Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Γ. Παπαθανασόπουλος

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΩΡΑ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΛΑΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ὁ πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας κ. Προκόπης Παυλόπουλος ἔχει καὶ αὐτὸς τὴν εὐθύνη του γιὰ τὶς ἐξελίξεις».

Ὁ λόγος τώρα στὸν Πρόεδρο καὶ στὸν λαὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.               Ἡ κατάσταση γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ γειτονικοῦ κράτους, ὅπως τὴν παρουσιάζει ἡ ἴδια ἡ Κυβέρνηση, εἶναι κρίσιμη. Ἤδη θεωρεῖται γεγονὸς ὅτι ἔχει δεχθεῖ τὴ σύνθετη ὀνομασία, ποὺ θὰ περιέχει τὸν ὄρο «Μακεδονία». Ἡ αἰτιολογία τῆς ἀποδοχῆς τῆς πρότασης Ζάεφ εἶναι πὼς τὴν εὐθύνη, ἔτσι λέγεται ἀπὸ τὴν Κυβέρνηση, τὴν ἔχει ὁ πρωθυπουργός! Ἂν εἶναι δυνατόν! Μὲ ἕνα τηλεφώνημα ἀπὸ τὸν κ. Ζάεφ ἔκλεισε ἢ θὰ κλείσει τὸ θέμα!…
.               Ἔχει τὸ δικαίωμα ὁ κ. Τσίπρας νὰ πάρει ἐπάνω του αὐτὴ τὴν ἱστορικὴ εὐθύνη; χι βέβαια, οτε τ στορικ δικαίωμα, οτε τ θνικό, οτε τ θικό. ποχ το Λουδοβίκου ΙΔ΄ χει περάσει, μαζ κα τ «L’ etat c’ est moi». Ξεπερασμένη εἶναι καὶ ἡ κομμουνιστικὴ ἀντίληψη, ὅτι ὁ λαὸς ταυτίζεται μὲ τὸν ἡγέτη του. Δεκαπέντε ἑκατομμύρια Ἕλληνες δὲν προσωποποιοῦνται σὲ ἕνα πρόσωπο, στὸν πρωθυπουργὸ ἐν προκειμένῳ. Δὲν ζοῦμε ὑπὸ ὁλοκληρωτικὸ καθεστώς.
.               Οτε Βουλ μπορε ν πάρει τν εθύνη τς πόφασης. Ὅπως ὑποστηρίζει ὁ Κορνήλιος Καστοριάδης, ὅταν ὁ λαὸς γιὰ μία μέρα εἶναι ἐλεύθερος καὶ ἐπιλέγει τοὺς βουλευτές του, δὲν σημαίνει πὼς δεοντολογικὰ γιὰ τέσσερα χρόνια τοὺς ἔδωσε τὴν ἐν λευκῷ ἐξουσιοδότηση νὰ ἀποφασίζει σὲ κρίσιμα θέματα γιὰ ὅλους μας. Μέχρις ἐδῶ καὶ μὴ παρέκει.
.               πρόεδρος τς Δημοκρατίας κ. Προκόπης Παυλόπουλος χει κα ατς τν εθύνη του γι τς ξελίξεις. Ὡς διευθυντὴς τοῦ Νομικοῦ Γραφείου τῆς Προεδρίας τῆς Δημοκρατίας ἐπὶ ἀειμνήστου Κων. Καραμανλή, στὴν κρίσιμη γιὰ τὸ Μακεδονικὸ περίοδο 1990 – 1995, ἔχει πλήρη γνώση τῆς σύσκεψης τῶν πολιτικῶν ἀρχηγῶν, τὸ 1992, καὶ τῆς ἐκδοθείσης τότε Ἀνακοίνωσης, ὅτι «δν μπορε ν ναγνωρισθε τ γειτονικ Κράτος ν στ νομά του πάρχει λέξη Μακεδονία». Γνωρίζει καλύτερα ἀπὸ τὸν καθένα τὸ δικαίωμά του, μὲ βάση τὸ ἄρθρο 44 – παρ. 2, νὰ προκηρύξει μὲ διάταγμα δημοψήφισμα γιὰ τὸ κρίσιμο ἐθνικὸ θέμα, προτρέποντας τοὺς βουλευτὲς ὁμοφώνως νὰ τὸ προτείνουν. Κα φείλει ν τ κάνει, γι τν στεροφημία του. Εναι παραίτητο κα πιβεβλημένο ν ρωτηθε λαός.
.               Ὁ καλόπιστος Ἕλληνας δὲν μπορεῖ νὰ διανοηθεῖ ὅτι ἡ κυβέρνηση τῆς Ἀριστερᾶς μετὰ τὶς «ἐπιτυχίες» της νὰ περάσει ὅλα τὰ ἐπώδυνα γιὰ τὸ λαὸ μέτρα χωρὶς σοβαρὲς λαϊκὲς ἀντιδράσεις ἔχει ὑποσχεθεῖ στοὺς ἰσχυροὺς παράγοντες τοῦ ἐξωτερικοῦ ὅτι θὰ κλείσει μὲ «ἐπιτυχία» καὶ τὸ Σκοπιανό. Οὐδεὶς καλόπιστος Ἕλληνας μπορεῖ νὰ δεχθεῖ ὅτι ἡ Ἀριστερά, ποὺ κατὰ τὸν ἐμφύλιο ἄνοιξε τὶς ὀρέξεις τῶν γιουγκοσλάβων καὶ τῶν βουλγάρων κομμουνιστῶν γιὰ τὴ Μακεδονία καί, ἀπὸ πλευρᾶς ΚΚΕ, ἔχει παραδεχθεῖ τὰ λάθη της, τώρα θὰ ἐπιχειρήσει νὰ κλείσει τὸ Μακεδονικό, κάνοντας ἕνα ἀκόμη καθοριστικῆς σημασίας γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ λάθος.
.               Ἂν ὑποχωρήσουμε στὸ ὄνομα, τὸ πρόβλημα δὲν θὰ λυθεῖ. Θὰ γίνει περισσότερο περίπλοκο. Ἡ ἐξίσωση τῶν Ἑλλήνων Μακεδόνων μὲ τοὺς Σκοπιανοὺς δὲν ἐπιβραβεύει μόνο τὴν «fake history». Εἶναι να βμα πρς τν χυλοποίηση τν λαν κα τν παγκοσμιοποίηση. Ἡ σκέψη τοῦ κ. Σόρος καὶ ὅσων ἄλλων τὴν προωθοῦν εἶναι γνωστή: «Τί Ἕλληνες, τί Σκοπιανοί, ὅλοι ἴδιοι εἴμαστε, βόρειοι καὶ νότιοι…». «Τί σύνορα; Ὅλα κοινὰ γιὰ νὰ μὴν ὑπάρχουν τριβές». «Τί ἱστορία; Μία γιὰ ὅλους, γιὰ νὰ μὴν ὑπάρχουν ἀνταγωνισμοὶ μεταξὺ τῶν λαῶν». «Τί ρίζες καὶ παράδοση; Τὶς κόβουμε τὶς ρίζες καὶ καταργοῦμε τὴν Παράδοση γιὰ τὸ καλὸ τῆς ἀνθρωπότητας…». Τὸ καλό τῆς ἀνθρωπότητας, κατ’ αὐτούς, εἶναι μία παγκόσμια κυβέρνηση, ποὺ θὰ διοικεῖ αὐταρχικὰ ὁμοιόμορφους πολίτες ἄβουλους καὶ χωρὶς κανένα ψυχικὸ καὶ πνευματικὸ ἔρεισμα. Εὐνουχίζουμε ψυχὲς γιὰ νὰ αἰσθάνονται ἐλεύθερες. Πάλι μφανίζεται, ς φιάλτης εροεξεταστς το Ντοστογιέφσκι… μες δν τ δεχόμαστε να τέτοιο φιαλτικ μέλλον. Δν δεχόμαστε ν γίνουμε κιμάς, πως λεγε είμνηστος Χριστόδουλος κα πεβίωσε νωρίς.- (Σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: ……! )

 

 

