Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Γ. Παπαθανασόπουλος

Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Δὲν ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, δὲν ἀποτειχίστηκαν».

Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διέρχεται δεινὴ δοκιμασία τῆς ἑνότητάς Της. Εἶναι ἡ ὀδυνηρὴ συνέπεια τῆς Συνόδου στὴν Κρήτη. Οἱ τέσσερις Ἐκκλησίες, ποὺ δὲν συμμετέσχον, ἔχουν παγώσει τὶς σχέσεις τους μὲ τὸ Φανάρι. Τῶν ὑπολοίπων οἱ σχέσεις διατηροῦνται σὲ τυπικὸ ἐπίπεδο. Καλὲς εἶναι οἱ σχέσεις τοῦ Φαναρίου μὲ τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων. Λογικό. Τὸ Φανάρι τὸ εὐνόησε στὴν ἀδικία ποὺ προκάλεσε σὲ βάρος τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας, μὲ τὸ νὰ ἐκλέξει Μητροπολίτη στὸ χωρὶς Ὀρθοδόξους ἀλλὰ μὲ πολὺ χρῆμα Κατάρ, ἔδαφος τῆς κανονικῆς δικαιοδοσίας τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας.
.         Στὶς 22 Μαρτίου 2017 καὶ μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς τελετῆς παραδόσεως τοῦ ἔργου, τῆς ἀνακαινίσεως τοῦ Κουβουκλίου τοῦ Παναγίου Τάφου, ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ. Θεόφιλος προσκάλεσε τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαῖο νὰ παραστεῖ σ’ αὐτήν. Ὁ Πατριάρχης δέχθηκε τὴν πρόσκληση καὶ παρέστη. Πρόσκληση ὁ κ. Θεόφιλος δὲν ἀπέστειλε στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμο. Πρόκειται, τουλάχιστον, γιὰ ἐκκλησιαστικὸ ἀτόπημα. Δὲν μπορεῖ νὰ προσκαλεῖται ὁ κ. Τσίπρας καὶ νὰ μὴν καλεῖται ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας.
.         Ἡ δικαιολογία, ποὺ ἐλέχθη ἀπὸ κύκλους τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, εἶναι ὅτι ἐκλήθησαν ὅσοι συνεισέφεραν χρηματικὰ στὴν ἀνακαίνιση τοῦ Παναγίου Τάφου. Καὶ ἡ ἡγεσία τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας προσεκλήθη, ἐπειδὴ συνέβαλε στὴν ἀνακαίνιση, ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος δὲν συνέβαλε… Τὸ ἐπιχείρημα εἶναι ἕωλο. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι σταθερὰ καὶ γιὰ πάνω ἀπὸ 150 χρόνια ἡ οἰκονομικὴ καὶ πνευματικὴ μεγάλη εὐεργέτιδα τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων καὶ ἡ σχεδὸν μοναδικὴ αἱμοδότριά του σὲ ἀνθρώπους, κληρικοὺς καὶ λαϊκούς.
.         Δὲν εἶναι δυνατὸν πάντως, χωρὶς νὰ ὑπάρχουν τὰ σχετικὰ στοιχεῖα, νὰ γίνει δεκτὴ ἡ πληροφορία πὼς ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ζήτησε νὰ μὴν προσκληθεῖ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος. Ὅ, τι καὶ ἂν συνέβη, τὴν τελικὴ εὐθύνη τῆς προσβλητικῆς ἐνέργειας πρὸς τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος τὴν ἔχει ἐξ ὁλοκλήρου ὁ κ. Θεόφιλος. Οὕτως ἢ ἄλλως ἡ μὴ πρόσκληση τοῦ κ. Ἱερωνύμου στὰ Ἱεροσόλυμα ἀποτελεῖ ἕνα ἀκόμη δεῖγμα ὅτι οἱ σχέσεις Φαναρίου καὶ Ἀθηνῶν ἐξακολουθοῦν νὰ βρίσκονται στὸ ναδίρ. Οἱ πρόσφατες κινήσεις ἁβροφροσύνης πρὸς ἱεράρχες τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου ἐκ μέρους ὁρισμένων Μητροπολιτῶν τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ὅπως λ.χ. τῶν Μητροπολιτῶν Νέας Σμύρνης καὶ Δημητριάδος, χαρακτηρίζονται μεμονωμένες, καὶ δὲν ἀντιπροσωπεύουν τὸ ἔναντι τοῦ Φαναρίου ἀρνητικὸ κλίμα ποὺ κυριαρχεῖ στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
.       Προβλήματα στὴν ἑνότητα ἔχουν παρουσιαστεῖ καὶ στὸ ἐσωτερικό τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας. Τὸν τελευταῖο καιρὸ κληρικοί Της ἀποτειχίστηκαν ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους τους. Οὐσιαστικὸ ρόλο στὴν ἀπόφασή τους ἔπαιξαν ὅτι δὲν ἀποκηρύχθηκαν ἀπὸ αὐτοὺς οἱ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου στὴν Κρήτη. Ἄλλοι λόγοι ποὺ προβάλλονται εἶναι ἡ μὴ ἐκ μέρους τους καταδίκη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ἡ μὴ διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ποὺ τὸν προωθεῖ.
.         Ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γνωρίζουσα τὴν κατάσταση στὸ ἐσωτερικό Της ἐξέδωσε «πρὸς τὸν Λαὸ» κείμενο γιὰ τὴ Σύνοδο στὴν Κρήτη, μὲ τὸ ὁποῖο δὲν θέλησε νὰ προκαλέσει τὸν πιστὸ λαὸ καὶ δὲν ὑποστήριξε τὶς ἀποφάσεις της, προκαλώντας ἔτσι τὴν μῆνιν τοῦ Φαναρίου. Ἀπόδειξη, ἡ σὲ βάρος τοῦ κειμένου ἔντονα ἀρνητικὴ ἄποψη, ποὺ ἐκδήλωσε ὁ ἐκφράζων τὶς ἀπόψεις τοῦ κ. Βαρθολομαίου καθηγητὴς κ. Λαρεντζάκης.
.         Ὑπενθυμίζεται πάντως ὅτι ὅλες οἱ μεγάλες σύγχρονες ἐκκλησιαστικὲς μορφὲς ἀγωνίστηκαν μὲν γιὰ τὴν ὀρθὴ πίστη καὶ κατὰ τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ δὲν ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, δὲν ἀποτειχίστηκαν ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους τους. Παράδειγμα οἱ Ἅγιοι Ἰουστίνος (Πόποβιτς) Παΐσιος καὶ Πορφύριος. Ἐπίσης ὁ σοφὸς γέροντας π. Ἐπιφάνιος (Θεοδωρόπουλος) ἔγραψε μὲ παρρησία ἀνοικτὲς ἐπιστολὲς πρὸς τὸν τότε Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, ἐπισημαίνοντάς του τὸ πρόβλημα ποὺ προκαλοῦσαν στὸ λαὸ οἱ οἰκουμενιστικές του ἐνέργειες, λλ δν γκατέλειψε τν κκλησία, δν ποτειχίστηκε.

Σχολιάστε

Η «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» ΤΩΝ ΑΘΕΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ὁ πολιτισμός τῆς σύγχρονης μεταχριστιανικῆς κοινωνίας εἶναι σὲ παρακμὴ καὶ στὸ προστάδιο νὰ καταρρεύσει, ὅταν τὸ Ἰσλὰμ ἔρχεται ὁρμητικὸ νὰ τὴν κατακτήσει».

