Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Γ. Παπαθανασόπουλος

Η ΙΣΛΑΜΙΚΗ ΤΟΥΡΚΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ ἰσλαμικὴ Τουρκία ἀποκαλύπτεται

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                   Τὰ ὅσα τεκταίνονται σὲ βάρος τοῦ Βυζαντινοῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας, αἰωνίου συμβόλου τῆς χριστιανικῆς εὐσεβείας καὶ τοῦ βυζαντινοῦ πολιτισμοῦ, καθὼς καὶ μνημείου τῆς παγκόσμιας κληρονομιᾶς, δὲν ἀποκαλύπτουν μόνο τὰ σχέδια τοῦ προέδρου Ἐρντογὰν νὰ διαιωνίσει τὸ καθεστώς του. Μὲ τὸ νὰ κάνει ἐργαλεῖο τῆς πολιτικῆς του τὸ Ἰσλὰμ ἀποκαλύπτει τὸ πῶς σκέπτεται ἡ Τουρκία γιὰ τοὺς «ἀπίστους» τῆς Δύσης.
.                   Κατὰ τὴν ἐπέτειο τῆς Ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Ὀσμανίδες, ὁ πρόεδρος Ἐρντογάν, μετὰ μεγάλης συνοδείας, παρέστη σὲ ἰσλαμικὴ τελετή, ἡ ὁποία ἐτελέσθη ἐντός τοῦ ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας. Κατ’ αὐτὴν διαβάστηκε τὸ 48ο Κεφάλαιο (Σούρα) τοῦ Κορανίου, τὸ ὁποῖο ἐπιγράφεται «Ἡ νίκη» καὶ ἀναφέρεται στὸν «ἱερὸ πόλεμο» καὶ στὶς μεγάλες κατακτήσεις ἐπὶ τῶν ἀπίστων. Γράφει μεταξὺ ἄλλων:
.                   «Ὅποιος δὲν πιστεύει στὸν Ἀλλὰχ καὶ στὸν Προφήτη Του θὰ γνωρίσει ὅτι ἔχουμε ἑτοιμάσει ἀφόρητο πόνο στοὺς ἀπίστους. Στὸν Ἀλλὰχ ἀνήκει τὸ Βασίλειο τοῦ Οὐρανοῦ καὶ τῆς Γῆς. Συγχωρεῖ ὅποιον ἐπιθυμεῖ καὶ τιμωρεῖ ὅποιον ἐπιθυμεῖ… Θὰ κληθεῖτε νὰ πολεμήσετε ἐναντίον λαῶν ποὺ διαθέτουν ἰσχύ. Θὰ πολεμήσετε ἐναντίον τους μέχρις ὅτου τοὺς ὑποτάξετε…Ὑπάρχει μία ἐπὶ πλέον νίκη, τὴν ὁποία δὲν πετύχατε ἀκόμη, ἀλλὰ ὁ Ἀλλὰχ θὰ σᾶς βοηθήσει νὰ τὴν πετύχετε… Ὁ Ἀλλὰχ εἶναι ποὺ ἔστειλε τὸν Προφήτη Του, μὲ τὴν ὁδηγία καὶ τὴ Θρησκεία, ἡ ὁποία θὰ ὑπερισχύσει κάθε ἄλλης θρησκείας…» (The Curan – English translation by Muhammad Zafrulla Khan, Ed. Curzon Press, London and Dublin, Reprinted 1991, pp. 512-616).
.                   Αὐτὸ τὸ κεφάλαιο διαβάστηκε ἀπὸ τὸ Κοράνι στὸν πρόεδρο Ἐρντογάν, ἐντὸς τῆς Ἁγίας Σοφίας. Αὐτὸ καὶ μόνο τὸ γεγονὸς ἀποκαλύπτει τὴ στροφὴ τῆς κεμαλικῆς «οὐδετερόθρησκης» Τουρκίας στὴν ἐρντογανικὴ ἰσλαμιστικὴ Τουρκία. Ἀπόδειξη ὅτι ἡ κρατικὴ προπαγάνδα «μίλησε» στὴν ἰσλαμικὴ συνείδηση τῶν Τούρκων εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τῆς δημοσκόπησης, ποὺ διενήργησε πρόσφατα τὸ προεδρικὸ Κόμμα ΑΚΡ. Σύμφωνα μὲ αὐτὴν τὸ 90% τῶν ἰσλαμο – ἐθνικιστῶν ψηφοφόρων τοῦ Ἐρντογὰν βλέπουν εὐνοϊκὰ τὴ μετατροπὴ τῆς Ἁγίας Σοφίας σὲ τζαμί. Ἀπὸ τὴν ἀντιπολίτευση τὸ ἐθνικιστικὸ «Καλὸ Κόμμα» τὸ 70% τῶν ψηφοφόρων του τὴν βλέπει ἐπίσης εὐνοϊκά. Ἀντίθετα, τὸ 60% τῶν ψηφοφόρων τοῦ κεμαλικοῦ Δημοκρατικοῦ Κόμματος τοῦ Λαοῦ εἶναι κατὰ τῆς μετατροπῆς.
.                   Οἱ θρησκευτικὲς – πολιτικὲς ἐξελίξεις στὴ γειτονικὴ χώρα προκαλοῦν πικρὸ χαμόγελο ἔναντι ὅσων ὑποστήριζαν – κάποιοι μὲ πάθος – τὴν ἔνταξη τῆς Τουρκίας στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Ἡ Τουρκία, μὲ τὸν πρόεδρο Ἐρντογάν, πορεύεται πρὸς τὴ Σαρία καὶ ὄχι πρὸς τὴν Εὐρώπη. Πέραν τοῦ χαρακτήρα του, τὸ Κοράνι, τοῦ ὑπαγορεύει νὰ εἶναι ἀλαζὼν ἔναντι τῶν «ἀπίστων» καὶ νὰ συμβάλει στὴν ὑποταγή τους. Ὁ μακαριότατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιος στὸ περισπούδαστο ἔργο του γιὰ τὸ Ἰσλὰμ σημειώνει πὼς οἱ παροτρύνσεις τοῦ Κορανίου γιὰ δυναμική, μαχητικὴ ἀντιμετώπιση τῶν «ἀπίστων» εἶναι πολλὲς καὶ ἄμεσες καὶ ἀναφέρει μία: « Μάχεσθε μέχρις ὅτου…δὲν ὑπάρχει ἄλλη λατρεία εἰμὴ τοῦ μόνου Θεοῦ…». Καὶ πάρα κάτω γράφει μία μεγάλη ἀλήθεια: «Τὸ Ἰσλὰμ γιὰ νὰ ἐπικρατήσει δὲν χρειάσθηκε, ὅπως ὁ Χριστιανισμός, ἑκατομμύρια μάρτυρες ἀπὸ τοὺς ὀπαδούς του. Προτίμησε νὰ τοὺς ἀναζητήσει μεταξὺ τῶν ὀπαδῶν τῶν ἀντιπάλων θρησκειῶν». (Ἀναστασίου Γιαννουλάτου, Ἀρχιεπισκόπου Τιράνων καὶ πάσης Ἀλβανίας «Ἰσλάμ», Ἔκδ. «Ἀκρίτας», Ἀθήνα, 2004, σσ. 294-295). Αὐτὲς οἱ πεποιθήσεις τοῦ προέδρου Ἐρντογᾶν καὶ τῶν στελεχῶν τοῦ καθεστῶτος τοῦ ἔρχονται σὲ σύγκρουση μὲ τοὺς λόγους τῶν τούρκων ἀξιωματούχων περὶ προθέσεώς τους γιὰ «εἰρηνικὲς διευθετήσεις» μὲ τὴν Ἑλλάδα.-

,

Σχολιάστε

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 12. ΛΑΣΚΑΡΙΝΑ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821–ΛΑΣΚΑΡΙΝΑ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ
 Ἡ πρώτη Ἑλληνίδα ὑποναύαρχος

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Βλ. σχετ.:

ΜΟΡΦΕΣ TOY 1821 – 1. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 2. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 3. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 4. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 5. ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΩΓΩΝ ΙΩΣΗΦ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 6. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ E΄ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 7. ΛΟΡΔΟΣ ΜΠΑΪΡΟΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 8. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 9. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 9. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ [Β´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 10. ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 11. ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 11. ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ [Β´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.                 Ἡ Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα εἶναι ἡ πρώτη Ἑλληνίδα Ὑποναύαρχος. Ὁ βαθμὸς τῆς ἀπονεμήθηκε μετὰ θάνατον. Οἱ Ρῶσοι τῆς ἀπένειμαν τὸν τίτλο τῆς «Ναυάρχου». Εἶναι ἡ μοναδικὴ φορὰ στὴν ἱστορία τους, ποὺ ἀπονεμήθηκε σὲ γυναίκα αὐτὸς ὁ βαθμός.
.                 Ἡ ζωὴ τῆς Λασκαρίνας ἦταν τραγικὴ ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ γεννήθηκε σὲ κελὶ τῆς Τουρκιᾶς ἕως τὴν ὥρα ποὺ τὴν σκότωσαν Ἕλληνες. Ἀνάμεσά τους ἔζησε διαστήματα πατριωτικῆς ἔξαρσης, ἡρωικῶν ἀγώνων, ἐντάσεων, φιλονικιῶν, ἀντιπαραθέσεων, γάμων, χηρειῶν, τεκνογονιῶν. Ἐλάχιστος ἦταν ὁ καιρὸς ποὺ ἔζησε σὲ οἰκογενειακὴ ἀτμόσφαιρα γαλήνης. Ἦταν μία χαρισματικὴ ἡρωίδα μητέρα καὶ Ἑλληνίδα, ποὺ ἡ ζωὴ τῆς σκλήρυνε τὴν ψυχή, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ ἐπιβιώσει καὶ νὰ προσφέρει τὰ πάντα στὴν ἐλευθερία τῆς Πατρίδας της.
.                 Ἡ ἴδια δὲν ἄφησε ἀπομνημονεύματα. Σκόρπιες εἶναι οἱ ἀναφορὲς γι’ αὐτὴν ἀπὸ τοὺς ἱστορικούς τῆς Ἐποχῆς. Τὸ 1993 οἱ ἐκδόσεις «Κάκτος» ἐξέδωσαν τὸ ἱστορικὸ μυθιστόρημα τοῦ πρίγκιπα Μιχαὴλ (Michel de Grece) «Μπουμπουλίνα». Πρόκειται γιὰ μίαν ἐξαιρετικὴ λογοτεχνικὴ ἐργασία, δοσμένη μὲ ἀκριβῆ ἱστορικὴ προσέγγιση στὰ γεγονότα. Γιὰ τὸ ἐγχείρημά του ὁ πρίγκιπας συνεργάσθηκε μὲ ἔγκυρους ἱστορικοὺς καὶ ἐκλεκτοὺς εὐπατρίδες. Ἀπὸ αὐτήν του τὴν ἐργασία ἀντλοῦμε στοιχεῖα, ποὺ ἀναδεικνύουν τὴν προσωπικότητα τῆς ἡρωίδας.
.                 Ἔγκυος, κοντὰ στὴ γέννα τῆς Λασκαρίνας, ἡ μητέρα τῆς Σκευὼ πούλησε τὰ ὑπάρχοντά της καὶ μετέβη στὴν Κωνσταντινούπολη, γιὰ νὰ προσπαθήσει νὰ ἀπελευθερώσει τὸν σύζυγό της Σταυριανὸ Πινότση. Αὐτὸς εἶχε λάβει μέρος στὰ Ὀρλωφικὰ καὶ τὸν εἶχαν προδώσει στοὺς ὀθωμανούς. Δὲν τὸν πρόλαβε ζωντανό. Εἶχε πεθάνει μίαν ἡμέρα πρίν, ἀπὸ τὰ βασανιστήρια καὶ τὶς κακουχίες. Ὁ ἰσχυρὸς κλονισμὸς τῆς Σκευῶς ἀπὸ τὸ θέαμα τοῦ νεκροῦ ἀνδρός της, προκάλεσε τὴν πρόωρη γέννηση τῆς Μπουμπουλίνας μέσα στὸ μπουντρούμι, τὸ 1771.
.                 Ἡ μητέρα της, χήρα καὶ νέα στὴν ἡλικία, γύρισε μὲ τὸ μωρὸ πάμπτωχη στὶς Σπέτσες. Πέντε χρόνια μετὰ παντρεύτηκε τὸν πλούσιο Δημήτρη Λαζάρου καὶ ἔτεκε ἕξι γιοὺς καὶ δύο κόρες… Ἡ Μπουμπουλίνα ἦταν ξένο σῶμα στὴ νέα οἰκογένεια. Ἡ μητέρα τοῦ πατριοῦ της ἦταν δύο φορὲς μητριὰ καὶ τὰ ἑτεροθαλῆ ἀδέλφια της τὴν περιφρονοῦσαν. Ἡ μητέρα της τὴν ὑπεραγαποῦσε ἀλλὰ δὲν εἶχε χρόνο, οὔτε τρόπο νὰ τὴν ὑπερασπιστεῖ. Ἡ κατάστασή της χειροτέρεψε, ὅταν πῆγε νὰ ἐπισκεφθεῖ στὴν Ὕδρα τὸν θεῖο, ἀπὸ τὴν μητέρα της, Κουντουριώτη. Ἡ σύζυγός του καὶ ἡ μητέρα της ἀδελφές. Αὐτὸς δὲν τὴν δέχθηκε καὶ ὁ γιός του, πρῶτος της ἐξάδελφος, Γιῶργος Κουντουριώτης, τὴν ἔδιωξε μὲ βίαιο τρόπο. Στὴ σκληρότητα ποὺ ἀντιμετώπιζε ἡ ψυχικὴ διέξοδος γιὰ τὴν Μπουμπουλίνα ἦταν ἡ θάλασσα καὶ ὁ γάμος.
.                 Στὰ δέκα ἑπτά της χρόνια, τὸ 1788, παντρεύτηκε τὸν ἀνδρεῖο πλοιοκτήτη Δημήτρη Γιάνουζα. Τοῦ χάρισε τρία παιδιά, τὸν Ἰωάννη, τὸν Γεώργιο καὶ τὴ Μαρία. Κοντά του ἔμαθε νὰ κυβερνᾶ πλοῖα στὴ Μεσόγειο καὶ στὴ Μαύρη θάλασσα καὶ συμμετέσχε μὲ ἐπιτυχία στὶς ἐμπορικές του δραστηριότητες. Στὰ 1797, ἀνοικτά τῆς Λιβύης, σὲ ἐνέδρα Τούρκων ὁ Γιάνουζας σκοτώθηκε. Ἡ Λασκαρίνα ἦταν 26 ἐτῶν, μὲ τρία παιδιά. Τὴ ζήτησε σὲ γάμο ὁ πλούσιος πλοιοκτήτης καὶ ἐπίσης χῆρος Μπούμπουλης, ποὺ τὴν ἤθελε καὶ πρὶν παντρευτεῖ τὸν Γιάνουζα. Ὑποχώρησε μετὰ ἀπὸ τρία χρόνια. Παντρεύτηκαν στὰ 1801 καὶ τοῦ χάρισε τρία παιδιά, τὴν Σκευώ – ὄνομα τῆς μητέρας της-, τὴν Ἑλένη καὶ τὸν Νικόλαο. Αὐτὸς εἶχε τρία παιδιὰ ἀπὸ τὸν πρῶτο του γάμο. Τὸ 1811 Ἀγαρηνοὶ σκότωσαν τὸν Μπούμπουλη καὶ ἡ Λασκαρίνα ἦταν δύο φορὲς χήρα μὲ ἐννέα παιδιὰ καὶ μὲ πολὺ μεγάλη περιουσία.
.                 Τὰ προγόνια της διεκδίκησαν μέρος τῆς περιουσίας. Ἔφτασαν στὴν Πόλη καὶ ζήτησαν ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο νὰ τὴν ἀφορίσει, ἂν δὲν τοὺς τὴν ἔδινε. Τὸ Πατριαρχεῖο, τὸ 1820, τὴν ἀφόρισε, μέχρις ὅτου δώσει στὰ προγόνια της ὅσα διεκδικοῦσαν. Ἡ Λασκαρίνα δὲν ὑπάκουσε. Εἶχε μυηθεῖ στὴ Φιλικὴ Ἑταιρεία καὶ εἶχε ἀποφασίσει ὅλη ἡ περιουσία της νὰ πάει στὸν Ἀγώνα, ὅπως καὶ πῆγε. Τὸ 1820 ναυπήγησε τὸ πολεμικὸ πλοῖο «Ἀγαμέμνων», 48 πήχεων καὶ μὲ δικά της χρήματα τὸ ἐξόπλισε μὲ 18 κανόνια καὶ τὸ ἐπάνδρωσε μὲ πολλοὺς ναυτικούς.. Οἱ Τοῦρκοι τὸ ἤξεραν… Τὸ ὄνομα ποὺ ἔδωσε στὸ πλοῖο δείχνει τὸ πόσο τιμοῦσε τὴν ἐθνικὴ κληρονομιά της.
.                 Στὴν ἔναρξη τοῦ Ἀγώνα ἦταν πενήντα ἐτῶν, ἀλλά, ὅπως ἔγραψε ὁ Φιλήμων ἦταν «ἐπιβλητικὴ καπετάνισσα, πρὸ τῆς ὁποίας ὁ ἄνανδρος ἠσχύνετο καὶ ὁ ἀνδρεῖος ὑπεχώρει». Διὰ ξηρᾶς καὶ διὰ θαλάσσης ἔλαβε μέρος στὴν ἅλωση τῆς Μονεμβασίας, τῆς Τριπολιτσᾶς καὶ τοῦ Ναυπλίου. Κατὰ τὴν πρώτη, ἀποτυχημένη, πολιορκία του, οἱ Ἕλληνες ὑποχώρησαν καὶ ἡ Μπουμπουλίνα ἔσπευσε στὸ Ἄργος νὰ τοὺς ἐνθαρρύνει μὲ χρήματα καὶ ὁπλισμό. Ἡ ἐμφάνιση τῆς ἔφιππης Μπουμπουλίνας, ποὺ συνοδευόταν ἀπὸ τὸν γιό της Γιάννη Γιάνουζα καὶ Σπετσιῶτες ἄνδρες, προκάλεσε ἐνθουσιασμὸ στοὺς κατοίκους τῆς πόλης. Στὴ μάχη μὲ τοὺς Τούρκους σκοτώθηκε ὁ γιός της, γιὰ τὸν ὁποῖο εἶπε: «Ὁ γιός μου εἶναι νεκρός, ἀλλὰ τὸ Ἄργος σώθηκε…».
.                 Στὸν ἐμφύλιο ὑποστήριξε τὸν Κολοκοτρώνη, μὲ τὸν ὁποῖο καὶ συμπεθέρεψε. Ἡ κόρη της Ἑλένη Μπούμπουλη παντρεύτηκε τὸ 1823 τὸν πρωτότοκο γιό του Πάνο Κολοκοτρώνη, ποὺ σκοτώθηκε σὲ ἐμφύλια πολεμικὴ σύγκρουση τὸ 1824. Παρὰ τοὺς καλοθελητὲς καὶ ζηλόφθονους, ποὺ πῆγαν νὰ δηλητηριάσουν τὸν δεσμὸ τῆς Μπουμπουλίνας μὲ τὸν Κολοκοτρώνη, αὐτὸς ἔμεινε πάντα ἰσχυρός. Μετὰ τὴν ἅλωση τοῦ Ναυπλίου ἔμεινε ἐκεῖ σὲ οἰκία ποὺ τῆς παραχώρησαν, ἀλλὰ κατὰ τὴν ἐμφύλια διαμάχη διώχθηκε ἀπὸ αὐτὴν καὶ ἀναγκάστηκε νὰ ἐπιστρέψει στὶς Σπέτσες μαζὶ μὲ τὴν κόρη της Ἑλένη.
.                 Ὁ φυλακισμένος ἀπὸ τοὺς κυβερνητικοὺς σὲ μοναστήρι τῆς Ὕδρας Κολοκοτρώνης ἀπελευθερώθηκε στὶς 16 Μαΐου 1825. Στὸ διπλανὸ νησί, στὶς Σπέτσες, λίγες ἡμέρες μετά, στὶς 22 Μαΐου, ἡ Μπουμπουλίνα σκοτώθηκε στὸ σπίτι τοῦ πρώτου ἄνδρα της Γιάννη Γιάνουζα. Ὁ γιός της Γιῶργος Γιάνουζας ἔκλεψε τὴν Εὐγενία Κούτση καὶ οἱ Κουτσαῖοι πῆγαν νὰ τὴν πάρουν. Πάνω στὸν καυγὰ τὴν πυροβόλησαν στὸ παράθυρο, ὅπου βρισκόταν. Ἕνα βόλι τὴν πέτυχε ἀνάμεσα στὰ μάτια καὶ τὴν ἔριξε νεκρή. Ὁ δράστης Γιάννης Κούτσης ἀθωώθηκε ἀπὸ τὸ δικαστήριο τῶν Σπετσῶν, ἀλλὰ ὁ Γιῶργος Γιάνουζας κράτησε γυναίκα του τὴν Εὐγενία καὶ ἀπέκτησαν πολλὰ παιδιά.
.                 Ὁ «Ἀγαμέμνων» ἀπὸ τὰ παιδιὰ τῆς Μπουμπουλίνας πουλήθηκε στὸ ἑλληνικὸ κράτος καὶ τὸν ἔκαψε στὸν Πόρο ὁ Μιαούλης, μαζὶ μὲ τὸν ὑπόλοιπο στόλο. Ἀπόγονος τῆς Μπουμπουλίνας ἦταν ἡ ἡρωίδα τῆς Ἐθνικῆς Ἀντίστασης Λέλα Καραγιάννη, ποὺ ἔδωσε τὸ ἐπώνυμό της στὴν ἀντιστασιακὴ ὀργάνωση, ποὺ συγκρότησε τὸ 1941.-

, , ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ τῆς ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Οἱ ἀσθένειες τῆς εὐδαιμονίας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Δὲν εἶναι μόνο ἡ Ἑλλάδα, ποὺ δείχνει συμπτώματα κοινωνικῆς ἀποσύνθεσης, ὅπως τὰ ζοῦμε στὴν καθημερινότητά μας καὶ ὅπως τὰ προβάλλουν τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐνημέρωσης (ΜΜΕ) καὶ τὰ Μέσα Κοινωνικῆς Δικτύωσης (ΜΚΔ). Εἶναι ὅλη ἡ λεγόμενη πολιτισμένη Δύση. Μπορεῖ οἱ χῶρες Της καὶ μόνον αὐτές, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον νὰ ἔχουν δημοκρατικὰ καθεστῶτα, ὅμως στὴν πραγματικότητα εἶναι ἕνα πολυτελὲς καὶ μὲ πολύτιμους ἐντός του θησαυροὺς οἰκοδόμημα, ποὺ εἶναι ὑπὸ κατάρρευση. Τὸ λυπηρὸ εἶναι ὅτι οὐδεὶς ἐκ τῶν σημερινῶν ἡγητόρων τῶν χωρῶν τῆς Δύσης δὲν κρούει τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου. Ὅλοι εἶναι διαχειριστὲς τῆς παρακμῆς… Καὶ ἂν κάποιος τολμήσει νὰ πεῖ τὴν ἀλήθεια γιὰ τὴν ἠθικὴ ὑπόσταση τῆς νεωτερικῆς Δύσης καὶ νὰ ἀντιδράσει, δέχεται τὰ πυρὰ τῶν ὀπαδῶν Της.
.                 Τὸν Μάρτιο τοῦ 2020 οἱ γαλλικὲς ἐκδόσεις PUF ἐξέδωσαν τὸ πόνημα τοῦ Hugues Lagrange, ἐπ. διευθυντοῦ ἐρευνῶν τοῦ CNRS (Ἐθνικοῦ Γαλλικοῦ Κέντρου Ἐπιστημονικῶν Ἐρευνῶν) «Οἱ ἀσθένειες τῆς εὐδαιμονίας» (Les maladies du Bonheur). Σὲ αὐτὸ ὁ συγγραφέας περιγράφει τὴν κατάσταση τῆς νεωτερικῆς πραγματικότητας στὴ Δύση. Ἡ κύρια διαπίστωσή του εἶναι πὼς ἡ κοινωνικὴ – συλλογικὴ ζωὴ σβήνει στὶς χῶρες Της ὡς μία «ἀσθένεια», ποὺ ἀνήκει στὸ παρελθόν, ὅπως οἱ ἄλλοτε θανατηφόρες ἀσθένειες (φυματίωση, ἑλονοσία, κ.λ.π.).
.                 Μέσα στὸν πολυτελῆ κλωβὸ ποὺ ζεῖ ὁ νεωτερικὸς ἄνθρωπος βλέπει μόνο τὶς ἀσθένειες ποὺ ἔχει ἀντιμετωπίσει, βλέπει ὑπερηφάνως πὼς ὁ μέσος ὅρος ζωῆς ἔχει αὐξηθεῖ καὶ ἀγνοεῖ τὶς ἀσθένειες ποὺ τὸν βασανίζουν, ὅπως εἶναι ὁ καρκίνος, τὰ καρδιαγγειακὰ προβλήματα, ἡ παχυσαρκία, μὲ ὅ, τι αὐτὸ συνεπάγεται, καὶ κυρίως τὰ ψυχικὰ νοσήματα – ἄγχος, κατάθλιψη, πανικός, ἀνία, αἴσθημα μοναξιᾶς – καὶ ἡ ἐξάρτηση ἀπὸ τὰ ναρκωτικά. Σημειώνεται ὅτι ὅταν ἔγραψε τὸ βιβλίο ὁ Λαγκράνζ, δὲν εἶχε ἐμφανιστεῖ ἡ πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ…
.                 Ὡς αἴτια τῶν ψυχικῶν νοσημάτων τοῦ νεωτερικοῦ ἀνθρώπου ὁ Γάλλος ἐπιστήμονας ἐντοπίζει στὸ πόνημα – μελέτη του τὴν ἀλλαγὴ στὸν τρόπο τῆς ζωῆς τοῦ νεωτερικοῦ ἀνθρώπου. Συγκεκριμένα ἀναφέρει ὅτι ἡ ἀστικὴ ἀνωνυμία, ἡ κοινωνικὴ ἀδιαφορία, ἡ ἀποξένωση, ἡ χαλάρωση τῶν οἰκογενειακῶν δεσμῶν, τὰ διαζύγια, ἡ διάλυση τοῦ θρησκευτικοῦ ὁρίζοντος, εἶναι συμπτώματα ἰδιαίτερα ἐπιβλαβῆ στὴν ψυχὴ τοῦ σύγχρονου δυτικοῦ ἀνθρώπου. Παλαιότερα ζοῦσε στὸ ἀσφαλὲς περιβάλλον μίας μεγάλης καὶ ἑνωμένης οἰκογένειας, μίας κοινωνίας μὲ ἀλληλεγγύη τῶν μελῶν της, μίας ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας μὲ ἀγάπη καὶ ἐνδιαφέρον τοῦ ἑνὸς πρὸς τὸν ἄλλον. Ἡ ἔλλειψή τους συμβαίνει γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου καὶ οἱ ἐπιπτώσεις φαίνονται ἤδη. Τώρα τὸ σύστημα περιορίζει τὶς ἐλευθερίες τοῦ ἀνθρώπου, τὸν ἀπομονώνει, τὸν βγάζει ἀπὸ τὴν ἀσφάλεια τοῦ κοινωνικοῦ περιγύρου, κωδικοποιεῖ τὴ ζωή του καὶ τὸν αὐτονομεῖ ἀπὸ τὸν Θεό. Ἡ ἀποξένωση ἀπὸ τὸν συνάνθρωπο, ἡ ὑποβάθμιση τῆς ζωῆς καὶ ἡ αὐτονόμηση ἀπὸ τὸν Θεὸ ὁδηγοῦν τὴ Δύση στὴν κατάρρευση. Κίνα κα τ σλμ περιμένουν.
.                 Σημειώνεται ὅτι ὁ Λαγκρὰνζ ἔχει ἀριστερὴ ἰδεολογικὴ προέλευση καὶ τὸ βιβλίο του ἔτυχε εὐρείας παρουσίασης καὶ βιβλιοκρισίας στὴ Γαλλία ἀπὸ ἔγκυρα ἔντυπα (Le Monde, Le Monde Diplomatique, L’ Observateur).-

,

Σχολιάστε

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 11. ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ [Β´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– NIΚΗΤΑΡΑΣ
 Ὁ ἥρωας θύμα τῆς ἀγαθότητάς του

Β΄ ΜΕΡΟΣ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Βλ. σχετ.:

ΜΟΡΦΕΣ TOY 1821 – 1. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 2. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 3. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 4. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 5. ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΩΓΩΝ ΙΩΣΗΦ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 6. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ E΄ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 7. ΛΟΡΔΟΣ ΜΠΑΪΡΟΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 8. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 9. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 9. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ [Β´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 10. ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 11. ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.               Ὁ Νικήτας ὁ Τουρκοφάγος, ἢ Νικηταρᾶς, ἀπεβίωσε σὲ ἐσχάτη ἔνδεια καὶ τυφλός, γιατί πέραν τῆς ντομπροσύνης καὶ τῆς ἀποδεδειγμένης γενναιότητας, καλοσύνης καὶ ἀνιδιοτέλειάς του εἶχε καὶ μίαν ἁπλοϊκότητα, ποὺ τὸν ὁδήγησε σὲ ἐπιζήμιες, γιὰ τὸν ἴδιο καὶ γιὰ τὴν οἰκογένειά του, ἐνέργειες.
.               Μὲ τὴν ἵδρυση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους ἀκολούθησε τὸν θεῖο του Θεόδωρο Κολοκοτρώνη καὶ ὑποστήριξε μὲ τὴν καρδιά του τὸν Ἰωάννη Καποδίστρια. Ἀργότερα, ἐπὶ Ὄθωνος, προσκαλεῖτο στὶς δεξιώσεις. Ἂν εἶναι ἀκριβὲς αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ Σπ. Μαρκεζίνης, τὸ 1834 παραβρέθηκε σὲ δεξίωση τοῦ κόμητος Ἄρμανσμπεργκ, μαζὶ μὲ ἄλλους Ἕλληνες, γνωστοὺς ἀπὸ τὴν ἱστορία τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως. (Βλ. σχ. Σπ. Β. Μαρκεζίνη «Ἱστορία τῆς Νεωτέρας Ἑλλάδος», ἐκδ. «Πάπυρος», 1ος Τόμος, σελ. 131).
.               Ὁ Σπ. Μαρκεζίνης δὲν γράφει ἡμερομηνία γιὰ τὴ δεξίωση. Τὸ γεγονὸς ἀναφέρει ὁ Ρῶσος περιηγητὴς Βλαδίμηρος Δαβίδοφ. Εἶναι γνωστὸ ὅτι τὴν ἴδια χρονιὰ (Ἀπὸ 16 Ἀπριλίου ἕως 26 Μαΐου τοῦ 1834) ἡ Ἀντιβασιλεία καταδίκασε τοὺς Θεόδ. Κολοκοτρώνη καὶ Δημ. Πλαπούτα σὲ θάνατο, μὲ τὴν αἰτιολογία ὅτι ὑπονόμευσαν τὸ καθεστώς. Ἡ καταδικαστικὴ ἀπόφαση μετετράπη σὲ ἰσόβια κάθειρξη καὶ ἀποφυλακίστηκαν στὶς 20 Μαΐου 1835, μὲ τὴν ἐνηλικίωση τοῦ Ὄθωνα. Τὸ ἐρώτημα εἶναι ἂν πράγματι ὁ Νικηταρᾶς ἦταν σὲ δεξίωση τοῦ Ἄρμανσμπεργκ, ἐνῶ ὁ θεῖος καὶ εὐεργέτης του ἦταν στὴ φυλακή!… Γεγονὸς εἶναι πάντως ὅτι τὸ 1834 καὶ τὸ 1838 τοῦ ἀπονεμήθηκαν ἀνώτατα παράσημα.
.               Ὁ Νικήτας, μαζὶ μὲ τὸν Κολοκοτρώνη, θεωρήθηκαν ρωσόφιλοι, ἐπειδὴ πρῶτον ὑποστήριξαν τὸν Καποδίστρια στὸ ἔργο του καὶ ὁ Καποδίστριας εἶχε διατελέσει Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῆς Ρωσίας καὶ δεύτερον, ἐπειδὴ προσέβλεπαν στὴν ὁμόδοξη Ρωσία. Οἱ ὑποστηρικτὲς τοῦ Καποδίστρια καὶ τῆς Ρωσίας ὀνομάστηκαν «Ναπαῖοι», ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ Κερκυραίου Νάπα, θερμοῦ ὑποστηρικτῆ τοῦ Καποδίστρια.
.               Ἀπὸ τὸν Μάϊο τοῦ 1836 ἕως τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1837 ὁ Ρωμαιοκαθολικὸς Ὄθωνας ἔμεινε στὴν Βαυαρία. Στὸ διάστημα αὐτὸ παντρεύτηκε τὴν προτεστάντισσα στὸ θρήσκευμα Ἀμαλία, πριγκίπισσα τοῦ Ὄλντεμπουργκ. Στὴν Ἑλλάδα κυβέρνησε σὲ ἐκεῖνο τὸ διάστημα ὁ Ἄρμανσμπεργκ μὲ αὐταρχισμό. Ἡ ἀγανάκτηση στὸ λαὸ συνεχῶς αὐξανόταν. Ἡ ἀντικατάσταση τοῦ Ἄρμανσμπεργκ ἀπὸ τὸν ἐπίσης Βαυαρὸ Ρούνχαρτ, ἔμπιστο τοῦ βασιλιᾶ Λουδοβίκου, πατέρα τοῦ Ὄθωνα, δὲν περιόρισε τὴν ἀγανάκτηση τοῦ λαοῦ. Στὴν ἀτμόσφαιρα αὐτὴ δημιουργήθηκε τὸν Ἰούνιο τοῦ 1839 ἡ «Φιλορθόδοξος Ἑταιρεία». Ὑπεύθυνοι αὐτῆς ἀνέλαβαν οἱ Γεώργιος Καποδίστριας, ἀδελφὸς τοῦ Κυβερνήτη, καὶ ὁ Νικηταρᾶς.
.               Σκοπὸς τῆς Ἑταιρείας, κατὰ μία ἐκδοχή, ἦταν, μεταξὺ ἄλλων, ὁ ρωμαιοκαθολικὸς Βασιλιὰς Ὄθωνας νὰ ἀναλάβει τὴν ὑποχρέωση νὰ ἀναγνωρίσει τὰ ψηφισθέντα ἄρθρα γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὰ Συντάγματα τῆς Ἐπιδαύρου καὶ τῆς Τροιζήνας καὶ νὰ δεσμευθεῖ ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία θὰ εἶναι τὸ θρήσκευμα τῶν διαδόχων του. Κατὰ τὴν ἄλλη ἐκδοχὴ ἡ Ἑταιρεία εἶχε ὡς σκοπὸ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν ἀλύτρωτων Ἑλλήνων, ἀρχικὰ τῶν Μακεδόνων. Ὁ Ὄθωνας πείσθηκε ἀπὸ συμβούλους του, ὅτι στὴν ἐν λόγῳ Ἑταιρεία συνωμοτοῦσαν σὲ βάρος του. Τὴν ἄποψη αὐτὴ δέχεται ὁ Κων. Παπαρρηγόπουλος στὴν «Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους» (5η Ἔκδοση, Ἔκδ. Οἶκος «Ἐλευθερουδάκης», Ἐν Ἀθήναις 1925, Τόμος 6ος, σελ. 217). Οἱ Γ. Καποδίστριας καὶ Νικηταρᾶς εἰσήχθησαν σὲ δίκη στὶς 11 Ἰουλίου 1840, μὲ τὴν κατηγορία τῆς ἐσχάτης προδοσίας. Τελικὰ οἱ κατήγοροι δὲν μπόρεσαν νὰ στηρίξουν τὴν κατηγορία καὶ οἱ κατηγορούμενοι ἀθωώθηκαν.
.               Ὁ Ὄθωνας δὲν ἱκανοποιήθηκε ἀπὸ τὴν ἀπόφαση καὶ διέταξε τὴν ἀπέλαση τοῦ Καποδίστρια – κατέφυγε στὴν Ἀλεξάνδρεια – καὶ τὴν ἐξορία καὶ κατ’ οἶκον περιορισμὸ τοῦ Νικήτα στὴν Αἴγινα («Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση», Ἐκδοτικὴ Ἀθηνῶν, Τόμος Ε΄ σελ. 79). Ὁ Μακρυγιάννης στὰ «Ἀπομνημονεύματά» του γράφει ὅτι πῆγε στὸν Βασιλιὰ καὶ τοῦ μίλησε γιὰ τὸν Νικηταρά: «Μίλησα καὶ γιὰ τὴ δυστυχία τοῦ Νικήτα, ὁπού ἦταν στὴν Αἴγινα ρέστος καὶ χωρὶς μιστόν. Καὶ νὰ τὸν λευτερώση, ὅτι ἐγὼ τὸν γνωρίζω πολὺ καλὰ καὶ δὲν ἐνέχεται σ’ ὅ, τι τοῦ εἶπαν. Κι ἀφοῦ τόκαμα πολὺ ριτζά, μοῦ ὑποσκέθη καὶ τὸν ἔβγαλε εὐτὺς καὶ τόδωσε κι ὅλους του τοὺς μισθούς». (ἐκδ. Γαλαξία, Ἀθῆναι, 1964, σελ. 408). Ἀποφυλακίστηκε στὶς 18 Σεπτεμβρίου 1841 καὶ ἀποτραβήχτηκε μὲ τὴν οἰκογένειά του στὸν Πειραιά. Τὸ 1843 ὁ Νικηταρᾶς προήχθη σὲ ὑποστράτηγο, μὲ πενιχρὴ σύνταξη…
.               Ἡ ἱστορία τοῦ Νικηταρᾶ δὲν τελειώνει μὲ τὴν ἐπιστροφή του ἀπὸ τὴν ἐξορία, ὅπου ὑπέστη ἀπὸ τοὺς ἐγκάθετους τοῦ αὐταρχικοῦ καθεστῶτος ποικίλα βασανιστήρια. Ἀρχίζει τὸ τελευταῖο, πιὸ ἐπώδυνο καὶ δραματικὸ μέρος της. Ἡ κόρη του βιώνοντας τὴν ταλαιπωρία τοῦ πατέρα της ἔχασε τὰ λογικά της. Ὁ ἴδιος ἀπὸ τὴ στενοχώρια του ἔπαθε ζάχαρο καὶ τυφλώθηκε. Παρὰ τὸ ὅτι ἦταν ἀσθενής, τὸ ὀθωνικὸ κράτος δήμευσε τὸ κτῆμα ποὺ εἶχε μεταξὺ Ἄργους καὶ Ναυπλίου καὶ ὁ ἴδιος ἀπὸ ὑπερήφανος πολέμαρχος βρέθηκε σὲ ἀδυναμία νὰ πληρώσει τὰ χρέη του…
.               Εἶναι ἱστορικὸ ἐρώτημα πῶς ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ἥρωες τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 πέθανε στὸν Πειραιὰ τὸ 1849 «δεινῶς πάσχων, ἀφήσας εἰς τὴν οἰκογένειάν του μέγα ὄνομα καὶ μεγάλην δυστυχίαν», ὅπως εἶπε στὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν ὁ Δημ. Καμπούρογλου. Πῶς κυβέρνηση – συναγωνιστὲς – πνευματικὸς κόσμος, τὸν ἐγκατέλειψαν καὶ ὑποχρεώθηκε νὰ ἐπαιτεῖ, ἀντὶ νὰ ἀπαιτεῖ, δὲν ἔχει ἐξήγηση. Ὅπως δὲν ἔχει ἐξήγηση τὸ ὅτι ἐνῶ ζήτησε καὶ ἐτάφη στὸ Α΄ Νεκροταφεῖο τῶν Ἀθηνῶν καὶ δίπλα σὲ αὐτὸν τοῦ θείου του, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ὁ Καμπούρογλου δὲν βρῆκε τὸν τάφο του… Στὴν κηδεία του παραβρέθηκαν κάποιοι ἐπίσημοι… Τὸν ἐπικήδειο λόγο ἐξεφώνησε ὁ Ἀρχιμανδρίτης Νεόφυτος Βάμβας καὶ τὸν ἐπιτάφιο ὁ ποιητὴς Παναγιώτης Σοῦτσος. Μπορεῖ ὁ Νικηταρᾶς νὰ μὴν ἀνταμείφθηκε ὅσο θὰ ἔπρεπε γιὰ τὶς θυσίες του ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ κράτος, ἀλλὰ γιὰ τὸν Ἕλληνα εἶναι πάντα ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ γενναίους καὶ πιὸ ἁγνοὺς ἀγωνιστὲς τῆς Ἐπανάστασης.

