Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Γ. Παπαθανασόπουλος

Η ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ ΜΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ ἀποποίηση τῆς κληρονομιᾶς μας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἡ κυβέρνηση ἀποποιεῖται τὴν πολιτισμικὴ κληρονομιά μας, χωρὶς νὰ εἶναι ὑποχρεωμένη νὰ πληρώσει ΕΝΦΙΑ… Ἔχει βάλει στόχο νὰ ἀφανίσει τὴν ἑλληνικότητα τοῦ λαοῦ. Κατὰ τὸ Νίκο Χατζηκυριάκο – Γκίκα ἡ ἑλληνικότητά μας συνίσταται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, τὴν Παιδεία, τὴν Ἱστορία καὶ τὴ Γλώσσα. Κα ο τέσσερις ατο ζωογόνοι παράγοντες τς παρξής μας, ς θνους, βάλλονται π τν κυβέρνηση, μ τν νοχ το μεγαλύτερου μέρους τς ντιπολίτευσης. Τὸ ζήτημα πλέον εἶναι τὸ πῶς μπορεῖ νὰ ἀντιμετωπιστεῖ ἡ κρίσιμη αὐτὴ κατάσταση.
.             Ἡ θλίψη γιὰ τὴν ὑπονόμευση τῆς ὑπαρξιακῆς πορείας μας, ὡς Ἔθνους, προκαλεῖται ἀπὸ τὰ ὅσα σχεδιάζονται ἐκ μέρους τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας σὲ βάρος τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν καὶ τῆς διδασκαλίας τῆς ἱστορίας μας καὶ τὰ ὅσα προωθεῖ στὴν ἐκπαίδευση, μὲ τὴν κατάργηση τῶν ἀρχῶν τῆς ἀριστείας, τῆς ἀξιολόγησης καὶ τῆς πειθαρχίας σὲ κανόνες. Ἐπίσης ἀπὸ τὶς προτάσεις γιὰ τὴν ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος τοῦ κυβερνῶντος Κόμματος καὶ ἰδιαίτερα τῆς νεολαίας του, μὲ τὶς ὁποῖες προωθεῖται ἡ κοινωνικὴ περιθωριοποίηση τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ εἰσδοχὴ τῶν Ἑλλήνων, ὡς πτωχοπροδρόμων, στὸν κοσμοπολιτισμὸ καὶ στὴν παγκοσμιοποίηση, τὴν ὁποία προωθοῦν, μεταξὺ ἄλλων, τὰ ἱδρύματα τοῦ Τζὸρτζ Σόρος (Γκιόργκι Σβὰρτζ τὸ πραγματικό του ὄνομα).
.             Μετὰ τὴν πρόθεση ἀποποίησης τῆς πολιτισμικῆς μας κληρονομιᾶς ἀπὸ τὸ κράτος μοναδικὸς ἀποδέκτης της ἀπομένει ἡ Ἐκκλησία. Αὐτή, μόνη πλέον, ὀφείλει νὰ διατηρήσει τὴν ἰδιοπροσωπία μας καὶ εἰδικότερα τὴ συνέχεια καὶ τὴ διατήρηση τῆς γλώσσας μας, μὲ τὰ ἱστορικά, λειτουργικά, φιλοσοφικά, ποιμαντικὰ καὶ ποιητικὰ κείμενά της. Δυστυχῶς γλωσσία χει προσβάλει τος κληρικος καί, κυρίως, τος λαϊκούς, πο διαβάζουν ψάλλουν στος Ναος καί, φυσικά, ἐκείνους ποὺ συμμετέχουν στὶς Ἀκολουθίες. Τ πολλ λάθη στν πόδοση τν κειμένων κα στν κφορ τν λέξεων τς Μεγάλης βδομάδας ποδεικνύουν τν ποξένωση τν λλήνων π τ γλώσσα τους.
.              Ἡ ποιμαίνουσα Ἐκκλησία πρέπει ἐπειγόντως νὰ φροντίσει νὰ κατανοοῦν τὰ κείμενα ὅσοι ἀναλαμβάνουν τὴν ἀπόδοσή τους, ἀλλὰ καὶ ὅσοι τὰ ἀκοῦν ἢ τὰ διαβάζουν. Ἂν δὲν συμβεῖ αὐτὸ σὲ λίγα χρόνια θὰ ἔχει νὰ ἀντιμετωπίσει ἔντονο τὸ δίλημμα τῆς μεταφορᾶς τῶν κειμένων στὴ μελλοντικὴ νεοελληνική, τῶν κάποιων ἑκατοντάδων γνωστῶν στοὺς πολλοὺς λέξεων…
.             Περίοδο γλωσσικῆς πενίας πέρασαν οἱ Ἕλληνες καὶ κατὰ τὰ μαρτυρικὰ χρόνια τῆς σκλαβιᾶς στοὺς Ὀθωμανούς. Ἐπιβίωσαν, γιατί τὴν ἀμάθεια ἀναπλήρωνε ἡ βαθιὰ εὐσέβειά τους, ἡ ἀγάπη τους πρὸς τὴν Ἐκκλησία καὶ ἡ πεποίθησή τους πὼς τὰ «ἱερὰ γράμματα» ἦσαν ζωτικὰ γιὰ τὴ διατήρηση τῆς ταυτότητάς τους…
.             Τώρα εἶναι διαφορετικά. Τώρα, γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἑλληνικὴ ἱστορία, ἡ πλειονοψηφία τῆς ἑλληνικῆς ἰντελιγκέντσιας ἀρνεῖται τὴν πολιτισμικὴ κληρονομιά μας. Τώρα λοιπὸν εἶναι ἀνάγκη ἡ ποιμαίνουσα Ἐκκλησία νὰ ἀποδειχθεῖ ἀξία τῶν περιστάσεων. Αὐτὸ φυσικὰ ἀπαιτεῖ ἐκ μέρους της πνεῦμα αὐτοθυσίας, ἐνδιαφέρον γιὰ τὸ ποίμνιο, ἀποστολικὴ ἱεραποστολικὴ διάθεση καὶ ἀξιοκρατικὴ ἐπιλογὴ Μητροπολιτῶν.-

, ,

Σχολιάστε

ΟΙ «ΝΙΚΗΤΕΣ» ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Οἱ «νικητὲς» τοῦ Χριστοῦ, οἱ ἡττημένοι

