Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Γ. Παπαθανασόπουλος

ΜΕΓΑΛΕΣ ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μεγάλες οἱ εὐθύνες τοῦ Κώστα Γαβρόγλου

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Μεγάλες εἶναι οἱ ἱστορικὲς εὐθύνες τοῦ Κώστα Γαβρόγλου, ὡς Ὑπουργοῦ Παιδείας, Ἔρευνας καὶ Θρησκευμάτων. Μεγάλες διότι ἐφαρμόζει τὸν πολιτικαντισμὸ στὴν ἐκπαίδευση καὶ ἀκόμη μεγαλύτερες διότι σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδά της, μὲ τὴν ἔγκρισή του, ὑποσκάπτεται ἡ ψυχὴ τῆς ἰδιοπροσωπίας μας, ἡ Γλώσσα, ἡ Ἱστορία καὶ ἡ Ὀρθοδοξία.
.           Οἱ εὐθύνες του εἶναι βαρύτερες ἀπὸ αὐτὲς τοῦ πρωθυπουργοῦ κ. Τσίπρα καὶ τοῦ πρ. ὑπουργοῦ Παιδείας κ. Φίλη. Οἱ δύο τους διέθεσαν τὸν μέγιστο χρόνο τους στὰ κομματικὰ καὶ συνδικαλιστικά τους καθήκοντα. Χωρὶς εἰδικὲς σπουδὲς σὲ ζητήματα θεολογίας, γλώσσας καὶ ἱστορίας, ὅσα γνωρίζουν προέρχονται ἀπὸ τὰ ἰδεολογικὰ φροντιστήρια τῶν Κομμάτων, τῶν ὁποίων ἦσαν μέλη. Ἀντίθετα ὁ Κώστας Γαβρόγλου, κατὰ τεκμήριο, γνωρίζει τὴν Ἱστορία τοῦ Γένους μετὰ τὴν Ἅλωση. Γνωρίζει ὅτι ὁ «Νεοελληνικὸς Διαφωτισμὸς» προέρχεται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ κληρικοὺς καὶ ἀπὸ λαϊκοὺς πιστοὺς στὴν Ἐκκλησία.
.           Ὁ Κ. Γαβρόγλου ἀπὸ τὴ γέννησή του, τὸ 1947, ἕως τὰ δεκαοκτώ του χρόνια καὶ τὸ πέρας τῆς ἐγκύκλιας ἐκπαίδευσής του στὸ Ζωγράφειο ἐκπαιδευτήριο, ἔζησε στὴν Κωνσταντινούπολη. Στὰ χρόνια αὐτὰ κάποια ἐμπειρία ἀπέκτησε ἀπὸ τὴν ζωὴ τῶν Ρωμιῶν στὴν Πόλη. Εἶχε κοντά του τὴν Ἁγιὰ Σοφιά, τὴ Μονὴ τῆς Χώρας, τὸ Μπαλουκλῆ, τὸ Φανάρι, τὸ Σταυροδρόμι, τὴ Μεγάλη τοῦ Γένους Σχολή…
.           Ἐπὶ πλέον, ἐπιστημονικά, ὁ κ. Γαβρόγλου ἦταν leader τοῦ project «Ἑλληνομνήμων». Πρόκειται γιὰ τὴ δημιουργία ψηφιακῆς βιβλιοθήκης, ποὺ περιλαμβάνει ὅλα τὰ φιλοσοφικὰ καὶ ἐπιστημονικὰ χειρόγραφα, τὰ γραμμένα στὰ ἑλληνικὰ ἀπὸ τὸ 1600 ἕως τὸ 1821. Ἀκόμη ὑπὸ τὴν εὐθύνη του ἦταν τὸ ὑψηλότατης δαπάνης πρόγραμμα «Ἀνθέμιον». Σὲ αὐτὸ οἱ ἐρευνητὲς κατέγραψαν τὰ σωζόμενα ἐνοριακὰ καὶ κοινοτικὰ ἀρχεῖα στὶς 38 ἀπὸ τὶς 42 Κοινότητες τῆς Κωνσταντινούπολης καὶ φωτογράφησαν περισσότερες ἀπὸ 1.000.000 σελίδες. Δὲν συγκλόνισαν τὸν κ. Γαβρόγλου ὅλα αὐτὰ τὰ εὑρήματα τῆς ἐποποιίας ἐπιβίωσης τοῦ Γένους, χάρη στὴν Ἐκκλησία καὶ δὲν αἰσθάνεται ἔναντί Της εὐγνωμοσύνη; Δὲν θέλω νὰ πιστέψω ὅτι ἀκολουθεῖ τὴ λογική τοῦ Στάλιν ὅτι «εὐγνωμοσύνη ἔχουν μόνο τὰ σκυλιά».
.           Ὁ Κώστας Γαβρόγλου ἦταν μέλος τῆς ἐξεταστικῆς Ἐπιτροπῆς τῆς διδακτορικῆς διατριβῆς τοῦ Γ. Βλαχάκη, ποὺ εἶχε ὡς θέμα: «“Ἡ Φυσικὴ” τοῦ (Ἀρχιεπισκόπου Χερσῶνος) Νικηφόρου Θεοτόκη στὴν ἐπιστημονικὴ σκέψη τοῦ 18ου αἰώνα». Σὲ αὐτὴν ὁ ἐρευνητὴς σημειώνει ὅτι «εἶναι τὸ πρῶτο συγκροτημένο βιβλίο Φυσικῆς τοῦ “Νεοελληνικοῦ Διαφωτισμοῦ”. Ἡ θετικὴ ἀντιμετώπιση τῶν ἐπιτευγμάτων τῶν θετικῶν Ἐπιστημῶν ἐκ μέρους τῶν Ἑλλήνων Ὀρθοδόξων κληρικῶν, δὲν ἔπεισε τὸν κ. Γαβρόγλου ὅτι τὸ Κράτος ὀφείλει νὰ ἀντιμετωπίζει μὲ σεβασμὸ καὶ σύμφωνα μὲ τὴ σμιλεμένη ἀπὸ αἰῶνες ἰδιοπροσωπία τοῦ λαοῦ, τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴ θρησκευτικὴ ἀγωγὴ τῶν ἑλληνοπαίδων; Δὲν ἀντελήφθη ὅτι ἡ κοινωνία μας εἶναι προοδευτικότερη, ἀνθρωπινότερη καὶ δημοκρατικότερη ἐκείνων τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν καὶ Προτεσταντικῶν λαῶν;
.           Ὁ κ. Γαβρόγλου δὲν ἔχει καμία δικαιολογία γιὰ τὴ στάση του ἔναντι τῆς πλειονότητας τοῦ λαοῦ, γιατί ἐνῶ γνωρίζει, ὑποχωρεῖ στὴν ἰδεολογία του καὶ βεβαίως διατηρεῖ τὴ θέση του.-

Advertisements

,

Σχολιάστε

Ο ΑΠΑΓΧΟΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ Πατριάρχη ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Ε´ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ ἀπαγχονισμὸς τοῦ Πατριάρχη Γρηγορίου Ε´

