Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Γ. Παπαθανασόπουλος

ΤΟ ΑΡΘΡΟ 3 ΣΤΟΧΟΣ ΤΩΝ ΑΘΕΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ ἄρθρο 3 στόχος τῶν ἀθέων

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Ἡ ἀπὸ χρόνια ἐπιδίωξη τῶν ἀθέων, καὶ τῶν «ἐκσυγχρονιστῶν», ἰδεολόγων τῆς πολτοποίησης τῶν ἐθνικῶν ταυτοτήτων, εἶναι ἡ κατάργηση τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος. Ὁ μύθος, ποὺ ἐκπέμπει συστηματικὰ ἡ πανίσχυρη ἐπικοινωνιακὰ προπαγάνδα τους, εἶναι ὅτι ἡ Ἑλλάδα, μὲ τὴν κατάργηση τοῦ ἄρθρου 3, θὰ προσχωρήσει στὰ «προοδευτικὰ οὐδετερόθρησκα κράτη».
.         Στὴν οὐσία οἱ κάθε λογῆς ἄθεοι, διὰ τῆς καταργήσεως τοῦ ἄρθρου 3, ἀπεργάζονται ἀπὸ χρόνια, μεταξὺ τῶν ἄλλων, τὴν κατάργηση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὡς ἐκκλησιαστικῆς ὀντότητας, καὶ τὴ φίμωσή Της, διὰ τῆς ὑπαγωγῆς Της στὸ Φανάρι. Ὁ κ. Εὐάγγελος Βενιζέλος εἶναι σαφής: «…Ἐὰν ἐπαναδιατυπώσουμε τὸ ἄρθρο 3, φοβοῦμαι ὅτι μπορεῖ νὰ ἀνοίξουμε τὸν ἀσκὸ τοῦ Αἰόλου. Διότι στὴν πραγματικότητα τὸ κανονιστικὸ περιεχόμενο τοῦ ἄρθρου 3 δὲν ἀφορᾶ τὶς σχέσεις Κράτους καὶ Ἐκκλησίας, ἀφορᾶ τὶς σχέσεις Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἀφορᾶ τὴν πολλαπλότητα τῶν ἐκκλησιαστικῶν καθεστώτων… Στὸ ἄρθρο 3 θεμελιώνεται ἡ ἴδια ἡ ὑπόσταση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ἐκκλησιολογική». (Ἀπὸ ὁμιλία τοῦ Εὐαγ. Βενιζέλου, στὶς 28/11/2016, στὴν αἴθουσα τοῦ Δ.Σ.Α.).
.         Γιὰ τὸ σοβαρότατο αὐτὸ θέμα ὁ κ. Σωτήριος Ρίζος, πρόεδρος τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας ἐ.τ. καὶ διευθυντὴς τοῦ Νομικοῦ Γραφείου τῆς Προεδρίας τῆς Δημοκρατίας, σημείωσε ὅτι στὸ ἄρθρο 3, μεταξὺ τῶν ἄλλων, προβλέπεται «ἡ καθιέρωση τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς ἑλληνικῆς ἐκκλησίας ἔναντι τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ τοῦ αὐτοδιοικήτου αὐτῆς…». (Ἀπὸ τὴν ὁμιλία του στὴν ἐκδήλωση τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν τὴν Τετάρτη, 6η Ἰουνίου 2017, στὸ ἀμφιθέατρο τοῦ Πολεμικοῦ Μουσείου).
.         Ὁ κ. Ρίζος σημείωσε ἐπίσης ὅτι τὸ ΣτΕ, διὰ τῆς Νομολογίας του, «προσδιόρισε τὴν ἔννοια τοῦ “αὐτοκεφάλου”, ὁριοθετώντας τὴ σχέση Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας καὶ Πατριαρχείου» καί, στὸ πλαίσιο αὐτό, «δέχθηκε περιορισμένη σημασία τῆς διακρίσεως τῶν Μητροπόλεων σὲ αὐτὲς τῶν Παλαιῶν καὶ σὲ ἐκεῖνες τῶν Νέων Χωρῶν», ἀπόφαση ὑψίστης ἐθνικῆς σημασίας.
.         Ὁ πρόεδρος τοῦ ΣτΕ ἐ.τ. στὴν ἴδια ὁμιλία του ὡς ἀπόδειξη τοῦ ἐντός τοπῦ ἰσχύοντος συστήματος σχέσεων Πολιτείας Ἐκκλησίας μεγάλου βαθμοῦ οὐδετερότητας τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους καὶ ἀπολαύσεως τοῦ ἀτομικοῦ δικαιώματος τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας σημείωσε ὅτι ἐλάχιστα εἶναι τὰ παράπονα καὶ οἱ δίκες ποὺ ἐγείρουν ἐνώπιον τοῦ ΣτΕ τὰ λοιπὰ δόγματα τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ οἱ ἄλλες θρησκεῖες. Περισσότερα εἶναι τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν.
.         Συμπερασματικὰ ὁ κ. Ρίζος ὑπογράμμισε πὼς «εἶναι ἀδιανόητη κάθε σκέψη ἀναθεώρησης τοῦ Συντάγματος μὲ στίγματα ἀνελευθερίας καὶ ποδηγετούμενης πρὸς ἐπικίνδυνες ἀτραπούς». Γιὰ τὸ ἄρθρο 3 τόνισε ὅτι ἡ κατάργησή του θὰ ἰσοδυναμοῦσε μὲ ἀπορρύθμιση τῶν σχέσεων Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας καὶ προσέθεσε: «Τὸ Ἐθνικὸ Κράτος, ποὺ βάλλεται συστηματικὰ ἀπὸ δυνάμεις ἐγχώριες καὶ ἐξωχώριες, ἀπὸ δυνάμεις, οἱ ὁποῖες προσπαθοῦν στὴ θέση ἐθνῶν καὶ λαῶν μὲ διακριτικὰ γνωρίσματα, νὰ βάλουν ποίμνια καταναλωτικά, ἔχει συμφέρον νὰ μὴν ἀποχωριστεῖ ἀπὸ σύμμαχο ἀσφαλῆ καὶ ἀξιόπιστο». Μόνο ποὺ αὐτὸ ἰσχύει γιὰ ἡγέτες ὑπεύθυνους καὶ μὲ γνώση τῆς ἱστορίας καὶ τῆς ἰδιοπροσωπίας μας.-