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Πρὸ ἡμερῶν θαυμαστὴς τοῦ Κώστα Σημίτη ἔγραψε πὼς μεταξὺ τῶν ἐπιτυχιῶν του ἐξέχουσα θέση ἔχει ἡ «νίκη» του στὸ θέμα τῶν ταυτοτήτων. Τὸ «ἐπίτευγμά» του ἦταν ὅτι μὲ τὴν πανίσχυρη ἐξουσία του καὶ τὸν παντοδύναμο προπαγανδιστικὸ μηχανισμὸ ποὺ διέθετε, «νίκησε» τρία καὶ πλέον ἑκατομμύρια ἀνίσχυρων πολιτῶν, ποὺ δήλωσαν τὴ θέλησή τους νὰ ἀναγράφεται προαιρετικὰ τὸ θρήσκευμα στὶς ἀστυνομικὲς ταυτότητες, γιατί ἡ Ὀρθοδοξία γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἀποτελεῖ βασικὸ στοιχεῖο τῆς ἰδιοπροσωπίας τους. Ἡ ἐπιτυχία τοῦ κ. Σημίτη ἦταν ὅτι συσπείρωσε σὲ εἰρηνικὴ ἐκδήλωση ὑπὲρ τῆς ταυτότητάς τους τόσους Ἕλληνες. Ἦταν ἡ πολυπληθέστερη μὴ κομματικὴ ἐκδήλωση στὴν Ἱστορία τοῦ ἐλεύθερου ἑλληνικοῦ κράτους.
.           Ἐνέργειες κατὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας Του ὑπῆρξαν πολλὲς στὰ 2000 χρόνια ποὺ πέρασαν. Πρῶτα οἱ φαρισαῖοι ἐναντίον τοῦ Ἰδίου. Πίστεψαν πὼς μὲ τὸ νὰ Τὸν ἐξοντώσουν τελείωσαν μαζί Του. Λάθεψαν. «Μάταια φυλάττεις τὸν τάφο κουστωδία». Ἀκολούθησαν οἱ αὐτοκράτορες – θεοί, μὲ τοὺς διωγμοὺς καὶ τὰ μαρτύρια σὲ βάρος τῶν μαθητῶν Του, οἱ Σουλτάνοι, μὲ τοὺς βίαιους ἐξισλαμισμούς, καὶ στὸν 20ό αἰώνα ὁ «πατερούλης» Στάλιν καὶ ὁ «ὑπεράνθρωπος» Χίτλερ. Ὅλοι τους νόμισαν ὅτι ἐξόντωσαν τὴν Ἐκκλησία. Ὅλοι τους ἡττήθηκαν καὶ ἔμειναν στὴν Ἱστορία ὡς αἱμοσταγεῖς τύραννοι.
.           Στὸν τρέχοντα, 21ο αἰώνα, τὸ ἔργο τῶν διωκτῶν τῆς Ἐκκλησίας ἀνέλαβαν οἱ φανατικοὶ ἄθεοι, πολιτικοὶ καὶ διανοούμενοι, ὀπαδοὶ τοῦ Σὰντ καὶ τοῦ Μαμωνᾶ. Οἱ παλιοὶ καὶ οἱ σύγχρονοι διῶκτες τῆς Ἐκκλησίας βάλλουν σὲ βάρος Της ἐν ὀνόματι τοῦ «προοδευτισμοῦ». Εἶναι καλοὶ ἐκφραστὲς τῆς γλώσσας, ποὺ περιγράφει ὁ Ὄργουελ.
.           Ὁ Ἐρρίκος Ἴψεν, στὸ θεατρικό του ἔργο «Αὐτοκράτορας καὶ Γαλιλαῖος», περιγράφει τὴ ζωὴ τοῦ αὐτοκράτορα Ἰουλιανοῦ, τοῦ ἐπιλεγόμενου Παραβάτη. Αὐτὸς ἐπιχείρησε νὰ ἀναβιώσει τὴν εἰδωλολατρία, διώκοντας ἀμείλικτα τοὺς χριστιανούς, καίγοντας βιβλία τους, καταστρέφοντας ναούς τους. Ὅταν διαπίστωσε πὼς οἱ χριστιανοὶ προτιμοῦσαν τὸ μαρτύριο ἀπὸ τὸν «προοδευτισμὸ» τῶν εἰδώλων διερωτήθηκε: «Μὲ δώδεκα ἀνθρώπους τιποτένιους, ψαράδες, ἀγράμματους, ἔφτιαξε ὅλο αὐτό;». Καὶ ὅταν ὁ Μάξιμος, ὁ μυστικιστὴς σύμβουλός του, τοῦ εἶπε ὅτι θὰ νικήσει τὸν Χριστό, συνέχισε νὰ διερωτᾶται: «Καὶ ποιό θὰ εἶναι τὸ ὄφελος γιὰ τὸν νικητή;… Οἱ Ἕλληνες καὶ οἱ Ρωμαῖοι μιλοῦν γιὰ τὶς νίκες τους μ’ ἕνα ψυχρὸ θαυμασμό, τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ ἄλλος, ὁ Γαλιλαῖος, ὁ γιὸς τοῦ ξυλουργοῦ, θρονιάστηκε μὲς στὶς φλογερὲς ψυχὲς τῶν πιστῶν σὰν βασιλιὰς τῆς Ἀγάπης!…».
.           Ὁ Ἰουλιανὸς πέρασε στὴν Ἱστορία ὡς ὁ ἡττημένος. Τὸ ἴδιο οἱ φαρισαῖοι καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι διῶκτες τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ὡς πρὸς τοὺς χριστιανούς, ὁ Ἴψεν βάζει τὸν Μέγα Βασίλειο νὰ λέγει, στὸ τέλος τοῦ ἔργου, ὅτι οἱ διωγμοὶ εἶναι ὄχι γιὰ τὸν θάνατο, ἀλλὰ γιὰ τὴ λύτρωση καὶ τὴν ἐξύψωσή τους καὶ τὴ Μακρίνα, τὴν ἀδελφή του, νὰ τονίζει πὼς ὁ Παντοδύναμος θὰ κρίνει, κείνη τὴ μεγάλη μέρα, «τοὺς νεκροὺς ποὺ ζοῦνε καὶ τοὺς ζωντανοὺς ποὺ εἶναι πεθαμένοι».-

,

Σχολιάστε

