣΤΗΣ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑΣ”» (δημοσιονομικῆς, κοινωνικῆς, οἰκογενειακῆς, “ἐκκλησιαστικῆς” κ.λπ.) [Γ´]

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Scott Peck,
 «People of the Lie. The Hope for Ηealing Human Evil»,
Α Touchstone Book Published by Simon & Schuster,
U.S.A. 1998
[ἑλλην. ἔκδ:  «ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ»,
σὲ μετάφρ. Νικ. Παπαδάκη, «Κέδρος», 1999
σελ. 83-84]

[Γ´]

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: «ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΔΙΑΠΡΑΤΤΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΥΤΑΡΕΣΚΟΥΣ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ ΠΟΥ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ» (Ἡ μεγαλύτερη ὀμορφιὰ τοῦ χριστιανικοῦ δόγματος εἶναι ἡ γεμάτη κατανόηση προσέγγιση τῆς ἁμαρτίας.)

Β´ Μέρος: «ΟΙ ΑΥΤΑΡΕΣΚΟΙ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, ΟΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ (τῶν ἡμερῶν μας), ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΙ».

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Δομικὲς χριστιανικὲς ἀλήθειες καὶ ἀφορμὲς αὐτοκριτικῆς, ἐν ὄψει τῆς εἰσόδου τῶν ὀρθοδόξων Χριστιανῶν στὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ ὅπου ἱερουργεῖται τὸ μυστήριο τῆς ἐν Χριστῷ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ.

.               Ἕνα, ὅμως, ἀπὸ τὰ ἐπικρατέστερα χαρακτηριστικὰ στὴν συμπεριφορὰ αὐτῶν ποὺ ὀνομάζω κακοὺς ἀνθρώπους εἶναι ἡ μετάθεση εὐθυνῶν σὲ ἄλλους. Ἐπειδὴ βαθιὰ μέσα τους θεωροῦν τοὺς ἑαυτούς τους ὑπεράνω μομφῆς, πρέπει νὰ ἐπιτεθοῦν φραστικὰ σὲ ὁποιονδήποτε τοὺς κατηγορεῖ. Θυσιάζουν ἄλλους, προκειμένου νὰ διασώσουν τὴν εἰκόνα τῆς τελειότητας ποὺ ἔχουν γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους. Πάρτε τὸ ἁπλὸ παράδειγμα ἑνὸς ἑξάχρονου ἀγοριοῦ ποὺ ρωτάει τὸν πατέρα του: «Μπαμπά, γιατί εἶπες τὴν γιαγιὰ σκύλα;». «Σοῦ εἶπα νὰ σταματήσεις νὰ μ’ ἐνοχλεῖς», μουγκρίζει ὁ πατέρας. «Τώρα τὴν πάτησες. Θὰ σοῦ μάθω ἐγὼ νὰ λὲς τέτοιες βρωμοκουβέντες˙ θὰ σοῦ ξεπλύνω τὸ στόμα  σου μὲ σαπούνι. Ἴσως αὐτὸ σοῦ μάθει νὰ καθαρίζεις τὸ στόμα σου πρὶν μιλήσεις, καὶ νὰ τὸ κρατᾶς κλειστό, ὅταν σοῦ λένε». Ὕστερα σέρνει τὸ ἀγόρι στὸν ἐπάνω ὄροφο ποὺ εἶναι ἡ μπουγάδα, καὶ τοῦ ἐπιβάλλει τὴν τιμωρία, ὅπως εἶπε. Ἔχει διαπραχθεῖ τὸ Κακὸ στὸ ὄνομα τῆς «σωστῆς πειθαρχίας».
.               Ἡ μετάθεση εὐθυνῶν σὲ ἄλλους δουλεύει μέσῳ ἑνὸς μηχανισμοῦ ποὺ οἱ ψυχίατροι ὀνομάζουν «προβολή». Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ οἱ κακοὶ ἄνθρωποι αἰσθάνονται, κατὰ βάθος, ἀναμάρτητοι, ὅταν βρίσκονται σὲ διαμάχη μὲ τὸν κόσμο ἀναπόφευκτα ἀντιλαμβάνονται τὴ διαμάχη ὡς λάθος τοῦ κόσμου. Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ πρέπει νὰ ἀρνηθοῦν τὴν δική τους κακία, πρέπει νὰ θεωρήσουν τοὺς ἄλλους κακούς. Προβάλλουν τὸ ἴδιο τους τὸ Κακὸ στὸν κόσμο. Ποτὲ δὲν θεωροῦν τοὺς ἑαυτούς τους κακούς˙ συνεπῶς, βλέπουν, ἀντίθετα, πολλὴ κακία στοὺς ἄλλους. Ὁ πατέρας ἀντιλήφθηκε τὴν βλασφημία καὶ τὴν ἀκαθαρσία σὰν νὰ ἦταν τοῦ γιοῦ του, καὶ ἀνέλαβε νὰ καθαρίσει τὴν «βρωμιά» του. Καὶ ὅμως, ξέρουμε ὅτι ἡ βλασφημία καὶ ἡ ἀκαθαρσία ἦταν τοῦ πατέρα. Ὁ πατέρας πρόβαλλε τὴν δική του βρωμιὰ στὸν γιό του, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτέθηκε στὸ ὄνομα τῆς καλῆς ἀνατροφῆς.