Ἡ «ἐλευθερία» τῶν ἀθέων

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Ἐν ὄψει τῶν συζητήσεων γιὰ τὴν ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος οἱ ἄθεοι καὶ ἀντίθρησκοι ξεκίνησαν πάλι τὴν προπαγάνδα τους. Προωθοῦν τὴν ἀντίληψη πὼς γιὰ νὰ εἶναι ἡ χώρα μας μέσα «στὴ φιλελεύθερη δυτικὴ παράδοση» ὀφείλει νὰ ἀπεμπολήσει τὴν Παράδοση καὶ τὴν Ἰδιοπροσωπία της καὶ νὰ ἐξοβελίσει ἀπὸ τὴ δημόσια σφαίρα τὴν εὐεργέτιδά της Ἐκκλησία.
.         Ἡ ἀντίληψη αὐτὴ φέρνει στὸ νοῦ τοῦ Ἕλληνα φιλελεύθερου πολίτη τὸν ἐφιάλτη τῆς σταλινικῆς περιόδου καὶ τὸν κάνει νὰ σκεφθεῖ ὅτι οἱ συγκεκριμένοι ἄθεοι ἀναμασοῦν ἀντιλήψεις τοῦ 1873! Τόσο «προοδευτικὰ» σκέπτονται. Τὴ χρονιὰ αὐτὴ κυριαρχοῦσαν στὴν ἰντελιγκέντσια τῆς Εὐρώπης ὁ μηδενισμὸς τοῦ Νετσάγεφ, ὁ ἀναρχισμὸς τοῦ Μπακούνιν, ὁ μαρξισμός, ὁ ἐξελικτισμὸς τοῦ Ντάρβιν, ὁ «θεολογικὸς» ἀθεϊσμὸς τοῦ Στράους, ὁ ὠφελιμισμὸς τοῦ Μίλλ.
.         Τὴν ἴδια χρονιὰ ὁ μέγας Φεοντὸρ Ντοστογιέφσκι βρῆκε σφοδρὴ ἀντίδραση ἀπὸ τοὺς «προοδευτικοὺς» κύκλους τῆς χώρας του καὶ ἀπὸ τὴν τσαρικὴ μυστικὴ ἀστυνομία. Αἰτία τὸ μυθιστόρημά του «Οἱ δαιμονισμένοι», μανιφέστο γιὰ τὴν πνευματικὴ ἐλευθερία, ποὺ καταπατιέται ἀπὸ τοὺς μηδενιστὲς καὶ τοὺς ἀθέους. Ἡ ρωσικὴ κοινωνία ἦταν ἐπηρεασμένη ἀπὸ τὶς «μοντέρνες» ἰδέες. Στὸ «Ἡμερολόγιο τοῦ συγγραφέα», τοῦ 1873, ὁ Ντοστογιέφσκι τὴν περιγράφει: «Στὴν οἰκογένεια ἐπικρατοῦσε ἡ ἀμάθεια, ἡ ἀληθινὴ παιδεία εἶχε ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ τὴν ἀναιδῆ ἄρνηση, δανεισμένη ἀπὸ τοὺς ξένους, τὰ ὑλικὰ κίνητρα κυριαρχοῦσαν ἔναντι κάθε ὑψηλῆς ἰδέας καὶ τὰ παιδιὰ διαπαιδαγωγοῦντο χωρὶς ἀρχὲς καὶ πέρα ἀπὸ κάθε φυσικὴ ἀλήθεια, μὲ ἔλλειψη σεβασμοῦ ἢ ἀδιαφορία πρὸς τὴν πατρίδα…». Σὰ νὰ μιλάει γιὰ τὴ σημερινὴ Ἑλλάδα…
.         Γιὰ τοὺς σὲ κάθε ἐποχὴ προπαγανδιστὲς τῆς ἀθεΐας σημειώνει ὁ μεγάλος Ρῶσος συγγραφέας: «Δῶστε σὲ ὅλους αὐτοὺς τὴν πλήρη δυνατότητα νὰ καταστρέψουν τὴν παλιὰ κοινωνία καὶ νὰ τὴν οἰκοδομήσουν ἀπὸ τὴν ἀρχή. Τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι νὰ ὑπάρξει τόσο σκοτάδι καὶ τόσο χάος, τόση χυδαιότητα καὶ ἀπανθρωπιά, ὥστε τὸ ὅλο οἰκοδόμημα ποὺ θὰ ἐπιχειρήσουν νὰ κτίσουν θὰ καταρρεύσει πρὶν προλάβει νὰ ὁλοκληρωθεῖ». Ὁ Ντοστογιέφσκι προεῖδε τὸ 1989 καὶ τὴ συνέχειά του…
.         Τὸ κύριο ἐπιχείρημα τῶν ἀθέων, τοῦ σήμερα καὶ τοῦ 1873, εἶναι ὅτι μὲ τὴν κατάργηση τοῦ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος καθίσταται ἐλεύθερος. Ἀκολουθοῦν τὴν ἄποψη τοῦ Μπακούνιν: «Ἐὰν ὁ Θεὸς ὑπάρχει, ὁ ἄνθρωπος ἔχει δεσμεύσεις, δὲν εἶναι ἐλεύθερος, ἀλλὰ δοῦλος. Ἐὰν μπορεῖ καὶ ὀφείλει νὰ εἶναι ἐλεύθερος, αὐτὸ σημαίνει πὼς ὁ Θεὸς δὲν ὑπάρχει». Ἄποψη ποὺ ὑποστηρίζουν στοὺς «Δαιμονισμένους» οἱ Κυρίλοφ καὶ Σταυρόγκιν. Ὁ ἄλλος τῆς παρέας, ὁ Σιγκάλεφ τοῦ ἄθεου σοσιαλισμοῦ, ὑποστηρίζει, ὅπως ὁ Μεγάλος Ἱεροεξεταστής, πὼς «χωρὶς δεσποτισμὸ δὲν βρέθηκε ἀκόμη οὔτε ἐλευθερία, οὔτε ἰσότητα. Σὲ μίαν ἀγέλη ὅμως πρέπει νὰ ἐπικρατεῖ ἰσότητα…». Καὶ ὁ Μπερντιάγεφ σημειώνει σχετικά: «Ἡ τάση πρὸς ἰσότητα… ἀναπότρεπτα ὁδηγεῖ σὲ μίαν ἀνισότητα, στὴν τυραννικὴ κυριαρχία μίας ἀσήμαντης μειονότητας στὴν ἀπόλυτη πλειονότητα».
.         Ἡ ἐλευθερία εἶναι τὸ ὕψιστο ἀγαθό, ποὺ προσφέρει ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς στὸν ἄνθρωπο. Ἐλευθερία ἀκόμη καὶ νὰ τὸν ἀρνηθεῖ καὶ νὰ τὸν πολεμήσει. Μόνο στος λαος μ χριστιανικ παράδοση παρουσιάζεται τ φαινόμενο τς θεΐας. Στος λαος μ λλες θρησκευτικς παραδόσεις θεΐα εναι διανόητη. Οἱ ἄθεοι προπαγανδίζουν τὴν ἰδεολογία τους στὴν Ἑλλάδα ἢ στὴν Ἰταλία, ὄχι στὴ Σαουδικὴ Ἀραβία, στὸ Ἰράν, στὴν Ἰνδία, ἢ στὴν Ἰαπωνία…
.         Μόνο ὁ Χριστὸς ἔδωσε στὸν ἄνθρωπο τὸ δικαίωμα καὶ τὴν εὐθύνη ἐλεύθερα νὰ ἀκολουθήσει ἀκόμη καὶ τὸ πιὸ ἀνόητο καὶ τὸ πιὸ ἐπιζήμιο γιὰ τὴν ὕπαρξή του. Μόνο στὴ «δυτικὴ –χριστιανικῆς προέλευσης– ἀντίληψη» ζωῆς ὑπάρχει ἡ ἐλευθερία ὁ ἄνθρωπος νὰ μπορεῖ νὰ σκεφθεῖ νὰ κατασκευάσει μία κοινωνία ἀθεϊστική, ἡ ὁποία, κατὰ τὸν Ντοστογιέφσκι, θὰ τὸν μεταβάλει σὲ ἕνα ἄβουλο ὄργανο.
.         Ἡ δυτικὴ χριστιανικὴ ἀντίληψη τῆς ζωῆς κατατρυχόταν γιὰ αἰῶνες ἀπὸ δύο ἐπικίνδυνους πειρασμούς: Ἀπὸ τὴν κακὴ ἐλευθερία καὶ ἀπὸ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ καλοῦ. Ἔτσι ἡ ἐλευθερία καταστρεφόταν εἴτε ἀπὸ τὴν ὁρμὴ τοῦ κακοῦ, ποὺ κρύβει στὰ σπλάχνα της, εἴτε ἀπὸ τὸν ἀναγκασμὸ τοῦ καλοῦ. Οἱ πυρὲς τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης ἀποτελοῦν τὸ πιὸ φρικτὸ σημεῖο αὐτῆς τῆς τραγωδίας τοῦ λατινόφρονος ἀνθρώπου, ὅπως τὴν περιέγραψε ὁ Ντοστογιέφσκι μὲ τὸν Μεγάλο Ἱεροεξεταστὴ στοὺς «Ἀδελφοὺς Καραμάζοφ». τραγωδία το δυτικο νθρώπου εναι πς χει τόση μπιστοσύνη στ λογική του, τν ποία χει θεοποιήσει, πο χι μόνο δν σπάζεται τν λήθεια, λλ πιβάλλει μ τ βία τ ψέμα, τν πανθρωπιά. Γιὰ τὸν Ντοστογιέφσκι, ὅταν ὁ ἄνθρωπος, στὴν ἄγρια μορφὴ τῆς ἐλευθερίας του, δὲν ἀναγνωρίζει τίποτα πιὸ πάνω ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, τότε οὔτε ὁ ἴδιος ὑπάρχει.
.           Ἡ ἐπιβολὴ στὴν κοινωνία τοῦ τρόπου ζωῆς τῶν ὁμοφυλοφίλων, ἡ ἐπιχείρηση εὐτελισμοῦ τῆς οἰκογένειας, ἡ ἀπαξίωση τῆς ζωῆς, κυρίως στὴν ἀρχὴ καὶ στὸ τέλος της, ἡ προσπάθεια κατάργησης ἀξιῶν – θεμελίων τῆς κοινωνίας, εἶναι συμπτώματα παρακμῆς καὶ ἀποσύνθεσης τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ ὅταν τὰ πάντα ἐπιτρέπονται, ἐν ὀνόματι τῆς χωρὶς Θεὸ ἐλευθερίας, τότε αὐτὴ ὑποδουλώνεται στὸν ἑαυτό της καὶ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὴν καταστροφή. Ἡ χριστιανικῆς καταγωγῆς σύγχρονη κοινωνία «παίζει» μὲ τὴν ἐλευθερία της καὶ μὲ τὴν ὕπαρξή της. πολιτισμός της εναι σ παρακμ κα στ προστάδιο ν καταρρεύσει, ταν τ σλμ ρχεται ρμητικ ν τν κατακτήσει. Αὐτὴ διαλέγει τὸ μέλλον της καὶ ἔχει τὴν εὐθύνη τῆς ἀπόφασής της.-

 

 

,

Σχολιάστε

Ο ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες νὰ ἐξελληνισθοῦν. Νὰ ἐμποδιστοῦν καὶ νὰ πάψουν νὰ εἶναι ἑλληνοφάγοι…»

Ὁ διανοούμενος καὶ ἡ πολιτικὴ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ὁ διανοούμενος, σὲ ὅποιον τομέα καὶ ἂν ὑπηρετεῖ τὰ γράμματα, ἐπηρεάζει ἀσφαλῶς τὴν πολιτικὴ μὲ διάφορους τρόπους. Ἕνας εἶναι ἡ σκέψη του, νὰ ἐπηρεάζει ἰδεολογικὰ τὴν πολιτική. Παράδειγμα ὁ Μάρξ. Ὁ ἄλλος εἶναι ὁ ἴδιος ὁ διανοούμενος νὰ ὑπηρετήσει τὴν ἰδεολογία του διὰ τῆς πολιτικῆς. Παράδειγμα ὁ Ζὰν Πὸλ Μαρὰ καὶ ἡ Ρόζα Λούξεμπουργκ. Καὶ ἕνας τρίτος εἶναι ὁ στοχαστὴς νὰ ἀπευθύνεται καὶ νὰ ἐπηρεάζει μὲ τὸ ἔργο του τὸν κάθε ἄνθρωπο, καὶ τὸν πολιτικό. Ἔτσι ἔμμεσα ἐπηρεάζει τὴν πολιτική, ὡς διαχείριση καὶ ἄσκηση ἐξουσίας. Προφανῶς δὲν μιλοῦμε γιὰ τὴν προδοσία τῶν διανοουμένων, αὐτῶν ποὺ κατάντησαν ἐξαρτήματά της καὶ βαλέδες τῆς ἐξουσίας.
.           Στὴν κατηγορία τῶν Ἑλλήνων διανοουμένων, ποὺ ἦσαν ζείδωρη πνευματικὴ πηγὴ γιὰ ὅλους μας συγκαταλέγεται ὁ Κώστας Τσιρόπουλος, ὁ ὁποῖος πρόσφατα μᾶς ἄφησε (1930-25/2/2017). Γιὰ τὸν Τσιρόπουλο ἰσχύει πλήρως τὸ ἀπόφθεγμα τοῦ Ζήσιμου Λορεντζάτου: «Τὸ μέγιστο ποὺ μπορεῖς μία μέρα νὰ γίνεις γιὰ τὸν τόπο σου – μία καλὴ πυξίδα». Ὁ Τσιρόπουλος ἔζησε καὶ ἀπεβίωσε διακριτικά, ἀλλὰ ἐργάσθηκε ἀκάματα καὶ μᾶς ἀφήνει τὸ πολυσήμαντο ἔργο του, ὡς σταθερὴ πυξίδα πρὸς τὶς ἀξίες τοῦ Ἔθνους μας.
.       Στὸ τελευταῖο τεῦχος τῆς «Εὐθύνης» (Ἀριθμὸς 456, Δεκέμβριος 2009), ποὺ ἐξέδιδε καὶ μὲ τὴν ὁποία ἔθρεψε πνευματικὰ γενιὲς Ἑλλήνων, ἔγραψε: «Τὸ τεῦχος αὐτὸ ποὺ κρατᾶτε στὰ ζεστά, φιλικά σας χέρια εἶναι τὸ τελευταῖο τοῦ βίου μου. Ἀναλογίζομαι: τριανταεφτὰ ὁλόκληρα χρόνια, κάθε μήνα (κι ἄλλα ἕξη χρόνια πρὶν ἀπὸ τὴ δικτατορία) ἐζήσαμε συντροφιὰ χαρές, ἐλπίδες, ἱκανοποιήσεις, ἀπογοητεύσεις. Δοξάζουμε τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ καὶ προσκυνοῦμε τὸ ὄνομα τῆς Ἑλλάδος, τῆς προσφιλοῦς μας Πατρίδας. Προσευχόμαστε, εὐχόμαστε, ἀποχαιρετοῦμε…».
.       Στὸ ἴδιο, ἀποχαιρετιστήριο τεῦχος καὶ σὲ σχόλιό του γιὰ τὴν κρίση γράφει: «Ἡ δεινὴ κρίση ποὺ διέρχεται, παγκοσμίως σήμερα, ἡ ἀνθρώπινη κοινωνία δὲν εἶναι μόνο κρίση οἰκονομική… Συνιστᾶ μία κρίση ποὺ ὑπερβαίνει τὴν κατανάλωση, ποὺ διαπερνᾶ τὴν οἰκονομία καὶ ποὺ στοχεύει κατ’ εὐθείαν στὸ πλάσμα, ποὺ δημιούργησε τὴν κοινωνία αὐτή, στὸν Ἄνθρωπο. Γιὰ τοῦτο ὀρθότερα θὰ ἔπρεπε νὰ ὀνομαστεῖ κρίση τοῦ Ἀνθρωπισμοῦ… Ἡ κρίση σημαίνει κάτι συγκλονιστικὸ καὶ ἐπεῖγον: οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες νὰ ἐξελληνισθοῦν. Νὰ ἐμποδιστοῦν καὶ νὰ πάψουν νὰ εἶναι ἑλληνοφάγοι…».
.         Στὰ 43 χρόνια παρουσίας καὶ συμβολῆς τῆς «Εὐθύνης» καὶ τῶν ἄλλων πολλῶν ἐκδοτικῶν δραστηριοτήτων της στὴν πνευματικὴ ζωὴ τῆς Πατρίδας μας, τὸν Τσιρόπουλο τίμησαν μὲ τὴν φιλία, τὴν ἐκτίμηση καὶ τὴ συνεργασία τους σημαντικὲς προσωπικότητες, μεταξὺ τῶν ὁποίων οἱ Πρόεδροι τῆς Δημοκρατίας Μιχ. Στασινόπουλος καὶ Κῶν. Τσάτσος, ὁ πρωθυπουργὸς Πᾶν. Κανελλόπουλος, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, καὶ οἱ Ἰωάν. Θεοδωρακόπουλος, Ἄγγ. Τερζάκης, Αἰμ. Χουρμούζιος, Ζωὴ Καρέλλη, Β. Ν. Τατάκης, Χρ. Μαλεβίτσης. Ὁ Τσιρόπουλος ἀγαποῦσε τὴν Ἑλλάδα, τὴν Παράδοσή της, τὴν Ὀρθοδοξία, ὁλόψυχα καὶ μὲ ἐσωτερικὴ χαρὰ καὶ εὐθύνη γιὰ τὴν πνευματικὴ κληρονομιά, τῆς ὁποίας ἦταν συγκληρονόμος, μαζὶ μὲ ὅλους ἐμᾶς, τοὺς Ἕλληνες.-