Η ΕΥΡΩΠΗ ΘΕΛΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΛΛΗ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Εὐρώπη θέλει δουλειὰ πολλὴ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση θέλει δουλειὰ πολλή, γιὰ νὰ ἐπιβιώσει θεσμικά, πολιτισμικὰ καὶ ἱστορικά. Θέλει δουλειὰ πολλή, γιὰ νὰ ἀποτρέψει τὴν ἐξελισσόμενη παρακμή της, γιὰ νὰ ἀποτρέψει τὶς φυγόκεντρες τάσεις, γιὰ νὰ ἐξουδετερώσει λαϊκισμοὺς καὶ ἡγεμονικὲς τάσεις, γιὰ νὰ ἀναζωογονήσει τοὺς θεσμούς της, γιὰ νὰ ἀνακτήσει τὴν ἐμπιστοσύνη τῶν λαῶν-μελῶν της, γιὰ νὰ τοὺς ἐμπνεύσει πάλι τὴν ἐλπίδα ποὺ τρεμοσβήνει.
.           Ἑξήντα χρόνια μετὰ τὴν ὑπογραφὴ τῆς Συνθήκης τῆς Ρώμης τὸ πρόσημο τῆς δημιουργίας τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι θετικό, ὡς πρὸς τὴν ὕπαρξή της. Ὅμως, μετὰ τὸ Brexit καὶ τὴ σημαντικὴ ἄνοδο τῶν λαϊκιστικῶν κομμάτων, μία κρίσιμη φάση στὴν ἱστορία της. Ὁ Πιὲρ Μοσκοβισί, στὸ περιοδικὸ Le Point (23/3/2017, σελ. 44), σημειώνει: «Ἡ Ἐπιτροπὴ βεβαίως ἔχει ἐλαττώματα. Πρέπει ἀπολύτως νὰ τὰ διορθώσουμε. Φαίνεται, χωρὶς ἀμφιβολία, νὰ εἶναι ἀπαράδεκτα μακριὰ ἀπὸ τοὺς λαούς, ἀλλὰ διαθέτει ἕνα μοναδικὸ προσόν: Εἶναι ὁ μόνος θεσμὸς ποὺ προστατεύει τὸ γενικὸ εὐρωπαϊκὸ συμφέρον».
.           Δυστυχῶς, οἱ θεσμοὶ τῆς Ε.Ε. δὲν προστατεύουν ἱκανοποιητικὰ τὸ «γενικὸ εὐρωπαϊκὸ συμφέρον». Μία ἀπὸ τὶς αἰτίες τῆς ἀναποτελεσματικότητας τῆς Ε.Ε. εἶναι ἡ γραφειοκρατία της. Τὰ στελέχη τῶν Βρυξελλῶν ζοῦν ἀπομονωμένα ἀπὸ τοὺς λαοὺς καὶ καταλήγουν νὰ ἐνδιαφέρονται κυρίως γιὰ τὴν καριέρα τους καὶ τὶς ἀπολαβές τους. Εἶναι ἀπαράδεκτο καὶ σκανδαλῶδες νὰ μὴν ἀπαγορεύεται αὐστηρὰ στὰ στελέχη τῆς ΕΕ παράλληλα ἢ μετὰ τὴ θητεία τους νὰ προσλαμβάνονται σὲ ἰδιωτικὲς ἑταιρεῖες, τὶς ὁποῖες θεωρητικὰ ἔλεγχαν. Κατὰ τὴν Ἔκθεση τῆς Διεθνοῦς Διαφάνειας, ποὺ δημοσιεύθηκε τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2017, τὸ 50% τῶν τέως Ἐπιτρόπων τῆς Ε.Ε. ἀπασχολοῦνται ὡς «λομπίστες» στοὺς κοινοτικοὺς θεσμούς! Ἐπίσης μία δεκάδα Εὐρωβουλευτῶν εἶναι μέλη Διοικητικῶν Συμβουλίων Ἑταιρειῶν, ποὺ διαθέτουν λόμπι στὶς Βρυξέλλες…
.           Θεσμικὴ γάγγραινα στὸν ὀργανισμὸ τῆς Ε.Ε. ἀποτελοῦν τὰ λόμπις, οἱ οἰκονομικὲς καὶ οἱ ἰδεολογικὲς ὁμάδες πίεσης. Τὰ οἰκονομικὰ-ἐπιχειρηματικὰ λόμπις κοιτάζουν στενὰ τὰ συμφέροντα ὅσων ἐκπροσωποῦν, σὲ βάρος τοῦ γενικοῦ συνόλου. Οἱ ἰδεολογικὲς ὁμάδες πίεσης κοιτάζουν νὰ ἐπιβάλουν τὶς ἀρχές τους στὸ σύνολο τῶν πολιτῶν.
.           Εἶναι ἄξιο ἀπορίας πῶς ἰδεολογικὲς ὁμάδες πίεσης, ὅπως αὐτὲς τῶν τεκτόνων καὶ τῶν ὁμοφυλόφιλων, διαθέτουν στὶς Βρυξέλλες τόση ἰσχύ, ἂν καὶ ἐκπροσωποῦν πληθυσμιακὰ ἐλάχιστες μειονοψηφίες. Ἡ κατάργηση φυσικῶν ἀξιῶν καὶ παραδοσιακῶν θεσμῶν καὶ ἡ μετατροπὴ τοῦ ἀνθρώπου σὲ ἔμβιο ἐξάρτημα μίας χοϊκῆς καὶ ἡδονιστικῆς κοινωνίας ἐπιβάλλονται στοὺς Εὐρωπαίους πολίτες ἀπὸ τὶς συγκεκριμένες μειονοψηφίες καὶ τοὺς ὁδηγοῦν στὴν παρακμή.
.           Ὁ ἐκ τῶν δημιουργῶν τῆς ΕΟΚ Ρομπὲρ Σουμὰν ἔγραψε: «Ἡ Εὐρώπη ἀναζητεῖ τὸν ἑαυτό της. Γνωρίζει πὼς ἔχει στὰ χέρια της τὸ μέλλον της. Ποτὲ δὲν ἦταν τόσο κοντὰ στὸν σκοπό. Ἂς κάμει ὁ Θεὸς νὰ μὴν ἀφήσει νὰ τῆς φύγει ἡ ὥρα τοῦ πεπρωμένου της, ἡ ἔσχατη εὐκαιρία τῆς σωτηρίας της». Τὸ πεπρωμένο τῆς Εὐρώπης ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἐμᾶς, τοὺς πολίτες Της καί, ἐκεῖ ποὺ Τὴν καταντήσαμε, ἡ σωτηρία Της θέλει δουλειὰ πολλή.-