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Στὶς 10 Ἀπριλίου 1821, ἀνήμερα τοῦ Πάσχα, ἡ ὀθωμανικὴ ἐξουσία δολοφόνησε μὲ ἀπαγχονισμὸ τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριο τὸν Ε΄. Αἰτία, ἡ παράβαση τῆς βασικῆς ὑποχρέωσης, ποὺ ἀναλάμβανε ὁ ἑκάστοτε Πατριάρχης ἀπὸ τὴν ὑποδούλωση τοῦ Γένους, τὸ 1453 καὶ μετά, νὰ ἐγγυᾶται καὶ νὰ ἐπιβάλλει τὴ μόνιμη ὑποταγὴ στὸ Δοβλέτι τῶν ραγιάδων.
.           Ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ Μαρτίου 1821, ὅταν ἡ Πύλη πληροφορήθηκε τὴν ἔκρηξη τῆς ἐπανάστασης στὴ Μολδοβλαχία καὶ στὴ συνέχεια τὴν ἔναρξή της στὴν Πελοπόννησο, ἀνησύχησε καὶ ἄρχισε νὰ κινεῖται καὶ νὰ ὑποκινεῖ τὸν φανατισμένο ὄχλο ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων τῆς Πόλης. Στὶς 9 Μαρτίου 1821 ἐπιδόθηκε στὸν Πατριάρχη φιρμάνι τοῦ σουλτάνου Μαχμούτ. Μὲ αὐτὸ τοῦ ζητοῦσε νὰ ἀποκηρύξει τὴν ἐξέγερση καί, χάριν ἐγγυήσεως, νὰ ἀποστείλει ὡς ὁμήρους στὶς ὀθωμανικὲς φυλακὲς ἑπτὰ Μητροπολίτες. Παράλληλα, ἀπὸ τὶς 24 Μαρτίου 1821, ἄρχισαν οἱ ἐκτελέσεις ἐπιφανῶν Φαναριωτῶν καὶ ἕναν ἀρχιερέα, τὸν Ἐφέσου Διονύσιο, τὸν ἀπαγχόνισαν στὸ Βαλοὺκ παζάρ…
.         Ὑπὸ συνθῆκες τρόμου καὶ ἐνῶ ὅλοι οἱ Ἕλληνες τῆς Πόλης βρίσκονταν ὑπὸ τὸ γιαταγάνι τοῦ ὀθωμανοῦ κατακτητῆ ἔγινε ὁ ἀφορισμὸς τοῦ Ὑψηλάντη καὶ τῶν συνεργατῶν του. Οἱ ἰδεολόγοι ἐχθροὶ τῆς Ἐκκλησίας ἀπομονώνουν τὸ γεγονὸς τοῦ ἀφορισμοῦ. Σκοπίμως παραβλέπουν τὶς συνθῆκες ὑπὸ τὶς ὁποῖες συνέβη καὶ ἀγνοοῦν τὸ ἄλλο ἔργο τοῦ Πατριάρχη ἁγίου Γρηγορίου Ε´. Στὶς 17 Ἰουλίου 1821 καὶ στὸν ἐπιτάφιο λόγο, ποὺ ἐκφώνησε ὁ Κωνσταντῖνος Οἰκονόμος ἐξ Οἰκονόμων ἐνώπιον τοῦ λειψάνου τοῦ Πατριάρχη στὴν Ὀδησσὸ εἶπε, μεταξὺ ἄλλων: «Ποσάκις ὁ ἀοίδιμος κατεπάλαισεν ἀνδρείως ἢ φρονίμως ὠκονόμησε προσταγὰς τυραννικάς, αἵτινες ἀπέβλεπον εἰς καταφρόνησιν τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Πόσους ἱδρώτας ἔχυσεν ἵνα διατηρήσῃ τὰ προνόμια τῆς Ὀρθοδοξίας… Δὶς ἐξεβλήθη τῆς πατριαρχείας ὁ μακάριος, ὡς ἄλλος Χρυσόστομος ὑπὸ τῆς ἐξουσίας τοῦ σκότους… Ἐκτελέσας τοὺς ἱερούς της Ἀναστάσεως ὕμνους, ἐλειτούργησε τὴν ἐσχάτην ἐπὶ γῆς ἱερουργίαν καὶ ἔφαγε τὸ τελευταῖον Πάσχα τὸ μυστικόν… Ἰδοὺ τῆς ἀσεβείας οἱ ὑπηρέται τὸν ἁρπάζουσι βιαίως καὶ καταβιβάζουσιν εἰς σκοτεινὴν φυλακήν. Δι’ ὅλης τῆς τριημέρου Ἀναστάσεως ἐκρέματο ἐπὶ ξύλου ὁ παναγιώτατος…».
.           Ὁ Γρηγόριος Ε´ εἶχε ἀναγνωρισθεῖ ὡς ἅγιος στὴ συνείδηση τοῦ λαοῦ ἀμέσως μετὰ τὸν ἀπαγχονισμό του. Ἡ ἐπίσημη ἀναγνώριση ἔγινε τὸ 1921, στὰ ἑκατὸ χρόνια ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση καὶ τὴν δολοφονία του, ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, μὲ τὴν συμμετοχὴ καὶ προεδρία τοῦ Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας Φωτίου. Σπανίως οἱ λόγιοι εἶναι κοντὰ στὴν λαϊκὴ συνείδηση. Ἕνας ποιητής, ποὺ τὴν ἐξέφρασε, ἦταν ὁ Ἀριστοτέλης Βαλαωρίτης. Στὶς 25 Μαρτίου 1872 κατὰ τὴν τελετὴ ἀποκάλυψης τοῦ ἀνδριάντος τοῦ Πατριάρχου, στὴν πρόσοψη τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἐκφώνησε λόγο καὶ ἀπάγγειλε τὸ ἱστορικῆς διάστασης ποίημα, ποὺ ἐμπνεύστηκε. Τὸ ποίημα του ἀρχίζει: «Πῶς μᾶς θωρεῖς ἀκίνητος;…Ποῦ τρέχει ὁ λογισμός σου;…» καὶ τελειώνει μὲ τὸ ὅτι ὁ Πατριάρχης θὰ ξυπνήση, «ὅταν στὰ δάση, στὰ βουνά, στὰ πέλαγα, βροντήση τὸ φοβερό μας κήρυγμα: Χτυπᾶτε, πολεμάρχοι!…Μὴ λησμονεῖτε τὸ σχοινὶ παιδιὰ τοῦ Πατριάρχη!».-

