Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Γ. Παπαθανασόπουλος

ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ καὶ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) [«Σύμβολο τῆς Νέας Ἐποχῆς»]

Ἱκανότητες καὶ ἰδεολογία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

(Εἰσαγ. Συμπλήρωμα «Χρ. Βιβλιογρ.»: «καί … Σύμβολο»!)*

.               Ἡ ἀπόφαση τοῦ πρωθυπουργοῦ κ. Κυρ. Μητσοτάκη νὰ προτείνει τὴν Πρόεδρο τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας κα Αἰκ. Σακελλαροπούλου γιὰ τὴ θέση τῆς Προέδρου τῆς Δημοκρατίας ἔχει πολλὰ καὶ θετικὰ σχόλια. Πολλοὶ ἔγραψαν γιὰ τὶς νομικές της γνώσεις, ἄλλοι γιὰ τὴν δικαστική της ἱκανότητα, ἄλλοι γιὰ τὴν εὐαισθησία της στὴν προστασία τοῦ περιβάλλοντος καὶ γιὰ τὴν ἀγάπη της στὰ ζῶα γενικὰ καὶ εἰδικότερα στὶς γάτες. Ἐκφράστηκε ἀκόμη ἡ ἐλπίδα ὅτι παρὰ τὴν ἔλλειψη ἐμπειρίας της στὴν πολιτικὴ καὶ γεωπολιτικὴ εἶναι ἄνθρωπος ἱκανός, ποὺ γρήγορα θὰ μάθει καὶ θὰ ἀνταποκριθεῖ στὰ ὑψηλά της καθήκοντα. Ὁρισμένοι θεωροῦν θετικὸ τὸ ὅτι δὲν εἶναι πολιτικὸς καὶ δὲν ἔχει ἐμπλακεῖ στὰ ὅσα λυπηρὰ συνέβησαν κατὰ τὴν παρελθοῦσα δεκαετία.
.               Μέσα στὰ ὅσα θετικὰ γράφτηκαν καὶ ἀκούστηκαν γιὰ τὴν κα Σακελλαροπούλου ἦταν καὶ τό, ἀπὸ πλευρᾶς τῶν ἀριστερῶν καὶ αὐτοαποκαλουμένων «προοδευτικῶν» πολιτικῶν, δημοσιογράφων καὶ γενικότερα τῶν κατεχόντων τὸ ἰδεολογικὸ ἐποικοδόμημα τῆς χώρας, ἐπιχείρημα ὅτι ἦταν πετυχημένη δικαστικὸς καὶ ἱκανὴ ὡς ἄνθρωπος, ἐπειδὴ ἀνήκει στὸν χῶρο τους. Εἶναι λάθος νὰ ἀποδίδεται σὲ δικαστικὸ ἡ ὅποια ἰδεολογία καὶ μάλιστα νὰ θεωρεῖται ὅτι ἡ ἀριστερὴ ἰδεολογία τὸν καθιστᾶ ἱκανὸ νὰ ἐπιτελεῖ ἐπιτυχημένα τὰ καθήκοντά του. Στὴν ἐφαρμογὴ τοῦ Δικαίου δὲν χωρεῖ οὔτε ὁ κομμουνισμός, οὔτε ἡ σοσιαλδημοκρατία, οὔτε ὁ συντηρητισμός. Ἂν ὁ δικαστὴς ἐπηρεάζεται στὶς ἀποφάσεις του ἀπὸ τὴν ὅποια ἰδεολογία καὶ εἶναι στρατευμένος σὲ αὐτήν, μὲ τὴν ἐξουσία ποὺ διαθέτει καθίσταται ἐπικίνδυνος γιὰ τὴ Δημοκρατία.
.              Ὁ Εὐάγγελος Παπανοῦτσος στὸ βιβλίο του «Ὁ Νόμος καὶ ἡ Ἀρετή», (ἐκδ. «Δωδώνη», Ἀθήνα, 1981) γράφει πὼς τρεῖς εἶναι οἱ κύριες μορφὲς τῆς ἠθικῆς ζωῆς: τὸ Ἔθιμο, τὸ Δίκαιο καὶ τὸ Ἦθος καὶ σημειώνει: «Τὸ Ἔθιμο προσγράφει καθήκοντα. Τὸ Δίκαιο ἀσφαλίζει δικαιώματα. Τὸ Ἦθος καταργεῖ καὶ τὰ καθήκοντα καὶ τὰ δικαιώματα ὡς σκοπιμότητες ἢ συμφέροντα καὶ τὰ ἐπιβάλλει ὡς ἀξιώσεις τῆς εὐθύνης καὶ τῆς ἐλευθερίας» (Σελ. 169). Αὐτὸ τὸ ἦθος, ποὺ εἶναι ἀπαραίτητο σὲ κάθε πολίτη, εἶναι, πρέπει νὰ εἶναι, βίωμα καὶ τρόπος ζωῆς γιὰ ἕναν δικαστή. Γιὰ αὐτὸ τὸ ἦθος καὶ τὴν Ἠθικὴ ὁ Εὐαγ. Παπανοῦτσος τονίζει ὅτι «δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ἐξωτερικὰ θεμέλια ἢ στηρίγματα, δὲν χρειάζεται τὴν ἀναγνώριση τῶν ἄλλων, ἀλλὰ μέσα Της ἔχει τὸ κύρος» (Σελ. 155).
.               Τὴν τελευταία δεκαετία καὶ μέσα στὴν ἠθική, κοινωνική, οἰκονομικὴ καὶ πολιτικὴ κατηφόρα, ποὺ πῆρε ἡ χώρα, ὑπῆρξαν καὶ ὑπάρχουν θλιβερὰ περιστατικὰ λειτουργῶν τῆς Δικαιοσύνης, ποὺ πλήγωσαν καὶ πληγώνουν τὴν ἀμεροληψία καὶ ἀνεξαρτησία Της. Ἐλπίζεται ὅτι ἡ κα Σακελλαροπούλου θὰ φανεῖ ἀντάξια τοῦ ἀξιώματος ποὺ ἀναλαμβάνει καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο θὰ ἀποδείξει ὅτι ἐκείνη προέρχεται ἀπὸ τὸ ὑγιὲς μέρος Της. Ἐθνομηδενιστὲς ἐκφράζουν τὴν βεβαιότητα πὼς ἡ ἐκλογή της «θὰ σημάνει τὴν σὲ πολλὰ ἐπίπεδα ἀλλαγὴ ἐποχῆς». Δὲν θέλουμε νὰ πιστέψουμε ὅτι, ἐν ὄψει μάλιστα τῆς 200ετηρίδας τοῦ 1821, θὰ καταστεῖ πρόεδρος ἀρεστὴ στὴν ἀριστερὴ ἰντελιγκέντσια, καὶ θὰ ἀγνοήσει τὴν ἱστορία, τὴ συνέχεια καὶ τὰ βιώματα τῶν Ἑλλήνων.-

* ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: «Ἡ κυρία Σακελλαροπούλου εἶναι ἕνας θαυμάσιος, πολὺ ζεστός, ἕνας κανονικὸς ἄνθρωπος καὶ ἔχει πολλὰ ἐνδιαφέροντα. Εἶναι σύμβολο τῆς νέας ἐποχῆς, ἔχει σελίδα στὸ facebook, εἶναι ἕνας ἄνθρωπος τοῦ κόσμου, ἕνας ἄνθρωπος τῆς ἐποχῆς. Εἶναι ἕνα σύμβολο τῆς νέας ἐποχῆς ποὺ ξημερώνει». (16/01/2020) ΠΗΓΗ: newsbeast.gr/politiki/arthro/5896515/kyriakos-mitsotakis-i-katerina-sakellaropoyloy-einai-symvolo-tis-neas-epochis-poy-ximeronei

 

 

 

,

Σχολιάστε

Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑΕΤΗΡΙΔΑΣ ΤΟΥ 1821 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ ἑορτασμὸς τῆς πεντηκονταετηρίδας τοῦ 1821