 

,

Σχολιάστε

ΤΟ 1821 ΚΑΙ Ο ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ 1821 καὶ ὁ Διαφωτισμὸς

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἡ 196η ἐπέτειος τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 ἔδωσε τὴν εὐκαιρία πάλι νὰ ἀκουστεῖ καὶ νὰ γραφτεῖ ἡ προπαγάνδα τῆς ἀριστερῆς διανόησης. Ἡ ἐπανάσταση, κατὰ τὴν προπαγάνδα, δὲν προῆλθε ἀπὸ τὴ θέληση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ νὰ ἀπελευθερωθεῖ, κάτι ποὺ τὸ ἐπιζήτησε ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα τῆς ὑποδούλωσής του, ἀλλὰ ἦταν προϊὸν τῶν ἰδεῶν τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως (1789) καὶ τῆς Συνθήκης Κιουτσοὺκ Καϊναρτζῆ (1774), μεταξὺ Ρωσίας καὶ Ὀθωμανῶν.
.             Στν δια προπαγάνδα δν ναφέρεται καθόλου ναφέρεται ρνητικ καθοριστικς ρόλος τς κκλησίας στὸ νὰ διατηρήσουν οἱ Ἕλληνες τὴν ἰδιοπροσωπία τους καὶ νὰ ἀποτινάξουν τὸν ὀθωμανικὸ ζυγό. Ἐξ ἄλλου σκοπίμως συμπυκνώνεται στοὺς Φαναριῶτες τὸ σύνολο τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν.
.             παραποίηση τς στορίας μας π μαρξιστς κα ντιεκκλησιαστικος παράγοντες, ξεκίνησε τὸν 20ό αἰώνα καὶ ἔχει ἐνταθεῖ στὶς ἡμέρες μας ἀπὸ τὴν ἰδεολογικὴ ὁμάδα τῶν «ἀναθεωρητῶν» της. Σκοπός τους, ν πεκτείνουν στν λληνικ ρθόδοξη κκλησία τ σα διέπραξε Λατινική, ν καταργήσουν τν ταυτότητά μας κα ν μς ντάξουν στν θεη κουλτούρα…
.             προπαγάνδα τους μως γι τν πελευθέρωση τν λλήνων καταρρίπτεται π τ πομνημονεύματα τν γωνιστν το 1821. Γι τν προσφορ τς κκλησίας βο τ αμα τν χιλιάδων νεομαρτύρων, τν ρώων κληρικν κα λαϊκν, τ σχολειά, ο μαρτυρίες τν Φιλικν κα ναγνώριση π τν Α´ θνοσυνέλευση τς πιδαύρου τς ποφασιστικς συμβολς τς Πίστης στν πελευθέρωση τς λλάδος.
.             Ἡ προπαγάνδα, ὅτι οἱ λόγιοι ὀπαδοὶ τοῦ ἀποκαλούμενου Ἑλληνικοῦ Διαφωτισμοῦ ἦσαν ἐνάντιοι στὴν Ἐκκλησία, καταρρίπτεται ἀπὸ τὶς μαρτυρίες τῶν ἴδιων. Οἱ περισσότεροι ἦσαν κληρικοί, μὲ πρώτους τοὺς Εὐγένιο Βούλγαρη καὶ Νικηφόρο Θεοτόκη, καὶ ὅλοι, ΟΛΟΙ οἱ ὑπόλοιποι ἦσαν μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Τὴν κριτικὴ ποὺ ἄσκησαν λ.χ. ὁ Κοραῆς καὶ ὁ «Ἀνώνυμος ὁ Ἕλλην» σὲ βάρος ἐκκλησιαστικῶν προσώπων γίνεται ἐκ τῶν ἔσω τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ ὁ Ρήγας δὲν ἦταν ὀπαδὸς τῆς ἀθεΐας, τοῦ Ροβεσπιέρου καὶ τῶν Ἰακωβίνων, οὔτε τῆς ἐπινόησής τους περὶ «Θεᾶς Λογικῆς»… Ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ ὅτι στὸν Θούριό του τονίζει «νὰ κάμωμεν τὸν ὅρκο πάνω στὸν Σταυρὸ» καὶ ἀπὸ τὴ σημαία τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας ποὺ ὁραματίστηκε, ποὺ φέρει τρεῖς Σταυρούς.
.             Ο θεοι ες μάτην ναζήτησαν ν βρεθε νας, στω ΕΝΑΣ, λόγιος τοῦ 19ου αώνα θεος. Ὁ ἀριστερὸς ἱστορικὸς Νίκος Σβορῶνος παραδέχεται τὴν ἀλήθεια: «Οἱ νεοτεριστὲς δὲν ἔφθασαν ποτὲ ὣς τὶς ἀκραῖες συνέπειες τῆς σκέψης τῶν δυτικῶν τους δασκάλων καὶ δὲν ἤθελαν μὲ κανέναν τρόπον νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία».
.             Ἡ ἀλήθεια γιὰ τοὺς Ἕλληνες προεπαναστατικοὺς λογίους εἶναι αὐτή, ποὺ γράφει ὁ Σπυρίδων Ζαμπέλιος, τὸ 1852: «Ὁ Ἕλλην λατρεύει τὴν Ὀρθοδοξίαν μᾶλλον ὡς φρόνημα τοῦ γένους του, ὡς ἀποθήκην τῆς παραδόσεώς του, ὡς σύνδεσμον τῆς ἐθνικῆς του κοινωνίας». Ατ λήθεια εναι βάστακτη γι τος ντιεκκλησιαστικος σύγχρονους λληνες.

