Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Γ. Παπαθανασόπουλος

Η 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 καὶ Η ΑΓΙΑ ΣΚΕΠΗ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ 28η Ὀκτωβρίου 1940 καὶ ἡ Ἁγία Σκέπη

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                  Ἡ ἐθνικὴ ἐπέτειος τῆς 28ης Ὀκτωβρίου ἀπὸ τὸ 1952 συνεορτάζεται μὲ τὴν Παναγία, τὴν Ἁγία Σκέπη, ὅπως ἡ ἐθνικὴ ἑορτὴ τῆς 25ης Μαρτίου συνεορτάζεται μὲ τὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Θεοτόκου. Ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ 9ου αἰώνα – ἀρχὲς 10ου ἕως τὸ 1952 ἡ Θεομητορικὴ ἑορτὴ τῆς Ἁγίας Σκέπης ἑορταζόταν τὴν 1η Ὀκτωβρίου. Καθιερώθηκε ἐπὶ αὐτοκράτορος Λέοντος ϛ΄ τοῦ Σοφοῦ (886-912) σὲ ἀνάμνηση τῆς ἀπαλλαγῆς τῆς Βασιλεύουσας ἀπὸ τὴν ἀπειλὴ τῶν Βουλγάρων καὶ τῶν Ἀγαρηνῶν. Πρόκειται γιὰ ἑορτὴ εὐχαριστίας πρὸς τὴν Παναγία, ὅπως ἐκείνη ποὺ καθιερώθηκε τὸν 7ο αἰώνα μὲ τὸν Ἀκάθιστο Ὕμνο, ὅταν ἡ Παναγία βοήθησε νὰ ἀντιμετωπισθεῖ μὲ ἐπιτυχία ἡ πολιορκία τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Ἀβάρους.
.                    Ὁ ἅγιος Ἀνδρέας, ὁ κατὰ Χριστὸν σαλός, κατὰ  τὶς μάχες μὲ τοὺς ἀγαρηνοὺς σὲ ὁλονύχτια ἀγρυπνία προσευχῆς του εἶδε τὴν Παναγία  νὰ προστατεύει τὴν Βασιλεύουσα σκεπάζοντάς Την μὲ τὸ «μαφόριό» Της (λεπτὸ πέπλο ποὺ καλύπτει τὸ κεφάλι καὶ τοὺς ὤμους). Ἡ ἀφήγησή του ἔδωσε δύναμη  στὸ λαό, ποὺ ἀντιμετώπισε μὲ ἐπιτυχία τοὺς πολιορκητές. Ἔκτοτε ἡ Ἁγία Σκέπη τῆς Παναγίας θεσπίσθηκε ὡς μία τῶν Θεομητορικῶν ἑορτῶν.
.                    Οἱ Ἀγωνιστὲς  τοῦ 1821 εἶχαν ἐπίσης βοηθό τους τὴν Παναγία, ὅπως καὶ  οἱ Ἕλληνες τοῦ ΟΧΙ.  Στὸ Χρονικό του γιὰ τὸ 1940 ὁ Ἠλίας Βενέζης ἔγραψε ὅτι οἱ Ἕλληνες πολὺ θύμωσαν μὲτὴν ἄνανδρη ἐπίθεση τοῦ ἰταλικοῦ ὑποβρυχίου ἐναντίον τοῦ πολεμικοῦ πλοίου «Ἕλλη» στὸ λιμάνι τῆς Τήνου, τὸν 15Αύγουστο τοῦ 1940,  στὴν ἑορτὴ τῆς Κοίμησης τῆς Παναγίας. Ἔκαμαν ὑπομονή,μήπως καὶ διατηρηθεῖ ἡ εἰρήνη. Ὅμως ἀκολούθησε ἡ ἄνανδρη ἐπίθεση τῶν Ἰταλῶν στὶς 28 Ὀκτωβρίου τοῦ 1940. Τότε, γράφει ὁ Βενέζης, «οἱ ξένοι ποὺ βλέπανε τὰ γεγονότα, λέγανε ὅτι οἱ ὀλιγάριθμοι Ἕλληνες θὰ γονατίσουν σὲ μίαν ἡμέρα στὸν ἰσχυρὸ εἰσβολέα!». Μὰ ὁ λαὸς πίστευε πὼς θὰ τὸν βοηθήσει ἡ προσβεβλημένη τὸν 15Αύγουστο Παναγία. «Καλά! Περιμένετε καὶ θὰ δεῖτε ὕστερα ἀπὸ ἕνα μήνα, στὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου», ἀπαντοῦσαν οἱ Ἕλληνες, ποὺ θεωροῦσαν «ἀντίχριστο» τὸν εἰσβολέα. Γι’ αὐτό, σημειώνει ὁ Βενέζης,  οἱ μητέρες ἔστελναν τοὺς γιούς τους νὰ πολεμήσουνε τοὺς Ἰταλοὺς λέγοντάς τους: «Νὰ μὴ γυρίσετε, ἂν δὲν ρίξετε τὸν ἀντίχριστο στὴθάλασσα».
.                    Τὴν Παναγία ἔβλεπαν στὰ βουνὰ τῆς Πίνδου οἱ Ἕλληνες στρατιῶτες κατὰ τὸν Ἑλληνο – Ἰταλικὸ πόλεμο. Ὁ Χρῆστος Ζαλοκώστας στὸ βιβλίο του «Πίνδος – Ἡ ἐποποιία στὴν Ἀλβανία» (Ἔκδ. «ΕΣΤΙΑΣ», Ἀθήνα, 2016) ἀναφέρει μαρτυρίες στρατιωτῶν ὅτι εἶδαν τὴν Παναγία καὶ ἔνιωσαν τὴν προστασία της. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Σπυρίδωνας (1949-1956), ποὺ ἡρωικὰ ἀγωνίστηκε γιὰ τὰ δίκαια τῶν Βορειοηπειρωτῶν, μετὰ τὴ διαπίστωσή του  ὅτι οἱ Ἕλληνες τοῦ 1940 βίωσαν τὴ Σκέπη τῆς Παναγίας, ὅπως ἐκεῖνοι τοῦ 9ου αἰώνα, πρότεινε στὴν Ἱερὰ Σύνοδο καὶ Αὐτὴ στὴ συνεδρίασή της 21ης Ὀκτωβρίου 1952 ἀποφάσισε ἡ ἑορτὴ τῆς Ἁγίας Σκέπης ἀπὸ τὴν 1η Ὀκτωβρίου νὰ μεταφερθεῖ στὶς 28 Ὀκτωβρίου. Ἐνέκρινε ἐπίσης τὴν Ἀκολουθία τοῦ ἑορτασμοῦ, τὴν ὁποία ἔγραψε ὁ σπουδαῖος  Ἁγιορείτης ὑμνογράφος τοῦ 20οῦ αἰώνα Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.-

, ,

Σχολιάστε

ΓΕΝΝΑΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ, Ὁ γενναῖος ἀγωνιστὴς στὴ σκιὰ τοῦ πατέρα του (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Γενναῖος Θεοδώρου Κολοκοτρώνης
Ὁ γενναῖος ἀγωνιστὴς στὴ σκιὰ τοῦ πατέρα του

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                   Ὁ γιὸς τοῦ Γέρου τοῦ Μοριὰ Γενναῖος Κολοκοτρώνης (1804 – 1862) ἦταν ἐκ τῶν σημαντικοτέρων ἀγωνιστῶν τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821, ποὺ ἔζησε κοντὰ καὶ στὴ σκιὰ τοῦ μεγάλου ἥρωα πατέρα του. Νεαρὸς στὴν ἡλικία – μόλις στὰ δέκα ἑπτά του χρόνια – καὶ παρὰ τὴ συμβουλὴ τοῦ πατέρα του νὰ μὴν πολεμήσει, λόγῳ τοῦ νεαροῦ τῆς ἡλικίας του καὶ τῆς ἀσθενικῆς του φύσης, ἐκεῖνος μαζὶ μὲ τὸν ἀδελφό του Πάνο μπῆκαν στὴ φωτιά.
.                   Τὸ ὄνομά του ἦταν Ἰωάννης. Γενναῖος ὀνομάστηκε κατὰ τὴν πολιορκία τῆς Τριπολιτσᾶς, μετὰ τὴ μονομαχία του μὲ θηριώδη ὁπλισμένο Ἄραβα, ποὺ εἶχε φήμη ὅτι σκότωνε ἀμάχους καὶ αἰχμαλώτους χριστιανούς. Ὁ Ἰωάννης τὸν ἀφόπλισε, τὸν  αἰχμαλώτισε καὶ τὸν πῆγε στὸστρατόπεδο τῶν Ἑλλήνων στὰ Τρίκορφα, ὅπου καὶ τὸν παρέδωσε στὸν πατέρα του. Τὸ κατόρθωμα αὐτὸ ἀπὸ ἕναν νέο ἄνδρα ἰσχνῆς μάλιστα σωματικῆς διάπλασης θαυμάστηκε ἀπὸ τοὺς συμπολεμιστές του, ποὺ τοῦ ἀπέδωσαν τὸ τιμητικὸ ὄνομα Γενναῖος. (Βλ. σχ. Ἀπομνημονεύματα Γενναίου Κολοκοτρώνη καὶ Ἰωάννη Β. Δασκαρόλη «Γενναῖος Κολοκοτρώνης – Ὁ ἔφηβοςὁπλαρχηγὸς τοῦ 1821», Ἔκδ. Παπαζήση, Ἀθήνα, 2021, σελ. 56).
.                   ωάννης – Γενναος, πως κα τ λλα παιδι το Θεοδώρου Κολοκοτρώνη,  π νωρς πρε π τος γονες του γωγ ν γαπ τν Χριστ κα τν Πατρίδα. Τὰ στοιχειώδη γράμματα ἐξέμαθε στὴ Ζάκυνθο ἀπὸ τὸν ἐκ Δημητσάνης μοναχὸ Δανιὴλ Παναγιωτόπουλο. Ἀνώτερα μαθήματα διδάχθηκε ἀπὸ τὸν Μαρτελάο καὶ τὸν Παπα-Θεοδόσιο. Ὁ Μαρτελάος, παλαιὸς ἐπαναστάτης, τοῦ δίδαξε πλὴν τῶν Ἑλληνικῶν καὶ τὴν Λατινικὴ καὶ Ἰταλικὴφιλολογία. Ἐπίσης παρακολουθοῦσε μὲ τοὺς γονεῖς του καὶ τὰ ἀδέλφια του τὶς ἀπὸ ἄμβωνος ἐξαιρετικὲς ὁμιλίες τοῦ Μαρτελάου, μαζὶ μὲ πολὺ ἀκόμη κόσμο. Ὁ Μαρτελάος ὑπῆρξε ἐπίσης δάσκαλος τοῦ Διονυσίου Σολωμοῦ καὶ τοῦ Οὖγκο Φώσκολου, ἐκτιμοῦσε δὲ βαθιὰ τὸν Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.
.                   Ἕνα δημοτικὸ τραγούδι γράφει γιὰ ἕνα διάλογο τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη μὲτὸν Γενναῖο στὴ Ζάκυνθο, ποὺ δείχνει τὸν πόνο του γιὰ τὴν σκλαβωμένη πατρίδα: – Τί ἔχεις πατέρα μου καὶ κλαῖς καὶ βαρυαναστενάζεις; – Γλέπω τὴ θάλασσα πλατειὰ καὶ τὸν Μωρηᾶν ἀλάργα. Μὲπῆρε τὸ παράπονο καὶ τὸ μεγάλο ντέρτι…». (Τάκη Χ. Κανδηλώρου «Ὁ Ἀρματωλισμὸς τῆς Πελοποννήσου 1500 – 1821», Ἐν Ἀθήναις, Τυπογραφεῖον Δεναξᾶ καὶ Σία, 1924, σελ. 437-439).
.                   Ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ Ἀπομνημονεύματά του καὶ ἀπὸ  μαρτυρίες ἄλλων ἀγωνιστῶν ὁ Γενναῖος Κολοκοτρώνης φαίνεται ὅτι μπορεῖ νὰ ἀνυψώθηκε νεότατος στὴν στρατιωτικὴ ἡγεσία,ὅμως ὁ ἡρωισμός του στὶς μάχες ἀπέδειξε ὅτι δὲν ἦταν χαριστικὴ ἡ ἐμπιστοσύνη ποὺ τοῦ ἔδειξε ὁ πατέρας του. Μεγαλύτερος στὴν ἡλικία ἀπὸ τὸν Γενναῖο καὶ ἡρωικὸς ἐπίσης στὶς μάχες ἦταν ὁ χαρισματικὸς πρωτότοκος ἀδελφός του Πάνος, ποὺ ἦταν μορφωμένος, ἔξυπνος καὶ γενναῖος.Ἀτυχῶς γιὰ τὴν Ἐπανάσταση τὸν δολοφόνησε ἡ φατρία τῶν Μαυροκορδάτου, Κουντουριώτη καὶ Κωλέττη κατὰ τὸν ἐμφύλιο.
.                   Ὁ Γενναῖος Κολοκοτρώνης ἀγωνίστηκε σὲ ὅλες τὶς μάχες μὲ τὸν πατέρα του καὶ σὲ ὅσες ἐκεῖνος τὸν ἀπέστειλε, ὅπως καὶ τὸν Πάνο. Στὴ νεκρολογία τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, ποὺ ἔγραψε ἡ πολιτικὴ ἐφημερίδα «Ὁ Αἰὼν» ἀναφέρεται σχετικά:  «Ἰδοὺ ὁ μέγας τῆς Ἐπαναστάσεως πολίτης, πάντοτε ἀποβλέπων πρὸς τὴν ἐλευθερίαν τῆς Πατρίδος… καὶ πάντοτε χαίρων ὅλου τοῦ λαοῦ τὴν εἰλικρινῆ ἀγάπην. Πατέρα τὸν ὠνόμαζεν οὐχὶ μόνη ἡ Πελοπόννησος ἀλλὰ καὶ αἱ Νῆσοι καὶ ἡ Στερεά, ὑπὲρ τῶν ὁποίων ἀπέστειλε πολλάκις (1821, 1822, 1825 καὶ 1827 ) τοὺς υἱούς του Πάνον καὶ Γενναῖον». (Ἐφημ. «Ὁ Αἰών», ἀρ. φ. 417, 10 Φεβρουαρίου 1843, καὶ «Τὰκατὰ τὴν κηδείαν τοῦ Μακαρίτου Θεοδ. Κολοκοτρώνη» (Συμπληρωμένο ἀνάτυπο τοῦ 1843, Ἐπιμέλεια – συγγραφὴ Γ.Δ.Κουρκούτας, ἐκδ. Πελασγός, Ἀθήνα, 2021, σελ. 80).
.              Μὲ τὴ στρατιωτικὴ διαγωγὴ καὶ μὲ τὴ γενναιότητα ποὺ ἐπεδείκνυε στὶς μάχες ὁ Γενναῖος Κολοκοτρώνης εἶχε ἀποκτήσει τὴν ἐκτίμηση ἀκόμη καὶ τῶν ἀντιπάλων του πατέρα του. Ἕνας ἀπὸ αὐτούς, ὁ Ἀνδρέας Λόντος σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Θεόδωρο Κολοκοτρώνη ἔγραψε: «Πόσον ἔκαμε τὸ χρέος του ὁ Γενναῖος εἶναι περιττὸν νὰ σᾶς κάνω περιγραφὴν ἐπειδὴ τὸν γνωρίζετε…». Σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὴν κυβέρνηση ὁ Ἀνδρέας Ζαΐμης, ἄλλος ἀντίπαλος τοῦ Θεοδ. Κολοκοτρώνη, ζητοῦσε ὅσοι ἔμεναν ἄπραγοι μέσα στὰ τείχη τοῦ Ναυπλίου νὰ ἐνταχθοῦν στὸ ἔνοπλο σῶμα τοῦ«ἀξίως καλουμένου Γενναίου Κολοκοτρωνίδου». Ἀκόμη καὶ ὁ Ἰμπραὴμ θεωροῦσε τὸν Γενναῖο τὴσοβαρότερη ἀπειλὴ ἐναντίον του καὶ γιὰ τὸ λόγο αὐτὸν ἐπιζητοῦσε τὴν πάσῃ θυσίᾳ κύκλωση καὶαἰχμαλωσία του. (Βλ. σχ. Ἰωάννη Β. Δασκαρόλη «Γενναῖος Κολοκοτρώνης», ἐκδ. Παπαζήση, σελ. 143 – 144).
.                   Ἡ στρατιωτικὴ ἀξία τοῦ Γενναίου Κολοκοτρώνη φάνηκε κυρίως κατὰ τὸν πόλεμο ἐναντίον τοῦ Ἰμπραήμ. Ἡ φατρία ποὺ κυβερνοῦσε καὶ κρατοῦσε φυλακισμένο τὸν πατέρα του ἔδειξε ἀνικανότητα στρατιωτικὴ καὶ ὁ Ἰμπραὴμ ἁλώνιζε. Τότε καὶ μπροστὰ στὴν κατακραυγὴτοῦ λαοῦ ἡ κυβερνητικὴ φατρία ἀναγκάστηκε νὰ ἀπελευθερώσει τὸν Γέρο τοῦ Μοριᾶ, γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει τὴν κατάσταση… Τὰ πράγματα ἦσαν ἐξαιρετικὰ δύσκολα, ὅμως ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μαζὶ μὲ τὸν Γενναῖο καὶ ἄλλους ὁπλαρχηγοὺς κράτησαν ζωντανὴ τὴν Ἐπανάσταση.
.                   Στὶς 5 Σεπτεμβρίου 1825 ὁ Ἰμπραὴμ ἐκστράτευσε πανστρατιὰ στὴν Ἐπαρχία Μιστρᾶ, λεηλατώντας καὶ καταστρέφοντας τὰ πάντα στὴν ἐπαρχία αὐτή. Ὁ Κολοκοτρώνης ἦταν στὴν Ἀργολίδα καὶ ὅταν ἔμαθε τὴν ἐκστρατεία τοῦ Ἰμπραήμ, διέταξε τὸ ὑπὸ τὸν Νικηταρᾶ καὶ τοὺς ἄλλους ὁπλαρχηγοὺς στράτευμα νὰ κινηθεῖ κατὰ τὸ Γεωργίτσι καὶ τὴν Καστανιά, χωριὰ στὰ δυτικὰ τῆς Ἐπαρχίας, καὶ νὰ κτυπήσουν ἐκεῖ τὰ ἀποσπάσματα τοῦ Ἰμπραήμ. Ταυτόχρονα διέταξε τὸστρατόπεδο τῶν Βερβένων καὶ τοῦ Ἁγίου Πέτρου, ὑπὸ τοὺς Λόντο, Κανέλλο Δεληγιάννη, Νοταρᾶ, Γενναῖο καὶ Χατζη-Μιχάλη νὰ τραβήξουν στὴν ἀνατολικὴ πλευρὰ τῆς Ἐπαρχίας, κατὰ τὶς θέσεις Μπασαρά, Βαμβακοὺ καὶ Βέροια. Ὁ Θεόδ. Κολοκοτρώνης πέρασε ἀπὸ τὴν Ἀργολίδα στὸ Λεωνίδιο  καὶ ἑνώθηκε μὲ τὰ ἀναφερθέντα στρατεύματα. Ἑνωμένοι οἱ Ἕλληνες ἐνεπλάκησαν σὲ μάχες μὲ τοὺς Τουρκοαιγυπτίους στὰ χωριὰ Κοσμᾶ, Γεράκι καὶ Μαρὶ καὶ τοὺς ἐνίκησαν, ἀνακουφίζοντας ἔτσι τοὺς κατοίκους τῶν περιοχῶν αὐτῶν ποὺ προηγουμένως εἶχαν λεηλατηθεῖ ἀπὸ τὸν Ἰμπραήμ… (Φωτάκου «Ἀπομνημονεύματα περὶ τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως», Ἔκδ. Νεο-Ἱστορικῆς Βιβλιοθήκης, Ἀθῆναι, 1955, Τόμος 4ος, σελ. 592-593).
.                   Ὁ Γενναῖος Κολοκοτρώνης ἦταν, ὅπως ὁ πατέρας του, στὴ δυσμένεια τῆςἈντιβασιλείας. Ὅμως ὁ Ὄθωνας τὸν ἔκανε ὑπασπιστή του καὶ ὑποστράτηγο. Ἐκεῖνος τοῦ ἔμεινε πιστὸς ἕως τὴν ἐξορία του καὶ πῆγε μαζί του στὴν Ἰταλία. Τὸν Μάϊο τοῦ 1862 γιὰ λίγους μῆνεςἀνέλαβε πρωθυπουργός. Τὸν δέχθηκε πλησίον του καὶ ὁ νέος βασιλιὰς Γεώργιος Α΄, τὸν ὁποῖο ἐκπροσώπησε στὸν γάμο τοῦ διαδόχου τῆς Ρωσίας. Σύζυγός του ἦταν ἡ Σουλιώτισσα Φωτεινὴ Τζαβέλλα καὶ ἀπέκτησε μαζί της ἑπτὰ παιδιά, δύο γιούς, τοὺς Θεόδωρο καὶ Κωνσταντῖνο καὶ πέντε θυγατέρες. Ἀπεβίωσε στὶς 23 Μαΐου 1868 ἀπὸ ἀνίατη ἀσθένεια.-