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Ὁ Ἑλληνισμὸς τὸ 1871 ἑόρτασε μὲ μεγαλοπρέπεια τὰ πενήντα χρόνια ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης. Ὁ φιλέλληνας Κάρολος Τάκερμαν, πρώην πρεσβευτὴς τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν τῆς Ἀμερικῆς στὴν Ἀθήνα περιέγραψε τὸν ἑορτασμὸ στὸ βιβλίο τοῦ «Οἱ Ἕλληνες τῆς σήμερον»[1]. Ὁ ἑορτασμὸς ἐγένετο ἐπισήμως τὴν 25η Ἀπριλίου 1871. Ὁ λόγος ὅτι ἡ 25η Μαρτίου τοῦ 1871 συνέπεσε μὲ τὴ Μεγάλη Πέμπτη καὶ ἀποφασίστηκε νὰ συνεορτασθεῖ μὲ τὴν ἐπίσημη ὑποδοχὴ στὴν Ἀθήνα τοῦ Σκηνώματος τοῦ Ἐθνοϊερομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγορίου τοῦ Ε΄.
.                 Πράγματι, τὸ κύριο στοιχεῖο τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς πεντηκονταετηρίδας ἀπὸ τὴν ἔκρηξη τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 ἦταν ἡ ἐπίσημη ὑποδοχὴ τοῦ Λειψάνου τοῦ Ἕλληνα, ἐκ Δημητσάνης Ἀρκαδίας, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Γρηγορίου τοῦ Ε΄. Μετὰ ἀπὸ πρωτοβουλία τοῦ τότε Μητροπολίτου Ἀθηνῶν Θεοφίλου τοῦ Βλαχοπαπαδόπουλου (Πάτρα, 1780 – Ἀθήνα, 1873) οἱ ρωσικὲς ἐκκλησιαστικὲς καὶ πολιτικὲς ἀρχὲς εὐχαρίστως παρέδωσαν τὸ Σκήνωμα τοῦ Γρηγορίου Ε΄ στὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα. Πρὸς τοῦτο ἑλληνικὴ κληρικολαϊκὴ ἀντιπροσωπεία μετέβη στὴν Ὀδησσὸ καὶ τὴν 10η Ἀπριλίου, ἡμέρα τοῦ μαρτυρίου του, μετὰ ἀπὸ πάνδημη καὶ μεγαλοπρεπῆ τελετὴ παρέλαβε τὴ λάρνακα καὶ τὴν τοποθέτησε ἐπὶ τοῦ καταστόλιστου ἀτμοπλοίου «Βυζάντιον».
.                 Προηγήθηκε Θεία Λειτουργία, τῆς ὁποίας προέστη ὁ Ρῶσος Ἐπίσκοπος Χερσῶνος παρουσίᾳ τοῦ κλήρου τῆς περιοχῆς καὶ χιλιάδων λαοῦ καὶ μετὰ σχηματίσθηκε πομπή, μὲ κατεύθυνση τὸ λιμάνι. Ρῶσοι ἱερεῖς σήκωσαν στοὺς ὤμους τοὺς τὴ λάρνακα καὶ τοὺς ἀκολούθησαν τὰ πλήθη τῶν ρώσων χριστιανῶν. Γράφει σχετικὰ στὸ πολυσέλιδο βιβλίο του[2] γιὰ τὸν Ἅγιο Πατριάρχη ὁ Μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος: « Ἡ διαδρομὴ τῆς μεγαλοπρεποῦς πομπῆς δὲν περιγράφεται. Σώματα κοζάκων καὶ πεζικοῦ προπομποὶ τῆς παρατάξεως, φανοὶ καὶ ἑξαπτέρυγα τῶν Ναῶν τῆς Ὀδησσοῦ, διπλὴ φάλαγξ μὲ πολυτελεῖς στολὲς ἱερέων, τέσσαρες μετὰ τοῦ Μητροπολίτου ἀρχιερεῖς καὶ τέλος ἡ λάρναξ, σκεπασμένη μὲ βαρύτιμα καλύμματα. Ἄπειρα πλήθη κόσμου. Καταστόλιστο τὸ “Βυζάντιο” μὲ δύο κλίμακες (γέφυρες) καὶ δύο κρηπιδώματα γιὰ τὴν λάρνακα καὶ τοὺς ὁμιλητές. Ξεχωριστὴ τελετὴ πρὸ τῆς ἀναχωρήσεως μὲ εὐχαριστηρίους λόγους καὶ ἀμοιβαῖες φιλοφρονήσεις. Τὸ πλῆθος προέπεμπε τὸ «Βυζάντιον» μὲ μυριόστομες ἐπευφημίες. Ἡ ὥρα ἦταν ἡ 8η ἑσπερινή τῆς 10ης Ἀπριλίου 1871».
.                     Στὸν Πειραιὰ τὸ λειψανοφόρο «Βυζάντιον» ἔφτασε στὶς 7.30 τὸ πρωὶ τῆς 14ης Ἀπριλίου 1871. Ὑποδοχή του στὰ ἀνοικτὰ τοῦ λιμένος ἔγινε μὲ τὸ θωρηκτὸ «Βασιλεὺς Γεώργιος», ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἐπέβαιναν τὰ μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καὶ ὁ Ὑπουργὸς Ἐκκλησιαστικῶν Α. Πετμεζής. Τὰ δύο ἀτμόπλοια, φέροντα τὸν μεγάλο σημαιοστολισμό τους, ἔγιναν δεκτὰ στὴν ἀποβάθρα μὲ κανονιοβολισμοὺς καὶ ὑπὸ τοὺς ἤχους τῆς παιανίζουσας μπάντας τῆς Ρωσικῆς ναυαρχίδος, ἡ ὁποία ἀποδίδουσα τιμὴν στὸν Πατριάρχη εἶχε ἐλλιμενισθεῖ στὸν Πειραιά.
.                 Ἡ μετακομιδὴ τῶν λειψάνων ἀπὸ τὸ πλοῖο στὸν Μητροπολιτικὸ Ναὸ τῶν Ἀθηνῶν ἔγινε τὴν Κυριακή, 25η Ἀπριλίου. Γράφει ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος: «Τελετὴ ἀπερίγραπτη. Ἐκκλησία, Πολιτεία, Λαὸς ὑπεδέχοντο τὸν ἐθνομάρτυρα Πατριάρχη ἐπαναπατριζόμενον, σύμβολον τῶν θυσιῶν τοῦ Ἔθνους γιὰ τὴν ἐλευθερία του». Τὴν ἑορταστικὴ ἡμέρα τόνισαν ἀπὸ τὰ ξημερώματα 101 κανονιοβολισμοί. Συναγερμὸς εἰς Πειραιὰ καὶ Ἀθήνα γιὰ τὴν ἐξασφάλιση θέσεως πρὸς παρακολούθηση τῆς πομπῆς».
.                 Στὶς 7.30 τὸ πρωὶ τῆς 25/4/1871 στὸν Σιδηροδρομικὸ Σταθμὸ τῶν Ἀθηνῶν ὑποδέχθηκαν τὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Ε΄ οἱ Ἀρχὲς τῆς χώρας, μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Βασιλέα Γεώργιο καὶ τὴν Βασίλισσα Ὄλγα. Μέσα σὲ νεκρικὴ σιγὴ βροντερὴ ἀκούστηκε ἡ εὐχαριστήρια δέηση τοῦ Μητροπολίτη Ἀθηνῶν Θεοφίλου, ὁ ὁποῖος γνώριζε προσωπικὰ τὸν Πατριάρχη, ἔχοντας ὑπηρετήσει στὰ Πατριαρχεῖα. Ἡ λάρνακα τοποθετήθηκε ἐπὶ ὀκρίβαντος, τὸν ὁποῖον μετέφερε τέθριππον ἅρμα τοῦ Πυροβολικοῦ. Δημιουργήθηκε πομπὴ καὶ διὰ τῆς ὁδοῦ Πειραιῶς, τῆς πλατείας Ὁμονοίας, τῆς ὁδοῦ Σταδίου, τῆς πλατείας Συντάγματος καὶ τῆς ὁδοῦ Μητροπόλεως κατέληξε στὸν Μητροπολιτικὸ Ναὸ τῶν Ἀθηνῶν. Ἡ ὅλη πορεία κράτησε δυόμισι ὧρες καὶ ἡ συμμετοχὴ τοῦ λαοῦ ἦταν καθολική. Ἀκολούθησε Δοξολογία καὶ τὴν ἑπομένη ἡμέρα, 26 Ἀπριλίου, ἀρχιερατικὸ συλλείτουργο
.                 Στὴν Ὀδησσὸ καὶ στὴν Ἀθήνα κυβερνῆτες καὶ λαός, ἔχοντας στὴ μνήμη τους νωπὰ τὰ γεγονότα τοῦ 1821, ἀπέδωσαν τὸν ἀπαιτούμενο φόρο τιμῆς στὸν Πατριάρχη. Ὅπως εἶπε ὁ ἐκφωνήσας τὸν ἐπίκαιρο λόγο καθηγητὴς Πανεπιστημίου Νικηφόρος Καλογερᾶς, «ὡς ἀνέμου βιαία πνοὴ διεδόθη ὁ θάνατος τοῦ Πατριάρχου ἀπὸ περάτων εἰς πέρατα…καὶ κοπετὸν καὶ ὀδύνην ἐξήγειρε… Καὶ δύναταί τις νὰ εἴπῃ ὅτι ὁ θάνατος τοῦ Πατριάρχου ὑπῆρξε τῆς Ἑλλάδος ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ καταστροφὴ τῆς τυραννίας, ἡ τοῦ διεσπαρμένου Ἑλληνικοῦ Ἔθνους συναρμογὴ καὶ συνένωσις».

 Ἡ ἀντίδραση τῶν Τούρκων

.                 Ὁ πρεσβευτὴς Κάρολος Τάκερμαν στὸ βιβλίο του περιγράφει τὴν ἄρνηση ποὺ ὑπῆρξε ἀπὸ τὴν Πύλη νὰ περάσει ἀπὸ τὸν Βόσπορο τὸ πλοῖο, ποὺ μετέφερε τὸ σκήνωμα τοῦ Πατριάρχη Γρηγορίου τοῦ Ε΄, κάτι ποὺ εἶναι ἄγνωστο στοὺς πολλοὺς καὶ ποὺ καταδεικνύει τὴ συμπεριφορὰ καὶ τὴ νοοτροπία τῶν ἰθυνόντων τῆς γείτονος, ποὺ αὐτὰ τὰ 150 χρόνια δὲν ἔχει ἀλλάξει καὶ πολύ… Ὅπως γράφει ὁ Τάκερμαν, ὁ Σουλτάνος, ὅταν πληροφορήθηκε ὅτι τὸ λείψανο τοῦ Πατριάρχη θὰ περνοῦσε ἀπὸ τὸ Βόσπορο, φοβήθηκε μήπως, ὅταν τὸ μάθαιναν οἱ Ἕλληνες τῆς Πόλης θὰ διήγειρε τὸν ἐνθουσιασμό τους καὶ θὰ προκαλοῦσαν πολιτικὲς διαδηλώσεις δυσαρέστους πρὸς αὐτόν…
.                 Ἡ ἄρνηση τοῦ Σουλτάνου νὰ διέλθει διὰ τοῦ Βοσπόρου τὸ «Βυζάντιον» ὁδήγησε τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση νὰ σκεφθεῖ νὰ ἔλθει στὴν Ἑλλάδα τὸ Σκήνωμα τοῦ Ἁγίου διὰ τοῦ Δουνάβεως καὶ μέσα ἀπὸ τὴν Αὐστρία. Οἱ αὐστριακὲς ἀρχὲς ὅμως «ἐξ ἁβροφροσύνης πρὸς τὴν Πύλη» ἀρνήθηκαν νὰ περάσει ἀπὸ τὴ χώρα τους ἡ λάρνακα τοῦ Πατριάρχη… Συνεχίζοντας ὁ Τάκερμαν γράφει μὲ δόση εἰρωνείας:
«Συνεπείᾳ καὶ τῆς ἀρνήσεως τῆς Αὐστρίας οἱ Τοῦρκοι διπλωμάται ξέσαντες τὴν κεφαλήν, ἐπρότειναν ὁμαλὴν τινὰ λύσιν τῆς δυσκολίας, αὕτη δὲ ἦτο νὰ ὑποκλέψωσι τὸν ἑλληνικὸν κεραυνὸν (Σημ. γρ. Ὁ Τάκερμαν ὑπονοεῖ τὸ λείψανο τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου Ε΄, τὸν ὁποῖο καὶ νεκρὸ οἱ Ὀθωμανοὶ ἐφοβοῦντο…), ἐξαιτούμενοι αὐτοὶ παρὰ τῆς ρωσικῆς κυβερνήσεως τὸ λείψανον τοῦ πατριάρχου ὑποσχόμενοι ὅτι θὰ ἐνταφιάσουν αὐτὸ μετὰ τῶν ἀνηκουσῶν τιμῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει, πρὸς ἐξαγνισμὸν τῆς κατὰ τὸ 1821 ἀτίμου πράξεως, τὴν ὁποίαν ἐπέρριπτον εἰς τοὺς ἀνοικονομήτους καὶ οὐδένα νόμον ἀναγνωρίζοντας τότε Γενιτσάρους. Πλὴν ἡ εὐφυὴς αὕτη πρότασις ἐγένετο λίαν ὀψέ. Ἡ Ρωσία ἀπήντησεν ὅτι ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνησις, δικαιώματι προτεραιότητος δικαιοῦται νὰ λάβῃ τὰ λείψανα.
.                 Ἐπὶ τέλους αἱ συνέπειαι τῆς ἐκ μέρους τῆς Πύλης ἀρνήσεως τοῦ διάπλου ἑλληνικοῦ πλοίου, φέροντος τὰ ἐξηγιασμένα λείψανα τοῦ μάρτυρος, εἵλκυσαν φαίνεται τὴν προσοχὴν τοῦ ἐπὶ τῶν ἐξωτερικῶν ὀθωμανοῦ ὑπουργοῦ, φοβηθέντος τὴν ἀγανάκτησιν τῶν Ἑλλήνων καὶ κατ’ ἀκολουθίαν ἐπῆλθε συμβιβασμός τος, δι’ οὗ ἐπετράπη εἰς τὸ ἑλληνικὸν ἐμπορικὸν ἀτμόπλοιον νὰ ἐκτελέσῃ τὴν ἀποστολήν του, ἄνευ τῆς παραμικρᾶς ἐπιδείξεως ἢ χρονοτριβῆς κατὰ τὴν παρὰ τὴν Κωνσταντινούπολιν δίοδον. Λυθέντος οὕτω τοῦ ζητήματος, πᾶσα δυσάρεστος συνέπεια προελήφθη. Τὰ ἀνωτέρω ἀρκούντως δεικνύουσιν εἰς ποίαν τρυφερότητα πολιτικῶν σχέσεων εὑρίσκονται οἱ ἐν τῇ Ἀνατολῇ… Οὕτως ἠδυνήθησαν οἱ Ἕλληνες, κατὰ τὴν ἐπέτειον τῆς πεντηκονταετηρίδος ἡμέραν νὰ ἀπονείμωσι τὰς ὀφειλομένας τιμὰς εἰς τὰ λείψανα ἑνὸς τῶν πρωτομαρτύρων τῆς ἀνεξαρτησίας των».-