, ,

Σχολιάστε

Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-9 «οἱ Θεωρίες τῆς ἐξέλιξης καὶ τῆς καταγωγῆς τῶν εἰδῶν τοῦ Δαρβίνου πηγαίνουν μαζὶ μὲ τὸν ὑλισμὸ καὶ τὸν ἡδονισμὸ καί, ὡς ἄθροισμα, ἀποτελοῦν τὴ βάση τῆς ἰδεολογίας τῆς ἀθεΐας καὶ τοῦ πολέμου κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ» (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Δαρβίνος, ἡ ἐπιστήμη καὶ ὁ Χριστιανισμὸς

[9]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

 Μέρος Α´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

Μέρος Β´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 Μέρος Δ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Mέρος Ε´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος ϛ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-6 «Ὁ “ἐξελικτισμὸς” στὴν πραγματικότητα εἶναι μία ἀθεϊστικὴ θρησκεία». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Ζ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-7 ««Οἱ κύριοι ἐκπρόσωποι τῆς ἐπιθετικῆς καὶ δημαγωγικῆς ἀθεϊστικῆς προπαγάνδας Ντόκινς καὶ Ὀνφρέ στηρίζουν τὴν προπαγάνδα τους στὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης. Μισοῦν τὸν Χριστιανισμό, ὑβρίζουν, συκοφαντοῦν, χυδαιολογοῦν». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Η´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-8 «Ἀπώτερος κύριος πρὸς ἐξόντωση στόχος, ἐκ μέρους τῶν ἐξελικτικῶν τοῦ 21ου αἰώνα – μαρξιστῶν, φιλελεύθερων καὶ λοιπῶν –, εἶναι ὁ χριστιανισμός, ὡς θρησκεία καὶ ὡς πολιτισμός». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.             Ἡ σύγχρονη μετανεωτερικὴ (καὶ μεταλογική;) πρακτικὴ ἀθεΐα, ἐκφράζει φιλοσοφικὲς ἀπόψεις τοῦ Νίτσε, ἢ τοῦ Μάρξ, ἀλλὰ τὶς ἐφαρμόζει καὶ τὶς ἐπιβάλλει, ἐν ὀνόματι τοῦ ὑπὸ διαρκῆ ἐξέλιξη διαμορφούμενου δικαίου. Λόγου χάριν, ἡ ἐκ μέρους τῶν ὀπαδῶν της ὑποστήριξη τῆς ἀνεξιθρησκείας καὶ τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης εἶναι στὴν οὐσία ἡ ἐπιβολὴ τῆς ἀθεΐας, τῆς ἡδονιστικῆς ἀντίληψης τῆς ζωῆς καὶ τῆς περιθωριοποίησης τῆς Ἐκκλησίας. Σὲ ὁμιλία της στὸ «Rome Life Forοum», ποὺ διεξήχθη στὴ Ρώμη στὶς 6 καὶ 7 Μαΐου 2016 ἡ Anca-Maria Cernea, Ρουμάνα ἰατρός, τῆς ὁποίας ὁ πατέρας ὑπέστη βασανιστήρια καὶ φυλάκιση 17 ἐτῶν ἀπὸ τὸ καθεστὼς Τσαουσέσκου, ἔγραψε ὅτι αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν σήμερα στὴν φιλελεύθερη Δύση, ἐν ὀνόματι τῆς ἐξέλιξης, προηγήθηκαν στὸ καθεστὼς τῶν μπολσεβίκων στὴν ΕΣΣΔ. Οἱ ἐκτρώσεις ἀποποινικοποιήθηκαν ἀπὸ τὸν Λένιν τὸ 1920 – στὶς ΗΠΑ τὸ 1973 ἄρχισε ἡ ἀποποινικοποίησή τους μὲ τὴν ὑπόθεση Roe versus Wade. Τὸ αὐτόματο διαζύγιο ἐφαρμόστηκε ἀπὸ τοὺς μπολσεβίκους τὸ 1918 – στὶς ΗΠΑ αὐτὸ συνέβη γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Καλιφόρνια τὸ 1969. Ἡ ὁμοφυλοφιλία ἀποποινικοποιήθηκε ἀπὸ τὸ καθεστὼς τῶν μπολσεβίκων τὸ 1922, ἀλλὰ ἀργότερα ἐπιβλήθηκαν νομοθετικὰ σὲ βάρος τῶν ὁμοφυλοφίλων αὐστηρὲς ποινὲς καὶ ἦσαν ὑπὸ συνεχεῖς διώξεις – στὶς ΗΠΑ, στὴν Πολιτεία τοῦ Ἰλινόϊς ἀποποινικοποιήθηκε ἡ ὁμοφυλοφιλία τὸ 1969 καὶ πρόσφατα ἐπιβλήθηκαν ὁμοσπονδιακὰ τὰ δικαιώματα τῶν ὁμοφυλοφίλων, ποὺ ἔχουν ὡς συνέπεια τὴν καταπίεση καὶ τὶς διώξεις ὅλων ὅσοι δὲν συμφωνοῦν μὲ τὴν ἐπιβληθεῖσα νομοθεσία. O Οὖγγρος κομμουνιστὴς πολιτικὸς Μπέλα Κούν, στὴν βραχύβια κυβέρνησή του, τὸ 1919, εἰσήγαγε τὴ σεξουαλικὴ ἀγωγὴ στὰ σχολεῖα, γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας. Σήμερα ἐπιδιώκεται ἡ γενίκευσή της σὲ ὅλες τὶς χριστιανικὲς χῶρες. Στὰ 1950 ὁ κομμουνιστὴς Harry Hay ἵδρυσε στὶς ΗΠΑ τὴν Mattachine Society, πρώτη ἑταιρεία στὸν κόσμο γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν ὁμοφυλοφίλων….
.              Ἡ προώθηση τῆς ἐξελικτικῆς θεωρίας στὰ θέματα τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς γίνεται μέσῳ τῆς συνολικῆς ( ἀπὸ τὴν Δεξιὰ ἕως τὴν Ἀριστερὰ) πολιτικῆς ἐξουσίας σὲ κάθε χώρα, τὴν ὁποία χειραγωγοῦν τὰ ἰσχυρότατα παγκοσμίως ἀθεϊστικὰ λόμπι, τὰ ὁποῖα φέρουν ἑλκυστικὰ ὀνόματα, ὅπως «ἀνθρωπιστικὲς ὀργανώσεις», ἢ «ὀργανώσεις ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων». Εἶναι πράγματι ἀξιοπερίεργο ἀπὸ ποῦ ἕλκουν αὐτὴ τὴ δύναμη καὶ ἐπιρροή τους. Πρόσφατα ἡ Ἀμερικανικὴ Ἀνθρωπιστικὴ Ἑταιρεία ἀνακοίνωσε ὅτι στὶς ΗΠΑ ἡ Βουλὴ τῶν Ἀντιπροσώπων πῆρε ἀπόφαση νὰ καθιερωθεῖ στὴ χώρα ἡ 12η Φεβρουαρίου, ἡμέρα τῆς γεννήσεως τοῦ Δαρβίνου, ὡς «Ἡμέρα τοῦ Δαρβίνου» καὶ ὡς «ἐθνικὸς ἑορτασμὸς τῆς ἐξέλιξης καὶ τῆς ἐπιστήμης». Ὁ δημοκρατικὸς βουλευτὴς Jim Himes, χριστιανὸς πρεσβυτεριανὸς κατὰ δήλωσή του, ἦταν ὁ εἰσηγητὴς τῆς Ἡμέρας τοῦ Δαρβίνου καὶ δήλωσε σχετικά: «Στὸ σύγχρονο πολιτικὸ κλίμα, ὅταν τὰ συγκεκριμένα γεγονότα καὶ οἱ μεγάλες ἀλήθειες, ποὺ ἔχουν ἀποκαλυφθεῖ ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη δέχονται ἐπίθεση, ἡ ἀπόδοση τιμῆς στὶς προσπάθειες τῶν ἐπιστημόνων, τῶν ἀληθινῶν ἡρώων τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας, εἶναι ἰδιαίτερα σημαντική. Μὲ τὸν ἑορτασμὸ καὶ τὴν ἐκδήλωση μνήμης στὴν ἡμέρα γεννήσεως τοῦ Δαρβίνου δὲν ἀναγνωρίζουμε μόνο τὴν τεράστια συμβολὴ στὸ νὰ κατανοήσουμε καλύτερα τὶς ἀρχὲς τῆς ζωῆς, ἀλλὰ στέλνουμε μήνυμα ὅτι δίνουμε ἀξία στὴ μόρφωση, στὴ γνώση καὶ στὴν ἐπιστήμη ὡς ἀρχῶν ποὺ μᾶς καθοδηγοῦν». (Ἀπὸ American Humanist Association, Press Release, 12 January 2017). Σημειώνεται ὅτι τὸ σύνθημα κάτω ἀπὸ τὴν ἐπιγραφὴ τῆς ἐν λόγῳ ἑταιρείας εἶναι «Good without God» (Τὸ καλὸ χωρὶς Θεό).