, , ,

Σχολιάστε

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΣ: Ο ΑΚΑΤΑΒΛΗΤΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 Γρηγόριος Κωνσταντᾶς:
Ὁ ἀκατάβλητος δάσκαλος καὶ πατριώτης

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                    Ὁ ἱεροδιάκονος Γρηγόριος Κωνσταντᾶς (1758 – 1844) περιγράφεται λακωνικὰ ἀπὸτὸν ἀείμνηστο καθηγητὴ Κωνσταντῖνο Βουρβέρη ὅτι ἦταν «ὁ ὑπέροχος λειτουργός τῆς Παιδείας, καὶ ταπεινόφρων φορεὺς ὑψηλοῦ ἐθνικοῦ φρονήματος, ὁ ὁποῖος ἀνάλωσε ἀμισθὶ τὰς πνευματικὰς καὶ ψυχικάς του δυνάμεις εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς Πατρίδος». Ὁ ἴδιος σημειώνει ὅτι ὁ μόνος, ποὺἐκτίμησε τὴν ἀγάπη τοῦ Κωνσταντᾶ πρὸς τὴν ἐπιστήμη, τὴν προσήλωσή του στὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ στὴν Πατρίδα καὶ τὴν ἀγάπη του πρὸς τὴ νεολαία, ἦταν ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας. Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ κυβερνήτη ὁ Κωνσταντᾶς «ἐδιώχθη, δὲν ἐπηνέθη, ἐλησμονήθη γηράσκων καὶ ἀπὸ τὴνἐπίσημον Ἐκκλησίαν, μὴ κριθεὶς ἄξιος οὐδὲ μικρᾶς συντάξεως, παρὰ τὰς πρὸς Αὐτὴν καὶ τὸ Ἔθνοςὑπηρεσίας του». (Κων. Βουρβέρη «Γρηγόριος Κωνσταντᾶς ὁ διδάσκαλος τοῦ Γένους», Ἔκδ.Ἑλληνικῆς Ἀνθρωπιστικῆς Ἑταιρείας, Ἀθῆναι, 1974, σελ. 22).
.                    Ὁ Κωνσταντᾶς σὲ σύντομη αὐτοβιογραφία του, τὴν ὁποία ἀπέστειλε στὸν Μητροπολίτη Δημητριάδος καὶ διασώζεται στὴν Βιβλιοθήκη τῶν Μηλιῶν, γράφει ὅτι γεννήθηκε στὶς 27 Δεκεμβρίου 1758 στὶς Μηλιὲς τοῦ Πηλίου, ὅπου καὶ ἐδιδάχθη τὰ κοινὰ γράμματα καὶ τὴνἀρχαία ἑλληνική. Στὸ 21ο ἔτος του χειροτονήθηκε ἱεροδιάκονος, ἱερατικὸ βαθμὸ στὸν ὁποῖο ἔμεινεἕως τὸ τέλος τῆς ζωῆς του. Συνέχισε τὶς σπουδές του στὸν Ἄθωνα, στὴ Χίο, στὴν Κωνσταντινούπολη, στὸ Βουκουρέστι καὶ στὴ Βιέννη, πόλη στὴν ὁποία ἐξέδωσε μαζὶ μὲ τὸν ἐπίσης γεννημένο στὶς Μηλιὲς ἐξάδελφό του ἱερομόναχο Δανιὴλ Φιλιππίδη τὴ «Γεωγραφία Νεωτερική».
.                    Μὲ τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης, συνεχίζει αὐτοβιογραφούμενος ὁ Κωνσταντᾶς, «ἀφῆκα σχολεῖο, πατρίδα καὶ κτήματα καὶ ἠκολούθησα τοὺς ὑπὲρ πατρίδος καὶ ἐλευθερίαςἀγωνιζομένους συμπατριῶτας μου… συμπράττων τὸ κατὰ δύναμιν εἰς τὴν ἀνέγερσιν τῆς πατρίδος μὲ πατριωτισμὸν καὶ ζῆλον ἀπαράμιλλον ὡς εἶναι γνωστὸν εἰς ὅλους τοὺς ὁμογενεῖς μου τόσον ἐκκλησιαστικούς, ὅσον καὶ πολιτικοὺς καὶ στρατιωτικοὺς στερεοελλαδίτας, πελοποννησίους καὶθαλασσίους…. (Σημ. Ἀπὸ τὸ βιβλίο – διδακτορικὴ διατριβὴ τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ΘεμιστοκλῆΜουρτζανοῦ, Γέν. Ἀρχιερατικοῦ Ἐπιτρόπου Ι. Μητροπόλεως Κερκύρας «Γρηγόριος Κωνσταντᾶς – Ἕνας λόγιος συζητᾶ μὲ τὸν Διαφωτισμὸ καὶ τὴν Παράδοση», Λάρισα, 2017, σελ. 49-51).
.                    Στὴν ἐπαναστατικὴ περίοδο ἄσκησε τὰ καθήκοντα τοῦ ἀντιπροσώπου τῆςἀνατολικῆς Ἑλλάδος στὸ Βουλευτικό. Τὰ ἐπιτέλεσε ἀμισθὶ καὶ ἀπὸ τὰ δικά του λίγα χρήματα τρεφόταν ἐπὶ δέκα ὀκτὼ μῆνες. Ἀπὸ τὸ 1824 ἕως τὸ 1828 διετέλεσε ἔφορος (ὑπουργὸς) Παιδείας καὶ μὲ τὴν ἰδιότητά του αὐτὴ περιόδευσε στὴν ἐπαναστατημένη Ἑλλάδα, πάλι μὲ δικά του χρήματα. Μὲ ἐντολὴ τοῦ Καποδίστρια ὀργάνωσε Δημόσιο Ὀρφανοτροφεῖο στὴν Αἴγινα καὶ ἀνέλαβε διευθυντής του. Μετὰ τὴ δολοφονία τοῦ Καποδίστρια ἔπεσε σὲ δυσμένεια καὶ ἀποσύρθηκε στὶς Μηλιές, ὅπου πέρασε τὰ τελευταῖα χρόνια της ζωῆς του. Ἀπεβίωσε τὸ 1844.
 .                    Ἡ τιμιότητα, ἡ ἀφιλοχρηματία  καὶ ὁ ἀκραιφνὴς πατριωτισμὸς τοῦ ἱεροδιακόνου Γρηγορίου Κωνσταντᾶ ἐκτιμήθηκε ἀπὸ τὴν κυβέρνηση τῆς Ἐπανάστασης. Ἀπὸ ἐπίσημα ἔγγραφα καταφαίνεται ὅτι ὁ π. Γρηγόριος παμψηφεὶ ἐκλεγόταν, διοριζόταν καὶ στελνόταν σὲ ἐμπιστευτικὲς καὶ μεγάλης σπουδαιότητας ἀποστολές. Ἕνα παράδειγμα: Τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1822 τὸ Βουλευτικὸὅρισε τὸν Κωνσταντὰ μέλος τῆς διμελοῦς Ἐπιτροπῆς, ἡ ὁποία ἐξέτασε γιατί εὐκατάστατοι χρεωφειλέτες δὲν πλήρωναν τὰ χρέη τους πρὸς τὴν Πατρίδα. (Ἀναστασίου Γούδα «Βίοι παράλληλοι τῶν ἐπὶ τῆς ἀναγεννήσεως τῆς Ἑλλάδος διαπρεψάντων ἀνδρῶν», Τόμος Α΄ (Κλῆρος), Ἐν Ἀθήναις,ἐκ τοῦ Ἐθνικοῦ Τυπογραφείου, 1869, σελ. 333).
.                    Ὁ Κ. Θ. Δημαρᾶς καὶ οἱ ἰδεολογικοὶ ἐπίγονοί του κατατάσσουν τὸν  Γρηγόριο Κωνσταντὰ στὴν ὁμάδα τῶν ἐκπροσώπων τοῦ γαλλικοῦ διαφωτισμοῦ στὴν Ἑλλάδα καὶ τῶν δημιουργῶν του «Νεοελληνικοῦ Διαφωτισμοῦ». (Βλ. σχ. Κ.Θ. Δημαρᾶ «Νεοελληνικὸς Διαφωτισμός», Ἔκδ. «Ἑρμῆς», Ἀθήνα, 1998, σελ. 11). Μάλιστα ὁ Δημαρᾶς χαρακτηρίζει τὸ βιβλίο «Νεωτερικὴ Γεωγραφία», ποὺ ὁ Κωνσταντᾶς  ἔγραψε μαζὶ μὲ τὸν ἐξάδελφό του ἱερομόναχο Δανιὴλ Φιλιππίδη, ὡς «ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ σπουδαῖα βιβλία τοῦ ἑλληνικοῦ Διαφωτισμοῦ» (Αὐτ. σελ. 96).
.                    Ἡ προαναφερθεῖσα διδακτορικὴ διατριβὴ τοῦ  π. Θεμιστοκλῆ Μουρτζανοῦ εἶναι προϊὸν καταβολῆς μόχθου πολλοῦ καὶ δαπάνης χρόνου ἱκανοῦ. Ἐντρύφησε στὰ λιτὰ χειρόγραφά του Κωνσταντᾶ, πολλὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι ἀνέκδοτα, τὰ εὑρισκόμενα στὴν μεγάλης σπουδαιότητος Βιβλιοθήκη τῶν Μηλεῶν, καὶ μελέτησε τὰ ἐκδοθέντα βιβλία του. Στὰ συμπεράσματά του σημειώνει: «Ἄθεος δὲν ὑπῆρξε  ὁ Κωνσταντᾶς, οὔτε ἀρνητὴς τοῦ σχήματός του καὶ φρόντιζε πάντοτε μὲ τοὺς κατὰ τόπον ἐπισκόπους νὰ ἔχει ἄριστες σχέσεις, ὅπου καὶ ἂν πήγαινε… Τὰτελευταῖα χρόνια της ζωῆς του διετέλεσε ἐπίτροπος τοῦ ἑκάστοτε Μητροπολίτη Δημητριάδος στὶς Μηλιές, συνεργαζόμενος μαζί του γιὰ τὴν πνευματικὴ πρόοδο τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας…». (Αὐτ. σελ. 427-428).
.                    Σὲ ἄλλο σημεῖο ὁ π. Θεμιστοκλῆς γράφει πὼς ὁ π. Γρηγόριος μετέβη στὴν Εὐρώπη, γιὰ νὰ σπουδάσει καὶ πολλὰ ἀπὸ ὅσα ἔμαθε τὰ μετέφερε στὸ ὑπόδουλο γένος του. Ὅταν ὅμως ἡΠατρίδα ἐλευθερώθηκε, εἶχε τὴν ἄποψη πὼς πρέπει πλέον νὰ στηριχτεῖ στὶς δικές της δυνάμεις καὶκατόπιν νὰ λάβει ὅ, τι τὸ χρήσιμο ἀπὸ τὴν Εὐρώπη. (Αὐτ. σελ. 419). Στὴ διαθήκη του ὁΚωνσταντᾶς ἔγραψε ὅτι εἶναι «τέκνον γνήσιον τῆς ἁγίας καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς ἐκκλησίας, εἰς τὰ δόγματα τῆς ὁποίας ἐγεννήθη, ἀνετράφη καὶ ἔζησε, ἑπόμενος ἀπαρατρέπτως στὰ ὅσαἐδογμάτισαν οἱ πνευματοφόροι ἀπόστολοι καὶ μετ’ αὐτοὺς αἱ θεόπνευστοι οἰκουμενικαὶ ἑπτὰ ἅγιαι σύνοδοι». (Αὐτ. σελ. 401).
 .                    Ὁ Μηλεώτης ἱστορικὸς Ρήγας Καμηλάρης (1869 – 1954) γράφει στὸ πόνημά του τὸἀκόλουθο περιστατικό, χαρακτηριστικὸ τοῦ ἀνδρός. Τὸ 1827 ἦταν στὴ Σύρο μὲ τὸν π. Ἄνθιμο Γαζῆ. Τοὺς πλησίασαν καὶ ἔπιασαν συζήτηση μαζί τους προτεστάντες μισιονάριοι. Ὁ Γαζῆς διπλωματικὰ τοὺς ἄφησε νὰ ἔχουν ἐλπίδες ὅτι θὰ προσηλυτίσουν Ἕλληνες Ὀρθοδόξους. Παρενέβη ὅμως ὁΚωνσταντᾶς καὶ τοὺς εἶπε καθαρά: «Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι δημιούργημα θεῖο, εἰς τὸ πνεῦμα τὸἙλληνικὸν θείᾳ βουλῇ ἐμπνευσθὲν καὶ εἶναι ἡνωμένη οὕτω συμφυῶς μετὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὡς αἰσάρκες μετὰ τῶν ὀστῶν ἐν ζῶντι ὀργανισμῷ. Ἑπομένως ἡ διὰ τοῦ δηλητηρίου τῶν μισιοναρίων στέρησις τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὡς ἡ διὰ τοῦ δηλητηριώδους χιτῶνος τῆς Δηϊάνειρας ἀπόσπασις τῶν σαρκῶν τοῦ Ἡρακλέους, θὰ ἐπέφερεν ἄφευκτον τὸν θάνατον Αὐτοῦ» (Ρήγα Καμηλάρη «Γρηγορίου Κωνσταντᾶ  Βιογραφία – Λόγοι – Ἐπιστολαί», ἐκδ. Α. Κωνσταντινίδου, Ἀθῆναι, 1897, σελ. 54).
 .                    Ὅπως καὶ ἄλλοι λόγιοι κληρικοὶ ὁ π. Γρηγόριος Κωνσταντᾶς ἄφησε τὶς ἀνέσεις τοῦἐξωτερικοῦ καὶ ἦρθε στὴν Ἑλλάδα γιὰ νὰ βοηθήσει στὴν ἀναγέννησή Της. Γράφει σχετικὰ ὁ Ἀναστ. Γούδας: «Ὦ, πόσο πρέπει νὰ εὐγνωμονῶμεν τοὺς ἄνδρας ἐκείνους, οἵτινες ἐδαπάνων πᾶν ὅ, τι εἶχον πρὸς κοινὴν ὠφέλειαν καὶ διάδοσιν τῆς παιδείας. Πόση διαφορὰ ὑπάρχει μεταξὺ ἐκείνων, οἵτινεςἀφήσαντες ἄνετον ἐν Βιέννῃ βίον… ἦλθον νὰ ζήσωσι ἐν Μηλιαῖς πρὸς ἐκπαίδευσιν τοῦ ἔθνους! Πόση διαφορὰ ὑπάρχει μεταξὺ ἐκείνων καὶ τινῶν ἐξ ἡμῶν, οἵτινες καίτοι ἔμμισθοι ὑπάλληλοιὄντες, δὲν συγκατατίθενται ὅμως νὰ ἀπέλθωσιν εἰς τὰς ἐπαρχίας, ἵνα μὴ ἀπολέσωσι τὰς ἐν τῇπρωτευούσῃ ἄλλας ἠθικὰς καὶ ὑλικὰς ἀπολαύσεις…» (Ἀν. Γούδα «Βίοι Παράλληλοι», Α΄ Τόμος, σελ. 329)….-  