Advertisements

,

Σχολιάστε

ΑΤΟΠΗΜΑ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἀτόπημα σὲ βάρος τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Τὰ ὅσα εἶπε ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας κατὰ τὴν πρόσφατη ὁμιλία του στὸν Μυστρὰ προκάλεσαν εἰρωνικὸ σχόλιο σὲ ΜΜΕ. Ὁ κ. Παυλόπουλος εἶπε τὰ αὐτονόητα. Μεταξὺ τῶν ἄλλων πὼς τὸ Βυζάντιο συντήρησε τὰ βασικὰ χαρακτηριστικά τῆς Ἀρχαίας Ἑλλάδας καὶ τῆς ἀρχαίας Ρώμης καὶ ὅτι μέσῳ τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας καὶ παράδοσης ἐμπλουτίστηκε μὲ θεμελιώδεις ἀρχὲς καὶ ἀξίες, οἱ ὁποῖες σήμερα συνιστοῦν πραγματικὲς ἀντηρίδες τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ. Τὰ λόγια του αὐτὰ προκάλεσαν τὸ σχόλιο ὅτι ὁ Πρόεδρος «ἅρπαξε τὸν Gibbon ἀπὸ τὴν κοτσίδα καὶ τοῦ ἔκανε τὴ μούρη κρέας» (sic). Στὸ ἴδιο σχόλιο προστίθεται ἡ ἀπαξιωτικὴ γιὰ τὸν Πρόεδρο καὶ τὴν Ἐκκλησία ἀπορία: «Ποῦ ἔμαθε ἱστορία ὁ Πρόεδρος, στὸ κατηχητικό;». Ἔτσι ὁλοκληρώθηκε τὸ ἀτόπημα σὲ βάρος τοῦ Προέδρου. Δὲν ἔχει σημασία τὸ ποιὸς ἔγραψε τὸ συγκεκριμένο σχόλιο. Σημασία ἔχει τὸ ἄδικο καὶ ἐσφαλμένο περιεχόμενό του, προϊὸν μίας συγκεκριμένης ἀντίληψης περὶ ζωῆς καὶ ἱστορίας.
.           Στὸ σχόλιο γίνεται ἐπίκληση τοῦ Gibbon γιὰ τὴν Ἱστορία τοῦ Βυζαντίου, ἑνὸς συγγραφέα τοῦ 18ου αἰώνα! Ὁ Edward Gibbon (1737 – 1794) γεννήθηκε στὴν Ἀγγλία καὶ ἔζησε χρόνια στὴν γαλλόφωνη Ἑλβετία. Δέχθηκε ἐπιδράσεις ἀπὸ τὸν Βολταῖρο καὶ τὸν καλβινισμό. Στὸ ἔργο του γιὰ τὸ Βυζάντιο ἐκφράζεται μὲ ἀστήρικτες ὑπερβολὲς καὶ μὲ ἀνεύθυνα ὑποτιμητικὰ σχόλια. Ἑλληνικὰ δὲν ἤξερε καὶ ὅμως ἀσχολήθηκε μὲ τὸ Βυζάντιο…
.           Τὰ ὅσα ἀνέφερε ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας εἶναι αὐτά, ποὺ ἔχει ἀναδείξει ἡ ἐπιστημονικὴ ἔρευνα. Εἶναι ὅσα ἀναφέρονται ἀπὸ τοὺς διάσημους Βυζαντινολόγους τοῦ 20ού αἰώνα Πὸλ Λεμέρλ, Τσαρλς Ντίλ, Κύριλλο Μάνγκο, Στίβεν Ράνσιμαν, Γεώργιο Ὀστρογκόρσκι, Ἀλέξανδρο Καζντὰν καὶ τὴν Τζούντιθ Χέριν. Ἐπίσης ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες σημαντικοὺς Βυζαντινολόγους Διον. Ζακυθηνό, Φαίδωνα Κουκουλέ, Νίκ. Σβορῶνο, Σπ. Βρυώνη, Μαν. Χατζηδάκη καὶ τὶς κυρίες Σοφία Ἀντωνιάδη, Ἑλένη Γλύκατζη – Ἀρβελὲρ καὶ Ἀγγελικὴ Λαΐου.
.           Εἶναι παρατηρημένο ὅτι ὅσοι ἐχθρεύονται τὸ Βυζάντιο ἐπικαλοῦνται τὸν Γίββωνα. Οἱ λόγοι δὲν εἶναι ὅτι ἔχει σήμερα ἐπιστημονικὴ ἀξία τὸ ἔργο του «Ἡ Παρακμὴ καὶ ἡ πτώση τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας». Ἁπλῶς ἔτσι δικαιολογοῦν τὰ ἀντιχριστιανικὰ ἰδεολογήματά τους καὶ τὴν ἀπέχθειά τους σὲ ὅ,τι προβάλλει τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ τὸν Πολιτισμό, ποὺ αὐτὴ συνέβαλε νὰ ἀνθήσει στὴν Ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία.
.           Ὁ μέγας Βυζαντινολόγος Ἀλεξάντερ Βασίλιεφ σημειώνει πὼς ὁ Γίββων δὲν ἐπιτυγχάνει καὶ τόσο στὴν συγγραφὴ τῆς Ἱστορίας τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς ἢ Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας, ἐν μέρει διότι δὲν εἶχε ἐπαφὴ μὲ μερικὲς ἀπὸ τὶς πρωτότυπες πηγὲς καὶ ἐν μέρει διότι δέχθηκε δυνατὴ ἐπίδραση ἀπὸ τὶς ἰδέες τῆς ἐποχῆς του, ποὺ ἤσαν δυσμενέστατες γιὰ τὴ Βυζαντινὴ Ἱστορία.
.           Ὁ ἰδιοφυὴς ἱστοριοδίφης Σπυρίδων Ζαμπέλιος γράφει πὼς ἡ συγγραφὴ τοῦ Γίββωνος, τοῦ «ὑπέρτατου δικαστοῦ 22 αἰώνων ἐθνικῆς ὑπάρξεως τῶν Ἑλλήνων, ἐκ τοῦ ὁποίου ἡ Εὐρώπη ἀντλοῦσε (Σημ. Κάποιοι ἀντλοῦν ἀκόμη…) τὶς περὶ Βυζαντινοῦ Μεσαίωνος γνώσεις καὶ κρίσεις της, ὄζει γαιῶδες τι καὶ νεκριμαῖον ἐπιτύμβιον, ἀναμιμνῆσκον τὴν πένθιμον Μούσαν τοῦ Τακίτου». Τὸ ἐπιτύμβιο ἀφορᾶ τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ Γίββωνα.-