.               Ἡ Ἱστορία μὲ τὸν Ρῶσο πρέσβυ. Ὁ Νικηταρᾶς ἐπαιτοῦσε στὸν Πειραιά, κοντὰ στὸν τόπο, ὅπου σήμερα εἶναι ὁ Ναὸς τῆς Εὐαγγελίστριας. Ἐκεῖ τὸν ἐπισκέφθηκε Ρῶσος διπλωμάτης. «Τί κάνετε στρατηγέ μου;», τὸν ἐρώτησε. Ὁ Νικηταρᾶς τοῦ ἀπάντησε ὀρθώνοντας τὸ ταλαιπωρημένο σῶμα του: «Ἀπολαμβάνω ἐλεύθερη τὴν Πατρίδα». Ὁ ξένος πῆγε νὰ τοῦ ξύσει τὴν πληγή: «Ἀντὶ νὰ ἀπολαμβάνετε μίαν πλούσια σύνταξη κάθεστε ἐδῶ…». Ὁ Νικήτας τοῦ ἀπάντησε μὲ ἀξιοπρέπεια: «Ἡ Πατρίδα μοῦ δίδει σύνταξη καὶ ἐδῶ περνῶ τὴν ὥρα μου». Ὁ πρέσβυς φεύγοντας ἔριξε ἕνα πουγκί, στὸ δρόμο, κοντὰ στὸν Νικηταρά, λέγεται μὲ χρυσὲς λίρες. Τότε ὁ Νικηταρᾶς τοῦ φώναξε. «Ἐ! Κύριε. Σοῦ ἔπεσε ἕνα σακούλι. Μάζεψέ το, γιατί θὰ τὸ χάσεις…». Λέγεται ὅτι ἀργότερα ἀπονεμήθηκε στὸν Νικηταρὰ σύνταξη… Ἦταν πολὺ ἀργά.-

, , ,

Σχολιάστε

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 11. ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– NIΚΗΤΑΡΑΣ
  Ὁ ἀνιδιοτελὴς ἥρωας

Α΄ ΜΕΡΟΣ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Βλ. σχετ.:

ΜΟΡΦΕΣ TOY 1821 – 1. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 2. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 3. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 4. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 5. ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΩΓΩΝ ΙΩΣΗΦ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 6. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ E΄ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 7. ΛΟΡΔΟΣ ΜΠΑΪΡΟΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 8. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 9. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 9. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ [Β´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 10. ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.                 Ὁ Δημήτριος Γρ. Καμπούρογλου (1852-1942), ἱστοριοδίφης, λογοτέχνης καὶ δημοσιογράφος, ἐκφώνησε στὴν Ἀκαδημία τῶν Ἀθηνῶν τὸν πανηγυρικὸ γιὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821, στὶς 25 Μαρτίου τοῦ 1927, ἔτους ποὺ ἐξελέγη Ἀκαδημαϊκός. Ἡ παρθενική του ὁμιλία εἶχε θέμα «Ἡ ἀφιλοκέρδεια τοῦ Νικηταρᾶ». Σὲ αὐτὴν σημείωσε ὅτι ὁ Νικηταρᾶς διαισθητικὰ ἔνιωθε τὴ συνέχεια τοῦ Ἔθνους, ἔβλεπε ὅτι ὅπως οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες πολέμησαν τοὺς Πέρσες ἔτσι καὶ αὐτὸς πολεμάει τοὺς Ὀθωμανούς. Στὴ νικηφόρα γιὰ τοὺς Ἕλληνες μάχη τῶν Δολιανῶν φώναξε πρὸς τοὺς ὑποχωροῦντας Τούρκους: «Σταθεῖτε μωρὲ Πέρσες νὰ πολεμήσουμε». Τὸ ἴδιο ἔκανε καὶ στὰ Δερβενάκια. Ἐπετέθη στοὺς Τούρκους κραυγάζοντας πρὸς τοὺς συμμαχητές του: «Χτυπᾶτε τοὺς Πέρσες»…
.      Γιὰ τὴν ἀνιδιοτέλεια τοῦ Νικηταρᾶ ὁ Καμπούρογλου ἀνέφερε τὸ γεγονός, ποὺ συνέβη μετὰ τὴ μάχη τῶν Δερβενακίων. Τὰ λάφυρα ἦσαν πάρα πολλά. Ὁ Δράμαλης τὰ εἶχε ἀπὸ τὸν θησαυρὸ τοῦ Ἀλῆ Πασᾶ. Ὁ Κολοκοτρώνης ἔστειλε στὴν Τρίπολη τὰ περισσότερα, ὅμως ἔμεινε γιὰ τοὺς πολεμιστὲς ἕνας μεγάλος σωρός. Ὅταν ἄρχισε ἡ μοιρασιὰ παρατηρήθηκε ἡ ἀπουσία τοῦ Νικηταρᾶ. Δὲν θέλησε νὰ συμμετάσχει στὸ μοίρασμα… Τότε ὅλοι οἱ πολεμιστὲς τοῦ ζήτησαν νὰ πάρει κάτι κι αὐτός, γιατί δὲν αἰσθάνονταν καλὰ νὰ μὴν πάρει τίποτε ὁ ἐκ τῶν πρωταγωνιστῶν τῆς νικηφόρας μάχης, ποὺ ἀπὸ τὴ δράση τοῦ σ’ αὐτὴν πῆρε τὸ ὄνομα «Τουρκοφάγος». «Ὁ Κολοκοτρώνης ὁ ἐγκέφαλος, ὁ Νικηταρᾶς τὸ σπαθί», ὅπως εἶπαν.
.      Τελικὰ δέχθηκε νὰ πάρει μία σέλα, μία ξυλόγλυπτη ταμπακέρα καὶ ἕνα ὄμορφο σπαθί. Δὲν κράτησε τίποτε γιὰ τὸν ἑαυτό του. Τὴ σέλα δώρισε σὲ ἕναν φίλο του συμπολεμιστῆ. Τὴν ταμπακέρα ἔστειλε στὴ σύζυγό του Ἀγγελία, κόρη τοῦ καπετὰν Ζαχαριᾶ, μαζὶ μὲ μίαν ἐπιστολή, ποὺ τῆς ἔγραφε: «Τὴ στέλνω σὲ σένα, π’ ἀγαπῶ ὕστερα ἀπὸ τὴν Πατρίδα. Λάβε την γιὰ νὰ μὲ θυμᾶσαι». Τὸ ὄμορφο σπαθὶ τὸ ἔστειλε στὴν Ὕδρα, «γιὰ τὶς ἀνάγκες τοῦ στόλου», ὅπως ἔγραψε στοὺς ἐκεῖ προεστούς, μία καὶ δὲν εἶχε χρήματα. Οἱ Ὑδραῖοι συγκινήθηκαν ἀπὸ τὴ χειρονομία καὶ τοῦ τὸ ἔστειλαν πίσω, γράφοντάς του: «Αὐτὸ τὸ σπαθὶ ἔχει ἀξία μόνον ὅταν τὸ κρατεῖ στὸ χέρι του ὁ Νικηταρᾶς».
.      Στὰ «ἀπομνημονεύματά» του ὁ Νικήτας Σταματελόπουλος, ποὺ τὰ ἔγραψε καθ’ ὑπαγόρευσή του ὁ Γ. Τερτσέτης, γράφει: «Γεννήθηκα (Σημ. τὸ 1782) στὸ χωριὸ Μεγάλη Ἀναστάσοβα ἀποδῶθε τοῦ Μυστρὰ πρὸς τὴν Καλαμάτα. Ὁ προπάππος μου ἦταν προεστὸς καὶ ὁ πατέρας μου ἔφυγε 16 χρονῶν καὶ ἐπῆγε μὲ τὰ ρούσικα στρατεύματα στὴν Πάρο καὶ ἦταν πολεμικός. Τὸν ἐσκότωσαν στὴν Μονεβασιὰ μαζὶ μ’ ἕναν ἀδελφό μου καὶ μ’ ἕνα κουνιάδο μου. Ἀπὸ 11 χρονῶν μαζὶ μὲ τὸν πατέρα μου ἔσερνα ἅρματα». Ἦταν ἀνεψιὸς τοῦ Κολοκοτρώνη. Ὁ πατέρας του Σταματέλος παντρεύτηκε τὴν Σοφία Καρούτσου, ἀδελφὴ τῆς γυναίκας τοῦ Κολοκοτρώνη.

.      Πλὴν τῆς ἀφιλοκέρδειάς του ὁ Νικηταρᾶς εἶχε καὶ δύο ἀκόμη μεγάλες ἀρετές. Ἡ πρώτη ἦταν πὼς ἂν καὶ σπουδαῖος πολέμαρχος ἦταν ταπεινόφρων. Δὲν διεκδίκησε ἀξιώματα, τίτλους. Καὶ ἡ δεύτερη – συγγενὴς μὲ τὴν πρώτη – ἦταν ὅτι μέσα στὴν ἀντάρα τῆς διχόνοιας ἀποτελοῦσε ἑνοποιητικὸ στοιχεῖο. Οἱ Τοῦρκοι ἦταν ὁ στόχος του καὶ αὐτοὺς πολεμοῦσε χωρὶς νὰ λογαριάζει Πελοποννήσιους ἢ Στερεοελλαδίτες. Ἔλαβε μέρος στὶς μάχες στὸ Βαλτέτσι, στὴν Τρίπολη, στὰ Δερβενάκια, στὰ Δολιανά, ἀλλὰ καὶ στὴν Ἀράχωβα καὶ στὸ Φάληρο μαζὶ μὲ τὸν Καραϊσκάκη. Στὸ ἔγγραφο ποὺ ἔστειλε στὴν Κυβέρνηση, γιὰ νὰ ἀναγγείλει τὴ μεγάλη νίκη στὴν Ἀράχωβα, κάλεσε νὰ βάλουν τὶς ὑπογραφές τους καὶ οἱ ἄλλοι ὁπλαρχηγοί, μὲ πρῶτον τὸν Νικηταρά. Γράφει ὁ Σπ. Τρικούπης: «Ὁ ἀρχηγὸς Καραϊσκάκης, ἐπικεφαλῆς τῶν ἀνδρείων, οἱ ὁποῖοι τὸν πόλεμον ἔχουν χαρὰν καὶ τὸν κόπον ἄνεσιν, ἔλαβε συναγωνιστὴν καὶ τὸν ἀτρόμητον πολεμιστὴν τῆς Πελοποννήσου Νικήταν…».
.      Στὴ μάχη τοῦ Φαλήρου καὶ ἐνῶ εἶχε πυρετὸ ὁ Καραϊσκάκης καὶ ἦταν στὸ κρεβάτι, συνέβησαν λάθη ἀπὸ Ἕλληνες καὶ βρῆκαν τὴν εὐκαιρία οἱ Τοῦρκοι νὰ ἐπιτεθοῦν καὶ νὰ τοὺς αἰφνιδιάσουν. Τότε πάλι φάνηκε ὁ ἡρωισμὸς τοῦ Νικηταρᾶ. Γράφει ὁ Κων. Παπαρρηγόπουλος: «Μετ’ ὀλίγον ὁ πάντοτε ἀτρόμητος Νικήτας πληγώνεται εἰς τὴν σιαγόνα, πληγώνονται δὲ καὶ ἄλλοι ἀξιωματικοὶ καὶ οὐκ ὀλίγοι στρατιῶται, ὥστε οἱ Ἕλληνες ἠναγκάσθησαν νὰ ὀπισθοδρομήσουν».
.      Οἱ ἀρετὲς τοῦ Νικηταρᾶ φάνηκαν καὶ μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Καραϊσκάκη. Ὁ ἴδιος δὲν διεκδίκησε τὴν ἀρχηγία καὶ θεωρώντας ὡς ἰκανότερο νὰ ἀναλάβει τὴν ἀρχηγία τοῦ στρατεύματος τὸν Κίτσο Τζαβέλλα ἐπιχείρησε νὰ τὸν προωθήσει. Ὅμως λόγῳ τῆς μικροψυχίας καὶ τῆς ἀρχομανίας τῶν ἄλλων ὁπλαρχηγῶν ὁ Τζαβέλλας δὲν ἀποδέχθηκε τὰ χρέη τοῦ ἀρχηγοῦ, ὅπως γράφει ὁ Δημήτριος Αἰνιὰν στὰ «Ἀπομνημονεύματά» του.