,

Σχολιάστε

ΣΤΙΣ ΕΝΝΕΑ ΑΠΡΙΛΙΟΥ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ τοῦ Χριστοῦ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἐννέα Ἀπριλίου ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἑορτάζεται πάντα βεβαίως ἡμέρα Κυριακή, ἀλλὰ φέτος ἔχουμε, παρὰ μία ἡμέρα, τὴν ὄχι συνήθη περίπτωση τῆς συμπτώσεως καὶ τῆς ἡμερομηνίας τῆς Ἀναστάσεως. Κατὰ τὴν ἄποψη τοῦ ἀείμνηστου ἀστρονόμου Κ. Χασάπη (1914-1972) ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἀναστήθηκε περὶ τὴν 3η πρωινή τῆς 9ης Ἀπριλίου. Αὐτὸ τὸ ἐξαιρετικὰ ἐνδιαφέρον ἀστρονομικὸ – ἐπιστημονικὸ στοιχεῖο ἀναφέρεται στὸ προσφάτως κυκλοφορηθὲν βιβλίο τῆς κας Μάρως Παπαθανασίου, ὁμ. Καθηγητρίας τοῦ Τμήματος Μαθηματικῶν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, μὲ τὸν τίτλο «Ἀστρονομικὸς προσδιορισμὸς Γεννήσεως καὶ Ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ Κυριακὴ Προσευχὴ ὑπὸ Κ. Σ. Χασάπη» (Ἀθήνα, 2018).
.             Ὡς πρὸς τὸ ἔτος τῆς Ἀναστάσεως αὐτὸ καθορίζεται ἀπὸ τὴν χρονολογία τῆς Γεννήσεώς Του καὶ τὴν ἡλικία τῶν 33 ἐτῶν πού, κατὰ τὶς ἱστορικὲς μαρτυρίες, ἔζησε ὁ Χριστός. Κατὰ τοὺς ὑπολογισμοὺς τοῦ ἀειμνήστου Κ. Σ. Χασάπη καὶ τὴν ἐργασία τῆς κας Μάρως Παπαθανασίου ἡ ὄχι συμβατική, ἀλλὰ χρονολογημένη ἀστρονομικὰ καὶ ἱστορικά, μὲ βάση τὶς διηγήσεις τῶν Εὐαγγελιστῶν Ματθαίου, Λουκᾶ καὶ Ἰωάννου, ἡμερομηνία τῆς Γεννήσεως προσδιορίζεται στὸ 4 πρὸ Χριστοῦ. Μὲ δεδομένο ὅτι στὴ λατινικὴ μέτρηση δὲν ὑπάρχει τὸ μηδὲν καὶ ἀπὸ τὸ -1 ἡ χρονολογία περνάει στὸ +1 ὁ χρόνος τῆς Σταυρώσεως καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ προσδιορίζεται στὸ 30 μ.Χ.   
.             Ἡ ἱστόρηση τῶν τελευταίων ἡμερῶν τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ στὴν ἐπίγεια Ζωή Του ἀπὸ τοὺς τέσσερις Εὐαγγελιστὲς καὶ συγκεκριμένα κατὰ τὴν ἑβδομάδα ἀπὸ τῆς ἀφίξεώς Του στὴ Βηθανία καὶ τῆς πανηγυρικῆς εἰσόδου Του στὰ Ἱεροσόλυμα ἕως τὴν Σταύρωσή Του, τὴν στὸν Ἅδη κάθοδό του καὶ τὴν Ἀνάστασή Του ἔχει κέντρο τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα τῶν Ἑβραίων, ποὺ ἀρχίζει τὴν 15η ἡμέρα τοῦ μήνα Νισὰν καὶ ἐκείνη τὴν χρονιά, τὴν χρονιὰ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, ἦταν ἡμέρα Σάββατο. Λαμβάνοντας ὑπ᾽ ὄψη ὅτι τὸ ἡμερονύκτιο ἄρχιζε μὲ τὴ δύση τοῦ ἡλίου, ὅπως τηρεῖται καὶ σήμερα στὸ ἐκκλησιαστικὸ τυπικό, ἔχουμε τὰ ἑξῆς:
.             Κατὰ τὶς ἱστορήσεις τῶν Εὐαγγελιστῶν, τὴν 8η Νισάν, ἡμέρα Σάββατο, «πρὸ ἕξ ἡμερῶν τοῦ Πάσχα ἦλθεν εἰς Βηθανίαν, ὅπου ἦν Λάζαρος ὁ τεθνηκώς, ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν» (Ἰωάν. ιβ´ 1). (Σημ. Ἐδῶ ὁ Εὐαγγελιστὴς ὑπονοεῖ τὸ «πάσχα τοῦ ἀρνίου», δηλαδὴ τὴν παραμονὴ τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα, τὴν 14η τοῦ Νισάν, ὁπότε ἔσφαζαν τὸν ἀμνὸ καὶ ἑτοίμαζαν τὶς πικρίδες καὶ τὰ ἄζυμα.)
.             Τὴν Κυριακή, 9η Νισάν, «τῇ ἐπαύριον» ὁ Κύριος εἰσέρχεται θριαμβευτικὰ στὴν Ἱερουσαλὴμ (Ἰωάν. ιβ´ 12).
.             Τὸ ἑσπέρας τῆς Κυριακῆς πρὸς τὴν Δευτέρα, ὁπότε ἀρχίζει ἡ 10η Νισάν, ὁ Ἰησοῦς διανυκτερεύει στὴ Βηθανία. Οἱ Φαρισαῖοι ἔχουν ἀποφασίσει νὰ Τὸν ἐξοντώσουν καὶ ἐπιζητοῦν νὰ Τὸν συλλάβουν, ἀλλὰ φοβοῦνται νὰ τὸ κάνουν δημόσια, γιατί φοβοῦνται τὸν λαό. Τὴν Δευτέρα τὸ πρωὶ ὁ Κύριος ἐπανέρχεται στὴν Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τὴν Βηθανία καὶ ὅταν βλέπει μία συκιὰ μὲ πολλὰ φύλλα, ἀλλὰ χωρὶς καρποὺς τὴν καταριέται καὶ αὐτὴ ξεραίνεται.
.             Τὴν Τρίτη, 11η Νισάν, τὸ πρωὶ ὁ Χριστὸς στὰ Ἱεροσόλυμα συνεχίζει νὰ διδάσκει. Κινητοποιοῦνται ἐναντίον Του οἱ θιγόμενοι ἀπὸ τὰ λόγια Του ἄρχοντες, ἀρχιερεῖς, γραμματεῖς καὶ πρεσβύτεροι (Μάρκ. ια´ 27-29). Διέκοψαν τὴν διδασκαλία του καὶ ἄρχισαν νὰ τὸν ἐρωτοῦν γιὰ νὰ Τὸν παγιδεύσουν. Τοὺς ἀποστομώνει μὲ τὶς ἀπαντήσεις Του καὶ συνεχίζει τὴν διδασκαλία Του. Νέο κύμα ἐχθρῶν Του, αὐτὴ τὴ φορὰ φαρισαῖοι καὶ ἡρωδιανοὶ (Μάρκ. ιβ´ 13-17), ποὺ τὸν μισοῦν ἐξ ἴσου μὲ τοὺς ἄλλους, τὸν πλησιάζουν καὶ προσπαθοῦν καὶ αὐτοὶ νὰ Τὸν παγιδεύσουν, γιὰ νὰ Τὸν συλλάβουν καὶ νὰ Τὸν ἐκτελέσουν. Ἐπιδιώκουνν νὰ τὸν ἐμφανίσουν ὡς λαϊκὸ ἐπαναστάτη, ποὺ ἀμφισβητεῖ τὴν ἐξουσία τοῦ Καίσαρα. Τοὺς ἀποστομώνει καὶ αὐτούς. Τοὺς ζητεῖ νὰ τοῦ δείξουν τὸ ρωμαϊκὸ νόμισμα, ποὺ κυκλοφορεῖται στὴν Παλαιστίνη, καὶ τοὺς συνιστᾶ «ἀπόδοτε τὰ Καίσαρος Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ». Ἡ ὀργὴ τους φτάνει στὸ κατακόρυφο. Νέο κύμα ἐπίθεσης καὶ στήσιμου παγίδας ἀπὸ τοὺς Σαδδουκαίους (Μάρκ. ιβ΄ 18). Νέα ἥττα τῶν ἐχθρῶν τοῦ Χριστοῦ.
.             Τὴν ἡμέρα τῆς Τετάρτης, 12ης Νισάν, ὁ Ἰησοῦς διανυκτερεύει στὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν καὶ ἀνακοινώνει ὅτι «μετὰ δύο ἡμέρας τὸ Πάσχα γίνεται καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται εἰς τὸ σταυρωθῆναι». Παράλληλα οἱ ἀρχιερεῖς, γραμματεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ συνωμοτοῦν πῶς νὰ συλλάβουν μὲ δόλο καὶ νὰ φονεύσουν τὸν Ἰησοῦ. Τὴν ἴδια ἡμέρα μία γυναίκα προσῆλθε καὶ «κετέχεεν ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ μύρον πολύτιμον» (Μάτθ. κϛ´ 6-10). Ἡ Τετάρτη εἶναι τρεῖς ἡμέρες πρὶν ἀπὸ τὴν «ἑορτὴ» τοῦ Πάσχα τῶν Ἑβραίων καὶ οἱ Γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ἐπείγονται νὰ δράσουν. Στὴ συνωμοσία βρίσκεται ἀρωγός τους ὁ μαθητὴς τοῦ Ἰησοῦ, Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης, ὁ προδότης…
.             Ἔφθασε ἡ Πέμπτη, 13η Νισάν. Κατὰ τὸν Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη ἐκείνη τὴν ἡμέρα τελεῖται ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος. Ὅμως, μὲ τὴ δύση τοῦ ἡλίου ἀρχίζει ἡ Παρασκευή, 14η τοῦ Νισάν, καὶ στὴ διάρκειά της (δηλαδὴ ἕως τὴ δύση τοῦ ἡλίου τὴν ἑπομένη ἡμέρα) μετὰ τὴν προδοσία ἀκολουθεῖ ἡ ἔναρξη τῆς προδιαγεγραμμένης διαδικασίας γιὰ νὰ σταυρωθεῖ ὁ Ἰησοῦς, ὡς ληστὴς καὶ κακοῦργος, δηλαδὴ τὰ ὅσα τραγικὰ συνέβησαν μὲ τὸ Συνέδριο, τὸν Πιλάτο, τὸν Ἡρώδη, πάλι τὸν Πιλάτο, τὴν Σταύρωση. Ὅτι ὁ Χριστὸς καταδικάστηκε καὶ ἀπέθανε στὸν Σταυρὸ τὴν παραμονὴ τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα εἶναι γραμμένο στὸ Ταλμούδ, ὅπως ἀναφέρει ἡ κα Παπαθανασίου, μὲ βάση τὴ μελέτη τοῦ δασκάλου τῆς Κ. Σ. Χασάπη, ὡς ἑξῆς: «Ἐτιμωρήθη (ὁ Ἰησοῦς) τὴν παραμονὴν τοῦ Πάσχα … (καὶ) τὸν ἐσταύρωσαν τὴν παραμονὴν τοῦ Πάσχα, ἐκτελεσθείσης τῆς ἀποφάσεως ὑπὸ τοῦ Ποντίου Πιλάτου, τοῦ Ἰησοῦ ἄγοντος τὸ 33ον ἔτος τῆς ἡλικίας αὐτοῦ».
.             Τὸ Πάσχα τῶν Ἑβραίων, ἡ 15η Νισάν, ἑορτάσθηκε Σάββατο τὰ ἔτη 26, 30 καὶ 33 μ.Χ. Μὲ βάση τὰ ὅσα προαναφέρθηκαν ἡ Σταύρωση ἦταν τὴν Παρασκευή, 7 Ἀπριλίου, καὶ ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου ἔλαβε χώρα τὰ ξημερώματα τῆς Κυριακῆς, 9ης Ἀπριλίου τοῦ 30 μ.Χ. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ τοῦ Σταυρικοῦ θανάτου Του ὁ Χριστὸς πηγαίνει στὸν Ἅδη, τὸν νικᾶ, καταργεῖ τὸν θάνατο καὶ λυτρώνει τὶς ψυχὲς ὅσων εἶχαν πεθάνει πρὶν ἀπὸ τὴν ἔλευσή Του. Ἡ Ἀνάσταση στὴν Ὀρθόδοξη εἰκονογραφία ἱστορεῖται ἀκριβῶς μὲ τὴν κάθοδο στὸν Ἅδη τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ, τὸ γκρέμισμα τῶν πυλῶν του καὶ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὕας, ὡς συμβολικῶν προσώπων ὅλου τοῦ πρὸ Χριστοῦ ἀνθρωπίνου γένους.-