Σχολιάστε

Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-8 «Ἀπώτερος κύριος πρὸς ἐξόντωση στόχος, ἐκ μέρους τῶν ἐξελικτικῶν τοῦ 21ου αἰώνα – μαρξιστῶν, φιλελεύθερων καὶ λοιπῶν –, εἶναι ὁ χριστιανισμός, ὡς θρησκεία καὶ ὡς πολιτισμός». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Δαρβίνος, ἡ ἐπιστήμη καὶ ὁ Χριστιανισμὸς

[8]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

 Μέρος Α´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

Μέρος Β´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 Μέρος Δ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Mέρος Ε´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος ϛ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-6 «Ὁ “ἐξελικτισμὸς” στὴν πραγματικότητα εἶναι μία ἀθεϊστικὴ θρησκεία». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Ζ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-7 ««Οἱ κύριοι ἐκπρόσωποι τῆς ἐπιθετικῆς καὶ δημαγωγικῆς ἀθεϊστικῆς προπαγάνδας Ντόκινς καὶ Ὀνφρέ στηρίζουν τὴν προπαγάνδα τους στὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης. Μισοῦν τὸν Χριστιανισμό, ὑβρίζουν, συκοφαντοῦν, χυδαιολογοῦν». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

     ΜΕΡΟΣ Ε´
Ὁ Δαρβινισμὸς στὸν 21ο αἰώνα

.             Στὸν 21ο αἰώνα ἐντείνεται ἡ ἐκστρατεία τῶν ὑλιστῶν καὶ τῶν ἀθέων ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ, μὲ ἐργαλεῖο τὴν θεωρία τῆς ἐξέλιξης. Ἡ ἐκμετάλλευση τῆς θεωρίας τοῦ Δαρβίνου ξεκίνησε ἀμέσως μετὰ τὴν δημοσιοποίησή της. Ὁ Χάξλεϊ καὶ κυρίως ὁ Χέρμπερτ Σπένσερ (1820-1903), ἄθεος Βρετανὸς φιλόσοφος, μαζὶ μὲ τὸν ἐπίσης ἄθεο γνωστὸ φυσικὸ ἐπιστήμονα Τζὸν Τίνταλ (1820-1893) χρησιμοποίησαν τὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου καὶ τὴν ἐπεξέτειναν στὸν κοινωνικό, ἰδεολογικό, πολιτικό, ἀκόμη καὶ στὸν μεταφυσικὸ χῶρο. Δημιούργησαν ἔτσι μία νέα ἰδεολογία, μία νέα θρησκεία καλύτερα, ποὺ ὀνομάστηκε Δαρβινισμός. Ὁ Emanuele Severino (1929- ), καθηγητὴς τῆς θεωρητικῆς φιλοσοφίας στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Βενετίας) γράφει σχετικά: «Ὁ Σπένσερ (1820-1903) ἐπεξέτεινε τὴν ἔννοια τῆς “ἐξέλιξης” ἀπὸ τὴν κοινωνικὴ πραγματικότητα στὴ φυσικὴ πραγματικότητα καὶ σὲ κάθε ἄλλη ὄψη τοῦ κόσμου. Ἀκολουθώντας τὴ σκέψη τῆς ἔρευνας τοῦ Δαρβίνου (1809-1882), ὁ Σπένσερ ὑποστήριξε ὅτι ἡ ἔρευνα αὐτὴ τῆς «ἐξέλιξης» εἶναι ὁ θεμελιώδης νόμος ὅλων τῶν φαινομένων». (Severino Emanuele “Antologia filosofica”, Biblioteca Universale Rizzoli, 3za Edizione, Milano, 1997, p. 364).
.             Μετὰ τὴν ἔκδοση καὶ τοῦ βιβλίου «Ἡ καταγωγὴ τοῦ ἀνθρώπου», τὸ 1871, καὶ τὴν ὑπόθεση τοῦ Δαρβίνου ὅτι πίθηκοι καὶ ἄνθρωποι ἐντάσσονται στὸ ἴδιο γενεαλογικὸ δένδρο, οἱ ἄθεοι ἐπιστήμονες θεώρησαν ὅτι πλέον ἡ ἐπιστήμη θριάμβευσε ἐπὶ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ὁ Ἀγγλο – Ἀμερικανὸς διανοούμενος Γκέραλντ Χὲρντ (1889-1971) ἔγραψε χαρακτηριστικά: «Ὁ Νεύτωνας ἐξόρισε τὸν Θεὸ ἀπὸ τὴ φύση, ὁ Δαρβίνος Τὸν ἐξόρισε ἀπὸ τὴ ζωὴ καὶ ὁ Φρόιντ Τὸν ἔδιωξε ἀπὸ τὸ τελευταῖο ὀχυρό Του, τὴν ψυχή». (Jacques Barzun “Darwin, Marx, Wagner: Critique of a heritage”, The University of Chicago Press, Chicago and London, 2nd Edition 1981, p. 87).
.             Ὁ Δαρβινισμός, κατ’ ἄλλους Νεοδαρβινισμός, τοῦ 21ου αἰώνα, δὲν εἶναι ἡ συνέχεια τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Διαφωτισμοῦ. Ὁ ἀγνωστικιστὴς Ἰταλὸς καθηγητὴς τῆς φιλοσοφίας καὶ τῆς σημειωτικῆς καὶ γνωστὸς συγγραφέας Οὐμπέρτο Ἔκο γράφει: «Ὁ Διαφωτισμὸς τοῦ Μπάϊλ καὶ τοῦ Βολταίρου, τοῦ Ρουσῶ καὶ τοῦ Κάντ, τοῦ Νεύτωνα καὶ τοῦ Λαπλάς, ἔστω μὲ ὕφος κριτικῆς καὶ σκεπτικισμοῦ, εἶναι χριστιανικὸς καὶ ἂν ἀκόμη δὲν πιστεύει σὲ ἕναν προσωπικὸ Θεό, εἶναι σὲ ἕναν ὑπέρτατο βαθμὸ ἀποδεδειγμένος καὶ δεδηλωμένος θεϊστικός… Ἐκεῖνος ὁ χριστιανισμός, ὁ διεφθαρμένος ὄχι μόνο ἀπὸ τὴ Ρώμη ἢ ἀπὸ τὸ Παρίσι τῶν παπιστῶν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἀνεκτικὴ Γενεύη τοῦ Καλβίνου, εἶναι ἡ πραγματικὴ αἰτία τοῦ ἀθεϊσμοῦ… Λιγότερο στὸν Βολταῖρο καὶ περισσότερο στὸν Κὰντ ὁ λαϊκισμὸς παρουσιάζει τὰ ἀποτυπώματα τοῦ χριστιανικοῦ Διαφωτισμοῦ ποὺ ἀπορροφᾶ καὶ πάλι, μὲ κόπο, τὸ ὑπολανθάνον σχίσμα, ποὺ ὑπάρχει στὸν ἄνθρωπο τῆς Δύσης. Ἀλλὰ δὲν ἦταν τέτοιος ὁ λαϊκισμὸς τοῦ Μὰρξ ἢ τοῦ Νίτσε ἢ τοῦ Φρόϊντ, ποὺ ὑπῆρξαν πρὶν καὶ μετὰ τὶς μεγάλες ἐπαναστάσεις τῆς ἐπιστήμης, τῆς οἰκονομίας, τῶν λαῶν. Μὲ αὐτοὺς καὶ ὄχι μόνο μὲ αὐτούς, ὁ λαϊκισμὸς βγαίνει ἀπὸ τὴ διάσταση τοῦ χριστιανικοῦ Διαφωτισμοῦ…
.           Ἀπὸ τότε καὶ μετὰ – ἔλεγαν οἱ μεγαλύτεροί μας ὅταν ἤμασταν παιδιά–, ὁ κόσμος δὲν εἶναι πιὰ ἴδιος. Μετὰ ἀπὸ τότε; Μετὰ ἀπὸ τὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση; Μετὰ τὸν τηλέγραφο; Μετὰ τὸν Μάρξ; Μετὰ τὸν Δαρβίνο; Μετὰ τὸν Νίτσε; Μετὰ τὸν Φρόϊντ καὶ τὸν Ἀϊνστάϊν, μετὰ τὸν κομμουνισμὸ καὶ τὸν ναζισμό; Μετὰ τὰ πυρηνικὰ καὶ τὸν κόσμο μοιρασμένο στὰ δύο; Τέλος πάντων, μετὰ ἀπὸ τὸν μοντερνισμὸ ὅπως τὸν γνωρίσαμε στοὺς δύο τελευταίους αἰῶνες τῆς χιλιετίας; Ἤ, μετὰ ἀπὸ αὐτόν, τὸ μεταμοντερνισμό, ποὺ φτάνει τελευταῖος καὶ μᾶς ἑλκύει καὶ μᾶς ξεπερνάει καὶ ἐνῶ ἀναζητοῦμε μίαν ὀντότητα πιὸ βαθιά, στὸ μέγεθος τῆς ἀνάγκης τῆς ὀντότητας τοῦ κόσμου, πολλαπλασιάζει τὶς ἀναλύσεις καὶ τὰ ἠθικὰ διδάγματα, τὰ καταχωρίζει καὶ τὰ ἐκθέτει σὲ ἕνα ἠθικὸ σοῦπερ μάρκετ τῆς ἀρετῆς τῶν θρησκειῶν, μὲ ἐσωτερισμούς, στρατοὺς σωτηρίας, ψυχοθεραπεῖες καὶ ψυχοφάρμακα». (Οὐμπέρτο Ἔκο «Τί πιστεύει αὐτὸς ποὺ δὲν πιστεύει;», Ἔκδ. «Ἑλληνικὰ Γράμματα», Ε´ Ἔκδοση, Ἀθήνα, 1998, σελ. 138-144).
.          Ἡ σημερινὴ ἀθεΐα ἐκπροσωπεῖται κυρίως ἀπὸ τὸν Ὀνφρὲ καὶ ὅσους ἔχουν τὶς ἴδιες ἀπόψεις μαζί του. Ὁ Ὀνφρὲ στὸ προαναφερθὲν βιβλίο του «Traite d’ atheologie» καταλήγει: «Σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς ἀμπρακαταμπρακικὲς θεολογίες, προτιμῶ νὰ ἀναφέρομαι στὶς ἐναλλακτικὲς σκέψεις ἔναντι τῆς κυριαρχοῦσας φιλοσοφικῆς ἱστοριογραφίας: τῶν σκωπτῶν, τῶν ὑλιστῶν, τῶν ριζοσπαστῶν, τῶν κυνικῶν, τῶν ἡδονιστῶν, τῶν ἀθέων, τῶν φιλήδονων, τῶν ἡδυπαθῶν. Αὐτοὶ γνωρίζουν ὅτι δὲν ὑπάρχει παρὰ ἕνας κόσμος καὶ κάθε προώθηση ἑνὸς ἄλλου κόσμου μᾶς κάνει νὰ χάσουμε τὴν ἀπόλαυση καὶ τὸ ὄφελος τοῦ μόνου ποὺ ὑπάρχει. Ἁμάρτημα ἀληθινὰ θανάσιμο…». (ὅ.π. σελ. 262).
.             Σήμερα κυριαρχοῦν ἰδεολογικὰ ὁ νεοδαρβινισμὸς καὶ ἡ θεωρία τοῦ Σπένσερ. Σύμφωνα μὲ τὴ συγκεκριμένη ἰδεολογία, ἡ ἐξέλιξη ἰσχύει σὲ κάθε πτυχὴ τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἑπομένως δὲν ὑπάρχουν σ’ αὐτὴν σταθερὲς Ἀρχές. Ἡ ἄποψη αὐτὴ εἶναι ἀποδεκτὴ καὶ προωθεῖται ἀπὸ τὸ σύνολο τῶν μαρξιστῶν ἀριστερῶν, ἀπὸ μεγάλο μέρος τῶν νεοφιλελεύθερων δεξιῶν, ὀπαδῶν τοῦ Μίλτον Φρίντμαν καὶ ἀπὸ τοὺς ποικίλους ἄθεους, ὀπαδοὺς τοῦ τεκτονισμοῦ καὶ ἄλλους. Κοινὴ εἶναι ἡ ἐκ μέρους τους ἀπόρριψη τοῦ φυσικοῦ δικαίου καὶ τῶν ἀπὸ αἰώνων παραδεκτῶν ἀπὸ ὅλο τὸν χριστιανικὸ κόσμο ἀρχῶν τῆς Ἠθικῆς. πώτερος κύριος πρς ξόντωση στόχος, κ μέρους τν ξελικτικν τοῦ 21ου αώνα – μαρξιστν, φιλελεύθερων κα λοιπν –, εναι χριστιανισμός, ς θρησκεία κα ς πολιτισμός. Ἄμεσοι στόχοι τους ἡ περιθωριοποίηση τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἀλλαγὴ τῆς δομῆς καὶ τῆς οὐσίας τῆς οἰκογένειας, ἡ κατάργηση τῆς προστασίας τοῦ ἀδύναμου ἀνθρώπου, εἴτε εἶναι ἔμβρυο, εἴτε γέροντας, ἡ στροφὴ τοῦ ἀνθρώπου στὴν πλημμύρα τῶν πληροφοριῶν, χωρὶς γνώση, χωρὶς ἐπίγνωση καὶ ἡ μετατροπή του σὲ ἕνα εἶδος ρομπότ. Ἐκεῖ ὁδηγεῖ ἡ τεχνολογικὴ ἐξέλιξη. Στὸν περιορισμένο χῶρο τῆς Γῆς, ποὺ θὰ ἐξακολουθεῖ νὰ ζεῖ ὁ ἄνθρωπος, οἱ δυνατότητές του, οἱ τοπικὲς καὶ οἱ χρονικές, ἔχουν σταθερὰ ὅρια. Σ’ αὐτὸν λοιπὸν τὸν φιλόξενο πλανήτη θὰ ἐξελίσσεται τεχνολογικὰ καί, μὲ βάση αὐτὴ τὴν ἐξέλιξη, ὁ ἄνθρωπος θὰ καθορίσει τὸ μέλλον του. Ὅμως ἡ τεχνολογικὴ ἐξέλιξη δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὴν πολιτισμική. Στὴ δεύτερη μᾶλλον ὑπάρχει ὑποβάθμιση, τάση πρὸς ἐκβαρβάρωση…