[1] Καρόλου Τάκερμαν» Οἱ Ἕλληνες τῆς σήμερον», μτφρ. Ἀντ. Ζυγομαλᾶ, Ἀθήνησι, Ἐκ τοῦ τυπογραφείου τῆς Φιλοκαλίας, Αθήναι, 1877- Ἀναστ. ἀνατ. Βιβλ. Διονυσίου Νότη Καραβία, Ἀθήνα, 1995.

[2] Χριστοδούλου, Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος «Ὁ ἐθνάρχης τῆς ὀδύνης Γρηγόριος Ε΄», ἐκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας, ἔκδοσις Α΄, 2004, σελ. 639 κ.ε..

, ,

Σχολιάστε

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΟΥ 2021 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Πρόεδρος Δημοκρατίας τοῦ 2021

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.          Πολλὰ γράφονται καὶ ἀκούγονται γιὰ τὸ πρόσωπο, ποὺ θὰ εἶναι Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας τὴν προσεχῆ πενταετία. Δίδονται προδιαγραφές, γράφονται ὀνόματα, ἀναλύονται καταστάσεις, ποὺ θὰ ἐπηρεάσουν τὴν πρόταση τοῦ Πρωθυπουργοῦ, παίζονται παιχνίδια εἴτε γιὰ νὰ «κάψουν», εἴτε νὰ προωθήσουν τὴν ὑποψηφιότητα κάποιου «ἐκλεκτοῦ» προσώπων ἢ ὁμάδων ποὺ ἐπηρεάζουν τὴν ἑκάστοτε πολιτικὴ ἐξουσία.
.          Σὲ αὐτὸ τὸν ὀρυμαγδὸ ἀπόψεων, σκέψεων, προτάσεων εἶναι λυπηρὸ ὅτι μία παράμετρος δὲν ἔχει ληφθεῖ ὑπ’ ὄψιν, ὅτι τὸ 2021 ὁ νέος Πρόεδρος θὰ εἶναι, τιμῆς ἕνεκεν, ἐπικεφαλῆς τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς 200ετηρίδος ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως. Ἑπομένως ἡ ἐπιλογὴ τοῦ νέου Προέδρου θὰ εἶναι καὶ ἕνα καθοριστικὸ μήνυμα γιὰ τὸ πῶς ὁ Πρωθυπουργὸς καὶ ἡ κυβέρνησή του βλέπουν τὸν Ἑλληνισμὸ τοῦ 21ου αἰώνα, σὲ σχέση μὲ τὶς ὑποθῆκες ἐκείνων ποὺ μᾶς ὁδήγησαν στὴν ἐλευθερία καὶ στὸ δικαίωμα νὰ ζοῦμε καὶ νὰ σκεπτόμαστε ὡς πολίτες καὶ ὄχι ὡς ἀνδράποδα.
.          Δὲν μπορῶ νὰ σκεφθῶ ἕναν Πρόεδρο ποὺ νὰ μὴν εἶναι γνώστης τῶν διηγήσεων τῶν συμβάντων τῆς Ἑλληνικῆς Φυλῆς ἀπὸ τὸ 1770 ἕως τὸ 1836, τὶς ὁποῖες ὑπαγόρευσε ὁ Θεόδωρος Κων. Κολοκοτρώνης καὶ τῶν Ἀπομνημονευμάτων τοῦ Μακρυγιάννη καὶ τῶν ἄλλων Ἀγωνιστῶν. Δὲν μπορῶ νὰ σκεφθῶ Πρόεδρο ποὺ μὲ τὶς ἰδέες του καὶ τὴ συμπεριφορά του θὰ προσβάλλει καὶ θὰ βεβηλώνει τὴ μνήμη ὅλων ὅσοι συνέβαλαν στὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821, ὅλων τῶν ἐθνομαρτύρων καὶ ἱερομαρτύρων, ποὺ ἔχυσαν τὸ αἷμα τοὺς κατὰ τοὺς αἰῶνες τοῦ ἀπάνθρωπου ὀθωμανικοῦ ζυγοῦ, ὅλων τῶν διδάχων τοῦ Γένους ποὺ κράτησαν ἄσβεστη τὴ φλόγα τῆς ἰδιοπροσωπίας μας. Δὲν μπορῶ νὰ σκεφθῶ Πρόεδρο ποὺ δὲν θὰ γνωρίζει σὲ βάθος τὰ ὅσα ἔγραψαν οἱ Σολωμός, Κάλβος, Ζαμπέλιος, ἀλλὰ καὶ οἱ σύγχρονοι Θανάσης Πετσάλης – Διομήδης, Γιῶργος Σεφέρης καὶ Ὀδυσσέας Ἐλύτης.
.           Ὁ ἑορτασμὸς τῆς 200ετηρίδος τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως ἔχει ἰδιαίτερη σημασία γιὰ ὅλο τὸν Ἑλληνισμό, τὸν σημερινὸ καὶ τὸν αὐριανό. Εἶναι ὁ πρῶτος ποὺ θὰ ἑορτασθεῖ μετὰ τὴν 50ετηρίδα τοῦ 1871. Τὸ 1921 ἤμασταν ἐμπερίστατοι καὶ δὲν ἑορτάσθηκε τὸ γεγονός. Οἱ Ἕλληνες στρατιῶτες πολεμοῦσαν στὴ Μικρὰ Ἀσία γιὰ νὰ προστατεύσουν τὸν ἐκεῖ ἑλληνικὸ πληθυσμὸ ἀπὸ τὴ γενοκτονία ποὺ ἦταν σὲ ἐξέλιξη ἀπὸ τὸ 1914 καὶ νὰ τὸν ἀπελευθερώσουν. Παράλληλα στὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα ὁ διχασμὸς ἦταν στὸ χειρότερό του σημεῖο… Τὸ 1971, στὰ 150 χρόνια, ἦταν ἡ χούντα καὶ ἑπομένως τί ἑορτασμὸς νὰ γίνει ἔξω ἀπὸ φολκλὸρ καὶ ἐκδηλώσεις ποὺ ἐξυπηρετοῦσαν τὸ στρατιωτικὸ καθεστώς….
.               Τὸ 1871 ἡ 50ετηρίς ἑορτάσθηκε μὲ τὶς πρέπουσες τιμές. Ἀκόμη ζοῦσαν κάποιοι ἀγωνιστὲς καὶ ὁπωσδήποτε τὰ παιδιά τους, ποὺ ἤξεραν ἀπὸ πρῶτο χέρι τὰ γεγονότα. Τὸ κύριο γεγονὸς τῶν ἑορτασμῶν ἦταν ἡ ὑποδοχὴ στὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα ἀπὸ τὴ Ρωσία τῶν λειψάνων τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Γρηγορίου τοῦ Ε΄, «τοῦ πρωτομάρτυρα τῆς Ἐπαναστάσεως», ὅπως ἔγραψε τὸ 1877 ὁ Κάρολος Τάκερμαν, φιλέλληνας πρεσβευτὴς τῶν ΗΠΑ στὴν Ἀθήνα, στὸ βιβλίο του «Οἱ Ἕλληνες σήμερον». Ὁ νέος Πρόεδρος πρέπει νὰ εἶναι ἀντάξιος τῆς 200ετηρίδας τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης.-

 

 