 

 

 

, ,

Σχολιάστε

Ο ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ καὶ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Θεάνθρωπος καὶ τὰ ἀνθρώπινα συστήματα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Κάθε χρόνο, τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα, μὲ τὰ ἱστορούμενα γεγονότα, τὶς κατανυκτικὲς ἀκολουθίες καὶ τὴν ἐπίκαιρη ὑπέροχη ὑμνογραφία, οἱ Χριστιανοὶ βοηθιοῦνται, περισσότερο ἀπὸ τὶς ἄλλες ἡμέρες τοῦ χρόνου, νὰ βιώσουν τὴν ἀγάπη τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Εἶναι μέγα τὸ μυστήριο τῆς Δημιουργίας καὶ τῆς ὑπέρτατης θυσίας τοῦ Θεανθρώπου, γιὰ νὰ διδάξει στὸν ἄνθρωπο τὸν τρόπο τῆς εὐλογημένης ἐπίγειας ζωῆς του καὶ τῆς σωτηρίας του.
.             Ὁ Νικόλαος Ἀρσένιεφ στὸ βιβλίο του «Ἀποκάλυψη αἰώνιας ζωῆς» σημειώνει: « Ἡ φάτνη, ἡ δίχως σπίτι ζωὴ τοῦ ὁδοιπόρου, ἡ διδασκαλία καὶ ἡ ὑπηρεσία, συνυφασμένα μὲ τοὺς διωγμούς, ποὺ Τοῦ ἐπέβαλαν οἱ ἐχθροί Του, ἡ σύλληψή Του, ἡ δίκη, τὰ δεινοπαθήματα, ἡ Σταύρωση καὶ ὁ θάνατός Του – ὅλα τοῦτα τὰ πασίγνωστα συνιστοῦν μίαν ἀποκάλυψη βαθύτατης ταπεινοσύνης καὶ ἀγάπης, ποὺ ἀποκρυσταλλώνεται στὴν αὐτοθυσία Του. Προσέξετε ὅμως πόσο αὐτὴ ἡ πραότητα – ταπεινοσύνη συγχρόνως διαπνέεται ἀπὸ ἄρωμα Θείου μεγαλείου. Μία ὑπέρτατη Παρουσία εὐωδιάζει σ’ αὐτὴ τὴν πραότητα – ταπεινοσύνη» (Ματθ. ια´29).
.             Ὁ ἰδιοφυὴς ποιητὴς καὶ στοχαστὴς Γιῶργος Σαραντάρης (1908-1941) στὸ φιλοσοφικὸ δοκίμιό του «Ἡ παρουσία τοῦ ἀνθρώπου» τονίζει ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς «διδάσκει ὡς μέσο γιὰ νὰ μπορεῖ τὸ ἄτομο νὰ νιώσει τ’ ἄλλα ἄτομα, τὴν ἀγάπη καὶ εἶναι φανερὸ πὼς τὸ τωρινὸ ἄτομο δὲ μπορεῖ νὰ σβήσει μήτε τὴν ἱστορία, μήτε τὸ αἰώνιο παράδειγμα τοῦ Χριστοῦ». Σὲ ἄλλο σημεῖο τοῦ ἴδιου δοκιμίου ὁ Σαραντάρης ἀναφέρει πὼς ἡ ἀγάπη δὲν μπορεῖ νὰ βιωθεῖ ἀπὸ τὸ τωρινὸ ἄτομο, γιατί αὐτὸ εἶναι προσκολλημένο στὴν ἀτομική του ζωὴ καὶ στὸν ἀτομικό του θάνατο, φαινόμενο, ποὺ «κατὰ παρεξήγηση» ὀνομάζεται «ἐγωισμός».
.             Προχωρώντας τὴ σκέψη του ὁ Σαραντάρης ὑπογραμμίζει: «Τὸ παράδειγμα τοῦ Χριστοῦ, τὸ παράδειγμα τοῦ Θεοῦ – Ἀνθρώπου, εἶναι παράδειγμα, εἴμαστε βέβαιοι γιὰ τοῦτο, γιά μᾶς καὶ γιὰ τοὺς χριστιανοὺς ὅλων τῶν ἐποχῶν, καί, πιστεύουμε, γιὰ ὅλα τὰ ἄτομα τῆς γῆς καὶ ὅλων τῶν μελλούμενων ἐποχῶν… Γιὰ μᾶς ἡ πίστη στὸν Θεὸ – Ἄνθρωπο ὀφείλει νὰ εἶναι τὸ ἰδανικὸ τῶν ἀτόμων ὅλων τῶν ἐποχῶν. Πάνω σὲ τοῦτο σχεδὸν δὲν δεχόμαστε συζήτηση».
.             Τὸ ζήτημα εἶναι ὅτι τὴν ὑπέρτατη θυσία τοῦ Θεανθρώπου δὲν ἐννόησαν καὶ δὲν ἐβίωσαν πολλοὶ ἄνθρωποι. Ἔμειναν καὶ μένουν κλεισμένοι στὸν ἡδονισμό τους, ὅποια μορφὴ καὶ ἂν ἔχει αὐτός. Εὐλόγως ὁ Σαραντάρης στὸ ἴδιο πόνημά του διερωτᾶται πῶς ὅσα ἄτομα ἔχουν στὶς φλέβες τους τὸ δηλητήριο τοῦ ἡδονισμοῦ τῶν πρόσφατων αἰώνων τῆς εὐρωπαϊκῆς ἱστορίας, καὶ ποὺ κατὰ συνέπεια τοὺς ἀποκλείεται ἡ ὁδὸς τῆς ἀγάπης… πῶς θὰ πετύχουν ὁ Θεὸς – Ἄνθρωπος νὰ διαμορφώσει ὁλάκερο τὸν βίο τους, νὰ βρίσκεται παρὼν σὲ ὅλες τὶς πράξεις τους;
.             Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀρνοῦνται νὰ ἀποδεχθοῦν τὴν ἀγάπη τοῦ Θεανθρώπου προσφεύγουν στὰ ἀνθρώπινα συστήματα γιὰ νὰ πορευθοῦν. Ὅλα ξεκινοῦν μὲ μίαν αἰσιοδοξία καὶ ὅλα καταλήγουν στὴν ἀπογοήτευση τῆς ἀποτυχίας… Ὅσο ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀκολουθεῖ τὸν Θεάνθρωπο ἀκολουθεῖ στὴν πορεία του τὸν Σίσυφο.-