, ,

Σχολιάστε

Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-7 ««Οἱ κύριοι ἐκπρόσωποι τῆς ἐπιθετικῆς καὶ δημαγωγικῆς ἀθεϊστικῆς προπαγάνδας Ντόκινς καὶ Ὀνφρέ στηρίζουν τὴν προπαγάνδα τους στὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης. Μισοῦν τὸν Χριστιανισμό, ὑβρίζουν, συκοφαντοῦν, χυδαιολογοῦν». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Δαρβίνος, ἡ ἐπιστήμη καὶ ὁ Χριστιανισμὸς

[7]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

 Μέρος Α´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

Μέρος Β´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 Μέρος Δ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Mέρος Ε´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος ϛ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-6 «Ὁ “ἐξελικτισμὸς” στὴν πραγματικότητα εἶναι μία ἀθεϊστικὴ θρησκεία». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.           Ὁ συνεργάτης τοῦ πανεπιστημίου τῆς Γενεύης Florian Cova σημειώνει ὅτι ὁρισμένοι σύγχρονοι φιλόσοφοι βλέπουν τὴ δυνατότητα νὰ βρεθεῖ κάποτε μία φυσικὴ καὶ ἐπιστημονικὴ βάση στὴν ἐξήγηση τῆς Ἠθικῆς. Ἄλλοι, ἀντιθέτως, βλέπουν στὴν προηγούμενη ἄποψη μίαν ἀκόμη αἰτία νὰ ἀπορριφθεῖ ἡ Ἠθικὴ ὡς μία πλάνη… Ὅπως ἰσχυρίζονται, ἂν ἡ κάποια ἠθικὴ ἐνέργεια ἐπελέγη γιὰ τὴν χρησιμότητά της, τότε οὐδεὶς λόγος ὑπάρχει νὰ θεωρεῖται ἀληθινή… Τὸ βέβαιο εἶναι, κατὰ τὸν Φλόριαν Κόβα, ὅτι «ἡ σχέση μεταξὺ τῆς Ἠθικῆς καὶ τῆς ἐπιστημονικῆς της προσέγγισης θὰ εἶναι, χωρὶς καμία ἀμφιβολία, στὸ κέντρο τῶν συζητήσεων κατὰ τὰ ἑπόμενα χρόνια». ( Ἄρθρο τοῦ Florian Cova στὸ περιοδικὸ “Le Point”, Decembre 2016 – Janvier 2017, “References – Le bien et le mal – Les textes fondamentaux”. p. 98). Ἀπὸ τὴ διαπίστωση τοῦ πανεπιστημιακοῦ, τοῦ εἰδικοῦ σὲ θέματα συναισθημάτων, διαπιστώνει κανεὶς πόσο δρόμο ἔχει ἡ ἐξέλιξη, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ ἑρμηνεύσει ἀκόμη καὶ στοιχειώδεις πλευρὲς τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου…
.                  Οἱ κύριοι ἐκπρόσωποι τῆς ἐπιθετικῆς καὶ δημαγωγικῆς ἀθεϊστικῆς προπαγάνδας εἶναι γιὰ μὲν τοὺς ἀγγλοσάξονες ὁ Ρίτσαρντ Ντόκινς καὶ γιὰ τοὺς γαλλόφωνους ὁ Μισὲλ Ὀνφρέ. Καὶ οἱ δύο στηρίζουν τὴν προπαγάνδα τους στὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης. Ὁ Ντόκινς (1941- ) εἶναι βρετανὸς ἠθολόγος, ἐξελικτικὸς βιολόγος καὶ στρατευμένος στὸν ἀθεϊσμό. Ἔχει γράψει δέκα τρία βιβλία ἐκλαϊκευμένης ἐπιστήμης, τὰ περισσότερα τῶν ὁποίων ἔχουν κυκλοφορηθεῖ καὶ στὰ ἑλληνικά. Σὲ συνέντευξη, ποὺ ἔδωσε στὸ ΒΗΜagazino (14 Μαρτίου 2010, σελ. 28-36) καὶ στὸν Μάκη Προβατά, στὸ σχόλιο τοῦ Ἕλληνα δημοσιογράφου ὅτι τὸν ἀποκαλοῦν «ροντβάιλερ τοῦ Δαρβίνου» ὁ Ἄγγλος ἐξελικτικὸς καὶ ἐπιθετικὸς ἀθεϊστὴς ἀπάντησε: «Ὑποθέτω ὅτι τὸ λένε ἐννοώντας ὅτι τὸ ροντβάϊλερ εἶναι ἐπιθετικὸ σκυλί. Κατ’ ἀρχὰς ἐγὼ δὲν εἶμαι καθόλου ἐπιθετικός, ἀλλὰ μπορῶ ἐπίσης νὰ πῶ ὅτι τὸ ροντβάϊλερ εἶναι ἕνα γλυκὸ ζῶο, ἂν τὸ γνωρίσεις καλά. Ἔτσι κι ἀλλιῶς, πάντως, μὲ κολακεύει ὁποιοσδήποτε χαρακτηρισμὸς ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸν Δαρβίνο».
.        Ὁ καθηγητὴς Ernst Mayr ἔγραψε γιὰ τὸν Ντόκινς: «Τὸ κωμικὸ πράγμα εἶναι πὼς ἐὰν στὴν Ἀγγλία ρωτήσεις ἕναν ἄνθρωπο στὸ δρόμο ποιὸς εἶναι ὁ μέγιστος ἐν ζωῇ Δαρβινιστὴς θὰ σοῦ ἀπαντήσει ὁ Ρίτσαρντ Ντόκινς. Καί, πράγματι, ὁ Ντόκινς ἔχει κάμει μίαν ἐξαιρετικὴ δουλειὰ νὰ ἐκλαϊκεύσει τὸν Δαρβινισμό. Ἀλλὰ ἡ βασικὴ θεωρία τοῦ Ντόκινς ἐπὶ τοῦ γονιδίου, πὼς ἀποτελεῖ τὸ ἀντικείμενο τῆς ἐξέλιξης, εἶναι καθ’ ὁλοκληρίαν ἀντὶ – Δαρβινικό. Ἑπομένως ἐγὼ δὲν θὰ τὸν ἀποκαλοῦσα τὸν μέγιστο Δαρβινιστὴ» (Ernst Mayr “What evolution is”, Edge 92, Editor Brockman John).
.              Ὁ Ντόκινς μιλάει καὶ γράφει μὲ μίσος κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Εἶπε, μεταξὺ τῶν πολλῶν ἄλλων, στὴ συνέντευξη ποὺ προαναφέρθηκε, ὅτι «μπορεῖ νὰ ἀποδείξει ὅτι ἡ πίστη εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα κακὰ τοῦ κόσμου, συγκρίσιμο μὲ τὴν εὐλογιά, ἀλλὰ πιὸ δύσκολο στὴν ἐξάλειψή του». Καὶ γιὰ νὰ ὑποστηρίξει τὴν πίστη του στὴν ἀθεΐα λέγει κάτι ἐντελῶς παράλογο: «Ἡ ἐπιστήμη ἀποδεικνύει τὰ πράγματα, θεμελιώνει τὶς θεωρίες της μὲ βεβαιότητα». Αὐτὸ μόνο ἕνας φανατικὸς καὶ ἀκατάρτιστος ὀπαδὸς τῆς ἀθεΐας θὰ μποροῦσε νὰ τὸ ἐκστομίσει… Ὁ χαρακτηρισμὸς καὶ τὸ μίσος τοῦ Ντόκινς ἀκολουθεῖ αὐτὸ τοῦ Νίτσε, ὅτι ὁ Θεὸς πέθανε καὶ τῶν Μὰρξ – Λένιν, ὅτι ἡ θρησκεία εἶναι τὸ ὄπιο τοῦ λαοῦ.
.           Ἡ ἄποψη τοῦ Ἀμερικανοῦ παλαιοντολόγου καὶ ἐξελικτικοῦ βιολόγου Στέφεν Τζέι Γκοὺλντ (1941-2002) στὸ θέμα τῆς σχέσης τῆς θεωρίας τῆς ἐξέλιξης καὶ τῆς ὑπάρξεως Θεοῦ Δημιουργοῦ εἶναι διαφορετικὴ ἀπὸ αὐτὴ τοῦ Ντόκινς. Παρὰ τὸ ὅτι ὁ Γκοὺλντ ἦταν ἀγνωστικιστής, παραδεχόταν ὅτι ἡ ἐπιστήμη μπορεῖ νὰ ἐργαστεῖ μονάχα στὸ πλαίσιο φυσιοκρατικῶν ἐξηγήσεων. Ὅπως ἔγραψε, «δὲν μπορεῖ οὔτε νὰ ἐπιβεβαιώσει, οὔτε νὰ ἀπορρίψει τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ». (Σημ. Γιὰ τὶς ἀπόψεις τῶν Ντόκινς καὶ Γκοὺλντ δὲς βιβλίο Ἄλιστερ ΜακΓκραθ «Τὸ λυκόφως τοῦ ἀθεϊσμοῦ», Ἔκδ. «Οὐρανός», σελ. 135-157).
.              Ὁ Μισὲλ Ὀνφρὲ (1959 – ) Γάλλος ἀθεϊστής, ἠδονιστὴς καὶ ἐπικούρειος (Σημ. Ἔτσι τὸν περιγράφει τὸ βιογραφικό του), εἶναι τῶν ἰδίων ἀντιλήψεων καὶ ἴδιων δημαγωγικῶν νοοτροπιῶν μὲ αὐτῶν τοῦ Ντόκινς, ἀλλὰ κινεῖται περισσότερο πολιτικὰ καὶ κοινωνιολογικά. Τὸ περιοδικὸ «Le Point» στὸ φύλλο του τῆς 5ης Ἰανουαρίου 2017 ἔχει πρωτοσέλιδο τὸν Ὀνφρέ, προβάλλει τὸ νέο του βιβλίο «Decadence» (Παρακμὴ – Κατάπτωση), μὲ ὑπότιτλο «Τὸ βιβλίο σὸκ τοῦ Μισὲλ Ὀνφρὲ» καὶ στὸ κύριο ἄρθρο του, ποὺ ὑπογράφει ὁ Franz-Olivier Giesbert, σημειώνεται ὅτι ὁ Ὀνφρέ, «μισὸς δράκος καὶ μισὸς προφήτης, εἶναι σὲ διαδικασία νὰ καταστεῖ ἀπὸ μόνος του ὁ ἐθνικός μας (Σημ.: Τῶν Γάλλων) φιλόσοφος καὶ ἡ συλλογική μας συνείδηση»…
