Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Γ. Παπαθανασόπουλος

ΑΠΕΒΙΩΣΕ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἀπεβίωσε ὁ τελευταῖος Σαραντάρης

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλος

.                    Στὶς 20 Ἰουλίου, ἀνήμερα τοῦ Προφήτη Ἠλία, τὸ πρωὶ ἔσβησε τὸ καντήλι τοῦἀρχιτέκτονα Παναγιώτη Σαραντάρη (1932-2021), τοῦ τελευταίου ἄρρενα τῆς Γενιᾶς του, σημάδια τῆς ὁποίας βρίσκονται στὴν βασιλεία τοῦ Ἰωάννου Παλαιολόγου. Σύμφωνα μὲ μαρμάρινη ἐπιγραφή, ποὺ σώζεται στὴ Μονὴ Ἀρτοκωστᾶς Κυνουρίας, τὸ 1425 ὁ Ἀντώνιος Σαραντάρης συνέβαλε στὴν ἀνακαίνισή της. Ὑπάρχουν ἐπίσης ἔγγραφα τῆς οἰκογένειας, ποὺ διέσωσε ὁΠαναγιώτης Σαραντάρης καὶ ἐξεδόθησαν σὲ τόμο ἀπὸ τὸ Ἀρχεῖο Τσακωνιᾶς, ποὺ χρονολογοῦνται ἀπὸ τὸ 1686. Ἐπίσης στὸν Πραστὸ σώζεται ὁ προεπαναστατικὸς Πύργος τῶν Σαραντάρη. Στὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ὁ Νικόλαος Γεωργίου Σαραντάρης συμμετέσχε στὴν ἅλωση τῆς Μονεμβασίας καὶ τῆς Τριπολιτσᾶς καὶ σὲ πολλὲς  μάχες κατὰ τοῦ Δράμαλη καὶ τοῦ Ἰμπραήμ. Μέλη τῆς οἰκογένειας πολέμησαν στοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους καὶ στὴ Μικρασιατικὴ ἐκστρατεία καὶ ὁἐξάδελφός του ποιητὴς Γιῶργος Σαραντάρης (1908-1941) πολέμησε στὴν Πίνδο, ὅπου καὶἀπεβίωσε ἀπὸ τὶς κακουχίες.
.                    Τὴ συνέχεια τῆς οἰκογένειας ἀναλαμβάνουν οἱ θυγατέρες τοῦ Παναγιώτη Τζούλια καὶ Βάνα καὶ ἡ μητέρα τους Ρενάτα. Ἔχουν ὑπὸ τὴν εὐθύνη τους πολύτιμα κειμήλια τῆς οἰκογένειας καὶ ἕνα σημαντικὸ μέρος τοῦ ἀρχείου τοῦ πρώτου ἐξαδέλφου τοῦ Παναγιώτη, καινοτόμου ποιητῆ καὶ ἐμβριθοῦς φιλοσοφικοῦ στοχαστῆ Γιώργου Σαραντάρη. Δυστυχῶς ὁΠαναγιώτης δὲν εἶδε νὰ πραγματοποιεῖται τὸ ὄνειρό του, ἡ «Στέγη Γιώργου Σαραντάρη», ποὺ νὰἀποτελεῖ ἕνα κέντρο πολιτισμοῦ καὶ προβολῆς τοῦ ἔργου τοῦ ἐξαδέλφου του.
.                    Ὁ Παναγιώτης Σαραντάρης ἀποτέλεσε ἕνα πρότυπο εὐπατρίδη. Ταπεινὸς στὸν χαρακτήρα καὶ θυμόσοφος οὐδέποτε περηφανεύτηκε γιὰ τὴ γενιά του, οὔτε γιὰ τὸ λαμπρὸ ἔργο ποὺἐπιτέλεσε. Ἀρχιτέκτονας τῶν πολυτεχνείων Φλωρεντίας καὶ Ρώμης καὶ μὲ οἰκογενειακὴ περιουσία στὴν Ἰταλία ἐπέλεξε νὰ διαμείνει στὸ Λεωνίδιο. Ὡς σύμβουλος τοῦ Δημάρχου Λεωνιδίου Στυλιανοῦ Μερικάκη (1959-1978) συνέβαλε ἀποφασιστικὰ στὸ νὰ διατηρηθεῖ ὁ παραδοσιακὸς καὶἱστορικὸς χαρακτήρας τῆς κωμόπολης καὶ νὰ ἀποτελεῖ σήμερα οἰκιστικὸ στολίδι. Σὲ μία ἐξοχὴ τοῦπερίφημου κόκκινου βράχου τῆς Λεωνιδιώτικης κοιλάδας ὑπάρχουν τὰ ἐρείπια τριῶν ἀνεμόμυλων.Ὁ Σαραντάρης, χωρὶς νὰ ζητήσει  χρήματα, ἀφιέρωσε προσωπικὰ πολὺ χρόνο στὴν ἔρευνα, στὴνἐκπόνηση σχεδίων καὶ στὴν ἀνεύρεση τῶν κατάλληλων ἐργαλείων, ὥστε νὰ λειτουργήσουν οἱἀνεμόμυλοι. Ξεκίνησε μὲ τὸν πρῶτο, αὐτὸς φτιάχτηκε, ἀλλὰ πρὸς πικρία του, στὴ συνέχεια ἐγκαταλείφθηκε… Ἐκπόνησε ἐπίσης μελέτη δωρεὰν γιὰ τὴν μετατροπὴ τοῦ κτίσματος – κουφαριοῦτῆς λεγόμενης «φάμπρικας» τοῦ Λεωνιδίου, ποὺ δὲν ἐλήφθη ὑπόψη. Μὲ ἐλάχιστα χρήματα ἀνελάμβανε τὴν ἐκπόνηση ἀρχιτεκτονικῶν μελετῶν καὶ τὴν ἐπίβλεψη νέων οἰκημάτων. Ὅλα συνδυάζουν τὸν παραδοσιακὸ χαρακτήρα τῶν σπιτιῶν τῆς κωμόπολης μὲ τὴν ἐξασφάλιση ἑνὸςἄνετου καὶ σύγχρονου τρόπου ζωῆς.
.                    Ὁ Παναγιώτης Σαραντάρης συνέζησε λίγο, ἀλλὰ ἀγάπησε τὸν ἐξάδελφό του Γιῶργο Σαραντάρη καὶ ἔκαμε σκοπὸ τῆς ζωῆς του νὰ προβληθεῖ τὸ ἔργο του. Γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτὸβοηθοῦσε ὅποιον ἀπευθυνόταν σὲ αὐτὸν ζητώντας πληροφορίες γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὸ ἔργο τοῦ ποιητῆκαὶ στοχαστῆ. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι καὶ ὁ ὑπογράφων τὸ παρόν. Χωρὶς αὐτὸν δὲν θὰ εἶχε γραφεῖτὸ βιβλίο «Γιῶργος Σαραντάρης: Ὁ ἄνθρωπος, ὁ ποιητής, ὁ διανοούμενος».-     

Σχολιάστε

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΟΛΥΖΩΙΔΗΣ: ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΓΕΝΝΑΙΑΣ ΨΥΧΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἀναστάσιος Πολυζωίδης:
Ἄνθρωπος γενναίας ψυχῆς