     

, ,

Σχολιάστε

ΣΧΟΛΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Σχόλιο ἐπὶ τῶν ἐκλογῶν Ἀρχιερέων

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                  Μετὰ τὸ ἄρθρο μου τῆς περασμένης Τρίτης περὶ τῆς ἐκλογῆς ἀρχιερέων καὶ τὰἀποτελέσματα τῶν ἀρχιερατικῶν ἐκλογῶν τῆς παρελθούσης Παρασκευῆς ἀναγνῶστες μου μὲ ρώτησαν πῶς τὰ προέβλεψα. Τοὺς ἀπάντησα ὅτι ἦταν εὔκολη ἡ πρόβλεψη γιὰ ὅποιον γνωρίζει τὸν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο καὶ ἔχει ἀντικειμενικὲς πληροφορίες γιὰ τὴ νοοτροπία τῶν πλείστων Ἀρχιερέων μελῶν τῆς Ἱεραρχίας, ὅπως ἔχει διαμορφωθεῖ τὰ τελευταῖα χρόνια.
.                  Διερωτῶμαι  πάντως  γιατί Μητροπολίτες, ποὺ γνωρίζουν ὅ, τι ὁ γράφων, μπῆκαν στὴν περιπέτεια νὰ ἐκτεθοῦν στὴν ὑποστήριξη δικοῦ τους ὑποψηφίου σὲ ἐκλογικὴ διαδικασία, ἡ ὁποία,ὅπως ὁ ἴδιος ὁ κ. Ἱερώνυμος εἶχε πεῖ παλαιότερα σὲ συνέντευξή του, «ἡ Ἱεραρχία ἐπικυρώνει ἐπιλογὲς συγκεκριμένων προσώπων καί… τελικὰ δὲν πρόκειται γιὰ ἐκλογές, ἀλλὰ γιὰ διορισμό».. Γιατί ἔλαβαν μέρος σὲ ἀγώνα, γιὰ τὸν ὁποῖο ἐξ ἀρχῆς γνώριζαν ὅτι ἦταν χαμένος.
.                  Δεδομένων τῶν σημερινῶν συνθηκῶν στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τὸκαλύτερο θὰ ἦταν ΟΥΔΕΙΣ ὑποψήφιος πρὸς Ἀρχιερατεία κληρικός, ποὺ σέβεται τὴν ἐκκλησιαστικὴκαὶ ἠθική του ἀξιοπρέπεια, νὰ ἐκτίθεται στὸ βασανιστήριο τῆς ἐκλογῆς, δηλαδὴ σὲ ἐκ μέρους τουπαρακλήσεις, ἐλπίδες, ἀγωνίες, καὶ σὲ ψεύτικες ἀρχιερατικὲς ὑποσχέσεις ψήφου… Θὰ πρέπει νὰπεριμένει νὰ ἀλλάξει τὸ σύστημα τῆς ἐκλογῆς, ἤ, ἕως τότε, νὰ περιμένει στὴν οὐρά, μήπως καὶπεριληφθεῖ στοὺς «ἡμετέρους»…. Ὁ κάθε ὑποψήφιος καὶ ὅποιος Μητροπολίτης τὸν ὑποστηρίζει θὰπρέπει νὰ ἔχουν τὴν ὀξυδέρκεια νὰ ἀντιληφθοῦν ἂν εἶναι ἐπιθυμητὴ ἡ ἐκλογή του, γιατί ἀλλιῶς,ὅσο καὶ ἂν προσπαθοῦν, μάταιος  εἶναι ὁ κόπος τους…. Ἂν οἱ πρὸς ἀρχιερατεία ὑποψήφιοι δὲνὑποχωροῦσαν στὸν πειρασμὸ τῆς μάταιης ὑποψηφιότητας καὶ ἂν ἐγγράφως καὶ δημοσίως ἐξηγοῦσαν τοὺς λόγους τῆς ἄρνησής τους, τότε ἴσως κάτι νὰ ἄλλαζε, ἴσως νὰ ἐφαρμοζόταν  τὸσύστημα ἐκλογῆς ποὺ εἶχε προτείνει ὁ σημερινὸς Ἀρχιεπίσκοπος ὡς Μητροπολίτης Θηβῶν…
.                  Τὸ 1925 ἡ Ἐκκλησία ἦταν σὲ μεγάλη παρακμή. Τότε ἐπιτροπὴ ἐκ κληρικῶν καὶ λαϊκῶν ἐπισκέφθηκε τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο (Παπαδόπουλο) καὶ ὁμιλῶν ἐκ μέρους τους πρὸς αὐτὸν ὁ Ἀρχιμανδρίτης Γεώργιος Παπαγεωργιάδης, προϊστάμενος τοῦ Ι. Ν. Ἁγίου Παντελεήμονος ὁδοῦ Ἀχαρνῶν, μεταξὺ ἄλλων, τοῦ εἶπε, μὲ βάση τὰ σωζόμενα πρακτικὰ τῆς συνάντησης: «Ἡ κατάστασις τῆς Ἐκκλησίας, Μακαριώτατε, ὡς ὁμολογεῖται παρὰ πάντων, δὲν εἶναι καλή. Ἢ μᾶλλον εἶναι κακίστη… Ἡ παντελὴς ἔλλειψις βάσεως πρὸς ἀνάδειξιν τῶν Ἐπισκόπων, ἡ κατὰ κανόνα δὲἀνάδειξις εἰς τὸ Ἐπισκοπικὸν ἀξίωμα τῶν ὀλιγώτερον ἱκανῶν, μόνον δὲ ἡ κατὰ σύμπτωσιν καὶ ἡκατὰ συνδρομὴν ἐξωτερικῶν περιστάσεων ἐπίπλευσις ὀλιγίστων ἱκανῶν… εἶναι δείγματα τῆς ὑφισταμένης ἐκκλησιαστικῆς ἀναρχίας καὶ ἀσυναρτησίας… Ἡ κρίσις τῆς κοινωνίας διὰ τὴνἹεραρχίαν, ὅσον αὐστηρὰ καὶ ἂν εἶναι, δὲν δυνάμεθα νὰ ἀρνηθῶμεν ὅτι εἶναι δικαία. Εἰς τοὺςἘπισκόπους ἐδόθη εἰδικὴ καὶ ὑψίστη ἐξουσία πρὸς ἀντιμετώπισιν καὶ κατασύντριψιν παντὸς κακοῦἐμφανιζομένου ἐν τῷ Ἐκκλησιαστικῷ ἐδάφει. Τῆς ἐξουσίας ταύτης ἐνῶ ἔκαμαν κατάχρησιν ἀπέναντι τῶν ἀδυνάτων, δὲν ἔκαμαν οὐδὲ σκιώδη χρῆσιν ἀπέναντι ἄλλων παραγόντων, ἰσχυρῶν θεωρουμένων, ἀλλὰ ἔδειξαν ἀνεξήγητον δειλίαν…». Ὅσα ἐκκλησιαστικῶς ἴσχυαν τὸ 1925, δυστυχῶς, ἰσχύουν καὶ σήμερα…-   

Σχολιάστε

AΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ Ο ΔΗΜΟΦΙΛΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἅγιος Νεκτάριος ὁ δημοφιλὴς