,

Σχολιάστε

Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΣΤΙΣ ΗΠΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ ἐκβιασμὸς τοῦ Ἐρντογὰν στὶς ΗΠΑ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Οἱ δύο Ἕλληνες στρατιωτικοί, Ἄγγελος Μητρετώδης καὶ Δημήτρης Κούκλατζης, παραμένουν ἔγκλειστοι στὶς φυλακὲς τῆς Ἀδριανούπολης. Παγιδεύθηκαν γιὰ νὰ ἐκβιάσει ὁ Πρόεδρος τῆς Τουρκίας τὴν Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση. Τὸ εἶπε ὠμά: «Οἱ δύο δικοί σας γιὰ τοὺς ὀκτὼ δικούς μου» καὶ ὑπονόησε: «Σοῦ κρατῶ τοὺς ἀνθρώπους σου καὶ ἐπ᾽ ἀόριστον στὴ φυλακή. Κατηγορίες θὰ κατασκευάσω, ψευδομάρτυρές μου εἶναι εὔκολο νὰ παρουσιάσω. Γιὰ νὰ σοῦ τοὺς δώσω, θὰ μοῦ παραδώσεις τοὺς δικούς μου. Ἐσὺ τοὺς θὲς γιὰ νὰ ἐπιστρέψουν στὰ καθήκοντά τους, ἐγὼ θεωρῶ τοὺς δικούς μου προδότες τῆς πατρίδας τους καὶ θέλω νὰ τοὺς ἐξοντώσω, ὅπως τοὺς πρέπει…». Αὐτὴ εἶναι ἡ λογικὴ καὶ ἡ κουλτούρα τοῦ κ. Ἐρντογάν. Ἡ ἔννοια τῆς δικαιοσύνης, οἱ κανόνες τοῦ διεθνοῦς δικαίου, ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῶν ἀδικημάτων, ὁ θεσμὸς τῆς δίκαιης δίκης τοῦ εἶναι ξένα. Ἐκεῖνο ποὺ γνωρίζει εἶναι τὸ ἀλισβερίσι. Γιατί οὐδεὶς στὸν κόσμο μπορεῖ νὰ πιστέψει πὼς οἱ Ἕλληνες στρατιωτικοὶ πατώντας (ἂν πάτησαν…) κάποια μέτρα μέσα στὸ τουρκικὸ ἔδαφος προκάλεσαν κάποιο κίνδυνο στὰ 783.562 τετραγωνικὰ χιλιόμετρα τῆς ἔκτασης τῆς γείτονος…
.           Ὁ κ. Ἐρντογὰν συνηθίζει τὴ μέθοδο τοῦ ἐκβιασμοῦ. Πρὶν τὸν κάνει στὴν Ἑλλάδα, γιὰ παρόμοιο λόγο, τὸν ἔκανε νωρίτερα σὲ βάρος τῶν ΗΠΑ! Μετὰ τὸ ἀποτυχημένο πραξικόπημα τοῦ Ἰουλίου 2016 στὸ στόχο τοῦ κ. Ἐρντογὰν μπῆκε ὁ κατοικῶν στὶς ΗΠΑ καὶ ἔχων σημαντικὴ ἐπιρροὴ στοὺς συμπατριῶτες του, Τοῦρκος ἰμάμης Μοχαμὰντ Φετουλὰχ Γκιουλέν. Τότε ὁ κ. Ἐρντογὰν ζήτησε ἡ κυβέρνηση τῶν ΗΠΑ νὰ τοῦ τὸν παραδώσει. Τὸ αἴτημά του ἀπορρίφθηκε καὶ σὲ ἀπάντηση τῆς ἀπόρριψης προχώρησε στὸν ἐκβιασμὸ σὲ βάρος τῶν ΗΠΑ.
.           Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2016, τρεῖς μῆνες μετὰ τὸ πραξικόπημα καὶ μετὰ τὴν ἄρνηση τῶν ΗΠΑ νὰ παραδώσουν τὸν Γκιουλέν, ἡ κυβέρνηση Ἐρντογὰν συνέλαβε τὸν Ἀμερικανὸ πάστορα Ἄντριου Μπράνσον, ποὺ ζοῦσε ἀπὸ 23ετίας στὴ Σμύρνη καὶ ἐξυπηρετοῦσε τοὺς Ἀμερικανοὺς τῆς πόλης. Ἐπὶ 17 μῆνες παρέμεινε στὴ φυλακή, χωρὶς νὰ τοῦ ἀπαγγελθεῖ κατηγορία. Τελικὰ παραπέμφθηκε στὸ δικαστήριο, στὶς ἀρχὲς Μαΐου 2018 (!!!) γιὰ συνεργασία μὲ τρομοκράτες καὶ εἰδικότερα μὲ τὸ Κίνημα τοῦ Γκιουλὲν καὶ τὸ Ἐργατικὸ Κόμμα τοῦ Κουρδιστάν… Κατηγορίες ἀνυπόστατες. Παρουσιάστηκαν ὅμως οἱ «κατάλληλοι» μάρτυρες. Ἴχνος φυσικὰ δίκαιης δίκης.
.           Τὸ θέμα ἔχει κινητοποιήσει πολλοὺς στὶς ΗΠΑ. Ὁ Πρόεδρος Τρὰμπ καὶ δεκάδες Γερουσιαστῶν ζήτησαν τὴν ἀποφυλάκισή του πάστορα Μπράνσον καί, γιὰ τὸν ἴδιο σκοπό, ἕως τώρα, ἔχουν συγκεντρωθεῖ στὶς ΗΠΑ 570.000 ὑπογραφὲς πολιτῶν. Τίποτε δὲν ἔχουν πετύχει. Γιὰ τὸν κ. Ἐρντογὰν ἰσχύει τὸ ἀλισβερίσι: «Δός μου τὸν Γκιουλέν, νὰ σοῦ δώσω τὸν Μπράνσον»…
.           Ὁ Γερουσιαστὴς τῆς Βόρειας Καρολίνας Τὸμ Τίλις δήλωσε ὅτι εἶναι πρωτοφανὲς μία χώρα μέλος τοῦ ΝΑΤΟ νὰ φυλακίζει ἄδικα πολίτη καὶ νὰ ἐκβιάζει ἄλλη χώρα μέλος του. Ἂς εἰσηγηθεῖ λοιπὸν νὰ ληφθοῦν μέτρα ποὺ νὰ πονέσουν τὸν κ. Ἐρντογάν, γιὰ νὰ καταλάβει ὅτι στὸν πολιτισμένο κόσμο δὲν περνοῦν οἱ ἐκβιασμοί του.-

 

 

Σχολιάστε

Ο ΑΓΕΝΝΗΤΟΣ καὶ Ο ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ ἀγέννητος καὶ ὁ γεννημένος ἄνθρωπος

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἡ ὑπερβᾶσα τὴν ὑπερβολὴ παρουσίαση ἀπὸ τηλεοπτικοὺς σταθμοὺς τοῦ τραγικοῦ γεγονότος τῆς παιδοκτονίας ἀρτιγέννητου βρέφους ἀπὸ τὴ νεαρὴ μητέρα του δείχνει τὴν παράνοια τῆς «λογικῆς» τῆς κοινωνίας μας. Κατ’ αὐτὴ τὴ «λογική», ποὺ στηρίζεται στὸν ὠφελιμισμό, στὴν ἡδονὴ καὶ στὰ ἔνστικτα, ἔγκλημα θεωρεῖται ἡ δολοφονία βρέφους, ποὺ μόλις βγῆκε ἀπὸ τὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας του. Ἂν ὅμως ἡ ἴδια μητέρα εἶχε δολοφονήσει τὸ ἴδιο ἄτυχο βρέφος, ὅσο ἦταν στὴν κοιλιά της, θὰ ἐθεωρεῖτο κάτι τὸ φυσιολογικὸ καὶ οὐδεὶς θὰ ἠσχολεῖτο μαζί της. Τὸ ἀποτέλεσμα τὸ ἴδιο, ὁ θάνατος τοῦ παιδιοῦ, οἱ συνθῆκες θὰ ἄλλαζαν κάποιους μῆνες. Καὶ ὅμως ἡ ἀντιμετώπιση ἀπὸ τὴν κοινωνία καὶ τὸ θεσμοποιημένο κράτος εἶναι τελείως διαφορετικὴ στὶς δύο περιπτώσεις.
.         Οἱ φόνοι τῶν παιδιῶν ὅσο εἶναι στὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας τους ἔγινε κατεστημένη καὶ θεσμοθετημένη κατάσταση. Σὲ χῶρες «προοδευτικὲς» ὁ γιατρὸς ποὺ ἀρνεῖται, διὰ λόγους συνειδήσεως, νὰ προβεῖ στὴ δολοφονία τοῦ ἀγέννητου ἀνθρώπου διώκεται ποινικὰ καὶ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴν ἐργασία του. Οἱ φεμινίστριες γυναῖκες ἐφεῦραν «λογικές», γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὴν ἀποτρόπαιη πράξη τους. Λένε πὼς τὸ βρέφος ὅσο εἶναι στὴν κοιλιά τους εἶναι μέρος τοῦ σώματός τους καὶ ἔτσι αὐτὲς μποροῦν νὰ τὸ κάνουν ὅ, τι θέλουν, ἢ πὼς μὲ τὴν δολοφονία τοῦ ἀγέννητου βρέφους ἐξασφαλίζουν τὴν ἰσότητα στὸ σὲξ μὲ τὸν ἄνδρα, ἢ… καὶ ἄλλα παρόμοια…
.       Τὸ ἀδύναμο καὶ ἀνυπεράσπιστο παιδὶ εἶναι τὸ θύμα τῆς βαρβαρότητας, ποὺ καλλιεργεῖ ἡ κοινωνία. Θύματα δὲν εἶναι μόνο τὰ ἀγέννητα παιδιά, ποὺ κατὰ χιλιάδες θυσιάζονται στὸν Βάαλ τῆς ἡδονῆς. Θύματα εἶναι καὶ τὰ γεννημένα παιδιά. Θύματα εἶναι, ὅταν παρίστανται σὲ διαπληκτισμούς, σὲ ἀνταλλαγὲς ὕβρεων μεταξὺ τῶν γονέων, ὅταν χρησιμοποιοῦνται ὡς μάρτυρες στὰ δικαστήρια γιὰ τὶς διαφορὲς τῶν γονέων τους, ὅταν κάθονται ἐπὶ ὧρες στὸν κομπιοῦτερ ἢ στὴν τηλεόραση, γιατί οἱ γονεῖς εἶναι ἀπασχολημένοι ἢ ἀπουσιάζουν… Εἶναι θύματα τοῦ κράτους, στὸ ὁποῖο ἡ κάθε κυβέρνηση τὰ βάζει σὲ συνεχῆ βάσανα ἀλλάζοντας σὲ συχνὰ διαστήματα τὰ ὅσα διαλαμβάνονται στὴν ἐκπαίδευσή τους καὶ ἐπιχειρεῖ νὰ διαπλάσει τὶς ψυχὲς τοὺς ὄχι μὲ βάση τὴν παράδοση τοῦ λαοῦ, τὶς ἀρχὲς καὶ τὰ ἰδανικὰ ποὺ τὸν διέπουν, ἀλλὰ μὲ βάση τὴν ἄθεη καὶ ὑλιστικὴ ἰδεολογία της.
.       Τὰ παιδιὰ εἶναι θύματα καὶ τῆς ραθυμίας ἐκπροσώπων τῆς Ἐκκλησίας. Ὅπου Ἐπίσκοποι καὶ πρεσβύτεροι ἐργάζονται μὲ ζῆλο, τότε πλῆθος εἶναι τῶν παιδιῶν καὶ τῶν νέων, ποὺ βρίσκουν τὴν Ἐκκλησία ὡς «φιλόστοργη μητέρα καὶ πηγὴ πάσης παρηγορίας», ὅπως γράφει ὁ Παπαδιαμάντης. Ὁ κοσμοκαλόγερος τῆς λογοτεχνίας μας θεωρεῖ ὅτι ἡ ἀπραξία τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀρχῆς ὁδηγεῖ στὴν ὄξυνση τῆς ἀπομάκρυνσης τῶν Ἑλλαδιτῶν ἀπὸ τὴν παράδοσή τους, στὸν μιμητισμὸ καὶ στὴν ξενομανία, «νὰ χάσκει τις πρὸς τὰ ξένα», στὴν ἀλλοίωση τῶν ἠθῶν, στὴ χαλάρωση τῆς ὀρθοδόξου πίστεώς τους, στὴν παραχάραξη τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Ἡ κατάρρευση τοῦ κράτους ἀποτελεῖ τραγικὸ γεγονὸς γιὰ τὸ λαό, ὁ ὁποῖος βιώνει ἐπίσης τὴν καταστροφικὴ ἀπουσία τῆς ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας ἀπὸ αὐτόν.-