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                 Ὁ Ἀναστάσιος Πολυζωίδης (1802-1873) χαρακτηρίστηκε «ἄνθρωπος γενναίας ψυχῆς» ἀπὸ τὸν φίλο του Γεώργιο Τερτσέτη (1800-1874). Νὰ σημειωθεῖ ὅτι ὁ Τερτσέτης χαρακτήρισε ἔτσι τὸν Πολυζωίδη στὴν πανηγυρικὴ ὁμιλία, ποὺ θὰ ἐκφωνοῦσε στὴν Βουλὴ τῶνἙλλήνων γιὰ τὴν ἐπέτειο τῆς 25ης Μαρτίου, στὶς 15 Ἀπριλίου 1874. Ὅμως τὸ πρωὶ ἐκείνης τῆς ἡμέρας ἀπεβίωσε. Ἀναγγέλλοντας αὐθημερὸν τὸν θάνατο τοῦ Τερτσέτη στὴ Βουλὴ ὁ τότε Πρόεδρος Θρασ. Ζαΐμης εἶπε μεταξὺ ἄλλων: «Προπαρασκευάζων δὲ τὸν ἐτήσιον αὐτοῦ λόγον (Σημ. γρ. Ὁ Τερτσέτης μιλοῦσε κάθε χρόνο σὲ αἴθουσα τῆς  Βουλῆς  ἐπὶ τῇ ἐπετείῳ τῆς 25ης Μαρτίου 1821) κατελήφθη ὑπὸ ἐγκεφαλικῆς ἀποπληξίας καὶ ἐγκατέλειψε τὸν προσωρινὸν τοῦτον βίον σήμερον τὴν πρωίαν…» (Ντίνου Κονόμου «Γεώργιος Τερτσέτης – Ἀνέκδοτα Κείμενα», Ἔκδ. Συλλόγου πρὸς Διάδοσιν Ὠφελίμων Βιβλίων, Ἀθῆναι, 1959, σελ. 111).
.                 Ὁ Τερτσέτης στὸ κύκνειο ἄσμα του ὀνομάζει τὸν Πολυζωίδη «ἄνθρωπο γενναίας ψυχῆς». Γιατί «ἄνθρωπο» καὶ ὄχι μὲ κάποια ἀπὸ τὶς πολλὲς ἰδιότητές του; Ὁ Πολυζωίδης ἦταν νομικός, δικαστικός, πολιτικός, δημοσιογράφος, συγγραφέας. Διότι, ὅπως ὁ ἴδιος ὁ Τερτσέτης ἐξηγεῖ, πάνω ἀπὸ ὅλες τὶς ἰδιότητες καὶ τὶς κρατικὲς θέσεις ποὺ ἀνέλαβε, ἦταν ἄνθρωπος. Ναί, ἄνθρωπος μὲ ἐλαττώματα καὶ  ἀδυναμίες, ἀλλὰ καὶ μὲ διάθεση μετανοίας καὶ μὲ πιστότητα σὲἀρχές, ποὺ δὲν ἐπηρεάζονταν ἀπὸ ταπεινὰ ἐλατήρια καὶ προκαταλήψεις.
.                  Ἡ Ἱστορία ἔχει καταγράψει ὅτι ὁ Πολυζωίδης ἔχει σημαντικὴ εὐθύνη γιὰ τὴν πρόκληση πολεμικῆς ἀτμόσφαιρας σὲ βάρος τοῦ κυβερνήτη Ἰωάννου Καποδίστρια, μὲ τὴνἐφημερίδα «Ἀπόλλων» ποὺ ἐξέδιδε, πρῶτα στὸ Ναύπλιο καὶ μετὰ στὴν Ὕδρα. Εἶναι ἀληθὲς ὅτι τὸν πολέμησε μὲ μίσος, ἀνάξιο μορφωμένου ἀνθρώπου καὶ ἦταν λυπηρὸ ποὺ πανηγύρισε γιὰ τὴν δολοφονία του. Αὐτὰ τὰ καταγράφει ὁ Τερτσέτης, ποὺ ἦταν ὑπὲρ τοῦ Καποδίστρια καὶ τῆς προσπάθειάς του νὰ δημιουργηθεῖ ἕνα ἐλεύθερο καὶ εὐνομούμενο κράτος καὶ ποὺ «τὸ βίαιον τῆς ἀντιπολιτεύσεως ἔδωσε ἀφορμὴ εἰς τὴν διχόνοια, νὰ σχηματίσῃ τὸ ἀξιοθρήνητο ἀποτέλεσμα τῆς παραδόσεως τῶν ἑλληνικῶν δικαιωμάτων εἰς τοὺς Βαυαροὺς ἐξουσιαστές». (Αὐτ. σελ. 114).   
.                 Βάζοντας ὁ Τερτσέτης στὴ ζυγαριὰ τῆς Δικαιοσύνης τὴν ἐγκληματικὴ στάση τοῦΠολυζωίδη ἔναντι τοῦ Καποδίστρια μὲ τὴν ἡρωικὴ ποὺ τήρησε ὡς πρόεδρος τοῦ δικαστηρίου στὴδίκη τῶν Θεοδώρου Κολοκοτρώνη καὶ Δημητρίου Πλαπούτα ἐκτιμᾶ ὅτι ἡ στάση του στὴ δίκη τὸνἐξιλέωσε στὰ μάτια τοῦ λαοῦ. Ἐξηγεῖ ὁ Τερτσέτης: «Μὰ τὴν ἀλήθεια, ἂν εἶχε συμβεῖ νὰ προεδρεύη τὸ δικαστήριον ἐκεῖνο ἄνθρωπος ναὶ μὲν νομικός, ἀλλὰ δουλικῶν φρονημάτων, ἢ κυματιζόμενος εἰς τὰς ἀρχὰς τοῦ δικαίου, ἢ ἄμοιρος ἀνδρείας καὶ γενναιότητος, βεβαιωθῆτε, τὸ ἄσπλαχνο σίδερο τῆς γκιλοτίνας θὰ ἄχνιζεν ἀπὸ τὸ αἷμα τῶν δύο ἀθώων στρατηγῶν». (Αὐτ. σελ. 115).
.                 Στὴν τελευταία ὁμιλία τῆς ζωῆς του ὁ Τερτσέτης αἰσθάνθηκε τὴν ἀνάγκη νὰκάνει τὸ μνημόσυνο τοῦ πρὶν ἀπὸ λίγους μῆνες καὶ συγκεκριμένα τὸν Ἰούλιο τοῦ 1873 ἀποθανόντος Πολυζωίδη, περιγράφοντας μὲ ἀκρίβεια καὶ γλαφυρότητα τὰ τῆς δίκης τῶν Κολοκοτρώνη καὶ Πλαπούτα. Περιγράφει τὴν ἀντίσταση ποὺ προέβαλαν οἱ δύο τους καὶ κυρίως ὁΠολυζωίδης στὴ στημένη ἀπόφαση τῶν ἄλλων τριῶν δικαστῶν καὶ στὴν πίεση ποὺ ἄσκησε ἡΒαυαρικὴ Ἀντιβασιλεία μὲ τὰ ὄργανά της (Μάσον, Σχινᾶ, Κωλέττη).
.                 Εἶναι πολὺ σημαντικὴ ἡ μαρτυρία τοῦ Τερτσέτη ὅτι «οἱ ὀφθαλμοὶ τῶν Ἑλλήνων δὲν εἶδαν τὸ ἀνόσιον ἁμάρτημα τοῦ ἀποκεφαλισμοῦ τῶν Κολοκοτρώνη καὶ Πλαπούτα, χάρις εἰς τὸν Πολυζωίδην… Ἡ ἁψιὰ ἀντίστασίς του, ἀντίστασις Προέδρου καὶ ὄχι ἁπλοῦ δικαστοῦ, τοῦ πρὸὀλίγων μηνῶν ἐχθροῦ θανασίμου τῶν Κολοκοτρώνη καὶ Πλαπούτα, ἀδυνάτισε τὸ κύρος τῆςἀποφάσεως τῶν τριῶν ἄλλων δικαστῶν (Σημ. γρ. Τῆς πλειοψηφίας δηλαδή), καὶ ἔδωσε λαβὴν εἰς τοὺς πρέσβεις τῶν ξένων δυνάμεων νὰ ἐννοήσουν τὴν ἀθωότητα τῶν κατηγορουμένων, νὰ κάμουν παρατηρήσεις εἰς τὴν Ἀντιβασιλείαν, νὰ γράψουν εἰς τὰς αὐλάς των. Βεβαιωθῆτε ὅτι ἂν ὁ Πολυζωίδης ἤθελε κλίνει εἰς τὴν ἀπόφασιν τῶν τριῶν, ἢ ἐν σιγῇ νὰ τὴν ὑπογράψη, ὁ θάνατος τῶν Κολοκοτρώνη καὶ Πλαπούτα ἦτον ἄφευκτος». (Αὔτ. σέλ. 121).
.                 Ἡ Ἀντιβασιλεία καὶ ὁ Κωλέττης διόρισαν τὸν Πολυζωίδη Πρόεδρο τοῦΔικαστηρίου, ἔχοντας γνώση τῆς ἀντιπάθειάς του πρὸς τὸν Κολοκοτρώνη. Πίστεψαν ὅτι θὰἀκολουθοῦσε τὸ πάθος του καὶ ὄχι τὶς Ἀρχές του. Στὴ δική του δίκη, πού, κατὰ παραγγελία τῶν Μάουερ καὶ Ἔϊντεκ, ἦταν κατηγορούμενος μαζὶ μὲ τὸν Τερτσέτη γιὰ τὸ ὅτι δὲν ὑπέκυψαν στὴνἀπόφαση τῆς πλειονοψηφίας τοῦ δικαστηρίου περὶ τῆς καταδίκης εἰς θάνατον τῶν Κολοκοτρώνη καὶ Πλαπούτα, ὁ Πολυζωίδης παραδέχτηκε ὅτι ἔκλαψε ἐνώπιον τῶν τριῶν δικαστῶν καὶ ἐξήγησε: «Ἡ ἐντολὴ “οὐ φονεύσης” μ’ ἐφόβιζεν ἀπαρηγόρητα, ἐπειδὴ φόνος ἀσυγχώρητος εἶναι ὁ ἄδικοςἀποκεφαλισμὸς ἀνθρώπου. Ναί! Σχεδὸν ἐγονάτισα φιλώντας τὰ χέρια τῶν τριῶν». (Τερτσέτη Ἅπαντα, τόμ. Α΄, Ἀθήνα, 1958, σελ. 303-304). Ὅταν οἱ τρεῖς ἐπέμειναν στὴ θανατικὴ καταδίκη τῶν ἡρώων, ὁ Πολυζωίδης ὀργισμένος τοὺς εἶπε: «Μὲ τέτοια ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα οὔτε δύο γάτοι δὲν καταδικάζονται εἰς θάνατον!». Γιὰ τὴν Ἱστορία νὰ σημειωθεῖ ὅτι οἱ Πολυζωίδης καὶ Τερτσέτης ἀθωώθηκαν στὴ δίκη τους, παρὰ τὴν σὲ βάρος τους προκατάληψη τῶν Βαυαρῶν. Ἡ ἀθωωτικὴἀπόφαση συνοδεύθηκε ἀπὸ τὶς ὑπέρ τους ἐνθουσιώδεις ἐκδηλώσεις τοῦ λαοῦ.
.                  Ἡ οἰκογένεια τοῦ Πολυζωίδη ἦταν εὔπορη τοῦ Μελενίκου καὶ τηροῦσε τὶς Παραδόσεις τοῦ Γένους.  Ἀπὸ τοὺς κόλπους της ἀναδείχθηκε ὁ ἐκεῖ Μητροπολίτης Λεόντιος (1769-1796), ὁ ὁποῖος ἀργότερα ἐξελέγη Μητροπολίτης Καισαρείας. Ὁ δάσκαλος τοῦ Πολυζωίδη Χριστόφορος Φιλητᾶς, ποὺ τὸν ἐπηρέασε, ἦταν ἰατρὸς καὶ ἔγραψε τὴν πραγματεία: «Ἡ ὑπεράσπισις τῆς Γραικικῆς Ἐκκλησίας ἐσχάτως προσβληθείσης ὑπὸ Δομινίκου Τεϊξέιρα». Ὁ ἴδιος ὁ Πολυζωίδης γράφει εὐγνωμόνως γιὰ τὸν ἄλλο διδάσκαλό του στὸ Μελένικο Ἀδὰμ Ζαπέκο, ὅτι τὸν ὠφέλησε ὄχι μόνο μὲ τὴν ἀπὸ καθέδρας διδασκαλία του, ἀλλὰ καὶ διὰ τοῦ παραδείγματος, τοῦ ἀληθοῦς Σωκρατικοῦ βίου καὶ τῆς ἐνδελεχοῦς κηρύξεως τοῦ Θείου Λόγου.
.                 Ὁ Πολυζωίδης κατηγορεῖ τοὺς Γάλλους τῆς ἐποχῆς του ὅτι χωρὶς τὸν παραμικρὸγογγυσμὸ καὶ σχεδὸν μὲ εὐχαρίστηση στερήθηκαν τὴν ἀτομική τους  ἐλευθερία καὶ τὴν ἐλευθερία τοῦ Τύπου ἀπὸ τοὺς ἐπαναστάτες καὶ ἀνέχθηκαν τὴν παντοδυναμία τῆς ἐξουσίας τοῦ Ναπολέοντα, «κάτι ποὺ καθιστοῦσε δυσκολότατο νὰ ἐμποδιστοῦν οἱ σφετερισμοὶ καὶ οἱ καταχρήσεις». (Ἀναστασίου Πολυζωίδη «Κείμενα γιὰ τὴ Δημοκρατία 1824-1825», Ἐκδόσεις Ὀκτώ,  Ἀθήνα, 2011, σελ. 72-73).
.                 Ὁ Πολυζωίδης διαφωνοῦσε μὲ τὴν ἀθεΐα τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης. Στὴ«Γενικὴ Θεωρία περὶ τῶν διαφόρων Διοικητικῶν Συστημάτων καὶ ἐξαιρέτως περὶ τοῦΚοινοβουλευτικοῦ…», ποὺ ἔγραψε τὸ 1825 στὸ Μεσολόγγι, προέβαλε τὴν ἔνθεη Διακήρυξη τῆς Ἀνεξαρτησίας τῶν ΗΠΑ, τοῦ 1776, ἡ ὁποία, μεταξὺ ἄλλων,  τονίζει: «Ὅλοι οἱ ἄνθρωποιἐδημιουργήθησαν ἴσοι καὶ ἐπροικίσθησαν ἐπίσης ἀπὸ τὸν Δημιουργόν τοῦ παντὸς μὲ δίκαια ἀναπαλλοτρίωτα, μεταξὺ τῶν ὁποίων πρῶτα εἶναι ἡ Ζωή, ἡ Ἐλευθερία καὶ ἡ Εὐδαιμονία» (Τύποις καὶ Ἀναλώμασι Δ. Μεσθενέως, Ἐν Μεσολογγίῳ, 1825. Ἀντιγρ. Εἰς «Κείμενα γιὰ τὴ Δημοκρατία», σελ. 101).-

, ,

Σχολιάστε

ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΕΙΣ ΕΘΝΟΪΕΡΟΜΑΡΤΥΡΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἁγιοκατατάξεις Ἐθνοϊερομαρτύρων