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                        Ἡ ἀθρόα προσέλευση τοῦ κοινοῦ νὰ παρακολουθήσουν τὴν ταινία γιὰ τὸν Ἅγιο Νεκτάριο «Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ» εἶναι ἐντυπωσιακή, ἐνῶ προκαλεῖ αἴσθηση ὁ φονταμενταλισμὸς καὶ ἡ ἔλλειψη αὐτοσεβασμοῦ ἐλαχίστωνἙλλήνων ἀθέων καὶ ἀντιεκκλησιαστικῶν παραγόντων, ποὺ ὅμως ἀπολαμβάνουν εὐρείας προβολῆς στὰ ΜΜΕ καὶ στὰ Μέσα Κοινωνικῆς Δικτύωσης. Σημειώνεται ὅτι ἡ ταινία τῆς Σερβικῆς καταγωγῆς Ἑλένης Πόποβιτς ἔτυχε εὐμενοῦς ὑποδοχῆς ἀπὸ κινηματογραφικοὺς κριτικοὺς καὶ βραβεύθηκε στὸ φεστιβὰλ τῆς Μόσχας καὶ στὸ φεστιβὰλ ἑλληνικοῦκινηματογράφου στὸ Λὸς Ἄντζελες.
.                        Ἡ συγκεκριμένη ταινία, ἡ προσέλευση χιλιάδων θεατῶν νὰ τὴν δοῦν καὶ οἱ ἀντιδράσεις φανατικῶνἀθέων θέτουν ἐπὶ τάπητος γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰ τὸ θέμα τῆς ἁγιότητας καὶ τοῦ θαύματος στὴ ζωὴ τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου. Μὲ τὴν ταινία τίθεται καὶ τὸ ἐρώτημα τί συνετέλεσε ὥστε ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἑκατὸ χρόνια μετὰ τὴν κοίμησή του νὰ ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι τόσο δημοφιλής; Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ ἔχει ὁ Ἅγιος καὶ ἑλκύει τὴν ἀγάπη, τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν πίστη πρὸς τὴν ἁγιότητά του; Ὅσο ζοῦσε συκοφαντήθηκε, διαπομπεύθηκε, ἐξορίστηκε, κυνηγήθηκε ἀνελέητα ἀπὸ ἐκκλησιαστικοὺς καὶ μὴ παράγοντες. Δὲν διεκδίκησε καὶ δὲν ἔλαβε ποτὲ ἀξιώματα, ἔζησε τὸν βίο του ἀσκητικὰ καὶ ταπεινά, χωρὶς δεύτερο ράσο. Καὶ ὅμως σὲ αὐτὸν προσέρχεται ὁ πιστὸς λαός, ἐνῶ ἔχει λησμονήσει ὅσους Πατριάρχες, Ἀρχιεπισκόπους καὶ Μητροπολίτες ἄσκησαν ἐξουσία ἐπάνω του…
.                        Τί εἶναι λοιπὸν αὐτὸ ποὺ ἑλκύει τὸ λαὸ πρὸς τὸν Ἅγιο Νεκτάριο; Εἶναι ἡ μεγάλη του ἀγάπη στὸν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ Χριστό. Ἀπὸ ἐκεῖ ξεκινᾶ ἡ ἀγάπη καὶ τὸ ἐνδιαφέρον του γιὰ τὸν συνάνθρωπο, ἀπὸ ἐκεῖ ξεκινᾶ ἡσυγχωρητικότητά του πρὸς ὅσους τὸν ἔβλαψαν καὶ τὸν κυνήγησαν ἀνελέητα, ἀπὸ ἐκεῖ ξεκινᾶ ἡ ταπείνωσή του καὶ ἡ ἁπλότητα τῆς βιωτῆς του. Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀγάπη ξεκινᾶ ἡ πιστὴ τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, ποὺφαίνονται στὴ θεωρία ἁπλές, ἀλλὰ εἶναι πολὺ δύσκολες στὴν ἐφαρμογή τους, ἀφοῦ προϋποθέτουν τὴν παραίτηση ἀπὸ τὴν ὑλόφρονα καὶ ἡδονιστικὴ ζωή.
.                        Ὁ Ἅγιος μὲ αὐτὴ τὴν πίστη, ποὺ καὶ βουνὰ μετακινεῖ, δὲν μεσίτευε καὶ δὲν μεσιτεύει μόνο στὸν Θεάνθρωπο νὰ τελοῦνται – καὶ τελοῦνται – θαύματα. Ἔκαμε στὴ ζωή του πράξεις, ποὺ ξεφεύγουν ἀπὸ τὸν κοινὸἄνθρωπο. Θὰ ἀναφερθοῦν ὁρισμένα παραδείγματα, ὅπως καταγράφονται στὸ ἐξαιρετικὸ βιβλίο τοῦ ἀείμνηστου Σώτου Χονδρόπουλου «Ὁ ἅγιος του αἰώνα μας – Ὁ ὅσιος Νεκτάριος Κεφαλᾶς», (Ἐκδόσεις «Καινούργια Γῆ», Ἀθήνα, 1997).
.            Τὸ πρῶτο εἶναι ὅτι οὐδέποτε ἀπάντησε στὸ ψέμα ὅτι μόνος του ἀποχώρησε ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα ἐκδιώχθηκε κακὴν κακῶς.
.                   Τὸ δεύτερο εἶναι ὅτι ὅταν πέθανε ὁ Πατριάρχης Σωφρόνιος καὶ οἱ ὁμογενεῖς τῆς Αἰγύπτου – καὶ ἦσαν πολλοὶ στὸ τέλος τοῦ 19ου καὶ ἀρχὲς τοῦ 20οῦ
 αἰώνα – τὸν θέλησαν γιὰ Πατριάρχη, ὅταν εἶδε νὰ ἀναμιγνύονται ἡ τότε βασίλισσα Ὄλγα καὶ οἱ κυβερνήσεις Ἑλλάδος καὶ Αἰγύπτου καὶ νὰ βγαίνουν σπαθιὰ  ἀπὸὑποψηφίους, ποὺ μὲ κάθε τρόπο ἤθελαν νὰ ἀναρριχηθοῦν στὸ θρόνο, ἐκεῖνος ὑποχώρησε καὶ ἀναχώρησε ἐπιστρέψας στὴν Ἑλλάδα…
.                        Τὸ τρίτο συνέβη στὴν Κύμη τῆς Εὐβοίας. Ὅταν διακονοῦσε ὡς ἱεροκήρυκας, ἕνας ἔφηβος ἄκουσε τὸκήρυγμά του καὶ πῆγε καὶ τὸν βρῆκε ἀπελπισμένος. «Πάτερ, θέλω νὰ αὐτοκτονήσω. Εἶμαι νόθος καὶ μοῦ τὸ φωνάζουν συνέχεια στὸ χωριό. Δὲν γνώρισα πατέρα καὶ ἡ μητέρα μου εἶναι ἐπίσης σὲ ἀπόγνωση. Δὲν ἀντέχω ἄλλο». Ὁ Ἅγιος τὸν κοίταξε στὰ μάτια καὶ τοῦ εἶπε: «Ἀπὸ τώρα εἶμαι ἐγὼ ὁ πατέρας σου. Θὰ σὲ στείλω στὸ Κάιρο, σὲ δικούς μου ἀνθρώπους καὶ ἐκεῖ, οὐδεὶς θὰ γνωρίζει τὸ πῶς γεννήθηκες. Θὰ σπουδάσεις, θὰ προκόψεις καὶ θὰ πάρεις κοντά σου καὶτὴ μητέρα σου…». Ὁ ἔφηβος ἔπεσε στὰ πόδια του καὶ τὰ γέμισε μὲ δάκρια εὐγνωμοσύνης.
.                         Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος δὲν ἄσκησε ἐκκλησιαστικὴ ἐξουσία. Ἡ Μητρόπολη Πενταπόλεως δὲν εἶχε ποίμνιο καὶ μετὰ τὴν ἐξορία του ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο ἐργάσθηκε ὡς ἁπλὸς ἱεροκήρυκας στὴν Ἑλλάδα. Κατὰ κάποιο τρόπο παιδαγωγικὴ ἐξουσία ἄσκησε ὡς γενικὸς διευθυντὴς τῆς Ριζαρείου Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς. Αὐτὴ τὴν ἐξουσία τὴνἄσκησε μὲ ἅγιο τρόπο, ὅπως κανεὶς ἄλλος δὲν θὰ μποροῦσε ἔτσι νὰ τὴν ἀσκήσει. Δύο παραδείγματα.
.                        Ὁ παιδονόμος μίαν ἡμέρα τοῦ πῆγε στὸ γραφεῖο του τέσσερις μαθητὲς ποὺ τσακώθηκαν, ἀντάλλαξαν βρισιὲς καὶ ἀλληλογρονθοκοπήθηκαν. Ὁ Ἅγιος τοὺς κοίταξε στὰ μάτια, ἐξέφρασε τὴ λύπη του, τοὺς εἶπε ὅτι τὸνἀναγκάζουν νὰ τιμωρήσει τὸν ἑαυτό του καὶ εἶπε στὸν παιδονόμο νὰ εἰδοποιήσει τὸν μάγειρο ἐπὶ τρεῖς ἡμέρες νὰ μὴν τοῦ πηγαίνει φαγητό. Τοὺς μαθητὲς τοὺς ἄφησε νὰ φύγουν εὐχόμενος ὁ Ὕψιστος νὰ τοὺς ἀποστείλει ἔλεος καὶφωτισμό. Οἱ νέοι αἰσθάνθηκαν πολὺ ἄσχημα. Συνέχεια ρωτοῦσαν ἂν διέκοψε τὴν ἀποχὴ ἀπὸ τὸ φαγητὸ καὶ ὅταν μάθαιναν ὅτι τὴ συνεχίζει, τόσο καὶ γίνονταν χειρότερα ψυχολογικά. Δὲν πήγαιναν οὔτε αὐτοὶ νὰ φᾶνε. Ἡ στάση τοῦἉγίου τοὺς μαλάκωσε τὴν καρδιά, τοὺς ἔδωσε ταπείνωση καὶ μετανιωμένοι πῆγαν καὶ τοῦ ζήτησαν συγγνώμη ποὺ τὸνἔβαλαν σὲ αὐτὴ τὴ δοκιμασία. Τὸ γεγονὸς μαθεύτηκε σὲ ὅλους τους μαθητὲς καὶ σὺν τῷ χρόνῳ μειώθηκε πολὺ ἡπαραβατικότητα ἀνάμεσα στοὺς μαθητές…
.                        Κάτι ἀνάλογο συνέβη μὲ τοὺς καθαριστὲς τῆς Σχολῆς. Μίαν ἡμέρα τσακώθηκαν καὶ ἄρχισαν φωναχτὰὁ ἕνας νὰ βρίζει τὸν ἄλλο. Ἕνας ἀπὸ τοὺς λόγους τοῦ τσακωμοῦ ἦταν ὅτι ἀνάμεσα στὶς φροντίδες τους ἔπρεπε νὰκαθαρίζουν τὰ ἀποχωρητήρια, ποὺ ὁ μεγαλύτερος στὴν ἡλικία ἀπέφευγε τὸ ὑποτιμητικό, κατ’ αὐτόν, καθῆκον… ὉἍγιος Νεκτάριος εἶχε παρατηρήσει τὸ γεγονὸς καὶ πολλὲς φορὲς εἶχε σηκωθεῖ πρὶν νὰ ξυπνήσουν τὸ προσωπικὸ καὶ οἱμαθητὲς καὶ καθάριζε ὁ ἴδιος τὰ ἀποχωρητήρια, χωρὶς νὰ πεῖ λέξη. Ὅμως τώρα ποὺ τοὺς ἔπιασε νὰ τσακώνονται τοὺς εἶπε πὼς ἀφοῦ τεμπελιάζουν καὶ δὲν κάνουν τὸ καθῆκον τους, θὰ ἀναλάβει ἐκεῖνος τὸν καθαρισμὸ τῶνἀποχωρητηρίων… Οἱ δύο καθαριστὲς τὰ ἔχασαν. Ὁ μεγαλύτερος ψέλλισε φοβισμένος: «Δηλαδὴ μᾶς διώχνετε, πάτερ;» καὶ ὁ Ἅγιος τοῦ ἀπάντησε ὅτι ἡ συνείδησή του δὲν τοῦ ἐπιτρέπει νὰ προβεῖ στὴν ἀπόλυσή τους, ἀλλὰ ἀφοῦ  δὲν θέλουν ἐκεῖνοι νὰ καθαρίζουν, θὰ ἀναλάβει αὐτὸς τὴν ἐργασία τους… Αὐτοὶ τότε αἰσθάνθηκαν πολὺ ντροπιασμένοι. Ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἡμέρα τὰ ἀποχωρητήρια ἔλαμπαν ἀπὸ πάστρα, χωρὶς νὰ χρειαστεῖ νὰ ἐκτελέσει τὴ δουλειὰ τῶν δύο ὁἍγιος…
.                        Ὁ καθηγητὴς Πανεπιστημίου καὶ μετὰ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, ὅταν ἐκοιμήθη ὁ Ἅγιος, ἔγραψε μεταξὺ τῶν ἄλλων σὲ ἀκαδημαϊκὸ ὕφος, ποὺ ὅμως ἐκφράζει τὴν προσωπικότητά του: «Ἐξέλιπε τὸν βίον ὁ Μητροπολίτης Πενταπόλεως Νεκτάριος, Ἱεράρχης σεβασμιώτατος, περικοσμούμενος μὲν ὑπὸ μεγάλων ἀρετῶν, σπουδαίαν δὲ ἀναπτύξας κατὰ τὸν βίον αὐτοῦ δράσιν (…). Ὁ βίος αὐτοῦὑπῆρξεν ἀσκητικώτατος, εἰς μέγαν βαθμὸν ἀναπτύξας τὰς χριστιανικὰς αὐτοῦ ἀρετάς (…) Γλυκύτατος τοὺς τρόπους καὶ ὠφελιμώτατος ὁ καλοκάγαθος Ἱεράρχης καθίστατο λίαν ἀγαπητὸς καὶ σεβαστὸς εἰς τοὺς γνωρίζοντας αὐτόν, λίαν δὲ ἐτιμᾶτο (…) δία τὰς ἀρετὰς αὐτοῦ, τὴν παιδείαν καὶ τὸν ἀσκητικὸν βίον. Ὑπῆρξεν ἀληθῶς ὁ ἀοίδιμος Μητροπολίτης Πενταπόλεως Νεκτάριος, τύπος ἀρχαίου ἀσκητοῦ καὶ ζηλωτοῦ διδασκάλου, ἐξόχως συμπαθὴς φυσιογνωμία Ὀρθοδόξου Ἱεράρχου».

Ἡ ζωὴ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου*

1 Ὀκτωβρίου 1846.
Γέννηση τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, κατὰ κόσμον Ἀναστασίου Κεφαλᾶ στὴ Σηλυβρία τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης.

1860-1866
Μεταβαίνει στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου ἐκπαιδεύεται, ἐργαζόμενος ταυτόχρονα.

1866 – 1873
Ἔρχεται στὴν Ἀθήνα καὶ μεταβαίνει στὴ Χίο, ὅπου ἐργάζεται ὡς γραμματοδιδάσκαλος στὸ μαστιχοχώρι Λιθί, ἰδιαίτερη πατρίδα τοῦ μεγάλου ἐθνικοῦ εὐεργέτη Ἀνδρέα Συγγροῦ.

1873
Εἰσέρχεται στὴ Νέα Μονὴ Χίου ὡς δόκιμος μοναχός.

11/7/1876
Κείρεται μοναχὸς καὶ μετονομάζεται Λάζαρος.

15/1/1877
Χειροτονεῖται διάκονος καὶ μετονομάζεται σὲ Νεκτάριο.

22/3/1881
Καταστρεπτικὸς σεισμὸς στὴ Χίο κρημνίζει ὅλα τὰ ἐκεῖ σχολεῖα. Ὁ φοιτῶν στὴν τελευταία τάξη τοῦ τότε Γυμνασίου διάκονος Νεκτάριος ὑποχρεώνεται νὰ ἔρθει στὴν Ἀθήνα καὶ νὰ δώσει τὶς ἀπολυτήριες ἐξετάσεις στὸ Βαρβάκειο ἐκπαιδευτήριο.

4/11/1881
Ἐγγράφεται φοιτητὴς στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.

28/9/1885
Λαμβάνει τὸ πτυχίο του ἀπὸ τὴ Θεολογικὴ Σχολή.

23/3/1886
Χειροτονεῖται πρεσβύτερος στὴν Ἀλεξάνδρεια ἀπὸ τὸν ἐκεῖ Πατριάρχη Σωφρόνιο.

6/8/1886

Λαμβάνει τὸ ὀφίκιο τοῦ Ἀρχιμανδρίτη καὶ τοῦ ἀνατίθενται τὰ καθήκοντα τοῦ Πατριαρχικοῦ Ἐπιτρόπου Καΐρου. Προσφέρει ἐκεῖ πλούσιο ποιμαντικό, ἐθνικό, συγγραφικὸ καὶ ἐκκλησιαστικὸ ἔργο καὶ ἡ ἐκεῖ ὁμογένεια τοῦ δείχνει ἀγάπη, σεβασμὸ καὶ τιμή.