.               Τὸ Κακό, λοιπόν, διαπράττεται πολὺ συχνὰ γιὰ νὰ μετατεθοῦν εὐθύνες σὲ ἄλλους, καὶ ἡ κατάσταση αὐτὴ εἶναι χρόνια σὲ αὐτοὺς ποὺ ὀνομάζω κακοὺς ἀνθρώπους. Στὸ βιβλίο μου Ὁ Δρόμος ὁ λιγότερο ταξιδεμένος ὅρισα τὸ Κακὸ ὡς «Ἄσκηση πολιτικῆς ἐξουσίας –δηλαδὴ τὴν ἐπιβολὴ τῆς θέλησης κάποιου σὲ ἄλλους, μὲ ἐμφανῆ ἢ συγκεκαλυμμένο ἐξαναγκασμό–, ἔτσι ὥστε νὰ ἐμποδιστεῖ ἡ πνευματική τους ἀνάπτυξη». Μὲ ἄλλα λόγια, οἱ κακοὶ ἐπιτίθενται σὲ ἄλλους, ἀντὶ νὰ ἔρθουν ἀντιμέτωποι μὲ τὶς δικές τους ἀποτυχίες. Ἡ πνευματικὴ ἀνάπτυξη ἀπαιτεῖ νὰ ἀναγνωρίσουμε τὴν ἀνάγκη μας γιὰ ἀνάπτυξη. Ἂν δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε αὐτὴ τὴν ἀναγνώριση, ἡ μόνη ἐναλλακτικὴ ποὺ μᾶς μένει εἶναι νὰ προσπαθήσουμε νὰ ἐξαλείψουμε τὰ σημάδια τῆς ἀτέλειας μας5.