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                     Τὴν περασμένη ἑβδομάδα ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος (ΔΙΣ) στὰ πλαίσια τῶν ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἑορτασμῶν γιὰ τὰ διακόσια χρόνια ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Πατρίδας μᾶς ἀποφάσισε νὰ ἀναγράψει στὶς Ἁγιολογικὲς Δέλτους τῆς Ἐκκλησίας τοὺς Ἐθνοϊερομάρτυρες Μητροπολίτες Ἀγχιάλου Εὐγένιο, Θεσσαλονίκης Ἰωσήφ, Δέρκων Γρηγόριο, Ἐφέσου Διονύσιο, Ἀδριανουπόλεως Δωρόθεο, Νικομηδείας Ἀθανάσιο καὶΤυρνόβου Ἰωαννίκιο.
.                     Στὸ σχετικὸ δελτίο Τύπου τῆς ΔΙΣ ἀναγράφεται ὅτι ἡ ἀπόφαση ἐλήφθη μετὰ ἀπὸπρόταση τῶν Μητροπολιτῶν Πατρῶν κ. Χρυσοστόμου, Λευκάδος κ. Θεοφίλου καὶ Χίου κ. Μάρκου καὶ εἰσήγηση τῆς Ἐπιτροπῆς Νομοκανονικῶν καὶ Δογματικῶν Ζητημάτων (ΕΝΔΖ). Οἱμαρτυρήσαντες Ἀρχιερεῖς ἦσαν στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅταν μὲ τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 ξέσπασε ἐκεῖ ὁ διωγμὸς σὲ βάρος τῶν Ἑλλήνων. Συνελήφθησαν καὶ φυλακίστηκαν τὴν ἴδια ἡμέρα μὲ τὸν Ἐθνοϊερομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄, καί, ὅπως Ἐκεῖνος, ἀπαγχονίστηκαν ἀπὸτοὺς Τούρκους.
.                     Ἡ ἁγιοκατάταξη τοῦ Πατριάρχη Ἁγίου Γρηγορίου Ε΄ ἔγινε ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆςἘκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τὸ 1921, ἑκατὸ χρόνια μετὰ τὴν δι’ ἀπαγχονισμοῦ δολοφονία Του. Μετὰ ἀπὸ ἑκατὸ χρόνια ἔγινε ἐφέτος ἡ ἁγιοκατάταξη τῶν  ἑπτὰ ἀναφερθέντων Ἀρχιερέων. Ἐλπίζεται ὅτι δὲν θὰ χρειαστοῦν ἄλλα ἑκατὸ χρόνια γιὰ νὰ ἁγιοκαταταγοῦν οἱ ὑπόλοιποι Ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς καὶ λαϊκοί, οἱ ὁποῖοι ἀπαγχονίστηκαν ἢ ἐσφάγησαν ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς στὴ Θράκη, μὲ ἀφορμὴ τὴνἘπανάσταση. Μεταξὺ τῶν ἐν λόγῳ Ἀρχιερέων εἶναι ὁ πρώην Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Κύριλλος Ϛ΄, καὶ οἱ Μητροπολίτες Σωζοπόλεως Παΐσιος, Γάνου καὶ Χώρας Γεράσιμος καὶ Μυριοφύτου καὶΠεριστάσεως Νεόφυτος.
.                     Ἐθνοϊερομάρτυρες εἶναι καὶ οἱ Μητροπολίτες τῆς Πελοποννήσου Μονεμβασίας Χρύσανθος, Δημητσάνας Φιλόθεος, Ναυπλίου καὶ Ἄργους Γρηγόριος, Χριστιανουπόλεως Γερμανὸς καὶ Ὠλένης Φιλάρετος, οἱ ὁποῖοι ὁδηγήθηκαν στὶς φυλακὲς  ἀπὸ τοὺς Τούρκους στὴν Τρίπολη καὶἐκεῖ πέθαναν ἀπὸ τὶς ἀπάνθρωπες συνθῆκες καὶ τὶς κακουχίες. Ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι, ἐπώνυμοι καὶἀνώνυμοι κληρικοί, μοναχοὶ καὶ λαϊκοί, ποὺ θυσιάστηκαν «γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστη τὴν Ἁγία καὶτῆς Πατρίδος τὴν Ἐλευθερία», ἢ ποὺ προσέφεραν πολλὰ στὴ διατήρηση τῆς ἰδιοπροσωπίας μας, μὲτοὺς ὁποίους ὀφείλουν νὰ ἀσχοληθοῦν οἱ Μητροπολίτες στῶν ὁποίων τὶς Ἐπαρχίες γεννήθηκαν ἢ/καὶ ἔδρασαν καὶ τὰ μέλη τῆς ἁρμόδιας Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς νὰ εἰσηγηθοῦν τὴν ἁγιοκατάταξή τους, ὡς μία ὀφειλόμενη πράξη δικαιοσύνης καὶ εὐγνωμοσύνης πρὸς αὐτοὺς καὶ ὡς ἐνέργεια ἀνταποκρινόμενη στὸ αἴσθημα τοῦ πιστοῦ λαοῦ.
.                     Σημειώνεται ὅτι μετὰ ἀπὸ πρόταση τοῦ Μητροπολίτου Χίου καὶ εἰσήγηση τῆς ΣΕΝΔΖ ἡ ΔΙΣ ἀποφάσισε τὴν Ἁγιοκατάταξη καὶ τῶν στὸ ἔτος 1822 μαρτυρησάντων κατὰ τὴ σφαγὴ τῆς Χίου Μητροπολίτου Χίου Πλάτωνος καὶ τῶν μαζί του ἀναιρεθέντων κληρικῶν, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν.  Οἱ ἄλλοι φονευθέντες Ἕλληνες κατὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, φαίνεται ὅτι δὲν ἔχουν Μητροπολίτες ποὺ νὰ εἰσηγηθοῦν σχετικῶς στὴν ἁρμόδια Ἐπιτροπή, ὁπότε μένουν στὴν ἀφάνεια καὶ ἀφήνεται ἀναπάντητη ἡ ἀντιεκκλησιαστικὴ προπαγάνδα ποὺ διαστρέφει τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια, ὡς πρὸς τὴ συμμετοχὴ τῆς Ἐκκλησίας στὴ διατήρηση τῆς ἰδιοπροσωπίας τῶνἙλλήνων καὶ στὴν Ἐθνεγερσία τοῦ 1821. Μεταξὺ τῶν μαρτύρων κατὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 καὶ πρὶν συγκαταλέγονται οἱ παπὰ Θύμιος  Βλαχάβας, Ἀθανάσιος Διάκος, Σαλώνων Ἠσαΐας, ΡωγῶνἸωσήφ,  μοναχὸς Σαμουὴλ τοῦ Σουλίου καὶ Ἀρχιμ. Γρηγόριος Δικαῖος (Παπαφλέσσας). Ἐπίσης οἱ Σουλιώτισσες τοῦ Ζαλόγγου καὶ τῆς Νάουσας καὶ ὁ Ρήγας ὁ Βελεστινλὴς μὲ τοὺς συντρόφους του.
.                     Ἔγινε μία ἀκόμη ἁγιοκατάταξη ἀπὸ τὴν ΔΙΣ, τοῦ Διδασκάλου τοῦ Γένους Ἀναστασίου Γορδίου (1654 – 1729), μετὰ ἀπὸ πρόταση τοῦ Μητροπολίτου Καρπενησίου κ. Γεωργίου, ποὺ ἐνήργησε ὅπως ὁ Μητροπολίτης Χίου, καὶ εἰσήγηση τῆς ΣΕΝΔΖ. Ἡ Ἐκκλησία δὲνἔχει ἀκόμη ἀναγνωρίσει καὶ ἄλλους σπουδαίους διδασκάλους τοῦ Γένους, κληρικοὺς καὶ λαϊκούς, μὲ Ὀρθόδοξη πνευματικότητα καὶ μὲ μεγάλη προσφορὰ στὸν φωτισμὸ τῶν Ἑλλήνων καὶ στὴδιατήρηση τῆς ταυτότητάς τους. Μεταξὺ αὐτῶν εἶναι οἱ Ἀρχιεπίσκοποι Εὐγένιος Βούλγαρης καὶΝικηφόρος Θεοτόκης καὶ ὁ ἱερομόναχος Νεκτάριος Τέρπος.-   

, ,

Σχολιάστε

ΣΑΜΟΥΕΛ ΧΑΟΥ: Ὁ φιλέλληνας φιλάνθρωπος γιατρός (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Σάμουελ Χάου:
ὁ φιλέλληνας φιλάνθρωπος γιατρὸς

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                   Μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες προσωπικότητες φιλέλληνα εἶναι ὁ ἀμερικανὸς γιατρὸς Σάμουελ Χάου. Ἡ προσφορά του δὲν περιορίστηκε μόνο στοὺς Ἕλληνες μὲ τὶς ἰατρικὲς καὶ φιλανθρωπικὲς ὑπηρεσίες ποὺ προσέφερε. Ἦταν μεγάλη καὶ στὴν Πατρίδα του, τὶς ΗΠΑ, ὅπου ἀγωνίστηκε γιὰ τὴν κατάργηση τῆς δουλείας καὶ γιὰ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα τῶν νέγρων. Στὸ πλαίσιο τοῦ ἀγώνα τοῦ ἐπισκέφθηκε καὶ συζήτησε μὲ τὸν Πρόεδρο Λίνκολν. Ἐπίσης ἦταν ὁ δημιουργὸς στὶς ΗΠΑ τοῦ Ἱδρύματος Περκινς γιὰ τυφλοὺς καὶ κωφαλάλους, τὸ ὁποῖο σήμερα εἶναι ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα καὶ καλύτερα παγκοσμίως. Στὸ σχολεῖο τοῦ Ἱδρύματος φοίτησε ἡ περίφημη Ἔλεν Κέλερ καὶ ἡ δασκάλα τῆς Ἄννα Σάλιβαν ἦταν ἀπόφοιτη αὐτοῦ τοῦ σχολείου. Ὁ Ντίκενς τὸ 1842 ἐπισκέφθηκε τὸ Περκινς καὶ ἐντυπωσιάστηκε ἀπὸ τὴ δουλειὰ ποὺ γινόταν σὲ αὐτό. Τὶς ἄριστες ἐντυπώσεις του τὶς κατέγραψε στὸ βιβλίο – ἡμερολόγιο τοῦ «American Notes».
.                Αὐτὸς ὁ ἐξαίρετος ἄνθρωπος καὶ ἐπιστήμονας ἦρθε στὴν Ἑλλάδα, γιὰ νὰ προσφέρει τὶς ὑπηρεσίες του στὸν ἀγώνα γιὰ τὴν ἀνεξαρτησία της. Στὶς 28 Μαρτίου τοῦ 1825 ἔγραψε, στὸν ἐπιστήθιο φίλο του William S. Sampson, στὶς ΗΠΑ: «Εἶμαι στὴν Ἑλλάδα. Συμβάλλω κατ’ ἐλάχιστον στὴν ὑπόθεση τῆς Ἐλευθερίας καὶ τῆς Ἀνθρωπότητας. Εἶμαι ἀνεξάρτητος καί, ὅσο εἶναι δυνατὸ γιὰ μένα, εἶμαι εὐτυχισμένος». (Σάμουελ Χάου «Ἡμερολόγιο ἀπὸ τὸν Ἀγώνα 1825-1829», Βιβλιοπωλεῖο Νότη Καραβία, Ἀθήνα, 1971, σελ. θ΄»).  Ὅσον ἀφορᾶ στὴν ἀφοσίωσή του στὴν θεραπεία τῶν ἀγωνιστῶν γράφει: «Εἶμαι τόσο ἀπορροφημένος ἀπὸ τοὺς τραυματίες, ὥστε οἱ ἡμέρες πετοῦν σὰν τὸν ἄνεμο καὶ μόλις μοῦ ἀφήνουν μία στιγμὴ νὰ σκεφτῶ…». (Αὐτ. σελ. ιη΄).
.              Ὅταν ἦρθε ὁ Χάου στὴν Ἑλλάδα, τὸν παρέλαβε ἡ φράξια Μαυροκορδάτου καὶ εἶχε μονομερῆ καὶ στρεβλὴ εἰκόνα τῶν ὅσων συνέβαιναν καὶ γιὰ τὶς προσωπικότητες τοῦ Ἀγώνα. Ἔτσι τὸν Μαυροκορδάτο τὸν θεωρεῖ ὡς  «τὸν ἰκανότερο υἱὸ τῆς Ἑλλάδας καὶ τὸ ἰσχυρότερο στήριγμά της…». (Αὐτ. μα΄). Ἐπίσης εἶχε ἀρίστη ἰδέα γιὰ τὸν Μάσον, τὸν ἐμπαθῆ ἀλαζόνα καὶ ἕως θανάτου διώκτη τοῦ Κολοκοτρώνη, γιὰ τὸν ὁποῖο, φυσικά, ὁ Χάου  δὲν εἶχε καλὴ ἰδέα…
.                  Τοὺς φιλέλληνες ὁ Χάου τοὺς χωρίζει σὲ δύο κατηγορίες. Στὴν πρώτη βάζει ἐκείνους ποὺ «πλάκωσαν στὴν Ἑλλάδα κοπαδιαστὰ μὲ τὴν προσδοκία νὰ δρέψουν δάφνες καὶ δολάρια, ἀλλὰ ὅταν παρουσιάστηκαν τὰ πρῶτα ἀγκάθια…. σιχάθηκαν τὴν Ἑλλάδα καὶ μαζὶ καὶ τοὺς Ἕλληνες… Πῆγαν σπίτια τους καὶ ἔδωσαν διέξοδο στὴν κακεντρέχειά τους συκοφαντώντας την». Στὴ δεύτερη κατηγορία κατατάσσει ὅσους πλήρωσαν μὲ τὸ αἷμα τους τὴ συμμετοχή τους στὸν Ἀγώνα τῶν Ἑλλήνων. Μεταξὺ αὐτῶν ὀνομάζει τοὺς Βύρωνα, λόρδο Μάρεϊ, στρατηγὸ Νόρμαν «καὶ  ἄλλους γενναίους Γερμανοὺς καὶ Πολωνούς». Ἰδιαιτέρως μνημονεύει τὸν Ἰταλὸ κόμη Σανταρόζα, τὴ μεγάλη αὐτὴ στρατιωτικὴ προσωπικότητα, ποὺ ὡς ἁπλὸς ἀγωνιστὴς σκοτώθηκε στὴ μάχη τῆς Σφακτηρίας.
.             Γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἔγραψε διάφορα, πολλὲς φορὲς ἀλληλοσυγκρουόμενα. Ὅμως τὸ καταστάλαγμά του εἶναι ἕνας ὕμνος γιὰ τοὺς Ἕλληνες καὶ μία καταγγελία σὲ βάρος ἐκείνων – Ἑλλήνων καὶ ξένων – οἱ ὁποῖοι «ἔζησαν στὴν Εὐρώπη καὶ ἀπέκτησαν καὶ τὰ εὐρωπαϊκὰ ἐλαττώματα». Γράφει ὅτι οἱ συκοφαντοῦντες τοὺς Ἕλληνες, «δὲν λαμβάνουν ὑπ’ ὄψιν τους ὅτι ἡ Ἑλλὰς ἐπὶ τετρακόσια ἔτη διετέλει ὑπὸ τὸ βάρος τοῦ φρικτοτέρου δεσποτισμοῦ, ἀπανθρωποτέρου τῆς δουλεμπορίας ἀκόμη καὶ τῶν Ἰνδιάνων. Ἐγὼ τολμῶ νὰ εἴπω ἄνευ φόβου διαψεύσεως, ὅτι ὁ νεώτερος Ἕλλην, παρ’ ὅλην τὴν καταθλιπτικὴν δουλείαν του, εἶναι πλέον ἐναρέτου καὶ εὐχαρίστου χαρακτῆρος ἢ ὁ Σικελός, ὁ Ἰταλός, ὁ Ἰσπανὸς καὶ ὁ Ρῶσος. Εἶναι ἐξυπνότερος, δραστηριώτερος, μὲ μεγαλυτέραν ἰδιοφυίαν, ὡς ὁ κάτοικος πάσης εὐρωπαϊκῆς χώρας». (Αὐτ. σελ. 119).
.               Ὁ Χάου ἦταν γόνος πολὺ πλούσιας οἰκογένειας τῶν ΗΠΑ. Ὁ πατέρας του ἦταν πλοικτήτης καὶ βιομήχανος. Ὅμως φόρεσε τὴ φουστανέλα καὶ συμμετέχοντας στὶς ἐκστρατεῖες καὶ στὶς μάχες ὡς γιατρὸς προσαρμόστηκε στὶς ἐξαιρετικὰ δύσκολες συνθῆκες, τὶς ὁποῖες καὶ περιγράφει στὸ Ἡμερολόγιό του: «Ὁ Ἕλλην στρατιώτης εἶναι νοήμων, δραστήριος, σκληραγωγημένος καὶ λιτοδίαιτος. Ὁδεύει ἢ μᾶλλον σκιστὰ ἐπὶ τῶν βράχων, ἀρκούμενος εἰς μίαν γαλέταν, εἰς ὀλίγας ἐλαίας ἢ ὠμὸν κρεμμύδι. Τὴ νύκτα κατακλίνεται εὐχαριστημένος ἐπὶ τοῦ ἐδάφους, ὡς προσκεφάλαιον ἔχων ὁμαλόν τινα λίθον καὶ ὡς κάλυμμα τὴν καπόταν, ποὺ φέρει μαζί του χειμώνα καλοκαίρι…Οἱ Ἕλληνες στρατιῶται δὲν εἶχον σκευὰς καὶ 0ησαν ἀπηλλαγμένοι ἀποσκευῶν… Ἡ φουστανέλα του εἶναι τὸ μανδήλιό του, τὸ τραπεζομάντηλό του καὶ ἡ πετσέτα του..» (Αὐτ. σελ. 11-12).
.               Ἀπευθυνόμενος στοὺς καλοζωισμένους ἀμερικανοὺς φίλους του ὁ Χάου γράφει γιὰ τὴν προσωπική του ἐμπειρία: «Εἶμαι βέβαιος ὅτι ποτὲ δὲν ἐδοκιμάσατε τὸ πραγματικὸν συναίσθημα τῆς διαβρωτικῆς πείνης. Σεῖς γνωρίζετε μόνον τί θὰ πῆ καλὴ ὄρεξις. Ἐπέρασα ὁλοκλήρους μήνας μὲ σαλιγκάρια τοῦ βουνοῦ μόνον καὶ μὲ ψημένα ἔντομα, ἑβδομάδας χωρὶς ψωμὶ καὶ ἡμέρας χωρὶς μπουκιὰ εἰς τὸ στόμα…» (Αὐτ. σελ. 12).
.              Πέρα ἀπὸ τὸ ἐπιστημονικὸ καὶ φιλελληνικό του ἔργο ὁ Χάου προσέφερε καὶ κοινωνικὸ ἔργο στὴν Ἑλλάδα. Ἑλληνόπουλα προσφυγόπουλα καὶ ὀρφανά, περίπου σαράντα, ποὺ τὰ περισσότερα  ζοῦσαν στὸ ὀρφανοτροφεῖο τῆς Αἴγινας καὶ ὅλα εἶχαν ἔφεση νὰ σπουδάσουν ὁ Χάου τὰ πῆρε μαζί του στὶς ΗΠΑ. Τὰ περισσότερα  ἀποκαταστάθηκαν καλά, παντρεύτηκαν ἀμερικανίδες, ἀλλὰ χάθηκαν γιὰ τὸν Ἑλληνισμό.
.              Χαρακτηριστικὴ ἡ περίπτωση τοῦ Ἰωάννη Σελιβέργου Ζάχου (1820-1898). Ἀναδείχθηκε στὶς ΗΠΑ πολύπλευρη καὶ ἀξιόλογη προσωπικότητα. Καταγράφεται ὡς «ἰατρός, λόγιος, πανεπιστημιακός, ἐφευρέτης, θρησκευτικὸς ρήτορας…». Ἀγωνίστηκε γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν νέγρων καὶ τῶν γυναικῶν. Ὅμως ξέχασε τὴν Ἑλλάδα. Ἐγκατέλειψε τὴν Ὀρθοδοξία, ἔγινε «πάστορας» τῆς Σέχτας τοῦ Ἀντιτριαδιτισμοῦ (Unitarianism). Πιθανὸν ἐπειδή, ὅταν ἦταν 4 ἐτῶν, ὁ Κωνσταντινουπολίτης πατέρας του σκοτώθηκε σὲ μάχη κατὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 καὶ ἡ μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε, τὸν ἄφησε νὰ φύγει στὶς ΗΠΑ μὲ τὸν Χάου καὶ κάποια στιγμή, ὅταν ἦταν μόλις 13 ἐτῶν, σταμάτησε νὰ τὸν ἐνισχύει οἰκονομικά…
.              Κάπως διαφορετικὴ ἡ περίπτωση τοῦ Χριστόφορου Καστάνη (1814-1866), ποὺ καὶ αὐτὸν πῆρε ὁ Χάου στὶς ΗΠΑ, γιὰ νὰ σπουδάσει. Ἦταν ἀπὸ τὴ Χίο καὶ κατὰ τὴν καταστροφή της ἔχασε καὶ τοὺς δύο γονεῖς του. Ὁ ἴδιος γλύτωσε καὶ ἔφτασε στὸ Ναύπλιο κατὰ θαυματουργικὸ τρόπο. Εὐρισκόμενος στὴν Ἀμερικὴ ἔγινε πανεπιστημιακὸς καὶ συγγραφέας. Περιέγραψε τὶς περιπέτειές του σὲ δύο βιβλία, ποὺ κυκλοφορήθηκαν τὸ 1851 καὶ ἔγιναν μπεστ σέλερς. Σὲ αὐτὰ ἀναφέρει εὐφήμως τοὺς Χάου καὶ Ζάχο. Παντρεύτηκε ἀμερικανίδα καὶ ἀπεβίωσε στὰ 52 του χρόνια, χωρὶς νὰ προσφέρει κάτι στὸν Ἑλληνισμὸ τῶν ΗΠΑ. Μία τρίτη περίπτωση εἶναι τοῦ Μιχαὴλ Ἀνάγνου (Ἀναγνωστόπουλου, 1837-1906). Σπούδασε στὴν Ἑλλάδα καὶ ἔμαθε καλὰ ξένες γλῶσσες. Γνωρίστηκε μὲ τὸν Χάου, ποὺ τὸν προσέλαβε γραμματέα του καὶ τὸν πῆρε μαζί του στὶς ΗΠΑ. Τὸν ἔκανε ἀναπληρωτή του στὸ Ἵδρυμα Πέρκινς γιὰ τοὺς τυφλούς, παντρεύτηκε τὴν κόρη του καὶ ἀνέλαβε τὸ Ἵδρυμα μετὰ τὸν θάνατό του.-