, ,

Σχολιάστε

Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΜΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ ποιότητα τῆς Δημοκρατίας μας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Στὴν ἀρχὴ κάθε χρόνου οἱ εὐχὲς σὲ προσωπικὸ καὶ ἐθνικὸ ἐπίπεδο πολλές, καὶ οἱ προσδοκίες γιὰ ἕνα καλύτερο αὔριο ἀφθονοῦν. Συνήθως στὸ τέλος του οἱ εὐχὲς παραμένουν ἀνενεργὲς καὶ οἱ ἐλπίδες φροῦδες. Ὅμως αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι θὰ καταργήσουμε εὐχὲς καὶ προσδοκίες. Ἀντίθετα θὰ πρέπει συνεχῶς νὰ ἐπιδιώκουμε νὰ τὶς ὑλοποιήσουμε, τουλάχιστον ὅσο περνάει ἀπὸ ἐμᾶς.
.                Σὲ ἐθνικὸ ἐπίπεδο ἡ προσδοκία μας εἶναι νὰ ἀποκτήσουμε μία ἰσχυρὴ καὶ σύγχρονη Δημοκρατία. Δὲν εἶναι εὔκολο. Παγιωμένες νοοτροπίες ὑπονομεύουν τοὺς δημοκρατικοὺς θεσμοὺς καὶ ἔχουν καθηλώσει τὴν Ἑλλάδα μας σὲ μία καχεκτικὴ Δημοκρατία. Οἱ νοοτροπίες αὐτὲς ἀφοροῦν τὸν ἴδιο τὸ λαὸ καὶ βεβαίως τὴν ἡγεσία του καὶ συνιστοῦν τὴ ρίζα ὅλων τῶν κακοδαιμονιῶν ποὺ βιώνουμε.
.              Ἡ κατὰ τὸν Καστοριάδη πρότυπη δημοκρατία τῆς ἀρχαίας Ἀθήνας στηρίχθηκε στοὺς ὑπεύθυνους πολίτες καὶ στοὺς ἄξιους ἡγέτες τους. Γιὰ τὴν ποιότητα τῆς Δημοκρατίας ὁ Δημοσθένης στὸν Β΄ Ὀλυνθιακὸ τόνισε ὅτι ὁ Δῆμος εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀποτελεῖται ἀπὸ ὥριμους καὶ συνειδητοὺς πολίτες ἱκανοὺς «νὰ δίνουν τὸ λόγο σὲ ὅσους ἀνεβαίνουν στὸ βῆμα, ἀλλὰ ἐξ ὅσων ἀπὸ αὐτοὺς ἀκοῦνε νὰ ἐπιλέγουν τὰ πιὸ ὠφέλιμα», φυσικὰ γιὰ τὴν Πατρίδα καὶ ὄχι γιὰ τὸ προσωπικό τους ὄφελος…
.                 Ὁ Θουκυδίδης περιγράφει καὶ συγκρίνει τὴν Ἀθηναϊκὴ Δημοκρατία ἐπὶ Περικλῆ μὲ αὐτὴν ἐπὶ τῶν μεταγενέστερών του. Ὅλοι τους ἦσαν μετριότητες, γι’ αὐτὸ καὶ «ἐτράπησαν πρὸς ἐνέργειες θωπευτικὲς τῶν ὀρέξεων τοῦ λαοῦ… Ἡ συνέπεια ἦταν νὰ συμβοῦν πολλὰ πολιτικὰ σφάλματα, ὁμόλογα πρὸς τὸ μέγεθος τῆς πόλεως καὶ τὴν ἡγεμονία της ἐπὶ τῶν ἄλλων ἑλληνικῶν πόλεων. Ἡ πανωλεθρία κατὰ τὴν ἐκστρατεία στὴ Σικελία, προκάλεσε σύγκρουση μεταξύ τους γιὰ τὴν ἐξουσία καὶ τὴν καταστροφὴ τῆς Δημοκρατίας».
.               Τὰ γράφω αὐτὰ γιατί νιώθω ἄσχημα ποὺ σὲ ὅλο τὸν κόσμο ἐξακολουθοῦν νὰ ἐκδίδονται ἔργα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων συγγραφέων καὶ νὰ ἐκφράζεται ὁ θαυμασμὸς τῶν ἐπαϊόντων γιὰ αὐτούς, ὡς νὰ εἶναι κάτι ξένο πρὸς ἐμᾶς. Πρόσφατα στὴ Γαλλία ἐκδόθηκαν γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰ τὰ Ἅπαντα τοῦ Ὁμήρου, στὶς ἐκδόσεις Albin Michel. Πρὸ τριῶν ἐτῶν ἡ 32έτις ἑλληνίστρια Andrea Marcolongo ἐξέδωσε τὸ βιβλίο «Τὰ ἑλληνικά, ἡ μεγαλοφυὴς γλῶσσα», ποὺ ἤδη ἔχει κάνει ἕντεκα ἐπανεκδόσεις καὶ ἔχουν πωληθεῖ 80.000 ἀντίτυπα. Γιὰ ἐμᾶς τοὺς σημερινοὺς Ἕλληνες ἐλάχιστοι γράφουν στὸ ἐξωτερικό… Καὶ τί νὰ γράψουν; Μόνο οἶκτο προκαλοῦμε στοὺς καλόπιστους ξένους, στοὺς ἄλλους περιφρόνηση… Φτάσαμε στὸ σημεῖο ὁ Καναδὸς ἑλληνιστὴς Ζὰκ Μπουσὰρ στὴν Πόλυ Κρημνιώτη νὰ ἐκφράζει τὸν πόνο του, ὅταν βλέπει «μερικοὺς Ἕλληνες νὰ ὑποτιμοῦν τὴν πατρίδα τους καὶ τὴ γλῶσσα τους» (Ἀμαρυσία – 4 Ἰανουαρίου 2019, σελ. 10).
.                  Ἡ κατηφόρα πρέπει νὰ σταματήσει. Ἡ Δημοκρατία μας πρέπει νὰ φτάσει σὲ τέτοιο ἐπίπεδο, ὥστε ὁ ἰδιοφυὴς ἀρχιμουσικός μας Λεωνίδας Καβάκος νὰ ἐπιστρέψει στὴν Πατρίδα ἀπὸ τὴν Ἑλβετία ποὺ ἀποφάσισε νὰ μείνει. Μαζί του νὰ ἐπιστρέψουν καὶ οἱ χιλιάδες τῶν Ἑλλήνων ἐπιστημόνων, ποὺ ἀπηυδισμένοι ἀπὸ τὴν παρακμιακὴ Ἑλλάδα πῆραν τῶν ὀμματιῶν τους.-

,

Σχολιάστε

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ –9 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Θ΄

Mέρος Α´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Β´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Γ´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Δ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Ε´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Ϛ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-6 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Ζ΄: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-7 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Η´:

Οἱ Ρῶσοι καὶ τὸ Αὐτοκέφαλο τῆς Οὐκρανίας

.              Ἕνας χρόνος ἔχει περάσει ἀπὸ τὴν ἐπίδοση τοῦ Τόμου Αὐτοκεφαλίας στοὺς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας ἀπὸ τὸν Οἰκ. Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο. Ἀπὸ τότε προκλήθηκε σχίσμα ἐντὸς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Στὴν ἀρχὴ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας διέκοψε τὴν Κοινωνία μὲ τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο καὶ στὴ συνέχεια μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ μὲ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Ἀλεξανδρείας, ποὺ ἀκολούθησαν τὸ Φανάρι καὶ ἀναγνώρισαν τοὺς σχισματικούς. Ἕως σήμερα οἱ ὑπόλοιπες δέκα τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες (Πατριαρχεῖα Ἀντιοχείας, Ἱεροσολύμων, Σερβίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας καὶ Γεωργίας καὶ οἱ Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες Κύπρου, Πολωνίας, Ἀλβανίας καὶ Τσεχίας – Σλοβακίας) δὲν ἔχουν ἀναγνωρίσει τοὺς σχισματικούς. Γιὰ νὰ ἐπανέλθει ἡ ἑνότητα οἱ δέκα ἐν λόγῳ Ἐκκλησίες καὶ Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ζήτησαν νὰ συγκληθεῖ Πανορθόδοξη Σύνοδος. Τὸ αἴτημα δὲν ἔγινε δεκτὸ ἀπὸ τὸ Φανάρι.
.             Γιὰ τὸ θέμα τῆς αὐτοκεφαλίας τῆς Οὐκρανίας στὴ συνεδρίαση τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τὸν περασμένο Ὀκτώβριο, ὁ Σεβ. Λαρίσης κ. Ἱερώνυμος ἀναφέρθηκε στὸ πόνημα τοῦ ἀείμνηστου Μητροπολίτη Πισιδίας Μεθοδίου (Φούγια) «Περὶ τῶν Οὐκρανικῶν Αὐτοκεφάλων» καὶ ἐπανέλαβε τὴν ἀναφορά του εἰς συνέντευξή του, ἡ ὁποία δημοσιεύθηκε σὲ ἰστοσελίδα τῆς Λάρισας, στὶς 31 Ὀκτωβρίου 2019. Σὲ αὐτὴν ὁ Σεβ. σημείωσε ὅτι ὁ ἀείμνηστος Μητρ., τὸ 1955, στὴν ἐν λόγῳ μονογραφία του ὑποστήριξε ὅτι αἴτημα τῶν Οὐκρανῶν γιὰ αὐτοκεφαλία ὑπῆρξε ἀπὸ τὸ 1917.
.             Ἐπιγραμματικὰ γράφονται λίγα σχόλια γιὰ τὸ πόνημα τοῦ ἀειμνήστου Μητρ. Πισιδίας. Στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα μετὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δὲν ἐτέθη ἕως τὸ 1992. Ἡ ἀπόφαση τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου περὶ τῆς ἀναγνώρισης τῶν σχισματικῶν ὡς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας εἶναι τοῦ 2018. Πρόβλημα ὑπῆρχε μὲ τὴν πολυδιάσπαση τῶν Οὐκρανῶν Ἐπισκόπων τῆς διασπορᾶς. Περὶ τὸ 1970 στὶς ΗΠΑ ὑπῆρχαν τρεῖς ξεχωριστὲς οὐκρανικὲς δικαιοδοσίες καὶ μία στὸν Καναδά. Ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης, ἂν καὶ ἐνημερώνει γιὰ τὶς ἀπόψεις τῶν ἐθνικιστικῶν κύκλων τῆς Οὐκρανίας, σημειώνει ὅτι «προκαταβολικῶς εἴμεθα εἰς θέσιν νὰ δηλώσωμεν ὅτι δὲν θεωροῦμεν ἀναγκαίαν ἢ μᾶλλον συμφέρουσαν τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Οὐκρανίας»[1]. Δεύτερον πρὸς τιμήν του δὲν ἀποκρύπτει τὸ γεγονὸς ὅτι μετὰ τὸ 1917 οἱ ἐθνικιστὲς κληρικοὶ αὐτοχειροτονήθηκαν Ἐπίσκοποι[2]. Τὸ ἄλλο ποὺ ἀποκαλύπτει ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης εἶναι πὼς οἱ ἐθνικιστὲς Οὐκρανοὶ κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ προσπάθησαν νὰ ἐκμεταλλευθοῦν στὰ 1917 τὸν ἐμφύλιο στὴ Ρωσία καὶ κατὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τὴν κατάληψη τῆς Οὐκρανίας ἀπὸ τοὺς Ναζί. Αὐτὸς ἦταν ὁ λόγος ποὺ μὲ τὴ λήξη τοῦ πολέμου πολλοὶ κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ ἀπὸ τὴν Οὐκρανία ἀκολούθησαν τοὺς ἡττημένους στὴ Γερμανία[3]. Ὁ Σεβ. Πισιδίας ἀναγνωρίζει ἀκόμη ὅτι «ἡ ὑγιὴς μερὶς τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἐν Οὐκρανίᾳ ἀπήτει τὴν ἐφαρμογὴν τῶν ἐλευθεριῶν, ἀλλὰ καὶ τῆς κανονικῆς ὁδοῦ καὶ μὲ τὴν συγκατάθεσιν τῆς Πανρωσικῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου»[4]. Ἐπίσης παραδέχεται ὅτι ὅσο ὁ Πατριάρχης Τύχων εὑρίσκετο στὶς φυλακές, οἱ Οὐκρανοὶ ἐθνικιστὲς βρῆκαν τὴν εὐκαιρία νὰ ἐνεργήσουν «πρὸς ἐπιτυχία τῶν ἐπιδιωκομένων ἀπὸ αὐτοὺς σκοπῶν»[5].
.          Τὸ 1917 εἶναι γνωστὸ ὅτι ἄρχισε ἡ τραγωδία τῆς Ρωσίας. Ἡ αὐτοκρατορικὴ κυβέρνηση παραιτήθηκε στὸ τέλος Φεβρουαρίου, οἱ προσωρινὲς τρεῖς δημοκρατικὲς κυβερνήσεις ποὺ συγκροτήθηκαν, ἀπὸ τὶς 2 Μαρτίου ἕως τὶς 25 Ὀκτωβρίου 1917, λόγῳ ἀδυναμίας δικῆς τους καὶ τῆς πίεσης τῶν μπολσεβίκων δὲν πέτυχαν νὰ ἐπιλύσουν τὰ πολλὰ προβλήματα τῆς χώρας καὶ μὲ πραξικόπημα τότε ἐπικράτησαν οἱ κομμουνιστὲς καὶ ἐπέβαλαν τὴν ἄθεη καὶ τυραννικὴ δικτατορία τοῦ προλεταριάτου.
.                   Ἡ Ἐκκλησία ἀμύνθηκε ὅσο μποροῦσε. Στὶς 13 Αὐγούστου 1917 συνῆλθε στὴ Μόσχα Σύνοδος, ἀποτελούμενη ἀπὸ 564 μέλη, ἐκ τῶν ὁποίων 278 ἦσαν λαϊκοὶ ἐκπρόσωποι. Κατ᾽ αὐτὴν ἀνασυνεστήθη τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας καὶ ἐξελέγη Πατριάρχης ὁ Μητροπολίτης Μόσχας Τύχων. Ὁ Πατριάρχης ἔκαμε ὅ, τι μποροῦσε γιὰ νὰ ὑπερασπιστεῖ τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὸ ἄθεο καὶ τυραννικὸ καθεστώς[6]. Μέσα στὴν φροντίδα δὲν φοβήθηκε νὰ ἐκδώσει ἔγγραφο ἀφορισμοῦ ἐναντίον ὅσων ἐπετίθεντο κατὰ τῶν Χριστιανῶν καὶ βεβήλωναν τὶς Ἐκκλησίες. Φυσικὰ οἱ κομμουνιστὲς δυσαρεστήθηκαν ἀπὸ τὴ στάση τοῦ Πατριάρχη καὶ προσπάθησαν μὲ κατασκευασμένες κατηγορίες καὶ μὲ ἐκβιασμούς, ἀπειλές, αὐστηρὴ ἀπομόνωση, φυλακίσεις καὶ βασανιστήρια νὰ μειώσουν τὴν ἐπιρροή του καὶ νὰ τὸν ἐξοντώσουν. Τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1925 εἰσήχθη σὲ νοσοκομεῖο καὶ στὶς 7 Ἀπριλίου κατέληξε. Ἡ κυριαρχοῦσα ἀντίληψη εἶναι ὅτι ἐκτελέστηκε διὰ δηλητηριάσεως ἀπὸ τοὺς μπολσεβίκους. Ἡ κηδεία του συγκέντρωσε 300.000 λαοῦ. Στὴ συνείδηση τῶν πιστῶν ἀπὸ τότε τιμᾶται ὡς ἱερομάρτυς. Ἡ ἐπίσημη ἁγιοκατάταξή του ἔγινε στὶς 9 Ὀκτωβρίου τοῦ 1989 ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας.
.               Τὸ 1923 ὁ Ἅγιος Πατριάρχης Τύχων εἶπε: «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν εἶναι πολιτικὸς ὀργανισμὸς καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν θέλει νὰ εἶναι οὔτε Ἐρυθρή, οὔτε Λευκὴ Ἐκκλησία. Εἶναι καὶ θὰ παραμείνει ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία καὶ κάθε προσπάθεια ἀπὸ ὁποιαδήποτε πλευρὰ καὶ ἂν προέρχεται γιὰ τὴν ἐμπλοκὴ τῆς Ἐκκλησίας στὸν πολιτικὸ ἀγώνα θὰ πρέπει νὰ ἀπορριφθεῖ καὶ νὰ καταδικαστεῖ».[7]
.             Κατὰ τὴν ταραγμένη ἐκείνη περίοδο, ἀπὸ τὸ 1917 καὶ μετά, οἱ μὲν Κομμουνιστὲς ἐπιχείρησαν νὰ ἀφανίσουν τὴν Ἐκκλησία, μερικοὶ δὲ ἐπιχείρησαν νὰ ἐκμεταλλευθοῦν τὴν κατάσταση καὶ νὰ κατασκευάσουν μίαν δῆθεν Ἐκκλησία, προσαρμοσμένη στὶς θελήσεις τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ καθεστῶτος. Ὁ Ἀρχ. Χρυσόστομος Παπαδόπουλος ἔγραψε σχετικά: «Ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία, προαχθεῖσα εἰς μεγάλην ἀκμὴν κατὰ τὸν ιθ΄ αἰώνα, ὑπέστη μετὰ τὸν Α΄ παγκόσμιον πόλεμον τὰς φρικτὰς συνεπείας τῆς πολιτικῆς ἐπικρατήσεως τῶν μπολσεβίκων, οἵτινες ἐκήρυξαν κατ᾽ αὐτῆς καὶ κατὰ τῆς θρησκείας ἐν γένει πόλεμον. Τῷ 1918 προλαβοῦσα ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία ἀνασυνέστησε τὸ Πατριαρχεῖον Μόσχας, ἀλλὰ δὲν ἐπετράπη νὰ ἐκλεγῆ διάδοχος τοῦ τότε ἐκλεγέντος καὶ ἐκδιωχθέντος βραδύτερον Πατριάρχου Τύχωνος. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας διηρέθη τότε εἰς διαφόρους μερίδας (Πατριαρχική, Συνοδική, Ζῶσα, Ἐκκλησία Οὐκρανίας)….[8]. Αὐτὲς ὅλες οἱ κινήσεις στὸ πέρασμα τοῦ χρόνου ἔσβησαν, ἀφοῦ ταλάνισαν τὴ Ρωσικὴ Ἐκκλησία.
.               Μὲ τὸ ὁλοκληρωτικὸ σοβιετικὸ καθεστὼς ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία εἰσῆλθε σὲ καμίνι δοκιμασίας ἀνάλογης μὲ ἐκείνην τῶν αἰώνων τῶν διωγμῶν ἀπὸ τοὺς αὐτοκράτορες τῆς Ρώμης. Καὶ ἐπειδὴ ἐλέχθη ἀπὸ τὸν Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο καὶ ἀπὸ Μητροπολίτες στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τὸν παρελθόντα Ὀκτώβριο, ὅτι οἱ χριστιανοὶ τῆς Οὐκρανίας ὑπέφεραν, πρέπει νὰ λεχθεῖ ὅτι δὲν ὑπέφεραν μόνον αὐτοί, ἀλλὰ τὸ σύνολο τῶν Χριστιανῶν στὴ Σοβιετικὴ Ἔνωση[9]. Κατὰ τὰ ἔτη 1932 – 1933 ἀπὸ τὴν κολεκτιβοποίηση τῶν καλλιεργήσιμων ἐκτάσεων, τὴν τυραννικὴ συμπεριφορὰ τῶν ἀθέων κυβερνώντων ἔναντι τῶν ἀγροτῶν καὶ τὴν καταδίκη, ὡς «κουλάκων», ἑκατομμυρίων, ποὺ ἐργάζονταν στὰ κολχόζ, σὲ βασανιστήρια, φυλακίσεις, ἐξορίες, θάνατο εἴτε διὰ τῶν ὅπλων, εἴτε διὰ τῆς πείνας δὲν ὑπέφερε μόνον ἡ Οὐκρανία, πού, λόγῳ τοῦ ὅτι ὅλος σχεδὸν ὁ πληθυσμός της ἦταν ἀγροτικός, εἶχε ἑκατομμύρια θυμάτων, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλες περιοχές, μεταξὺ τῶν ὁποίων τῆς Μόσχας καὶ τοῦ Καζακστάν.[10]
.                     Ἑκατομμύρια θυμάτων στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση ὑπῆρξαν καὶ κατὰ τὴν τριετία τῆς «μεγάλης τρομοκρατίας» (1936 – 1938). Ἦσαν πολλοὶ Οὐκρανοὶ καὶ γενικὰ Ρῶσοι τὰ θύματα, ἀλλὰ καὶ ἄλλων ἐθνοτήτων, ποὺ θεωρήθηκαν «κατάσκοποι» γιὰ τὶς πατρίδες τους… Μεταξὺ αὐτῶν Γερμανοί, Πολωνοί, Γιαπωνέζοι, Ρουμάνοι, Φινλανδοί, Λιθουανοί, Ἐσθονοί, Λετονοί, Ἕλληνες.[11] Σημειώνεται ὅτι κατὰ τὴ μεγάλη τρομοκρατία συμμετέσχε ἐνεργὰ στὶς διώξεις καὶ ἐκτελέσεις στὴν Οὐκρανία ὁ Νικίτα Χρουστσόφ, ἡγέτης τῆς ΕΣΣΔ, ὁ ὁποῖος εἶχε γεννηθεῖ στὴν περιοχὴ τοῦ Κοὺρσκ καὶ ἔζησε γιὰ χρόνια πολλὰ στὸ Ντονμπάς, περιοχὴ τῆς ἀνατολικῆς Οὐκρανίας.