Ἰανουάριος 1889
Ἐκλέγεται Μητροπολίτης Πενταπόλεως, παλαιᾶς σημαντικῆς ἐπαρχίας τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας στὴ Λιβύη καὶἐξακολουθεῖ νὰ ἐκτελεῖ τὰ καθήκοντα τοῦ Πατριαρχικοῦ Ἐπιτρόπου στὸ Κάϊρο.

11/7/1890
Οἱ ἀπὸ φθόνο καὶ ἕρμαιοι τῶν ἐνστίκτων τους παντοειδεῖς ἐχθροί τοῦ Ἁγίου μὲ παντοειδεῖς συκοφαντίες καὶδηλητηριώδη ὑπονοούμενα πείθουν τὸν 90τούτη Πατριάρχη Σωφρόνιο νὰ τὸν ἐκδιώξει ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, γιατί ἀλλιῶς θὰ τὸν ἐκθρονίσει καὶ θὰ καταλάβει αὐτὸν τὸν θρόνο τῆς Ἀλεξανδρείας… Ὁ Ἅγιος ἐξορίζεται πτωχὸς καὶκαταφρονεμένος μὲ ἕνα βαθὺ παράπονο, ἀλλὰ χωρὶς γογγυσμό.

Αὔγουστος 1890
Ὁ Ἅγιος ἔρχεται στὴν Ἑλλάδα καὶ μὲ πηγαία ταπεινοφροσύνη δὲν ζητεῖ νὰ λάβει κάποια Μητρόπολη, ἀλλὰ νὰὑπηρετήσει τὴν Ἐκκλησία ὡς ἁπλὸς ἱεροκήρυκας.

Μάρτιος 1891
Διορίζεται ἱεροκήρυκας στὴν Εὔβοια. Ἰδιαίτερα συνδέεται μὲ τὴν περιοχὴ τοῦ Ἀλιβερίου καὶ τῆς Κύμης.

Αὔγουστος 1893
Μετατίθεται ὡς ἱεροκήρυκας στὴν Φθιώτιδα καὶ στὴν Φωκίδα.

Μάρτιος 1894
Διορίζεται Γενικὸς Διευθυντὴς στὴν Ριζάρειο Ἐκκλησιαστικὴ σχολή, ὅπου εἶχε εὐλογημένη διακονία. Πλῆθος σημαντικῶν Ἀρχιερέων, Καθηγητῶν Πανεπιστημίων καὶ ἁπλῶν κληρικῶν πέρασαν ἀπὸ τὴ διδαχή του.

Καλοκαίρι 1904
Μετὰ ἀπὸ αἴτημα ἀφιερωμένων μαθητριῶν του ἀποφασίζει νὰ ἱδρύσει Μονὴ στὴν Αἴγινα, ἀφιερωμένη στὴν Ἁγία Τριάδα.

Ἀπρίλιος 1908
Ἀποχωρεῖ ἀπὸ τὴ Ριζάρειο.

Χριστούγεννα 1908
Ἐγκαθίσταται μόνιμα στὴν Αἴγινα. Ἂν καὶ ἀσκητεύει, οἱ δοκιμασίες ποὺ περνᾶ εἶναι πολλές. Ἀπὸ φθόνο καὶ κοσμικῆςἀντιλήψεως ἀσκήσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐξουσίας σύρεται σὲ ἀνακρίσεις καὶ ὑφίσταται προσβολὲς ὅσον ἀφορᾶ στὸἄψογο ἦθος του.

20/9/1920
Ἀσθενῶν εἰσάγεται στὸ Ἀρεταίειο Νοσοκομεῖο καὶ εἰς δωμάτιο μὲ τίποτε τὸ ἰδιαίτερο. Δίπλα στὸ δωμάτιο τοῦ Ἁγίου, ποὺ δὲν φιλοξενεῖ πλέον ἀσθενεῖς καὶ ἔχει καταστεῖ προσκύνημα, νοσηλεύτηκε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος καὶὅσο ἔμεινε στὸ δωμάτιο ἐκεῖνο καὶ τοῦ ἐπέτρεπαν οἱ δυνάμεις του πήγαινε σὲ αὐτό, προσευχόταν καὶ ἀναπαυόταν ψυχικά.

8 πρὸς 9 Νοεμβρίου 1920
Κοίμηση τοῦ Ἁγίου

18/6/1924
Ὁ τάφος του ἀνοίγεται. Τὸ σκήνωμά του εἶναι ἀκέραιο καὶ εὐωδιάζει.

8/11/1956
Ἡ ἐφημερίδα «Ἑστία» γράφει ὅτι ἀποτελεῖ παλλαϊκὸ αἴτημα ἡ ἁγιοκατάταξη τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, τοῦ «Ἁγίου τοῦ λαοῦ».

20/4/1961
Μὲ ἀπόφαση τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ὁ Μητροπολίτης Πενταπόλεως Νεκτάριος συγκαταριθμεῖται μεταξὺ τῶν Ἁγίων καὶ τῶν Ὁσίων τῆς Ἐκκλησίας. Ἔκτοτε πολλοὶ ἀνὰ τὸν κόσμο ναοὶ ἀφιερώνονται στὸν Ἅγιο, πλήθη δὲ πιστῶν συρρέουν στὴν Αἴγινα νὰ προσκυνήσουν τὰ λείψανα καὶ τὸν τάφο τοῦ Ἁγίου καὶ νὰ ἐπισκεφθοῦν τὸ κελί του. Πολλὰ ζευγάρια δίνουν σὲ παιδιά τους, ἀγόρια καὶ κορίτσια, τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου.

15/1/1998
Ἐπὶ μακαριστοῦ Πατριάρχου Πέτρου ἡ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας ἀποφασίζει νὰ ἐκζητήσει συγγνώμη ἀπὸ τὸν Ἅγιο Νεκτάριο, γιατί, ὅπως ἀναφέρεται, «ἀδίκως εἶχε κατηγορηθεῖ καὶ ἐκδιωχθεῖ ἀπὸ τὴ θέση του στὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας». Τὸ ἐπίσημο ἔγγραφο μὲ τὴν ἐκζήτηση τῆς συγγνώμης κατέθεσε ὁ ἴδιος ὁ Πατριάρχης Πέτρος στὴ Μονὴ τοῦ Ἁγίου, στὴν Αἴγινα.

Αὔγουστος 2021
Παίζεται στοὺς κινηματογράφους ἡ ταινία μὲ βάση τὴν βιογραφία τοῦ Ἁγίου, τὴν ὁποία προσέρχονται νὰ δοῦν πλήθη θεατῶν καὶ ἡ ὁποία ἔχει κερδίσει τὴν ἐκτίμηση τῶν ἀντικειμενικῶν κριτικῶν τοῦ κινηματογράφου.  

——————————

  *Γιὰ τὴν γραφὴ τῆς βιωτῆς τοῦ Ἁγίου χρησιμοποιήθηκε ἡ ἐμπεριστατωμένη μελέτη τοῦ Σοφοκλῆ Γ. Δημητρακόπουλου «Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως – Ἡ πρώτη ἅγια Μορφὴ τῶν καιρῶν μας», Ἱστορικὴ βιογραφία βασισμένη σὲ αὐθεντικὲς πηγές, Ἀθήνα, 1998.

,

Σχολιάστε

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΜΕΡΙΚΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Περὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρου

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                    Ἡ γραπτὴ δημόσια δήλωση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς κ. Ἐλπιδοφόρου, μὲτὴν ὁποία ἐξέφρασε τὴ λύπη του, γιατί πλήγωσε τὸ ποίμνιό του μὲ τὴ συμμετοχή του στὴ φιέστα ποὺ ἔστησε ὁ Τοῦρκος Πρόεδρος στὴ Νέα Ὑόρκη στὶς 20 Σεπτεμβρίου, ἐκτόνωσε προσωρινὰ τὴν κατάσταση. Στὴν κατάληξη τῆς δήλωσής του ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος ἀναφέρει:
.                    «Λυπᾶμαι εἰλικρινὰ γιὰ τὴν ὀδύνη, ποὺ ἄθελά μου προκάλεσα σὲ Κυπρίους καὶἙλληνοαμερικανοὺς ἀδελφούς μου, ἰδιαίτερα στὸ ἀγαπημένο μου ποίμνιο. Προσεύχομαι νὰ βρεθεῖμία δίκαιη καὶ βιώσιμη λύση στὴ μαρτυρικὴ Κύπρο, ὅπως τὴν προσδοκᾶ ὁ Κυπριακὸς λαός, μὲβάση τὸ διεθνὲς δίκαιο καὶ τὴν προστασία τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, σύμφωνα μὲ τὶςἀποφάσεις τοῦ ΟΗΕ καὶ ἐργάζομαι γιὰ αὐτὸ τὸ σκοπό».
.                    Ἡ δήλωσή του ἀκυρώνει ὅλα ὅσα γράφτηκαν ὑπὲρ τῆς παρουσίας του στὴν φιέστα Ἐρντογάν. Τὸ καταπληκτικὸ εἶναι ὅτι καὶ τὸ περασμένο Σαββατοκύριακο καὶ μετὰ τὴδήλωση τοῦ κ. Ἐλπιδοφόρου ἀρθρογράφοι ὄχι μόνο παντελῶς ἄσχετοι μὲ τὴν Ὀρθοδοξία ἀλλὰ καὶπολέμιοί της καὶ μὲ ἄγνοια τοῦ καθεστῶτος ποὺ διέπει, μὲ βάση τὶς διεθνεῖς συνθῆκες, τὸ πράγματι πολύπαθο Φανάρι συνέχισαν νὰ ὑποστηρίζουν ὅτι καλῶς ἔπραξε ποὺ συμμετέσχε στὴν φιέστα Ἐρντογάν. Εἶναι ἀφελὲς νὰ νομίζεται ὅτι ὑποτασσόμενο τὸν κατευνάζει…
.                    Ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος εἶχε κάθε λόγο νὰ ἀπόσχει ἀπὸ τὴν ἐθνικιστικὴ καὶπροπαγανδιστικὴ ἐκδήλωση τοῦ Τούρκου Προέδρου. Αὐτὸ μὲ βάση τὴν πάγια πρακτικὴ τοῦ Φαναρίου, ὅτι δὲν ἀναμιγνύεται στὴν πολιτικὴ καὶ ἑπομένως ἀπέχει ἀπὸ κάθε ἐκδήλωση ποὺ δὲν κατατείνει στὴν εἰρήνη καὶ στὴν καταλλαγὴ μεταξὺ κρατῶν καὶ θρησκειῶν.
.                    Τὸν ὕψους 171 μέτρων καὶ 35 ὀρόφων οὐρανοξύστη ἐγκαινίασε ὁ Τοῦρκος Πρόεδρος μὲ τὴ συμμετοχὴ στὸ κόψιμο τῆς κορδέλας, μεταξὺ ἄλλων, τοῦ ἡγέτη τῶν τουρκοκυπρίων καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἐλπιδοφόρου καὶ δείχνει, ὅπως εἶπε στὴν ὁμιλία του ὁ κ. Ἐρντογάν, τὴν ἰσχὺ τῆς Τουρκίας, καθὼς καὶ τὶς ἐπιτυχίες της στὰ 100 χρόνια ποὺ πέρασαν ἀπὸ  τὴν ἵδρυση τῆς κεμαλικῆς δημοκρατίας…
                    Ὁ ἐν λόγῳ οὐρανοξύστης στεγάζει τὴ μόνιμη ἀντιπροσωπεία τῆς Τουρκίας στὸν ΟΗΕ, τὸ Γενικό της προξενεῖο στὴ Νέα Ὑόρκη καὶ ἀποτελεῖ τὸ κέντρο τῶν πολιτικῶν καὶδιπλωματικῶν δραστηριοτήτων της στὶς ΗΠΑ. Γιὰ τὴν κατασκευή του δαπανήθηκαν 291 ἑκατομμύρια δολάρια, καὶ εἶναι ψηλότερο ἀπὸ τὸ ἀπέναντί του εὑρισκόμενο κτίριο τῆς μόνιμης ἀντιπροσωπείας τῶν ΗΠΑ καὶ πλησίον τοῦ κτιρίου τοῦ ΟΗΕ. Ὁ οὐρανοξύστης προβάλλει τὸν τουρκοϊσλαμικὸ μεγαλοϊδεατισμὸ τοῦ Ἐρντογὰν μὲ τὸν σεληνιακὸ μηνίσκο καὶ τὸ ἀστέρι, καθὼς καὶ τὴν τουλίπα, σύμβολο τῆς κατακτητικῆς ἱστορίας τῆς Τουρκίας ἀπὸ τοὺς Σελτζούκους καὶἐντεῦθεν…
.                    Ἡ κυβέρνηση θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε ἐγκαίρως συζητήσει μὲ τὸν κ. Ἐλπιδοφόρο τὰτῆς συμμετοχῆς του στὴν φιέστα ἰσχύος τοῦ κ. Ἐρντογὰν καὶ στὴν, διὰ τῆς παρουσίας σὲ αὐτὴν τοῦἐκλεκτοῦ του Ἐρσὶν Τατάρ, προπαγάνδα ὑπὲρ τοῦ ἐπιβληθέντος καθεστῶτος στὰ κατεχόμενα ἐδάφη τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας. Θὰ ἀπεφεύγετο ἔτσι ἡ δημόσια ἔκφραση τῆς δυσαρέσκειάς της πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀμερικῆς καὶ ὅλος ὁ θόρυβος ποὺ ἐπακολούθησε.-

Σχολιάστε

ΣΩΤΗΡΙΑ ΑΛΙΜΠΕΡΤΗ: Η ΠΡΩΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Σωτηρία Ἀλιμπέρτη:
Ἡ πρώτη γυναίκα ἱστορικὸς τῆς Ἐπανάστασης