.            Ὁ Ὀνφρὲ ἀποτελεῖ ἕνα πρότυπο δημαγωγίας. Δὲν εἶναι τῶν θετικῶν ἐπιστημῶν, εἶναι φιλόσοφος. Δὲν ἀσχολεῖται τόσο μὲ τὸν Δαρβίνο, ὅσο μὲ τὸ νὰ ἐξαλείψει τὸν Πολιτισμὸ ποὺ δημιούργησε ὁ Χριστιανισμός. Χειμαρρώδης στὸ λόγο, γραπτὸ καὶ προφορικό, δὲν διστάζει νὰ ἐξαπολύει ἀνεύθυνους, ἀβασάνιστους καὶ συκοφαντικοὺς χαρακτηρισμοὺς σὲ ἱστορικὰ πρόσωπα καὶ νὰ τὰ βάζει μὲ ὅλους καὶ μὲ ὅλα. Ὑβρίζει καὶ συκοφαντεῖ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, τὸν Μέγα Κωνσταντῖνο καὶ γενικὰ τὸν Χριστιανισμό. Καταφέρεται ἐπίσης μὲ ἀπαξιωτικὸ τρόπο ἐναντίον τοῦ Μάρξ, τοῦ Λένιν, τοῦ κομμουνισμοῦ, τοῦ Σαρτρ, τοῦ συνδικαλισμοῦ… «Ζήτω ἐγὼ καὶ κανεὶς ἄλλος», θὰ μποροῦσε νὰ διακηρύξει…
.             Στὴ συνέντευξη, ποὺ ἔδωσε στὸ περιοδικὸ «Le Point», ὅπως καὶ στὸ πρόσφατο βιβλίο τοῦ «Παρακμή», ὁ Ὀνφρὲ «ἀναγγέλλει» – καὶ αὐτὸς – τὸν θάνατο τοῦ Χριστιανικοῦ Πολιτισμοῦ. Ὁ δημοσιογράφος τὸν ἐρωτᾶ γιατί αὐτὸ τὸ μίσος πρὸς τὸν Χριστιανισμὸ καὶ ἐκεῖνος ἀπαντᾶ: «Ὁ ἀνατόμος δὲν ἐρεθίζεται ἀπὸ τὸ σῶμα ποὺ στηθοσκοπεῖ»… Ἐπίσης σημειώνει πὼς «τὸ ἰδανικό τοῦ Χριστιανισμοῦ εἶναι ἀπάνθρωπο», ὅτι «ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἐνέπνευσε τὸν Χίτλερ στὴν ἰδεολογία του καὶ ἑπομένως ἔχει εὐθύνη γιὰ τὸ Ὁλοκαύτωμα τῶν Ἑβραίων», ὅτι ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος «κατέστρεψε τὰ ἀγάλματα τῶν θεῶν καὶ ἐπέβαλε μὲ τὴ βία τὸν Χριστιανισμό», ὅτι τὸ χριστιανικὸ πανεπιστήμιο «σκότωσε» τὸ Σωκράτη… Γιὰ νὰ στηρίξει τὸν συκοφαντικὸ καὶ ὑβριστικὸ ἰσχυρισμό του ὅτι ὁ Χριστὸς ἐνέπνευσε τὸν Χίτλερ, ἀναφέρεται στὸ ὅτι ὁ αἱμοσταγὴς Γερμανὸς δικτάτορας ἔγραψε στὸ βιβλίο του «Ὁ Ἀγών μου» πὼς «ὁ χριστιανισμός, ποὺ θὰ ὑπερασπιστεῖ, εἶναι αὐτὸς τοῦ φραγγελίου, ποὺ πῆρε ὁ Χριστός, γιὰ νὰ διώξει τοὺς ἐμπόρους ἀπὸ τὸν Ναὸ τοῦ Σολομώντα…». Δηλαδὴ γιὰ νὰ κτυπήσει τὸν Χριστιανισμό, ὁ Ὀνφρὲ παίρνει στὰ σοβαρὰ τὰ λόγια τοῦ Χίτλερ καὶ ὄχι τὴ διδασκαλία καὶ τὰ ὅσα ἔπραξε ὁ Ἰησοῦς στὴ ζωή Του… Δὲν ἐξετάζει κὰν τὸ πνευματικὸ περιεχόμενο τῆς ἐνέργειάς Του στὸ Ναὸ τοῦ Σολομώντα, καθὼς καὶ τῶν «οὐαὶ» κατὰ τῶν φαρισαίων… (Michel Onfray “Traite d’ atheologie”, Ed. Grasset, Paris, 2005, p. 201).
.           Αὐτὰ ποὺ γράφει στὸ ἴδιο βιβλίο ὁ Ὀνφρὲ γιὰ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο δὲν εἶναι ἁπλῶς ἀνεύθυνα, ἐπιπόλαια, ὑβριστικὰ καὶ συκοφαντικά, εἶναι χυδαῖα. Ἀπὸ ὅλα ὅσα ἀναφέρει ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν στὶς Ἐπιστολές του περιορίζεται μόνο στὸ ὅτι εἶχε «σκόλοπα στὴ σάρκα του» καὶ ἀφοῦ ἀναφέρει μία σελίδα ἀσθένειες, ἀπὸ τὶς ὁποῖες μπορεῖ νὰ ἔπασχε, ρίχνει τὸ δηλητήριό του, ὅτι πιθανὸν νὰ ἔπασχε ἀπὸ σεξουαλικὰ προβλήματα… (Βλ. ἀνωτ. σελ. 166-169). Φυσικὰ ἡ ἀναφορά του εἶναι μόνο γιὰ νὰ προκαλέσει καὶ νὰ ἐντυπωσιάσει. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἐπίπεδο ἤθους τοῦ διεκδικοῦντος νὰ ἀποτελεῖ τὴ συνείδηση τῆς σύγχρονης Γαλλίας…
.           Ἡ καταγωγὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀποτελεῖ πάντα πεδίο ἔρευνας γιὰ τοὺς ἐπιστήμονες τῆς ἐποχῆς μας. Πρόσφατο ἄρθρο τοῦ Jon Moallem, ποὺ γράφτηκε στοὺς  New York Times καὶ ἀναδημοσιεύθηκε στὴν «Καθημερινή» τῆς 13ης Ἰανουαρίου 2017 (σελ. 9), δείχνει τὶς δυσκολίες ποὺ ὑπάρχουν στὸ νὰ προσδιοριστεῖ ὁ ἐνδιάμεσος κρίκος μεταξὺ ἀνθρώπου καὶ πιθήκου. Γράφοντας τὴν ὑπόθεση, ὅτι ὁ ἄνθρωπος τοῦ Νεάτερνταλ εἶχε κοινὸ πρόγονο μὲ τὸν homo sapiens σημειώνει: «Προφανῶς εἴχαμε ἕναν κοινὸ πρόγονο, σὲ κάποιο σημεῖο μέσα στὸν χρόνο, πρὶν ἀπὸ 500.000 ἕως 750.000 χρόνια….Ἐμεῖς ἐξελιχθήκαμε στὴν Ἀφρική, ἐνῶ οἱ Νεάτερνταλ στὴν Εὐρώπη καὶ στὴν Ἀσία ἐπὶ 300.000 χρόνια. Ἢ ἴσως καὶ μέχρι 60.000 χρόνια. Ἡ ἀπάντηση, βέβαια σὲ αὐτὸ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν ποιὸν θὰ ρωτήσεις, καθὼς ἡ μελέτη τῆς καταγωγῆς τοῦ ἀνθρώπου χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἐντονότατες διαφωνίες καὶ ἡ πιὸ ἁπλὴ ἐρώτηση μπορεῖ νὰ τύχει πολλαπλῶν ἀπαντήσεων». Ἂν μὲ τὶς πιὸ ἐξελιγμένες σήμερα μορφὲς τῆς Ἐπιστήμης ὑπάρχουν κολοσσιαῖες διαφορὲς στοὺς ὑπολογισμούς, ἀντιλαμβάνεται κανεὶς πόσες ἀτέλειες ἔχουν οἱ ὑποθέσεις τῶν προηγουμένων δεκαετιῶν γιὰ τὴν ἐξέλιξη τοῦ ἀνθρώπου…
.             Ὑπάρχουν καὶ ἄλλες ἁπλοϊκὲς ἕως γραφικὲς ἀπόψεις πάνω στὴν ἐξέλιξη. Μία ἀπὸ αὐτὲς εἶναι τοῦ ἄθεου Γάλλου στοχαστῆ Ρεζὶς Ντεμπρέ, ὅτι «ἡ τρίτη γενιὰ χιμπατζήδων εἶναι καὶ παραμένει ἕνα θρησκευόμενο θηλαστικό». (Ρεζὶς Ντεμπρὲ «Ὁ Θεός», Ἔκδ. «Κέδρος», Ἀθήνα, 2001, σελ. 41). Ἐπίσης ἡ «ἀνακάλυψη» τῆς συμπαθέστατης κυρίας Τζέϊν Γκοῦντολ, ποὺ μετὰ ἀπὸ μεγάλη ἔρευνα διαπίστωσε ὅτι χιμπαντζῆδες ἔκοβαν κλαράκια ἀπὸ τὰ δένδρα, ἀπομάκρυναν τὰ φύλλα τους καὶ τὰ ἔβαζαν στὴν εἴσοδο τῆς φωλιᾶς τῶν τερμιτῶν… Ὅταν οἱ τερμίτες ἀνέβαιναν πάνω στὰ κλαράκια, τὰ ἀπέσυραν ἀπὸ τὴ φωλιὰ καὶ ἔτρωγαν τὸ μεζεδάκι τους… Αὐτὸ ἔπεισε τὴν κυρία Γκοῦντολ ὅτι οἱ χιμπαντζῆδες εἶναι ἱκανοὶ νὰ δημιουργοῦν ἐργαλεῖα!… (Βλ. σχ. «Τὸ ΒΗΜΑ science» τῆς 8ης Ἰανουαρίου 2017, σελ. 1,4-5). Μὲ τὴν ἴδια λογικὴ θὰ μποροῦσε ἡ κυρία Γκοῦντολ νὰ θεωρήσει ἱκανὰ νὰ φτιάχνουν κατασκευὲς χρησιμοποιώντας τέτοιου εἴδους «ἐργαλεῖα», ὅπως τῶν χιμπαντζήδων, καὶ πολλὰ ἄλλα ζῶα, ὅπως εἶναι ὁ σκίουρος, τὸ χελιδόνι, ἀκόμη καὶ τὸ μυρμήγκι…
.           Στὴ διάθεση τῆς ἄθεης ἰντελιγκέντσιας νὰ ἐκμεταλλευθεῖ τὴν θεωρία τῆς ἐξέλιξης γιὰ νὰ προωθήσει τὶς ἰδέες της δίνει ἀπάντηση ὁ Βιτγκενστάϊν, μέσῳ τοῦ Ζήσιμου Λορεντζάτου: «Κανένας δὲν λέει πὼς ἡ ἐξέλιξη πηγαίνει στὸ καλύτερο. Καὶ πρῶτα πρῶτα ἡ ἴδια ἡ ἐξέλιξη, ποὺ γεννάει ἐκτρώματα καὶ καταστρέφει τὰ ἔργα της. Αὐτὸ διόλου δὲν σημαίνει πὼς ἡ θεωρία τῆς ἐξέλιξης δὲν εἶναι σωστὴ (Δαρβίνος) καθὼς καὶ ἡ γενικευμένη θεωρία τῆς ἐξέλιξης (νεοδαρβινιστές). Νὰ θυμηθοῦμε ἐδῶ τὸν Wittgenstein (Σημ. γρ. Λούντβιχ Βιτγκενστάιν, 1889-1951, Αὐστριακὸς φιλόσοφος μὲ σημαντικὴ συνεισφορὰ στὸν τομέα τῆς ἀναλυτικῆς φιλοσοφίας καὶ λογικῆς), ποὺ διαχωρίζει – ἀπὸ τὴ μία μεριὰ τὴ φιλοσοφία καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τὶς φυσικὲς ἐπιστῆμες. “Ἡ θεωρία τοῦ Δαρβίνου δὲν ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴ φιλοσοφία περισσότερο ἀπὸ ὅσο ἔχει νὰ κάνει ὁποιαδήποτε ἄλλη ὑπόθεση τῆς φυσικῆς ἐπιστήμης” (Tractatus 4.1122)». (Ζήσ. Λορεντζάτου «Collectanea», σελ. 697).