.                     Ἐνδεικτικά τῆς κατάστασης τῶν Χριστιανῶν στὴν ΕΣΣΔ εἶναι τὰ ἀκόλουθα στοιχεῖα, ποὺ δημοσιεύθηκαν στὸ βιβλίο «Les nouveaux Martyrs Russes» τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Michel Polsky[12]. To 1914 ὑπῆρχαν 1.025 Μοναστήρια, τὸ 1973 ἦσαν 12, τὸ 1914 ὑπῆρχαν 54.174 ἐκκλησίες, τὸ 1973 εἶχαν μείνει 7.500. Ἀκόμη τὸ 1914 ὑπῆρχαν 37.528 κατηχητικὰ σχολεῖα, 291 ἐκκλησιαστικὰ νοσοκομεῖα, 1.113 γηροκομεῖα καὶ 34.497 ἐνοριακὲς βιβλιοθῆκες. Ὅλα ἔκλεισαν μὲ νόμο.
.                 Ἕνα ἀκόμη στοιχεῖο γιὰ τὸ ὅτι ἡ ὑπὸ τὸ κομμουνιστικὸ ὁλοκληρωτικὸ καθεστὼς μοίρα ὅλων τῶν Ρώσων καὶ εἰδικότερα τῶν Χριστιανῶν ἦταν ἡ ἴδια σὲ ὅλη τὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν νεομαρτύρων. Τὸ ἀδελφικὸ μαρτυρικό τους αἷμα ἕνωσε σὲ μίαν ἀκατάλυτη πνευματικὴ ἑνότητα, ποὺ ἰσχύει ἕως σήμερα. Τοὺς ἔνωναν καὶ τὰ ἱερὰ προσκυνήματα. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἡ Λαύρα τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου, λίκνο τῆς ρωσικῆς εὐσεβείας. Τὸ 1955 εἶχε δεχθεῖ, κατὰ τὴν Πράβδα, 200.000 προσκυνητές, ὅσους καὶ τὸ 1860! «Ἔμεινα καθιστή», διηγεῖται μία μάρτυς, «εἰς τὴν εἴσοδον τῶν μακρυνῶν σπηλαίων, διὰ νὰ ἀκούω τὰς συζητήσεις τῶν προσκυνητῶν γύρω ἀπὸ τὸ ταξίδι των: μερικοὶ ἤρχοντο ἀπὸ τὴν περιοχὴν τοῦ Ντόνετς, ἄλλοι ἀπὸ τὸ Ροστόβ, ἄλλοι ἀπὸ τὴν Ἅλμα-Ἄτα, ἄλλοι ἀπὸ τὸ πιὸ μακρινὸ Βλαδιβοστόκ. Κοντολογὶς ἀπὸ ὄλας τὰς γωνίας τῆς ἀπεράντου χώρας μας».[13]
.                          Ὁ πρῶτος ἱερομάρτυρας τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας ὑπὸ τὸ σοβιετικὸ ἄθεο καθεστὼς ἦταν ὁ Μητροπολίτης Κιέβου καὶ πάσης Γαλικίας Βλαδίμηρος. Εἶχε γεννηθεῖ τὸ 1848 σὲ χωριὸ τῆς ρωσικῆς περιοχῆς Ταμπόφ, 480 χλμ. Νοτιοανατολικὰ τῆς Μόσχας. Στὶς 25 Ἰανουαρίου 1918 ἔνοπλη ὁμάδα τὸν πῆρε ἀπὸ τὸ Ἐπισκοπεῖο, ποὺ ἦταν καὶ μοναστήρι, καὶ τὸν ὑποχρέωσαν νὰ περπατήσει ἐκτός της Μονῆς καὶ μετὰ ἀπὸ κάμποσα μέτρα τὸν ἐκτέλεσαν πυροβολώντας τὸν στὰ νῶτα του. Στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ὁ Μητροπολίτης Βλαδίμηρος εἶναι ὁ μόνος ἱεράρχης ποὺ ὑπηρέτησε καὶ στὶς τρεῖς σημαντικότερες ἕδρες Της, στὴ Μόσχα, στὴν Ἁγία Πετρούπολη καὶ στὸ Κίεβο. Καὶ ὁ π. Μισὲλ σημειώνει στὸ βιβλίο τοῦ «Les nouveaux martyrs Russes»: «Στὰ 988 ὁ ἅγιος Βλαδίμηρος, Μεγάλος Πρίγκιπας τοῦ Κιέβου, ἀποδέχθηκε τὴν χριστιανικὴ πίστη, δέχθηκε τὸ Βάπτισμα καὶ τὸν ἀκολούθησε ὁ λαός του. Ἐκεῖ, στὰ νερὰ τοῦ Δνείπερου, ἡ Ρωσία, διὰ τοῦ βαπτίσματος, εἰσῆλθε στὴν Χριστιανικὴ Ἐκκλησία. Στὰ 1918, ἐπίσης στὸ Κίεβο, ὁ Μητροπολίτης Βλαδίμηρος δέχθηκε, διὰ τοῦ μαρτυρίου του, τὸ νέο βάπτισμα στὸ ὁποῖο κλήθηκε ἡ Χριστιανικὴ Ρωσία: Τὸ βάπτισμα τοῦ αἵματος, τὸ ἔνδοξο στέμμα τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας»[14].
.                   Στὰ ἱστορικὰ βιβλία, ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὰ ἐκκλησιαστικὰ πρόσωπα καὶ τὰ προσκυνήματα τοῦ Κιέβου δὲν ὑπάρχει διαφοροποίηση Ρώσων καὶ Οὐκρανῶν. Ὅλοι θεωροῦνται Ρῶσοι. Ὁ ὅσιος Θεοδόσιος τοῦ Κιέβου γεννήθηκε κοντὰ στὸ Κίεβο. Νεαρὸς εἶχε τὴν ἐπιθυμία νὰ μεταβεῖ στοὺς Ἁγίους Τόπους, ἀλλὰ ὅπως γράφει ὁ βιογράφος του Ὅσιος Νέστωρ, «ὁ Πανάγαθος Θεὸς δὲν θέλησε νὰ ἀπομακρύνη π τν γ τς Ρωσίας αὐτὸν ποὺ τὸν προώριζε σὲ αὐτὴν ἐκ κοιλίας μητρὸς ποιμένα τῶν λογικῶν προβάτων, ποὺ θὰ ἀσπάζονταν τὸ ἀγγελικὸ σχῆμα»[15]. (Σημ. ἡ ὑπογράμμιση τοῦ γρ.). Ἡ πραγματικότητα αὐτή, τῆς ταύτισης τοῦ Κιέβου μὲ τὴ Ρωσία ὑπάρχει καὶ στὸ βιβλίο «Πατερικὸν τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου»[16]. Γράφεται: « Ὁ Βλαδίμηρος Ἃ΄ ὁ Μέγας εἶναι ὁ δημιουργός της ἔνδοξης Ρωσίας τοῦ Κιέβου» (Σέλ. 15). Στὸ ἔργο του γιὰ τὸν Ἅγιο Ἀρσένιο Ἐλασσῶνος (1550-1626) ὁ καθηγητὴς Φώτιος Ἀρ. Δημητρακόπουλος [17]. γράφει ὅτι ὁ Ἅγιος ἔζησε στὴ Ρωσία, τὸ δεύτερο μισό τοῦ βίου του καὶ ἐξηγεῖ ὅτι ἔμεινε κυρίως στὴ Μόσχα, ἀλλὰ καὶ στὸ Λβὸφ τῆς σημερινῆς Οὐκρανίας ἀπὸ τὸ 1586 ἕως τὸ 1588. Στὴ Ρωσία ἦσαν, ὡς Ἀρχιεπίσκοποι Χερσῶνος, οἱ Εὐγένιος Βούλγαρης καὶ Νικηφόρος Θεοτόκης. Ὅλοι οἱ Ἕλληνες οἱ κατοικοῦντες στὴν Ὀδησσὸ καὶ στὴν Κριμαία στὴ Ρωσία ἦσαν. Ὅλοι οἱ εὐεργέτες τῆς Ἑλλάδος, ποὺ ζοῦσαν στὶς περιοχὲς αὐτές, τῆς Ρωσίας κάτοικοι ἦσαν. Ὁ θρησκευτικὸς φιλόσοφος Νικόλαος Μπερντιάγεφ ἂν καὶ ἔζησε στὸ Κίεβο, δηλώνει Ρῶσος καὶ σημειώνει: «Τὸ Κίεβο εἶναι μία ἀπὸ τὶς πιὸ ὄμορφες πόλεις ὄχι μόνον τῆς Ρωσίας, ἀλλὰ τῆς Εὐρώπης»[18].
.               Ὅταν ὁ σημερινὸς Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος μὲ τὸν σήμερα Μητροπολίτη Ἀργολίδος Νεκτάριο ἐπισκέφθηκαν τὴ Συμφερόπολη ἀπὸ κληρικοὺς τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας ἦσαν φιλοξενούμενοι. Εἶναι θλιβερὸ τὸ ὅτι ὁ μὲν Ἀρχιεπίσκοπος ἄλλαξε στάση σὲ αὐτὰ ποὺ γνώριζε γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας καὶ τὸ ὅτι ὁ Μητροπολίτης Νεκτάριος δὲν ἔλαβε τὸ λόγο στὴν Ἱεραρχία, νὰ πεῖ ὅσα γνωρίζει πολὺ καλὰ γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση στὴν Οὐκρανία.
.               Τὰ λίγα στοιχεῖα ποὺ ἀναφέρθηκαν θέλουν νὰ σημειώσουν ὅτι οἱ Οὐκρανοὶ καὶ οἱ Ρῶσοι γιὰ αἰῶνες ἦσαν ἕνας λαός. Τὸ Κίεβο μὲ τὴ Μόσχα καὶ ἀργότερα καὶ οἱ δύο μὲ τὴν Ἁγία Πετρούπολη εἶχαν ἕναν ἔντονο ἀνταγωνισμό, ἀλλὰ ὡς ἀδέλφια καὶ γιὰ τὸ ποιὰ πόλη ἐκφράζει αὐθεντικότερα τὸ πνεῦμα τῶν Ρῶς καὶ τοῦ Ἁγίου Βλαδιμήρου. Οἱ Οὐκρανοὶ ἀπὸ τὸν 16ο αἰώνα ἦσαν στόχος προσηλυτισμοῦ ἀπὸ τὸ Βατικανὸ καὶ τοὺς ρωμαιοκαθολικοὺς Πολωνοὺς καὶ Λιθουανούς. Στὴν Οὐκρανία οἱ Ἰησουίτες ἐφεῦραν τὴν Οὐνία, ὡς μέσο προσηλυτισμοῦ τῶν Ὀρθόδοξων Ρώσων, κατοίκων τῆς Οὐκρανίας. Γιὰ αἰῶνες ἡ περὶ τὸ Λβὸφ δυτικὴ Οὐκρανία δέχθηκε τὴν καταπίεση καὶ τὴν ἀναγκαστικὴ ἐπιρροὴ τῶν δυτικοφρόνων παπικῶν ἐξουσιαστῶν, Πολωνῶν καὶ Λιθουανῶν, καθὼς καὶ τῶν Οὐνιτῶν καὶ Ἰησουιτῶν. Ἐπίσης εἶναι ἐδῶ καὶ αἰῶνες στόχος γεωστρατηγικός τῆς Δύσης, ἡ ὁποία θέλει νὰ ἐπεκτείνει τὴν ἐπιρροή της στοὺς σλαβικοὺς πληθυσμοὺς σὲ βάρος τῆς Ρωσίας.
.                 Ὁ οὐκρανικὸς ἐθνικισμὸς ἀναπτύχθηκε ἀπὸ τὸ 1840, μὲ κύριο ἐκφραστὴ τὸν ποιητὴ Τάρας Σεβτσένκο. Στὰ 1918 οἱ Οὐκρανοὶ τάχθηκαν κατὰ τῶν Μπολσεβίκων καὶ ἀνακήρυξαν τὴν περιοχή τους αὐτόνομη, ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ Μιχαΐλο Χρουσέφσκι, ποὺ ἐξελέγη πρόεδρος τῆς Οὐκρανίας. Ἀντιδρώντας οἱ Μπολσεβίκοι, ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ Σκρίπνικ ὀργάνωσαν συνέδριο τῶν Σοβιὲτς στὸ Χάρκοβο. Ἔτσι ξεκίνησε ἕνας ἐμφύλιος πόλεμος. Τοὺς ἐθνικιστὲς τῆς Οὐκρανίας ὑποστήριξαν οἱ Γερμανοὶ καὶ οἱ Αὐστριακοί, ἀλλὰ ἐπῆλθε διαμάχη τῶν δύο ἡγετῶν τους, τοῦ σοσιαλιστῆ Βινιτσένκο καὶ τοῦ ἐθνικιστῆ Πετλιούρα. Παράλληλα ἀναπτύχθηκε καὶ ἕνα κίνημα ὑπὸ τὸν ἀναρχικὸ Νέστωρα Μάχνο στὰ νότια τῆς Οὐκρανίας. Ὁ Πετλιούρα ἔχασε τὸν πόλεμο, διέφυγε στὸ Παρίσι καὶ συγκρότησε κυβέρνηση ἐν ἐξορίᾳ. Δολοφονήθηκε στὰ 1926. Οἱ «Κόκκινοι» ἐπικράτησαν σὲ ὅλο τὸ ἔδαφος τῆς Οὐκρανίας καὶ τὸ 1934 μετέφεραν τὴν πρωτεύουσα τῆς περιοχῆς ἀπὸ τὸ Χάρκοβο στὸ Κίεβο[19]. Ἔκτοτε ἀναπτύχθηκε περαιτέρω ὁ ἐθνικισμός, κυρίως στὸ ἐπίπεδο τῆς ἰντελιγκέντσιας καὶ τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας. Ἡ ἀντιρωσικὴ προπαγάνδα ἐντάθηκε στὴν Οὐκρανία ἀπὸ τὸ Βατικανὸ καὶ τὶς δυτικὲς χῶρες. Σὲ αὐτὸν τὸν ἀγώνα, νὰ ἀλλάξει ἡ ψυχὴ τῶν Οὐκρανῶν καὶ νὰ ἐνταχθοῦν στὴν δυτικὴ ἐπιρροὴ καὶ κουλτούρα, ἐντάσσεται καὶ ἡ ἐνέργεια τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου. Ὅμως ὁ ἁπλὸς λαὸς τῆς Οὐκρανίας, στὸ μεγάλο ποσοστό του, παραμένει πιστὸς στὶς Παραδόσεις του, στὴν Ἐκκλησία Του καὶ ἀνθίσταται στὴν καταπίεση τῆς Δύσης, ποὺ ἐκ νέου ἀντιμετωπίζει.
.                     Γιὰ νὰ καταπολεμηθεῖ ἡ κανονικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν Οὐκρανία γίνεται ἔντονη ἐκμετάλλευση τῶν ἀνοικτῶν πολεμικῶν, ἐδαφικῶν, οἰκονομικῶν καὶ πολιτικῶν συγκρούσεων τῆς χώρας μὲ τὴ Ρωσία. Ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ζητεῖται νὰ ἐκκοσμικευθεῖ πλήρως καὶ νὰ καταστεῖ ἱμάντας καὶ ὑποχείριο τῶν κρατικῶν οὐκρανικῶν ὑπηρεσιῶν. Ἀπόδειξη: Στὸ τρέχον τεῦχος (Novembre – Decembre 2019, no 98) τοῦ περιοδικοῦ “Le monde des religions” καὶ στὸ ρεπορτὰζ ὑπὸ τὸν τίτλο «Ὁ δρόμος τῆς ἀνεξαρτησίας», ὑπάρχει φωτογραφία ρωμαιοκαθολικοῦ ἱερέα, ὁ ὁποῖος τελεῖ τὴ λειτουργία στοὺς σπουδαστὲς τῆς στρατιωτικῆς ἀκαδημίας (σελ. 19). Στὴν περιοχὴ κυρίως τοῦ Λβὸφ (Σημ. Δυτικὴ Οὐκρανία, ποὺ συνορεύει καὶ ἐπικοινωνεῖ μὲ τὴν Πολωνία) ἀλλὰ καὶ στὸ Κίεβο τὸ ἀντιρωσικὸ ἐθνικιστικὸ μένος ἑνώνει καὶ ὁδηγεῖ σὲ συνεργασία τοὺς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας, τοὺς ὁποίους ὁ πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ὀνόμασε «Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας» μὲ τοὺς παπικοὺς Οὐνίτες. Τὸ ἴδιο συμβαίνει σήμερα στὴ διασπορά. Παράδειγμα ἡ Ἑλλάδα. Οἱ Οὐκρανοὶ Ὀρθόδοξοι ἐξυπηρετοῦνται στὴν Ἀθήνα ἀπὸ τὴν Οὐνίτικη Ἐκκλησία τῆς ὁδοῦ Ἀχαρνῶν!…-