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                      Μεταξὺ τῶν πολλῶν ἀνδρῶν ποὺ ἔζησαν κατὰ καὶ κοντὰ στὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 καὶ ἔγραψαν ἱστορικὰ μελετήματα καὶ ἀπομνημονεύματα ὑπῆρξε καὶ μία γυναίκα, ἡ Σωτηρία Ἀλιμπέρτη (1847 – 1929), ἡ ὁποία ἔγραψε ἕνα ἐξαιρετικὸ ἱστορικὸ πόνημα γιὰ τὶς ἡρωίδες τοῦ Ξεσηκωμοῦ ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας τοῦ Ἔθνους. Τὸ 484 σελίδων βιβλίο της, μὲ τίτλο «Αἱ ἡρωίδες τῆςἙλληνικῆς Ἐπαναστάσεως» (Τύποις Στεφ. Ν. Ταρουσόπουλου) κυκλοφορήθηκε τὸ 1933, τέσσερα χρόνια μετὰ τὸν θάνατό της.
.                      Στὴν εἰσαγωγὴ τοῦ βιβλίου γράφεται ὅτι τὸ ἔργο τῆς Σωτηρίας Ι. Ἀλιμπέρτη περὶ τῶν Ἡρωίδων τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως «ἀποτελεῖ τὸ λαμπρότερον Μνημεῖον τῶν Γυναικῶν, αἱ ὁποῖαι μετὰ τῶν Ἀνδρῶν ἐθεμελίωσαν ἑλληνικὴν πατρίδα, οἰκογένειαν, κοινωνίαν». Στὴ συνέχεια τονίζεται: «Πρώτη ἡ ἐνθουσιώδης συγγραφεὺς ὁρμωμένη ὄχι μόνον ἐξ ἁπλοῦἱστορικοῦ ἐνδιαφέροντος, ἀλλ᾽ ἐξ ὑψηλοῦ αἰσθήματος ἐθνικοῦ ἀπεφάσισε νὰ ἀσχοληθῆΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΩΣ μὲ τὰς ἡρωίδας, νὰ ἐρευνήση μετ᾽ ΑΚΡΙΒΕΙΑΣ τὰ περὶ αὐτῶν καὶ νὰ τὰςἀναστήση, μὲ τὴν πνοὴν καὶ τὴν φλόγα τοῦ ἐνθουσιασμοῦ της…».
.                      Τὸ πόσο ἐπιμελημένη εἶναι ἡ ἐρευνητικὴ ἐργασία τῆς Ἀλιμπέρτη γιὰ τὶςἩρωίδες τῆς Ἐπαναστάσεως ἐξάγεται ἀπὸ τὸ ὅτι ἀνέτρεξε στὶς ἱστορικὲς πηγὲς πρὸς ἐξακρίβωση τῶν γεγονότων καὶ ἀπὸ τὴν πλούσια βιβλιογραφία της, ἑλληνικὴ καὶ ξένη. Τὸ ἔργο της ἀποτελεῖἀληθῆ ἱστορία τοῦ ὑπὲρ ἐλευθερίας ἐθνικοῦ ἀγῶνος, μὲ κέντρο τὶς ἡρωίδες καὶ τὴ δράση τους.
.                      Ἡ Σωτηρία Ἀλιμπέρτη γεννήθηκε στὴν Ἀθήνα τὸ 1847 ἀπὸ εὔπορη οἰκογένεια. Πατέρας της ἦταν ὁ ἀγωνιστὴς καὶ βουλευτὴς Κλεομένης (Οἰκονόμου), ἐκ τῶν σπουδαίων ρητόρων τῆς Βουλῆς. Ὁ Κλεομένης ἀπέθανε στὴν ἀκμὴ τῆς ἡλικίας του, τὸ 1852, δηλητηριασθεὶς ἀπὸπολιτικούς του ἀντιπάλους. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Σωτηρία ἄφησε σὲ νεαρὴ ἡλικία δύο ἀγόρια, τὸν Ἄγη, ποὺ διετέλεσε νομάρχης καὶ τὸν στρατηγὸ Κλεομένη Κλεομένους, ποὺ ἦταν ἐκ τῶν ἐλευθερωτῶν τῆς Θεσσαλονίκης, στὶς 26 Ὀκτωβρίου 1912.
.                     Ἡ Σωτηρία Κλεομένους, ἀφοῦ περάτωσε τὶς σπουδές της στὴν Ἑλλάδα, τὶς συνέχισε στὴν Ἰταλία, ὅπου στὴν Φλωρεντία καὶ στὴ Ρώμη σπούδασε φιλολογία καὶ καλὲς τέχνες. Τὸ 1875 ἐπέστρεψε στὴν Ἀθήνα καὶ μετὰ  πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου ἀνέλαβε ὑποδιευθύντρια στὸΖάππειο Παρθεναγωγεῖο. Στὴν Βασιλεύουσα γνώρισε τὸν γενικὸ γραμματέα τοῦ «Φιλολογικοῦ Συλλόγου Κωνσταντινουπόλεως» καὶ ἀθόρυβο ἐργάτη τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων Ἰωάννη Ἀλιμπέρτη καὶ παντρεύτηκαν τὸ 1882. Ἕως τὸν θάνατό του, τὸ 1902, ἦσαν ἕνα ἁρμονικὸ ζευγάρι, μὲ σπουδαία ἐθνικὴ δράση, στὴν Ἑλλάδα καὶ στὶς ἑλληνικὲς κοινότητες τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἡ Σωτηρία Ἀλιμπέρτη ὡς γενικὸς γραμματέας τοῦ Συλλόγου τῆς «Ἐργάνης Ἀθηνᾶς» ἔδωσε μεγάλη ὤθηση στὴν γυναικεία βιοτεχνία, ἰδίως τὴν ὑφαντική, τὴν ταπητουργία καὶ τὴν πλεκτική.
.                      Μετὰ τὴν ἀπώλεια τοῦ συζύγου ἡ Σωτηρία ἐπὶ δέκα περίπου χρόνια ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὴν κοινωνική της δράση. Τὴν ξανάρχισε τὸ 1911 μὲ τὴν μετονομασθεῖσα «Ἐργάνη» σὲ «Πανελλήνιο Σύλλογο Γυναικῶν». Ἐκτὸς ἀπὸ διεθνεῖς ἐράνους ποὺ διενήργησε στὸ ἐξωτερικό, ὀργάνωσε στὴν Ἀθήνα γραφεῖο γιὰ τὸν ἐφοδιασμὸ μὲ χρήματα καὶ ρουχισμὸ ὅσων ἐπανήρχοντο ἀπὸ τοὺς Βαλκανικοὺς πολέμους στρατιῶτες. Τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1914 διοργάνωσε ἑορτὴ στὸ Θέατρο τοῦ Διονύσου, τὰ ἔσοδα τῆς ὁποίας προσφέρθηκαν σὲ γυναικόπαιδα τῆςἨπείρου. Τὸ ἐθνικὸ καὶ κοινωνικὸ ἔργο τοῦ Συλλόγου, ψυχὴ τοῦ ὁποίου ἦταν ἡ  Σωτηρία, συνεχίστηκαν, λόγῳ τῶν γεγονότων κατὰ τὸν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καὶ τὴ ΜικρασιατικὴἘκστρατεία.
.                      Παράλληλα μὲ τὸ ἐθνικὸ καὶ κοινωνικό της ἔργο ἀσχολεῖτο μὲ τὴν ἔρευνά της γιὰ τὶς ἡρωίδες τῆς Ἐπανάστασης καὶ μὲ ἄλλες μελέτες, ὅπως μὲ τὴν βιογραφία τῆς Βασίλισσας Ἀμαλίας, τὴν ὁποία ἔγραψε μὲ πληροφορίες γυναικῶν φίλων της, ποὺ ἦσαν στὴν αὐλὴ τῆς Βασίλισσας. Τὸ ἔργο της «Αἱ ἡρωίδες τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως» ἀρχίζει μὲ τὴν διαπίστωση ὅτι οἱ Ἑλληνίδες γαλούχησαν τὶς γενιὲς τῶν ἡρώων καὶ  διατήρησαν ἄσβεστο διὰ μέσου τῶν αἰώνων τὸ θρησκευτικὸ συναίσθημα, τὸ ἐθνικὸ φρόνημα καὶ τὸ μίσος κατὰ τῆς τυραννίας. Γράφει σχετικὰἐμπνεόμενη ἀπὸ τὸ δημοτικὸ τραγούδι: «Κατάρα να ᾽χετε παιδιά, μὴ λιώσουν τὰ κορμιά σας. Ὅσο νὰ ζῆτε, τὴν Τουρκιὰ νὰ μὴν τὴν προσκυνᾶτε. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐντολὴ ποὺ δίνει στὰ παιδιά της ἡ μάνα τῶν Λαζαίων (σελ. 29). Καὶ προσθέτει τὸ γραφὲν ἀπὸ τὸν ρωσογάλλο κοινωνιολόγο Ζὰκ Νοβίκοφ (Κωνσταντινούπολη 1849-Παρίσι 1912), ὅτι ἡ γυναίκα ἦταν ἡ πρώτη δημιουργός τοῦ μεγαλείου τῆς Ἑλληνικῆς πατρίδας. (σελ. 31).
.                      Στὸ ἱστορικὸ βιβλίο της ἡ Ἀλιμπέρτη ἀναφέρεται στὶς ἡρωίδες τοῦ Σουλίου Μόσχω Τζαβέλλα, Χάιδω Σέχου, Δέσπω Μπότση, Ἑλένη Μπότσαρη. Ἐπίσης στὸ Ζάλλογγο, στὶς ἡρωίδες τοῦ Μεσολογγίου, στὶς ἡρωίδες τῆς θαλάσσης καὶ τῶν νησιῶν (Μπουμπουλίνα, Βισβίζη, Μαυρογένους κ.ἄ.), σὲ αὐτὲς τῆς Πελοποννήσου, τῆς Μακεδονίας, τῆς Ρούμελης… Τὸ βιβλίο κοσμεῖται ἀπὸ πλούσια εἰκονογραφία, μὲ δυσεύρετες ἱστορικὲς εἰκόνες, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἡπροσωπογραφία τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη ὡς ἀρματωλοῦ.
.                      Ἡ ἀξία τοῦ βιβλίου τῆς Σωτηρίας Ἀλιμπέρτη ἔγκειται ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὶς γνωστὲς ἡρωίδες ἀνακάλυψε καὶ ἄγνωστες, ὅπως ἡ Βενετὴ τῆς Χαλκίδας, ἡ Ροζάκαινα τῆς Μάνης, ἡ Χρυσή, σύζυγος τοῦ ἥρωα Μάρκου Μπότσαρη, ἡ Κοντύλη καὶ ἡ Καραντάνη ἀπὸ τὶς Μεσολογγίτισσες. Ἀπὸ τὶς λιγότερο γνωστὲς ἱστορίες ἀναφέρονται δύο. Κατὰ τὴ σφαγὴ τῆς Χίου οἱ δύο νεαρές, καλλιεργημένες καὶ ὄμορφες κόρες οἰκογενείας ἐκ τῶν πρώτων τῆς νήσου συνελήφθησαν αἰχμάλωτες καὶ σύρθηκαν στὸ κατάλυμα Τούρκου ἀξιωματικοῦ, ποὺ  θέλησε νὰκαταστήσει δική του τὴ μεγαλύτερη ἀπὸ τὶς ἀδελφές. Αὐτὴ ἀντιστάθηκε καὶ ὁ Τοῦρκος τῆς ἔδωσε διορία νὰ ἐπιλέξει, ἢ θὰ ὑποκύψει στὶς ὀρέξεις του ἢ θὰ τὴν σκοτώσει, καὶ ἔπεσε στὸν ὕπνο. ἩἙλληνίδα κοπέλα, ὡς νέα Ἰουδίθ, ἐπωφελήθηκε τῆς εὐκαιρίας, ἔσυρε ἀπὸ τὴ θήκη τὸ σπαθί του καὶ τὸ κάρφωσε στὸ στῆθος του. Ὕστερα ἀντιλαμβανόμενη τί τὴν περιμένει κρεμάστηκε καὶ τὴνἀκολούθησε ἡ νεότερη ἀδελφή της.
.                      Ἡ ἄλλη περίπτωση εἶναι τῆς παπαδιᾶς τῆς Κουρκουμέλη. Ὅταν ὁ Ἰμπραὴμ πολιόρκησε τὸ Αἰτωλικό, πρὶν ἀπὸ τὴν Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου, καὶ ἡ κατάσταση σὲ αὐτὸ ἔγινεἀφόρητη, οἱ πρόκριτοι ἀποφάσισαν νὰ συνθηκολογήσουν. Ὁ Ἰμπραὴμ ἐπέτρεψε στοὺς κατοίκους του ὑπὸ ὅρους νὰ ἀποχωρήσουν. Ὑπολόγιζε ὅτι ἂν ἔβλεπαν οἱ Μεσολογγίτες τὸ πῶς φέρθηκε στοὺς κατοίκους τοῦ Αἰτωλικοῦ θὰ ἔκαμαν τὸ ἴδιο… Οἱ κάτοικοι περνοῦσαν ἀνάμεσα σὲ Τούρκους. Ὅταν πέρασε ἡ πανέμορφη Παπαδιὰ Κουρκουμέλη, τὴν κράτησαν καὶ τὴν πῆγαν πεσκέσι στὸν Ἰμπραήμ. Αὐτὸς προχώρησε νὰ τὴν ἀγκαλιάσει καὶ τὴν ἀκούμπησε μὲ τὴν χρυσοποίκιλτη λαβὴ τοῦχατζαριοῦ του. Ἡ κοπέλα ἅρπαξε τὸ σπαθὶ καὶ τοῦ εἶπε ὅτι ἂν πάει νὰ τὴν ἀγκαλιάσει θὰ τὸκαρφώσει στὸ στῆθος του, γιατί ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΔΟΝΤΑΙ. Ὁ Ἰμπραὴμ τῆς ἀπάντησε ὅτι μπορεῖ νὰ φωνάξει τὴ φρουρά του καὶ αὐτὴ θὰ τὴν κανονίσει. Ἡ νεαρὴ Ἑλληνίδα τότε τοῦ ἀπάντησε ὅτι δὲν θὰ προφτάσουν καὶ βύθισε τὸ σπαθὶ στὸ στῆθος της.-           

, ,

Σχολιάστε

Ο ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ γεωπολιτικὸς κατήφορος τῆς Εὐρώπης