5. Ὁ Ἔρνεστ Μπέκερ (Ernest Becker), στὸ τελευταῖο ἔργο του Escape from Evil (Ἀπόδραση ἀπὸ τὸ Κακό), Macmillan, 1965, ἐπισήμανε τὸν οὐσιαστικὸ ρόλο τῆς μετάθεσης εὐθυνῶν στὴ γένεση τοῦ ἀνθρώπινου Κακοῦ. Τὸ λάθος του ἦταν, κατὰ τὴν γνώμη μου, ὅτι ἐπικεντρώθηκε ἀποκλειστικὰ στὸν φόβο τοῦ θανάτου ὡς τὸ μοναδικὸ κίνητρο γιὰ μιὰ τέτοια μετάθεση εὐθυνῶν. Νομίζω ὅτι, στὴν οὐσία, ὁ φόβος τῆς αὐτοκριτικῆς εἶναι ἰσχυρότερο κίνητρο. Ἂν καὶ ὁ Μπέκερ δὲν τὸ τόνισε, ἴσως νὰ ἐξίσωνε τὸ φόβο τῆς αὐτοκριτικῆς μὲ τὸν φόβο τοῦ θανάτου. Ἡ αὐτοκριτικὴ εἶναι ἕνα κάλεσμα γιὰ ἀλλαγὴ τῆς προσωπικότητας. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἀσκῶ κριτικὴ σὲ ἕνα μέρος τοῦ ἐαυτοῦ μου, δημιουργῶ τὴν ὑποχρέωση νὰ τὸ ἀλλάξω. Ὅμως, ἡ διαδικασία ἀλλαγῆς τῆς προσωπικότητας εἶναι ὀδυνηρή. Μοιάζει μὲ τὸν θάνατο. Ἡ μορφὴ τῆς παλιᾶς προσωπικότητας πρέπει νὰ πεθάνει γιὰ νὰ ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ μιὰ καινούργια. Οἱ κακοὶ ἄνθρωποι εἶναι προσκολλημένοι στὴν ὑπάρχουσα κατάσταση τῆς προσωπικότητάς τους, τὴν ὁποία, λόγῳ τοῦ ναρκισσισμοῦ τους, θεωροῦν τέλεια. Νομίζω, εἶναι πολὺ πιθανὸν ἀκόμη καὶ μιὰ μικρὴ ἀλλαγὴ τῶν ἀγαπημένων ἑαυτῶν τους νὰ ἀντιπροσωπεύει γιὰ τοὺς κακοὺς ἀνθρώπους ὁλοκληρωτικὴ ἐκμηδένιση. Ὑπ᾽ αὐτὴ τὴν ἔννοια, ἡ ἀπειλὴ τῆς αὐτοκριτικῆς μπορεῖ σὲ κάποιον κακὸ ἄνθρωπο νὰ γίνεται ἀντιληπτὴ ὡς συνώνυμη τῆς ἀπειλῆς τοῦ θανάτου. Θὰ κατανοήσουμε πῶς γίνεται αὐτό, καθὼς θὰ ἐξετάζουμε βαθύτερα τὸ θέμα τοῦ ναρκισσισμοῦ.

Δ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/10/04/οἱ-κακοὶ-ἄνθρωποι-συχνὰ-εἶναι-κατασ/

, , , , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΔΕΝ ΜΕΤΑΝΟΕΙ (Σιγά-σιγὰ καὶ χωρὶς ὁ ἴδιος νὰ τὸ καταλάβει πίστεψε στὴν ἰδέα καὶ στὸν λογισμό του, ὅτι αὐτὸς σὰν ἔξυπνος καὶ μελετηρὸς ποὺ ἦταν, δὲν εἶχε ἀνάγκη ἀπὸ συμβουλὲς)

περήφανος δν μετανοεῖ,
εναι…νος μεταμέλητος!