ΑΝΘΟΛΟΓΗΣΗ

.      Ὁ φιλέλληνας ἀμερικανὸς ἰατρὸς Σάμουελ Χάου ἔγραψε τὴν ἐντύπωσή του γιὰ τὸν Νικηταρὰ στὸ «Ἡμερολόγιο ἀπὸ τὸν Ἀγώνα 1825-1829», ποὺ κρατοῦσε: «Εἶναι ἕνας δραστήριος στρατιώτης, γενναῖος καὶ ἀκατάβλητος, ἀλλὰ χωρὶς ἐπιδεξιότητα καί, πιστεύω, χωρὶς κανόνα». Σημειώνεται ὅτι ὁ Χάου δὲν συμπαθοῦσε τὸν Κολοκοτρώνη καὶ ὅσους ἦσαν κοντά του.
Κάποια Δημοτικὰ ποιήματα, ποὺ ἀναφέρονται στὸν Νικηταρά:
.      Ἀπὸ τὸ ποίημα «Τοῦ Διάκου»: «…Τὸ Διάκο τότε παίρνουνε καὶ ᾽σ τὸ σουβλὶ τὸν βάζουν, ὁλόρτο τὸν ἐστήσανε κι αὐτὸς χαμογελοῦσε, τὴν πίστη τους τὴν ἔβριζε, τοὺς ἔλεγε μουρτάτες. Σκυλιὰ κι ἂ μὲ σουβλίστε, ἕνας Γραικὸς ἐχάθη. Ἂς εἶν᾽ ὁ Ὀδυσσεὺς καλὰ κι ὁ καπετὰν Νικήτας, ποὺ θὰ σᾶς σβήσουν τὴν Τουρκιὰ καὶ ὅλο τὸ ντοβλέτι».
.      Ἀπὸ τὸ ποίημα «Τοῦ Δράμαλη»: «… Τῆς Ρούμελης οἱ μπέηδες, τοῦ Δράμαλη οἱ ἀγάδες ᾽σ τὸ Δερβενάκι κείτονται, ᾽σ τὸ χῶμα ξαπλωμένοι. Στρῶμά ’χουνε τὴ μαύρη γῆς, προσκέφαλο λιθάρια καὶ γι’ ἀπανωσκεπάσματα τοῦ φεγγαριοῦ τὴ λάμψη. Κ’ ἕνα πουλάκι πέρασε καὶ τὸ συχνορωτᾶνε. Πουλὶ πῶς πάει ὁ πόλεμος, τὸ κλέφτικο ντουφέκι; Μπροστὰ πάει ὁ Νικηταρᾶς, πίσω ὁ Κολοκοτρώνης καὶ παραπίσω οἱ Ἕλληνες μὲ τὰ σπαθιὰ ᾽σ τὰ χέρια…»
.      Τὸ τρίτο ἔχει τίτλο «Τῶν Κολοκοτρωναίων» καὶ ἀφορᾶ στὸ ἔτος 1806, ὅταν ἦσαν σὲ κίνδυνο, μετὰ ἀπὸ σουλτανικὸ φιρμάνι. Τότε ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης συμβούλευσε τοὺς περίπου 150 ἄνδρες του νὰ τὸν ἀκολουθήσουν στὴ Ζάκυνθο. Αὐτοὶ ἀρνήθηκαν. Τοῦ εἶπαν ὅτι προτιμοῦν νὰ πεθάνουν στὴν πατρίδα τους. Πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς σκοτώθηκαν, λίγοι πῆγαν μαζί του: «…Ἐλᾶτε νὰ σκορπίσουμε, μπουλούκια νὰ γενοῦμε. Σύρε Γεῶργο μ᾽ ᾽σ τὸν τόπο σου, Νικήτα ᾽σ τὸ Λοντάρι. Ἐγὼ πάου ᾽σ τὴν Καρύταινα, πάου ᾽σ τοὺς ἐδικούς μου, ν’ ἀφήκω τὴ διαθήκη μου καὶ τοῖς παραγγολαίς μου, τί θὰ περάσω θάλασσα, ᾽σ τὴ Ζάκυνθο θὰ πάω».-

 

, , ,

Σχολιάστε

SOS ΓΙΑ ΔΕΚΑΔΕΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΤΕΨΥΓΜΕΝΑ ΕΜΒΡΥΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

SOS γιὰ δεκάδες χιλιάδες κατεψυγμένα ἔμβρυα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                     Δεκάδες χιλιάδες κατεψυγμένα ἔμβρυα εἶναι μπρὸς στὸν κίνδυνο νὰ θανατωθοῦν καὶ νὰ πεταχτοῦν στὰ σκουπίδια. Τὸ συγκλονιστικὸ γεγονὸς ἔφερε στὸ φῶς τῆς δημοσιότητας ὁ δρ. Κωνσταντῖνος Πάντος, Γενικὸς Γραμματέας τῆς Ἑλληνικῆς Ἀναπαραγωγικῆς Ἑταιρείας (ΕΑΕ) καὶ ἰδιοκτήτης μεγάλης κλινικῆς ἐξωσωματικῆς γονιμοποίησης στὴν Ἀθήνα. Πρόκειται γιὰ 17.650 κατεψυγμένα ἔμβρυα, ποὺ βρίσκονται μόνο στὴ δική του κλινικὴ (Σημ. Ὑπάρχουν πολλὲς ἄλλες ἀκόμη) καὶ ἔχουν ξεπεράσει τό, κατὰ τὴν ἰσχύουσα Νομοθεσία, ὅριο φύλαξης τῶν δέκα ἐτῶν. Μόνον αὐτὰ ἐν δυνάμει ἀποτελοῦν τὸν πληθυσμὸ τῆς Φλώρινας (17.686 κάτοικοι, σύμφωνα μὲ τὴν ἀπογραφὴ τοῦ 2011) ἢ τῆς Ἀμαλιάδας (16.763 κάτοικοι). Σημειώνεται ὅτι σύμφωνα μὲ τὰ στοιχεῖα τῆς ΕΛΣΤΑΤ τὸ 2018 στὴν Ἑλλάδα γεννήθηκαν 86.440 παιδιά, ὁ χαμηλότερος ποὺ ἔχει καταγραφεῖ ἀπὸ τὸ 1932, ὅταν στὴν Ἑλλάδα εἶχαν γεννηθεῖ 185.523 παιδιά.
.               Ὅπως ὁ κ. Πάντος δήλωσε στὴν «Καθημερινή», κατέθεσε αἴτημα στὴν Ἐθνικὴ Ἀρχὴ Ὑποβοηθούμενης Ἀναπαραγωγῆς (Ε.Α.Υ.Α), ὥστε ἐκείνη νὰ γνωμοδοτήσει γιὰ τὴν τύχη τους, προσθέτοντας ὅτι ὁ ἴδιος εἶναι ἀντίθετος μὲ τὴν καταστροφή τους. Ἡ ἰσχύουσα Νομοθεσία προβλέπει ὅτι στὸ διάστημα τῶν δέκα ἐτῶν τῆς φύλαξης στὴν κατάψυξη τῶν ἐμβρύων οἱ γονεῖς ὀφείλουν ἐγγράφως νὰ ἐκφράσουν τὴν ἐπιθυμία τους γιὰ τὴν τύχη τους: Νὰ προχωρήσουν στὴν τεκνογονία, νὰ τὰ δωρίσουν σὲ ἄτεκνα ζευγάρια πρὸς υἱοθεσία, νὰ τὰ παραχωρήσουν στὴν ἐπιστημονικὴ κοινότητα γιὰ ἐρευνητικοὺς σκοπούς, νὰ δώσουν ἐντολὴ νὰ θανατωθοῦν.
.               Ἡ πρόταση τοῦ κ. Πάντου εἶναι ἡ Ε.Α.Υ.Α. νὰ προτείνει στὴν Κυβέρνηση νὰ προωθήσει τροποποίηση τῆς ἰσχύουσας νομοθεσίας, ὥστε νὰ παραταθεῖ ἡ διατήρηση τῶν κατεψυγμένων ἐμβρύων πάνω ἀπὸ τὰ δέκα χρόνια, ἀφοῦ ἡ τεχνολογία ἔχει προχωρήσει τὰ δεκαπέντε χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ ψηφίστηκε ὁ Νόμος. Ἡ πρόεδρος τῆς Ε.Α.Υ.Α. καθηγήτρια κὰ Σοφία Καλανταρίδου τάχθηκε ὑπὲρ τῆς αὐξήσεως τοῦ χρονικοῦ ὁρίου τῶν δέκα ἐτῶν στὴν διὰ καταψύξεως διατήρηση τῶν ἐμβρύων. Ὅπως εἶπε, ὑπάρχουν δημοσιεύσεις γιὰ ἐπιτυχημένες κυήσεις στὴ Μεγάλη Βρεταννία μὲ ἔμβρυα ποὺ ἔμειναν στὴν κρυοσυντήρηση γιὰ 20 καὶ 24 χρόνια.
.               Ὁ κ. Πάντος προτείνει ἐπίσης γιὰ τὰ παρατημένα κατεψυγμένα ἔμβρυα νομοθετικὰ νὰ δημιουργηθεῖ «Τράπεζα Υἱοθεσίας», ἤ/καὶ νὰ ἐνταχθοῦν στὴν ἤδη λειτουργοῦσα «Τράπεζα Βλαστοκυττάρων». Ὅπως εἶπε ὁ κ. Πάντος στὴν «Καθημερινή», ἀπὸ τὴν ἔνταξη τῶν ἐμβρύων στὴν Τράπεζα μετατροπῆς τους σὲ βλαστοκύτταρα   «τὰ ὀφέλη θὰ εἶναι πολλαπλά: τὰ ἔμβρυα ὑπὸ κατάλληλες συνθῆκες μποροῦν νὰ μετατραποῦν σὲ βλαστοκύτταρα καὶ νὰ σώσουν ἔτσι χιλιάδες ζωές». Σημειώνεται ὅτι στὴν περίπτωση τῆς μετατροπῆς τῶν ἐμβρύων σὲ βλαστοκύτταρα αὐτὰ ὑποβαθμίζονται σὲ γενετικὸ θεραπευτικὸ ὑλικό.
.               Ὁ μεγάλος Ἰρλανδὸς συγγραφέας τοῦ ἀριστουργήματος «Τὰ ταξίδια τοῦ Γκιούλιβερ» καὶ κληρικὸς Τζόναθαν Σουίφτ σαρκάζει τὴν χρησιμοθηρικὴ ἐκμετάλλευση τῶν ἀνυπεράσπιστων ἐμβρύων καὶ παιδιῶν. Ὁ στὸ βάθος του τραγικὸς σαρκασμὸς διατυπώνεται στὴν ὀλιγοσέλιδη πρότασή του. (Σημ. Ἔχει μεταφραστεῖ στὰ ἑλληνικὰ ἀπὸ τὸν Γαβριὴλ Νικολάου Πεντζίκη καὶ ἐκδοθεῖ ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Ἄγρα, μὲ τὸν τίτλο «Σεμνὴ πρόταση, ὥστε νὰ παύσουν τὰ τέκνα τῶν φτωχῶν ν’ ἀποτελοῦν βάρος γιὰ τοὺς γονεῖς τους καὶ τὸν τόπο καὶ νὰ καταστοῦν ὠφέλιμα στὴν κοινωνία»)…
.               Ἡ ἀνατριχιαστικὴ πρόταση τοῦ Σουίφτ, ποὺ ἔγινε μήπως καὶ συγκινοῦσε κάποιους ἀπὸ τοὺς ἀσυνείδητους γονεῖς τοῦ 1729, ἦταν ὅτι ἕνας ἀριθμὸς βρεφῶν ἀντὶ νὰ καταντᾶ βάρος στὶς οἰκογένειές τους, μόλις χρονίζουν νὰ πωλοῦνται σὲ καλὲς τιμὲς στὸν εὔπορο κόσμο τοῦ βασιλείου (τῆς Ἀγγλίας), ποὺ «νὰ ἐκμεταλλεύεται τὸ κρέας τους γιὰ παραγωγὴ ἐδεσμάτων» καὶ τὸ ἁπαλὸ δέρμα τους γιὰ κατασκευὴ «Θαυμάσιων γαντιῶν γιὰ κυρίες καὶ καλοκαιρινῶν παπουτσιῶν γιὰ καθὼς πρέπει κυρίους»… Ὁ Σουίφτ γράφει, τὸ 1729, ὅτι τὸ σχέδιό του ἔχει ἕνα ἀκόμη πλεονέκτημα. Λόγῳ τοῦ προσδοκώμενου κέρδους «θὰ ἐμποδίσει τὶς ἀμβλώσεις καὶ τὴ φρικτὴ συνήθεια, τόσο συχνὴ στὶς ἡμέρες μας (Σημ. τοῦ Σουίφτ καὶ τοῦ σήμερα) νὰ σκοτώνουν οἱ γυναῖκες τὰ τέκνα τους, θυσιάζοντας τὰ κακόμοιρα καὶ ἀθῶα νήπια…(Σημ. Ἐννοεῖ ἔμβρυα).».

Τὰ βιοηθικὰ προβλήματα ποὺ τίθενται

.               Οἱ ἐξελίξεις στὸν ἀνεπτυγμένο τομέα τῆς ἐξωσωματικῆς γονιμοποίησης τὰ πρόσφατα εἴκοσι περίπου χρόνια στὴν Ἑλλάδα ὁδήγησαν τὴν κατάσταση νὰ εἶναι ἐκτὸς ἐλέγχου καὶ νὰ ἀναζητοῦνται λύσεις. «Ὁ τρώσας καὶ ἰάσεται». Τὰ τεχνολογικὰ ἐπιτεύγματα στὴν ἀναπαραγωγὴ ἔχουν τὶς ἐπιπτώσεις τους στὸν ἄνθρωπο. Ἡ κατάψυξη ἐμβρύων ξεκίνησε ὡς «λογικὴ» λύση στοὺς γονεῖς ποὺ δὲν ἤθελαν ἀμέσως παιδί, ἢ ποὺ ἤθελαν νὰ τεκνοποιήσουν ἀργότερα, ἀλλὰ ἀπὸ ἔμβρυο ποὺ τὸ εἶχαν δημιουργήσει σὲ νεότερη ἡλικία….
.               Ἡ λογικὴ ὅμως δὲν προβλέπει τὰ πάθη τῶν ἀνθρώπων, ἕνα ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι ἡ μικρὴ ἐκτίμηση στὴ Ζωὴ καὶ ἡ, ὡς ἐκ ταύτης, ἐπιπολαιότητα ποὺ χαρακτηρίζει τὰ ζευγάρια, νὰ παρατᾶνε στὴν κατάψυξη τὰ δυνάμει παιδιά τους, παρὰ τὸ κόστος ποὺ ὀφείλουν νὰ καταβάλουν. Ἡ ἀποθήκευση σὲ κατάψυξη ἑνὸς ἐμβρύου ἔχει κόστος γιὰ τοὺς γονεῖς τουλάχιστον 700 Εὐρὼ τὸν χρόνο….
.               Βιοηθικὸ ἐρώτημα εἶναι γιατί συσσωρεύθηκαν τόσα κατεψυγμένα ἔμβρυα στὶς κλινικές. Πέραν τοῦ ἐγωισμοῦ τῶν γεννητόρων καὶ τῆς ἐπιπολαιότητας, μὲ τὴν ὁποία ἀντιμετωπίζουν τὴ ζωή, εἶναι καὶ εὐθύνη τῆς τότε κυβέρνησης, διότι ὑποχώρησε στὸν λαϊκισμὸ καὶ στὴ Νομοθεσία, ποὺ ψήφισε, ἄφησε νὰ προκληθεῖ ἡ τραγικὴ σημερινὴ κατάσταση.
.               Ἀφοῦ ἐπετράπη στοὺς ἀσυνείδητους γονεῖς νὰ παρατήσουν τὰ δυνάμει παιδιά τους, οἱ λύσεις ποὺ προτείνονται δὲν συμβιβάζονται μὲ τὸν ἠθικὸ νόμο. Ἡ δημιουργία «Τράπεζας Υἱοθεσίας Ἐμβρύων» καὶ ἡ δυνατότητα «υἱοθεσίας» τοῦ ἐμβρύου εἶναι ἡ καλύτερη ἀπὸ τὶς κακὲς λύσεις. Σώζεται ἡ ζωή, ἀλλὰ τὸ ἐκ τοῦ ξένου ἐμβρύου παιδὶ θὰ εἶναι ἀγνώστων γονέων καὶ μὲ διαφορετικὸ γενετικὸ ὑλικὸ τῶν θετῶν γονέων του, εἶναι δὲ γνωστὰ τὰ ψυχικὰ τραύματα ποὺ συνήθως προκαλοῦνται ἂν καὶ ὅταν πληροφορηθεῖ τὸ γεγονός. Ἡ περίπτωση τῆς μετατροπῆς τῶν ἐμβρύων σὲ βλαστοκύτταρα εἶναι βιοηθικὰ ἀπορριπτέα. Πρόκειται γιὰ καταστροφὴ τῶν ἐν δυνάμει ἀνθρώπων καὶ γιὰ χρησιμοποίησή τους σὲ ὠφελιμιστικὲς χρήσεις, κατὰ τὰ ὅσα, σὲ σχῆμα σαρκαστικῆς ὑπερβολῆς, προφήτευσε ὁ Σουίφτ.
.               Τὰ κατεψυγμένα ἔμβρυα ὑπάρχουν καὶ οἱ γονεῖς, ποὺ τὰ δημιούργησαν, δὲν τὰ θέλουν καὶ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴν τύχη τους, οἱ δὲ ἐπιστήμονες δείχνουν μίαν εὐαισθησία νὰ μὴν καταστραφοῦν καὶ προτείνουν ἐμβαλωματικὲς λύσεις. Χάρη στὸν κ. Πάντο τὸ βιοηθικὸ πρόβλημα ἦρθε στὴν ἐπιφάνεια καὶ ἀποδεικνύει τὰ ἀδιέξοδα ποὺ προκαλεῖ ἡ λογικὴ καὶ ἡ χωρὶς ἠθικοὺς κανόνες βιοτεχνολογία.
.               Τὸ ζήτημα τῶν κατεψυγμένων ἐμβρύων ἔχει καὶ προεκτάσεις. Καλῶς ὑπάρχει προβληματισμὸς γι’ αὐτά. Ὅμως, κατὰ μείζονα λόγο, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχει προβληματισμὸς γιὰ τὰ ἐντός τῆς κοιλίας τῆς μητέρας τους ἔμβρυα; Μόνον ὁ ὠφελιμισμὸς καὶ ὁ ἡδονισμὸς ἐπιβάλλουν τὸν παραλογισμὸ ὅτι τὸ ἔμβρυο στὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας του εἶναι ὡς μία ἀπόφυση, ποὺ τὴν κάνει ὅ, τι ἐκείνη ἐπιλέγει, ἐνῶ τὸ κατεψυγμένο ἔμβρυο χρήζει σεβασμοῦ καὶ προβληματισμοῦ γιὰ τὴν τύχη του…
.               Στὸν παρακμιακὸ καὶ παράλογο κόσμο, ποὺ ζοῦμε, ὑπάρχουν «προοδευτικὰ» κινήματα γιὰ τὴν διατήρηση τοῦ περιβάλλοντος, γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν ζώων, γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν μειονοτήτων, γιὰ τὴν ἰσότητα τῶν ἀνθρώπων, κατὰ τῆς βίας τῶν ἀνδρῶν σὲ βάρος τῶν γυναικῶν, γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν ὁμοφυλοφίλων. Τὰ ἴδια αὐτὰ κινήματα εἶναι κατὰ τῶν δικαιωμάτων στὴ ζωὴ τῶν ἐμβρύων, αὐτῶν ποὺ εἶναι στὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας τους… Στὴ λογική τους προηγοῦνται τὰ συμφέροντα τῶν «προοδευτικῶν» ἰσχυρῶν φεμινιστικῶν ὀργανώσεων.