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                    Οἱ ΗΠΑ προχώρησαν πρὸ ἑβδομάδος σὲ ἀμυντικὴ συμφωνία μὲ τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο καὶ τὴν Αὐστραλία, χωρὶς  νὰ ἐνημερώσουν τοὺς συμμάχους τους στὸ ΝΑΤΟ, κάτι ποὺπροκάλεσε δικαιολογημένη ἀναταραχὴ στοὺς κόλπους του. Ἐπίσης ἡ ἐκ μέρους τῆς κυβέρνησης τῆς Αὐστραλίας ταυτοχρόνως γνωστοποιηθεῖσα ἀκύρωση τῆς παραγγελίας στὴ Γαλλία ὑποβρυχίων χωρὶς καμία προηγουμένως συνεννόηση μαζί της καὶ ἡ ἀντικατάστασή τους  μὲ  παραγγελία ἀπὸ τὶς ΗΠΑ προκαλεῖ τὴν εὔλογη σὲ βάρος τῶν δύο κυβερνήσεων δυσαρέσκεια τῆς εὐρωπαϊκῆς χώρας καὶ ὅλων τῶν χωρῶν – μελῶν τῆς Ε.Ε.. Σημειώνεται ὅτι στὴν γεωπολιτική τους στοὺς ὠκεανοὺς Εἰρηνικὸ καὶ Ἰνδικὸ οἱ ΗΠΑ ἀποφάσισαν νὰ συνεργασθοῦν μὲ τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο καὶ τὴν Αὐστραλία (ΑUKUS – Australia, United Kingdom, United States) καὶ νὰ ἀγνοήσουν τὴ Γαλλία, ἡὁποία διαθέτει ἐδάφη καὶ ἑπομένως ἔχει συμφέροντα καὶ στὸν Εἰρηνικὸ ὠκεανὸ (ΓαλλικὴΠολυνησία,  Νέα Καληδονία, καὶ διάφορα νησιὰ) καὶ στὸν Ἰνδικὸ (Ρεουνιόν, Μαγιὸτ κ.ἄ.)
.                   Τὰ δύο αὐτὰ πρόσφατα γεγονότα μαζὶ μὲ τὴν πρὸ μηνὸς αἰφνιδιαστικὴ ἐνέργεια τῶν ΗΠΑ νὰ ἀποχωρήσουν ἀπὸ τὸ Ἀφγανιστάν, χωρὶς νὰ ἐνημερώσουν τοὺς Εὐρωπαίους συμμάχους τους στὸ ΝΑΤΟ, ἄνδρες τῶν ὁποίων βρίσκονταν στὴν ἐν λόγῳ χώρα, μὲ «πειστικὴ» προτροπή τους, ὁδηγοῦν σὲ δύο συμπεράσματα. Πρῶτον οἱ ΗΠΑ ἀκολουθοῦν πλέον τὴ σύμφωνη μὲ τὰ στενὰσυμφέροντά τους γεωπολιτικὴ ἀνεξάρτητα ἀπὸ τοὺς Εὐρωπαίους συμμάχους τους. Δεύτερον, μὲτὴν ἐπιβολὴ πρὸς ὄφελός τους τῆς ἐκ μέρους τῆς Αὐστραλίας ἀκύρωσης ἀποφασισμένης παραγγελίας στὴ Γαλλία  ὑποβρυχίων, ὕψους δισεκατομμυρίων Εὐρώ, ἔδειξαν πρὸς τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση καὶ εἰδικότερα στὴν Ἑλλάδα, ὅτι ἔχουν τὴν ἰσχὺ καὶ τὴ βούληση νὰ ἐπιβάλουν τὴν ἀγορὰ ἀπὸ τὶς δικές τους βιομηχανίες  στρατιωτικοῦ ἐξοπλισμοῦ.
.                      Ἡ Ε.Ε. σήμερα ἐμφανίζεται ἀσθενεστέρα τῆς Τουρκίας, ἡ ὁποία ἀγόρασε ἀπὸ τὴΡωσία τοὺς πυραύλους S – 400, χωρὶς νὰ ἐρωτήσει τὶς ΗΠΑ, χωρὶς νὰ ὑπολογίσει τὶς ἀπειλὲς ποὺαὐτὲς ἐκτόξευσαν καὶ τὰ ὅποια μέτρα ἔλαβαν σὲ βάρος της καὶ χωρὶς κὰν νὰ προωθήσουν οἱἈμερικανοὶ τὴν ἀποβολή της ἀπὸ τὸ ΝΑΤΟ.
 .                   Στὴν παγκόσμια γεωπολιτικὴ τῶν ἰσχυρῶν τῆς Γῆς ἡ Ε.Ε. εἶναι προφανὲς ὅτι πλέον δὲν ὑπολογίζεται ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανούς, ὅπως ὑπολογίζουν τὴν Κίνα καί, δευτερευόντως, τὴ Ρωσία. Προφανῶς θεωροῦν ὅτι τὴν ἐλέγχουν πλήρως, ἢ ὅτι δὲν εἶναι πλέον ἰσχυρή… Ἡ Ε.Ε. ἀπὸτὴν πλευρά της οὐδόλως προβαίνει σὲ ἐνέργειες, ποὺ νὰ φανερώνουν ὅτι ἔχει δικά της γεωπολιτικὰσυμφέροντα καὶ ὅτι ἔχει δυνατότητες δυναμικῶν παρεμβάσεων στὶς διάφορες περιοχὲς τοῦπλανήτη. Ἀντίθετα, δείχνει ὅτι ἔχουν δίκιο οἱ Ἀμερικανοί, πὼς συνεχῶς ἀποδυναμώνεται, ἀφοῦστὴν κάθε μία ἀπὸ τὶς χῶρες της ὑπερισχύει τὸ ἐθνικό τους, παρὰ τὸ πανευρωπαϊκὸ συμφέρον. Ἀπόδειξη: Στὶς 11 Σεπτεμβρίου 2021 οἱ Ρῶσοι, παρὰ τὶς ἀντιδράσεις ποὺ ὑπῆρξαν ἀπὸ τὶς ΗΠΑ, τὴν Πολωνία καὶ τὴν Οὐκρανία, ὁλοκλήρωσαν τὸν μήκους 1.200 χλμ. ὑποθαλάσσιο ἀγωγὸ φυσικοῦἀερίου Nord Stream 2, μὲ τὸν ὁποῖο θὰ διπλασιάσουν τὴν τροφοδοσία τῆς Γερμανίας ἀπευθείας καὶὄχι διὰ ξηρᾶς μέσῳ τῆς Οὐκρανίας…
.                           Ἀποδυνάμωση προκαλοῦν στὴν ΕΕ καὶ τὰ ἰσχυρὰ λόμπι ποὺ ἔχουν ἐγκατασταθεῖστὶς Βρυξέλλες καὶ ἐπηρεάζουν ὑπέρ τους τὶς ἀποφάσεις της. Σύμφωνα μὲ πρόσφατη Ἔκθεση τοῦΒελγικοῦ Παρατηρητηρίου γιὰ τὴν ἐνσωμάτωση στὴν Εὐρώπη καὶ τοῦ Γερμανικοῦ Lobby Control, οἱ ἀμερικανικοὶ κολοσσοὶ πληροφορικῆς δαπάνησαν γιὰ ἐπηρεασμὸ ὑπέρ τους τῶν ἀποφάσεων τῆς Ε.Ε. ἡ Facebook 5,5 ἑκατ. Εὐρώ, ἡ Google 7,5 ἑκατ. Εὐρώ, ἡ  Microsoft 5,2 ἑκατ. Εὐρὼ καὶ ἡApple 3,5 ἑκατ. Εὐρώ… Ἀποδυνάμωση προκαλεῖ ἐπίσης στὴν ΕΕ ἡ  γραφειοκρατία της, ποὺ ἀντὶ νὰδραστηριοποιεῖται στὸ νὰ τὴν διατηρήσει ἰσχυρή, ἀσχολεῖται μὲ ζητήματα ποὺ προωθοῦν τὰπεριθωριακὰ στὸν πληθυσμό, ἀλλὰ ἰσχυρὰ στὶς Βρυξέλλες λόμπι…-

,

Σχολιάστε

ΒΕΝΙΑΜΙΝ Ο ΛΕΣΒΙΟΣ, ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΩΦΕΛΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Βενιαμὶν ὁ Λέσβιος
Πολύτιμος καὶ ἐθνωφελὴς

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                                Ὁ ἱερομόναχος Βενιαμὶν ὁ Λέσβιος (1759-1824) προσέφερε τὰ τάλαντά του, τὶς πολλὲς γνώσεις του καὶ τελικὰ τὴν ἴδια του τὴ ζωὴ στὴν Πατρίδα, κατὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821. Δικαίως ὀνομάστηκε «πολύτιμος καὶ ἐθνωφελὴς» ἀπὸ τὸν Μ. Χουρμούζη καὶ «εἷς τῶν μεγάλων εὐεργετῶν τῆς Πατρίδος» ἀπὸ τὸν Νίκ. Σπηλιάδη. («Ἀπομνημονεύματα», τ. Β΄, σελ. 141). Ἂν καὶ γνωστὸς σὲ χῶρες τῆς Εὐρώπης γιὰ τὶς διδακτικές του ἱκανότητες ἦρθε στὴν ἐπαναστατημένη καὶ ὑπὸ δεινὴ δοκιμασία Ἑλλάδα γιὰ νὰ προσφέρει τὶς ὑπηρεσίες του. Σὲ αὐτὴν τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1824 ἀπεβίωσε, κατὰ τὴ διάρκεια ἐπιδημίας τύφου, σὲ ἡλικία 65 ἐτῶν. Ὁ μαθητής του στὶς Κυδωνίες καὶ ὡς ἰατρὸς ὑπηρετήσας τὸν Ἀγώνα Διονύσιος Πύρρος ὁ Θετταλὸς χαρακτήρισε τὸν Βενιαμὶν «ταπεινό, ἀκτήμονα, φιλόκαλο, μὲ φυσικὴ ἀγαθότητα καὶ μὲζῆλο περὶ τοῦ φωτισμοῦ τοῦ ἔθνους» (Ρωξάνης Δ. Ἀργυροπούλου «Ὁ Βενιαμὶν ὁ Λέσβιος καὶ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Σκέψη τοῦ 18ου Αἰώνα», Κέντρο Νεοελληνικῶν Ἐρευνῶν ΕΙΕ, Ἀθήνα, 2003, σελ. 67).
.                                Ὁ Βενιαμὶν γεννήθηκε στὴν περιοχὴ Πλωμαρίου Λέσβου καὶ τὸ κοσμικό του ὄνομα ἦταν Βασίλειος. Στὰ 17 του χρόνια πῆγε στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ στὴ Μονὴ Παντοκράτορος, ὅπου μόναζε ὁ ἀδελφός της μητέρας του Βενιαμίν, ποὺ εἶχε διατελέσει ἡγούμενος τοῦ Μετοχίου τῆς Μονῆς στὶς Κυδωνίες (Ἀϊβαλὶ) τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Στὸ Ἅγιον Ὄρος ἐκάρη μοναχὸς καὶ ἔλαβε τὸ ὄνομα τοῦ θείου του. Ἀργότερα χειροτονήθηκε διάκονος καὶ μετὰ ἱερομόναχος. Συνόδευσε τὸν θεῖο του, ὅταν ἐπέστρεψε στὶς Κυδωνίες, ὅπου πλούτισε τὶς γνώσεις του παρακολουθώντας τὰ μαθήματα τοῦ ἱερέα καὶ δασκάλου μὲ πολλὲς γνωριμίες Ἰωάννη Οἰκονόμου. Αὐτὸς βλέποντας τὶς δυνατότητες τοῦ Βενιαμὶν τὸν ἔστειλε γιὰ περισσότερη μάθηση στὶς σχολὲς τῆς Πάτμου καὶ τῆς Χίου. Μὲ ὑποτροφία Κυδωνιατῶν συνέχισε τὶς σπουδές του στὴΔυτικὴ Εὐρώπη, πρῶτα στὴν Πίζα καὶ μετὰ στὸ Παρίσι. Ὁ Βενιαμὶν δέχθηκε ἐπηρεασμὸ ἀπὸ τὴν κουλτούρα τῶν Γάλλων ἐπαναστατῶν, ὅμως οὐδέποτε ἀρνήθηκε τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν Ἑλληνική του ταυτότητα.
.                                Ἀπόδειξη τῆς διατηρήσεως τοῦ ἑλληνορθοδόξου φρονήματος ἀπὸ τὸν Βενιαμὶν εἶναι πρῶτον ἡ ὑπεροχὴ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, ποὺ αἰσθανόταν ἔναντι τῶν γαλλικῶν καὶ τῶν ἄλλων «Ἑσπερίων διαλέκτων» καὶ ἡ αὐστηρὴ κριτικὴ τῶν Γάλλων ἐπαναστατῶν, στὴν ὁποία προέβη μετὰ τὴν καρατόμηση τοῦπατέρα τῆς σύγχρονης Χημείας Ἀντουὰν Λαβουαζιέ. Γιὰ τὴν ὑπεροχὴ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας ὁ π. Βενιαμὶν ἐξηγεῖ ὅτι ὀφείλεται στὸ ὅτι «διανέμει φυσικῶς τὰς ἰδέας εἰς τὸν νοῦν τοῦ ἀνθρώπου, ὅπερ ἐλλείπει ἐκ τῶν λοιπῶν διαλέκτων» (Σημ. Ἡ σκέψη του περιέχεται εἰς τὴν περίφημη «Συναγωγὴ νέων λέξεων ὑπὸ τῶν λογίων πλασθεισῶν ἀπὸ τῆς Ἁλώσεως μέχρι τῶν καθ’ ἡμᾶς χρόνων» τοῦ καθηγητοῦ Στεφάνου Κουμανούδη. Ὡς πρὸς τὸ κακούργημα ποὺ ἐπιτέλεσαν οἱ Γάλλοι ἐπαναστάτες στὸν Λαβουαζιὲ ὁ π. Βενιαμὶν ἔγραψε: «Ἡφύσις ὡς φαίνεται χρειάζεται αἰῶνας ὁλοκλήρους διὰ νὰ πλάση ἕναν ὑπεράνθρωπον καὶ τοιοῦτος τῷ ὄντι ὑπῆρξε ὁ Λαοϊσέρος… Θάνατος ὅμως ὑπῆρξεν εἰς αὐτὸν ἡ ἀμοιβὴ τῆς ἀχαρίστου ἀνθρωπότητος. Τὸ μόνο ἔγκλημα ὑπῆρξεν εἰς αὐτὸν τὸ μέγα πνεῦμα… Ὥστε ἤθελεν εἶναι δύσκολον νὰ διορισθῆ, ἂν ἡ Γαλλία πρέπει νὰ ἐναβρύνηται (Σημ. γρ. περηφανεύεται) πλέον διότι ἐγέννησε τοιοῦτον ἄνδρα, ἢ νὰ ταπεινοῦται διότι τὸν ἐθανάτωσεν» (Βέν. Λεσβίου «Στοιχεῖα Φυσικῆς», τ. Β΄, παρ. 11 καὶ Ρωξ. Ἀργυροπούλου «Ὁ Βενιαμὶν Λέσβιος», σελ. 63).    
.                                Ὅταν ὁλοκλήρωσε τὶς σπουδές του ἐπέστρεψε στὶς Κυδωνίες, ὅπου δίδαξε στὴν περίφημη Ἀκαδημία τῆς πόλης φιλοσοφία (μεταφυσικὴ καὶ ἠθική), μαθηματικὰ (ἀριθμητική, γεωμετρία, τριγωνομετρία καὶ ἄλγεβρα) καὶ φυσιογνωστικὲς ἐπιστῆμες (μετεωρολογία, ἀστρονομία καὶ φυσική). (Βλ. ὅπ. βιβλ. Ρωξ. Ἀργυροπούλου, σελ. 66).  Στὰ «Στοιχεῖα Μεταφυσικῆς» περιλάμβανε τὴ φυσικὴ θεολογία. Σὲαὐτὴν δίδαξε τὴν ἀθανασία τῆς ψυχῆς καὶ ἀντέκρουσε τὶς ὑλιστικὲς καὶ ἀθεϊστικὲς ἀπόψεις τῆς ἐποχῆς του. Μεταξὺ τῶν ἐπιχειρημάτων του ἦταν καὶ τὸ ἀκόλουθο: «Ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν ἦτο ἀθάνατος, κατὰ τί ἤθελε διαφέρει τῶν θηρίων; Ὥστε εἶναι ἐναντίον τῆς θείας σοφίας τὸ νὰ εἶναι θνητὸς ὁ ἄνθρωπος…». (Αὐτ. σελ. 175).
.                                Ὁ π. Βενιαμὶν ἦρθε σὲ ἀντίθεση μὲ συντηρητικοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους,  ὄχι τόσο γιὰ τὶς θεολογικές του ἀπόψεις, ὅσο γιὰ τὴν ἐκ μέρους του ὑποστήριξη τῆς ἄποψης τοῦ Κοπερνίκου ὅτι ἡ Γῆκινεῖται καὶ ὄχι ὁ Ἥλιος. Στὴν ἄποψή του στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς καὶ φαναριώτικους κύκλους εἶχε ἀντιπάλους, ἀλλὰ καὶ ὑποστηρικτές. Μεταξὺ τῶν ὑποστηρικτῶν του ἦσαν οἱ μετέπειτα ἐθνοϊερομάρτυρες Μητροπολίτες Ἀδριανουπόλεως Δωρόθεος Πρώιος καὶ Νικομηδείας Ἀθανάσιος ὁ τοῦ Καρύδη καὶ ὁ λόγιος Μητροπολίτης Κυζίκου Ἰωακείμ, καθὼς καὶ οἱ Μουρούζηδες. Μετὰ τὶς ἐξηγήσεις του καὶ τὴν τυπικὴ«ὁμολογία πίστεως», ποὺ ὑπέβαλε στὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο ἐλεύθερα  συνέχισε τὸ διδακτικὸ καὶ συγγραφικό του ἔργο (Βλ.σχ. Χρ. Γιανναρᾶ «Ὀρθοδοξία καὶ Δύση στὴ νεώτερη Ἑλλάδα», Ἔκδ. «Δόμος», Ἀθήνα, 2006, σελ. 211).
.                                Ἦρθε στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὶς Κυδωνίες τὸν Ἰούνιο τοῦ 1821, ὅταν εἶχε ἀρχίσει στὴ ΜικρὰἈσία ἡ σφαγὴ τῶν Ἑλλήνων. Μαζὶ μὲ χιλιάδες προσφύγων διέμεινε προσωρινὰ στὰ Ψαρὰ καὶ κατέληξε στὴν ἠπειρωτικὴ Ἑλλάδα. Κατὰ τὴ σφαγὴ ἔσωσε καὶ πῆρε μαζί του τὴν τρελαμένη ἀπὸ τὴν τραγωδία τηςἀρχόντισσα Πανώρια Ἀϊβαλιώτη, ποὺ στὶς Κυδωνίες καὶ μπροστὰ στὰ μάτια της οἱ Τοῦρκοι ἔσφαξαν τὸν σύζυγό της Κωνσταντῖνο καὶ τὰ τέσσερα παιδιά της. Εἶναι ἡ γνωστὴ  «Ψωροκώσταινα». Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ π. Βενιαμὶν ἡ Πανώρια ἐπένετο, ὅμως ὅταν διενεργήθηκε στὸ Ναύπλιο ἔρανος γιὰ τὸ πολιορκούμενο Μεσολόγγι, ἔδωσε ὅλα ὅσα διέθετε, ἕνα ἀσημένιο δαχτυλίδι καὶ ἕνα γρόσι. Μὲ τὴν πράξη της θύμισε τὸν ὀβολὸ τῆς χήρας τοῦ Εὐαγγελίου….
.                                Στὴν ἐπαναστατημένη Ἑλλάδα ὁ π. Βενιαμὶν ἀσχολήθηκε καὶ μὲ τὴν πολιτική. Συμμετέσχε στὴν Α΄ Ἐθνοσυνέλευση τῆς Ἐπιδαύρου καὶ τὸ 1822 ἐξελέγη μέλος τοῦ Βουλευτικοῦ Σώματος στὴν Κόρινθο. Τὸ 1823 ἔλαβε μέρος στὴ Β΄ Ἐθνοσυνέλευση τοῦ Ἄστρους. Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ 1822 ἀνέλαβε ἁρμοστὴς μὲ ὑπεύθυνο τὸν Κεφαλλονίτη Κων. Μεταξά,  ὁ ὁποῖος στὰ «Ἀπομνημονεύματα» γράφει γι’ αὐτόν: « Ἐπρόκειτο διὰ ἱερέα σεβάσμιον καὶ πεπαιδευμένον, ὅστις οὐκ ὀλίγον μὲ εὐκόλυνε διὰ τῆς ὑπολήψεως ἣν ἔχαιρε εἰς τὸ Αἰγαῖον Πέλαγος, πρὸς ἐκπλήρωσιν τῆς ἀποστολῆς μου» (Ἔκδ. Ἐμμ. Πρωτοψάλτη, Ἀθήνα, 1956, σελ. 49).  
Ἐνδεικτικὸς τῶν ἐθνικῶν ὑπηρεσιῶν, ποὺ προσέφερε ὁ π. Βενιαμὶν ὡς Ἁρμοστὴς ἦταν ὁ λόγος του στὴ Σάμο, ὅπως τὸν περιγράφει ὁ Μ. Χουρμούζης: «Μίαν Κυριακήν, ἱερουργήσαντος τοῦ ἀρχιερέως, ἀνέβη εἰς τὸνἄμβωνα ὁ ἀείμνηστος Βενιαμὶν καὶ ἐπὶ μίαν ὥραν ὡμίλησε περὶ ὁμονοίας καὶ περὶ τῶν πρὸς τὴν κοινὴν πατρίδα καθηκόντων ἑνὸς ἑκάστου καὶ ὅλων ὁμοῦ. Οὐδεὶς ἔμεινεν ἀδάκρυτος καὶ ὅταν κατέβη τοῦ ἄμβωνος ὅλοι ἔσπευδον νὰ ἀσπασθῶσιν τὴν δεξιά του. Ἡ ὁμιλία του ἐγένετο καταληπτὴ εἰς πάντας, ἡ δὲ ἀπαγγελία του καὶ τὸ παρουσιαστικόν του ἐπέβαλε σέβας». (Ρωξάνης Ἀργυροπούλου «Ὁ Βενιαμὶν Λέσβιος», σελ. 114). –     