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

,

Σχολιάστε

ΠΑΡΑΔΟΞΟΛΟΓΙΕΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Παραδοξολογίες Μητροπολίτου

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Ὁ Μητροπολίτης Ἀλεξανδρουπόλεως κ. Ἄνθιμος ἀποδέχθηκε πρόταση τοῦ Ἰρανικοῦ Ὀργανισμοῦ Ἰσλαμικοῦ Πολιτισμοῦ καὶ μετέβη στὴν Τεχεράνη νὰ συμμετάσχει σὲ «θεολογικὸ διάλογο» μὲ τοὺς ἐκεῖ Σιίτες Μουσουλμάνους. Οἱ ἄλλοι ποὺ ἐπίσης ἀποδέχθηκαν τὴν πρόταση τῶν Ἰρανῶν καὶ μετέβησαν στὴν Τεχεράνη ἦσαν ὁ Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ἰγνάτιος, ἡ κυρία Ἰσμήνη Κριάρη, πρύτανης τοῦ Παντείου Πανεπιστημίου, οἱ Κοσμήτορες τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Ἀπ. Νικολαΐδης καὶ τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Μιλτ. Κωνσταντίνου, ὁ ἐπικ. καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΕΚΠΑ, σὲ θέματα ἱστορίας θρησκευμάτων, κ. Μιχάλης Μαριόρας, καὶ ἡ ἀναπλ. καθηγήτρια κοινωνιολογίας τῆς θρησκείας τοῦ ΑΠΘ κυρία Νίκη Παπαγεωργίου. Οἱ συναντήσεις ἔγιναν στὶς 20 καὶ 21 Φεβρουαρίου 2017, στὸ κτιριακὸ συγκρότημα «Ἰμὰμ Χομεϊνί», στὴν Τεχεράνη. Οἱ προσκλήσεις τῶν Ἰρανῶν πρὸς τοὺς Ἕλληνες ἀποδέκτες ἦσαν προσωπικὲς καὶ ὁ καθένας ἀπὸ τοὺς συμμετασχόντες στὸν «διαθρησκειακὸ διάλογο» ἐκπροσωποῦσε μόνο τὸν ἑαυτό του καὶ ἐπ’ οὐδενὶ τὸ θεσμὸ ἀπὸ τὸν ὁποῖο προερχόταν. Ἑπομένως ὁ βαρύγδουπος τίτλος «Θεολογικὸς διάλογος τοῦ Σιιτικοῦ Ἰσλὰμ μὲ τὴν Ἑλληνικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία» εἶναι προφανῶς λανθασμένος καὶ ἀνακριβής.
.         Ἕως τὴν ὥρα ποὺ γράφονται οἱ γραμμὲς αὐτές, γιὰ τὴ συνάντηση ἔχει μιλήσει μόνο ὁ Μητροπολίτης Ἀλεξανδρουπόλεως, μὲ τὴ δημοσιοποίηση τῶν ὁμιλιῶν του στὸν κατανυκτικὸ ἑσπερινό τῆς Κυριακῆς 26ης Φεβρουαρίου 2017 καὶ στὴ συνάντηση τῆς Τεχεράνης. Οἱ παράδοξοι θρησκειολογικοὶ λόγοι του, ποὺ δημοσιοποιήθηκαν κατὰ τὴ δύσκολη αὐτὴ περίοδο γιὰ τὴν κοινωνία καὶ τὴν Ἐκκλησία, προκαλοῦν βαθιὰ θλίψη.
.         Στὴν ὁμιλία του στὸν κατανυκτικὸ ἑσπερινὸ καὶ θέλοντας νὰ ὑποστηρίξει τοὺς διαλόγους μὲ τοὺς ἀλλοθρήσκους ὁ Σεβ. Ἀλεξανδρουπόλεως εἶπε ὅτι διαπίστωσε ὅτι «στὸ σιιτικὸ ἰσλαμικὸ πανεπιστήμιο τοῦ Ἰρὰν διδάσκεται ἀπὸ ἕναν μουσουλμάνο καθηγητὴ ὁ Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς καὶ ἀπὸ ἕναν ἄλλο καθηγητὴ ἡ Φιλοκαλία». Καὶ πρόσθεσε: «Ἂς διερωτηθοῦμε τώρα, ὅλοι, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, πόσοι ξέρουμε τί εἶναι ἡ Φιλοκαλία»…
.         Ὁ λόγος τοῦ Σεβ., στὸ σημεῖο αὐτό, εἶναι ἀόριστος, μὲ μία προσπάθεια ρητορικοῦ ἐντυπωσιασμοῦ. Τί πάει νὰ πεῖ ὅτι ἕνας σιίτης εἰδικὸς ἐπιστήμονας ἀσχολεῖται μὲ τὴ Φιλοκαλία, ἢ μὲ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμά; Καὶ τί σχέση μπορεῖ νὰ ἔχει αὐτὸ μὲ τὰ ὅσα τραγικὰ συμβαίνουν στὸ Ἰρὰν σὲ βάρος τῶν χριστιανῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν μουσουλμάνων; Διάλογος μὲ τοὺς σιίτες ἰρανοὺς δὲν σημαίνει μόνο καλὰ λόγια γι’ αὐτούς, διάλογος σημαίνει καὶ ἔκφραση τῆς ἀλήθειας πρὸς τὴ μεριά τους, διάλογος σημαίνει καὶ συμπαράσταση στοὺς καταπιεζόμενους καὶ διωκόμενους χριστιανοὺς τῆς χώρας αὐτῆς τῶν ἀγιατολάχ.
.         Ὁ Σεβ. λέγει ὅτι διδάσκεται ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς καὶ ἡ Φιλοκαλία ἀπὸ κάποιους σιίτες στὸ Ἰράν, χωρὶς νὰ ἐξηγεῖ τί ἐννοεῖ.   Διδάσκεται ἡ συνομιλία τοῦ Ἁγίου μὲ τοὺς ἐξισλαμισθέντες Χιόνες καὶ τοὺς παρευρισκόμενους Τούρκους; Τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ ζητήθηκε νὰ ἐκθέσει στοὺς μουσουλμάνους τὴν πίστη τῶν Χριστιανῶν. Τὸ πρῶτο θέμα, ποὺ ἀνέπτυξε, ἦταν τὸ μυστήριο τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ δίδαξε τὰ περὶ τῆς θεότητος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὑπὸ συνθῆκες ὄχι καλοπέρασης, ἀλλὰ αἰχμαλωσίας, στερήσεων καὶ σωματικῶν κακώσεων. (Βλ. σχ. Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους «Ἀπόψεις περὶ τοῦ Ἀκαδημαϊκοῦ διαλόγου Ὀρθοδοξίας καὶ Ἰσλάμ, Ἀθῆναι, 1997, σέλ. 11).
.         Στὸ κείμενο τῆς ὁμιλίας του στὴν Τεχεράνη ὁ Σεβ. Ἀλεξανδρουπόλεως σημειώνει ὅτι «ὁ διάλογος Χριστιανισμοῦ καὶ Ἰσλαμισμοῦ χρειάζεται κοινοὺς πολιτισμικοὺς τόπους». Καὶ προσθέτει: «Αὐτοὶ οἱ κοινοὶ πολιτισμικοὶ τόποι, ἀνάμεσα στὸν Χριστιανισμὸ τῆς Δύσης καὶ τὸ Ἰσλὰμ εἶναι ἐλάχιστοι, ὅμως ἀνάμεσα στὸ Ἰσλὰμ καὶ στὴν Ὀρθοδοξία, δηλ. τὸν Χριστιανισμὸ τῆς Ἀνατολῆς εἶναι πολὺ περισσότεροι». Αὐτὸ ἀπὸ ποῦ τὸ τεκμαίρει ὁ Σεβ.;
.         Οἱ διάλογοι τῶν Ἁγίων Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ καὶ Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, καθὼς καὶ αὐτὸς τοῦ Πατριάρχη Γενναδίου τοῦ Σχολαρίου μὲ τοὺς Μουσουλμάνους, ποὺ καὶ οἱ τρεῖς ὑπὸ ἰσλαμικὴ κυριαρχία ἔγραψαν καὶ σχολίασαν τὴν ἐν λόγῳ θρησκεία, ἢ παρουσίασαν τὴ δική τους Πίστη, δὲν ἔχουν ὁποιαδήποτε τέτοια, ἔστω, ὑπόνοια. Μάλιστα ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς θεώρησε τὰ δόγματα τοῦ Ἰσλὰμ «γέλωτος ἄξια». (Ἀναστασίου Γιαννουλάτου, Ἐπισκόπου Ἀνδρούσης, καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν «Ἰσλὰμ – θρησκειολογικὴ ἐπισκόπησις», Ἀθῆναι, 1975, σελ. 27). Στὸ ἴδιο σύγγραμμα τοῦ σημερινοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας ἀπὸ πουθενὰ δὲν φαίνονται αὐτοὶ «οἱ κοινοὶ πολιτισμικοὶ τόποι».
.         Παράδοξος εἶναι ὁ λόγος τοῦ Σεβ. Ἀλεξανδρουπόλεως καὶ γιὰ τὸ πῶς «στρώθηκε τὸ ἔδαφος γιὰ τὸν Χριστιανισμό». Εἶπε στὴν Τεχεράνη: «Ὁ Παγκόσμιος Πολιτισμὸς ὀφείλει νὰ ἀναγνωρίσει ὅτι, στὴν ἑλληνιστικὴ περίοδο, τότε ποὺ ἐπικράτησε ἕνας θρησκευτικὸς συγκρητισμός, συνέβη τὸ ἑξῆς καταπληκτικό: ἡ μίξη τοῦ ζωροαστρισμοῦ μὲ τὸ ἀρχαῖο ἑλληνικὸ πνεῦμα ἀπετέλεσε τὴ μαγιὰ γιὰ τὸν μονοθεϊσμὸ καὶ ἔστρωσε τὸ ἔδαφος γιὰ τὸν Χριστιανισμό». Ἡ Συνοδικὴ Ἐπιτροπὴ ἐπὶ τῶν Δογματικῶν καὶ Νομοκανονικῶν Ζητημάτων καὶ ἐγκρατεῖς στὸ θέμα θεολόγοι μποροῦν νὰ κρίνουν ἂν ἡ ἄποψη τοῦ κ. Ἀνθίμου εἶναι δογματικὰ καὶ ἱστορικὰ ὀρθή. Ὁ ἁπλὸς πιστὸς πιστεύει ὅτι ἡ πίστη τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι «ἐξ Ἀποκαλύψεως», δηλαδὴ ἀπὸ Θεοῦ, διὰ τοῦ Ἰουδαϊκοῦ Ἔθνους, ὅπως περιγράφεται στὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Ἐπίσης γνωρίζει ὅτι ὑπῆρξε σπερματικὸς λόγος σὲ ἄλλες προχριστιανικὲς θρησκεῖες, ἢ στὴ σκέψη ἀρχαίων φιλοσόφων, ποιητῶν καὶ σοφῶν, ἀλλὰ αὐτὸς ἦταν ἀτελὴς καὶ ὄχι σωτηριώδης. Ὁ Μητροπολίτης Ἀλεξανδρουπόλεως ὀφείλει νὰ ἐξηγήσει τί θέλει νὰ πεῖ μὲ αὐτὴ τὴ θεολογικὴ «βόμβα» ποὺ ἐξαπέλυσε.