Σχολιάστε

ΟΙ ΠΙΘΗΚΙΖΟΝΤΕΣ ΚΡΑΥΓΑΖΟΥΝ ΠΑΝΤΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Οἱ πιθηκίζοντες κραυγάζουν πάντα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Οἱ πιθηκίζοντες κάθε τί τὸ παρακμιακὸ προϊόν της Δύσης ὑπάρχει, κηρύσσουν σὲ κάθε εὐκαιρία τὶς μηδενιστικὲς καὶ ὑλιστικὲς ἀντιλήψεις τους. Ἡ εὐκαιρία τοὺς δόθηκε πάλι μὲ τὴν ἐθνικὴ – θρησκευτικὴ ἐπέτειο τῆς 25ης Μαρτίου. Ἔχοντας αὐτοανακηρυχθεῖ διάδοχοι τοῦ ναπολεόντειου μεγαλείου τῆς δημοκρατικότητας καὶ ἔχοντας περιβληθεῖ τὴν τήβεννο τῶν προστατῶν τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ, ἔχουν ἄνετη τὴν πρόσβαση στὰ ΜΜΕ, ἀλλὰ καὶ στὰ πολιτικὰ Κόμματα. Μέσα ἀπὸ αὐτὰ ἐπιδιώκουν – οἱ ἄφρονες – νὰ ξεριζώσουν τὴν παράδοση καὶ τὴν ἰδιοπροσωπία μας, ὡς Ἑλλήνων.
.             Ὅλοι τους συμφωνοῦν στὴν ἀντιεκκλησιαστικὴ καὶ ἀντιπαραδοσιακὴ ἰδεολογία καὶ εἶναι παθιασμένοι μὲ τὴν ὑλιστικὴ καὶ ἡδονιστική, ἀλλὰ ἀπροσανατόλιστη καὶ ἄσκοπη ζωή… Ὅλοι τους καλύπτουν τὴν ἰσοπεδωτικὴ καὶ ὁλοκληρωτική τους νοοτροπία μὲ μίαν ἐπίφαση δημοκρατικότητας… Ὅλοι τους εἶναι συνεχιστὲς τοῦ Βολταίρου καὶ φωνάζουν μαζί του: «Κάντε λιῶμα τὴν ἀχρεία ἐκκλησία». Μόνο ποὺ ὁ Βολταῖρος μιλοῦσε γιὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Πάπα καὶ τοῦ ἱεροεξεταστῆ….
.              Ὅλοι τους συμφωνοῦν μὲ τοὺς ἀρχαιοπληκτους λογίους του 19ου αἰώνα, ὅπως μὲ τὸν φιλόλογο Κουμανούδη, ποὺ ζητοῦσε οἱ Ἕλληνες νὰ γκρεμίσουν τὶς βυζαντινὲς ἐκκλησιὲς καὶ νὰ πετάξουν τὰ εἰκονίσματά τους καὶ τὸν νομικὸ Ἀντωνιάδη, ποὺ ἔγραψε πὼς πρέπει οἱ Ἕλληνες νὰ πάψουν νὰ εἶναι προσκολλημένοι «εἰς τὰ ἄθλια βυζαντινὰ κτίρια… ὡς ἡ μύγα εἰς τὰς ἀκαθαρσίας». Εἶναι ἀκόμη οἱ συνεχιστὲς τῶν δυτικόπληκτων ἑλλήνων λογίων, ποὺ καταπλάγηκαν ἀπὸ τὴ λάμψη τῆς ἐκθαμβωτικῆς ἀλλὰ κενῆς στὸ βάθος ἀναπτυγμένης τεχνολογίας καὶ οἰκονομίας. Γιὰ ὅλους αὐτοὺς ἔγραψε ὁ Κωστὴς Μπαστιᾶς: « Οἱ πνευματικοὶ ταγοὶ τοῦ ἔθνους, ἄλλοι μὲ τὴν ἄγονη ἀρχαιολατρία τους κι ἄλλοι μὲ τὸν ἐπίσης ἄγονο καὶ ξιπασμένο προοδευτισμὸ τοὺς ἔσβησαν τὸ Εἰκοσιένα ἀπὸ τὰ μάτια τοῦ κόσμου…».
.              Οἱ «γκουροὺ» τοῦ ξιπασμένου προοδευτισμοῦ ἐπιχειροῦν νὰ μᾶς πείσουν νὰ ἀποδεχθοῦμε τὴν χωρὶς προορισμὸ καὶ προσανατολισμὸ ζωὴ καὶ νὰ σβήσουμε ἀπὸ τὴ μνήμη μας τὸ 21 καὶ τὴν Παράδοσή μας. Φορέας αὐτῆς τῆς Παράδοσης εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ποὺ οἱ ἑλληνόφωνοι ροβεσπιέροι ἐπιδιώκουν νὰ ἐξοντώσουν, μὲ τὶς λυσσώδεις ἐπιθέσεις τους. Ἀνεντίμως φερόμενοι καὶ τὰ σοβιετικὰ ἀθεϊστικὰ προπαγανδιστικὰ πρότυπα ἀκολουθοῦντες, ἀπὸ καιρὸ ἔχουν ἐξαπολύσει μία συστηματικὴ ἐκστρατεία ἀμφισβητήσεως, διαστρεβλώσεως καὶ ἀποκρύψεως τοῦ σωτηρίου γιὰ τὸ Γένος ρόλου Της.
.              Ἀντίθετοι στὰ σχέδιά τους εἴμαστε ὅλοι ἐμεῖς, οἱ πολλοὶ Ἕλληνες. Ἐμεῖς, ποὺ ἡ Παράδοσή μας εἶναι ὁ ἀέρας ποὺ ἀναπνέουμε. Ἔχοντας ἀπὸ τὴ μία πλευρὰ τοὺς διῶκτες τῆς μνήμης τοῦ 1821 καὶ τῆς Παράδοσής μας, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τοὺς καπήλους τῶν ἀξιῶν τοῦ Ἔθνους μας τὸ πρόβλημα ἔχει περάσει σὲ ἐμᾶς. Γιὰ νὰ διατηρήσουμε τὴν ταυτότητά μας ὀφείλουμε νὰ ἀκολουθήσουμε τὸ παράδειγμα τῶν ἡρώων καὶ τῶν νεομαρτύρων, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν προγόνων μας. Ὅλοι τους   μέσα στὰ σκοτεινὰ χρόνια της σκλαβιᾶς καὶ ὑπὸ ἀπάνθρωπες συνθῆκες ζωῆς, διατήρησαν τὴν ἐθνική μας ἰδιοπροσωπία καί, μὲ τὸν Ἀγώνα τοῦ 1821, μᾶς παρέδωσαν ἐλεύθερη τὴν Πατρίδα μας. –

Σχολιάστε