, ,

Σχολιάστε

Ο ΜΑΗΣ 68 ΚΑΙ Η ΑΝΟΙΞΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Μάης 68 καὶ ἡ Ἄνοιξη τῆς Πράγας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἡ ἑλληνικὴ ἰντελιγκέντσια τὶς ἡμέρες αὐτὲς ἀσχολεῖται μὲ τὸν Μάη τοῦ ᾽68, στὸ Παρίσι. Ἀντίθετα παρασιωπᾶ τὴν Ἄνοιξη τῆς Πράγας τοῦ 1968. Καθόλου παράξενο γιὰ τὴν ἀριστερὴ διανόηση μὲ τὴν ἰδεολογική της μονομανία. Ἀπὸ τὰ κείμενα – σχόλια, ποὺ γράφονται, λίγα ἀποδίδουν τὴν ἱστορικὴ πραγματικότητα. Τὰ περισσότερα ἐξιδανικεύουν τὸν Μάη τοῦ 68. Στὴν οὐσία εἶναι ἐπικήδεια σημειώματα. Τὴ σημερινὴ πραγματικότητα ἐξέφρασε ὁ πρόεδρος τῆς Γαλλίας Ἐμμανουὲλ Μακρὸν σὲ πρόσφατες δηλώσεις του. Τόνισε χαρακτηριστικὰ ὅτι «οἱ διεκδικήσεις τῆς νεολαίας καὶ τῶν ἐργατῶν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης δὲν ἀφοροῦν τὴ σύγχρονη κοινωνία τῆς Γαλλίας…».
.           Γιὰ τὸν Μάη τοῦ 68 ἔχουν γράψει ἢ ἔχουν μιλήσει κατὰ καιροὺς ἔγκριτοι διανοητὲς στὴ Γαλλία. Ὅπως ἔγραψε ὁ καθηγητὴς Μισὲλ Βινόκ, οἱ ἐκτιμήσεις τους διαφέρουν. Γιὰ ὁρισμένους στὸ Μάη τοῦ ᾽68 ταιριάζει ὁ σαιξπηρικὸς λόγος «πολὺς θόρυβος γιὰ τὸ τίποτε». Ἄλλοι τὸν παρομοίασαν μὲ ἕνα δεῖπνο διασκέδασης σὲ χῶρο ὅπου δέσποζαν τὰ πορτρέτα τῶν Μάρξ, Λένιν, Τρότσκι, καὶ Μάο. Κάποιοι ἀριστεροὶ στοχαστὲς τὸν ἔβαλαν στὸ ἐπίπεδο τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1789…
.           Ὁ ἴδιος ὁ Βινὸκ σημειώνει σὲ ἄρθρο του ὅτι ἡ ἐξέγερση τῶν φοιτητῶν, ποὺ γενικεύθηκε, εἶχε ἕνα χαρακτήρα ἀντιαυταρχικό, ἀντικομφορμιστικὸ καὶ ἦταν ἐναντίον ὅλων τῶν θεσμῶν τῆς κοινωνίας, ἤτοι τῆς οἰκογένειας, τῆς ἐκπαίδευσης, τῆς σεξουαλικῆς ἠθικῆς, τοῦ κράτους καὶ τῶν Κομμάτων, συμπεριλαμβανομένου τοῦ ΚΚΓ. Ὁ Ζὰν Πὸλ Σάρτρ, ἄλλοτε ἐπικεφαλῆς τῶν πορειῶν τοῦ ΚΚΓ, τὸ κατηγόρησε ἀνοικτά, ὅτι «φοβᾶται τὴν ἐπανάσταση» καὶ ὅτι «ἀποφάσισε νὰ παίξει τὸ ρόλο τοῦ ἀντιπάλου τῆς κυβέρνησης σεβόμενο τοὺς κατὰ τοὺς νόμους κανόνες τοῦ παιχνιδιοῦ, ποὺ τὸ καθιστᾶ ἀντίπαλο μειωμένης ἐπικινδυνότητας»1.
.           Μεταξὺ τῶν διανοητῶν ποὺ βίωσαν τὸν Μάη τοῦ 1968 ἦσαν οἱ ζῶντες στὸ Παρίσι Ἕλληνες στοχαστὲς Κώστας Παπαϊωάννου καὶ Κορνήλιος Καστοριάδης, καθὼς καὶ ὁ Γάλλος φιλόσοφος καὶ κοινωνιολόγος Raymond Aron. Γιὰ τὸν Παπαϊωάννου ἡ Παναγιώτα Βάσση2 ἔγραψε: «Τὴν ἐποχὴ τοῦ γαλλικοῦ Μάη τοῦ 1968, ὁ Παπαϊωάννου δὲν ἀνέλαβε ἀκτιβιστικὴ δράση, ὅπως ἄλλοι Ἕλληνες στοχαστὲς τοῦ Παρισιοῦ (βλ. λ.χ. τὴν περίπτωση τοῦ Κορνήλιου Καστοριάδη). Ἀποστασιοποιήθηκε ὑποστηρίζοντας τὸν κοινοβουλευτισμό, ἀμφισβητώντας τὴ δυνατότητα τῆς ἐξέγερσης νὰ μετατραπεῖ σὲ γνήσια λαϊκὴ ἐπανάσταση – δύσπιστος γὰρ ἀπέναντι στὴν τελευταία καὶ τὶς δυνατότητες τῆς ἐποχῆς του γιὰ μὰ ἐπαναστατικὴ ἀλλαγὴ – καὶ ὑπερασπιζόμενος τήν, ἐντὸς τοῦ συστήματος, ἀμφισβήτηση καὶ τὴν πρακτικὴ τῆς μὴ βίας. Ὁ Ἀρὸν προσδιορίζει τὴν πολιτικὴ στάση τοῦ Παπαϊωάννου ὡς ἀκολούθως: “Ἀπὸ ἰδιοσυγκρασία παρέμεινε ἕνας ἄνθρωπος τῆς ἀριστερᾶς. Ναί, ἔλεγε ἀστειευόμενος, ἂν θέλετε, εἶμαι ὀπαδὸς τοῦ Ἀρόν, ἀλλὰ ὄχι δεξιός”. Ὡστόσο τὴν ἴδια ἐποχή… διαλέγεται μὲ τὴ θεωρία τοῦ ἀναρχισμοῦ, δίχως τὴν ἐγκόλπωσή του στὴν ἀναρχικὴ – περιθωριακὴ διανόηση»3.
.             Στὴν πιὸ κρίσιμη ἡμέρα τῆς ἐξέγερσης, τὴν 30ή Μαΐου 1968, καὶ ἀμέσως μετὰ τὸ ραδιοφωνικὸ διάγγελμα τοῦ Προέδρου Ντὲ Γκὸλ ἑκατοντάδες χιλιάδες Γάλλων ξεχύθηκαν στοὺς δρόμους πρὸς ὑποστήριξη τῆς Δημοκρατίας. Μεταξὺ αὐτῶν καὶ ὁ Κώστας Παπαϊωάννου μὲ τὸν Ἀρόν. Γράφει ὁ δεύτερος στὰ «Ἀπομνημονεύματά» του: «Μὲ φίλους ἀκούσαμε στὸ σπίτι μου τὴν ὁμιλία τοῦ Στρατηγοῦ. Νομίζω ὅτι φώναξα: Ζήτω ὁ Ντὲ Γκόλ! Εἴχαμε ὅλοι τὸ αἴσθημα πὼς αὐτὴ τὴ φορὰ εἶδε σωστὰ τὰ γεγονότα καὶ ὅτι νίκησε. Πήγαμε ὁ Κώστας Παπαϊωάννου καὶ ἐγὼ πρὸς τὰ Ἠλύσια Πεδία, ὅπου τὸ πλῆθος εἶχε ἀρχίσει νὰ συγκεντρώνεται…»4.
.             Ὁ Ρεϊμὸν Ἀρὸν ἦταν ὁ ψύχραιμος ἀναλυτὴς καὶ ἐπικριτικὸς σχολιαστὴς τῆς ἐξέγερσης τοῦ 1968. Γράφει στὰ ἀπομνημονεύματά του: «Κοινωνιολογικὲς ἔρευνες μεταξὺ τῶν σοβαροτέρων φωτίζουν ἕνα φαινόμενο τῆς γενιᾶς αὐτῆς (τοῦ 1968): Οἱ φοιτητὲς προερχόμενοι ἀπὸ οἰκογένειες χωρὶς ἐμπειρία στὴν ἀνώτατη ἐκπαίδευση, καὶ ἀποπροσανατολισμένοι μέσα στὸ νέο τρόπο ζωῆς, μὲ ἀβεβαιότητα γιὰ τὶς ἐπιλογές τους, φοβοῦνταν μήπως καὶ δὲν βροῦν ἐργασία, ἀφοῦ πάρουν τὸ δίπλωμά τους. Ζοῦσαν μέσα στὸ ἄγχος καὶ στὴ μοναξιά, σὲ συνθῆκες ἀβεβαιότητας. Στὶς συνθῆκες αὐτὲς ἑνώθηκαν μὲ τοὺς πλουσιότερους συμφοιτητές τους, γιὰ νὰ κραυγάσουν μαζί τους: Κάτω ἡ καταναλωτικὴ κοινωνία!»5
.             Μέγας ἐχθρὸς τοῦ Ἀρὸν ὁ παλιός του φίλος καὶ συνεργάτης του Ζὰν Πὸλ Σάρτρ. Αὐτὸς ἦταν ὁ ἐκρηκτικὸς «ἐπαναστάτης», μὲ τὰ «πιασάρικα» στοὺς φοιτητές, πλὴν ὅμως ἐκτὸς πραγματικότητας συνθήματά του. Ὁ Ἀρὸν ἦταν ἡ φωνὴ τῆς λογικῆς, τῆς ἠπιότητας, τῆς μὴ βίας. Ὁ Σαρτρ καθύβριζε καὶ συκοφαντοῦσε τὸν Ἀρὸν καὶ ἐκεῖνος ἁπλά τοῦ ἐξηγοῦσε τὸ ἄδικό του. Τελικὰ ὁ Ἀρὸν ἀποδείχθηκε ὅτι εἶχε δίκιο. Ὅ,τι ἐξήγησε στὸ βιβλίο του «Ἡ ἀνύπαρκτη ἐπανάσταση – Σκέψεις ἐπὶ τῶν γεγονότων τοῦ Μαΐου» (Ἔκδ. Fayard), ἀποδείχθηκαν σωστά. Ὁ συντάκτης τῆς ἀριστερῆς γαλλικῆς ἐφημερίδας «Liberation» Φιλὶπ Ντουροῦ ἔγραψε χαρακτηριστικά: «Στὸν περασμένο αἰώνα περνοῦσες περισσότερο ἂν ἤσουν μὲ τὸ στραβὸ τοῦ Σαρτρ παρὰ μὲ τὸ σωστὸ τοῦ Ἀρόν…»6. Καὶ ὑπενθύμισε ὁ Ντουροῦ αὐτὸ ποὺ ἔγραψε τὸ 1983 ὁ τότε διευθυντὴς τῆς ἐφημερίδας, πρώην μαοϊστὴς καὶ ἐκ τῶν ἡγετικῶν μορφῶν τῆς ἐξέγερσης τοῦ Μαΐου 1968 Serge July: «Ὁ Ρεϊμὸν Ἀρὸν εἶχε δίκιο, ἀλίμονο!». Σήμερα στὴ Γαλλία καὶ στὴν Ἑλλάδα ὁ Σάρτρ εἶναι ξεπερασμένος καὶ ξεχασμένος. Ὅμως οὐδεὶς τῆς Ἀριστερᾶς ἐπιθυμεῖ νὰ μιλάει γιὰ τὸν Ἀρόν. Τοῦ εἶναι ὀδυνηρό.