,

Σχολιάστε

«Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ» [ΕΚΚΛΗΣΙΑ-ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΟΙ-ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ] (Νέο Βιβλίο Γ. Ν. Παπαθανασόπουλου)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ

ΓΙΩΡΓΟΥ Ν. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ
Δημοσιογράφου – συγγραφέως

«Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ»
ΕΚΚΛΗΣΙΑ-ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΟΙ-ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

κδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 2017
Σχῆμα 17 Χ 24, σελ. 170, λ.τ. 7,00€

.            Ἀκριβῶς ἕνα χρόνο μετὰ τὴν Σύνοδο στὴν Κρήτη κυκλοφορεῖται τὸ βιβλίο – ντοκουμέντο «Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ [ΕΚΚΛΗΣΙΑ-ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΟΙ-ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ]» τοῦ δημοσιογράφου καὶ συγγραφέως Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου.
.             Πρόκειται γιὰ ἕνα ἀντικειμενικὸ χρονικὸ τῆς ἐν λόγῳ Συνόδου, στὸ ὁποῖο – παρὰ τὶς πολλὲς καὶ σημαντικὲς δυσκολίες, ποὺ ἀντιμετώπισε ὁ συγγραφέας στὴν ἐνημέρωσή του- ἀποτυπώνονται θεολογικὲς συζητήσεις, μαζὶ μὲ ἐκκλησιαστικὲς στρατηγικές, προσωπικὲς φιλοδοξίες καὶ δογματικοὺς συμβιβασμούς, ὡς πρὸς τὶς διαχριστιανικὲς σχέσεις.
.                 Ἄλλωστε πέραν ἀπὸ τὰ θεολογικὰ καὶ ἐκκλησιολογικὰ ζητήματα, ποὺ προέκυψαν ἀπὸ τὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης καὶ τὰ ὁποῖα ἀπασχολοῦν καὶ θὰ ἀπασχολοῦν στὸ μέλλον τὴν Ἐκκλησία, ὑπάρχουν γεγονότα, ποὺ συν­έβησαν σὲ μία Σύνοδο γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἱστορία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Τὸ βιβλίο ἀπευθύνεται σὲ κάθε καλόπιστο, ὁ ὁποῖος ἐνδιαφέρεται νὰ πληροφορηθεῖ τὶς πραγματικὲς διαστάσεις καὶ συνιστῶσες τῆς Συνόδου, ἔξω ἀπὸ προπαγανδιστικοὺς μηχανισμούς, προωθήσεις ἐκκοσμικευμένων σχεδιασμῶν καὶ ὑπολογισμῶν, στείρα κριτικὴ καὶ μωροὺς πανηγυρισμούς.
.                Οἱ ἐνδιαφερόμενοι μποροῦν νὰ ἀπευθυνθοῦν στὸ βιβλιοπωλεῖο «Ν. Παναγόπουλος», Χαβρίου 3, Ἀθῆναι, 210.32.24.819 καὶ σὲ ἄλλα ἐνημερωμένα θρησκευτικὰ βιβλιοπωλεῖα.