––––––––––––––––––––––––––––––––

[1] Ἀρχιεπ. Θυατείρων Μεθοδίου (Φούγια) «Θεολογικαί καὶ ἱστορικαί μελέται», Τόμος Β΄, 1983, σελ. 171.

[2] Αὐτ., σελ. 173

[3] Αὐτ. σελ. 185,189,199 και 215.

[4] Αὐτ. σελ. 175

[5] Αὐτ. σελ. 176

[6] Ν. Ζέρνωφ «Οἱ Ρῶσοι καὶ ἡ Ἐκκλησία τους», ἐκδ. Οἶκος «ΑΣΤΗΡ», Ἀθῆναι, 1972, σελ. 178.

[7] Καλλίστου Ware, σήμερα Μητροπολίτου Διοκλείας, «Ἡ Ὀρθόδοξη Εκκλησία», ἐκδ. Ἀκρίτας, 1η ἔκδοση, 1996, σελ. 244.

[8]Ἀρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου (Παπαδοπούλου) «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἀνατολική Εκκλησία», Τυπογρ. Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, ἐν Ἀθήναις, 1954, σελ. 190

[9] Ἐπειδή ἡ ἐξιστόρηση τῆς καταπίεσης καὶ ἐπιχείρησης ἐξόντωσης τοῦ Χριστιανισμοῦ στὴν ΕΣΣΔ ξεφεύγει τοῦ παρόντος πονήματος παραπέμπω εἰς Καλλίστου Γουέαρ «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία», Εκδ. Ακρίτα, σελ. 234-265 καὶ εἰς Mathew Spinka “The Church in Soviet Russia (New York 1956).

[10] Βλ. σχ. Stephane Courtois etc. “Le livre noir du communism – Crimes, terreur, repression”, Ed. Robert Laffont, Paris 1997, p. 178-188.

[11] Αὐτ. σελ. 216 – 225

[12] Archipretre Michel POLSKY “Les nouveaux Martyrs de la terre Russe”, Ed. Resiac, Montsurs, France, 1976, p. 349

[13] Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Νικήτα Στροῦβε «Οἱ Χριστιανοί εἰς τὴν Σοβιετικὴν Ἕνωσιν» σὲ ἑλλην. μετάφραση τοῦ Ἀρχιμ. Χριστοδούλου Παρασκευαΐδη, μετά Μητροπολίτου Δημητριάδος καὶ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνών καὶ πάσης Ἑλλάδος, ἐκδ. «Χρυσοπηγή», Ἀθῆναι, 1968, σελ. 203-204.

[14] «Les nouveaux martyrs Russes» p. 16

[15]«Ὅσιος Θεοδόσιος τοῦ Κιέβου», ἐκδ. Ἀδελφότητος «Ὁ Παράκλητος», σελ. 20.

[16] «Πατερικόν τῶν σπηλαίων τοῦ Κιέβου», ἀπόδοση ἀπὸ τὰ ρωσικά Ἀρχιμ. Τιμοθέου, Καθηγουμένου Ἱ. Μονῆς Παρακλήτου, ἔκδοση Β΄, ἐκδ. Ἱ. Μονῆς Παρακλήτου, Ὠρωπός Ἀττικῆς, 1990

[17] Φωτίου Αρ. Δημητρακόπουλου «Ἀρσένιος Ἐλασσόνος (1550-1626). Βίος – Ἔργο – Ἀπομνημονεύματα», ἐκδ. Ὀργανισμός Π. Κυριακίδη Α.Ε., Ἀθῆναι, 2007, σελ. 237.

[18] Nicola Berdiaev “Essai d’ autobiographie spirituelle”, Ed. Paris, Buchet/Chastel, Paris, 1992, p. 19. Ἡ ὑπογράμμιση τοῦ ὑπογρ.

[19] Ryan Ver Berkmoes etc. “Russia, Ukraine & Belarus”, Lonely Planet Publications, 2000, p. 719-723.

 

 

 

 

 

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΛΙΛΛΙΠΟΥΤΙΟΙ καὶ ΤΟ 2020 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Οἱ Λιλλιπούτιοι καὶ τὸ 2020