Ἡ θέση τῆς Ἐκκλησίας

.         Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, διὰ τῆς Εἰδικῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Βιοηθικῆς (Ε.Σ.Ε.Β.), εἶχε πάρει θέση ἐπὶ τῶν νομοθετημάτων περὶ τῆς ἰατρικῶς ὑποβοηθούμενης ἀναπαραγωγῆς, ποὺ προωθήθηκαν στὴ Βουλὴ καὶ ἔγιναν νόμοι τοῦ κράτους καὶ εἶχε τότε (2002 καὶ 2005) ἐκφράσει τὶς ἐπιφυλάξεις της ἐπὶ αὐτῶν. Στὴν περίπτωση τῶν δεκάδων χιλιάδων ἀφημένων στὴν τύχη τους κατεψυγμένων ἐμβρύων ὁ Πρόεδρος τῆς Ε.Σ.Ε.Β., Μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Νικόλαος, προσεκλήθη στὴ συνέντευξη Τύπου τὴν ὁποία διοργάνωσε στὶς 12 Ἰουνίου στὰ γραφεῖα της ἡ Ε.Α.Υ.Α. Ὁ ὑπογράφων τηλεφώνησε στὰ γραφεῖα τῆς Μητροπόλεως Μεσογαίας καὶ ζήτησε τὸν Σεβασμιώτατο, γιὰ νὰ πληροφορηθεῖ τὴν ἄποψη ποὺ διατύπωσε σὲ αὐτὴν ἐπὶ τοῦ προβλήματος. Ἀπὸ τὸ ἰδιαίτερο γραφεῖο του ἐνημερώθηκε, ὅτι ὁ Σεβ. δὲν ἐπῆγε στὴν ἐν λόγῳ συνέντευξη. Ἐν συνέχεια δημοσιογραφικὰ ἔγινε γνωστὸ ὅτι ὁ Σεβ. δὲν ἐπῆγε μὲν στὴ συνέντευξη Τύπου, ἀλλὰ ἀπέστειλε μήνυμα, τὸ ὁποῖο ἀνέγνωσε ἡ Πρόεδρος τῆς Ε.Α.Υ.Α. καθηγήτρια κα Καλεντερίδου. Σὲ αὐτὸ σημειώνεται ὅτι ἡ Ε.Σ.Ε.Β. εἶχε ἐκφράσει τὶς ἐπιφυλάξεις της γιὰ τὸ μέλλον τῶν κατεψυγμένων καὶ πλεοναζόντων ἐμβρύων καὶ τὴν ἀνησυχία της γιὰ τὴν τύχη τους καὶ ἐπισήμανε ὅτι «ἡ προστασία τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς ἀκόμη στὴν ἐμβρυικὴ φάση της εἶναι ἀδιαπραγμάτευτη. Ὁ δανεισμὸς τῶν ἐμβρύων ἰσοδυναμεῖ μὲ κλασικὴ υἱοθεσία καὶ μπορεῖ νὰ γίνει ἀποδεκτὸς ὑπὸ ὅρους, γιατί μπορεῖ νὰ ἀποφευχθεῖ ἡ καταστροφή τους καὶ νὰ τοὺς δοθεῖ ἡ εὐκαιρία τῆς ζωῆς». Ἡ συμφωνία τοῦ Σεβ. γιὰ τὴν υἱοθεσία θεωρήθηκε ὅτι «στηρίζει τὴν πρωτοβουλία τῆς Ε.Α.Υ.Α.». (Ἰστοσελίδα Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ, 14/06/2020, ὥρα 00.12).
.             Δὲν εἶναι γνωστὸ ἂν ὁ Σεβ. Μεσογαίας ἔχει ἐνημερώσει σχετικὰ γιὰ τὸ ἐν λόγῳ σοβαρὸ πρόβλημα Βιοηθικῆς τὴν ΔΙΣ. Πάντως ὁπωσδήποτε δὲν ἔχει ἐνημερώσει τὸ ποίμνιο. Οὐδὲν σχετικὸ ἔχει γραφεῖ εἴτε στὴν ἰστοσελίδα τῆς Ε.Σ.Ε.Β., εἴτε στὴν ἰστοσελίδα τῆς Μητροπόλεως, τὴν ὁποία διαποιμαίνει. Τέτοια σοβαρὰ ζητήματα καλὸν εἶναι νὰ γίνονται ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ταγοὺς εὐρύτερα γνωστὰ στὴν κοινὴ γνώμη καὶ νὰ προβάλλεται ἡ ἄποψη τῆς ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας, ὥστε ὁ λαὸς νὰ ἐνημερώνεται ὑπεύθυνα.-

, ,

1 Σχόλιο

ΟΙ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΣΜΟΙ τοῦ ΕΡΝΤΟΓΑΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Οἱ παλληκαρισμοὶ Ἐρντογὰν

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                   Ὁ Ἐρντογὰν ἐδῶ καὶ καιρὸ ἐπιδίδεται συστηματικὰ σὲ παλληκαρισμοὺς σὲ βάρος τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Κύπρου. Δὲν εἶναι τυχαῖο. Ἡ προπαγάνδα του κάνει λόγο γιὰ τὸ ὅραμά του νὰ ἀναβιώσει τὴν ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία. Μπορεῖ ἡ μεγαλομανία του νὰ τοῦ προκαλεῖ τέτοιες ψευδαισθήσεις. Ὅμως τὸ βασικὸ στὴ μεγαλομανία του εἶναι νὰ κατοχυρώσει τὸ καθεστὼς ποὺ ἔχει ἐπιβάλει στὴ χώρα του γιὰ τὰ παιδιὰ καὶ τὰ ἐγγόνια του καὶ νὰ κατασκευάσει μία δυναστεία σύγχρονων σουλτάνων.
.                   Αὐτὴ ἡ μεγαλομανία τοῦ Ἐρντογὰν βρίσκει διέξοδο στὴν ἰμπεριαλιστικὴ πολιτική του, ἀλλά, πολιτικά, εἶναι φυγὴ ἀπὸ τὰ ἐσωτερικὰ καὶ ἐξωτερικὰ σοβαρὰ προβλήματα ποὺ ἀντιμετωπίζει. Στὴ Συρία ἀποκρούστηκε ἡ ἐπιθετικότητά του, ἡ Λιβύη τοῦ κοστίζει πολὺ καὶ ἀκόμη Ρωσία καὶ Αἴγυπτος δὲν ἔχουν πεῖ τὴν τελευταία τους λέξη, οἱ Κοῦρδοι, μπορεῖ νὰ ἀνέστειλαν τὴ δράση τους, ἀλλὰ δὲν παραιτήθηκαν τῶν σχεδίων τους, ἡ Ρωσία καὶ οἱ ΗΠΑ κοιτᾶνε τὰ συμφέροντά τους, ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὴν ΕΕ εἶναι ἠθελημένη, ἀφοῦ οὐδεμία ἐπιθυμία ἔχει νὰ προσαρμοστεῖ στοὺς κανόνες της. Στὴν Ἔκθεση τοῦ Ἐκόνομιστ τοῦ 2019 γιὰ τὶς δημοκρατικὲς ἐπιδόσεις τῶν χωρῶν παγκοσμίως, ἡ Τουρκία κατατάσσεται στὶς προβληματικὲς δημοκρατίες, μαζὶ μὲ τὴν Ἀλγερία καὶ τὸ Πακιστάν.
.                   Οἱ ἐξοπλισμοὶ καὶ τὰ φαραωνικὰ ἔργα ποὺ προωθεῖ ἔχουν προκαλέσει μεγάλα οἰκονομικὰ προβλήματα στὴν Τουρκία. Μέσα σὲ τρεῖς μῆνες ἡ τουρκικὴ λίρα ἔχασε ἄνω του 10% τῆς ἀξίας της. Στὶς 15 Μαρτίου 2020 τὸ Εὐρὼ ἦταν 7,057 τουρκικὲς λίρες καὶ στὶς 12 Ἰουνίου 2020 ἦταν 7,7756. Ἔναντι τοῦ δολαρίου ἡ ἀπώλεια ἦταν 13,1%. Ὁ πληθωρισμὸς εἶναι περίπου ἀνεξέλεγκτος καὶ τὸ ΑΕΠ τὸ πρῶτο τρίμηνο τοῦ 2020 μειώθηκε κατὰ 5,9%. Ἀντίδοτο στὴν ἐπελαύνουσα δυσαρέσκεια τῶν Τούρκων εἶναι οἱ μεγαλοϊδεατισμοὶ καὶ οἱ σὲ βάρος τῆς Κύπρου καὶ τῆς Ἑλλάδος ἐνέργειες.
.                   Ἡ πιὸ πρόσφατη ἔκφραση αὐτῆς τῆς μεγαλομανίας εἶναι ἡ ἀπειλὴ τῆς μετατροπῆς τoῦ μοναδικοῦ ὑπέροχου Ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας σὲ τζαμί. Θέλοντας νὰ δείξει τὴν κυριαρχία του σὲ κάτι ποὺ δὲν τοῦ ἀνήκει δηλώνει ὅτι δὲν ὑπολογίζει τὴν Ἱστορία, δὲν σέβεται τὸ ἱερὸ χριστιανικὸ μνημεῖο, καὶ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὶς ἐκκλήσεις – δηλώσεις παγκόσμιων ὀργανισμῶν καὶ κυβερνήσεων. Ἡ πρότασή του προβάλλει τὸν ἐγωισμό του, ἀλλὰ καὶ τὴν κληρονομική του βαρβαρότητα. Δείχνει ὅτι ζήλεψε τὴ δόξα τῶν Ταλιμπάν, ποὺ κατέστρεψαν τὰ προμουσουλμανικὰ μνημεῖα στὸ Ἀφγανιστάν.
.                   Σὲ ὅσα ἀπειλεῖ νὰ κάνει στὴν Ἁγία Σοφία ὁ Ἐρντογὰν τὸν παρακολουθοῦν ἀπὸ τὰ μοναδικὰ ψηφιδωτά του Ναοῦ ὁ Χριστός, ἡ Παναγία, ὁ Πρόδρομος, οἱ Ἄγγελοι, οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ Αὐτοκράτορες, μεταξὺ αὐτῶν ὁ κτήτορας τῆς Κωνσταντινούπολης Μέγας Κωνσταντῖνος, καὶ ὁ κτήτορας τοῦ Ναοῦ Ἰουστινιανός. Ἀλήθεια θὰ τὰ ἀσβεστώσει πάλι, ἢ θὰ δώσει ἐντολὴ νὰ τὰ καταστρέψουν μὲ σκαπάνες καὶ σφυριά, κατὰ τὴ μέθοδο τῶν Ταλιμπάν; Εἴτε ὅμως ἀφήσει τὰ ψηφιδωτά, εἴτε τὰ καταστρέψει, εἴτε κάνει τὸ Ναὸ τζαμί, εἴτε ὄχι καὶ μόνη ἡ πρόθεσή του δείχνει ὅτι δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὸν πολιτισμό.-

, ,

Σχολιάστε

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 10. ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821–ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ
Ἕνας ἀπὸ τοὺς πρωτεργάτες τῆς Ἐπανάστασης

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Βλ. σχετ.:

ΜΟΡΦΕΣ TOY 1821 – 1. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 2. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 3. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 4. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 5. ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΩΓΩΝ ΙΩΣΗΦ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 6. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ E΄ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 7. ΛΟΡΔΟΣ ΜΠΑΪΡΟΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 8. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 9. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 9. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ [Β´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.            Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Γρηγόριος Δικαῖος ἢ Παπαφλέσσας ἦταν ἕνας ἐκ τῶν πρωτεργατῶν τῆς ἔναρξης τῆς Ἐθνεγερσίας. Ὁ ἄλλος ἦταν ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Καὶ οἱ δύο μὲ ἐντολὴ τῆς Ἀρχῆς – ὁ Παπαφλέσσας καὶ μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ Πατριαρχικοῦ Ἐξάρχου – ἦσαν στὴν Πελοπόννησο στὶς ἀρχὲς τοῦ 1821. Στὶς 26 – 29 Ἰανουαρίου ὁ Παπαφλέσσας συμμετέσχε στὴ σύσκεψη τῆς Βοστίτσας (Αἰγίου). Μεταξὺ τῶν συμμετασχόντων ἦσαν οἱ Ἐπίσκοποι Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανός, Κερνίκης Προκόπιος, Χριστιανουπόλεως Γερμανός, ὁ Ἀρχιμανδρίτης Ἀμβρόσιος Φραντζὴς καὶ οἱ προεστοὶ Ἀνδρέας Ζαΐμης, Ἀσημάκης Φωτήλας καὶ Ἀνδρέας Λόντος.
.            Ὁ Παπαφλέσσας μὲ τὸν γεμάτο πάθος λόγο του καὶ μὲ πολλὲς ἀβέβαιες ὑποσχέσεις καὶ διαβεβαιώσεις προσπάθησε νὰ πείσει τοὺς συμμετασχόντας στὴ σύσκεψη ὅτι ἄμεσα ἔπρεπε νὰ ξεκινήσει ἡ ἐπανάσταση. Οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ προεστοὶ δὲν ἀποδέχθηκαν τὴν πρόταση τοῦ Παπαφλέσσα, γιατί ἡ ἐκτίμησή τους ἦταν ὅτι δὲν ἦσαν στρατιωτικὰ ἕτοιμοι νὰ ἀντιμετωπίσουν τοὺς κατακτητές. Τὸ πάθος, ποὺ ἐξέφρασε στὴ σύσκεψη ὁ Παπαφλέσσας, μετριάσθηκε ἀπὸ τὴ σύνεση τοῦ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανοῦ. Ὅπως γράφεται στὴν Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, «ὁ Γρηγόριος ἀπὸ τὴν σύσκεψη τὴ Βοστίτσας ἔφυγε πικραμένος, διότι ἡ ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης πήγαινε γιὰ ἀναβολὴ» καὶ ὄχι γιὰ τὸν Μάρτιο τοῦ 1821. Φεύγοντας ἐξοργισμένος φοβέρισε τοὺς προεστοὺς πὼς ἂν δὲν συγκατανεύσουν στὴν ἄμεση ἔναρξη τῆς Ἐπαναστάσεως, ἐκεῖνος, σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴ τῆς «Σεβαστῆς Ἀρχῆς», θὰ μισθώσει 2.000 Μανιάτες καὶ θὰ ἀρχίσει τὸν Ἀγώνα, προσθέτοντας πὼς «κι ὅποιον πιάσουν χωρὶς ὅπλα οἱ Τοῦρκοι θὰ τὸν θανατώσουν». Εὐτυχῶς γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση οἱ ἐκφρασθεῖσες ἐπιφυλάξεις στὴ Βοστίτσα δὲν ἐπικράτησαν… Οἱ φλογεροὶ λόγοι τοῦ ἀρχιμανδρίτη ξεσήκωσαν ἄμεσα τὶς ἕτοιμες ἀπὸ χρόνια ἑλληνικὲς καρδιὲς νὰ δεχθοῦν τὸ μήνυμα τῆς ἐξεγέρσεως.
.             Ὁ Παπαφλέσσας γεννήθηκε στὴν Πολιανὴ Μεσσηνίας τὸ 1788. Ἦταν ὁ ὑστερότοκος γιός, ἀπὸ δεύτερο γάμο, τοῦ Δημητρίου Δικαίου, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀποκτήσει συνολικὰ 28 παιδιά. Τὸ βαφτιστικό του ὄνομα ἦταν Γεώργιος. Φοίτησε στὴ Σχολὴ τῆς Δημητσάνας, τὴν ὁποία δὲν τελείωσε. Τὸ 1816 ἐντάχθηκε στὴν ἀδελφότητα τῆς Μονῆς τῆς Παναγιᾶς τῆς Βελανιδιᾶς στὴν Καλαμάτα, ὅπου καὶ ἔλαβε τὸ ὄνομα Γρηγόριος. Ὁ δυναμισμός του καὶ ἡ δράση του κατὰ τῶν Τούρκων τὸν ὑποχρέωσαν νὰ καταφύγει στὴ Ζάκυνθο καὶ μετὰ πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου καὶ μυήθηκε στὴν Φιλικὴ Ἑταιρεία.
.            Στὴν Κωνσταντινούπολη ἐπισκέφθηκε καὶ ἐτέθη στὴν ὑπηρεσία τοῦ ἱερομάρτυρος Μητροπολίτου Δέρκων Γρηγορίου, μεγάλης ἐκκλησιαστικῆς καὶ ἐθνικῆς προσωπικότητας, μυημένου ἐπίσης στὴν Φιλικὴ Ἑταιρεία. Ὁ Μητροπολίτης τὸν χειροτόνησε Ἀρχιμανδρίτη καὶ τὸν παρότρυνε νὰ διευρύνει τὶς γνώσεις του γιὰ νὰ γίνει Μητροπολίτης. Ὁ Παπαφλέσσας ἐν μέρει ἄκουσε τὴ συμβουλή του, γιατί ἦταν παθιασμένος μὲ τὴν ἀποτίναξη τοῦ τουρκικοῦ ζυγοῦ καὶ δὲν εἶχε χρόνο νὰ διαθέσει γιὰ νὰ σπουδάσει. Ὁ Δέρκων ἀπαγχονίστηκε ἀπὸ τοὺς Τούρκους στὶς 3 Ἰουνίου 1821, ἡμέρα ποὺ τιμᾶται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ἡ μνήμη του.
.             Ὁ ἐνθουσιασμὸς καὶ τὸ ἐπαναστατικὸ πνεῦμα τοῦ Παπαφλέσσα, ὁδήγησε σὲ ἐπικίνδυνες καταστάσεις τὴν Φιλικὴ Ἑταιρεία στὴ Μολδοβλαχία, ὅπου δραστηριοποιήθηκε μετὰ τὴν Πόλη καὶ χρειάστηκε νὰ τὸν ἐπιπλήξουν γιὰ τὴν ἀπρόσεκτη διαγωγή του. (Ἰωάννου Φιλήμονος «Φιλικὴ Ἑταιρεία», ἐν Ναυπλίᾳ, 1834, σελ. 248).
.            Στὴν Πελοπόννησο εἶχε τὴν ἀντίληψη νὰ εἶναι ὁ κατευθύνων τὸν ἀγώνα καὶ δροῦσε ἀνταγωνιστικὰ πρὸς τὸν Γέρο τοῦ Μωριᾶ. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι κάποια στιγμὴ φόρεσε καὶ αὐτὸς περικεφαλαία… Ἐπίσης τοῦ ἄρεσε ποὺ ἡ Β΄ Ἐθνοσυνέλευση στὸ Ἄστρος τὸν ἐξέλεξε Ὑπουργὸ τῶν Ἐσωτερικῶν. Ὁ Παπαφλέσσας εἶχε πολεμήσει στὰ Δερβενάκια ὑπὸ τὸν Κολοκοτρώνη, ἀλλὰ κατὰ τὴν ἐμφύλια διαμάχη βρέθηκε κοντὰ στοὺς Κωλέττη καὶ Μαυροκορδάτο καὶ ἀπέναντί του. Ἔφτασε νὰ τὸν ταπεινώσει, ζητώντας του νὰ ὑπογράψει δήλωση μετανοίας στὸν Κουντουριώτη, νὰ συντελέσει στὴ δολοφονία τοῦ υἱοῦ του Πάνου, «νέου, γενναίου καὶ κατὰ πάντα φρονίμου ἀνδρός», κατὰ τὴ μάχη τῶν ὑπ’ αὐτὸν κυβερνητικῶν στρατευμάτων μὲ αὐτὰ τοῦ Στάϊκου καὶ τέλος νὰ τὸν φυλακίσει στὴν Ὕδρα μὲ ἄλλους ὁπλαρχηγούς…
.             Ἐνῶ τὰ ἐμφύλια πάθη βασίλευαν, στρατεύματα ὑπὸ τὸν Ἰμπραὴμ εἰσέβαλαν καὶ σκορποῦσαν τὸν τρόμο καὶ τὸν θάνατο στὴν Πελοπόννησο. Ἀρχιστράτηγος ἀνέλαβε ἀντὶ τοῦ Κολοκοτρώνη ὁ… ναύαρχος Κουντουριώτης. Ὁ Κολοκοτρώνης ἀπὸ τὴν φυλακὴ δήλωσε εἰρωνικῶς: «Τώρα ὁπού διωρίσθη ὁ κὺρ Γ. Κουντουριώτης Ἀρχιστράτηγος… ἐπὶ τῶν κατὰ ξηρὰν στρατευμάτων καλὰ πᾶν τὰ πράγματα… Ἓν ἔτι λείπεται σωστικὸν ἐκ τοῦ προκειμένου μεγάλου κινδύνου, νὰ διορίσουν καὶ ἐμὲ (τὸν Κολοκοτρώνη) Ναύαρχον ἐπὶ τοῦ Ἑλλ. Στόλου καὶ οὕτως ἐκεῖνοι μὲν διὰ ξηρᾶς, ἐγὼ δ’ ἀπὸ θαλάσσης, καταστρέψωμεν τὸν Ἰμπραΐμην καὶ πάσας τὰς Τουρκικὰς δυνάμεις καὶ σώσωμεν τὴν Ἑλλάδα…». (Μιχ. Οἰκονόμου «Ἱστορικά τῆς Ἑλληνικῆς Παλιγγενεσίας», Ἀθῆναι, 1976, σελ. 499. Σημ. Ὁ Οἰκονόμου ὑπῆρξε γραμματέας τοῦ Κολοκοτρώνη).
.            Στὸν ὑπὸ τὸν Κουντουριώτη στρατὸ λεφτὰ ὑπῆρχαν, διοίκηση καὶ σχέδιο δὲν ὑπῆρχαν. Ὁ Παπαφλέσσας ἔβλεπε τὴν κατάσταση, ὅπως καὶ ὁ λαός. Ὁ λαὸς ἐκδήλωσε τὴν ἀγανάκτησή του καὶ ὁ Παπαφλέσσας πίεσε νὰ ἀπελευθερωθοῦν οἱ φυλακισμένοι στὴν Ὕδρα καὶ κυρίως ὁ Κολοκοτρώνης. Ἦταν 18 Μαΐου τοῦ 1825. Ὁ Μιχ. Οἰκονόμου στὸ ἀναφερθὲν βιβλίο τοῦ ἔγραψε ὅτι ὁ Παπαφλέσσας εἶπε πηγαίνοντας στὸ Μανιάκι νὰ ἀντιμετωπίσει τὸν Ἰμπραήμ, μετὰ ἀπὸ δύο ἡμέρες, στὶς 20 Μαΐου (2 Ἰουνίου μὲ τὸ νέο ἡμερολόγιο): «Ἀπερχόμενος ἐγὼ εἰς τὸν προκείμενον ἀγώνα, πρῶτον δὲν θέλω εὑρεθῆ ἐδῶ νὰ τὸν ὑποδεχθῶ (τὸν Κολοκοτρώνη) ἐντρεπόμενος δι᾽ ὅσα κατέπραξα κατ’ αὐτοῦ. Δεύτερον ἐὰν κατορθώσω τί καὶ φανῶ τυχὸν νικητής, θὰ δύναμαι νὰ ἀντιβλέψω ὑπερηφάνως πρὸς αὐτὸν καὶ τοὺς λοιποὺς καὶ νὰ συναγωνισθῶ μετ’ αὐτῶν ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τῆς Πατρίδος. Ἄλλως ἐὰν πέπρωται νὰ πέσω, τοῦτο εἶναι τὸ τελευταῖο χρέος μου πρὸς τὴν Πατρίδα, τὴν ὁποίαν διὰ τῆς συμπράξεώς μου εἰς τὴν καταδίωξιν καὶ φυλάκισίν των, προφανῶς ἔβλαψα καὶ ἠδίκησα, ἀλλὰ νὰ πέσω καν ἐνδόξως πως, τουτέστιν μαχόμενος…» (Σελ. 515-516)
.             Στὴ μάχη στὸ Μανιάκι κατὰ τοῦ Ἰμπραὴμ ὁ Παπαφλέσας ἔπεσε πράγματι ἀγωνισθεὶς ἠρωικῶς. Ὁ Τρικούπης στὴν «Ἱστορία τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως» γράφει πὼς ὁ Ἰμπραήμ, ὅταν τοῦ πῆγαν τὸ κομμένο κεφάλι τοῦ Παπαφλέσσα εἶπε: «Ἁμαρτία νὰ χαθεῖ τοιοῦτος πολέμαρχος». Στὸν Παπαφλέσσα καταλογίζονται πάθη ἀσίγαστα, ὅμως τὸ ὅτι ἦταν ὁ δημεγέρτης στὴν ἀρχὴ τῆς Ἐπανάστασης καὶ τὸ ὅτι θυσίασε τὴ ζωή του γιὰ τὴν Ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδος τὸν κατατάσσουν ἀνάμεσα στὶς σπουδαιότερες προσωπικότητες τοῦ Ἀγώνα.