Ὁ Καστοριάδης γιὰ τὸν Μάη τοῦ 1968

.         Ὁ Κορνήλιος Καστοριάδης ὑπῆρξε θιασώτης τοῦ Μάη τοῦ 1968, χωρὶς πάντως νὰ παραβλέπει τὰ πολλὰ προβλήματα, ποὺ ὑπῆρξαν κατὰ καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτόν, καθὼς καὶ γιὰ τοὺς μηδενιστὲς – ἰδεολόγους. Ἔγραψε: «Γιὰ τὶς δεκάδες ἢ ἑκατοντάδες χιλιάδες ποὺ εἶχαν δράσει τὸν Ἰούνιο – Μάϊο, ἀλλὰ δὲν πίστευαν πιὰ σ’ ἕνα πραγματικὸ κίνημα, ποὺ ἤθελαν νὰ βροῦν μία δικαιολογία ἢ μία νομιμοποίηση γιὰ τὴν ἀποτυχία τοῦ κινήματος καὶ συνάμα γιὰ τὴ δική τους ἀρχόμενη ἰδιωτικοποίηση, διατηρώντας ὅμως μία “ριζοσπαστικὴ εὐαισθησία”, ὁ μηδενισμὸς τῶν ἰδεολόγων, οἱ ὁποῖοι εἶχαν καταφέρει τὴν ἴδια περίοδο νὰ πηδήξουν στὸ τρένο μίας ἀόριστης “ἀνατροπῆς”, τοὺς πήγαινε γάντι….
.         Ἴσως κάποιοι νὰ θεωρήσουν εὐφυῶς χαριτωμένη τὴν ἄποψη ὅτι τὸ “νόημα” τοῦ Μάη τοῦ ᾽68 ἦταν σὲ τελευταία ἀνάλυση ἡ ἐξάπλωση τῶν πωλήσεων τῶν πορνοκασετῶν. Λιγότερο διασκεδαστικὸ ἴσως, ἀλλὰ πιὸ γόνιμο, εἶναι νὰ δοῦμε στὸν Μάη καὶ στὰ κινήματα τῆς δεκαετίας τοῦ ᾽60 τὶς τεράστιες ὑποσχέσεις, ποὺ περιέχει δυνητικὰ ἡ σύγχρονη ἐποχὴ καὶ τὴν τεράστια δυσκολία ποὺ συναντᾶ ἡ σύγχρονη ἀνθρωπότητα, γιὰ νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴν ἠλίθια ἰδιωτικοποίηση, νὰ πολιτικοποιηθεῖ, ν’ ἀποφασίσει ὅτι ἡ ἐνασχόληση μὲ τὶς δικές της (συλλογικὲς) ὑποθέσεις θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἡ φυσιολογική, συνηθισμένη τῆς κατάσταση».
.         Νὰ σημειώσουμε ὅτι ἐκ τῶν πρωταγωνιστῶν τοῦ Μάη ᾽68 οἱ Κουσνέρ, Μπετίτ, Λεβί, Γκλισμὰν ἔχουν ἀλλάξει τελείως πολιτικὸ καὶ ἰδεολογικὸ προσανατολισμό…