,

Σχολιάστε

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Κωνσταντῖνος Μητσοτάκης καὶ ἡ Ἐκκλησία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ὁ Κωνσταντῖνος Μητσοτάκης ἦταν παράδειγμα statesman πολιτικοῦ. Συνδύαζε πατριωτικὴ συνείδηση, δημοκρατικὸ ἦθος, ψυχικές, πολιτικὲς καὶ πνευματικὲς ἱκανότητες καὶ βαθιὰ γνώση τῆς Ἱστορίας. Ἦταν προφανὴς ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ἀφοσίωσή του στὴν οἰκογένειά του, στὴν ἰδιαίτερη Πατρίδα του, τὴν Κρήτη καὶ γενικότερα στὸν Ἑλληνισμό.
.           Οἱ γνώσεις του στὴν Ἱστορία δὲν τοῦ ἐπέτρεπαν νὰ παρασύρεται ἀπὸ συναισθηματισμούς, ἰδεολογήματα καὶ ἀληθοφανῆ ἐπιχειρήματα. Παράδειγμα ἡ ἱστορικὴ παρέμβασή του στὴν κρίση Φαναρίου – Ἀθήνας. Ὅταν τὸ Φανάρι προκάλεσε τὴν κρίση μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, μὲ σκοπὸ νὰ Τὴν ποδηγετήσει, ἐναντίον Της ἦσαν ἡ κυβέρνηση Σημίτη καὶ σχεδὸν ὅλα τὰ ΜΜΕ. Τὸ ἰδεολογικὸ μίσος πρὸς τὴν Ἐκκλησία καὶ ἡ ἐπιχείρηση ἐξουθένωσης τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου ἔκαμαν τὴν τότε κυβερνητικὴ ἐξουσία νὰ ἀγνοεῖ τοὺς προφανεῖς ἐθνικοὺς κινδύνους, ποὺ ἐμπεριεῖχαν οἱ ἐνέργειες τοῦ Φαναρίου.
.           Τότε, τὸν Νοέμβριο τοῦ 2000, ὁ Κων. Μητσοτάκης, μὲ βαρυσήμαντη δήλωσή του, ἐπισήμανε αὐτοὺς τοὺς κινδύνους καὶ ἔθεσε τὴν κυβέρνηση Σημίτη πρὸ τῶν εὐθυνῶν της: «Τὸ πρόβλημα ποὺ ἔχει τεθεῖ εἶναι κατ᾽ ἐξοχὴν πολιτικὸ καὶ ἐθνικό. Ἡ κυβέρνηση ἔχει χρέος νὰ λάβει ἀμέσως θέση καὶ τὸ ἴδιο χρέος ἔχουν καὶ τὰ πολιτικὰ κόμματα. Ἡ πληγὴ ποὺ ἄνοιξε πρέπει νὰ κλείσει ἀποφασιστικὰ καὶ γρήγορα. Ἀλλιῶς μᾶς περιμένουν δεινά». Καὶ πρόσθεσε: «Καμιὰ Ἑλληνικὴ Βουλὴ δὲν μπορεῖ νὰ δεχθεῖ νὰ γυρίσουμε πιὸ πίσω ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ σταθήκαμε πρὸ 70 ἐτῶν, νὰ μοιράσουμε τὴν Ἑλλάδα στὰ δύο, νὰ δώσουμε διοικητικὲς ἁρμοδιότητες στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καί, πρὸ παντός, δὲν μπορεῖ νὰ δεχθεῖ νὰ ἀμφισβητηθεῖ ἡ ἀρχὴ τῆς πλειοψηφίας στὴ λήψη τῶν ἀποφάσεων».
.           Τὸ Φανάρι καὶ ἡ Κυβέρνηση ἀντέδρασαν ἔντονα στὶς δηλώσεις του. Τὸ Φανάρι, σὲ ἀνακοίνωσή του, ἀρνήθηκε τὶς ἐθνικὲς παραμέτρους τοῦ θέματος, ποὺ εἶχε προκαλέσει, καὶ διερωτήθηκε ἂν ὁ ἀείμνηστος Πρόεδρος εἶχε διαπιστώσει κάτι τέτοιο στὴν ἰδιαίτερη πατρίδα του τὴν Κρήτη, ποὺ ὑπάγεται σ’ Αὐτό. Ἀπάντηση δὲν ὑπῆρξε ἀπὸ πλευρᾶς Κων. Μητσοτάκη. Ἡ δήλωσή του καὶ ἡ ἀπάντηση τοῦ Φαναρίου καταγράφηκαν στὴν Ἱστορία καὶ αὐτὸ τοῦ ἄρκεσε.
.           Ἡ ἐκ μέρους τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου κλιμάκωση καὶ συνέχιση τῆς κρίσης ἕως καὶ σήμερα, οἱ συνεχεῖς δηλώσεις Κρητῶν Ἱεραρχῶν σὲ βάρος τῆς ἴδιας τῆς ὑπάρξεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ ἐκδηλούμενη ποικιλοτρόπως ἀντιπαλότητα πρὸς αὐτήν, ἡ θεωρία Κρητὸς Ἱεράρχου περὶ «Ἑλληνοφώνων Κρητῶν», ἡ ἀποφυγὴ ἀπὸ Κρῆτες Μητροπολίτες κάθε ἀναφορᾶς στὰ ὅσα ὑπέστησαν οἱ πρόγονοί τους ὑπὸ τὸν Ὀθωμανικὸ ζυγό, οἱ ἀποκλειστικὲς ἀναφορὲς στὸν χαρακτήρα τῶν Κρητῶν καὶ στὴν ἱστορία τους, ὡς κάτι διαφορετικοῦ ἀπὸ τὸν ὑπόλοιπο Ἑλληνισμό, καὶ ἡ ἐκ μέρους Κρητῶν Μητροπολιτῶν ἀπόκτηση τῆς τουρκικῆς ὑπηκοότητας δικαιώνουν τὸν Κων. Μητσοτάκη.
.           Ἡ στὴν ἐκκλησιαστικὴ κρίση ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δήλωση τοῦ ἀείμνηστου Προέδρου ἦταν ὑψηλοῦ ἐπιπέδου πολιτικὴ ἐνέργεια ὑπεύθυνου πολιτικοῦ ἀνδρός, ποὺ γνωρίζει τὴν Ἱστορία καὶ φροντίζει τὰ συμφέροντα τῆς χώρας του. Ἡ δήλωση τοῦ Κων. Μητσοτάκη ἀποκτᾶ ἀκόμη μεγαλύτερη ἱστορικὴ σημασία, ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ τότε ἐκκλησιαστικὴ ἀντιπολίτευση, συνέπλεε μὲ τὸ Φανάρι, τὴν κυβέρνηση Σημίτη καὶ τὰ ΜΜΕ κατὰ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου καὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος!
.           Λίγες ἡμέρες πρὶν ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ δήλωση Μητσοτάκη καὶ συγκεκριμένα στὶς 24 Ὀκτωβρίου 2000, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος μετέβη στὴ Μονὴ Ὁσίου Λουκᾶ Βοιωτίας, ὅπου ὁ τότε Μητροπολίτης Θηβῶν καὶ Λεβαδείας καὶ σημερινὸς Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος τοῦ παρέθεσε δεῖπνο. Κατ’ αὐτὸ καὶ μὲ βάση «φημολογία» ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἀνέφερε ὅτι «ἀκούγεται ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος θέλει νὰ γίνει Πατριαρχεῖο» καὶ φυσικὰ ἔτσι εἶχε τὴν εὐκαιρία νὰ ξιφουλκήσει ἐναντίον Της.
.           Στὸ ἴδιο δεῖπνο ὁ οἰκοδεσπότης Μητροπολίτης Θηβῶν εἶπε, μεταξὺ τῶν ἄλλων: «Ἡ Παρουσία Σας Παναγιώτατε καὶ ἡ συχνότερη ἐπικοινωνία μαζί Σας εἶναι ἀναγκαῖες περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορά. Ἰδιαίτερα στὶς μέρες μας, ποὺ βλέπουμε νὰ ἑδραιώνεται μία ἐκκοσμικευμένη ἀντίληψη περὶ Ἐκκλησίας, ποὺ συρρικνώνει καὶ ἐγκλωβίζει τὸ ρόλο Της σὲ στενὰ κρατικά, φυλετικὰ καὶ ἀτομικὰ ὅρια».
.           Ὁ Μητροπολίτης Θηβῶν εἶπε ὅτι «ἡ Αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν ἔλυσε προβλήματα, ἀλλά, ἀντίθετα, ἀπὸ τὸ 1833 δημιουργήθηκαν πολλὰ ζητήματα». Χαρακτήρισε ἐπίσης «βίαιη μεταρρύθμιση τὴν ἀποκοπὴ τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὸ Φανάρι», ἡ ὁποία –ὅπως εἶπε– «ὑπῆρξε ἀκατανόητος, ἄστοχος καὶ ἀτυχὴς καὶ προξένησε θλίψη, γιατί δὲν ἦταν ἐπιθυμία τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ ὀλίγων ἀρχιερέων καὶ κατασκευάστηκε ἔντεχνα σὲ ὑπόγεια ξένων πρεσβειῶν, γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσει τοὺς σκοπούς τους…». (Σημ. Ὑπογρ. Τὰ γραφόμενα εἶναι ἀντιγραφὴ ἀπὸ τὸ ρεπορτὰζ τοῦ δημοσιογράφου Γρ. Καλοκαιρινοῦ, ποὺ δημοσιεύθηκε στὴν ἐφημερίδα «Καθημερινὴ» τὴν Τετάρτη, 25η Ὀκτωβρίου 2000, στὴ σελίδα 3). Οἱ φιλικὲς πρὸς τὸ Φανάρι ἐνέργειες τοῦ τότε Μητροπολίτη Θηβῶν συνεχίστηκαν καὶ στὰ ἑπόμενα χρόνια κρεσέντο, ἕως καὶ τὴν ἀπειλὴ δημιουργίας σχίσματος στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος…
.           Σήμερα ὁ κ. Ἱερώνυμος, ἐκ τῶν ἐνεργειῶν του, φαίνεται ὅτι ἔχει ἀλλάξει. Φαίνεται ὅτι ἀποδέχεται τὴν ἄποψη τοῦ ἀείμνηστου Κων. Μητσοτάκη καὶ τὴν ἔναντι τοῦ Φαναρίου στάση ὅλων τῶν μακαριστῶν προκατόχων του, τῶν Ἀρχιεπισκόπων Σεραφεὶμ καὶ Χριστοδούλου συμπεριλαμβανομένων, καὶ φαίνεται ὅτι τὸν τελευταῖο καιρὸ εἶναι ἐνοχλημένος μὲ τὰ ὅσα τεκταίνονται σὲ βάρος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὴν Κυβέρνηση, σὲ συνεργασία μὲ στελέχη τοῦ Φαναρίου.
.           Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ τὸ Φανάρι θεωρεῖ ὅτι εὐλόγως εἶναι ἐξοργισμένο ἀπὸ τὴν ἀλλαγὴ τῆς στάσης τοῦ κ. Ἱερωνύμου. Μὲ τὰ δεδομένα αὐτὰ ἐνδιαφέρον παρουσιάζει ἡ ἰδιωτικὴ ἐπίσκεψη τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν καὶ ἡ συνάντησή του μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, τὴν Τρίτη, 6η τρέχοντος μηνὸς Ἰουνίου. Πάντως φάκελος, γι τν ποο κ. ερώνυμος μίλησε στν εραρχία, μ στοιχεα εἰς βάρος το Φαναρίου, παραμένει κλειδωμένος στ συρτάρι μ τ πόρρητα γγραφα τῆς ερς Συνόδου τς κκλησίας τς λλάδος…