.               Ἡ «Διεθνὴς Ἀνθρωπιστικὴ καὶ Ἠθικὴ Ἕνωση» σύμφωνα μὲ τὴν Wikipedia, «εἶναι ἡ ὀργάνωση ὀμπρέλα τῶν ἀνὰ τὸν κόσμο οὐμανιστικῶν, ἀθεϊστικῶν, ρασιοναλιστικῶν, κοσμικῶν, σκεπτικιστῶν, καὶ ἠθικιστικὴς κουλτούρας ὀργανώσεων». Ἱδρύθηκε τὸ 1952 καὶ ἔχει ἕδρα τὸ Ἄμστερνταμ. Φέτος τὸ παγκόσμιο συνέδριό της θὰ διεξαχθεῖ στὸ Σάο Πάολο τῆς Βραζιλίας. Κοινὸς παρονομαστής τους ἡ ἀθεΐα, τὸ μίσος πρὸς τὸν Χριστιανισμό, ἡ προώθηση τοῦ ὁμοφυλοφιλικοῦ τρόπου ζωῆς, καθὼς καὶ ἡ ὑπονόμευση τῆς οἰκογένειας, ὡς φυσικοῦ θεσμοῦ. Ὅπου ἐπικρατοῦν οἱ ἀρχὲς τῶν ἀθεϊστικῶν ὀργανώσεων ἐπιβάλλονται δρακόντειοι νόμοι σὲ βάρος ὅσων ἐκφράζουν τὴν, γιὰ λόγους συνειδήσεως, διαφωνία τους.
.               Μία ἀκόμη ἀπόδειξά της, ἐν ὀνόματι τῆς ἐξέλιξης, σὲ βάρος τῆς παραδοσιακῆς ἠθικῆς συνεργασίας Ἀριστερῶν καὶ Φιλελευθέρων εἶναι τὸ ψήφισμα ποὺ ἔγινε ἀποδεκτὸ στὸ Εὐρωπαϊκὸ Κοινοβούλιο στὶς 4 Φεβρουαρίου τοῦ 2014. Αὐτὸ προτείνει οὐσιαστικὰ τὴν προώθηση τῶν ἀρχῶν τῶν ὁμοφυλοφίλων στὴν Εὐρώπη καὶ εἰδικότερα στὴν ἐκπαίδευση τῶν νέων. Ὑπερψηφίστηκε ἀπὸ τὴν Ἀριστερὰ καὶ ἀπὸ τοὺς Φιλελευθέρους. Ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες Εὐρωβουλευτὲς τὸ ψήφισαν ἐκεῖνοι τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, τοῦ ΠΑΣΟΚ καὶ ἀρκετοί τῆς Νέας Δημοκρατίας. Πρόσφατα στὸ Ἑλληνικὸ Κοινοβούλιο τὰ μέτρα γιὰ τὸ συμβόλαιο συμβίωσης ὁμοφυλοφίλων ψηφίστηκαν ἀπὸ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, τὸ ΠΟΤΑΜΙ, τὸ ΠΑΣΟΚ, ἀλλὰ καὶ φιλελεύθερους βουλευτὲς τῆς Νέας Δημοκρατίας… Ἡ κατάργηση τῆς προαιρετικῆς ἀναγραφῆς τοῦ θρησκεύματος ἀπὸ τὶς ταυτότητες ἔγινε μὲ ἀγαστὴ συνεργασία τῶν φιλελευθέρων τοῦ κ. Μάνου μὲ τὸ ΠΑΣΟΚ καὶ τὴν Ἀριστερά. Τὸ πρόσφατα δημοσιευθὲν σχέδιο Συντάγματος, ποὺ συντάχθηκε μὲ τὴν πρωτοβουλία καὶ τὴν ἐνεργὸ συμμετοχὴ τοῦ φιλελεύθερου κ. Στ. Μάνου καὶ τὴ συμμετοχὴ ἀριστερῶν ἐπιστημόνων, προσβάλλει τὴν Ἱστορία καὶ τὴν Παράδοση αὐτοῦ του τόπου. Προτείνεται ἡ κατάργηση ὅσων ἄρθρων ἀφοροῦν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ ἀφαιρεῖται ἀπὸ τὸ προοίμιο ἡ ἐπίκληση τῆς Ἁγίας Τριάδας, ν κα μ τν πίστη πρς Ατν λευθερώθηκαν ο λληνες, γι ν μπορον σήμερα ν ζητον κ. Μάνος κα μάδα του τ ξερίζωμά Της. Τς εγνωμοσύνης προηγεται θεΐα κα τς παράδοσης ξέλιξη…
.             Ὅπως διαμορφώθηκαν ο Θεωρίες τς ξέλιξης κα τς καταγωγς τν εδν το Δαρβίνου, πηγαίνουν μαζ μ τν λισμ κα τν δονισμ καί, ς θροισμα, ποτελον τ βάση τς δεολογίας τς θεΐας κα το πολέμου κατ το Χριστιανισμο. Ὁ Εὐγένιος Ἰονέσκο ἔχει γράψει στὸν πρόλογο τοῦ θεατρικοῦ του ἔργου «Ὁ Ρινόκερος» κάτι ποὺ ταιριάζει στὴν ἐκστρατεία τῶν ἀθέων: «Ὁ Ρινόκερος εἶναι ἀναμφισβήτητα ἔργο ἀντιφασιστικό. Κυρίως ὅμως, εἶναι ἕνα ἔργο ποὺ ἀντιτίθεται σὲ κάθε μαζικὴ ὑστερία, σὲ κάθε ἐπιδημία, ποὺ κρύβεται κάτω ἀπὸ τὴν καλύπτρα τῆς λογικῆς καὶ τῶν ἰδεῶν, ἀλλὰ ποὺ δὲν παύει νὰ εἶναι κοινωνικὴ ἀρρώστια, τῆς ὁποίας οἱ ἰδεολογίες εἶναι στὴν πραγματικότητα τὸ ἄλλοθι». (Εὐγ. Ἰονέσκο «Ὁ Ρινόκερος», Ἔκδ. «Δωδώνη», Ἀθήνα, 1992, σελ. 14).
.               Γιὰ τὴν ἀμηχανία τῆς Ἀριστερᾶς ἔναντι τοῦ Δαρβινισμοῦ γράφουν τὰ ἀκόλουθα οἱ Νίκος Μπελογιάννης καὶ Ἀγγελικὴ Κώττη: « Ὁ δαρβινισμὸς ἀντιμετωπίζεται (ἀπὸ τὴν Ἀριστερὰ) ἀλλοῦ σὰν ἰδεαλιστικός, ἀλλοῦ σὰν μηχανιστικός, ἀλλοῦ ὅτι εἶναι ἐπηρεασμένος ἀπόλυτα ἀπὸ τοὺς νόμους τῆς καπιταλιστικῆς ζούγκλας, ἐνῶ ἡ ἐπίκληση τοῦ διαλεκτικοῦ ὑλισμοῦ γίνεται συνεχῶς γιὰ νὰ στηριχτεῖ ὅ, τι δὲ μπορεῖ νὰ σταθεῖ ἀλλιῶς». (Νίκου Μπελογιάννη – Ἀγγελικῆς Κώττη «Σταλινισμὸς – Ἡ τέταρτη μονοθεϊστικὴ θρησκεία, Ἔκδ. Ἄγρα, Ἀθήνα 2012, σελ. 117). ριστερο κα φιλελεύθεροι συμπλέουν στν πρακτικ θεΐα κα στν ξόντωση το Χριστιανισμο, ἀλλὰ δὲν συμφωνοῦν στὶς προϋποθέσεις γιὰ αὐτήν. Κατὰ τοὺς μαρξιστὲς ἡ ἐξελικτικὴ θεωρία εἶναι ἕνας τρόπος ἔκφρασης τοῦ ἱστορικοῦ ὑλισμοῦ, ὅπως τὸν ἐξέφρασαν οἱ Μὰρξ καὶ Ἔνγκελς. Βεβαίως θέλουν νὰ ἀγνοοῦν ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Δαρβίνος ἀρνήθηκε νὰ δεχθεῖ νὰ τοῦ ἀφιερωθεῖ τὸ «Κεφάλαιο» ἀπὸ τὸν Μάρξ…(Βλ. σχ. Rocco Pezzimenti “Politica e Religione”, Citta Nuova, Roma, 2004, p. 239).
.               Πάντως οἱ ἄθεοι, μαρξιστὲς καὶ φιλελεύθεροι, πολεμοῦν ἄγρια τὸν χριστιανικὸ πολιτισμό, γιατί ἔτσι, ὅπως ὑποστηρίζουν, «ὁ ἄνθρωπος θὰ βρεῖ τὴν ἐλευθερία του». Εἶναι αὐτὸ ποὺ εἶναι γραμμένο σὲ τοῖχο τοῦ ΕΜΠ, ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Τοσίτσα, στὴν Ἀθήνα: «Καταστροφὴ τοῦ (χριστιανικοῦ) πολιτισμοῦ, ἐλευθερία στὴ Γῆ»… Ἡ θεωρία τῆς ἐξέλιξης καὶ ἡ ἐκμετάλλευση τῶν τεχνολογικῶν ἐπιτευγμάτων τους βοηθοῦν νὰ ἀφαιρέσουν τὴν ἱστορικὴ συνείδηση ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ὁπότε ἔτσι θὰ γίνει εὐκολότερη ἡ ἐπιβολὴ τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἰδεολογίας τους. Γράφει ὁ Κώστας Παπαϊωάννου: «Ὁ μοντέρνος (καὶ κύρια μαρξιστικὸς) ὁλοκληρωτισμὸς κατάλαβε ὅτι μέσα σὲ μία κοινωνία ὅπου ἡ κύρια λειτουργία τῆς ἱστορικῆς συνείδησης εἶναι νὰ κάνει τοὺς ἀνθρώπους νὰ βλέπουν μὲ νηφάλια μάτια τὴ θέση τους μέσα στὸν κόσμο καὶ τὶς ἀναμεταξύ τους σχέσεις, μόνος τρόπος γι ν ξασφαλιστε λοκληρωτικς ξανδραποδισμς το νθρώπου εναι ν ξεριζωθε μέσα π τν ψυχή του στορικ συνείδηση κα ν σκεπαστον λες ο σχέσεις τν νθρώπων ναμεταξύ τους π τν μίχλη τς προπαγανδιστικς πάτης, ἔτσι ποὺ τὰ ἴδια τὰ γεγονότα νὰ χάσουν τὴν ἱστορικότητά τους καὶ νὰ μεταμορφωθοῦν σὲ ἁπλὲς ἀλληγορίες αὐτῆς τῆς μυθικῆς γιγαντομαχίας ἀνάμεσα στὸν “προοδευτικὸ διαφωτισμὸ” καὶ στὸν “ἀντιδραστικὸ σκοταδισμό”». (Κώστα Παπαϊωάννου « Ἡ κρίση τοῦ μαρξισμοῦ», Περ/κὸ «Ἐποπτεία», τεῦχος 64, Ἰανουάριος 1982, σελ. 32). Ατ τ ξερίζωμα τς στορικς συνείδησης πιδιώκεται π τν κ. Μάνο, μ τν πρόταση το δίου κα τς μάδας του γι νέο Σύνταγμα, αὐτὸ ἐπιδιώκεται ἀπὸ τὸ ΚΚΕ καὶ τὴν Ἀριστερὰ μὲ τὴν ἐπιλεκτικὴ μνήμη στὰ γεγονότα καὶ τὴ δογματικὴ ἰδεολογία τους.