Τὸ χρονικὸ τῆς ἐξέγερσης

.       Ὁ Ρεϊμὸν Ἀρὸν στὰ «Ἀπομνημονεύματά» του χωρίζει τὰ γεγονότα τοῦ Μάη 68 σὲ τέσσερις φάσεις. Ἡ πρώτη ἀρχίζει μὲ τὴν εἴσοδο τῆς ἀστυνομίας στὴν αὐλὴ τῆς Σορβόνης, ποὺ διαρκεῖ ἕως τὶς 13 Μαΐου, ἡμέρα τῆς γενικῆς ἀπεργίας καὶ τοῦ ἀνοίγματος τῆς Σορβόνης. Ἡ δεύτερη σφραγίζεται ἀπὸ τὴν ἐπέκταση τῶν ἀπεργιῶν, στὴν ἀρχὴ ἀπὸ ἀνεξάρτητες κομματικὰ ὁμάδες, στὴ συνέχεια μὲ τὴν κινητοποίηση ἢ τὴ συμπαράσταση τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος Γαλλίας, ποὺ κατέληξαν στὶς διαπραγματεύσεις τῆς Γκρενὲλ καὶ στὴ συμφωνία μεταξὺ ἐργοδοτῶν καὶ συνδικάτων ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς κυβέρνησης Πομπιντού.
.       Ἡ τρίτη φάση διαρκεῖ λίγες, ἀλλὰ δραματικὲς ἡμέρες. Τὰ κύρια γεγονότα τῶν ἡμερῶν αὐτῶν ἦσαν ἡ ἄρνηση τῆς συμφωνίας τῆς Γκρενὲλ ἀπὸ τοὺς ἀπεργοὺς τῆς Μπιγιανκούρ, ἡ ἀμφισβήτηση τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας καὶ τοῦ Πρωθυπουργοῦ, ἡ ἀνακοίνωση τοῦ Φρανσουὰ Μιτερὰν ὅτι θὰ εἶναι ὑποψήφιος γιὰ τὴν Προεδρία τῆς Δημοκρατίας, στὴν περίπτωση ποὺ ἀποσυρθεῖ ὁ στρατηγὸς Ντὲ Γκόλ, ἡ «ἐξαφάνιση» τοῦ στρατηγοῦ Ντὲ Γκὸλ γιὰ κάποιες ὧρες (μετέβη στὸ Μπάντεν Μπάντεν καὶ συναντήθηκε μὲ στρατιωτικούς), ἡ ἀπὸ ραδιοφώνου (Σημ. Γιὰ νὰ θυμίσει τὸ διάγγελμά του κατὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Γαλλίας ἀπὸ τοὺς Ναζὶ) ἱστορικὴ ὁμιλία του τὸ ἀπόγευμα τῆς 30ῆς Μαΐου 1968 καὶ ἡ στὴ συνέχεια ὑπέρ του καὶ ὑπὲρ τῆς Δημοκρατίας διαδήλωση ἑκατοντάδων χιλιάδων παρισινῶν στὰ Ἠλύσια Πεδία.
.       Ἡ τελευταία φάση διήρκεσε μερικὲς ἑβδομάδες. Κατ’ αὐτὲς ἐπανῆλθε ἡ ὁμαλότητα στὰ πανεπιστήμια καὶ στὰ ἐργοστάσια, ἐπιβλήθηκε ἡ δημόσια τάξη στὴ Γαλλία, καὶ διενεργήθηκαν βουλευτικὲς ἐκλογές, ποὺ ἔδωσαν μία μεγάλη νίκη στὸν Στρατηγὸ Ντὲ Γκόλ, μεγαλύτερη ἀπὸ αὐτὴν ποὺ διέθετε προηγουμένως τὸ Κόμμα του στὴν Ἐθνοσυνέλευση. Ἀντίθετα ἔχασαν δύναμη τὸ ΚΚΓ καὶ τὰ ἄλλα Κόμματα τῆς Ἀριστερᾶς.

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία τοῦ Ντὲ Γκόλ, τὴν 30ή Μαΐου 1968

.           «Γαλλίδες καὶ Γάλλοι,
Ὡς ἐγγυητὴς τῆς ἐθνικῆς καὶ δημοκρατικῆς νομιμότητας… πῆρα τὶς ἀποφάσεις μου. Ὑπὸ τὶς παροῦσες συνθῆκες δὲν παραιτοῦμαι… Ἡ Γαλλία πραγματικὰ ἀπειλεῖται μὲ δικτατορία. Θέλουν νὰ τὴν ὑποχρεώσουν νὰ ὑποκύψει σὲ μία ἐξουσία, ποὺ θὰ ἐπιβαλλόταν μέσα σὲ ἐθνικὴ ἀπελπισία. Μία ἐξουσία, ποὺ θὰ ἦταν τότε προφανῶς κατ’ οὐσίαν ἡ ἐξουσία τοῦ νικητῆ, δηλαδὴ τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ κομμουνισμοῦ. Φυσικά, στὴν ἀρχὴ θὰ τὴν χρωμάτιζαν μὲ ἀπατηλὴ ἐμφάνιση, χρησιμοποιώντας τὴ φιλοδοξία ἢ τὸ μίσος περιθωριακῶν πολιτικῶν… Ἔ, λοιπόν, ὄχι! Ἡ Δημοκρατία δὲν θὰ παραιτηθεῖ, ὁ λαὸς θὰ ἀνακτήσει τὸν ἔλεγχο. Ζήτω ἡ Δημοκρατία, ζήτω ἡ Γαλλία!».

Συνθήματα τοῦ Μάη τοῦ 1968

Τὰ συνθήματα, ποὺ ἔγραφαν φοιτητὲς κατὰ τὴν ἐξέγερση τοῦ Μάη ᾽68, δείχνουν ὅτι αὐτοὶ ἦσαν ἀντιεξουσιαστὲς καὶ ἀναρχικοί.
Μερικὰ ἀπὸ αὐτά:

Ἀπαγορεύεται τὸ ἀπαγορεύεται.
Νά ᾽στε ρεαλιστές, ζητᾶτε τὸ ἀδύνατο.
Ἡ φαντασία στὴν ἐξουσία.
Διαβάζετε λιγότερο, ζῆστε περισσότερο.
Δὲν θὰ ἀξιώσουμε τίποτε, δὲν θὰ ζητήσουμε τίποτε. Θὰ τὰ πάρουμε, θὰ τὰ κατάσχουμε.
Ἐργάτη, εἶσαι 25 ἐτῶν, ἀλλὰ τὸ συνδικάτο σου εἶναι τοῦ περασμένου αἰώνα.
Ἀγοράζουν τὴν εὐτυχία σου. Κλέψ᾽ την.
Τὸ οἰνόπνευμα σκοτώνει. Πάρτε L.S.D.

——————————————————–

[1] Les collections de l’ Histoire, No 27, Avril – Juin 2005, p. 83

[2] Φιλόλογος, D.E.A. Νεοελληνικῆς Φιλολογίας, Μ.Δ.Ε. Φιλοσοφίας

[3] Νέος ΕΡΜΗΣ Ο ΛΟΓΙΟΣ, τεύχ. 5ο – 6ο, Μάϊος – Δεκέμβριος 2012, σελ. 92.

[4] Raymond Aron “Memoires”, Ed. Julliard, Paris 1983, Vol. II, p. 663-664.

[5] Αὐτ. σελ. 671

[6] Liberation, 2 Juillet 2017

[7] Κορνηλίου Καστοριάδη «ἡ ἄνοδος τῆς ἀσημαντότητας», Ἐκδ. Ὕψιλον, Ἀθήνα, 1995, σελ. 44-47

,

Σχολιάστε

Ο ΜΙΜΗΤΙΣΜΟΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ μιμητισμὸς τραγωδία τῶν Ἑλλήνων