, ,

Σχολιάστε

Η ΑΪΤΗ καὶ Η ΕΛΛΑΔΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος

Ἡ Ἀϊτὴ καὶ ἡ Ἑλλάδα.

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                     Ἡ Ἀϊτὴ εἶναι μία βασανισμένη χώρα τῆς Καραϊβικῆς. Οἱ κάτοικοί της στὶς ἀρχὲς τοῦ 19ου αἰώνα κήρυξαν τὴν ἀνεξαρτησία τους ἀπὸ τὴν ἀποικιοκρατικὴ Γαλλία καὶ ἀπὸ τότε λίγες εἶναι οἱ εὐτυχισμένες ἡμέρες ποὺ ἔχουν περάσει. Ἡ Ἀϊτὴ τὸ 1822 ἀναγνώρισε τὴν Ἑλλάδα ὡς ἀνεξάρτητο κράτος. Ἦταν σημαντικὴ ἡ ἐνέργειά της, γιατί ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση ἦταν στὴν ἀρχή της καὶ οὐδεμία ἄλλη χώρα εἶχε διανοηθεῖ τότε νὰ προχωρήσει στὴν ἀναγνώρισή της.
.                     Τὸ τελευταῖο κροῦσμα τῆς ἐνδημικῆς πολιτικῆς ἀστάθειας, ἀνεξέλεγκτης βίας, καταθλιπτικῆς φτώχειας, διαφθορᾶς, καὶ κοινωνικῆς ἀδικίας στὴν Ἀϊτὴ ἦταν ἡ πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες δολοφονία τοῦ προέδρου τῆς χώρας Ζοβενὲλ Μοΐζ στὴν ἰδιωτική του κατοικία. Εἶναι λυπηρὸ ποὺ ἡ Ἑλληνικὴ κυβέρνηση δὲν ἐξέφρασε τὴ συμπάθειά της πρὸς τὸν φίλο λαὸ τῆς Ἀϊτῆς. Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς 200ῆς ἐπετείου ἀπὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς Ἐπανάστασής μας ὀφείλουμε νὰ προσφέρουμε ἀνθρωπιστικὴ βοήθεια πρὸς τὴν Ἀϊτὴ καὶ νὰ μεσολαβήσουμε νὰ τὸ πράξουν καὶ οἱ ἄλλες χῶρες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Νὰ θυμίσουμε ὅτι τὸ 1822 ὁ πρόεδρος τῆς Ἀϊτῆς Ζὰν Πιὲρ Μπουαγιὲ ἔγραψε σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Ἀδαμάντιο Κοραὴ ὅτι τοῦ ἀποστέλλει 25 τόνους καφέ, γιὰ νὰ ἐκποιηθοῦν καὶ μὲ τὰ χρήματα ποὺ θὰ συγκεντρωθοῦν νὰ ἀγοραστοῦν ὅπλα καὶ πυρομαχικά.
.                     Ἡ Ἀϊτὴ στὰ 200 χρόνια, ποὺ πέρασαν, δὲν ἔχει γνωρίσει ὁμαλὴ πολιτικὴ καὶ κοινωνικὴ ζωή. Οἱ περισσότεροι κυβερνῆτες της ἀνετράπησαν ἢ/καὶ δολοφονήθηκαν, συνήθως ἀπὸ χοῦντες, ὅσοι δὲ ἔμειναν γιὰ καιρό, ὅπως οἱ Ντυβαλιέ, πατὴρ καὶ υἱός, κυβέρνησαν ἀπολυταρχικὰ σὲ διεφθαρμένο καθεστώς. Εἶναι ἐνδεικτικὸ ὅτι στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰώνα καὶ συγκεκριμένα ἀπὸ τὸ 1910 ἕως τὸ 1915 τέσσερις πρόεδροι ἀνετράπησαν, λυντσαρίστηκαν, ἢ δολοφονήθηκαν. Τὸ 1915 οἱ ΗΠΑ ἐπενέβησαν καὶ κατέστησαν προτεκτοράτο τους τὴν Ἀϊτή, καθεστὼς ποὺ διατηρήθηκε ἕως τὸ 1934. Ἐπὶ πλέον ὅλων τῶν δεινῶν ποὺ πέρασε μὲ τὶς κυβερνήσεις της ἡ Ἀϊτὴ τὸ 2010 ἐπλήγη ἀπὸ σεισμὸ ἑπτὰ Ρίχτερ, μὲ θύματα ἄνω τῶν 200.000 ἀνθρώπων καὶ ἀνυπολόγιστες ζημίες.
.                     Ἀπὸ τὸ 1822, ὡς ἀνεξάρτητη χώρα, ἡ Ἀϊτὴ εἶχε τὶς ἴδιες προοπτικὲς μὲ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Δομινικανὴ Δημοκρατία, ὅμορη χώρα στὸ ἴδιο νησί. Σήμερα ἡ Ἀϊτὴ ἔχει πληθυσμὸ 11,5 ἑκατομμύρια καὶ κατὰ κεφαλὴ ΑΕΠ 1.784 $, τὸ χαμηλότερο σὲ ὅλο τὸ δυτικὸ ἠμισφαίριο. Γιὰ σύγκριση, ἡ Δομινικανὴ Δημοκρατία ἔχει πληθυσμὸ 10,5 ἑκατομμύρια καὶ κατὰ κεφαλὴ ΑΕΠ 16.049 $ καὶ ἡ Ἑλλάδα μὲ πληθυσμὸ 10, 8 ἑκατομμύρια ἔχει κατὰ κεφαλὴ ΑΕΠ 31.736 $ (Σημ. Στοιχεῖα 2019).
.                     Ὅλες οἱ χῶρες ὀφείλουν νὰ βοηθήσουν τὴν Ἀϊτή, γιατί πρωτοστάτησε στὴν κατάργηση τῆς δουλείας. Ὁ Τουσὲν Λουβερτίρ, ἐπικεφαλῆς τῶν Ἀϊτινῶν ἐπαναστατῶν κατὰ τῶν Γάλλων, τὸ 1801 κήρυξε τὴν ἀνεξαρτησία τῆς χώρας καὶ τὴν κατάργηση κάθε φυλετικῆς ἢ ἄλλης διάκρισης. Τὸ 1802 ὁ Ναπολέων ἐπανέφερε τὸν θεσμὸ τῆς δουλείας, ἔστειλε στρατὸ στὴν Ἀϊτή, νίκησε τὸ στρατό της, αἰχμαλώτισε τὸν Λουβερτίρ, τὸν μετέφερε σιδηροδέσμιο στὴν Μπεζανσόν, ὅπου καὶ πέθανε ἀπὸ τὰ βασανιστήρια.-