Σχολιάστε

Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΚΑΙ Η ΘΡΑΚΗ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Κωνσταντινούπολη καὶ ἡ Θράκη

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Ἡμέρες μνήμης εἶναι οἱ τελευταῖες ἡμέρες τοῦ Μαΐου. Εἶναι οἱ ἡμέρες ποὺ ὁ Ἑλληνισμὸς ἔζησε τὴν τραγωδία τῆς ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ βάρβαρο κατακτητή. Ἔτσι ὁλοκληρώθηκε ὁ κύκλος τῆς ρωμαίικης αὐτοκρατορίας, ποὺ γιὰ πάνω ἀπὸ 1100 χρόνια φώτιζε μὲ τὸν πολιτισμό της τὴν οἰκουμένη καὶ ταυτόχρονα τὸν προστάτευε ἀπὸ τὶς βαρβαρικὲς ὀρδές.
.                 Ἀπότοκο τῆς τραγωδίας τῆς ἁλώσεως καὶ τῆς πάνω ἀπὸ 400 χρόνια δουλείας ἦταν νὰ ἐπιτελεσθεῖ τὸ θαῦμα τῆς ἐπιβιώσεως καὶ τῆς ἀνάπτυξης τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, συνέχεια τοῦ ὁποίου εἶναι ἡ γενιά μας. Ὁ Θανάσης Πετσάλης – Διομήδης γράφει σχετικὰ στὸ προλογικό του σημείωμα, στὸ ἐξαίρετο ἱστορικὸ μυθιστόρημά του «Οἱ Μαυρόλυκοι»:

«Ἀκαταμέτρητα, χιλιάδες –μυριάδες– ἱερὰ τῶν Ἑλλήνων κόκαλα στρώθηκαν καὶ λίπαναν τὸ φτωχὸ ἑλληνικὸ χῶμα, γιὰ νὰ βαστηχτεῖ στὴ ζωὴ Ζωὴ Ἑλληνική, Φυλὴ Ἑλληνική. Ἑλληνισμός. Κι’ ἀπὸ τ’ ἄσαρκο, τὸ σκελεθρωμένο σῶμα, ἀπὸ ἐτοῦτα τὰ κόκαλα φύτρωσε, βγῆκε, ἄνθισε ὁ Καινούργιος Ἑλληνισμός, ὁ δικός μας Ἑλληνισμός, ποὺ ἔφτιασε τὸ 21, τὸ 12 καὶ τὸ 40. Στ’ ἀλήθεια, κατεβήκαμε ὣς τὸ τελευταῖο σκαλί, γιὰ ν’ ἀρχίσουμε τὸ βαρύ, τὸ κοπιαστικὸ ξανανέβασμα. Γιατί τὸ θαῦμα δὲ γίνηκε ὡσὰν τὰ θαύματα: μονοστιγμή. Ὡρίμασε λίγο – λίγο, δούλεψε δειλὰ – δειλά, κουφὰ σὰ φλόγα μὲς τὴ χόβολη, κομματιασμένη δύναμη, πολὺν καιρό, πολλά, πολλὰ τραγικὰ χρόνια, μὲς στὸ σκοτάδι, στὸ διωγμό, στὴ φοβέρα στὴ φτώχεια καὶ στὴν τύφλα τῆς ἀγραμματοσύνης. Καὶ λίγο – λίγο πάλι μὰ ὄχι πιὰ δειλά, ὄχι κούφια … ὁ Ἑλληνισμὸς ξέσπασε καὶ νίκησε καὶ φωτίζει».

.               Στὸ ἐπιτελεσθὲν θαῦμα τῆς ἐπιβίωσης καὶ τῆς ἀνάπτυξης ἐκ τῆς τέφρας τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ σπουδαία θέση κατέχει ὁ Θρακικὸς Ἑλληνισμός. Τὸ μεγαλούργημά του εἶναι ἀξιοθαύμαστο, γιατί ἦταν δυσκολότερο ἀπὸ τῶν ἄλλων περιοχῶν τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἀφοῦ ἦταν δίπλα στὸ κέντρο καὶ ἄμεσα οἱ Ὀθωμανοὶ ἀντιδροῦσαν. Γι’ αὐτὸ ὁ φόρος αἵματος καὶ θυσιῶν ποὺ πλήρωσε ἀπὸ τὸ 1361, ὅταν ὑποδουλώθηκε, ἕως τὸ 1920, ποὺ ἀπελευθερώθηκε, ἦταν βαρύτατος. Λεηλασίες, δηώσεις καὶ σφαγὲς στὶς περιοχὲς Ἀδριανούπολης, Σωζοπόλεως, Διδυμοτείχου, Σαμοθράκης, Σηλυβρίας, Ραιδεστοῦ, Καλλίπολης, Μυριοφύτου. Ἑκατόμβη ὁλόκληρη κληρικῶν Νεομαρτύρων, μὲ πρῶτο τὸν Πατριάρχη Κύριλλο Ϛ΄, ποὺ ἀπαγχονίστηκε στὴν Ἀδριανούπολη, καὶ σειρὰ μεγάλη λαϊκῶν, ποὺ τοὺς ἀκολούθησαν στὸ μαρτύριο.
.       Οἱ Θρακιῶτες εἶχαν συμμετοχὴ καὶ στοὺς ἐκτός τῆς Θράκης διεξαχθέντες ἀγῶνες γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Πατρίδας καὶ συνέβαλαν στὴν πνευματικὴ ἄνθηση τοῦ Ἔθνους. Μεταξὺ τῶν ἄλλων, ἀπὸ τὴ Θράκη κατάγονταν ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ὁ Κεφαλᾶς, οἱ Ἀρχιεπίσκοποι Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος καὶ Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης, ὁ συγγραφέας Γεώργιος Βιζυηνός, καὶ ὁ ὀνομαστὸς μαθηματικὸς Κωνσταντῖνος Καραθεοδωρῆ.
.           Σήμερα ἡ ἐλευθερία τῆς Θράκης ὑπονομεύεται ἐσωτερικὰ καὶ ἀπειλεῖται ἐξωτερικά. Σήμερα, γιὰ νὰ ζεῖ ἀσφαλὴς καὶ εὐημερῶν στὶς πατρογονικὲς ἑστίες του καὶ νὰ μὴν ὑποστοῦμε μία νέα ἅλωση ὁ Θρακικὸς Ἑλληνισμὸς χρειάζεται νὰ τοῦ ἀνταποδοθοῦν λίγα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μᾶς προσέφερε καὶ μᾶς προσφέρει.-

, ,

Σχολιάστε

Ο ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Μαύρη καὶ ἀγεφύρωτη ἀπελπισιὰ στὶς ἡμέρες μας. Ἡ ἴδια ἀπελπισιὰ ποὺ κάνει τὸ ἕνα χέρι νὰ χτυπάει τὸ ἄλλο στὸν ὕμνο τοῦ Σολωμοῦ».