.              Στὰ ἡσυχαστήρια τῶν Κατουνακίων, στὴν Καλύβα «Γέννησις τοῦ Χριστοῦ» μὲ ἐγκράτεια καὶ ἄσκηση ζοῦσε ὁ Μοναχὸς Ἱλαρίων, σὰν ὑποτακτικὸς στὴν Συνοδεία τοῦ Γέροντος Ἀρτεμίου καὶ Παντελεήμονος Μοναχοῦ.
.              Ὁ Μοναχὸς Ἱλαρίων εἶχε εὐστροφία καὶ ἑτοιμότητα στὸ μυαλό, ἦταν ἐγκρατὴς καὶ ἄκρως ἀσκητικός, εἶχε πολὺ μελέτη στὰ Πατερικὰ βιβλία, ἔκανε τὸν Κανόνα του ἀνελλιπῶς καὶ ἀπέφευγε τὶς συναντήσεις καὶ συναναστροφὲς μὲ τοὺς ἄλλους ἐρημίτες Μοναχούς.
.              Σιγά-σιγὰ καὶ χωρὶς ὁ ἴδιος νὰ τὸ καταλάβει πίστεψε στὴν ἰδέα καὶ στὸν λογισμό του, ὅτι αὐτὸς σὰν ἔξυπνος καὶ μελετηρὸς ποὺ ἦταν, δὲν εἶχε ἀνάγκη ἀπὸ τὶς συμβουλὲς τῶν Πατέρων καὶ γι᾽ αὐτὸ τοὺς ἀπέφευγε. Οἱ Πατέρες τὸν ἐκτιμοῦσαν γιὰ τὴν ἐξυπνάδα του αὐτὴ καὶ τὸν θεωροῦσαν, σὰν μεγάλο ἐργάτη τῆς ἀρετῆς καὶ πραγματικὰ ἦταν περιβόητος ἀπὸ ὅλους καὶ φημισμένος σὰν ἐνάρετος Μοναχός.
.              Ἐκεῖ κοντά, στὴν Καλύβα «Κοίμησης τῆς Θεοτόκου» ἔμενε καὶ μὲ πραγματικὴ ἀσκητικὴ ζωὴ ἀγωνιζόταν καὶ ὁ πνευματικὸς καὶ ἐξομολόγος παπα-Ἰγνάτιος, μὲ τοὺς ἐπίσης ἀσκητικοὺς ἀδελφοὺς καὶ ὑποτακτικούς του, Πατέρα Νεόφυτο καὶ Παπα-Ἰγνάτιο τὸν νεώτερο.
.              Ὁ Πνευματικὸς παπα-Ἰγνάτιος παρακολουθοῦσε, ἀπὸ μακριὰ βέβαια, μὲ πραγματικὸ πνευματικὸ ἐνδιαφέρον, τὴν ζωὴ τοῦ ἐρημίτη καὶ ἀσκητῆ μοναχοῦ Ἱλαρίωνα, καὶ μία μέρα ποὺ πῆγε νὰ τὸν ἐπισκεφθεῖ, ἄκουσε ἀπὸ ἔξω ἀπὸ τὸ Καλύβι του νὰ λέει ὁ π. Ἱλαρίων τὰ ρητὰ τῆς ἁγίας Γραφῆς: «τίς ὁ κρινόμενός μοι; ἀντιστήτω μοι ἅμα», ἔλεγε καὶ ξανάλεγε φωναχτὰ τὰ λόγια αὐτὰ πολλὲς φορές.
.              Ὁ πνευματικὸς νόμισε πὼς ὁ π. Ἱλαρίων μιλοῦσε μὲ κανένα ἐπισκέπτη ἀδελφό, ἢ κανένα γείτονα καὶ γύρισε νὰ φύγει. Τότε ἄκουσε πάλι τὸν π. Ἱλαρίωνα νὰ λέει τὰ ἴδια λόγια δυνατὰ καὶ κτυποῦσε τὰ πόδια του στὸ πάτωμα, χωρὶς νὰ παίρνει ἀπάντηση ἀπὸ ἄλλον ἀδελφό. Ἔτσι κατάλαβε ὅτι κάτι τὸ ἰδιαίτερο θὰ συμβαίνει στὸν ἀδελφὸ καὶ ἐξαναγκάστηκε νὰ χτυπήσει τὴν πόρτα τοῦ γείτονά του καὶ ἀφοῦ εἶπε τὸ «Δι᾽ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων…» καὶ περίμενε λίγο νὰ ἀκούσει «Ἀμήν», ἀλλὰ ἀντὶ γιὰ ἀπάντηση ἄκουσε νὰ τοῦ λέει ὁ Μοναχὸς Ἱλαρίων «ὅποιος κι ἂν εἶσαι ἔλα μέσα, δὲν φοβᾶμαι κανέναν».