Σχολιάστε

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΙ Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ-Μιὰ σύντομη ἀπάντηση στὴν προπαγάνδα (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Ἑλληνικὴ καὶ ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                    Οἱ ὀπαδοὶ στὴν Ἑλλάδα τοῦ Γαλλικοῦ διαφωτισμοῦ αὐθαιρετοῦν ἱστορικὰ καὶδογματίζουν ἰδεολογικὰ ἐπιχειρώντας νὰ πείσουν γιὰ τὴν ἐπίδραση ποὺ εἶχε ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση στὴν Ἑλληνική. Τὴν ἀπάντηση σὲ αὐτὰ τὰ φληναφήματα τὴν δίνουν οἱ ἴδιοι οἱ Γάλλοι. Στὸ τρέχον τεῦχος (Νο 484, Ἰούνιος 2021) τοῦ περιοδικοῦ «L’ Histoire» καὶ στὸ κύριο ἄρθρο γράφεται μεταξὺἄλλων: «Στὴν Εὐρώπη τῆς Ἱερᾶς Συμμαχίας ἡ λέξη ἐλευθερία ἐκφράζει τὴν ἔννοια τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας. Τὰ προηγούμενα χρόνια (Σημ. γρ. τοῦ 1830, ἔτους τῆς ἐπανάστασης τῶν Γάλλων κατὰτοῦ αὐταρχικοῦ βασιλιᾶ Καρόλου Χ, στὴν ὁποία ἔχει ἀφιέρωμα τὸ ἐν λόγῳ περιοδικὸ) τὸ κίνημα τῶνἐθνοτήτων συγκλόνισε τὴν ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία καὶ ὁδήγησε στὴν ἀνεξαρτησία τῆς Ἑλλάδος».Ἐπανάσταση τοῦ ἔθνους τῶν Ἑλλήνων ἦταν τὸ 1821, χωρὶς τὸ περιοδικὸ νὰ ἀναφέρει γαλλικὴ ἐπίδραση. Ἀντίθετα, τὸ  ἄρθρο ἀναφέρει ὅτι ἡ φλόγα τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης μεταδόθηκε στὴν Πολωνία, στὴν Ἰταλία καὶ στὸ Βέλγιο προκαλώντας ρήγματα στὴν Ἱερὰ Συμμαχία Ρωσίας, Αὐστρίας, Πρωσίας καὶ μετὰ Ἀγγλίας καὶ Γαλλίας…
.                    Ἀλλὰ τί εἶχαν νὰ ζηλέψουν οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τὰ ὅσα συνέβαιναν στὴ Γαλλία ἀπὸ τὸ 1789 ἕως τὸ 1830; Στὶς 14 Ἰουλίου 1789 οἱ ἐπαναστάτες συλλαμβάνουν καὶ ἐκτελοῦν ἐπὶ τόπου τὸν διοικητὴ τῆς Βαστίλης. Φόβος ἁπλώνεται σὲ ὅλη τὴ Γαλλία ἀπὸ τὴν βία ποὺ ἀσκεῖται  ἀδιακρίτως σὲχιλιάδες πολιτῶν. Στὶς 4 Αὐγούστου ἡ Ἐθνοσυνέλευση καταργεῖ τὸ φεουδαρχικὸ σύστημα καὶ στὶς  24 Αὐγούστου ψηφίζει τὴ σημαντικὴ Διακήρυξη τῶν Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου, ποὺ ὅμως οὐσιαστικὰ δὲν ἐφαρμόστηκε… Τὸ 1790 κλείνουν μοναστήρια καὶ μετατρέπουν ἐκκλησίες σὲκοινόχρηστους χώρους. Περίπου 200.000 κληρικοί, μοναχοὶ καὶ μοναχὲς ἐκτελοῦνται ἢὑποχρεώνονται νὰ ἐγκαταλείψουν τὸ σχῆμα τους. Τὸ 1792 στὶς ὄχθες τοῦ Σηκουάνα χιλιάδες ἐπαναστάτες συγκεντρώνονται σὲ «Autodafe», μὲ κατάρες κατὰ τοῦ παλαιοῦ καθεστῶτος καὶ πράξεις λατρείας πρὸς τὸ νέο. Συνεχίζονται οἱ σφαγὲς ἀριστοκρατῶν, κληρικῶν καὶ πλουσίων ἐπιχειρηματιῶν.
.                    Τὸν Ἰανουάριο τοῦ  1793 ἐκτελεῖται  στὴ λαιμητόμο ὁ βασιλιὰς  Λουδοβίκος ΧVI. Τὸἴδιο ἔτος ψηφίζεται Σύνταγμα, τοῦ ὁποίου ἀμέσως ἀναβάλλεται ἡ ἰσχὺς ἐπ’ ἀόριστο… Τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1793 συλλαμβάνονται 600.000 πολίτες μὲ τὴν ὑποψία ὅτι εἶναι «ἐχθροὶ τῆς ἐλευθερίας». Οἱ περισσότεροι ἐκτελοῦνται. Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1793 ἐκτελεῖται ἡ βασίλισσα Μαρία Ἀντουανέτα.
.                    Τὸ 1793 οἱ Ἐπαναστάτες ἐπιτέθηκαν στοὺς κατοίκους τῆς Βανδέας, ποὺ δὲν συμφωνοῦσαν μὲ τὰ ὅσα αὐτοὶ ἔπρατταν. Ἡ ἐπίθεση κατέληξε τὸ 1794 στὴ Γενοκτονία τῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς. Τὸ 1794 οἱ Ροβεσπιέρος καὶ Σὲν Ζιστ ἐπιβάλλουν τὴ δικτατορία τους. Ἡ περίοδος τῆς τρομοκρατίας βρίσκεται στὴν κορύφωσή της. Οἱ Ἰακωβίνοι ἐκτελοῦν τοὺς μετριοπαθεῖς καὶ κατὰ τῆς βίας συντρόφους τους, Νταντόν, Ντεμουλὲν κ.α… Καὶ εἴμαστε ἀκόμη στὴν ἀρχή.
.                    Ὁ ἐμφύλιος κατὰ τὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση τοῦ 1821 σὲ σχέση μὲ αὐτὸν τῆς Γαλλικῆς εἶναι ὡς μία οἰκογενειακὴ βεντέτα  ἔναντι  μίας αἱματοχυσίας, μὲ θύματα χιλιάδες ἀνθρώπους. Τί λοιπὸν ἔχει νὰ ζηλέψει ὁ δημοκράτης καὶ μὲ πατριωτικὸ πνεῦμα Ἕλληνας τοῦ 1821 ἀπὸ τὸν Γάλλο τῆς ἐποχῆς του;… –  

 

, ,

Σχολιάστε

ΙΩΑΝΝΗΣ ΖΑΜΠΕΛΙΟΣ, Ο ΠΡΩΤΟΣ ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἰωάννης Ζαμπέλιος,
Ὁ πρῶτος δραματουργὸς τῆς Ἐπανάστασης