Η ΜΑΝΗ, Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΘΕΟΙ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Μάνη, ἡ Ἐκκλησία καὶ οἱ ἄθεοι

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἡ Μάνη ἑόρτασε καὶ φέτος, μὲ τὴν δέουσα ἐπισημότητα καὶ τὴν ἀθρόα συμμετοχὴ τοῦ λαοῦ, τὴν ἐκεῖ ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης, στὶς 17 Μαρτίου 1821. Ἡ Ἐπανάσταση τῶν Μανιατῶν, ὅπως γράφει καὶ ἡ σημαία τους, ξεκίνησε γιὰ τὴ νίκη ἐπὶ τῶν ὀθωμανῶν καὶ ὄχι γιὰ τὴν ἐλευθερία. Οἱ Μανιάτες δὲν γνώρισαν σκλαβιά, γιὰ νὰ ἀπελευθερωθοῦν. Καὶ βεβαίως στὴ σημαία τους κυριαρχεῖ ὁ Σταυρός, σύμβολο τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τῆς νίκης Του ἐπὶ τοῦ θανάτου.
.           Ἀκράδαντη καὶ βαθιὰ ἦταν ἡ πίστη τῶν Μανιατῶν στὴν Ὀρθοδοξία. Ὅλοι ἦσαν συσπειρωμένοι περὶ τὸν Ἐπίσκοπο καὶ τοὺς παπάδες τους, πρωτοπόρους στὸν Ἀγώνα καὶ στὶς θυσίες. Τὸ ὁμολογεῖ καὶ ὁ Τοῦρκος ἱστορικὸς Μώραλη Μελὶκ Μπέη: «Τὸν λαὸ τῆς Πελοποννήσου ὑποκίνησαν… κυρίως οἱ Μητροπολίτες καὶ γενικῶς οἱ κληρικοί, δηλαδὴ οἱ πραγματικοὶ ἡγέτες τοῦ ἔθνους τῶν γκιαούρηδων».
.           Δὲν εἶναι τυχαῖο τὸ γεγονὸς ὅτι ὅλοι ὅσοι ἀπεικόνισαν τὰ γεγονότα τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821, ὅσοι τὰ περιέγραψαν ἢ ἔγραψαν ἀπομνημονεύματα ἔχουν σὲ κυρίαρχη θέση τοὺς κληρικούς. Φυσικὰ ὅσοι εἶχαν ἄμεση σχέση μὲ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 καὶ ὅσοι ἔγραψαν – ἐκ τῶν ὑστέρων ἕως καὶ σήμερα– μὲ ἐπιστημοσύνη καὶ χωρὶς ἰδεολογικὲς ἀγκυλώσεις.
.           Ἡ Μάνη εὐτύχησε νὰ ἔχει διακεκριμένους Ἱεράρχες κατὰ καὶ μετὰ τὸν Ἀγώνα τοῦ 1821. Ὁ Ἐπίσκοπος Μαΐνης Νεόφυτος (1821-1823) ὑπῆρξε Φιλικὸς καὶ μετέσχε ἐνεργῶς στὸν Ἀγώνα κατὰ τῶν Ὀθωμανῶν. Ὁ στὴ συνέχεια Ἐπίσκοπος Μαΐνης καὶ μετὰ Οἰτύλου Ἰωσὴφ μυήθηκε ἐπίσης στὴν Φιλικὴ Ἑταιρεία καὶ ἐργάσθηκε ἀόκνως πρὸς διάδοση τῶν σκοπῶν Της μεταξὺ τῶν ὁπλαρχηγῶν τῆς Μάνης.
.           Ἀργότερα, πρῶτος Ἀρχιερέας τῆς Μητροπόλεως Γυθείου καὶ Οἰτύλου ἦταν ὁ Τριπολιτσιώτης Ἰερόθεος (Ἀθανασόπουλος). Καὶ αὐτὸς ἦταν Φιλικὸς καὶ στὸν Ἀγώνα ἔδειξε τὸ μεγάλο ψυχικὸ προσὸν νὰ εἶναι ἀγαπητὸς ἀπὸ ὅλους, ἀκόμη καὶ κατὰ τὴν δίνη τῶν ἐμφυλίων συγκρούσεων. Ἕνας ἄλλος σημαντικὸς Μητροπολίτης ἦταν ὁ Παρθένιος (Δημητρόπουλος). Εὐρυμαθὴς κληρικός, μὲ σπουδὲς στὴν Εὐρώπη, ὑπηρέτησε ἐπὶ χρόνια ὡς ἱεροκήρυκας στὸν Καθεδρικὸ ναὸ τῶν Ἀθηνῶν. Εἶναι μία εὐλογημένη σύμπτωση ἡ βιοτὴ τοῦ νεοεκλεγέντος Μητροπολίτου Χρυσοστόμου (Παπαθανασίου) μὲ τοῦ προκατόχου του Παρθενίου: Εὐρυμαθής, μὲ σπουδὲς στὴν Εὐρώπη καὶ ἐπὶ χρόνια ἱεροκήρυκας στὸν Καθεδρικὸ Ναὸ τῶν Ἀθηνῶν. Ὁ κ. Χρυσόστομος ἔδωσε σήμερα (22.03.18) τὴν διαβεβαίωσή του ἐνώπιόν του Προέδρου τῆς Δημοκρατίας καὶ στὶς 12 τὸ μεσημέρι τῆς 28ης Μαρτίου θὰ ἐνθρονισθεῖ, μὲ κάθε ἐπισημότητα, στὸ Γύθειο.
.           Ἡ Ἐκκλησία προσέφερε καὶ προσφέρει στὸ Ἔθνος. Ὅσοι πολιτικοὶ καὶ διανοητὲς ἀκολουθοῦν τὴν ὑλιστικὴ καὶ μηδενιστικὴ ἰδεολογία, ἐπιδιώκουν νὰ σβηστεῖ ὅλη αὐτὴ ἡ προσφορὰ καὶ νὰ ἀποκοπεῖ ὁ λαὸς ἀπὸ τὶς ρίζες του καὶ τὴν ἰδιοπροσωπία του. Προπαγανδίζουν τὸ πόσο μοντέρνος εἶναι ἕνας λαὸς χωρὶς ἀρχὲς καὶ χωρὶς ἰδανικά… Τὸ πιστεύω τους εἶναι: «Ἂν ὁ λαὸς δὲν σκέπτεται ὅπως ἐμεῖς, θὰ ἀλλάξουμε τὸν λαό». Ματαιοπονοῦν. Οἱ Μανιάτες, οἱ Τσάκωνες, ποὺ καὶ αὐτοὶ γιόρτασαν στὶς 16 Μαρτίου τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασής τους κατὰ τῶν Ὀθωμανῶν, καὶ ὅλοι οἱ Ἕλληνες δὲν ἀλλάζουμε. Δὲν πουλᾶμε τὴν πνευματικὴ καὶ πατριωτικὴ κληρονομιά μας, ὄχι γιὰ ἕνα πιάτο φακή, ἀλλὰ γιὰ ὅλους τοὺς θησαυροὺς τοῦ κόσμου.-