 

 

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ… (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἀρχίζει τὸ σχολεῖο…

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                     Μὲ τὴν καρδιὰ σφιγμένη ἀπὸ μαθητές, μαθήτριες καὶ γονεῖς ξεκίνησε τὸ σχολικὸ ἔτος. Ὁ ὕπουλος καὶ ἰδιαίτερα ἐπικίνδυνος γιὰ τὴν ὑγεία ἰὸς καραδοκεῖ. Ἡ θερμὴ εὐχὴ ὅλων μας εἶναι νὰ μὴν ἐπαναληφθεῖ ἡ θλιβερὴ κατάσταση τῆς περασμένης χρονιᾶς. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ὑπάρχουν τὰ ἐνδημικὰ προβλήματα τῆς ἐκπαίδευσης στὴ χώρα μας.
.                     Τὸ πρῶτο εἶναι τὸ ζητούμενο νὰ βρεθεῖ ἡ σωστὴ σχέση μεταξύ τῆς ἠθικῆς καὶπνευματικῆς καλλιέργειας τῶν μαθητῶν καὶ τῆς ἀπόκτησης πρακτικῶν γνώσεων, ὠφέλιμων στὴν μελλοντικὴ ἐπαγγελματική τους ζωή. Ἡ Πολιτεία δὲν ἔχει μόνο τὴν εὐθύνη νὰ ἀναδείξει πετυχημένους ἐπαγγελματίες, ἔχει κυρίως τὴν εὐθύνη νὰ  διαπλάσσει ἠθικούς, ἔντιμους καὶ δημοκρατικοὺς πολίτες, ποὺ νὰ ἔχουν ἐπίγνωση τῆς ταυτότητάς τους καὶ ἀγάπη στὴν Πατρίδα τους.
.                     Τὸ δεύτερο εἶναι ἡ ποιότητα τῆς διδασκαλίας. Ὁ διδάσκων μὲ τὴν ἀπόκτηση ἑνὸς πτυχίου δὲν σημαίνει ὅτι κατέστη ἱκανὸς νὰ μεταδώσει ἀποδοτικὰ τὶς γνώσεις, ποὺ χρειάζονται οἱ μαθητὲς καὶ οἱ μαθήτριες. Ἐπίσης ἡ Πολιτεία ὡς πρὸς τὴν ποιότητα τῆς διδασκαλίας δὲν πρέπει νὰ ὑπολογίζει μόνο τοὺς συνδικαλιστὲς καὶ τὴν πίεση ποὺ ἀσκοῦν, ἀλλὰ καὶ τὴν πικρία καὶ ταλαιπωρία τῶν πολυπληθέστερων μαθητῶν, μαθητριῶν, γονέων καὶ κηδεμόνων.
.                     Τὸ Ἑλληνικὸ Κράτος ἀπὸ τὸ Σύνταγμα ἔχει τὴν εὐθύνη τῆς ἀγωγῆς τῶν νέων. Τὸ Κράτος τὸ δικό μας, ὅπως καὶ τὰ περισσότερα στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, δὲν εἶναι οὐδέτερο, ἔχει ταυτότητα, εἶναι Ἑλληνικό. Κουβαλάει μίαν Παράδοση, ὅσο καὶ ἂν ὁρισμένοι Τὴν ἀπορρίπτουν. Μὲβάση αὐτὴν τὴν Παράδοση διατηρηθήκαμε ὡς Ἔθνος, χάρη σὲ Αὐτὴν ξεκινήσαμε τὸν Ἀγώνα τὸ1821 καὶ πετύχαμε νὰ ἀπελευθερωθοῦμε, νὰ ἀναπτυχθοῦμε καὶ νὰ ἀναδείξουμε μεγάλες, ἀκόμη καὶπαγκόσμιας ἀκτινοβολίας προσωπικότητες σὲ ὅλους τους τομεῖς τῆς Ἐπιστήμης, τῶν Γραμμάτων καὶ τῶν  Τεχνῶν. Μία ἀπὸ αὐτὲς εἶναι καὶ ὁ πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν ἀποθανὼν Μίκης Θεοδωράκης.
.                     Ἂν τὸ Κράτος καταστεῖ οὐδέτερο, ὅπως τὸ ἐπιδίωξε ὁ Ἀλ. Τσίπρας, αὐτὸ θὰσημάνει ὅτι διακόπτεται ἡ Παράδοση τῶν Ἑλλήνων, ποὺ ἔχει ἡλικία 3000 ἐτῶν, ἀφοῦ καὶ οἱ εἰδωλολάτρες πρόγονοί μας θρησκεύονταν. Οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ἀθέους καὶ ἀντιεκκλησιαστικοὺς ἀρθρογράφους ἐπιδιώκουν ἡ Ἑλλάδα νὰ ἀποκτήσει τὸ ἄθεο καὶ ἀντιθρησκευτικὸ καθεστὼς τῆς Γαλλίας. Οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὸν ἰδεολογικό τους φανατισμὸ θέλουν νὰ ἀγνοοῦν τί περνάει ἐπὶ 116 χρόνια ἡ ἐν λόγῳ χώρα γενικὰ στὴν κοινωνία καὶ εἰδικότερα στὴν ἐκπαίδευση. Ἀπὸ τὸ 1905, ὅταν οἱ ἀριστεροὶ καὶ ἄθεοι  πολιτικοὶ Brian, Dejeante καὶ Sarraut πέρασαν τὸν Νόμο, μὲ τὸν ὁποῖο καθιέρωσαν τὸ ἄθρησκο καὶ ἀντιχριστιανικὸ καθεστὼς στὴ Γαλλία, ἕως σήμερα ἡ χώρα ταλανίζεται ἀπὸ προσπάθειες νὰ ρυθμίσει τὸ θρησκευτικὸ φαινόμενο.
.                     Γιὰ τὴν ἐπίλυση τοῦ ζητήματος μόνο στὸν 21ο αἰώνα δημιουργήθηκαν ἀλλεπάλληλες Ἐπιτροπές: Τὸ 2003 ἡ Ἐπιτροπὴ Stasi, τὸ 2005 ἡ Ἐπιτροπὴ Rossinot, τὸ 2006 ἡἘπιτροπὴ Machelon, τὸ 2013 παρουσιάζεται ἡ Χάρτα τοῦ οὐδέτερου κράτους, ποὺ συμπληρώνεται τὸ 2018. Τὸν Φεβρουάριο τοῦ 2021, τὸ Γαλλικὸ Ὑπουργεῖο Ἐκπαίδευσης ἐξέδωσε ὁδηγίες γιὰ τὸπῶς γονεῖς καὶ μαθητὲς ὀφείλουν νὰ σέβονται τὸ οὐδέτερο κράτος στὸ σχολεῖο… Ἡ Γαλλία ἐπί,ἐπαναλαμβάνω, 116 χρόνια δὲν μπορεῖ νὰ βρεῖ λύση στὸ πρόβλημα τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ οὐδετερόθρησκου κράτους στὸ σχολεῖο καὶ στὴν κοινωνία τῶν πολιτῶν.  Γάλλοι διανοούμενοι τὸ1931 ὀρθῶς παρομοίασαν τὴν ἀντιεκκλησιαστικὴ προσπάθεια τῆς χώρας τους μὲ τὸ θεώρημα τοῦ Γκέντελ, δηλαδὴ ὅτι εἶναι ἄλυτη… Τὸ πρόβλημα τῆς σχέσης θρησκειῶν καὶ κράτους καὶ ἐθνικῆς ταυτότητας στὴ Γαλλία ἔχει καταστεῖ ἀκόμη πιὸ περίπλοκο μὲ τὴν παρουσία τῶν μουσουλμάνων, ποὺ προβλέπεται ὅτι τὸ 2050 θὰ εἶναι ἕνα πέμπτο τοῦ συνολικοῦ πληθυσμοῦ. Οἱ μουσουλμάνοι δέχονται ἰσχυρότατη ὑποστήριξη ἀπὸ ἰσλαμικὲς χῶρες καὶ ἡ προσέλευση στὰ τζαμιὰ τὰ τελευταῖα χρόνια ἔχει αὐξηθεῖ κατὰ 62% σὲ σχέση μὲ  παλαιότερα. Σύμφωνα μὲ πρόσφατες δημοσκοπήσεις τὸ59% τῶν Γάλλων ἔχουν τὴ σκέψη ὅτι «τὸ Ἰσλὰμ εἶναι μία ἀπειλὴ γιὰ τὴν ταυτότητα τῆς Γαλλίας»… (“Le Monde”, 12-13/9/2021, p. 34).
.                     Ὁ ἀριστερὸς διανοούμενος Regis Debray, σύντροφος τοῦ Τσὲ Γκεβάρα, ἀσχολήθηκε ἐπὶ χρόνια ἀπὸ ὑπεύθυνες θέσεις μὲ τὸ πρόβλημα τῆς ἐφαρμογῆς τοῦοὐδετερόθρησκου κράτους στὴν ἐκπαίδευση καὶ   κατέληξε στὸ συμπέρασμα ὅτι, ἐνῶ νόμιζε ὅτι μὲτὴν ὑποχρεωτικὴ προώθηση τοῦ Διαφωτισμοῦ θὰ ἐξαλειφόταν ἡ θρησκεία, ἀπέτυχε, γιατί ὅπως στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση ἔτσι καὶ στὴ Γαλλία ἀποδείχθηκε ὅτι ἡ Πίστη εἶναι ἀνίκητη. Ἡ Γαλλία στὴν ἐπιδίωξή της νὰ ἐξοντώσει τὴ θρησκεία κατάντησε ἕνας σύγχρονος Τάνταλος. Στὴν τραγελαφικὴ κατάστασή της  ἐπιζητοῦν νὰ μᾶς ὁδηγήσουν φανατικοὶ ἄθεοι παράγοντες. Ξεχνοῦν ὅτι ἡ Ἑλλάδα δὲν εἶναι Γαλλία.-

, , ,

Σχολιάστε