ΑΝΘΟΛΟΓΗΣΗ ΓΝΩΜΩΝ

.                 Ὁ Παπαφλέσσας ἦταν κληρικός, ἀλλὰ ἔδρασε κυρίως ὡς κοσμικὸς ἐπαναστάτης. Οἱ γνῶμες γιὰ τὸν χαρακτήρα καὶ τὴ δράση του διαφέρουν. Ἡ ἱστορικὸς Κυριακὴ Μαμώνη, σὲ εἰσήγησή της στὸ Α΄ Διεθνὲς Συνέδριο Πελοποννησιακῶν Σπουδῶν (Σπάρτη 7-14 Σεπτεμβρίου 1975), μίλησε, μεταξὺ ἄλλων γιὰ τὸ πῶς εἶχαν χαρακτηρίσει τὸν Παπαφλέσσα καὶ τοὺς ἄλλους Ἕλληνες ἀρχηγοὺς τοῦ Ἀγώνα οἱ φιλέλληνες ἐθελοντὲς καὶ περιηγητές.
.                 Ὁ φιλέλληνας C.M. Schrebian ἔγραψε γιὰ τὸν Παπαφλέσσα: «Αὐτὸς ὁ ἐξαιρετικὸς ἄνδρας ἦταν ἀνάμεσα στοὺς πρώτους ποὺ ξεσήκωσαν τὸν Μοριά. Ἦταν τότε περίπου σαράντα χρόνων. Εἶχε χαρακτηριστικὰ ἀρχοντικά, μάτια φλογερά, σῶμα γεμάτο δύναμη καὶ ζωὴ καὶ χαρακτήρα ἀκέραιο. Κάθε του πράξη ὑποκινοῦσε ἕνας ἁγνὸς πατριωτισμός. Τὸ πνεῦμα του ἦταν περισσότερο καλλιεργημένο ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῶν ἄλλων συναδέλφων του. Μία μακριὰ κατάμαυρη γενειάδα τὸν ξεχώριζε ἀπὸ τοὺς ἄλλους καπεταναίους». Τῶν φιλελλήνων J. Emerson καὶ G. Pecchio μοιάζουν τὰ σχόλια γιὰ τὸν Παπαφλέσσα. Τὸν θεωροῦν «παράξενο, κράμα ἀπὸ ἁγνὲς πατριωτικὲς παρορμήσεις καὶ πάθη ἀνθρώπινα», ὁ δὲ W.H Humphrey εἶναι ἀποφθεγματικός: «Ἕνας τολμηρὸς καὶ ραδιοῦργος παπάς».
.                 Στὸν πρόλογο τοῦ βιβλίου «Σάμουελ Χάου: Ἡμερολόγιο ἀπὸ τὸν Ἀγώνα – 1825 – 1829» (Ἔκδ. Βιβλ. Καραβία, 1971), ὁ Ὀδυσσέας Δημητρακόπουλος, ποὺ ἔγραψε τὴν εἰσαγωγὴ τοῦ βιβλίου – ἡμερολογίου τοῦ μεγάλου φιλέλληνος ἰατροῦ, σημειώνει ὅτι ὁ Χάου στὶς 16 Ἰουνίου 1825, ἕνα μήνα περίπου μετὰ ἀπὸ τὴ θυσία στὸ Μανιάκι, σημείωσε γιὰ τὸν Παπαφλέσσα: «Ἦταν ἕνας ἄνθρωπος δίχως ἀρχὲς δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ἀλλὰ ἔχει τὴν ἐξαγοραστικὴ (redeeming) ἰδιότητα ἑνὸς ἐγκαταλελειμμένου στρατιώτη καὶ χύνοντας τὸ αἷμα του γιὰ τὴν πατρίδα ἔκανε τὴ μεγαλύτερη ἐξιλέωση στὴ δύναμη. Ὁ Θεὸς νὰ ἀναπαύση τὴν ψυχή του καὶ νὰ στείλη στὴν Ἑλλάδα περισσότερους στρατιῶτες, τόσο γενναίους καὶ δραστήριους, ὅπως ἦταν ἐτοῦτος».
.                 Ὁ ἐξαίρετος ἱστορικὸς Τάσος Ἀθ. Γριτσόπουλος στὸ σπουδαῖο ἔργο του «Ἱστορικὰ μελετήματα περὶ τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως» (Τόμοι Α΄ καὶ Β΄, Ἀθῆναι, 2007) ἀφιερώνει ἕνα ὑποκεφάλαιο γιὰ τὶς γνῶμες Ἑλλήνων ἀγωνιστῶν καὶ ἱστορικῶν γιὰ τὸν Παπαφλέσσα. Γράφει μεταξὺ ἄλλων ὅτι ὁ Ν. Σπηλιάδης ἔγραψε γιὰ τὸν Παπαφλέσσα, μετὰ τὴ θυσία του στὸ Μανιάκι: «Ἡ Πατρὶς θρηνεῖ διὰ τὸν θάνατον τοῦ ἀρχιμανδρίτου Δικαίου καὶ πολλῶν ἀνδρείων Πελοποννησίων, οἵτινες ἐπολέμησαν ἠρωικῶς πρὸς τὸν Ἰμπραὴμ καὶ ἔπεσον ὁμοὺ μὲ τὸν ἀτρόμητον ἀρχηγόν των».
.                 Ὁ πρωτοσύγκελλος τῆς Ἐπισκοπῆς Χριστιανουπόλεως Ἀμβρόσιος Φραντζῆς, ἐκ τῶν ἀγωνιστῶν καὶ τῶν ἱστορικῶν τοῦ 1821, ἐπειδὴ μαζὶ μὲ τὸν Κολοκοτρώνη καὶ τοὺς ἄλλους ὁπλαρχηγούς, τὸν εἶχε κατατρέξει ὁ Παπαφλέσσας δὲν μποροῦσε νὰ εἶναι ἀπολύτως ἀντικειμενικὸς στὴν κρίση του. Ἔγραψε γι’ αὐτόν: «…Ὄτε εἶδεν ὁ Γρ. Δικαῖος ὅτι οἱ ἐν Ὕδρᾳ ἀπελευθεροῦνται καὶ γνωρίζων ὡς ἐν ἐσόπτρῳ τῆς οἰκείας του συνειδήσεως ὅσην εἶχεν ἐνοχὴν εἰς τὴν γενομένην καταδρομὴν κατ’ αὐτῶν, ἑξαιρέτως δὲ κατὰ τοῦ Α. Ζαΐμη, τῶν Δεληγιανναίων καὶ τοῦ Α. Λόντου… ἔσπευσεν νὰ ζητήσῃ καὶ νὰ λάβῃ τὴν ἄδειαν διὰ νὰ ἐκστρατεύσῃ κατὰ τοῦ Ἰμπραήμ, μὲ τοιαύτην ἀπόφασιν, ὥστε ἢ νὰ ἐπιστρέψῃ νικητής, ἢ νὰ φονευθῇ ὑπὲρ πατρίδος μαχόμενος, διὰ νὰ ἀποπλύνῃ τὸν ρύπον ὅλων ἐκείνων δι’ ὅσα κατελαλεῖτο…».
.                 Ὁ Ἀναστάσιος Γούδας δρ ἰατρός, στὴ μελέτη του «Βίοι Παράλληλοι τῶν ἐπὶ τῆς ἀναγεννήσεως τῆς Ἑλλάδος διαπρεψάντων ἀνδρῶν» (Ἀθῆναι, Τύποις Χ.Ν. Φιλαδελφέως, 1872) σημειώνει ὅτι οἱ Κολοκοτρώνης καὶ Παπαφλέσσας στὴν ἔναρξη τοῦ Ἀγώνα ἦσαν ἀγαπημένοι καὶ συνεργάζονταν στενά. Καὶ ὡς ἐπιχείρημα ἀναφέρει τὴν ἀπὸ κοινοῦ διακήρυξή τους πρὸς τοὺς κατοίκους τῆς Ἀρκαδίας. Γράφουν μεταξὺ ἄλλων: «Ἀδελφοὶ κάτοικοι τῆς Ἀρκαδίας! Ἡ ὥρα ἔφτασε, τὸ στάδιον τῆς δόξης καὶ τῆς ἐλευθερίας ἠνοίχθη. Τὰ πάντα εἶναι ἐδικά μας καὶ ὁ Θεὸς τοῦ παντὸς μεθ’ ἡμῶν ἔσεται. Μὴ πτοηθῆτε εἰς τὸ παραμικρόν. Σεῖς εἶσθε ἀτρόμητοι καὶ τῶν προγόνων μας ἀπόγονοι. Γενικῶς ὁπλισθῆτε μὲ ἀνοικτὰ μπαϊράκια καὶ τρέξατε ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν τῆς πίστεως καὶ τῆς πατρίδος. Ἐντὸς ὀλίγων ἡμερῶν φθάνομεν καὶ ἡμεῖς μὲ 10.000 στρατεύματα. Σεῖς ἀσφαλίσατε τοὺς Ἀρκαδίους Τούρκους καὶ μίαν ὥραν ἀρχύτερα ὡς λέοντες νὰ τοὺς ξεσχίσετε καὶ νὰ τοὺς στείλετε εἰς τὰ τάρταρα τοῦ Ἅδου. Μὴν καταδεχθῆτε νὰ σᾶς κατηγορήση ὁ κόσμος καὶ ἡ ἱστορία, ἀλλὰ νὰ ἀπαθανατίσετε τὰ ὀνόματά σας καὶ νὰ διαμείνητε αἰωνίως εἰς τὴν ἀθάνατον δόξαν…, 23 Μαρτίου 1821, πρῶτον ἔτος τῆς ἐλευθερίας, Καλαμάτα, ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ – ΑΡΧΙΜ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΔΙΚΑΙΟΣ». –

, , ,

Σχολιάστε

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 9. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ [Β´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821–ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ
Ὁ ἀκραία ἀδικημένος ἥρωας τοῦ 21

Β΄ ΜΕΡΟΣ
Ἡ δολοφονία τοῦ ἥρωα – Ἡ τύχη τῶν δολοφόνων του

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Βλ. σχετ.:

ΜΟΡΦΕΣ TOY 1821 – 1. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 2. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 3. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 4. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 5. ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΩΓΩΝ ΙΩΣΗΦ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 6. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ E΄ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 7. ΛΟΡΔΟΣ ΜΠΑΪΡΟΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 8. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 9. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 