.              Ὁ Πνευματικὸς παπα-Ἰγνάτιος τότε ἔσπρωξε τὴν πόρτα καὶ μπῆκε μέσα, φαίνεται ἔλειπαν οἱ ἄλλοι ἀδελφοὶ καὶ ἦταν ὁ π. Ἱλαρίων μόνος του, καὶ ὑποδέχθηκε τὸν πνευματικὸ μὲ τὰ ἴδια λόγια: «τίς ὁ κρινόμενός μοι; ἀντιστήτω μοι ἅμα». Ὁ πνευματικὸς κατάλαβε ὅτι πρόκειται γιὰ σατανικὴ πλάνη καὶ ἑωσφορικὴ ὑπερηφάνεια, ὅποτε μὲ ἐπιτακτικὸ ὕφος τοῦ εἶπε: «Καὶ ποιός νομίζεις ὅτι εἶσαι ἐσὺ ποὺ λὲς τέτοια πράγματα καὶ φοβερίζεις;»
.              Ὁ Μοναχὸς Ἱλαρίων, προφανῶς ὑπὸ τὴν ἐπήρεια τοῦ Σατανᾶ εὑρισκόμενος, μὲ στόμφο καὶ ἀγριεμένη ὄψη, ἀλλὰ καὶ μὲ πολλὴ αὐθάδεια στὸν πνευματικὸ εἶπε: «Ἐγὼ εἶμαι ἡ ὑπερηφάνεια» καὶ σὲ ἐρώτηση τοῦ Πνευματικοῦ: «Τί εἶναι καὶ τί θὰ πεῖ ὑπερηφάνεια;» ὁ ταλαίπωρος ἐκεῖνος Μοναχὸς ἢ μᾶλλον ὁ δαίμονας πιεζόμενος ἀπὸ τὴν ἀρετὴ καὶ ταπείνωση τοῦ Πνευματικοῦ, ἀπάντησε καὶ εἶπε: «Ὑπερηφάνεια εἶναι νοῦς ἀμεταμέλητος», δηλαδὴ νοῦς ἀμετανόητος καὶ ἀδιόρθωτος.
.              Ὁ Πνευματικὸς μετὰ ἀπὸ τὴν ἀπόκριση αὐτὴ τοῦ δαιμονισμένου καὶ φαντασμένου ἐκείνου μοναχοῦ, ἄρχισε νὰ κλαίει, νὰ ἐξορκίζει τὸν δαίμονα καὶ νὰ παρακαλεῖ τὸν Μοναχὸ νὰ ἐξομολογηθεῖ, νὰ ταπεινωθεῖ καὶ νὰ μετανοήσει.
.              Ὁ ταλαίπωρος ἐκεῖνος Μοναχὸς Ἱλαρίων δὲν δεχόταν καμία συμβουλὴ ἀπὸ τὸν πνευματικό, ὁ ὁποῖος μὲ πολὺ πόνο στὴν καρδιὰ καὶ λύπη ἀφόρητη γιὰ τὴν φοβερὴ ἐκείνη πλάνη τοῦ ἀδελφοῦ Ἱλαρίωνα, εἶπε τὰ λόγια αὐτὰ τῆς ἁγίας Γραφῆς: «Ἀνὴρ ἀσύμβουλος καθ᾽ ἑαυτοῦ πολέμιος» (Σοφ. Σολομῶντος) Ἀλίμονο δὲν γνωρίζουν οἱ ἄνθρωποι καὶ μάλιστα οἱ Μοναχοὶ ὅτι ἡ σωτηρία γίνεται ἐν πολλῇ βουλῇ, δηλαδὴ ὅπως λέγει καὶ ὁ ἅγιος Ἠλίας ὁ Μηνιάτης «ἤγουν σωτηρία γίνεται ἐν πολλῇ συμβουλῇ».
.              Ὅταν εἶπε αὐτὰ ὁ Πνευματικός, ἔφυγε βαθύτατα συγκινημένος καὶ λυπημένος καὶ ἄρχισε νὰ κάνει θερμὴ προσευχὴ στὸν Κύριο ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστὸ νὰ λυπηθεῖ τὸ πλάσμα τῶν χειρῶν Του, νὰ συγχωρέσει τὸν ἀδελφὸ Ἱλαρίωνα καὶ νὰ τοῦ χαρίσει μετάνοια καὶ ψυχικὴ σωτηρία.
.              Ὕστερα ἀπὸ αὐτὸ μὲ ἐνέργειες τοῦ Πνευματικοῦ παπα-Ἰγνάτιου, πῆγαν τὸν ἀδελφὸν αὐτὸν στὴν Ἱερὰ Μονὴ Σίμωνος Πέτρα, ποὺ ἔχουν τὸ χέρι τῆς Ἁγίας Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς, γιὰ νὰ θεραπευθεῖ, ἐπειδὴ ἡ Ἁγία αὐτὴ ἔχει τὸ χάρισμα νὰ βγάνει τὰ δαιμόνια. Ἐκεῖ οἱ Πατέρες μὲ πολλὲς παρακλήσεις καὶ θεῖες Λειτουργίες καὶ ἀκατάπαυστη προσευχὴ βοήθησαν τὸν ἀδελφὸ Ἱλαρίωνα, ὁ ὁποῖος μετανοιωμένος καὶ κάπως διορθωμένος κοιμήθηκε στὸ Μοναστήρι αὐτὸ τὸ 1955 σωτήριο ἔτος.

ΠΗΓΗ: hristospanagia3.blogspot.gr (ἀπο1myblog.pblogs.gr)

,

Σχολιάστε