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Οἱ πρωτοβουλίες τῆς Κυβέρνησης στὰ θέματα τῆς ὁμοφυλοφιλίας δείχνουν τὴν τραγωδία ποὺ ζεῖ ὁ Ἑλληνισμός. Χωρὶς λογική, ὀντολογικὴ καὶ ἠθικὴ ἐπεξεργασία ἀποδέχεται κάθε τί ποὺ προωθεῖται ἀπὸ τὶς πιὸ πλούσιες καὶ ἄλλης παράδοσης εὐρωπαϊκὲς χῶρες. Λόγῳ τῆς πολὺ ἰσχυρότερης θέσης τους στὴν οἰκονομία, στὴν τεχνολογία, στοὺς θεσμούς, κάνει τὴν χωρὶς πνευματικὰ ἐρείσματα πολιτικὴ ἡγεσία τῆς Ἑλλάδας νὰ αἰσθάνεται μειονεκτικὰ ἀπέναντί τους. Ὁ κ. Τσίπρας δείχνει νὰ αἰσθάνεται ὅτι ὁ λαὸς ποὺ κυβερνᾶ θὰ παραμείνει μικρὸς καὶ ἀσήμαντος, ἂν δὲν ἀκολουθήσει τὶς πολιτισμικὲς ἐπιλογὲς τῶν ἰσχυρῶν λόμπι τῆς Δύσης…
.         Τὸ αἴσθημα τῆς μειονεξίας ὁδηγεῖ τὴν πολιτική μας ἡγεσία ὄχι μόνο νὰ τὰ μιμεῖται, ἀλλὰ νὰ τὰ ξεπερνᾶ γιὰ νὰ δείξει πιὸ «προοδευτική»… Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι τὸ λόμπι στὴν Ἑλλάδα τῶν λεσβιῶν, γκέι, ἀμφιφυλόφιλων καὶ τρὰνς ἐκφράζει τὴν ἱκανοποίησή του, ποὺ ἡ Ἑλλάδα στὰ ζητήματά τους ἔχει καταστεῖ «μία ἀπὸ τὶς πιὸ φιλελεύθερες χῶρες τῆς Νότιας Εὐρώπης»…
.         Ὁ ἄκριτος μιμητισμὸς τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας τῆς Ἑλλάδος φαίνεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὅσο οἱ ἰσχυρὲς χῶρες τῆς Δύσης (ΗΠΑ, Ἀγγλία κ.α.) ἕως, περίπου, τὸ 2000, εἶχαν αὐστηροὺς νόμους κατὰ τῆς ὁμοφυλοφιλίας δὲν διαμαρτυρήθηκε, οὔτε πῆρε κάποια πρωτοβουλία γιὰ προώθησή της. Ὅταν ἡ Δύση ὑποχώρησε στὶς ἀπαιτήσεις τοῦ δεσπόζοντος λόμπι τῶν ὁμοφυλόφιλων στὶς Βρυξέλες, στὸ Λονδίνο καὶ στὴν Οὐάσινγκτον, τότε ἄλλαξε στάση ἔναντι τῆς ὁμοφυλοφιλίας, καὶ «ἐκσυγχρονίστηκε»…
.         Ὁ ἐκ μέρους τῆς ἑλλαδικῆς πολιτικῆς καὶ πνευματικῆς ἡγεσίας μιμητισμὸς δὲν εἶναι κάτι νέο. Τὸν εἶχε ἐπισημάνει ὁ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης ἀπὸ τὸν 19ο αἰώνα! Στὸ μυθιστόρημά του «Τὸ λάβαρον» γράφει εἰρωνικὰ ὅτι κραυγάζουν οἱ μιμητὲς τῆς Δύσης: «Μὴ θρησκευτικὰ πρὸς Θεοῦ! Τὸ ἑλληνικὸν ἔθνος δὲν εἶναι βυζαντινοί, ἐννοήσατε; Οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες εἶναι κατ’ εὐθείαν διάδοχοι τῶν ἀρχαίων. Ἔπειτα ἐπολιτίσθησαν, ἐπροώδευσαν καὶ αὐτοὶ συμβαδίζουν μὲ ἄλλα ἔθνη…». Σὰ νὰ γράφτηκε τὸ κείμενο σήμερα γιὰ τὰ θρησκευτικὰ καὶ γιὰ τὰ ἄλλα πολιτιστικά…
.         Ἱστορικῆς ἐκτάσεως δήλωση μιμητισμοῦ εἶναι αὐτὴ τοῦ τ. ὑπουργοῦ Παιδείας κ. Φίλη, στὴν «Καθημερινή» τῆς Κυριακῆς, 29ης Ἀπριλίου 2018: «Μὲ ἀφορμὴ τὶς ἀντιδράσεις τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὸν νέο Ὀργανισμὸ τοῦ ὑπουργείου Παιδείας, Ἔρευνας καὶ Θρησκευμάτων, νομίζω ὅτι ἦρθε ἡ ὥρα νὰ συζητήσουμε τὴ μεταφορὰ τῆς ἁρμοδιότητας τῶν θρησκευμάτων σὲ ἄλλο ὑπουργεῖο, π.χ. στὸ Ἐσωτερικῶν, ὅπως σὲ ἄλλες χῶρες». Ὅπως σὲ ἄλλες χῶρες, ὄχι γιὰ κάποιο ἄλλο λόγο, ἀλλὰ γιὰ νὰ μιμηθοῦμε τὶς ἄλλες χῶρες… Καμία σκέψη ὅτι τὸ Ὑπουργεῖο γιὰ τὴν Παιδεία καὶ τὴ Θρησκεία ὑπάρχει πρὶν νὰ ἀπελευθερωθεῖ ἡ χώρα μας, ὡς ἀνάγκη ὑπάρξεως τοῦ λαοῦ μας, καμία ἀναφορὰ ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι βασικὸ στοιχεῖο τῆς ἰδιοπροσωπίας μας. Ὁ κ. Φίλης προτείνει ἡ Ὀρθοδοξία νὰ ἀνήκει σὲ Ὑπουργεῖο, ποὺ ἔχει ἁρμοδιότητες στὰ Ληξιαρχεῖα, στὴ Μεταναστευτικὴ Πολιτική, στὴν Ἰσότητα τῶν Φύλων, ἀκολουθώντας τὴν παράδοση «ἄλλων χωρῶν», ὄχι τὴ δική μας…-

,

Σχολιάστε

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΚΕΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ τραγωδία τῆς Συρίας καὶ τῶν ἐκεῖ χριστιανῶν