.            Τὴ δολοφονία τοῦ Ὀδυσσέα Ἀνδρούτσου περιγράφει μὲ ἐξαιρετικὸ τρόπο ὁ Βοιωτὸς συγγραφέας Τάκης Λάππας στὸ ὁμώνυμο βιβλίο του, ποὺ ἐξεδόθη τὸ 1964. Ἡ περιγραφή του στηρίζεται στὰ ὅσα ὁμολόγησε ὁ Κώστας Καλατζὴς μετὰ ἀπὸ χρόνια. Ἦταν ὁ νυχτοφύλακας τῆς φυλακῆς στὴν Ἀκρόπολη, ὅπου οἱ δεσμῶτες του εἶχαν βάλει τὸν Ὀδυσσέα Ἀνδροῦτσο. Καταγόταν ἀπὸ τὴ Λειβαδιὰ καὶ εἶδε μὲ τὰ μάτια του νὰ βασανίζεται καὶ νὰ ἐκτελεῖται ὁ ἥρωας. Περασμένα μεσάνυχτα τῆς 4ης πρὸς τὴν 5η Ἰουνίου 1825 καὶ στὸ φῶς τοῦ φαναριοῦ ποὺ κρατοῦσαν διέκρινε τοὺς ἐκτελεστές του: τὸν Γιάννη Μαμούρη, πρωτοπαλίκαρο τοῦ Γκούρα, ἢ «Γιάννη τοῦ Γκούρα» καὶ τοὺς πιστοὺς στὸν Γκούρα Μπαλαούλα, Τζαμάλα καὶ Τριανταφύλλου.
.               Ὅταν ἄνοιξε ἡ καγκελόφρακτη σιδερένια πόρτα τῆς φυλακῆς, ὁ Ὀδυσσέας κατάλαβε ὅτι ἦρθαν οἱ μπράβοι τοῦ Γκούρα καὶ τοῦ Κωλέττη νὰ τὸν τελειώσουν. Σηκώθηκε ὄρθιος, ἀλλὰ ἦταν δεμένος μὲ χοντρὲς ἁλυσίδες χειροπόδαρα. Τὰ τελευταῖα του λόγια ἦταν: «Ὀρὲ ξέρω καλὰ ποιὸς σᾶς ἔστειλε ἐδῶ καὶ γιατί ἤρθατε τέτοια ὥρα. Δὲ μ᾽ λύνετε τόνα μου χέρι νὰ σᾶς δείξω ποιὸς εἶμαι καὶ πῶς μὲ λένε; Αὐτὲς ἐδῶ τὶς σαπιοκοιλιὲς δὲν τὶς συνερίζομαι, μὰ σὺ ὀρὲ Γιάννη (Μαμούρη) γιατί;» (Σημ. Ὁ Μαμούρης ἦταν μαζὶ μὲ τὸν Ὀδυσσέα στὴ Μάχη τῆς Γραβιᾶς).
.                 Σὰ νὰ ἦσαν ἀφιονισμένοι χωρὶς νὰ μιλήσουν οἱ τέσσερις ἐγκάθετοι ἄρχισαν νὰ τὸν κτυποῦν μὲ μανία. Ὁ Ὀδυσσέας ἂν καὶ χειροπόδαρα δεμένος ἀντιστάθηκε ὅσο μπόρεσε. Ὁ ἀγώνας ἦταν ἄνισος. Γιὰ νὰ δείξουν ὅτι ἦταν «ἀτύχημα» ὁ θάνατός του δὲν χρησιμοποίησαν ὅπλα, ἀλλὰ τὸν ἔπνιξαν μὲ τὰ ἴδια τους τὰ χέρια. Μετὰ τοῦ πέρασαν στὸ σῶμα ἕνα φαγωμένο ἀπὸ τοὺς ἴδιους σχοινὶ καὶ τὸ ἄψυχο σῶμα του τὸ ἔριξαν ἀπὸ ψηλὰ στὸ λιθόστρωτο, ποὺ ἦταν μπροστὰ ἀπὸ τὸ ναὸ τῆς Ἀπτέρου Νίκης, στὴν Ἀκρόπολη. Τὸ ἔγκλημα κουκουλώθηκε γρήγορα, μὲ διαταγὲς τοῦ φρουράρχου τῶν Ἀθηνῶν Γκούρα καὶ τὴν ἐπίνευση τοῦ Κωλέττη. Ἐτάφη ἐκεῖ κοντὰ ποὺ τὸν βρῆκαν νεκρό, δίπλα στὸν ναΐσκο τῶν Ἀσωμάτων. Προηγουμένως ὁ δικός τους γιατρὸς Κάρολος Βιτάλης πιστοποίησε ὅτι «ὁ θάνατος ἐπῆλθε ἀπὸ τὴν πτώση», ἔτσι τὸν ἀνέφερε καὶ ἡ ὑπηρετοῦσα τὸν Κωλέττη ἐφημερίδα «Ἐφημερὶς τῶν Ἀθηνῶν»… Ἡ ἐνόχληση ἀπὸ τὸν Ὀδυσσέα Ἀνδροῦτσο ἔλαβε τέλος. Ἔτσι νόμισαν. Σημειώνεται ὅτι ὁ ἥρωας εἶχε τὸν Γκούρα ὡς τὸ πιὸ ἔμπιστο πρόσωπό του καὶ τὸν εἶχε παντρέψει…

Τὸ τέλος τῶν ἐκτελεστῶν τοῦ Ἀνδρούτσου

.                Στὶς 30 Σεπτεμβρίου τοῦ 1826 ὁ Γκούρας ἦταν στὴν Ἀκρόπολη, κοντὰ στὸ μέρος ὅπου δολοφονήθηκε ὁ Ἀνδροῦτσος, καὶ προσπαθοῦσε νὰ ἀποτρέψει λιποταξίες, ἐν ὄψει τοῦ ὀθωμανικοῦ κινδύνου. Τουρκαλβανὸς προσδιόρισε τὸ ταμπούρι του ἀπὸ τοὺς πυροβολισμοὺς ποὺ ἔριξε καὶ τὸν σημάδεψε, τὸν κτύπησε στὸ κεφάλι καὶ τὸν σκότωσε…
.            Στὶς 27 Ἰανουαρίου 1827 ὀθωμανικοὶ κανονιοβολισμοὶ κτύπησαν ἐπὶ τῆς Ἀκροπόλεως τὸν ναὸ τοῦ Ἐρεχθέως, τὸν ὁποῖο ὁ Γκούρας εἶχε μετατρέψει σὲ οἰκία τῆς οἰκογενείας του καὶ τῶν ὑπόλοιπων συγγενῶν καὶ πιστῶν του. Ἐθραύσθησαν ἕνας ἀπὸ τοὺς κίονες καὶ τὸ ἐπιστήλιο, ποὺ στήριζαν τὴν ὀροφὴ καὶ αὐτὴ πέφτοντας καταπλάκωσε καὶ ἐφόνευσε τὴν χήρα τοῦ Γκούρα καὶ ἄλλους ἕντεκα δικούς του. Ἐτάφησαν ὅλοι κοντὰ στὸν τάφο τοῦ Ἀνδρούτσου. (Σημ. Τὰ στοιχεῖα ἀπὸ τὰ «Ἱστορικά τῆς Ἑλληνικῆς Παλιγγενεσίας» τοῦ Μιχ. Οἰκονόμου, φωτομηχανικὴ ἐπανέκδοση τῆς Δημόσιας Βιβλιοθήκης Δημητσάνης, Ἀθῆναι, 1976). Οἱ ἄλλοι ἐκτελεστές τοῦ Ὀδυσσέα δὲν ἐνοχλήθηκαν γιὰ τὸ ἔγκλημά τους…

Ἀνθολόγηση

.                Ἀπὸ τὴν ἐπιστολὴ τοῦ Ὀδυσσέα στοὺς Γαλαξιδιῶτες:
«Ἠγαπημένοι μου Γαλαξειδιῶτες, ἤτανε φαίνεται ἀπὸ τὸν Θεὸ γραμμένο νὰ ἀδράξωμε τὰ ἅρματα μίαν ἡμέρα καὶ νὰ χυθοῦμε καταπάνου στοὺς τυράννους μας, ποὺ τόσα χρόνια ἀνελεήμονα μᾶς τυραγνεύουν. Τί τὴν θέλομεν, βρὲ ἀδέλφια, αὐτὴν τὴν πολυπικραμένη ζωή, νὰ ζοῦμε ἀποκάτω στὴ σκλαβιὰ καὶ τὸ σπαθὶ τῶν Τούρκων ν’ ἀκονιέται στὰ κεφάλια μας; Δὲν τηρᾶτε ποὺ τίποτε δὲν μᾶς ἀπόμεινε; Αἱ ἐκκλησίαις μας γενήκανε τζαμιά, καὶ ἀχούρια τῶν Τουρκῶν. Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ πῆ πὼς τάχα ἔχει τίποτε δικό του, γιατί τὸ ταχὺ βρίσκεται φτωχός, σὰ διακονάρης στὴ στράτα… Ἐγώ, καθὼς τὸ γνωρίζετε, καλώτατα, ἀγαπητοί μου Γαλαξειδιώταις, ἠμπορῶ νὰ ζήσω βασιλικά, μὲ πλούτια, τιμαῖς καὶ δόξαις. Οἱ Τοῦρκοι ὅ, τί καὶ ἂν ζητήσω μου τὸ δίνουνε παρακαλώντας, γιατί τὸ σπαθὶ τοῦ Ὀδυσσέως δὲν χωρατεύει. Μὰ σᾶς λέγω τὴν πάσα ἀλήθεια, ἀδέλφια, δὲν θέλω ἐγὼ μονάχα νὰ καλοπερνάω καὶ τὸ γένος μου νὰ βογκάη στὴ σκλαβιά. Μοῦ καίεται ἡ καρδία μου σὰν βλέπω καὶ συλλογοῦμαι πῶς ἀκόμα οἱ Τοῦρκοι μᾶς τυραγνεύουν…» ( Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Μπάμπη Ἀννινου «Ἡ ἀπολογία τοῦ Ὀδυσσέως Ἀνδρούτσου – Ἡ δολοφονία του», 3η Ἔκδοση, Ἔκδ. «Δημιουργία», Ἀθήνα, 1996, σέλ. 19. Ἐστάλη στὶς 22 Μαρτίου 1822).

.                Ἀπὸ τὴν ὁμιλία τοῦ Ἀνδρούτσου στὴν ἐν Ἄστρει Β΄ Ἐθνοσυνέλευση (1823):
«…Ἐγὼ ἐσυναναστρεφόμουν μὲ τοὺς Τυράννους καὶ ἤμουν καλὰ πληρωμένος διὰ νὰ σέβωμαι τοὺς ὁμογενεῖς τους. Ἀλλὰ κινούμενος ἀπὸ τὸν διάβολό μου (Σημ. Τὸν εἶχαν κατηγορήσει ὅτι ἔχει τὸν διάβολο μέσα του…) Τούρκους ἐσκότωνα. Οἱ κρημνοί, τὰ ποτάμια, οἱ πάγοι, τὰ χιόνια καὶ τὰ δάση ἦσαν τὰ ἀγαπητά μου κατοικητήρια, τὸ τούρκικο αἷμα τὸ προσφάγι μου. Ἐσηκώθη ἡ Ἐπανάστασις καὶ εὐθύς, συρόμενος ἀπὸ τὸν διάβολόν μου, ἐλάτρευσα τοὺς ἀρχηγούς της, τὴν φωνήν Της ἄκουσα εἰς τὰ φυλλοκάρδιά μου, ἐσεβάσθην τὴν ἀπόφασίν Της καὶ ἔτρεξα μὲ ὅλους τοὺς ἁρματολοὺς τῆς Ἑλλάδος νὰ σκοτώσω Τούρκους. Μολονότι ἐκέρδιζα ἐν καιρῷ Τουρκιᾶς, ὁ διάβολός μου, μοῦ ἀφήρεσε αὐτὴν τὴν κλίσιν, ἀφοῦ ἐσηκώσαμε τὰ ἅρματα. Καὶ τί νὰ πολυλογῶ; Τόσον μὲ ἐφώτισεν ὁ διάβολός μου, ὥστε νὰ γεμίσω ψεῖρες, νὰ λιμάξω ψωμί, νὰ κοίτωμαι εἰς τὰ νερά, εἰς τὰ χιόνια καὶ εἰς τὴν λάσπην, νὰ δοκιμάσω κάθε στρατιωτικὴν ἀχαριστίαν, νὰ πίνω φαρμάκια ἀπὸ ἐχθροὺς καὶ φίλους, νὰ κυνηγῶμαι ὡς κατάδικος ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς συγγενεῖς καὶ φίλους τῆς δικαιοσύνης, νὰ ἐπιθυμῶ ἐθνικὰς συνελεύσεις, νὰ ἀγαπῶ δικαίους διοικητάς, νὰ εἶμαι λάτρης τῶν ἐναρέτων καὶ φίλος τῶν σοφῶν, νὰ διψῶ τὴν αὐτονομία καὶ τὴν ἀνεξαρτησίαν τῆς Ἑλλάδος, ἐπιθυμώντας –μόνον καὶ μόνον– Ἕλληνες νὰ διοικοῦν καὶ νὰ βασιλεύουν εἰς Ἕλληνας…». (Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἰωάννου Κακαβούλια, καθηγητοῦ «Ἡ ἐν Ἄστρει Β΄ Ἐθνικὴ Συνέλευσις τῶν Ἑλλήνων (1823». ἐκδ. Οἶκος Π. Πατσιλινάκου, Ἀθῆναι, 1953, σέλ. 136).

.                 Ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν ἐν Ἄστρει Ἐθνοσυνέλευση παρέμβαση – καταπέλτης τοῦ Ὀδ. Ἀνδρούτσου κατὰ τῶν Κωλέτη, Μαυροκορδάτου καὶ Νέγρη:
« Κατάπληξιν μοῦ ἐπροξένησε τὸ θράσος τοῦ τέως προέδρου τοῦ ὑπουργικοῦ συμβουλίου καὶ τώρα ἀρχιγραμματέως τῆς συνελεύσεως νὰ ὁμιλήσει γιὰ ἐπιτυχίας τῆς παραιτηθείσης Κυβερνήσεως. Ἀφοῦ ὁ ἐξοχώτατος κύριος Νέγρης συνεκρότησε παράνομον ἐθνικὴν συνέλευσιν ἐν Ἄστρει διὰ βουλευτῶν ἀντὶ πληρεξουσίων, ὅπως θὰ ἔπρεπε, προσπαθεῖ τώρα νά… μᾶς παρουσιάση τὰς μεγάλας ἐπιτυχίας (!!!) τῆς Κυβερνήσεως; Τί νὰ πρωτοθυμηθῶ; Τοὺς κατατρεγμοὺς τοὺς δικούς μου, ποὺ γιὰ νὰ μὲ βγάλουν ἀπὸ τὴ μέση, μὲ εἶπαν προδότη; Τὸ φόνο τοῦ Κρεββατᾶ, τοῦ ἀξίου τέκνου τοῦ Μιστρᾶ, ποὺ ὄχι μονάχα δὲν τὸν πρόλαβε ἡ Κυβέρνησις, ὅπως μποροῦσε, ὄχι μονάχα δὲν ἐτιμώρησε τοὺς δολοφόνους, ὅπως ἀξιοῦσε ὅλος ὁ ἑλληνικὸς λαός, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἔδωσε τιμὲς καὶ βαθμοὺς καὶ ἀξιώματα;…
.  Ἐνῶ θὰ ἔπρεπε αὐτὴ ἡ Κυβέρνησις νὰ ντρέπεται νὰ ἀντικρύση τὸν ἑλληνικὸ λαό, ἔρχεται καὶ πάλι καί, μὲ κάθε θεμιτὸ καὶ ἀθέμιτο μέσον, ζητεῖ νὰ ξανακυβερνήσει τὸν τόπο. Ποιοί εἶναι οἱ τίτλοι της πατριῶται; Σφάλματα καὶ μόνον σφάλματα. Καὶ θὰ σᾶς εἰπῶ ἐγὼ μερικά, ἀφοῦ αὐτοὶ τὰ λησμονοῦν ὅλα. Ἐνῶ ὁ Κολοκοτρώνης πολιορκοῦσε τὴν Πάτρα, ἡ Κυβέρνησι τοῦ Μαυροκορδάτου, Κωλέτη, Νέγρη καὶ τῶν ἄλλων ὁμοίων των, ὄχι μόνον δὲν ἐβοήθησε τὸν ἀρχιστράτηγο, ἀλλὰ ἀντέδρασε κι ἔτσι ἐχάσαμε τὴν Πάτρα. Ἔκαμε ἐκστρατεία πρὸς τὴν Ἤπειρον κατὰ τρόπο ἐπιπόλαιο καὶ ἐγκληματικό. Ἐξοχώτατε Μαυροκορδᾶτε, θὰ δώσετε λόγο στὸν Θεὸ γιὰ τὸ αἷμα ποὺ ἐχύθη στὴ Δυτικὴ Ἑλλάδα ἐξ αἰτίας σου. Ἄλλο πέννα καὶ πολιτικὲς ραδιουργίες, ἐξοχώτατε, κι ἄλλο πόλεμος. Ἐτέθης ἐπὶ κεφαλῆς ὡς …ἀρχιστράτηγος (!!) Ἑλλήνων καὶ Φιλελλήνων καὶ τοὺς ὡδήγησες στὸ Πέτα στὴ σφαγή. Δὲν ἔκαμε νὰ ἀναλάβουν τὴν ἐκστρατεία οἱ ἔξοχοι πολεμικοί, ποὺ διαθέτει ἡ χώρα, ἔπρεπε καὶ τὶς πολεμικὲς δάφνες νὰ τὶς μαζέψης ἐσύ, γιὰ νὰ μείνης μόνος ἄρχοντας ἐδῶ. Κι ἀντὶ γιὰ δάφνες, ἔσπειρες κεφάλια Ἑλλήνων καὶ Φιλελλήνων καὶ θέρισες κατάρες καὶ δάκρυα….» (Αὐτ. σελ. 128-131)

.                  Ἀπὸ τὰ «Ἀπομνημονεύματα» τοῦ Μακρυγιάννη:
.                 «Ὅσα χρήματα πήγαμε ἔξω νὰ πλερώσουμε τοὺς ἀνθρώπους, ὁπού τὰ εἶχε ὁ κύριος Κωλέτης, ἔβαλε φύλακά τους τὸν μπατζανάκη του Γκούρα τὸν Κατζικοστάθη, καὶ γιόμωσε τὸν Γκούρα ὁ Κωλέτης λίρες. Τοῦ γιόμωσε τὸ δισάκκι του ἀπὸ αὐτὲς κι ἀπὸ τὰ λάφυρα τοῦ Νοταρᾶ καὶ Σισίνη κι ἀλλουνῶν. Τὸ ἴδιον καὶ τὸν Κατζικοστάθη. Ἀφοῦ τοὺς ἔκαμε αὐτείνη τὴν καλωσύνη ὁ Κωλέτης, τὸν πουλημένον ἄνθρωπον κι ἅρπαγον τὸν ἔκαμε ἀρχηγὸν νὰ πάγη ἐναντίον τοῦ Δυσσέως – κι ὁ Σοφιανόπουλος συνβουλάτορας. Αὐτὸ μαθαίνει ὁ Δυσσέας, ἄλλο δὲν εἶχε καταφύγιον νὰ σταθῆ εἰς τὴν Ἑλλάδα, σηκώνεται καὶ πάγει εἰς τοὺς Τούρκους καὶ γίνεται μὲ τὸ στανιὸν Τοῦρκος νὰ γλυτώση. Καθὼς ἔκαμε ὁ Μαυροκορδάτος τὸν Βαρνακιώτη κι ἄλλους καὶ πῆγαν μὲ τοὺς Τούρκους καὶ γλύτωσαν, ἔτζι πάγει κι ὁ δυστυχὴς Δυσσέας. Ἦρθε τοῦτες τὶς ἡμέρες ἐδῶ ὁ Γκούρας, γιόμωσε τὸ δισάκκι του λίρες, ἐπικύρωσε καὶ εἰς τὴν Κυβέρνηση ἄλλες ὀχτακόσες χιλιάδες γρόσια, ὅτι κάνει νὰ λάβη ἀπὸ τὴν Κυβέρνηση ἀκόμα, κι ἀχώρια μουκατάδες Ἀθήνας, Φήβας, Λιβαδειᾶς καὶ τὰ ἑξῆς. Κι ὅλο τὸ φουσάτο ὁπού πλερώνει ποτὲς δὲν εἶναι διακόσιοι πενήντα ἄνθρωποι. Τὸν ἕναν εἰς τὴν πλερωμὴ τὸν κάνει δέκα.
.                 Πήγανε ἀναντίον τοῦ δυστυχῆ Δυσσέα. Ἀκούγοντας ὅτι ἔρχεται ἐναντίον του ὁ δικός του ὁ Γκούρας, τὸ παιδί του, ὁπού αὐτὸς τὸν δόξασε, μπιστεύτηκε καὶ βγῆκε καὶ παραδόθη εἰς τὸ παιδί του. Τὸν πῆγε στὴν Ἀθήνα καὶ τὸν σκότωσε. Τελείωσε πλέον ὁ κ. Κωλέτης κι ἀπὸ τὸν τρίτον ἀντίζηλόν του. Δυσσέα Ἀνδρίτζο, Ἀλέξη Νοῦτζο, Χρῆστο Παλάσκα καὶ τοὺς τρεῖς τοὺς σκότωσε». («Μακρυγιάννη Ἀπομνημονεύματα», Ἔκδ. «Γαλαξία», Ἀθήνα, 1964, σελ. 212-213).