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.              Μὲ τὴν ἔλευση τῆς νέας χρονιᾶς ἦρθαν στὸ μυαλό μου οἱ μικροσκοπικοὶ κάτοικοι τῆς Λιλλιπούτης. Σὲ αὐτοὺς ἀναφέρεται ὁ Τζόναθαν Σουίφτ (1667-1745), Ἰρλανδὸς στὴν ἐθνικότητα καὶ ἀγγλικανὸς πάστορας, ὁ ἰδιοφυὴς συγγραφέας τοῦ κλασσικοῦ μυθιστορήματος «Τὰ ταξίδια τοῦ Γκιούλιβερ». Οἱ Λιλλιπούτιοι ζοῦσαν σὲ μία γωνιὰ τῆς Γῆς, τὸ ὕψος τους δὲν ξεπερνοῦσε τὰ 15 ἑκατοστά, δηλαδὴ ἀρκετοὶ χωροῦσαν στὴν τσέπη τοῦ Γκιούλιβερ. Τὰ βέλη τους κτύπησαν τὸν ἀνεπιθύμητο ἐπισκέπτη τους, ἀλλὰ τοῦ φάνηκαν σὰν τσιμπήματα ἀπὸ μικρὲς καρφίτσες. Ὅμως ἐπειδὴ οἱ κάτοικοι τῆς Λιλλιπούτης δὲν εἶχαν δεῖ ποτὲ τοὺς ἄλλους, κανονικοὺς στὸ ὕψος, ἀνθρώπους θεωροῦσαν τοὺς ἑαυτούς τους παντοδύναμους.
.               Χαρακτηριστικὰ τὸν Βασιλιά τους τὸν θεωροῦσαν «χαρὰ καὶ φόβητρο τοῦ σύμπαντος, τοῦ ὁποίου ἡ κυριαρχία (Σημ. Στὴν πραγματικότητα ἦταν περιμέτρου δώδεκα μιλίων) ἐξαπλωνόταν ἕως τὰ πέρατα τοῦ κόσμου, ὅτι ἦταν ὁ μονάρχης τῶν μοναρχῶν καὶ ὁ ὑψηλότερος ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ τὰ πόδια του πίεζαν τὸ κέντρο τῆς Γῆς καὶ τὸ κεφάλι του ἀκουμποῦσε στὸν ἥλιο καὶ ποὺ σὲ ἕνα νεῦμα του ἔτρεμαν τὰ γόνατα τῶν ἡγεμόνων τῆς ὑφηλίου»…
.           Ὁ Σουίφτ στὴν ἀλληγορικὴ ἀφήγησή του, ποὺ στὴν οὐσία εἶναι μία καυστικὴ σάτιρα, κατακρίνει τὰ ὅσα κακὰ συνέβαιναν στὴν ἐποχή του, κυρίως τὴν κενὴ οὐσιαστικοῦ περιεχομένου οἴηση τῶν συγχρόνων του. Δὲν ἦταν μόνο ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη τῆς ἐποχῆς του, πολὺ περισσότερο ἦσαν οἱ τεχνολογικὲς ἐξελίξεις καὶ οἱ ἐπιστημονικὲς ἀνακαλύψεις. Ὁ ἄνθρωπος τότε θεώρησε ὅτι ὅλα λύονται μὲ τὴ λογική, ὅτι ἔγινε παντοδύναμος. Ὅμως στὴν πραγματικότητα καὶ τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν παραμένει ἕνας κάτοικος τῆς Λιλλιπούτης…
.               Τὸν 17ο καὶ τὸν 18ο αἰώνα οἱ ἐπιστήμονες, μὲ τὰ μέσα ποὺ διέθεταν, νόμισαν ὅτι ἦσαν πολὺ κοντὰ στὸ νὰ λύσουν τὰ ὑπαρξιακά τους θέματα, νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ προχωρήσουν μὲ τὴ θεοποίηση τῆς λογικῆς. Σήμερα, τριακόσια περίπου χρόνια μετά, τὰ ὑπαρξιακὰ προβλήματα ἐξακολουθοῦν νὰ τίθενται καὶ οἱ ἐπιστήμονες ἀπομακρύνονται ἀντὶ νὰ προσεγγίζουν στὴν ἐπίλυση τῶν ζητημάτων, ποὺ θέτει ὁ μικρόκοσμος καὶ ὁ μακρόκοσμος. Μὲ τὰ μέσα, ποὺ σήμερα διαθέτουν, διαπιστώνουν ὅλο καὶ πολυπλοκότερο τὸν μικρόκοσμο καὶ ἰλιγγιώδεις διαστάσεις στὸν μακρόκοσμο.
.               Γιὰ πολλοὺς ἐπιστήμονες ἡ σωστὴ ἀπάντηση στὰ ὑπαρξιακὰ ἐρωτήματα εἶναι ἡ Πίστη στὸν Θεό. Ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς τῆς τεχνητῆς νοημοσύνης καὶ ἀκαδημαϊκὸς Πάνος Λιγομενίδης ἔγραψε στὴν ἑλληνικὴ ἔκδοση τοῦ Scientific American: «Τὸ ἐρώτημα τῆς ὕπαρξης τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς σχέσης του μὲ τὸ σύμπαν εἶναι μεταφυσικὸ καὶ δὲν δύναται νὰ ἀπαντηθεῖ μὲ παρατήρηση, θεωρητικοποίηση καὶ πείραμα. Μὲ τὶς ἀναζητήσεις της ἡ ἐπιστήμη δὲν καταργεῖ τὸν Θεό. Σὲ μερικὲς περιπτώσεις καταργεῖ τὴ δεισιδαιμονία. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι μεγάλοι ἐπιστήμονες καὶ διανοητὲς εἶναι βαθειὰ θρησκεύοντες» (Ἰανουάριος 1999, σελ. 71).
.            Τὸ 2020 εἶναι ἡ ἀρχὴ ἑνὸς νέου ἔτους καὶ μίας νέας δεκαετίας. Οἱ εὐχὲς πολλές, οἱ προσδοκίες μεγάλες. Ἡ γνώση τῆς Λιλλιπούτης θὰ κάνει τὶς εὐχές μας πιὸ πρακτικές, πιὸ πραγματικές. Καλὴ χρονιά.-

Σχολιάστε

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Κάτι σὰν προκαρναβαλικὲς ἐκδηλώσεις…»

Καλὰ Χριστούγεννα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἡ 2019η ἐπέτειος τῆς Γέννησης τοῦ Χριστοῦ ἑορτάζεται ἀπὸ κάποιους συμπατριῶτες μας ὡς νὰ ζοῦν κατ’ ἐκείνη τὴ νύχτα τῆς Βηθλεὲμ παρέα μὲ τὸν Ἡρώδη. Ἀγνοοῦν τὸ κοσμοϊστορικὸ γεγονὸς καὶ τὸ ἀντιμετωπίζουν προκλητικῶς ἀδιάφορα ἕως ἐχθρικά. Εἶναι προφανὲς ὅτι ἡ παρουσία Του χαλάει τὴν ὑποτιθέμενη ἰσχύ τους, τὴ βολή τους, τὸ ἰδεολογικὸ καὶ κοινωνικὸ κατεστημένο, στὸ ὁποῖο ἀνήκουν.
.             Τοῦ λόγου τὸ ἀληθὲς ἀποδεικνύουν οἱ εὐχετήριες κάρτες ποὺ στέλνουν, πολιτικοί, ἑταιρεῖες, σωματεῖα, φίλοι καὶ φίλες. Οἱ περισσότερες δὲν εὔχονται γιὰ τὰ Χριστούγεννα, ἀλλὰ ἀορίστως «Καλὲς γιορτές», κατὰ τὸ «Season greetings». Πολλὲς ἔχουν ὡς θέμα ἀντὶ τοῦ Χριστοῦ ἕναν εὐτραφῆ χαμογελαστὸ γέροντα, προϊὸν προωθήσεως προϊόντων πολυεθνικῆς ἑταιρείας. Ἡ ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων κατάντησε ἕνα κοσμικὸ φολκλορικὸ γεγονός: Ρεβεγιόν, φῶτα, τουαλέτες, ξενύχτι, χαρτοπαίγνιο. Κάτι σὰν προκαρναβαλικὲς ἐκδηλώσεις.
.             Ἡ κατάργηση τῶν εὐχῶν γιὰ τὰ Χριστούγεννα ἐντάσσεται σὲ δύο ρεύματα
.           Τὸ πρῶτο εἶναι αὐτὸ τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ τῆς νέας ἐποχῆς. Ὅσοι τὸ ὑποστηρίζουν ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ 25η Δεκεμβρίου εἶναι μία παγκόσμια ἡμέρα, ὅπως οἱ ἄλλες παγκόσμιες ἡμέρες, ποὺ ὁ ΟΗΕ ἔχει καθιερώσει καὶ ποὺ τὴν γιορτάζουν χριστιανοὶ καὶ μουσουλμάνοι, ἄθεοι καὶ βουδιστές, ἰνδουιστὲς καὶ σιντοϊστές… Οἱ ἴδιοι ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ ἡμέρα αὐτὴ ἦταν παγανιστικὴ ἑορτὴ ποὺ τὴν υἱοθέτησαν οἱ Χριστιανοὶ καὶ τώρα εἶναι ὁ καιρός, ποὺ οἱ νεοπαγανιστὲς παίρνουν τὴ ρεβάνς… Γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, στὸ τρέχον τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ «Le monde des Religions» ὑπάρχει ἀφιέρωμα μὲ τίτλο: «Χριστούγεννα – Πῶς μία παγανιστικὴ ἑορτὴ ἔγινε χριστιανική. Καὶ ἀντιστρόφως»…
.             Τὸ δεύτερο ρεῦμα εἶναι τῶν ὀπαδῶν τοῦ καταναλωτικοῦ ὑλισμοῦ. Αὐτῶν, ποὺ δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὴν καλοπέραση, κατὰ τὴν ἀντίληψη τοῦ ἄφρονος πλουσίου τῆς παραβολῆς.
.             Στὶς μέρες μας ἐπιζοῦν κάποια δυτικῆς προέλευσης χριστιανικὰ σύμβολα, ποὺ ἀντιμετωπίζονται ὡς μουσειακὰ ἀντικείμενα, ἀποστεωμένα ἀπὸ κάθε πνευματικότητα. Συνεχίζουν νὰ ὑπάρχουν λόγῳ τῆς δύναμης τῆς Παράδοσης, ποὺ πάντως καὶ αὐτή, μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, ἐξασθενεῖ καὶ ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὴν τυποποιημένη συνήθεια. Θυμίζουμε μερικά: Τὸ ἔλατο, οἱ μπάλες πάνω σὲ αὐτό, τὸ γκί, οἱ γιρλάντες, ὁ φωτισμός. Συνεχίζονται καὶ οἱ ἀνταλλαγὲς δώρων, ποὺ παλιότερα στὴν Ἑλλάδα γίνονταν τὴν Πρωτοχρονιά.
.             Ὅμως ὑπάρχουν καὶ οἱ Ἕλληνες ποὺ γιορτάζουν συνειδητὰ τὰ Χριστούγεννα, ἀκολουθώντας τοὺς Μάγους καὶ τοὺς ποιμένες, ποὺ ἀντιλαμβάνονται τὴ σημασία τοῦ γεγονότος, ποὺ ἐκτιμοῦν τὸ θαῦμα τῆς Ἱστορίας: Αὐτὸ τὸ Βρέφος δημιούργησε τὸν Χριστιανικὸ Πολιτισμὸ στὴ λογοτεχνία, στὴ ζωγραφική, στὴν ἀρχιτεκτονική, στὴ μουσική, στὴν πνευματική, πολιτικὴ καὶ κοινωνικὴ ζωή. Ὅ,τι κφράζει σήμερα τς χριστιανικς κοινωνίες τ φείλουμε στν γεννημένο σν αριο Θεάνθρωπο. Ἀκόμα καὶ ἡ ἄρνηση τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀθεΐα ἐκφράζονται ὡς ἄρνηση τῆς χριστιανικῆς κουλτούρας. Γιατί Ἐκεῖνος δίδαξε τὴν πραγματικὴ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ καὶ τὴν ἀντίστοιχη εὐθύνη. Πλὴν τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, οὐδεὶς ἄλλος ἔδωσε αὐτὴν τὴν ἐλευθερία στὸν ἄνθρωπο. Ἐμεῖς, ἀναγνωρίζοντας τὴν προσφορά Του στὴ ζωή μας, εὐχόμαστε σὲ ὅλες καὶ σὲ ὅλους ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ.-

 

 

,

Σχολιάστε