, ,

Σχολιάστε

Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Δὲν ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, δὲν ἀποτειχίστηκαν».

Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διέρχεται δεινὴ δοκιμασία τῆς ἑνότητάς Της. Εἶναι ἡ ὀδυνηρὴ συνέπεια τῆς Συνόδου στὴν Κρήτη. Οἱ τέσσερις Ἐκκλησίες, ποὺ δὲν συμμετέσχον, ἔχουν παγώσει τὶς σχέσεις τους μὲ τὸ Φανάρι. Τῶν ὑπολοίπων οἱ σχέσεις διατηροῦνται σὲ τυπικὸ ἐπίπεδο. Καλὲς εἶναι οἱ σχέσεις τοῦ Φαναρίου μὲ τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων. Λογικό. Τὸ Φανάρι τὸ εὐνόησε στὴν ἀδικία ποὺ προκάλεσε σὲ βάρος τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας, μὲ τὸ νὰ ἐκλέξει Μητροπολίτη στὸ χωρὶς Ὀρθοδόξους ἀλλὰ μὲ πολὺ χρῆμα Κατάρ, ἔδαφος τῆς κανονικῆς δικαιοδοσίας τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας.
.         Στὶς 22 Μαρτίου 2017 καὶ μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς τελετῆς παραδόσεως τοῦ ἔργου, τῆς ἀνακαινίσεως τοῦ Κουβουκλίου τοῦ Παναγίου Τάφου, ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ. Θεόφιλος προσκάλεσε τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαῖο νὰ παραστεῖ σ’ αὐτήν. Ὁ Πατριάρχης δέχθηκε τὴν πρόσκληση καὶ παρέστη. Πρόσκληση ὁ κ. Θεόφιλος δὲν ἀπέστειλε στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμο. Πρόκειται, τουλάχιστον, γιὰ ἐκκλησιαστικὸ ἀτόπημα. Δὲν μπορεῖ νὰ προσκαλεῖται ὁ κ. Τσίπρας καὶ νὰ μὴν καλεῖται ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας.
.         Ἡ δικαιολογία, ποὺ ἐλέχθη ἀπὸ κύκλους τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, εἶναι ὅτι ἐκλήθησαν ὅσοι συνεισέφεραν χρηματικὰ στὴν ἀνακαίνιση τοῦ Παναγίου Τάφου. Καὶ ἡ ἡγεσία τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας προσεκλήθη, ἐπειδὴ συνέβαλε στὴν ἀνακαίνιση, ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος δὲν συνέβαλε… Τὸ ἐπιχείρημα εἶναι ἕωλο. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι σταθερὰ καὶ γιὰ πάνω ἀπὸ 150 χρόνια ἡ οἰκονομικὴ καὶ πνευματικὴ μεγάλη εὐεργέτιδα τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων καὶ ἡ σχεδὸν μοναδικὴ αἱμοδότριά του σὲ ἀνθρώπους, κληρικοὺς καὶ λαϊκούς.
.         Δὲν εἶναι δυνατὸν πάντως, χωρὶς νὰ ὑπάρχουν τὰ σχετικὰ στοιχεῖα, νὰ γίνει δεκτὴ ἡ πληροφορία πὼς ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ζήτησε νὰ μὴν προσκληθεῖ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος. Ὅ, τι καὶ ἂν συνέβη, τὴν τελικὴ εὐθύνη τῆς προσβλητικῆς ἐνέργειας πρὸς τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος τὴν ἔχει ἐξ ὁλοκλήρου ὁ κ. Θεόφιλος. Οὕτως ἢ ἄλλως ἡ μὴ πρόσκληση τοῦ κ. Ἱερωνύμου στὰ Ἱεροσόλυμα ἀποτελεῖ ἕνα ἀκόμη δεῖγμα ὅτι οἱ σχέσεις Φαναρίου καὶ Ἀθηνῶν ἐξακολουθοῦν νὰ βρίσκονται στὸ ναδίρ. Οἱ πρόσφατες κινήσεις ἁβροφροσύνης πρὸς ἱεράρχες τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου ἐκ μέρους ὁρισμένων Μητροπολιτῶν τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ὅπως λ.χ. τῶν Μητροπολιτῶν Νέας Σμύρνης καὶ Δημητριάδος, χαρακτηρίζονται μεμονωμένες, καὶ δὲν ἀντιπροσωπεύουν τὸ ἔναντι τοῦ Φαναρίου ἀρνητικὸ κλίμα ποὺ κυριαρχεῖ στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
.       Προβλήματα στὴν ἑνότητα ἔχουν παρουσιαστεῖ καὶ στὸ ἐσωτερικό τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας. Τὸν τελευταῖο καιρὸ κληρικοί Της ἀποτειχίστηκαν ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους τους. Οὐσιαστικὸ ρόλο στὴν ἀπόφασή τους ἔπαιξαν ὅτι δὲν ἀποκηρύχθηκαν ἀπὸ αὐτοὺς οἱ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου στὴν Κρήτη. Ἄλλοι λόγοι ποὺ προβάλλονται εἶναι ἡ μὴ ἐκ μέρους τους καταδίκη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ἡ μὴ διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ποὺ τὸν προωθεῖ.
.         Ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γνωρίζουσα τὴν κατάσταση στὸ ἐσωτερικό Της ἐξέδωσε «πρὸς τὸν Λαὸ» κείμενο γιὰ τὴ Σύνοδο στὴν Κρήτη, μὲ τὸ ὁποῖο δὲν θέλησε νὰ προκαλέσει τὸν πιστὸ λαὸ καὶ δὲν ὑποστήριξε τὶς ἀποφάσεις της, προκαλώντας ἔτσι τὴν μῆνιν τοῦ Φαναρίου. Ἀπόδειξη, ἡ σὲ βάρος τοῦ κειμένου ἔντονα ἀρνητικὴ ἄποψη, ποὺ ἐκδήλωσε ὁ ἐκφράζων τὶς ἀπόψεις τοῦ κ. Βαρθολομαίου καθηγητὴς κ. Λαρεντζάκης.
.         Ὑπενθυμίζεται πάντως ὅτι ὅλες οἱ μεγάλες σύγχρονες ἐκκλησιαστικὲς μορφὲς ἀγωνίστηκαν μὲν γιὰ τὴν ὀρθὴ πίστη καὶ κατὰ τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ δὲν ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, δὲν ἀποτειχίστηκαν ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους τους. Παράδειγμα οἱ Ἅγιοι Ἰουστίνος (Πόποβιτς) Παΐσιος καὶ Πορφύριος. Ἐπίσης ὁ σοφὸς γέροντας π. Ἐπιφάνιος (Θεοδωρόπουλος) ἔγραψε μὲ παρρησία ἀνοικτὲς ἐπιστολὲς πρὸς τὸν τότε Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, ἐπισημαίνοντάς του τὸ πρόβλημα ποὺ προκαλοῦσαν στὸ λαὸ οἱ οἰκουμενιστικές του ἐνέργειες, λλ δν γκατέλειψε τν κκλησία, δν ποτειχίστηκε.

Σχολιάστε

Η «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» ΤΩΝ ΑΘΕΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ὁ πολιτισμός τῆς σύγχρονης μεταχριστιανικῆς κοινωνίας εἶναι σὲ παρακμὴ καὶ στὸ προστάδιο νὰ καταρρεύσει, ὅταν τὸ Ἰσλὰμ ἔρχεται ὁρμητικὸ νὰ τὴν κατακτήσει».