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                  Ὁ Ἰωάννης Ζαμπέλιος (1787-1856) ἦταν χρονικὰ ὁ πρῶτος δραματουργὸς τοῦ νέου ἐθνικοῦ μας βίου καὶ μεγάλος πατριώτης. Γεννήθηκε στὴ Λευκάδα, τὸ νησὶ ποὺ ἀπὸ τὰ Ἰόνια εἶναι ἐγγύτερα στὴν Ἠπειρωτικὴ Ἑλλάδα. Ὅπως γράφει ὁ Τάκης Μπαρλᾶς, ὁ Ἰωάννης Ζαμπέλιος ἀπὸ τὰ νεανικά του χρόνια ἕως τὸν θάνατό του ἔζησε μὲ τὴ λαχτάρα τῆς ἐλευθερίας τῆς Ἑλλάδος. Τὴν ἔκαμε πράξη σὲ ὅλη του τὴ ζωὴ καὶ ἐμπνευσμένο τραγούδι στὶς τραγωδίες του. Προσθέτει ἐπίσης ὅτι γιὰ τὸν Ζαμπέλιο μπορεῖ νὰ ἐπαναληφθεῖ αὐτὸ ποὺ γράφτηκε γιὰ τὸν συμπατριώτη του Ἀριστοτέλη Βαλαωρίτη: «Ἦταν ὁ τραγουδιστής, ποὺ πάντα πολεμᾶ καὶ ὁ πολέμαρχος, ποὺ πάντα τραγουδᾶ» (Ἄρθρο Τ. Μπαρλᾶ εἰς ἀφιέρωμα τοῦ περιοδικοῦ «Νέα Ἑστία» γιὰ τὰ ἑκατὸ χρόνια ἀπὸ τὸν θάνατο τοῦ Ἰωάν. Ζαμπέλιου, Τόμος 60ός, τεῦχος 701, 15 Σεπτεμβρίου 1956, σελ. 1272).
.                  Γόνος ἀρχοντικῆς οἰκογένειας ὁ Ζαμπέλιος ἔμαθε γράμματα στὸ νησί του, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικά. Σπούδασε νομικὰ στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Μπολόνια καὶπῆρε τὸ διδακτορικό του ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο τῆς Πίζα. Δὲν σταμάτησε ἐκεῖ τὶς σπουδές του. Συνέχισε στὴν Παβία καὶ στὸ Μιλάνο, ὅπου ἐπιδόθηκε στὴ γνωριμία καὶ στὴν καλλιέργεια τῆς λογοτεχνίας. Στὸ Μιλάνο γνώρισε τὸν ποιητὴ Μόντι καὶ τὸν θεατρικὸ συγγραφέα Ἀλφιέρι. Ἕνα χρόνο ἔμεινε στὸ Παρίσι, ὅπου γνώρισε τὸν Κοραὴ καὶ ἐκεῖνος τὸν προέτρεψε νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὸγράψιμο θεατρικῶν ἔργων. Ὅταν πληροφορήθηκε γιὰ τὴν ἐπανάσταση τοῦ παπᾶ Βλαχάβα, κίνησε γιὰ τὴν Ἑλλάδα, προκειμένου νὰ ἑνωθεῖ μὲ τοὺς ἐπαναστάτες, ἀλλὰ στὴν Ἀνκόνα πληροφορήθηκε τὸ τραγικό του τέλος καὶ γύρισε στὴν Μπολόνια. Τὸ 1810 πεθαίνει ὁ πατέρας του καὶ ἐπιστρέφει στὴ Λευκάδα, ποὺ ἦταν πλέον ὑπὸ Ἀγγλικὴ κυριαρχία.
.                   Λόγῳ τῶν προσόντων του καὶ τοῦ κύρους ποὺ διέθετε μεταξὺ τῶν συμπατριωτῶν του ἀνέλαβε τὴ θέση τοῦ εἰσαγγελέα, ἀπὸ τὴν ὁποία καὶ παρὰ τὴν παρακολούθηση τῶν Ἄγγλων ἐξουσιαστῶν προσέφερε  μεγάλες ὑπηρεσίες στὸ Ἔθνος.
.                  Τὸ 1819 ὁ Ζαμπέλιος μυεῖται στὴ Φιλικὴ Ἑταιρεία ἀπὸ τὸν φίλο καὶσυναγωνιστή του στὴν Μπολόνια γιατρὸ Ἰωάννη Ζαπραλὴ καὶ πολλοὶ κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ τὸνἀκολούθησαν. Ἀπὸ τὶς 10 Ἰανουαρίου 1821 μὲ ἀρκετὲς προφυλάξεις καὶ ἰδιόμορφα καμουφλάζ, λόγῳ τῆς φιλοτουρκικῆς στάσης τῶν Ἄγγλων,  ἀποβιβάστηκαν στὸ νησί, σὰν κυνηγημένοι πρόσφυγες, οἱ Ἕλληνες ὁπλαρχηγοὶ καὶ συζήτησαν γιὰ τὴν Ἐπανάσταση. Μεταξὺ αὐτῶν οἱ σπουδαιότεροι ἦσαν οἱ Ἀνδροῦτσος, Καραϊσκάκης,  Στουρνάρης, Πανουργιᾶς καὶ ἀπὸ τὰ νησιὰ ὁ Ὑδραῖος Γιακουμάκης Τομπάζης (Πωτοπρεσβυτέρου Γερασίμου Ζαμπέλη «Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Λευκάδος», Λευκάδα, 2003, Τόμος Β΄, σελ. 141). Ἀνήμερα τὴν Ἀποκριὰ πολέμαρχοι καὶΛευκάδιοι πῆγαν στὴν Ἐκκλησία καὶ μετὰ στὸ ἀρχοντικό τοῦ Ζαμπέλιου. Ἐκεῖ ὁ κάθε ὁπλαρχηγὸς εἶπε τὰ σχέδιά του καὶ οἱ κάτοικοι τοῦ νησιοῦ ἀνέλαβαν νὰ τροφοδοτοῦν τοὺς Ἀγωνιστὲς μὲχρήματα, ὄπλα, πολεμοφόδια καὶ τροφές. Ὅταν τελείωσε ἡ συνάντηση, ὁ γεροντότερος τῆς συντροφιᾶς εἶπε τὸ «Πάτερ ἡμῶν», ἐνῶ ὅλοι ἦσαν ὄρθιοι καὶ κάνανε τὸ Σταυρό τους.
.                  Τὸ ἀπόγευμα στὸ ἐκκλησάκι τῆς Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν, στὰ δυτικά τῆς πόλεως τῆς Λευκάδας, μαζεύτηκαν ὁ Ζαμπέλιος, οἱ ὁπλαρχηγοὶ καὶ οἱ φιλικοὶ Λευκάδιοι καὶὁρκίστηκαν ἀπὸ τὸν Πρωτοπαπὰ τῆς Λευκάδας Ζαχαρία Μοντεσάντο γύρω ἀπὸ ἕνα τραπέζι, στὸὁποῖο ἐπάνω ὑπῆρχε καιόμενο λιβάνι. Ἀκολούθησε στὴν πόλη παλλαϊκὸς χορός. Τὸν ἔσερνε ὁ Ἰωάννης Ζαμπέλιος, ντυμένος μὲ παραδοσιακὴ στολή. Φυσικὰ οἱ Λευκαδίτες δὲν ἔμειναν μόνο στὴν βοήθεια τοῦ Ἀγώνα. Πέρασαν στὶς ἐμπόλεμες περιοχὲς καὶ ἔδωσαν τὸ πολεμικὸ παρών τους,
.                  Ἄξιο εἶναι νὰ μνημονευθοῦν οἱ ὑπηρεσίες ποὺ προσέφερε ὁ Ζαμπέλιος ὡς εἰσαγγελέας  στὴν ὑπὸ ἀγγλικὴ κυριαρχία Λευκάδα καὶ γενικότερα στὰ Ἰόνια νησιὰ καὶ στὴνἙλλάδα. Τὸ ἔργο του πολὺ δύσκολο. Οἱ Ἄγγλοι στὸ «ὑπὸ τὴν προστασία τους» Ἰόνιο Κράτος κατασκεύασαν ἕνα κατ’ ἐπίφαση ἐλεύθερο κράτος. Τὸ Σύνταγμα, ποὺ καθιέρωσαν καὶ μὲὁλοκληρωτικὴ μέθοδο ψήφισαν, ἔδινε στὸν Ἄγγλο ἁρμοστὴ τὶς ὔπατες ἐξουσίες, νομοθετική, ἐκτελεστικὴ καὶ δικαστική. Ὁ Ζαμπέλιος ἀντέστη μὲ ἐπιχειρήματα γιὰ τὴν κατ’ ἐπίφαση δημοκρατία,  ἀλλὰ εἰς μάτην. Μὲ τὴν προσέγγιση στὸ 1821 τὰ πράγματα ἔγιναν δυσκολοτέρα γιὰ τὸν Εἰσαγγελέα. Οἱ Ἄγγλοι πληροφορήθηκαν ἀπὸ τὸν Ἀλὴ Πασὰ ὅτι οἱ Ἕλληνες «συνωμοτοῦν κατὰ τῆς Πόρτας». Τὴν ἔρευνα ἀνέθεσαν στὸν Ζαμπέλιο. Αὐτός, ἤδη μέλος τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας,ἀπεφάνθη ὅτι «ὅσα λέγει ὁ Ἀλὴ Πασὰς εἶναι σκευωρία σὲ βάρος τῶν Ἑλλήνων, ποὺ κατέφυγαν πρόσφυγες στὴ Λευκάδα, γιὰ νὰ σωθοῦν ἀπὸ αὐτὸν καὶ ἤθελε ἐπιστρέψουν, γιὰ νὰ τοὺς φονεύσει». Τὸ πόρισμα τοῦ Ζαμπέλιου ἦταν ἰσχυρὸ καὶ λογικὸ γιὰ τοὺς Ἄγγλους…
.                  Ὁ κλοιὸς ἔγινε ἀσφυκτικὸς γιὰ τὸν Ζαμπέλιο στὴν περίοδο τοῦ Ἀγώνα. Οἱ νόμοι τῶν Ἄγγλων ἔγιναν αὐστηρότεροι σὲ βάρος κατοίκων τῆς Λευκάδας, ποὺ συμμετεῖχαν στὴνἘπανάσταση. Ὁ ἴδιος στὸ Ἡμερολόγιό του γράφει: «Ὁποία ἡ θλίψις μου νὰ βλέπω ὑποδίκουςἀνθρώπους, τοὺς ὁποίους ἐγὼ ὁ ἴδιος παρεκίνησα νὰ πράξωσι τὸ λεγόμενον ὑπὲρ τῆς Πατρίδος ἔγκλημα». (Ἄρθρο Γ. Ἀπ. Κατωπόδη «Ὁ Εἰσαγγελεὺς Ζαμπέλιος», Περ/κὸ «Ἑστία». τ. 701, 15/9/1956, σελ. 1289 κ.ε.). Στὶς δίκες χρησιμοποιοῦσε κάθε μέσο γιὰ νὰ τοὺς ἀθωώνει, ἢ νὰ τοὺςἐπιβάλλει μικρὸ πρόστιμο, μὲ τὴν ἐφευρεθεῖσα ἀπὸ αὐτὸν κατηγορία  ὅτι πῆγαν στὴνἐπαναστατημένη Ἑλλάδα «χωρὶς ἀστυνομικὴ ἄδεια»… Στὴν προσπάθειά του εἶχε συμπαραστάτη τὸν Ἄγγλο φιλέλληνα δικαστὴ Μπέγιενς, ποὺ εἶχε παντρευτεῖ Ἑλληνίδα πρόσφυγα, ἀπὸ τὴν Πάργα.
.                  Οἱ Ἄγγλοι τελικὰ τὸν συνέλαβαν, τὸν φυλάκισαν καὶ τὸν βασάνισαν, γιὰ νὰφανερώσει τοὺς συνενόχους του. Ὁ Ζαμπέλιος ἐπικαλέστηκε τὴ θέση του καὶ ζήτησε ἡ ὑπόθεσή του νὰ ἐξετασθεῖ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Ἁρμοστὴ Μαίτλαντ, στὴν Κέρκυρα. Αὐτὸς ἐπηρεασθεὶς ἀπὸ τὸν φιλέλληνα γραμματέα του καὶ πληροφορηθεὶς ὅτι ἡ Ἀγγλικὴ Κυβέρνηση θεωρεῖ τὸν Ἀγώνα τῶνἙλλήνων σοβαρὴ ὑπόθεση, τὸν ἀπάλλαξε ἀπὸ κάθε κατηγορία…
.                  Παράλληλα μὲ τὸν Ἀγώνα του γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Ἑλλάδος ὁ Ζαμπέλιος ἔγραψε θεατρικὰ ἔργα. Τὸ πρῶτο ἀφοροῦσε τὸν τυραννοκτόνο Τιμολέοντα καὶ παίχθηκε μὲἐπιτυχία στὸ Βουκουρέστι, στὰ 1819. Ἀκολούθησαν τὰ ἔργα «Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος» καὶ«Γεώργιος Καστριώτης». Μετὰ τὸ 1830 ἐκδόθηκαν ἔργα του γιὰ τοὺς ἥρωες τῆς Ἐπανάστασης,ἀπὸ τὸν «Ρήγα τὸν Θετταλό», ἕως τοὺς Μπότσαρη, Διάκο, Καραϊσκάκη, καὶ Ἀνδροῦτσο. Στὸ ἔργο τοῦ ἐξ ἄλλου γιὰ τὸν Καποδίστρια ὑμνεῖ τὸν Κυβερνήτη καὶ κάνει ἔκκληση γιὰ ἑνότητα. (Δημήτρη Σπάθη «Ὁ Ἰωάννης Ζαμπέλιος καὶ ἡ συμμετοχή του στὴν οἰκοδόμηση τῆς νεοελληνικῆς σκηνῆς»,Ἑταιρεία Λευκαδικῶν Μελετῶν, Πρακτικὰ Θ΄ Συμποσίου, Ἀθήνα, 2005, σελ. 95 κ.ε.)      

.                  Ὁ Ἰωάννης  Ζαμπέλιος συνέχισε νὰ ὑπηρετεῖ τὴ Δικαιοσύνη καὶ μετὰ τὴνἘπανάσταση καὶ ἔφτασε στὸν βαθμὸ τοῦ Ἀρεοπαγίτου, στὴν Κέρκυρα, ὅπου καὶ ἀπεβίωσε τὸ 1856, πρὶν δεῖ ἐλεύθερα τὰ Ἰόνια νησιά. Γιός του εἶναι ὁ μεγάλος ἱστορικός μας Σπυρίδων Ζαμπέλιος, ὁπρῶτος ποὺ ἔγραψε γιὰ τὴ συνέχεια τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους.-

, ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Οἱ ψευδαισθήσεις τοῦ Ἀλ. Τσίπρα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                     Ὁ Ζόραν Ζάεφ, οἱ ποδοσφαιριστὲς καὶ ὀπαδοὶ τῆς γειτονικῆς χώρας  ἔκαμαν  τὴν προπαγάνδα τους σὲ βάρος τῆς Ἑλλάδος στὸ διεξαγόμενο Euro μέσῳ τῶν παγκόσμιας ἐμβέλειας τηλεοπτικῶν σταθμῶν. Πιθανότατα θὰ δοῦμε, ὡς Ἕλληνες, χειρότερες προκλήσεις, ἀφοῦ μὲ τὴΣυμφωνία τῶν Πρεσπῶν προσφέραμε στοὺς γείτονες «μακεδονικὴ γλώσσα» καὶ «ταυτότητα», τὰ κυριότερα δηλαδὴ συστατικὰ στοιχεῖα γιὰ τὴ δημιουργία μιᾶς ἐθνικῆς ὀντότητας, καὶ τοὺςἀποθρασύναμε μὲ τὴν ἔνταξή τους στὸ ΝΑΤΟ.
.                     Αὐτὲς οἱ συνέπειες εἶχαν ἐπισημανθεῖ ἀπὸ δέκα ὀκτὼ διακεκριμένους πρώην πρέσβεις καὶ πληθώρα προσωπικοτήτων τῆς πολιτικῆς, τῶν γραμμάτων καὶ τῶν τεχνῶν, ὅταν ἡ κυβέρνηση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἔφερε τὴ Συμφωνία στὴ Βουλή, καὶ ἀνησυχοῦν πάντα τὴν κοινὴ γνώμη.  Σύμφωνα μὲ πρόσφατη δημοσκόπηση, ποὺ δημοσιεύθηκε στὶς 20 Ἰουνίου 2021 στὴν ἐφημερίδα «Τὸ Βῆμα», τὸ60,5% τῶν ἐρωτηθέντων ἐξακολουθοῦν νὰ μὴν ἀποδέχονται ὁποιαδήποτε ἀναφορὰ τοῦ ὀνόματος «Μακεδονία» στὸ γειτονικὸ κράτος, ἐνῶ γιὰ τὸ 30,5%, ποὺ ἀποδέχεται σύνθετη ὀνομασία, δὲνὑπάρχει ἐρώτηση ἂν ἀποδέχεται τὴ συμφωνηθεῖσα ὀνομασία.
.                     Τώρα ποὺ ὁ Ἀλ. Τσίπρας δὲν εἶναι ὑπὸ τὴν πίεση τοῦ ΝΑΤΟ καὶ ποὺ δὲν ἔχει μπρός του τὴν ὑποχρέωση ψήφισης τῆς συγκεκριμένης συμφωνίας,  θὰ νόμιζε κανεὶς ὅτι θὰ ἀποκάλυπτε ὅλο τὸ παρασκήνιο γιὰ τὸ πῶς προωθήθηκε ἡ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, θὰ ζητοῦσε συγγνώμη ἀπὸτὸν ἑλληνικὸ λαό, γιὰ τὴν περιπέτεια ποὺ τὸν ἔβαλε καὶ θὰ δήλωνε ὅτι θὰ ὑπερασπισθεῖ μὲ κάθε τρόπο τὴν Ἱστορία καὶ τὴν Ἀλήθεια γιὰ τὴ Μακεδονία.
.                      Εἶναι ὀδυνηρὸ γιὰ τοὺς Ἕλληνες ὅτι ὁ Ἀλ. Τσίπρας ζεῖ στὶς ψευδαισθήσεις του. Παρὰ τὰ ὅσα ἔγιναν στὸ Euro, ἐκεῖνος δήλωσε ὑπερήφανος γιὰ τὴ Συμφωνία. Τὸ ἐπιχείρημά του, ὅτι ἂν δὲν τὴν εἶχε ὑπογράψει ὅλοι θὰ ἔλεγαν τὴ γειτονικὴ χώρα ἁπλὰ «Μακεδονία», ἐνῶ τώρα τὴλένε «Βόρεια Μακεδονία», εἶναι ἀδύναμο. Ὁ ἄνθρωπος δείχνει νὰ ἀγνοεῖ πὼς ἐκεῖνο ποὺ ἐνδιέφερε τὸ ΝΑΤΟ ἦταν ἡ Ἑλλάδα νὰ ἀποδεχθεῖ τὴν ἐθνικὴ ὀντότητα τῶν βορείων γειτόνων μας. Χωρὶς τὴδική Της συμφωνία οὐδὲν εἶχε ἐπιτύχει. Ἡ Ἑλλάδα ἔπρεπε νὰ ὑποκύψει.  Στὴν ἐφαρμογὴ τῆς γεωπολιτικῆς ἀγνοοῦνται ἀλήθεια, ἱστορία, δίκαιο. Πρῶτα ἐπιτυγχάνονται οἱ γεωπολιτικοὶ στόχοι καὶ στὴ συνέχεια ἐπιχειρεῖται ἡ θεραπεία τῶν παρενεργειῶν… Κρίμα ποὺ ὁ Ἀλ. Τσίπρας ἀγνοεῖ βασικοὺς κανόνες τῆς γεωπολιτικῆς…
.                      Τὸ δυσάρεστο γιὰ τὴν Ἑλλάδα εἶναι πὼς ὁ Ἀλ. Τσίπρας, σὲ συνέντευξη, ποὺπαραχώρησε στὸ κρατικὸ πρακτορεῖο εἰδήσεων τῆς Βόρειας Μακεδονίας, ὑπεραμύνθηκε τῆς Συμφωνίας καὶ τόνισε ὅτι ἂν γύρναγε τὸν χρόνο πίσω, θὰ ἔκανε μεγαλύτερη προσπάθεια «γιὰ νὰκοινοποιηθοῦν σὲ ὅλο τὸν ἑλληνικὸ λαὸ τὰ ὀφέλη τῆς Συμφωνίας, ποὺ τώρα ὅλο καὶ περισσότεροι ἀναγνωρίζουν». Μία ἀκόμη ψευδαίσθησή του. Δὲν τοῦ ἀπαντοῦν μόνο οἱ δημοσκοπήσεις, ἀλλὰ τὰπροβλήματα ποὺ προκύπτουν μὲ τοὺς γείτονες σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς ἐμπορικῆς, βιομηχανικῆς καὶ κοινωνικῆς δραστηριότητας τῆς Μακεδονίας. Γιὰ τὴ Συμφωνία ὁ Ἀλ. Τσίπρας θὰ ἔπρεπε νὰ μὴν ξύνει πληγὲς καὶ νὰ σιωπᾶ. Νὰ ἀφήσει νὰ τὴν κρίνουν ἡ Ἱστορία, οἱ σημερινοὶ καὶ οἱ  ἀγέννητοι Μακεδόνες, ὁ Ἑλληνισμός.-

,

Σχολιάστε

Ο ΘΑΝ. ΠΕΤΣΑΛΗΣ-ΔΙΟΜΗΔΗΣ καὶ Η ΕΘΝΙΚΗ ΜΝΗΜΗ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Θανάσης Πετσάλης – Διομήδης
καὶ ἡ ἐθνικὴ μνήμη

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                   Ὁ Θανάσης Πετσάλης – Διομήδης (1904-1995) εἶναι ὁ συγγραφέας τοῦ 20οοῦ αἰώνα, ποὺ βοηθάει τὸν Ἕλληνα νὰ διατηρήσει τὴν ἱστορική του  μνήμη καὶ τὴν αὐτογνωσία του. Ἡ ἐθνικὴ σημασία τῶν ἱστορικῶν μυθιστορημάτων τοῦ «Οἱ Μαυρόλυκοι» καὶ «Ἡ καμπάνα τῆς Ἁγίας Τριάδας» ἔγκειται στὸ ὅτι περιγράφει γλαφυρὰ τὴν ἐποποιία τῶν Ἑλλήνων νὰ ἐπιβιώσουν στὰ χρόνια τῆς ἀπάνθρωπης σκλαβιᾶς. Ἕως τὶς ἡμέρες του τὰ χρόνια αὐτὰ θεωροῦνταν μία «ἄθλια, μουντὴ καὶ βασανισμένη» ἐποχή, ποὺ δὲν χρειάζεται νὰ καταπιαστεῖ κανείς. Ὁ Πετσάλης ἀσχολήθηκε καὶ τὸ ἐξηγεῖ: «Μετὰ τὸ σκάψιμο πάνω στὰ δίσεκτα χρόνια της σκλαβιᾶς, σηκώθηκα θαμπωμένος ἀπὸ τὸ θαῦμα. Φῶς πεντακάθαρο σελαγίζει πάνω στοὺς Ἕλληνες τῆς δουλείας: τοῦ μαρτυρίου ὁ  φωτοστέφανος, τοῦ νοῦ καὶ τῆς ἀντριᾶς ἡ λάμψη».  (Θαν. Πετσάλη – Διομήδη «ΟἱΜαυρόλυκοι», Βιβλιοπ. τῆς «Ἑστίας». Ζ΄ Ἔκδοση, 1ος Τόμος, σελ. 11).
.                   Ὁ Ἀπόστολος Σαχίνης γράφει γιὰ τοὺς «Μαυρόλυκους» ὅτι περισσότερο ἀπὸἱστορικὸ μυθιστόρημα θὰ μποροῦσε νὰ χαρακτηριστεῖ ἐθνικὸ ἀνάγνωσμα, γιὰ αὐτὸ καὶ βρίσκει «πλατειὰ ἀνταπόκριση στὴν λαϊκὴ ψυχή». (Ἀπ. Σαχίνη «Τὸ ἀφηγηματικὸ ἔργο τοῦ Πετσάλη – Διομήδη», Ἵδρ. Κώστα καὶ Ἑλένης Οὐράνη, Ἀθήνα, 1992, σελ. 59 καὶ 61).  Τὸ σημαντικὸ γιὰ τοὺς «Μαυρόλυκους» εἶναι ὅτι τὰ ὅσα γράφει ὁ συγγραφέας τους, ὅπως ὁ ἴδιος σημειώνει, τὰ στήριξε στὰ ἔργα τοῦ Σάθα καὶ τῶν ξένων περιηγητῶν στὴν Ἑλλάδα, κατὰ τὴν τουρκοκρατία. Ὅπως γράφει, μέσα ἀπὸ τὰ διαβάσματά του ἀγάπησε καὶ θαύμασε τοὺς σκλαβωμένους Ἕλληνες: «Θαύμασα τὴν καρτερία τους, τὴν προκοπή τους, τὴν πίστη τους, τὴν ἀντοχή, τὴν ἐξυπνάδα, τὴν πονηριά, τὴλεβεντιά τους. Θολώνουν ἄθελα οἱ πομπές, τὰ μαῦρα κουσούρια τῆς φυλῆς, μπροστὰ στὸ θαῦμα». («Μαυρόλυκοι», τ. 1, σελ. 16-17).
.                   Ραχοκοκαλιὰ τοῦ μυθιστορήματος εἶναι ἡ φανταστικὴ οἰκογένεια τῶν Μαυρόλυκων. Ἁπλώνεται σὲ ὅλο τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ διατρέχει τὴ χρονικὴ διαδρομὴ ἀπὸ τὸ 1565 ἕως τὸ 1798. Στὴ διαδρομή τους ἀπαντοῦν ἑπτὰ ξεσηκωμοὺς μὲ γενικότερη μορφὴ καὶ συμβάντα μὲ ἥρωες ἱερομάρτυρες καὶ ἐθνομάρτυρες. Μεταξὺ αὐτῶν οἱ Διονύσιος  Σκυλόσοφος, Κύριλλος Λούκαρις, Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς καὶ Ρήγας ὁ Βελεστινλής. Διὰ τῆς οἰκογενείας τῶν Μαυρόλυκων ὁΘανάσης Πετσάλης – Διομήδης περιγράφει τὸ ξεκίνημα τοῦ Ἑλληνισμοῦ μετὰ τὴν Ἅλωση ἕως τὰπρόθυρα τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821. Ἀπὸ τὸ 1453 ἕως περίπου τὸ τέλος τοῦ 16ου αἰώνα νομίζει κανεὶς ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς ἔχει σβήσει καὶ ἡ Τουρκιὰ ὅλο νικᾶ καὶ κατακτᾶ. Ἔρχεται ἡ ναυμαχία τῆς Ναυπάκτου, τὸ 1571, καὶ ἡ ἰσλαμικὴ αὐτοκρατορία λαβώνεται βαριά. Τότε «ἀκούγεται» καὶ τὸπρῶτο σάλεμα τῶν ραγιάδων.
.                   Ὁ Πετσάλης γράφει ὅτι αὐτὸ τὸ σάλεμα ἔμοιαζε μὲ τῆς μάνας ποὺ μονάχα αὐτὴκαταλαβαίνει τὸ πρῶτο σκίρτημα τοῦ ἐμβρύου, ποὺ φιλοξενεῖ στὴν κοιλιά της. Στὴν περίπτωση, μάνα εἶναι ἡ παπαδοσύνη, ὁ ἀγράμματος παπάς, ὁ χωριατόπαπας. Αὐτὸς ἔνιωσε τὸ πρῶτο σάλεμα, ὄχι τόσο γιατί παράστεκε τὸ ραγιὰ στὸν μαρτυρικό του δρόμο, ὅσο γιατί τὸ σάλεμα δὲν ἦταν ἀπὸσυνείδηση ἑλληνικὴ ἀλλὰ χριστιανική, ἀπὸ τὴ διαφορὰ σταυροῦ καὶ μισοφέγγαρου. Ἀπὸ αὐτὴ τὴ  χριστιανικὴ συνείδηση προέκυψε ἡ ἑλληνική. Ὁ παπὰς συμβόλιζε καὶ ἦταν ἡ συνέχεια τοῦἙλληνισμοῦ, ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα καὶ τὴν αὐτοκρατορία τῆς Κωνσταντινούπολης ἕως τὴν ἅλωση, τὴ σκλαβιὰ καὶ τὴν ἐλευθερία. Μὲ τεκμηριωμένα στοιχεῖα ὁ συγγραφέας σημειώνει ὅτι χριστιανός, ὁ γκιαούρης, διαμορφώνει σιγά-σιγὰ τὴν ἑλληνικὴ ψυχή του στὸ κρυφὸ σχολειό, στὸ ἀποκούμπι του, τὸν παπά, στὸ ταπεινὸ ἐκκλησάκι. Ὁ Πετσάλης ὑποστηρίζει μὲ στοιχεῖα, πὼς «ἕως τὸ 1630 δὲνὑπάρχει οὐδένα ὀργανωμένο σχολειὸ μέσα στὴν Ἑλλάδα». («Μαυρόλυκοι», τ. Α΄, σελ. 13).
.                   Οἱ «Μαυρόλυκοι» τελειώνουν μὲ τὸν Ρήγα. Γράφει ὁ Πετσάλης: «Σταμάτησα πρὶν φτάσω στὸ Μεγάλο Ὁρόσημο τοῦ 1821. Σκοπός μου ἤτανε νὰ φέρω τὸν Ἑλληνισμὸ  ὣς τὴν αὐγή… καὶ νὰ τὸν δῶ νὰ ξυπνάει καὶ νὰ τινάζεται. Τινάζεται ἀπάνω ὁλοζώντανος καὶ νέος. Πρὸπάντων νέος. Τριῶν χιλιάδων χρόνων καταγωγὴ τοῦ παλίωσε τὸ αἷμα, καθὼς παλιώνει τὸ κρασί, τό  ᾽κανε πιὸ δυνατὸ καὶ πιὸ ἐκλεχτό».
.                   Μία ἐπιτομὴ τῆς ἐποποιίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὴ σκλαβιὰ ἕως τὴνἀπελευθέρωσή Του καὶ τὰ πρῶτα του βήματα στὸ ἀνεξάρτητο κράτος εἶναι τὸ ἐπίσης ἱστορικὸμυθιστόρημά του «Ἡ Καμπάνα τῆς Ἁγιὰ-Τριάδας» (Βιβλιοπ. Τῆς «Ἑστίας», Β΄ Ἔκδ., 1969). Σὲ αὐτὸἡ ἑνότητα τοῦ ἔργου ἐξασφαλίζεται χάρη σὲ ἕνα τόπο, σὲ ἕνα ἐκκλησάκι καὶ σὲ μία καμπάνα. Γιὰτὰ ὅσα συνέβησαν κατὰ τὸ 1821 καὶ ἕως τὰ χρόνια τοῦ Ὄθωνα ὁ Θανάσης Πετσάλης – Διομήδης γράφει τὸ ἐκτενὲς ἱστορικὸ μυθιστόρημά του «Ἑλληνικὸς Ὄρθρος» (Ἔκδ. «Ἑστίας»). Κεντρικὸπρόσωπο τοῦ μυθιστορήματος εἶναι ὁ Ἰωάννης Κωλέττης. Μὲ κέντρο αὐτὸν ἀναπλάθεται ἡ ἐποχὴκαὶ τὰ ὅσα συνέβησαν σὲ αὐτήν.
.                   Μὲ τὰ ἱστορικά του μυθιστορήματα ὁ Θανάσης Πετσάλης – Διομήδης ἐπιτυγχάνει νὰ ξυπνήσει τὴν ἐθνικὴ μνήμη. Γράφει ὁ Ἀπ. Σαχίνης στὸ προαναφερθὲν βιβλίο του: «Μᾶς κάνει νὰ γνωρίσουμε καλύτερα τὸν ἑλληνικὸ ἑαυτό μας καὶ νὰ ἐπιβεβαιώσουμε τὶς ρίζες τοῦἔθνους μας» («Τὸ ἀφηγηματικὸ ἔργο τοῦ Πετσάλη» σέλ. 9). Ὁ Πετσάλης προερχόταν ἀπὸμεγαλοαστικὸ περιβάλλον. Οἱ σπουδές του νομικὲς κ.α. ἦσαν ἄσχετες πρὸς τὴν Ἱστορία, τὰπερισσότερα διαβάσματά του κοσμοπολίτικα καὶ ἡ τετραετὴς διαμονή του (1920-1924) στὸ Παρίσι σὰν Κίρκη στὴν ψυχή του. Ὁ ἴδιος πιστεύει ὅτι συνέβη ἕνα θαῦμα, ὅταν ἐπέστρεψε στὴν Ἑλλάδα.Ἀφοῦ τελείωσε στὴν Ἀθήνα τὴ Νομικὴ Σχολή, περιόρισε τὴ γραφὴ κοσμικῆς λογοτεχνίας, παράτησε τὴν καριέρα του στὴν Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος καὶ ἴσως ἕνα μέλλον πολιτικό, καὶ στράφηκε  στὸ ἱστορικὸ μυθιστόρημα καὶ στὴν ἐποποιία τῶν Ἑλλήνων κατὰ τὴν τουρκοκρατία καὶ τὴνἘπανάσταση τοῦ 1821.  Στὴ διατριβή της γιὰ τὸν Πετσάλη ἡ Δήμητρα Πικραμένου – Βάρφη  σημειώνει ὅτι οἱ συνεχεῖς ἀναζητήσεις του στὴν τριετία 1936-1938 δείχνουν ὅτι δὲν ἦτανἱκανοποιημένος ἀπὸ τὰ ὣς τότε λογοτεχνικὰ δημιουργήματά του. («Θανάσης Πετσάλης – Διομήδης». «Ἡ πνευματικὴ ὁδοιπορία του» καὶ «Οἱ Μαυρόλυκοι»”, ΕΛΙΑ, Ἀθήνα, 1986, σελ. 133).
.                   Ὁ ἴδιος στὸ προλογικὸ σημείωμά του στοὺς «Μαυρόλυκους» γράφει ὅτι συζητώντας μὲ τὸν πολυμαθῆ θεῖο του Ἀλέξανδρο Διομήδη, ὁ ὁποῖος διετέλεσε καὶ πρωθυπουργός, γιὰ τὸν Βυζαντινὸ Ἑλληνισμὸ καὶ τὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Τουρκοκρατίας τοῦ γεννήθηκε ἡ ἀπορία πῶςὁ λαὸς αὐτὸς ἐπιβίωσε ἐπὶ 400 χρόνια, Καὶ ξαφνικὰ ἡ ἀπορία πῆρε μορφή, χύθηκε μέσα του, ἅπλωσε καὶ τὸν γέμισε. Καὶ σκάβοντας ἀντίκρισε τὸν Ἑλληνισμό, τὸ αἷμα μας….σὲ τί τάρταρα κύλησε καὶ σὲ τί Ὄλυμπους ἄγγιξε!…» (Τόμ. 1ος, σελ. 10)… Ὁ Πετσάλης ὠφελεῖ τὸν κάθε Ἕλληνα ποὺ διαβάζει τὰ ἱστορικὰ μυθιστορήματά του, γιατί τοῦ δημιουργεῖ τὴν αἰσιοδοξία, ὅτι ὅσο  χαμηλὰκαὶ ἂν πέφτουμε,  ἔχουμε τὸ ψυχικὸ ἀπόθεμα νὰ ἀνακάμψουμε καὶ νὰ συνεχίσουμε τὴν ἱστορική μας πορεία.-