Ὁ Διονύσιος Σολωμὸς πάντα ἐπίκαιρος

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Στὸν ἐθνικὸ ζόφο ποὺ ζοῦμε, καταφυγὴ καὶ ἀπαντοχή μας εἶναι τὰ ὅσα ἔγραψαν καὶ εἶπαν οἱ μεγάλοι τῆς Ἱστορίας μας καὶ τῆς Λογοτεχνίας μας. Ἀνάμεσά τους πρωτεύουσα θέση κατέχει ὁ ἐθνικός μας ποιητὴς Διονύσιος Σολωμός. Φέτος, τὸν Φεβρουάριο, συμπληρώθηκαν 160 χρόνια ἀπὸ τὴν ἀναχώρησή του ἐκ τοῦ κόσμου τούτου. Λίγοι θυμήθηκαν τὴν ἐπέτειο. Τὸν Σολωμὸ πρέπει ὅλοι οἱ Ἕλληνες νὰ τὸν θυμόμαστε καὶ νὰ διαβάσουμε ὅλο του τὸ ἔργο, ὄχι μόνο νὰ ξέρουμε τὶς δύο ἢ τὶς τέσσερις στροφὲς τοῦ Ἐθνικοῦ μας Ὕμνου.
.           Οἱ ἐξουσιαστὲς ἐπιχειροῦν νὰ ξεχάσουμε τὴν Ἱστορία καὶ τὴν Παράδοσή μας καὶ ἐπιδιώκουν νὰ ἀραχνιάζουν στὰ ράφια τῶν βιβλιοθηκῶν, ὡς μουσειακὸ εἶδος, οἱ Σολωμός, Παπαδιαμάντης, Μακρυγιάννης, Ἐγγονόπουλος, Σεφέρης, Ἐλύτης. Ἐμεῖς, ἀντίθετα, πρέπει νὰ τοὺς μελετᾶμε, νὰ παίρνουμε δύναμη, νὰ παραδειγματιζόμαστε καὶ νὰ διδασκόμαστε ἀπὸ αὐτούς.
.           Τὸ ἔργο τοῦ Σολωμοῦ εἶναι ὅπως ἡ ψυχή του, γεμάτο ἀπὸ Ὀρθοδοξία καὶ Πατρίδα. Αὐτὰ τὰ τζιβαέρια μας ἐπιδιώκεται νὰ καταστοῦν βορὰ στὴν παγκοσμιοποίηση. Σ’ ἕνα στοχασμό του ὁ Σολωμὸς γράφει: «Σ’ αὐτὸ (τὸ ποίημα, Ὕμνο στὴν Ἐλευθερία) θὰ ἐνσαρκωθεῖ τὸ οὐσιαστικότερο καὶ ὑψηλότερο περιεχόμενο τῆς ἀληθινῆς ἀνθρώπινης φύσης, ἡ Πατρίδα καὶ ἡ Πίστις».
.           Ὁ Μάντζαρος σημειώνει πὼς ὁ Σολωμὸς τροφοδοτεῖ συνεχῶς τὴν ψυχή του μὲ τὴν ἀγάπη του στὸν Θεό. Παραδομένη ἀπὸ ἀναμφισβήτητη πηγὴ ἔχουμε καὶ μία ρήση του, ποὺ μᾶς ἀποκαλύπτει πόσο βαθιὰ ἦταν ἡ πίστη του: «Ἂν δὲν ὑπάρχει Θεός, τί ὑπάρχει τότε;». Γιὰ τὴν Πατρίδα εἶναι γνωστὸ τὸ ἐπίγραμμά του: «Κλεῖσε στὴν ψυχή σου τὴν Ἑλλάδα καὶ θὰ αἰσθανθεῖς νὰ λαχταρίζει μέσα σου κάθε εἴδους μεγαλεῖο».
.           Σήμερα ποὺ οἱ κεκράχτες τῆς παγκοσμιοποίησης ὠρύονται καὶ οἱ ταρτοῦφοι τοῦ ἐθνισμοῦ τοὺς ἐξυπηρετοῦν, ὁ Σολωμὸς εἶναι πάντα σύγχρονος καὶ ἐπίκαιρος. Δίνει τὸ μήνυμα καὶ τὸ παράδειγμα ὅτι ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Πατρίδα εἶναι τὰ ἐχέγγυα γιὰ μία ἀγάπη ὅλου τοῦ κόσμου ἔξω ἀπὸ κάθε εἴδους ρατσισμὸ καὶ ἐκμετάλλευση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν συνάνθρωπο. Μετὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ὁ Λίνος Πολίτης, σὲ διάλεξή του στὸν «Παρνασσό», εἶπε: «Ὁ Σολωμὸς εἶναι μαζὶ ποιητὴς καὶ ἐθνικὸς καὶ εὐρωπαῖος καὶ ἡ λάμψη του δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ἔχει τὴν ἐπίδρασή της σὲ μίαν ἀναγέννηση ποιητικὴ καὶ πνευματική, ποὺ εἴτε τὴ βλέπουμε κιόλας εἴτε τὴν προσμένουμε στὴν μεταπολεμικὴ Εὐρώπη». Αὐτὴ ἡ πνευματικὴ ἀναγέννηση, στὰ ἴχνη τοῦ Σολωμοῦ, παραμένει ζητούμενη γιὰ τὴν Εὐρώπη.
.           Μαύρη καὶ ἀγεφύρωτη ἀπελπισιὰ στὶς ἡμέρες μας. Ἡ ἴδια ἀπελπισιὰ ποὺ κάνει τὸ ἕνα χέρι νὰ χτυπάει τὸ ἄλλο στὸν ὕμνο τοῦ Σολωμοῦ. Ὁ Ζήσιμος Λορεντζάτος, σ’αὐτὴ τὴν ἀπελπισιά, μᾶς ζητάει νὰ κατανοήσουμε πὼς ἐνῶ οἱ πρόγονοί μας κέρδισαν τὴν ἐλευθερία τοῦ ὑπόδουλου, ἐμεῖς δὲν ἔχουμε κερδίσει ἀκόμη τὴν ἐλευθερία τοῦ ἐλεύθερου. Γι’ αὐτὸ ἀπελπιζόμαστε καὶ πονᾶμε, ὡσότου νὰ μπορέσουμε νὰ ἐλευθερωθοῦμε.-

,

Σχολιάστε

Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-10 «Οἱ ἄθεοι θὰ ἔχουν γιὰ καιρὸ ἀκόμη τοὺς Χριστιανούς…» [Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος]