Ἡ «ἐλευθερία» τῶν ἀθέων

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Ἐν ὄψει τῶν συζητήσεων γιὰ τὴν ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος οἱ ἄθεοι καὶ ἀντίθρησκοι ξεκίνησαν πάλι τὴν προπαγάνδα τους. Προωθοῦν τὴν ἀντίληψη πὼς γιὰ νὰ εἶναι ἡ χώρα μας μέσα «στὴ φιλελεύθερη δυτικὴ παράδοση» ὀφείλει νὰ ἀπεμπολήσει τὴν Παράδοση καὶ τὴν Ἰδιοπροσωπία της καὶ νὰ ἐξοβελίσει ἀπὸ τὴ δημόσια σφαίρα τὴν εὐεργέτιδά της Ἐκκλησία.
.         Ἡ ἀντίληψη αὐτὴ φέρνει στὸ νοῦ τοῦ Ἕλληνα φιλελεύθερου πολίτη τὸν ἐφιάλτη τῆς σταλινικῆς περιόδου καὶ τὸν κάνει νὰ σκεφθεῖ ὅτι οἱ συγκεκριμένοι ἄθεοι ἀναμασοῦν ἀντιλήψεις τοῦ 1873! Τόσο «προοδευτικὰ» σκέπτονται. Τὴ χρονιὰ αὐτὴ κυριαρχοῦσαν στὴν ἰντελιγκέντσια τῆς Εὐρώπης ὁ μηδενισμὸς τοῦ Νετσάγεφ, ὁ ἀναρχισμὸς τοῦ Μπακούνιν, ὁ μαρξισμός, ὁ ἐξελικτισμὸς τοῦ Ντάρβιν, ὁ «θεολογικὸς» ἀθεϊσμὸς τοῦ Στράους, ὁ ὠφελιμισμὸς τοῦ Μίλλ.
.         Τὴν ἴδια χρονιὰ ὁ μέγας Φεοντὸρ Ντοστογιέφσκι βρῆκε σφοδρὴ ἀντίδραση ἀπὸ τοὺς «προοδευτικοὺς» κύκλους τῆς χώρας του καὶ ἀπὸ τὴν τσαρικὴ μυστικὴ ἀστυνομία. Αἰτία τὸ μυθιστόρημά του «Οἱ δαιμονισμένοι», μανιφέστο γιὰ τὴν πνευματικὴ ἐλευθερία, ποὺ καταπατιέται ἀπὸ τοὺς μηδενιστὲς καὶ τοὺς ἀθέους. Ἡ ρωσικὴ κοινωνία ἦταν ἐπηρεασμένη ἀπὸ τὶς «μοντέρνες» ἰδέες. Στὸ «Ἡμερολόγιο τοῦ συγγραφέα», τοῦ 1873, ὁ Ντοστογιέφσκι τὴν περιγράφει: «Στὴν οἰκογένεια ἐπικρατοῦσε ἡ ἀμάθεια, ἡ ἀληθινὴ παιδεία εἶχε ἀντικατασταθεῖ ἀπὸ τὴν ἀναιδῆ ἄρνηση, δανεισμένη ἀπὸ τοὺς ξένους, τὰ ὑλικὰ κίνητρα κυριαρχοῦσαν ἔναντι κάθε ὑψηλῆς ἰδέας καὶ τὰ παιδιὰ διαπαιδαγωγοῦντο χωρὶς ἀρχὲς καὶ πέρα ἀπὸ κάθε φυσικὴ ἀλήθεια, μὲ ἔλλειψη σεβασμοῦ ἢ ἀδιαφορία πρὸς τὴν πατρίδα…». Σὰ νὰ μιλάει γιὰ τὴ σημερινὴ Ἑλλάδα…
.         Γιὰ τοὺς σὲ κάθε ἐποχὴ προπαγανδιστὲς τῆς ἀθεΐας σημειώνει ὁ μεγάλος Ρῶσος συγγραφέας: «Δῶστε σὲ ὅλους αὐτοὺς τὴν πλήρη δυνατότητα νὰ καταστρέψουν τὴν παλιὰ κοινωνία καὶ νὰ τὴν οἰκοδομήσουν ἀπὸ τὴν ἀρχή. Τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι νὰ ὑπάρξει τόσο σκοτάδι καὶ τόσο χάος, τόση χυδαιότητα καὶ ἀπανθρωπιά, ὥστε τὸ ὅλο οἰκοδόμημα ποὺ θὰ ἐπιχειρήσουν νὰ κτίσουν θὰ καταρρεύσει πρὶν προλάβει νὰ ὁλοκληρωθεῖ». Ὁ Ντοστογιέφσκι προεῖδε τὸ 1989 καὶ τὴ συνέχειά του…
.         Τὸ κύριο ἐπιχείρημα τῶν ἀθέων, τοῦ σήμερα καὶ τοῦ 1873, εἶναι ὅτι μὲ τὴν κατάργηση τοῦ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος καθίσταται ἐλεύθερος. Ἀκολουθοῦν τὴν ἄποψη τοῦ Μπακούνιν: «Ἐὰν ὁ Θεὸς ὑπάρχει, ὁ ἄνθρωπος ἔχει δεσμεύσεις, δὲν εἶναι ἐλεύθερος, ἀλλὰ δοῦλος. Ἐὰν μπορεῖ καὶ ὀφείλει νὰ εἶναι ἐλεύθερος, αὐτὸ σημαίνει πὼς ὁ Θεὸς δὲν ὑπάρχει». Ἄποψη ποὺ ὑποστηρίζουν στοὺς «Δαιμονισμένους» οἱ Κυρίλοφ καὶ Σταυρόγκιν. Ὁ ἄλλος τῆς παρέας, ὁ Σιγκάλεφ τοῦ ἄθεου σοσιαλισμοῦ, ὑποστηρίζει, ὅπως ὁ Μεγάλος Ἱεροεξεταστής, πὼς «χωρὶς δεσποτισμὸ δὲν βρέθηκε ἀκόμη οὔτε ἐλευθερία, οὔτε ἰσότητα. Σὲ μίαν ἀγέλη ὅμως πρέπει νὰ ἐπικρατεῖ ἰσότητα…». Καὶ ὁ Μπερντιάγεφ σημειώνει σχετικά: «Ἡ τάση πρὸς ἰσότητα… ἀναπότρεπτα ὁδηγεῖ σὲ μίαν ἀνισότητα, στὴν τυραννικὴ κυριαρχία μίας ἀσήμαντης μειονότητας στὴν ἀπόλυτη πλειονότητα».
.         Ἡ ἐλευθερία εἶναι τὸ ὕψιστο ἀγαθό, ποὺ προσφέρει ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς στὸν ἄνθρωπο. Ἐλευθερία ἀκόμη καὶ νὰ τὸν ἀρνηθεῖ καὶ νὰ τὸν πολεμήσει. Μόνο στος λαος μ χριστιανικ παράδοση παρουσιάζεται τ φαινόμενο τς θεΐας. Στος λαος μ λλες θρησκευτικς παραδόσεις θεΐα εναι διανόητη. Οἱ ἄθεοι προπαγανδίζουν τὴν ἰδεολογία τους στὴν Ἑλλάδα ἢ στὴν Ἰταλία, ὄχι στὴ Σαουδικὴ Ἀραβία, στὸ Ἰράν, στὴν Ἰνδία, ἢ στὴν Ἰαπωνία…
.         Μόνο ὁ Χριστὸς ἔδωσε στὸν ἄνθρωπο τὸ δικαίωμα καὶ τὴν εὐθύνη ἐλεύθερα νὰ ἀκολουθήσει ἀκόμη καὶ τὸ πιὸ ἀνόητο καὶ τὸ πιὸ ἐπιζήμιο γιὰ τὴν ὕπαρξή του. Μόνο στὴ «δυτικὴ –χριστιανικῆς προέλευσης– ἀντίληψη» ζωῆς ὑπάρχει ἡ ἐλευθερία ὁ ἄνθρωπος νὰ μπορεῖ νὰ σκεφθεῖ νὰ κατασκευάσει μία κοινωνία ἀθεϊστική, ἡ ὁποία, κατὰ τὸν Ντοστογιέφσκι, θὰ τὸν μεταβάλει σὲ ἕνα ἄβουλο ὄργανο.
.         Ἡ δυτικὴ χριστιανικὴ ἀντίληψη τῆς ζωῆς κατατρυχόταν γιὰ αἰῶνες ἀπὸ δύο ἐπικίνδυνους πειρασμούς: Ἀπὸ τὴν κακὴ ἐλευθερία καὶ ἀπὸ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ καλοῦ. Ἔτσι ἡ ἐλευθερία καταστρεφόταν εἴτε ἀπὸ τὴν ὁρμὴ τοῦ κακοῦ, ποὺ κρύβει στὰ σπλάχνα της, εἴτε ἀπὸ τὸν ἀναγκασμὸ τοῦ καλοῦ. Οἱ πυρὲς τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης ἀποτελοῦν τὸ πιὸ φρικτὸ σημεῖο αὐτῆς τῆς τραγωδίας τοῦ λατινόφρονος ἀνθρώπου, ὅπως τὴν περιέγραψε ὁ Ντοστογιέφσκι μὲ τὸν Μεγάλο Ἱεροεξεταστὴ στοὺς «Ἀδελφοὺς Καραμάζοφ». τραγωδία το δυτικο νθρώπου εναι πς χει τόση μπιστοσύνη στ λογική του, τν ποία χει θεοποιήσει, πο χι μόνο δν σπάζεται τν λήθεια, λλ πιβάλλει μ τ βία τ ψέμα, τν πανθρωπιά. Γιὰ τὸν Ντοστογιέφσκι, ὅταν ὁ ἄνθρωπος, στὴν ἄγρια μορφὴ τῆς ἐλευθερίας του, δὲν ἀναγνωρίζει τίποτα πιὸ πάνω ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, τότε οὔτε ὁ ἴδιος ὑπάρχει.
.           Ἡ ἐπιβολὴ στὴν κοινωνία τοῦ τρόπου ζωῆς τῶν ὁμοφυλοφίλων, ἡ ἐπιχείρηση εὐτελισμοῦ τῆς οἰκογένειας, ἡ ἀπαξίωση τῆς ζωῆς, κυρίως στὴν ἀρχὴ καὶ στὸ τέλος της, ἡ προσπάθεια κατάργησης ἀξιῶν – θεμελίων τῆς κοινωνίας, εἶναι συμπτώματα παρακμῆς καὶ ἀποσύνθεσης τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ ὅταν τὰ πάντα ἐπιτρέπονται, ἐν ὀνόματι τῆς χωρὶς Θεὸ ἐλευθερίας, τότε αὐτὴ ὑποδουλώνεται στὸν ἑαυτό της καὶ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὴν καταστροφή. Ἡ χριστιανικῆς καταγωγῆς σύγχρονη κοινωνία «παίζει» μὲ τὴν ἐλευθερία της καὶ μὲ τὴν ὕπαρξή της. πολιτισμός της εναι σ παρακμ κα στ προστάδιο ν καταρρεύσει, ταν τ σλμ ρχεται ρμητικ ν τν κατακτήσει. Αὐτὴ διαλέγει τὸ μέλλον της καὶ ἔχει τὴν εὐθύνη τῆς ἀπόφασής της.-

 

 

,

Σχολιάστε