.         Τὴν   ἄποψη περὶ τῆς μαγιᾶς γιὰ τὸν μονοθεϊσμό, ἀπὸ τὴ μίξη τοῦ ἰρανικοῦ ζωροαστρισμοῦ καὶ τῆς ἑλληνικῆς πολυθεΐας, καὶ ἡ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο στρώση τοῦ ἐδάφους γιὰ τὸν Χριστιανισμὸ ὑποστηρίζουν ὁρισμένοι συγκριτικοὶ θρησκειολόγοι, κυρίως προτεστάντες ἢ ἄθρησκοι. Ὁ Ζωροάστρης (ἢ Ζαρατούστρας) ἦταν ἕνας Ἰρανὸς σοφός, ποὺ ἵδρυσε στὴ χώρα του τὴν ἐθνικὴ θρησκεία τοῦ Ζωροαστρισμοῦ. Αὐτὴ οὐσιαστικὰ ἐξαφανίστηκε μὲ τὴν ἐπικράτηση τοῦ Ἰσλὰμ στὸ Ἰράν (βλ. σχ. The Cambridge Dictionary of Philosophy p. 866). Σήμερα οἱ λίγες χιλιάδες ὀπαδῶν τοῦ ζωροαστρισμοῦ ζοῦν σὲ διάφορα σημεῖα τῆς Γῆς.
.         Γιὰ νὰ ὑπάρχει ἐπίδραση τοῦ ζωροαστρισμοῦ στὸ μονοθεϊσμὸ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε ἀποδειχθεῖ ὅτι αὐτὸς ἦταν ἀρχαιότερος τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ. Αὐτὸ οὐδεὶς θρησκειολόγος μπορεῖ νὰ τὸ ἀποδείξει. Κατὰ τὸν Ἐλιὰντ εἶναι δύσκολο νὰ τοποθετηθεῖ χρονικὰ τὸ πότε ἔζησε ὁ Ζωροάστρης. Πάντως, ὅπως σημειώνει, «ὅλα μᾶς ὁδηγοῦν νὰ πιστέψουμε ὅτι ὁ μεταρρυθμιστὴς ἔζησε κάποιο διάστημα στὸ ἀνατολικὸ Ἰράν, γύρω στὸ 1000 π.χ.» (Eliade/Couliano «Λεξικὸ τῶν Θρησκειῶν», Ἔκδ. Χατζηνικολῆ, σελ. 123). Ὁ καθηγητὴς κ. Λίνος Γ. Μπενάκης, στὸν πρόλογό του στὸ βιβλίο τοῦ Παν. Κανελλόπουλου «Τὸ τέλος τοῦ Ζαρατούστρα», σημειώνει ὅτι ἡ διεθνὴς βιβλιογραφία προσδιορίζει τὴν ἐποχὴ τῆς διαμόρφωσης τῆς μονοθεϊστικῆς θρησκείας τοῦ Ζωροαστρισμοῦ μεταξὺ 1400 καὶ 1000 π.Χ. (Παν. Κανελλόπουλου «Τὸ τέλος τοῦ Ζαρατούστρα», Ἔκδ. «Ἑστίας», 2η Ἔκδ., Ἀθήνα, 2006, σέλ. 14). Κατὰ τὸν Χέρτσφελντ ὁ Ζαρατούστρα ἔζησε ἀπὸ τὸ 570 ἕως τὸ 500 π.Χ. καὶ ἄλλοι ἱστορικοὶ θεωροῦν ὅτι ἔζησε ἀπὸ τὸ 650 ἕως τὸ 533 π.Χ. (Βλ. σχ. Θρησκευτικὴ καὶ Ἠθικὴ Ἐγκυκλοπαιδεία, τόμος 10, σελ. 319).
.         Ἐκ τῶν ὀλίγων γραφέντων ἀποδεικνύεται ὅτι πέραν τοῦ ὅτι οὐδεὶς ἱστορικός, ἕως σήμερα, ἔχει προσδιορίσει μὲ κάποια ἀκρίβεια τὸ πότε ἔζησε ὁ Ζαρατούστρας, οἱ περισσότεροι θρησκειολόγοι συγκλίνουν στὴν ἄποψη ὅτι ὁ Μωυσῆς ἦταν παλαιότερος τοῦ Ζαρατούστρα καὶ ἑπομένως λογικὰ δὲν ἦταν δυνατὸ νὰ εἶχε ἐπηρεαστεῖ ἀπὸ τὶς δοξασίες του. Ἡ ἰουδαϊκὴ γραμματεία καὶ μάλιστα ἀπ’ ἀρχῆς, στὰ περὶ τῆς Γενέσεως τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ἀνθρώπου, καθὼς καὶ τῆς παραδόσεως τοῦ Νόμου καὶ τῶν κανόνων ζωῆς τῶν ἰουδαίων, εἶναι παλαιοτέρα τῆς διδασκαλίας τοῦ Ζαρατούστρα.
.         Ὁ ὀρθολογικὰ σκεπτόμενος ἀμερικανὸς ἱστορικὸς Will Durant γράφει ὅτι «τὸ σύστημα τοῦ Ζωροάστρου ἐγγίζει τὰ ὅρια τοῦ μονοθεϊσμοῦ» καὶ ὅτι «στὴ χριστιανικὴ θεολογία τῶν πρώτων ἐποχῶν εὑρίσκομεν τὴν ἐπίδρασιν τοῦ περσικοῦ δυαδισμοῦ, καθὼς καὶ τοῦ ἑβραϊκοῦ πουριτανισμοῦ καὶ τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας…». Ὁ Durant δὲν ἀναφέρει κάποια παραπομπὴ γιὰ νὰ στηρίξει τὴν ἄποψή του, οὔτε πάντως ὑποστηρίζει ὅτι ὁ Ζωροαστρισμὸς βοήθησε μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο τὴ διδασκαλία τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ. (Will Durant «Παγκόσμιος Ἱστορία τοῦ Πολιτισμοῦ», Ἔκδ. Οἶκος Ἀφοὶ Συρόπουλοι καὶ Κ. Κουμουνδουρέας Α.Ε., Ἀθῆναι, 1965, Α΄ Τόμος, σελ. 385).
.         Τὸ λεξικὸ τῶν θρησκειῶν τῶν ἐκδόσεων Penguin εἶναι γραμμένο ἀπὸ τὸν ἀγγλικανὸ συγκριτικὸ θεολόγο John R. Hinnels, ἐξειδικευμένο στὸν Ζωροάστρη καὶ στὸν Μίθρα. Καὶ αὐτὸς στὸ λῆμμα «Ζωροαστρισμὸς» ὑποστηρίζει, χωρὶς κάποια παραπομπὴ ποὺ νὰ τὸ στηρίζει, ὅτι αὐτὸς εἶχε «βαθιὰ ἐπίδραση στὸν Ἰουδαϊσμό, στὸν Χριστιανισμὸ καὶ στὸ Ἰσλὰμ καὶ εἰδικὰ σὲ ὅ, τι ἀφορᾶ στὴν πίστη στὸν παράδεισο, στὴν κόλαση, στὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν καὶ στὴν τελικὴ κρίση». (Βλ. σχ. «Dictionary of religions», Penguin, 1st Edition, London, 1984, p. 363). Ἡ Ἰουδαϊκὴ Ἐγκυκλοπαιδεία ὑποστηρίζει τὸ ἀντίθετο, ὅτι ὁ Ἰουδαϊσμὸς ἐπηρέασε βαθιὰ τὸν Ζωροαστρισμό. Τὸ Λεξικὸ τοῦ Κέμπριτζ ἀναφέρει ὅτι ὁ Ζωροαστρισμὸς εἶναι κοντὰ στὸν ὀντολογικὸ δυισμὸ καὶ στὴ μανιχαϊστικὴ διδασκαλία. Δὲν ἀναφέρει τίποτε γιὰ σχέση του μὲ τὸν Χριστιανισμό. (The Cambridge Dictionary of Philosophy, Cambridge University Press, 1995, p. 867). Τὸ βέβαιο εἶναι ὅτι ὁ Ζαρατούστρα χρησιμοποιήθηκε ἀπὸ ἀθέους φιλοσόφους, ὅπως ὁ Νίτσε, γιὰ νὰ ἐκφράσουν, μέσῳ αὐτοῦ, τὶς δικές τους φιλοσοφικὲς ἀπόψεις…
.         Ἀπὸ Ὀρθόδοξης χριστιανικῆς πλευρᾶς οὐδεὶς ποτὲ Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας ἢ σοβαρὸς θεολόγος ὑποστήριξε ἕως σήμερα αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ κ. Ἄνθιμος. Οὐδεὶς ἀναφέρει ὁποιαδήποτε ὁμοιότητα ἢ σχέση Χριστιανισμοῦ καὶ Ζωροαστρισμοῦ… Ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς καὶ ἀκαδημαϊκὸς Παν. Ι. Μπρατσιώτης γιὰ τὶς ἀρχὲς τῆς ἰσραηλιτικῆς γραμματείας γράφει ὅτι ἀποδέχεται ὅτι ἡ Πεντάτευχος καὶ πάντως ἡ βάση της εἶναι γραμμένη πρὶν ἀπὸ τὸν 12ο αἰώνα π. Χ. ἀπὸ τὸν Μωυσῆ (Βλ. σχ. Παν. Ι. Μπρατσιώτου «Εἰσαγωγὴ εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην», Ἐν Ἀθήναις, 1975, σελ. 58). Τὸ ἴδιο ὑποστηρίζει καὶ ὁ παλαιοδιαθηκολόγος Μητροπολίτης Γόρτυνος καὶ ὁμ. Καθηγητὴς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Ἱερεμίας (Φούντας). Ἐπίσης ὁ καθηγητὴς κ. Νικ. Π. Μπρατσιώτης σημειώνει: «Οὐδαμοῦ τῆς Π. Διαθήκης ἀναφέρεται ἡ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, κατὰ παρέκκλισιν τῆς ὑπ’ αὐτοῦ καθορισθείσης ἀνθρωπίνης φύσεως, ἤδη ἐν τῇ δημιουργίᾳ τοῦ πρώτου ἀνθρώπου κατασκευὴ ὑπερανθρώπου ἢ ὑπανθρώπου τινὸς ὄντος, ἀποκλειομένων οὕτως ἐκ τῆς Π. Διαθήκης πασῶν τῶν γνωστῶν ἐκ τῆς Ἀρχαίας Ἐγγὺς Ἀνατολῆς ἢ καὶ τῆς ἑλληνικῆς ἀρχαιότητος μυθολογικῶν ἀνθρωπομόρφων τεράτων. Ἀντιθέτως μάλιστα ἀκαταπαύστως ἐν τῇ Π. Διαθήκῃ διακηρύσσεται ἡ ἔναντι τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ζωῆς οὐσιαστικὴ καὶ κατὰ φύσιν ἰσότης πάντων τῶν ἀνθρώπων…». (Νικολάου Π. Μπρατσιώτου «Ἀνθρωπολογία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης», Ἐν Ἀθήναις, 1967, σ. 45-46).
.         Ὁ ἀείμνηστος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Ἱερώνυμος Α΄, στὸ θρησκειολογικὸ παράρτημα ποὺ ἔγραψε στὸ ἔργο τοῦ Χόλτζνερ «Παῦλος», τὸ ὁποῖο ἔχει ὁ ἴδιος μεταφράσει, ἀναφέρει:
.         «Σὰν πιστοί, ποὺ πιστεύομε στὴ θεία Ἀποκάλυψι, πρέπει ἐρευνώντας τὸν ἀρχαῖο Χριστιανισμό, γιὰ νὰ παρουσιάσωμε τὴν θρησκειολογικὴ – ἱστορικὴ κατάστασι, νὰ ξεχωρίσωμε δύο ρεύματα τῆς θρησκευτικῆς παραδόσεως:

  1. Μερικὲς πανάρχαιες παραδόσεις τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ποὺ τὶς ξαναβρίσκομε, λίγο ἢ πολὺ ἀλλαγμένες, σὲ ὅλους τοὺς λαοὺς καὶ τὶς θρησκεῖες τῶν ἀρχαίων, – στοὺς Αἰγυπτίους καὶ στοὺς Πέρσες, στοὺς Ἕλληνες καὶ στοὺς Ρωμαίους, στὴ Ζωροαστρικὴ θρησκεία καὶ στοὺς Παρσιστές, στοὺς Ὀρφικούς, στοὺς Πυθαγορείους, στὸν Πλάτωνα καὶ στὶς μυστηριακὲς θρησκεῖες.