Ὁ Δαρβίνος, ἡ ἐπιστήμη καὶ ὁ Χριστιανισμὸς

[10, τελευταῖο]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

 Μέρος Α´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

Μέρος Β´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 Μέρος Δ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Mέρος Ε´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος ϛ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-6 «Ὁ “ἐξελικτισμὸς” στὴν πραγματικότητα εἶναι μία ἀθεϊστικὴ θρησκεία». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Ζ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-7 ««Οἱ κύριοι ἐκπρόσωποι τῆς ἐπιθετικῆς καὶ δημαγωγικῆς ἀθεϊστικῆς προπαγάνδας Ντόκινς καὶ Ὀνφρέ στηρίζουν τὴν προπαγάνδα τους στὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης. Μισοῦν τὸν Χριστιανισμό, ὑβρίζουν, συκοφαντοῦν, χυδαιολογοῦν». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Η´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-8 «Ἀπώτερος κύριος πρὸς ἐξόντωση στόχος, ἐκ μέρους τῶν ἐξελικτικῶν τοῦ 21ου αἰώνα – μαρξιστῶν, φιλελεύθερων καὶ λοιπῶν –, εἶναι ὁ χριστιανισμός, ὡς θρησκεία καὶ ὡς πολιτισμός». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Θ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-9 «οἱ Θεωρίες τῆς ἐξέλιξης καὶ τῆς καταγωγῆς τῶν εἰδῶν τοῦ Δαρβίνου πηγαίνουν μαζὶ μὲ τὸν ὑλισμὸ καὶ τὸν ἡδονισμὸ καί, ὡς ἄθροισμα, ἀποτελοῦν τὴ βάση τῆς ἰδεολογίας τῆς ἀθεΐας καὶ τοῦ πολέμου κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ» (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.               Ἐκεῖνο ποὺ δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅσοι πολεμοῦν τὸν χριστιανικὸ πολιτισμὸ εἶναι ὅτι στρώνουν τὸ χαλὶ στὴν ἐξάπλωση τοῦ Ἰσλὰμ στὶς χριστιανικὲς χῶρες, ποὺ ἐπιδιώκεται νὰ ἐξελιχθοῦν σὲ ἀθεϊστικές…. Σημειώνεται ὅτι ὅλος ὁ ἀντιθρησκευτικὸς πόλεμος διεξάγεται μόνο στὶς χριστιανικὲς χῶρες. Σὲ καμία ἰσλαμικὴ καὶ βουδιστικὴ χώρα, ἀλλὰ καὶ στὸ ἰουδαϊκὸ Ἰσραήλ, γίνεται ἀντιθρησκευτικὴ ἐκστρατεία… Ὁ πολιτισμὸς αὐτῶν τῶν θρησκειῶν δὲν τὴν ἐπιτρέπει…. Ὁ ἀντιθρησκευτικὸς πόλεμος στὶς λεγόμενες δυτικὲς χῶρες θυμίζει τὶς εἰρηνευτικὲς ἐκστρατεῖες στὴ Δύση, τὴν ὥρα ποὺ ἐξοπλιζόταν περισσότερο ἡ κομμουνιστικὴ Ἀνατολή…
.               Ἦρθε ὅμως τὸ τέλος τοῦ Χριστιανισμοῦ στὶς χῶρες, ὅπου ἐπικράτησε στὸ διάστημα τῆς 2000ετοῦς παρουσίας Του στὴν Ἱστορία καὶ εἰδικότερα στὴν Εὐρώπη; Σύμφωνα μὲ τὸν Ἄτλαντα τῶν Χριστιανῶν «παρὰ τὴν γενικευόμενη ἐκκοσμίκευση τῶν κοινωνιῶν στὴν Εὐρώπη οἱ πνευματικοὶ δεσμοὶ μὲ τὸν Χριστιανισμό, ἢ τουλάχιστον μὲ τὶς “χριστιανικὲς ρίζες” παραμένουν ἰσχυροὶ καὶ οἱ κυβερνήσεις ἐπιζητοῦν τὴ συνεργασία μὲ τὶς διάφορες θρησκεῖες καὶ πρῶτα μὲ τὶς χριστιανικὲς ὁμολογίες». (Aurelien Girard, Sylvain Parent, Laura Pettinaroli “Atlas des chretiens”, Ed. Autrement, Paris 2016, p. 80). Ἡ πρόβλεψη τοῦ PEW Research Center γιὰ τὸ 2050 εἶναι πὼς οἱ Χριστιανοὶ θὰ εἶναι 2,92 δισεκατομμύρια, ἀπὸ τὰ 2,17 ποὺ εἶναι σήμερα. Θὰ ἔχουν λοιπὸν οἱ ἄθεοι γιὰ καιρὸ ἀκόμη τοὺς Χριστιανούς… Τὸ Ἰσλὰμ θὰ ἔχει πολὺ μεγάλη αὔξηση πιστῶν στὴν ἴδια χρονικὴ περίοδο: Θὰ ἔχει 2,76 δισεκατομμύρια πιστοὺς ἀπὸ 1,6 δισεκατομμύρια ποὺ εἶναι σήμερα… (ΒΗΜΑgazino, 20.12.2015, σελ. 10). Ἂν καὶ αὐτὲς οἱ προβλέψεις εἶναι γνωστές, οἱ ἄθεοι θέλουν νὰ ἀποδυναμώσουν τὶς δυτικὲς κοινωνίες ἀπὸ τὰ πνευματικὰ ἀντισώματά της. Μπρὸς στὴν ἡδονὴ καὶ στὸν ὀρθολογισμὸ ἂς γίνουν ὅλα στάχτη…