.                 Ἀπὸ τὸ «ὡσαννὰ» στὸ «σταύρωσον».
Μετὰ τὴν πρὸ καιροῦ θριαμβευτική του εἴσοδο στὴν ἀπελευθερωμένη ἀπὸ αὐτὸν Ἀθήνα, τώρα φέρνουν σὲ αὐτὴν ἁλυσοδεμένο τὸν Ὀδυσσέα Ἀνδροῦτσο. Ἰδοὺ πῶς περιγράφει τὸ γεγονὸς ὁ Τάκης Λάππας στὸ βιβλίο του «Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος» (1949): «Ἡ ὑπόληψις αὐτοῦ παρὰ τῷ λαῷ τῶν Ἀθηνῶν καὶ τοὺς στρατιώτας εἶχε παντελῶς ἐκπέσει καὶ οἰκτρὰν πλέον μόνον εἰκόνα πεπτωκότος μεγαλείου παρίστα ὁ Ὀδυσσεύς. Αἱ γυναῖκες ἐράπιζον αὐτόν, τὸ δὲ πλῆθος ὀλίγου δεῖν ἐλιθοβόλει καθ᾽ ὁδὸν τὸν ἥρωα τοῦ Χανίου τῆς Γραβιᾶς». Νὰ εἶναι ἀλήθεια αὐτά; Ἀνεβαίνοντας τὸν Γολγοθᾶ του νὰ ἔγινε περίγελως τῶν ἐχθρῶν του καὶ νὰ πομπεύτηκε τόσο!… Αὐτὸ ἦταν τὸ ἀντίδωρο ποὺ τοῦ δίνανε οἱ Ἀθηναῖοι γιὰ ὅ, τι ἔκανε γιὰ χάρη τῆς πόλης τους…. Μὲ τὸ κατάντημα τοῦ Ὀδυσσέα Ἀνδρούτσου σίγουρα ὁ Κωλέτης ἦταν ἐνθουσιασμένος. Κατάφερε νὰ δώσει τὴν ποθητὴ ἱκανοποίηση στὴν ἐρωμένη του, τὴ χήρα Μπαλάσκα…».

Ἡ ἀποκατάσταση τῆς μνήμης τοῦ Ὀδυσσέα Ἀνδρούτσου.

.         Στὴ μνήμη καὶ στὴν κρίση τῶν Ἑλλήνων οὐδέποτε ὁ Ἀνδροῦτσος θεωρήθηκε προδότης. Ὅμως τὸ κράτος καθυστέρησε σαράντα χρόνια νὰ τὸν ἀποκαταστήσει. Στὶς 21 Φεβρουαρίου 1865 καὶ μετὰ ἀπὸ πολλὲς προσπάθειες τῆς πιστῆς καὶ ἀφοσιωμένης χήρας του Ἑλένης τελέστηκε μνημόσυνο στὸν Μητροπολιτικὸ Ναὸ τῶν Ἀθηνῶν, μὲ τὴν παρουσία τῶν ἀρχῶν, τῶν ἐπιζώντων ἀγωνιστῶν καὶ πλήθους λαοῦ.
.              Ἡ ἐφημερίδα «Αὐγὴ» ἔγραψε γιὰ τὸ γεγονός: «Εἷς τῶν ὀνομαστοτέρων ὁπλαρχηγῶν ἐπὶ τοῦ Ἱεροῦ Ἀγῶνος ὑπῆρξεν ὁ Ὀδυσσεὺς Ἀνδροῦτσος, ὅστις προώρως καὶ σκληρῶς ἐξεμέτρησε τὸ ζῆν ἐν τῇ Ἀκροπόλει τῶν Ἀθηνῶν κατὰ τὸ 1825. Ὁ θάνατος τοῦ Ὀδυσσέως Ἀνδρούτσου ἐγένετο ἔκτοτε τὸ ἀντικείμενον πολλῶν σχολίων, κρίσεων καὶ ἐπικρίσεων ἀπὸ μέρους φίλων του καὶ ἀντιπάλων του. Ἡ ἀδέκαστος Ἱστορία θέλει ἐκφέρει τὴν ἀψευδῆ ἐτυμηγορίαν της.
.         Ἀπὸ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης μέχρι σήμερον δὲν εἶχον ἀποδοθῆ αἱ ἀνήκουσαι τιμαὶ εἰς τὸν μακαρίτην Ἀνδροῦτσον. Ὅθεν ἐπιμελείᾳ τῆς χήρας αὐτοῦ ἡ Κυβέρνησις ἠξίωσε νὰ τελεσθῆ δημοσίᾳ μνημόσυνον. Τοῦτο ἐτελέσθη τῷ ὄντι χθὲς ἐν τῷ ἱερῷ ναῷ τῆς Μητροπόλεως, ὅπου παρευρέθη ἄπειρον πλῆθος λαοῦ καὶ πλεῖστοι ἐκ τῶν ἐπιζώντων ἀγωνιστῶν…. Ἀπὸ τοῦ ναοῦ ἡ συνοδεία προέπεμψε τὰ ὀστᾶ μετὰ στρατιωτικῆς παρατάξεως καὶ παιανιζούσης μουσικῆς μέχρι τοῦ κοιμητηρίου, ὅπου ἀπετέθησαν ταῦτα ἐν τῷ ἐπὶ τούτῳ τάφῳ. Ἐνταῦθα τῆς Ἐθνοφυλακῆς παρατεταγμένης ὁ στρατὸς καὶ τὸ πυροβολικὸν ἐπυρσοκρότησε τρίς, ἀποδοθεισῶν τιμῶν ἀντιστρατήγου εἰς τὴν μνήμην τοῦ Ὀδυσσέως Ἀνδρούτσου. Οὕτως ἡ Πατρὶς ἀπέτισε καὶ μίαν ὀφειλήν της, ἀποδοῦσα τὰ νόμιμα μετὰ θάνατον εἰς ἓν ὀνομαστὸν τέκνον της. Αἰωνία ἡ μνήμη τοῦ Ὀδυσσέως Ἀνδρούτσου! Κύριος ἀναπαῦσαι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ!».

Πρόσκληση τῆς χήρας Ἀνδρούτσου γιὰ τὸ μνημόσυνο.

.             Ἡ χήρα μετὰ ἀπὸ σαράντα ἐτῶν προσπάθειες εἶδε μὲ ἱκανοποίηση νὰ ἀποκαθίσταται τὸ ὄνομα τοῦ συζύγου της, νὰ τελεῖται ἐπισήμως μνημόσυνο στὴ μνήμη του καὶ τὰ λείψανά του νὰ ἐνταφιάζονται μὲ στρατιωτικὲς τιμὲς στὸ Α΄ Νεκροταφεῖο τῶν Ἀθηνῶν. Ἰδοὺ ἡ πρόσκλησή της γιὰ συμμετοχὴ στὸ μνημόσυνο, ποὺ δημοσίευσε στὴν ἐφημερίδα «Αὐγή»:
.               «Μετὰ τεσσαρακονταετὲς διάστημα χρόνου, καθ᾽ ὃ ὁ Ὕψιστος ἀφῆκε τὴν χάριν του, ὅπως ἡ ἐπιζῶσα ὑποφαινομένη χήρα τοῦ ἀοιδίμου στρατηγοῦ Ὀδυσσέως Ἀνδρούτσου ἀποδώσῃ τὴν θρησκευτικὴν τελετὴν εἰς τὰ ὀστᾶ αὐτοῦ, ταφέντος ἐν σιωπῇ ἕνεκα τοῦ ἐπιγενομένου αὐτῷ σκληροῦ θανάτου ἔν τινι γωνίᾳ τῆς Ἀκροπόλεως τῶν Ἀθηνῶν, ἡ ὑποφαινομένη παρακαλῶ πάντας τοὺς εὑρισκομένους συναγωνιστὰς αὐτοῦ καὶ τοὺς λοιποὺς κατοίκους τῶν Ἀθηνῶν, ὅσοι εὐαρεστοῦνται, νὰ παρευρεθῶσι εἰς τὴν κήδευσιν τῶν ὀστῶν καὶ τὴν νεκρώσιμον θρησκευτικὴν ἀκολουθίαν, γενησομένην ἐν τῷ ναῷ τῆς Μητροπόλεως τὴν 21ην τρέχοντος μηνός, ἡμέραν Κυριακὴν καὶ ὥραν 10 π.μ.. Ἐν Ἀθήναις τῇ 17ῃ Φεβρουαρίου 1865. Ἡ χήρα Ἑλένη Ὀδυσσέως Ἀνδρούτσου». –

 

 

, ,

Σχολιάστε

Ο ΗΛΙΑΣ ΜΗΝΙΑΤΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Ἠλίας Μηνιάτης καὶ οἱ Ἕλληνες

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ὁ Κεφαλλὴν Ἐπίσκοπος Κερνίκης καὶ Καλαβρύτων Ἠλίας Μηνιάτης (1669 – 1714) εἶναι ζωντανὴ ἀπόδειξη τῆς θελήσεως τῶν Ἑλλήνων τοῦ 17ου καὶ τῶν ἀρχῶν τοῦ 18ου αἰώνα νὰ ἀπελευθερωθοῦν ἀπὸ τὸν τουρκικὸ βάρβαρο ζυγὸ καὶ τὰ βάσανα ποὺ ὑπέστησαν γιὰ νὰ διατηρήσουν τὴν ταυτότητά τους.
.             Τὸ εὐχάριστο γιὰ τὴν Ἱστορία εἶναι πὼς διασώθηκαν ὁμιλίες του, τὶς περισσότερες ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἐκφώνησε ὡς Ἀρχιμανδρίτης στὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Βενετίας, στὸν ὁποία ὑπηρέτησε, πιθανὸν τὸ 1698. Σὲ λόγο του πανηγυρικὸ εἰς τὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Θεοτόκου εἶπε, μεταξὺ ἄλλων: «Ἕως πότε, πανακήρατε Κόρη, τὸ τρισάθλιον γένος τῶν Ἑλλήνων ἔχει νὰ εὑρίσκεται εἰς τὰ δεσμὰ μίας ἀνυποφέρτου δουλείας; Ἕως πότε νὰ τοῦ πατῆ τὸν εὐγενικὸν λαιμὸν ὁ Βάρβαρος Θράξ; (Σήμ. Ἔτσι ἀλληγορικὰ ὀνομάζει τὸν Τοῦρκο)… Ἄχ! Παρθένε! Ἐνθυμήσου πὼς εἰς τὴν Ἑλλάδα πρότερον, παρὰ εἰς ἄλλον τόπον, ἔλαμψε τὸ ζωηφόρον φῶς τῆς ἀληθινῆς πίστεως. Τὸ ἑλληνικὸν γένος ἐστάθη τὸ πρῶτον ὁπού ἄνοιξε τὰς ἀγκάλας καὶ ἐδέχθη τὸ θεῖον Εὐαγγέλιον,… τὸ πρῶτον ὁπού ἀντεστάθη τῶν τυράννων, ὁπού μὲ μύρια βάσανα ἐγύρευαν νὰ ἐξερριζώσωσιν ἀπὸ τὰς καρδίας τῶν πιστῶν τὸ σεβάσμιόν σου ὄνομα. Τοῦτο ἔδωσε εἰς τὸν κόσμον Διδασκάλους, οἱ ὁποῖοι, μὲ τὸ φῶς τῆς διδασκαλίας των ἐφώτισαν τὰς ἠμαυρωμένας διανοίας τῶν ἀνθρώπων… Καὶ ἂν ἐτοῦται μας αἱ φωναὶ δὲν σὲ παρακινοῦσι εἰς σπλάγχνος, ἂς σὲ παρακινήσωσι τὰ πικρὰ δάκρυα, ὁπού μᾶς πέφτουσιν ἀπὸ τὰ ὀμμάτια. Ἀλλὰ ἀνίσως καὶ ἐτοῦτα δὲν φθάνουσιν, ἂς σὲ παρακινήσωσιν αἱ φωναὶ καὶ αἱ παρακλήσεις τῶν ἁγίων σου… ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τῆς τρισαθλίου Ἑλλάδος. Φωνάζουν ὁ Ἀνδρέας ἀπὸ τὴν Κρήτη, ὁ Σπυρίδων ἀπὸ τὴν Κύπρον, ὁ Ἰγνάτιος ἀπὸ τὴν Ἀντιόχειαν, ὁ Διονύσιος ἀπὸ τὰς Ἀθήνας, ὁ Πολύκαρπος ἀπὸ τὴν Σμύρνην, ἡ Αἰκατερίνα ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρειαν, ὁ Ι. Χρυσόστομος ἀπὸ τὴν βασιλεύουσαν πόλιν…» (Ἠλία Μηνιάτη «Διδαχαὶ καὶ λόγοι», Ἔκδ. «Φῶς», 17η Ἔκδοση, Ἀθῆναι 1960).
.               Ὁ Ἐπίσκοπος Ἠλίας Μηνιάτης ἔζησε καὶ ἔγραψε γιὰ τὴν ἐλευθερία τῶν Ἑλλήνων πρὶν ἀπὸ τὸν Διαφωτισμό, τοῦ ὁποίου οἱ περισσότεροι ἐκφραστὲς ἔζησαν ἢ/καὶ ἔγραψαν μετὰ ἀπὸ αὐτόν, πλὴν τοῦ Τζὸν Λὸκ (1632-1704). Ἐνδεικτικὰ ἀναφέρονται οἱ Ρουσώ (1712-1778), Βολταῖρος (1694-1778), Κὰντ (1724-1804). Ὁ Χόμπς γράφει τὸν «Λεβιάθαν» τὸ 1651. Ἡ ἐποχὴ ἦταν δύσκολη μετὰ τὸν 30ετῆ πόλεμο (1618-1648) καὶ τὴν μοναρχία – ἀπόλυτη ἐξουσία ποὺ κυριαρχοῦσε στὴ Γαλλία ὑπὸ τὸν Λουδοβίκο ΙΔ΄ (1639-1715).
.                   πομένως ΟΥΔΕΙΣ διαφωτισμς πηρέασε τ σκέψη το Μηνιάτη γι ν ζητήσει π τν Παναγία λευθερία στος λληνες. σκέψη του προερχόταν π τν δική του λληνικ Παράδοση. Ὅταν μελέτησε τὰ ἔργα καὶ τὶς ἡμέρες τῶν ἀρχαίων καὶ μεσαιωνικῶν Ἑλλήνων, δὲν τοῦ χρειαζόταν τίποτε ἄλλο. Εἶναι λυπηρὸ ὅτι ξένοι ἱστορικοί, μᾶς παρατηροῦν ὡς ἀνωτέρας φυλῆς ἀνθρωπολόγοι, ποὺ ἔχουν νὰ κάνουν μὲ ἐμᾶς, τοὺς «συμπαθεῖς ἰθαγενεῖς». Κάποιοι συμμετέχουν στὴν κρατικὴ Ἐπιτροπὴ γιὰ τὸν ἑορτασμὸ τῶν 200 ἐτῶν ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821. Νὰ τοὺς χαίρονται ὅσοι τοὺς διόρισαν καὶ ὅσοι τοὺς ἔδωσαν παράσημα γιὰ τὴν «προσφορά τους στὸν Ἑλληνισμό».
.                   Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἐξύβρισε τοὺς Ἕλληνες, ὅτι ἐπὶ τουρκοκρατίας ἦσαν «ἐθελόδουλοι» καὶ τοὺς ξύπνησαν οἱ Ἄγγλοι, οἱ Γάλλοι καὶ οἱ ἄλλοι «πολιτισμένοι» καὶ ὅταν ρωτήθηκε ποῦ μπορεῖ ἕνας Ἕλληνας νὰ βρεῖ τὰ ὅσα ὑποστηρίζει, ἀπάντησε ἀόριστα «διαβάζοντας…». Ὁ ἴδιος ὅμως ἀποδεικνύεται ὅτι δὲν ἔχει διαβάσει τὸν Σεφέρη, πόσο μᾶλλον τοὺς Μηνιάτη, Σάθα, Δέφνερ, Ζαμπέλιο, Μακρυγιάννη, Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη, Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό, Νεκτάριο Τέρπο…
.                   Ὁ Σεφέρης στὴ διάλεξη ποὺ ἔδωσε στὴ Σουηδικὴ Ἀκαδημία, στὶς 11 Δεκεμβρίου 1963, μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἀπονομῆς τοῦ βραβείου Νόμπελ λογοτεχνίας σὲ αὐτόν, τονίζει ὅτι οἱ Ἕλληνες διατήρησαν τὰ δημοτικὰ τραγούδια μαζὶ μὲ τοὺς θρύλους τους, ποὺ «μᾶς κάνουν νὰ δοῦμε πὼς σὲ ὅλους αὐτοὺς τοὺς αἰῶνες οἱ ἴδιες στάσεις ἀπέναντι στὸν μόχθο καὶ στὸν πόνο, στὴ χαρά, στὸν ἔρωτα καὶ στὸν θάνατο ἐπαναλαμβάνονταν ἀδιάκοπα. Ὅμως συνάμα ἔχουν ἐκφράσεις τόσο φρέσκες, τόσο ὁριστικές, τόσο ἐλεύθερες καὶ ἕνα μέτρο τόσο ἀνθρώπινο, ὥστε μᾶς δείχνουν χειροπιαστὰ πόσο τὸ πνεῦμα τοῦ Ἕλληνα μένει πάντοτε “ὅμοιον ἑαυτῷ”». Τὸ ἀτύχημα γιὰ τὸν Ἕλληνα εἶναι πὼς τὸ ἐποικοδόμημα τῆς χώρας ἔχει δύναμη πολιτικὴ καὶ κοινωνική, ἐνῶ ἔχει συμπλέγματα κατωτερότητας ἔναντι τῶν ξένων «διανοούμενων» καὶ ἔπαρση ἔναντι τῶν συμπολιτῶν του, ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὴν ἰδεολογική του τύφλωση καὶ τὴν γνωστική του ἡμιμάθεια.-

,

Σχολιάστε