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΠΙ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ κοινωνικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας
ἐπὶ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Τὸ κοινωνικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος κατανέμεται σὲ αὐτὸ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, διὰ μέσου τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Κοινωνικῆς Προνοίας καὶ Εὐποιίας, τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καὶ τῶν 81 Μητροπόλεων. Ἡ Συνοδικὴ Ἐπιτροπὴ δὲν ἔχει πόρους καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτὸν τὸ ἔργο της ἐξαντλεῖται σὲ γραφειοκρατικὲς δράσεις. Μία πρότασή της ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ἢ ἡ Ἀρχιεπισκοπὴ νὰ δημιουργήσει σχέδιο «εἰκονικῆς αὐτοπαραγωγῆς ἠλεκτρικῆς ἐνεργείας ἀπὸ φωτοβολταϊκὰ ὑποστηρίξεως τῶν δομῶν τοῦ κοινωνικοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος» (sic), νὰ διεκδικήσει χρήματα ὑποστηρίξεως τοῦ συγκεκριμένου ἔργου ἀπὸ εὐρωπαϊκὰ κονδύλια καὶ νὰ προβεῖ σὲ συνολικὸ μακροπρόθεσμο δανεισμό, δὲν βρῆκε ἀνταπόκριση ἀπὸ τὰ μέλη τῆς Ἱεραρχίας. Τὰ χρήματα πολλά, τὸ ἀποτέλεσμα ἀμφίβολο καὶ ὁ δανεισμὸς ἐπαχθής, ὑπὸ δυσμενέστατες συνθῆκες.
.         Οἱ Μητροπόλεις ἔχουν τὸ δικό τους σημαντικὸ φιλανθρωπικὸ ἔργο. Αὐτὸ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὰ χρήματα ποὺ προσφέρουν οἱ πιστοὶ καὶ ἀπὸ τὸν ζῆλο τῶν κληρικῶν, ποὺ ἀπασχολοῦνται μὲ τὴν φιλανθρωπία. Πρακτικὰ τὸ βάρος τῆς φιλανθρωπίας τὸ ἔχει πάρει ἡ Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν. Ἐπὶ τοῦ σημερινοῦ Ἀρχιεπισκόπου καταργήθηκε ἡ ἀστική, μὴ κερδοσκοπικὴ ἑταιρεία «Ἀλληλεγγύη», στὴν ὁποία συμμετεῖχαν, ἐξ ἠμισείας, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ Ἀρχιεπισκοπή. Στὴ θέση της ἱδρύθηκε, τὸν Ἰούλιο τοῦ 2010, ἡ Ἀστική, μὴ Κερδοσκοπικὴ Ἑταιρεία «Ἀποστολή», στὴν ὁποία μετέχει μόνον ἡ Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν. Σὲ αὐτὴν ἔπαυσε νὰ ὑπάρχει ἡ συμμετοχὴ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ ἑπομένως ὅλων τῶν Μητροπόλεών Της, κατὰ παραθεώρηση τοῦ Συνοδικοῦ Συστήματος, γιὰ τὸ ὁποῖο τόσα ὑπὲρ εἶχε πεῖ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ὡς Μητροπολίτης Θηβῶν καὶ Λεβαδείας. Ἀπὸ τότε ἔχουμε μία ἀτροφία τοῦ Συνοδικοῦ κοινωνικοῦ ἔργου καὶ μία ὑπερτροφία τοῦ κοινωνικοῦ ἔργου τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς.
.         Ἡ «Ἀποστολή», ἀπὸ τῆς ἱδρύσεώς της, διαχειρίζεται ἑκατομμύρια Εὐρώ. Οἱ Διεθνεῖς Ὀρθόδοξες Χριστιανικὲς Φιλανθρωπικὲς Ὀργανώσεις (International Orthodox Christian Charities – IOCC), μὲ ἕδρα τὴν Βαλτιμόρη τῶν ΗΠΑ, στὸ ἐνημερωτικὸ δελτίο ποὺ ἐξέδωσαν γιὰ τὶς προσφορές τους στὴν Ἑλλάδα γράφουν: «Ἀπὸ τὸ 2012 σὲ συνεργασία μὲ τὴν “Ἀποστολὴ” (τὸν ἀνθρωπιστικὸ βραχίονα τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν) ἡ Ἑλληνορθόδοξη Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀμερικῆς καὶ οἱ Ἑλληνο – Ἀμερικανικὲς Ὀργανώσεις καὶ οἱ IOCC προσέφεραν πάνω ἀπὸ 23 ἑκατομμύρια δολάρια στὸν Ἑλληνικὸ λαό». Ἐπίσης τὸ Ἵδρυμα Jaharis ἀνακοίνωσε, στὶς 13 Ὀκτωβρίου 2017, ὅτι προσέφερε στὴν «Ἀποστολὴ» διὰ τῶν IOCC, ἕνα ἑκατομμύριο δολάρια. Ἂν ὑπολογισθοῦν καὶ οἱ ἄλλες ἰδιωτικὲς δωρεὲς καὶ ἡ βοήθεια σὲ εἶδος (τρόφιμα, ὑγειονομικὸ ὑλικό, πετρέλαιο θέρμανσης στὶς Μητροπόλεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, προγράμματα ἀγροτικῆς ἀνάπτυξης καὶ βοήθεια στοὺς πρόσφυγες καὶ στοὺς μετανάστες) τῶν IOCC, ἡ «Ἀποστολὴ» κυρίως, ἀλλὰ καὶ ἄλλες ὀργανώσεις ἔλαβαν ἀπὸ τὸ 2012 πάνω ἀπὸ 37 ἑκατομμύρια δολάρια.
.         Προϊσταμένη Ἀρχὴ τῆς «Ἀποστολῆς» εἶναι ἡ Ἀρχιεπισκοπή. Στὴν ἰστοσελίδα της ὁ ἐπισκέπτης βλέπει ἕνα ἐντυπωσιακὸ ὀργανόγραμμα χωρὶς ὀνόματα. Βλέπει ἐπίσης τὶς δράσεις της. Πολλὲς εἶναι τῆς Καρελλείου Μονάδας Ἀλτζχάϊμερ, ποὺ ἐκτείνεται σὲ πολλὲς Μητροπόλεις, ἀλλὰ ὄχι σὲ ὅλες. Γενικῶς, ἀπὸ τὶς 81 Μητροπόλεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος βοήθεια ἐκ μέρους τῆς «Ἀποστολῆς» ἔχουν λάβει περίπου οἱ εἴκοσι. Σὲ αὐτὲς δὲν περιλαμβάνονται ὅσες ἔλαβαν πετρέλαιο θέρμανσης. Ἡ «Ἀποστολὴ» ἐνισχύει κοινωνικὰ παντοπωλεῖα, μονάδα ἀντιμετώπισης τοῦ Ἀλτσχάϊμερ, ξενώνα γιὰ ἀνήλικους ἀσυνόδευτους πρόσφυγες, τὸν παιδικὸ σταθμὸ «Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου» στὸ Δήλεσι Βοιωτίας καὶ Κέντρο Δημιουργικῆς Ἀπασχόλησης. Ἐπίσης Κέντρα Ἡμέρας Ψυχικῆς Ὑγείας εἰς Χίο, Ἱεράπετρα, Λασίθι, Κεφαλληνία καὶ Λακωνία.
.         Μὲ τὸ δεδομένο ὅτι ἡ Διαύγεια καὶ ἡ Διαφάνεια πρέπει νὰ εἶναι βασικὰ στοιχεῖα τῆς διαχείρισης κάθε κρατικοῦ καὶ ἐκκλησιαστικοῦ ὀργανισμοῦ σημειώνεται ὅτι στὴν ἰστοσελίδα τῆς «Ἀποστολῆς» οὐδὲν οἰκονομικὸ στοιχεῖο ἀναφέρεται, γιὰ καμία ἀπὸ τὶς χρήσεις, ἀπὸ τὸ 2012 ἕως καὶ τὸ 2017. Ἐπίσης δὲν ἀναφέρονται οἱ μισθοὶ ποὺ λαμβάνουν ὁ Γενικὸς Διευθυντὴς καὶ τὰ στελέχη της.
.         Ἐπὶ τοῦ σημερινοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἐξακολουθοῦν νὰ λειτουργοῦν κοινωνικὲς δράσεις ποὺ εἶχαν ἱδρυθεῖ ἐπὶ τῶν προκατόχων του Ἀρχιεπισκόπων, ὅπως ἐνοριακὲς στέγες γερόντων, κατακοίτων γερόντων, ἀποκαταστάσεως δυσπροσαρμόστων ἀτόμων, στέγες φιλοξενίας ἀστέγων καὶ ἐμπεριστάτων, βρεφονηπιακῶν σταθμῶν. Πολλὲς ἀπὸ αὐτὲς μετατράπηκαν σὲ Ἱδρύματα τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς, μὲ ξεχωριστὲς διοικήσεις καὶ διαχειρίσεις, ἀλλὰ σὲ ὅλες μὲ προεδρεύοντα τὸν Ἀρχιεπίσκοπο. Σήμερα λ.χ. λειτουργοῦν τὸ Ἵδρυμα Ποιμαντικῆς Ἐπιμορφώσεως, τὸ Ἐκκλησιαστικὸ Ἵδρυμα Νεότητος καὶ Οἰκογενείας, τὸ Ἐκκλησιαστικὸ Ἵδρυμα Βυζαντινῆς καὶ Παραδοσιακῆς Μουσικῆς. Ἔτσι ἡ Ἀρχιεπισκοπὴ ἀπέκτησε μία δαιδαλώδη διοικητικὴ καὶ διαχειριστικὴ μορφή.
.         Ἐνδιαφέρουσα ἡ περίπτωση τοῦ Κέντρου Στηρίξεως τῆς Οἰκογένειας (ΚΕΣΟ). Αὐτὸ ἱδρύθηκε τὸ 1999 μὲ ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ λειτούργησε ὡς Ὑπηρεσία τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς καὶ ὡς Νομικὸ Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, μὲ ἔλεγχο δηλαδὴ τοῦ Δημοσίου Ἐλεγκτικοῦ μηχανισμοῦ, ἕως τὸ 2012. Τότε μετετράπη σὲ Νομικὸ Πρόσωπο Ἰδιωτικοῦ Δικαίου καὶ σὲ Ἐκκλησιαστικὸ Ἵδρυμα τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς, ἀπὸ τὴν ὁποία ἐξαρτᾶται καὶ ἐλέγχεται. Τὸ ΚΕΣΟ ἕως τὸ 2012 εἶχε σημαντικὸ κοινωνικὸ ἔργο, μὲ μικρὲς λειτουργικὲς δαπάνες. Σήμερα ἔχει ἀποκτήσει ἀμειβόμενη διευθύντρια καὶ πολυάριθμο ἀμειβόμενο προσωπικὸ καὶ ἔχει ἀναπτύξει σημαντικὰ τὶς δράσεις του. Δὲν ὑπάρχει κάποιο στοιχεῖο γιὰ τὴν διαχείρισή του, γιὰ τὰ ἔσοδα καὶ τὶς δαπάνες του.
.         Τὸ ἴδιο καθεστὼς (ΝΠΙΔ) μὲ τὸ ΚΕΣΟ ὑπάρχει καὶ στὸ Ἐκκλησιαστικὸ Ἵδρυμα ἀτόμων μὲ σύνδρομο Ντάουν «Μαρία Κόκκορη». Αὐτὸ ἱδρύθηκε τὸ 2005, μὲ ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, καὶ ἔχει ἀναπτυχθεῖ σὲ προσωπικὸ καὶ δράσεις. Ταμίας τοῦ Ἱδρύματος εἶναι ὁ Γενικὸς Διευθυντὴς τῆς «Ἀποστολῆς».
.         Ἕως σήμερα πακτωλὸ χρημάτων ἔλαβε ἡ «Ἀποστολή», ἀλλὰ δὲν ἔχουν ὑλοποιηθεῖ οἱ βασικὲς ἀρχικὲς ἐξαγγελίες τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου γιὰ κοινωνικὲς παρεμβάσεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Στὶς 22 Ὀκτωβρίου 2008, λίγους μῆνες ἀπὸ τὴν ἀνάρρησή του στὸν Ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο, ὁ ἴδιος ὁ κ. Ἱερώνυμος προσκάλεσε τοὺς δημοσιογράφους, ἦταν ἡ τελευταία φορὰ ποὺ τοὺς συνάντησε, παρὰ τὴν ὑπόσχεσή του ὅτι θὰ τοὺς συναντοῦσε μία φορὰ τὸν μήνα (…), καὶ τοὺς ἀνακοίνωσε τὰ ἄμεσα ἔργα ποὺ θὰ πραγματοποιοῦσε καὶ τὸν προϋπολογισμὸ τοῦ κάθε ἔργου:

Κέντρο φροντίδας παιδιῶν μὲ κινητικὴ ὑστέρηση (1.500.000 Εὐρώ).
Κέντρο φροντίδας αὐτιστικῶν παιδιῶν (1.500.000 Εὐρώ).
Κέντρο φροντίδας ἐπανεντάξεως νέων ἀπὸ τὰ ναρκωτικὰ (1.500.000 Εὐρώ). Σὲ αὐτὸ τὸ ἔργο εἶχε δώσει μεγάλη ἔμφαση καὶ εἶχε πεῖ ὅτι βρίσκεται σὲ ἀναζήτηση κατάλληλου χώρου.
Κέντρο κατακοίτων καὶ ἐγκαταλελειμμένων συνανθρώπων μας (3.500.000 Εὐρώ).

Οὐδὲν ὑλοποιήθηκε. Ἐπίσης δὲν ὑλοποιήθηκαν τὰ ἔργα ποὺ ἐξήγγειλε, διὰ τοῦ τότε ἐκπροσώπου Τύπου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, Μητροπολίτου Μυτιλήνης Ἰακώβου, στὶς 4 Φεβρουαρίου 2009:

Κέντρο γιὰ φιλοξενία τῶν συγγενῶν καὶ ἀσθενῶν στὸ Θεαγένειο Νοσοκομεῖο Θεσσαλονίκης.
Κέντρο παιδιῶν μὲ νοητικὴ ὑστέρηση εἰς Ἄνοιξη Ἀττικῆς.
Στέγη κατακοίτων εἰς Βαρνάβα Ἀττικῆς.
Σπίτι «πόνου-hospice» γιὰ καρκινοπαθεῖς τελικοῦ σταδίου καὶ σχετικὴ σχολὴ νοσηλευτῶν – τριῶν εἰς Πεντέλη (θέση ὅπου εἶχε παραχωρηθεῖ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία στὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας γιὰ κατασκηνώσεις πρὸ ἑξήντα ἐτῶν) ἢ Βύρωνα (Καρέα).

.         Γενικὰ ἡ δεκαετία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου διακρίνεται γιὰ ἕναν οἰκονομικὸ καὶ διοικητικὸ συγκεντρωτισμὸ στὴν Ἀρχιεπισκοπή. Αὐτὸς παράγει κοσμικὴ ἰσχύ, μὲ μίαν παράλληλη αὐτονόμηση ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο στὴ διαχείριση τῶν οἰκονομικῶν τῆς «Ἀποστολῆς» καὶ τῶν πολλῶν εὐαγῶν ἱδρυμάτων (ΝΠΙΔ) τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς. Τὸν συγκεντρωτισμὸ αὐτὸν ὁ κ. Ἱερώνυμος πέτυχε μὲ τὴ συνεργασία τῶν κυβερνήσεων τῆς δεκαετίας. Ὡς πρὸς τὴν οἰκονομικὴ γιγάντωση τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς καὶ τῶν φορέων της αὐτὴ ὀφείλεται στὴ συνδρομὴ τῶν ἐξωτερικῶν φιλανθρωπικῶν ὀργανισμῶν, ὅπως οἱ IOCC. Σημειώνεται ὅτι ἡ δράση τοῦ κ. Ἱερωνύμου στὰ κοινωνικὰ ζητήματα καὶ σὲ ὅσα πολιτικὰ – ἐκκλησιαστικὰ τὸν ἀφοροῦν εἶναι ἀπολύτως δυσανάλογη μὲ τὸ ποιμαντικὸ καὶ ἱεραποστολικὸ ἔργο του.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

.         Σὲ ἑπτὰ συνέχειες παρουσιάστηκε τὸ ἔργο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου κατὰ τὴν διαρρεύσασα δεκαετία. Ἔργο ἐλάχιστο σὲ ἐκκλησιαστικό, ἱεραποστολικὸ καὶ λειτουργικὸ ἐπίπεδο, πλούσιο σὲ κοινωνικὸ καὶ μὲ ἐπιτυχίες καὶ ἀποτυχίες στὶς σχέσεις τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν Πολιτεία.. Στὴν δεκαετία ποὺ πέρασε ὁ κ. Ἱερώνυμος ἐγκατέλειψε φιλίες καὶ ἀνθρώπους ποὺ πορεύθηκαν μαζί του, ὅταν ἦταν Μητροπολίτης Θηβῶν, τὸν ἐξυπηρέτησαν ἢ/καὶ ὑπηρέτησαν τὰ σχέδιά του. Ἡ πρώτη καταθλιπτικὴ ἀπογοήτευση εἶναι τῶν ἀνθρώπων τοῦ Φαναρίου καὶ προσωπικὰ τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου. Συνεργάσθηκε ὁ κ. Ἱερώνυμος τόσο ἀποτελεσματικὰ μαζί του ἐναντίον τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, ἔκαμε δηλώσεις τόσο εὐνοϊκὲς γιὰ τὴν παρουσία τοῦ Πατριαρχείου στὴν Ἑλλάδα, ὑπέγραψε τόσο εὐνοϊκοὺς ὅρους γιὰ τὸ Φανάρι καὶ ἐπαχθεῖς γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὅταν ἀνέλαβε Ἀρχιεπίσκοπος, ποὺ τώρα ὁ Πατριάρχης ἔχει πέσει ἀπὸ τὰ σύννεφα. Ὁ κ. Ἱερώνυμος εἶναι ὁ πρῶτος Ἀρχιεπίσκοπος, ποὺ τὸν ὁδήγησε στὰ πολιτικὰ δικαστήρια τῆς Ἑλλάδος.
.         Πέραν τοῦ Πατριάρχου, οἱ περιπτώσεις τῶν π. Ἀμφιλοχίου Στεργίου, Ἀντωνίου Ζαμπέλη, Μάριου Μπέγζου, Σταύρου Γιαγκάζογλου εἶναι ἐνδεικτικές τῆς συμπεριφορᾶς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Συνεργάστηκαν μαζί του, τὸν ἐξυπηρέτησαν σὲ καταστάσεις καὶ στὸ φτιάξιμο τῆς δημόσιας εἰκόνας του καί, ὅταν ἐξελέγη Ἀρχιεπίσκοπος, νόμιζαν ὅτι θὰ εἶναι γιὰ πάντα μαζί… Διαψεύστηκαν καὶ ἀπογοητεύθηκαν ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο. Διέκοψε κάθε σχέση μαζί τους, χωρὶς ἐξηγήσεις, χωρὶς ἕναν λόγο συμπαθείας καὶ εὐχαριστίας γιὰ τὰ ὅσα τοῦ εἶχαν προσφέρει.
.         Ὑπῆρξαν καὶ συνεργάτες του μὲ ἄλλη τύχη. Αὐτοὶ ἐξαπέλυαν καθημερινῶς μύδρους κατὰ τοῦ προκατόχου τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ ἀνταμείφθηκαν γιὰ τὶς ὑπηρεσίες τους, μὲ τὴν τακτοποίησή τους σὲ πλουσίως ἀμειβόμενες θέσεις ΝΠΙΔ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς. Πρόσφατα ἐμφανίστηκαν καὶ ἄλλοι πρόθυμοι νὰ (ἐξ)ὑπηρετήσουν τὸν Ἀρχιεπίσκοπο. Ἔτσι γίνεται πάντα. Ὅπως γράφουν οἱ Παροιμίες «οἱ φίλοι τῶν ἰσχυρῶν πολλοὶ» (Παρ. ιδ΄15).
.               Τέλος στὶς σχέσεις του μὲ τὴν Πολιτεία ὁ κ. Ἱερώνυμος, μὲ τὸν τρόπο του, πέρασε ἀπὸ τὴν Βουλὴ 31 τροπολογίες ἐπὶ τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ἔχασε καὶ ὁρισμένες, ὅπως τὴν πρόσφατη τροπολογία γιὰ τὴν διοίκηση τοῦ Προσκυνήματος τῆς Τήνου, αὐτὴν ποὺ ἀπαγορεύει σὲ ἰδιῶτες νὰ συμμετέχουν σὲ ἐκκλησιαστικὰ ΝΠΔΔ, ποὺ ἔχουν σκοπὸ τὸ κέρδος, αὐτὴν ποὺ ἐπιβάλλει νὰ ἀξιολογοῦνται οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ὑπάλληλοι ὅπως οἱ ἄλλοι δημόσιοι ὑπάλληλοι, καθὼς καὶ τὸν περιορισμὸ διορισμοῦ ἱερέων. Κέρδισε τὴν ἀντικατάσταση τοῦ Ὑπουργοῦ Παιδείας κ. Ν. Φίλη ἀπὸ τὸν κ. Γαβρόγλου, ποὺ μοιάζει μὲ τὸν κ. Ἱερώνυμο στὸν τρόπο δράσης, ἀλλὰ ἔχει τὶς ἴδιες ἀπόψεις μὲ τὸν προκάτοχό του Ὑπουργό. Ὁ κ. Ἱερώνυμος ἀποδεικνύεται ὅτι εἶναι συνεχιστὴς τῆς σχολῆς τοῦ προκατόχου τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφεὶμ (Τίκα), τὴν ὁποία ἀκολουθοῦν καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς χειροτονηθέντες ἀπὸ αὐτὸν Μητροπολίτες. Περιορισμένη ποιμαντικὴ καὶ ἱεραποστολικὴ δράση καὶ ἐπιδίωξη ἐπιρροῆς στὴν κοσμικὴ ἐξουσία – ἐκτελεστική, νομοθετική, δικαστικὴ – καὶ στὰ ΜΜΕ.-

,

Σχολιάστε