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἡ τραγωδία τῆς Συρίας δὲν λέει νὰ τελειώσει. Ἄρχισε τὸ 2011, μὲ τὴν «ἀραβικὴ ἄνοιξη», ποὺ γρήγορα μετατράπηκε σὲ ἐφιαλτικὴ ἐποχή, γεμάτη θάνατο καὶ δυστυχία. Ὅλο καὶ περισσότεροι ἐμπλέκονται στὸ Συριακὸ ζήτημα, γιὰ νὰ ἀποκτήσουν ὀφέλη, νὰ ἀποτρέψουν ἐπιρροές, νὰ ἐξυπηρετήσουν τὰ γεωπολιτικὰ συμφέροντά τους. Ἕως τώρα ἔχουν ἐμπλακεῖ οἱ ΗΠΑ, Ἀγγλία, Γαλλία, Ρωσία, Ἰράν, Χεζμπολὰ τοῦ Λιβάνου, Τουρκία, Ἰσραήλ, Αἴγυπτος, Σαουδικὴ Ἀραβία, Κατάρ, Ἡνωμένα Ἀραβικὰ Ἐμιράτα, οἱ Κοῦρδοι. Ἐκεῖ εἶχαν (καὶ ἔχουν;) δράση καὶ οἱ τρομοκράτες ἰσλαμιστὲς τοῦ «Ἰσλαμικοῦ Κράτους». Ὅλοι οἱ ἐμπλεκόμενοι ἔχουν μεγαλύτερη ἢ μικρότερη εὐθύνη γιὰ τὶς δολοφονίες ἑκατοντάδων χιλιάδων ἀμάχων καὶ γιατί ἐξαναγκάζουν ἑκατομμύρια πολιτῶν τῆς Συρίας νὰ γίνουν πρόσφυγες.
.             Μεταξὺ τῶν τραγικῶν θυμάτων τοῦ διεξαγόμενου πολέμου στὴ Συρία οἱ χριστιανοί της. Ὑπερήφανοι ποὺ ὁ Χριστός, ὅπως λένε, μιλοῦσε τὴν δική τους γλώσσα, τὴν ἀραμαϊκή, καὶ ἔχοντας ἕναν πολιτισμὸ μὲ παράδοση χιλιάδων ἐτῶν, ἐξοντώθηκαν εἴτε ἀπὸ τοὺς τρομοκράτες τοῦ «Ἰσλαμικοῦ Κράτους», εἴτε ἀπὸ τοὺς ἰσλαμιστὲς ἀντάρτες, ποὺ εἶναι ἐναντίον τοῦ Σύριου προέδρου Ἄσαντ καὶ ὑποστηρίζονται, μεταξὺ ἄλλων, ἀπὸ τὴν Τουρκία, τὴ Σαουδικὴ Ἀραβία καὶ τὸ Κατάρ.
.             Σὲ κοινὴ δήλωσή τους οἱ χριστιανοὶ ἡγέτες τῆς Συρίας, στὶς 16 Ἀπριλίου 2018, τονίζουν ὅτι ἡ χώρα τους «βρίσκεται ὑπὸ τὴν ὀδύνη ἑνὸς βίαιου καὶ ταραχώδους ἐμφυλίου πολέμου ἀπὸ τὸ 2011, ὁ ὁποῖος ἔχει στοιχίσει περίπου μισὸ ἑκατομμύριο ἀνθρώπινες ζωὲς καὶ ἔχει ὁδηγήσει δέκα ἑκατομμύρια ἀνθρώπων νὰ ἐκτοπισθοῦν ἀπὸ τὶς πατρογονικές τους ἑστίες». Σημειώνεται ὅτι ὁ πληθυσμὸς τῆς Συρίας, πρὶν ἀπὸ τὸ 2011, ἦταν 18,4 ἑκατομμύρια καὶ ἀπὸ αὐτοὺς περίπου τὸ 10% ἦσαν Χριστιανοί.
.             Στὴ δήλωση, τὴν ὁποία ὑπογράφουν οἱ Πατριάρχες Ἀντιοχείας τῆς Ἑλληνορθόδοξης Ἐκκλησίας, τῆς Συριακῆς Ὀρθόδοξης (μονοφυσίτες) καὶ τῆς Ἑλληνο – Μελκιτικῆς Καθολικῆς (οὐνίτες) σημειώνουν ὅτι ἡ πρόσφατη ἐπίθεση κατὰ τῆς Συρίας μὲ πυραύλους ἔγινε ἀπὸ χῶρες (ΗΠΑ, Ἀγγλία καὶ Γαλλία), στὶς ὁποῖες οὐδέποτε ἐπιτέθηκε ἡ Συρία καὶ ἑπομένως αὐτὴ ἡ ἐπίθεση ἀποτελεῖ «καθαρὴ παραβίαση τοῦ διεθνοῦς δικαίου καὶ τοῦ Χάρτου τοῦ ΟΗΕ, διότι ἐγένετο ἀναιτίως καὶ ἀδίκως σὲ κυρίαρχο κράτος, μέλος τοῦ ΟΗΕ». Ἐπισημαίνουν ἀκόμη ὅτι οἱ ἐπιθέσεις αὐτὲς «τὸ μόνο ποὺ προκάλεσαν εἶναι νὰ ἀποθρασύνουν τοὺς τρομοκράτες καὶ νὰ προκαλέσουν περαιτέρω καθυστέρηση στὴν εἰρηνικὴ ἐπίλυση τοῦ προβλήματος τῆς χώρας τους».
.             Σήμερα οἱ Χριστιανοὶ στὸ Χαλέπι καὶ στὴν Χὸμς τῆς Συρίας ἔχουν σχεδὸν ἐκλείψει καὶ παραμένουν πολὺ λίγοι στὴ Δαμασκό. Γιὰ λόγους ἀσφαλείας σημαντικὸ μέρος τῆς δραστηριότητας τοῦ Ἑλληνορθόδοξου Πατριαρχείου τῆς Ἀντιοχείας ἔχει μεταφερθεῖ ἀπὸ τὴ Δαμασκὸ στὴ Βηρυτὸ τοῦ Λιβάνου, ὅπου καὶ ἡ θεολογική του σχολή, τοῦ Μπαλαμάντ. Εἶναι ἡ δεύτερη ἐξορία τοῦ Πατριαρχείου. Ἡ πρώτη ἦταν ὅταν ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὴ φυσικὴ ἕδρα του, ποὺ περιῆλθε ὑπὸ τὴν ἐξουσία τῆς Τουρκίας, καὶ κατέφυγε στὴ Δαμασκό.
.             Στὸ δράμα τῶν κατοίκων τῆς Συρίας καὶ ἰδιαίτερα τῶν χριστιανῶν, δὲν συγκρούονται μόνον οἱ γεωπολιτικὲς τῶν ἐμπλεκομένων χωρῶν. Ἐμπλέκονται καὶ αὐτὲς τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχείων, τὰ ὁποία διασυνδέονται μὲ τὶς πολιτικὲς ἐξουσίες, μὲ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλο τρόπο. Τὸ Ἑλληνορθόδοξο Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας ὑποστηρίζει τὸν πρόεδρο Ἄσαντ. Πρῶτον γιατί ἀλλιῶς κινδυνεύει μὲ πλήρη ἀφανισμὸ καὶ δεύτερον γιατί προτιμᾶ τὴν δικτατορία τοῦ ἀλαουίτη Ἄσαντ ἀπὸ τὸν ὁλοκληρωτισμὸ τῶν σουνιτῶν ἀνταρτῶν, ποὺ ὑποστηρίζονται ἀπὸ τὴ Σαουδικὴ Ἀραβία, τὴν Τουρκία καὶ τὸ Κατάρ.
.             Τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, γιὰ λόγους εὐνοήτους, ἀκολουθεῖ ἀνοικτὰ στὰ ζητήματα τῆς Μέσης Ἀνατολῆς τὴν γεωπολιτική τοῦ Προέδρου Ἐρντογάν. Προσφάτως ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἐπισκέφθηκε στὴν Ἄγκυρα τὸν Τοῦρκο πρόεδρο. Ἀπὸ τὴ συνάντηση ἀνακοινώθηκαν μόνον τὰ τυπικά. Ἄγνωστο τὸ τί ἀκριβῶς διαμείφθηκε μεταξύ τους. Σημειώνεται ὅτι μετὰ τὸ Πατριαρχεῖο τῶν Ἀρμενίων στὴν Κωνσταντινούπολη, τὸ ὁποῖο χαιρέτησε τὴν πολυαίμακτη εἰσβολὴ τῆς Τουρκίας στὴ Συρία καὶ εἰδικότερα στὴν περιοχὴ τοῦ Ἀφρὶν καὶ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος τὴν χαιρέτησε, προκαλώντας εὔλογη πικρία στὸ Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας καὶ ἀπορίες γιὰ τὴν ἀνάμιξη τοῦ ὑπὲρ τῆς τουρκικῆς πολιτικῆς στὴ Συρία.
.             Τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας ἔχει ἐναρμονίσει τὴν τάση του πρὸς ἡγεμονία ἐπὶ τῶν Ὀρθοδόξων μὲ τὴν γεωπολιτική του Κρεμλίνου. Στὸ θέμα τῆς Συρίας ὁ Πατριάρχης Μόσχας κ. Κύριλλος ἦρθε σὲ τηλεφωνικὴ ἐπικοινωνία μὲ τὸν Πάπα τῆς Ρώμης Φραγκίσκο, ὁ ὁποῖος τοῦ δήλωσε ὅτι στηρίζει τὴν ἔκκλησή του γιὰ εἰρήνη στὴ Μέση Ἀνατολή. Τὴ δήλωση – παρέμβαση τοῦ Πατριάρχου Μόσχας συνυπέγραψαν οἱ Πατριάρχες τῆς περιοχῆς, Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος, Ἀντιοχείας Ἰωάννης καὶ Ἱεροσολύμων Θεόφιλος. Ὁ κ. Κύριλλος δὲν ἀπευθύνθηκε στὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ἀφοῦ, κατὰ τὴν ἄποψή του, ἡ ὑποστήριξη τοῦ κ. Βαρθολομαίου στὴν εἰσβολὴ τῆς Τουρκίας στὴ Συρία δὲν βοηθᾶ στὴν εἰρήνευση τῆς περιοχῆς.
.             Μέχρι πρόσφατα ἡ πολιτικὴ τοῦ Φαναρίου ἔναντί του Πατριαρχείου τῆς Μόσχας καὶ τῆς Ρωσίας συμβάδιζε μὲ τὴν ἐξωτερικὴ πολιτικὴ τῶν ΗΠΑ καὶ τῆς Τουρκίας. Ὅμως τελευταίως ἄλλαξαν τὰ δεδομένα. Πρόσφατα οἱ σχέσεις τῆς Τουρκίας μὲ τὴν Ρωσία κατέστησαν ἀπὸ ἐχθρικὲς θερμοτατες. Ὁ πρόεδρος Πούτιν τὸν περασμένο μήνα ἐπισκέφθηκε τὴν Ἄγκυρα καὶ ὑπέγραψε συμφωνίες μὲ τὸν Πρόεδρο Ἐρντογᾶν γιὰ τὴν ἐκ μέρους τῆς Τουρκίας ἀγορὰ ρωσικῶν πυραύλων ἐδάφους – ἀέρος S400 καὶ τὴν ἐκ μέρους τῆς Ρωσίας κατασκευὴ στὸ Ἀκούγιου (Περιοχὴ Μερσίνας, νότια περιοχὴ τῆς Τουρκίας, ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Κύπρο) μεγάλου πυρηνικοῦ σταθμοῦ παραγωγῆς ἠλεκτρικῆς ἐνεργείας. Μὲ τὸ δεδομένο αὐτὸ τὸ Φανάρι φαίνεται λογικὸ νὰ μὴν προβεῖ σὲ ἐνέργεια σὲ βάρος τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας, π.χ. στὸ Οὐκρανικὸ ζήτημα, διότι αὐτή, κατ’ ἐπέκταση, θὰ προκαλέσει τὴν ἀντίδραση τοῦ Προέδρου Πούτιν καὶ μπορεῖ νὰ ἔχει ἐπιπτώσεις στὶς σχέσεις του μὲ τὸν Τουρκικὸ καθεστώς.
.             Σημειώνεται ὅτι οἱ πρόεδροι τῆς Ρωσίας, τῆς Τουρκίας καὶ τοῦ Ἰρᾶν συναντήθηκαν στὴν Ἀστάνα τοῦ Καζακστᾶν καὶ συμφώνησαν, γιὰ τοὺς δικούς του λόγους ὁ καθένας, νὰ κινηθοῦν ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὶς διαπραγματεύσεις, ποὺ διεξάγονται στὴ Γενεύη, ὑπὸ τὴν αἰγίδα τοῦ ΟΗΕ, πρὸς ἐπίλυση τοῦ Συριακοῦ προβλήματος. Ἡ Ρωσία καὶ τὸ Ἰράν, ὅπως σημειώθηκε προηγουμένως, ὑποστηρίζουν τὸν πρόεδρο Ἄσαντ, ἐνῶ ἡ Τουρκία τους ἐναντίον του σουνίτες ἀντάρτες. Ἐνδεικτικὸ ὅμως τῆς ἐξέλιξης στὶς σχέσεις τῶν τριῶν εἶναι πὼς Ρωσία καὶ Ἰρὰν δείχνουν ἀνοχὴ πρὸς τὴν Τουρκία, γιὰ τὴν εἰσβολὴ καὶ κατοχὴ ἐδάφους τῆς Συρίας, ὅπως ἐπίσης καὶ στὶς ἐπιθέσεις της σὲ βάρος τῶν Κούρδων τῆς Συρίας. Ἡ Τουρκία πάλι δείχνει τελευταία νὰ μειώνει τὶς ἐνισχύσεις της πρὸς τοὺς ἀντάρτες τῆς Συρίας καὶ τὶς ἐπιθέσεις τῆς ἐναντίον τοῦ προέδρου Ἄσαντ… Ὁ πόλεμος στὴ Συρία φαίνεται χωρὶς τέλος, πρὸς δυστυχία τῶν κατοίκων της καὶ ἰδιαίτερα τῶν Χριστιανῶν.-

, ,

Σχολιάστε