  2. Τὴν ὑπερφυσικὴ Ἀποκάλυψι τοῦ ἰσραηλιτικοϊουδαϊκοῦ λαοῦ, πού, μέσα στὴ μακροχρόνια ἐπαφή του μὲ τοὺς Βαβυλωνίους καὶ τοὺς Πέρσες καὶ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό, ἔχει παραλάβει τὸ πολυτιμότερο περιεχόμενο τῆς Παραδόσεως, ἀλλὰ σὲ μορφὴ καθαρὴ καὶ σὲ μονοθεϊστικὴ τάσι. Γιατί ὁ αἰώνιος Λόγος, σύμφωνα μὲ τὸν Παῦλο, εἶναι καὶ ὁ Δημιουργὸς Λόγος καὶ δὲν περιφρονεῖ τίποτα ἀπὸ ὅ, τι ἐδημιούργησε καὶ ἀπὸ ὅσα ἔβαλε μέσα στὸ στῆθος τοῦ ἀνθρώπου ὡς προαίσθημα, νοσταλγία, διαίσθησι, μυστικιστικὴ ἔξαρσι… Μερικὲς ἐκφράσεις τῶν Ἐπιστολῶν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ἀπαντοῦν στὶς μυστηριακὲς θρησκεῖες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Ὁ εἰδικὸς μπορεῖ νὰ διακρίνη τὸ θρησκειολογικοϊστορικὸ βάθος. Μὲ τὸ πέρασμα ὅμως τοῦ καιροῦ, μὲ τὴν ἄγνοια αὐτῆς τῆς καταστάσεως πραγμάτων, ἔχει σχηματισθῆ κάποια ὁμίχλη, ποὺ δὲν σὲ ἀφήνει νὰ ἰδῆς». (Joseph Holzner «Παῦλος», Ἔκδ. «Δαμασκός», 9η ἔκδοση, Ἀθῆναι, 1973, σελ. 485).

.         Στὸ κείμενο ποὺ ἀνέγνωσε στὴ διαθρησκειακὴ συνάντηση ὁ Σεβασμιώτατος Ἀλεξανδρουπόλεως σημειώνει ἐπίσης: «Ἐπὶ πλέον δεχόμαστε (Σημ. γρ. sic) ὅτι ὁ σουφισμὸς εἶναι ἡ ἐκκοσμικευμένη μορφὴ τοῦ Ὀρθοδόξου μοναχισμοῦ». Καμία σχέση, οὔτε πνευματική, οὔτε ἐκκοσμικευμένη ὑπάρχει τοῦ Σουφισμοῦ μὲ τὸν Ὀρθόδοξο μοναχισμό. Ὁ χαρακτηρισμὸς τοῦ Σεβ. θὰ μποροῦσε νὰ θεωρηθεῖ προσβολὴ καὶ συκοφαντία πρὸς τὸν Ὀρθόδοξο μοναχισμό. Οἱ Σούφι εἶναι φανατικοὶ μουσουλμάνοι, προσηλωμένοι στὸν Μωάμεθ. Ἡ Συνοδικὴ Ἐπιτροπὴ ἐπὶ τῶν αἱρέσεων ἔχει ἀποφανθεῖ ἀρνητικὰ γιὰ τὸν Σουφισμό. Ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Χριστοφόρος Τσιάκκας σημειώνει ὅτι «ὁ ὁλοκληρωτισμὸς εἶναι φανερὸς στὴ διδασκαλία τῶν Σούφι», καὶ πὼς «οἱ Σούφι, ποὺ δροῦν στὴν Εὐρώπη ἐπιχειροῦν μέσῳ τοῦ συγκρητισμοῦ νὰ προσελκύσουν ὀπαδούς». (Ἀρχιμ. Χριστοφόρου Τσιάκκα «Ἐγκυκλοπαιδικὸ Λεξικὸ Θρησκειῶν καὶ Αἱρέσεων, Παραχριστιανικῶν – Παραθρησκευτικῶν Ὁμάδων καὶ Συγχρόνων Ἰδεολογικῶν Ρευμάτων», Ἔκδ. Ἱ. Μονῆς Τροοδοτίσσης, 2002, σελ. 939-942).
.         Σημειώνεται τέλος ὅτι τὸ Ἰρὰν εἶναι μεταξὺ τῶν εἴκοσι χωρῶν στὸν κόσμο μὲ τὶς χειρότερες συνθῆκες ὡς πρὸς τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα καὶ τὶς πολιτικὲς καὶ κοινωνικὲς ἐλευθερίες. Ὁ Ὀργανισμὸς ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων Freedom House στὴν ἐτήσια ἔκθεσή του γιὰ τὸ ἔτος 2017 βαθμολογεῖ μὲ 17 τὸ Ἰράν, ὅταν οἱ πλήρεις ἀτομικές, πολιτικὲς καὶ κοινωνικὲς ἐλευθερίες βαθμολογοῦνται μὲ τὸ 100. Κάτω ἀπὸ τὸ Ἰράν εἶναι, μεταξὺ τῶν ἄλλων, ἡ Κίνα (15/100), ἡ Σαουδικὴ Ἀραβία (10/100) καὶ ἡ Βόρεια Κορέα (3/100). –

Σχολιάστε

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΝ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ… (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Δὲν εἶναι μόνο οἱ Γερμανοί…

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Οἱ Ἄγγλοι «συναγωνίζονται» μὲ ἐπιτυχία τοὺς Γερμανοὺς σὲ ὠμότητα καὶ συμφεροντολογία. Στὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μπορεῖ ὁ Τσόρτσιλ, στὶς συνομιλίες του μὲ τὸν Στάλιν στὴ Μόσχα (9 Ὀκτωβρίου 1944) καὶ μὲ τοὺς Ροῦσβελτ καὶ Στάλιν στὴ Γιάλτα (4-11 Φεβρουαρίου 1945), νὰ συνέβαλε στὸ νὰ μείνει ἡ Ἑλλάδα μεταξὺ τῶν δημοκρατικῶν χωρῶν, ἀλλὰ καταδίκασε στὸν ὁλοκληρωτισμὸ τὶς χῶρες τῆς κεντρικῆς καὶ ἀνατολικῆς Εὐρώπης. Μετὰ τὸν πόλεμο ὅμως συμπεριφέρθηκε ὁ ἴδιος καὶ γενικότερα ἡ Ἀγγλία, ἄθλια στοὺς Ἕλληνες, παρὰ τὴ σημαντικὴ συμβολή τους στὴ νίκη τῶν συμμάχων.
.             Εἰδικότερα ἡ Ἀγγλία συμφεροντολογικὰ σκεφτόμενη καὶ ἔχοντας ὡς βίωμα τὸ «διαίρει καὶ βασίλευε» δὲν παραχώρησε τὴν ἐλευθερία καὶ τὸ βασικὸ ἀνθρώπινο δικαίωμα τῆς αὐτοδιάθεσης στὸν Κυπριακὸ Ἑλληνισμό. Ἀντίθετα ἔβαλε στὸ θέμα τῆς Κύπρου τὴν «ἐπιτηδείως» οὐδέτερη στὸν Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο Τουρκία καὶ κράτησε στὴν κατοχὴ τῆς Ἀγγλίας, ὡς βάσεις, σημαντικὰ κυπριακὰ ἐδάφη. Γι σα τραβάει Κύπρος τ τελευταῖα 65 χρόνια τν λοκληρωτικ εθύνη χουν ο γγλοι, μ τ συμπεριφορά τους.
.             Συμφεροντολογικὰ καὶ ἀλαζονικὰ σκεφτόταν ἡ Ἀγγλία κατὰ τὴ δημιουργία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητας, προωθώντας τὴν ἀνταγωνιστικὴ ἀλλά, ὅπως ἀποδείχθηκε, θνησιγενῆ EFTA. Μὲ τὴν ἴδια νοοτροπία πολιτεύθηκε ὅσο ἦταν ἐντός τῆς ΕΕ καὶ πολιτεύεται τώρα, μὲ τὶς ἀπαιτήσεις της γιὰ τὸ BREXIT.
.             Ἡ ὠμότητα τῆς Ἀγγλίας φάνηκε στὴν Κύπρο, κατὰ τὴν περίοδο 1955-1959, στὸν ἀγώνα τῆς ΕΟΚΑ. Χωρὶς οἶκτο ἀπαγχόνισε νέους, σκότωσε ἄλλους, βασάνισε ἀνακρινόμενους, ἔκλεισε σὲ στρατόπεδα συγκέντρωσης πατριῶτες, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, δολοφόνησε τὸν Δημητράκη Δημητριάδη, μαθητὴ 7 ἐτῶν, ἔκαψε ζωντανὸ τὸν Γρηγόρη Αὐξεντίου. Ὅλοι ἀγωνίζονταν γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Μεγαλονήσου καὶ τὴν ἕνωσή Της μὲ τὴν Ἑλλάδα.
.             Τὴν Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2017, συμπληρώθηκαν 60 χρόνια ἀπὸ τὴν καταδίκη σὲ δι’ ἀγχόνης ἐκτέλεση τοῦ ἥρωα μαθητῆ Εὐαγόρα Παλληκαρίδη, 18 ἐτῶν. Τὴν ποινὴ ἐπέβαλε τὸ ἀγγλικὸ δικαστήριο στὴν Κύπρο. Οἱ ἐκκλήσεις ἀπὸ ὅλο τὸν κόσμο πρὸς τὴν τότε καὶ σημερινὴ βασίλισσα Ἐλισάβετ δὲν εἶχαν ἀποτέλεσμα. Οἱ Ἄγγλοι ἦσαν ἄτεγκτοι. Ὁ Παλληκαρίδης ἐκτελέστηκε τὴ νύχτα τῆς 13ης πρὸς τὴν 14η Μαρτίου 1957. Ὁ Γρηγόρης Αὐξεντίου πυρπολήθηκε ἀπὸ δεκάδες Ἄγγλους στρατιῶτες στὸ κρησφύγετό του, στὶς 3 Μαρτίου 1957… Οἱ Ἄγγλοι εἶχαν σὲ χρήση τὴν δι’ ἀγχόνης ἐκτέλεση ἕως τὸ 1960, γιὰ ἀτιμωτικὰ ἐγκλήματα… Τὴν κατάργησαν τὸ 1964.
.             Τὴν ἴδια πολιτικὴ τῆς βίας καὶ τῆς καλλιέργειας τοῦ διχασμοῦ πρὸς ὄφελός τους τὴν ἐφάρμοσαν καὶ σὲ βάρος τῶν δύσμοιρων γειτόνων τους, τῶν Ἰρλανδῶν, ἀλλὰ καὶ στὴν Ἰνδία καὶ σὲ ἄλλες χῶρες, τὶς ὁποῖες εἶχαν ἀποικίες.
.             Οἱ Κύπριοι νέοι, ποὺ ἄδικα ἀπαγχονίστηκαν ἀπὸ τοὺς Ἄγγλους, ἦσαν (σὲ παρένθεση ἡ ἡμερομηνία ἐκτέλεσής τους καὶ ἡ ἡλικία τους): Μιχαλάκης Καραολῆς (10/5/1956, 23), Ἀνδρέας Δημητρίου (10/5/1956, 22), Ἰάκωβος Πατάτσος (9/8/1956, 22), Ἀνδρέας Ζάκος (9/8/1956, 25), Χαρίλαος Μιχαὴλ (9/8/1956, 21), Στέλιος Μαυρομμάτης (21/9/1956, 24), Ἀνδρέας Παναγίδης (21/9/1956, 22), Μιχαὴλ Κουτσόφτας (21/9/1956, 22), Εὐαγόρας Παλληκαρίδης (13/3/1957, 19). Ὁ Πατάτσος, πρὶν ἀπὸ τὴν ἐκτέλεσή του, χαρακτήρισε «αἱμοχαρεῖς δυνάστες» τοὺς Ἄγγλους, ἐκδηλώνοντας τά, ἔναντί τους, αἰσθήματα τῶν Ἑλλήνων. Σημειώνεται ὅτι οἱ Ἄγγλοι μὲ τοὺς Γερμανοὺς εἶναι γενετικὰ τὰ πιὸ κοντινὰ φύλα σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη…-

, , , ,

Σχολιάστε