, ,

Σχολιάστε

Η ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ ΤΗΣ ΟΔΥΣΣΕΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ Ὀδύσσεια εἶναι τὸ ἔπος ποὺ ἐξυμνεῖ τὴν θρησκεία, τὴν πατρίδα καὶ τὴν οἰκογένεια, ἀξίες δηλαδὴ ποὺ οἱ ταλιμπὰν τῆς “νέας ἐποχῆς” ἐπιδιώκουν νὰ καταστρέψουν»

Ἡ λογοκρισία τῆς Ὀδύσσειας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Ἡ πρόσφατη ἀπαγόρευση τῆς διδασκαλίας τῆς Ὁμηρικῆς Ὀδύσσειας σὲ σχολεῖο τῶν ΗΠΑ θεωρεῖται ἀπὸ κάποιους μεμονωμένο περιστατικό. Ὅμως ἡ δημοσιότητα ποὺ πῆρε τὸ γεγονὸς στὴ Δύση δείχνει ὅτι ὑπάρχει μία τάση αὐτοκαταστροφῆς της, ἐν ὀνόματι κάποιων ἑλκυστικῶνἐπικοινωνιακὰ ὅρων, ὅπως εἶναι ὁ σεξισμὸς καὶ ὁ ρατσισμός. Εἶναι πάντως παρήγορο ὅτι ὑπῆρξαν διεθνῶς καὶ στὴν Ἑλλάδα φωνὲς διαμαρτυρίας γιὰ τὴ λογοκρισία στὴν Ὀδύσσεια καὶ ἄρθρα γιὰ τὴνἀξία της.
.                 Ὁ Γκάντι εἶχε πεῖ πὼς εἶναι σοβαρὸ ἐλάττωμα τοῦ ἀνθρώπου νὰ παίρνει ὡς λάθος αὐτὸποὺ δὲν καταλαβαίνει. Στὴν περίπτωση τῆς Ὀδύσσειας,  ὅσοι τὴν ἀπαγόρευσαν γυρίζοντας τὴν ἀνθρωπότητα αἰῶνες πίσω, στὸν βατικάνειο index, ἀσφαλῶς δὲν κατάλαβαν τίποτε ἀπὸ τὰμηνύματά της. Ὅλοι τους ἀνήκουν στὸ κίνημα τῶν δυτικῶν ταλιμπάν, οἱ ὁποῖοι μετὰ φανατισμοῦπολεμᾶνε τὶς παραδοσιακὲς ἀξίες καὶ τὰ ἀθάνατα μνημεῖα τοῦ πολιτισμοῦ καὶ εἶναι ἡ συνέχεια τῶν  ὁλοκληρωτικῆς ἰδεολογίας καθεστώτων τοῦ 20οῦ αἰώνα. Καὶ αὐτὰ ἕναν νέο πολιτισμὸ καὶ μία νέα τάξη πραγμάτων ἐπαγγέλθηκαν, τὸ μόνο ὅμως ποὺ προκάλεσαν ἦταν καταστροφὲς καὶἑκατομμύρια ἀθώων θυμάτων.
.                  Τί διδάσκει ἡ Ὀδύσσεια, ποὺ ἀπαγορεύθηκε σὲ σχολεῖο τῶν ΗΠΑ; Μία ἐξαίρετη ἀνάλυση γιὰ αὐτὴν ἔχει γράψει ὁ ἐκλεκτὸς φιλόλογος Κώστας Γανωτής. Τὸ βιβλίο του λέγεται «Ἡ Ὀδύσσεια τοῦ Ὁμήρου» καὶ τὸ ἐξέδωσαν οἱ ἐκδόσεις «Πηλός». Στὴν εἰσαγωγὴ τοῦ βιβλίου του ὁ Κ. Γανωτὴς σημειώνει ὅτι ὁ Ὅμηρος, ὡς τίμιος ἄνθρωπος, δὲν ἀφήνει τὸν ἀναγνώστη του μὲ τὴν προσδοκία ὅτι θὰ διαβάσει ἕνα «κόμικς» μὲ ἐντυπωσιακὲς περιπέτειες. Στὸ ἔπος του κυριαρχεῖ ὁἀγώνας τοῦ Ὀδυσσέα νὰ φτάσει στὴν πολυπόθητη Ἰθάκη μὲ μύρια βάσανα, ἐνῶ οἱ ἑταῖροι του δὲν θὰ φτάσουν. Καὶ αὐτὸ ὄχι γιατί δὲν ἦσαν παλληκάρια στὶς μάχες, ἀλλὰ γιατί δὲν εἶχαν στὴ ζωή τους τὴν παλληκαριὰ τοῦ Ὀδυσσέα στὴν ἠθικὴ καὶ συγκεκριμένα στὴν ἐγκράτεια.
Κατὰ τὴν ἄποψη τοῦ Κων. Γανωτῆ, ἡ Ὀδύσσεια εἶναι τὸ ἔπος ποὺ ἐξυμνεῖ τὴν θρησκεία, τὴν πατρίδα καὶ τὴν οἰκογένεια, ἀξίες δηλαδὴ ποὺ ο ταλιμπν τς «νέας ποχς» ἐπιδιώκουν νὰ καταστρέψουν. Κάποιοι, ποὺ θεωροῦν τὸν ἑαυτό τους προοδευτικό, ἀπομυθοποιοῦν ἢ παραποιοῦν τὸ νόημα τῆς Ὀδύσσειας. Ἡ ἰδεολογία τους δὲν τοὺς ἐπιτρέπει νὰ φτάσουν στὴν Ἰθάκη. Μένουν στὸταξίδι. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ὁ ποιητής μας Κων. Καβάφης. Τὸ νὰ μένει ὅμως κάποιος μόνο στὸταξίδι εἶναι  κατὰ τὸν Κων. Γανωτὴ πλαστογραφία τοῦ Ὁμηρικοῦ ἔπους, καὶ ὀφείλεται στὸ ὅτι δὲνἔχει μέσα του τὴν Ἰθάκη, καὶ «δὲν βρέχει τὶς νύχτες τὴ στρωμνή του μὲ τὰ δάκρυά του γιὰ τὴμακρινὴ χαμένη πατρίδα…». Τώρα ἄρχισαν κάποιοι νὰ παίρνουν ριζικότερα μέτρα ἐναντίον τῆςὈδύσσειας…
.                  Τὸ ἐρώτημα ποὺ τίθεται σὲ  αὐτὸ τὸ κίνημα ἐναντίον τοῦ Δυτικοῦ πολιτισμοῦ εἶναι ἂνἐμεῖς, ὡς Ἕλληνες, μποροῦμε νὰ ὑπερασπιστοῦμε τὶς ἀξίες ποὺ δίδαξε ὁ Ὅμηρος.  Ἂν δοῦμε τὰσχολικὰ προγράμματα μᾶλλον θὰ μελαγχολήσουμε. Παρασυρόμαστε καὶ ἐμεῖς, ὅπως γράφει ὁ Κων. Γανωτής, ἀπὸ τὰ λεγόμενα προοδευτικὰ ρεύματα καὶ γινόμαστε «νήπιοι» στὴ Βαβυλώνα τοῦσύγχρονου κόσμου…-     

, ,

Σχολιάστε