.               Ὁ Ντοστογιέφσκι (1821 – 1881) ἔζησε παράλληλα μὲ τὸν Δαρβίνο ( 1809 – 1882). Τὸ 1859 ὁ Δαρβίνος ἐκδίδει τὴ θεωρία τῆς καταγωγῆς τῶν εἰδῶν καὶ ὁ Ντοστογιέφσκι ἀποφυλακίζεται, μετὰ τὴν καταδίκη του σὲ θάνατο, ὡς μέλους τρομοκρατικῆς ὁμάδας καὶ τῆς μετατροπῆς τῆς ποινῆς του σὲ τέσσερα χρόνια καταναγκαστικὰ ἔργα στὴ Σιβηρία. Τὸ 1871 ὁ Δαρβίνος μὲ τὸ βιβλίο του «Ἡ καταγωγὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἡ ἐπιλογὴ ἡ συνδεόμενη μὲ τὸ φύλο» δημοσιοποίησε τὶς ἀπόψεις του γιὰ τὴν ἐξελικτικὴ πορεία τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸ 1872, μὲ τὸ βιβλίο του «Ἡ ἔκφραση τῶν συναισθημάτων στὸν ἄνθρωπο καὶ στὰ ζῶα» ἐξέφρασε τὴ θεωρία του πὼς ὁ ἀνθρώπινος νοῦς καὶ τὰ ἀνθρώπινα συναισθήματα εἶναι ἀποτέλεσμα μίας συνεχοῦς βιολογικῆς ἐξέλιξης. Ὁ Ντοστογιέφσκι τὸ 1871 – 1872 ἐξέδωσε τοὺς «Δαιμονισμένους» καὶ τὸ 1879 ἀρχίζει ἡ ἔκδοση τοῦ τελευταίου καί, κατὰ τὴν ἄποψη πολλῶν, τοῦ πιὸ σημαντικοῦ ἔργου του γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴ συνείδησή του, «Ἀδελφοὶ Καραμάζοφ». Ὁ Ντοστογιέφσκι στὰ δύο τελευταῖα ἔργα τοῦ πρόβλεψε τὴν πορεία τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν μηδενισμὸ καὶ τὴν ἀθεΐα. Ὁ Ἀλμπὲρ Καμὺ ποὺ διασκεύασε σὲ θεατρικὸ ἔργο τοὺς «Δαιμονισμένους», σὲ συνέντευξή του εἶπε: «Γιὰ καιρὸ πιστευόταν ὅτι ὁ Μὰρξ εἶναι ὁ προφήτης τοῦ 20οῦ αἰώνα. Τώρα γνωρίζουμε ὅτι ἡ προφητεία του προκάλεσε μεγάλη πυρκαϊά. Καὶ ἀνακαλύψαμε πὼς ὁ ἀληθινὸς προφήτης ἦταν ὁ Ντοστογιέφσκι. Προφήτεψε τὴν κυριαρχία τῶν “Μεγάλων Ἱεροεξεταστῶν” καὶ τὸν θρίαμβο τῆς δύναμης ἐπὶ τῆς δικαιοσύνης». (Albert Camus «Les possedes”, Edit. Gallimard, Paris, 2010, p. 260).
.           Στοὺς «Δαιμονισμένους» ὁ Κυρίλοφ δηλώνει προφητικά, σὰ νὰ εἶναι σημερινὸς ἄθεος, πὼς «ἡ ἀθεΐα του εἶναι ἡ ἐλευθερία του». Στοὺς «Ἀδελφοὺς Καραμάζοφ» ὁ διάβολος λέγει στὸν Ἰβὰν Καραμάζοφ ὅτι ὁ Μέγας Ἱεροεξεταστὴς πρέπει νὰ ὑλοποιήσει τὸ ἔργο του: «Κατὰ τὴ γνώμη μου δὲν χρειάζεται τίποτα νὰ γκρεμίσουν (Σημ. γρ. Οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Μεγάλου Ἱεροεξεταστῆ καὶ τῆς ἀθεΐας), μὰ πρέπει μονάχα νὰ γκρεμιστεῖ ἡ ἰδέα τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν ἀνθρωπότητα. Νὰ ἀπὸ ποῦ πρέπει νὰ ἀρχίσουμε! Ἀπ’ αὐτό, ἀπ’ αὐτὸ πρέπει νὰ ἀρχίσει κανεὶς – ὢ τυφλοὶ ποὺ τίποτε δὲν καταλαβαίνετε! Ὅταν ἡ ἀνθρωπότητα ὁλόκληρη θὰ ἀπαρνηθεῖ τὸν Θεὸ (καὶ πιστεύω πὼς αὐτὴ ἡ περίοδος, ἀντίστοιχη μὲ τὶς γεωλογικὲς – Σημ. γρ. Ἐδῶ ὑπεισέρχεται ἡ ἔννοια τῆς ἐξέλιξης τοῦ Δαρβίνου – θὰ πραγματοποιηθεῖ) τότε ἀπὸ μόνη της χωρὶς ἀνθρωποφαγία, θὰ καταρρεύσει ὅλη ἡ προηγούμενη κοσμοθεώρηση καί, τὸ σπουδαιότερο, ὅλη ἡ παλαιὰ ἠθική, καὶ θὰ πραγματοποιηθεῖ τὸ καινούργιο. Οἱ ἄνθρωποι θὰ ἑνωθοῦν γιὰ νὰ τὰ πάρουν ὅλα ἀπὸ τὴ ζωή, ὅλα ὅσα μπορεῖ νὰ δώσει, μὰ ὁπωσδήποτε γιὰ τὴν εὐτυχία καὶ τὴ χαρὰ σ’ αὐτὸν ἐδῶ τὸν κόσμο. Ὁ ἄνθρωπος θὰ ἀνυψωθεῖ μὲ τὸ πνεῦμα τῆς θεϊκῆς τιτανικῆς ὑπερηφάνειας καὶ θὰ ἐμφανιστεῖ ὁ ἄνθρωπος – θεός. Θριαμβεύοντας πιὰ ἀπεριόριστα πάνω στὴ φύση, μὲ τὴ θέλησή του καὶ τὴν ἐπιστήμη του, ὁ ἄνθρωπος θὰ αἰσθάνεται Μ’ αὐτὸ καὶ μόνο κάθε ὥρα μίαν ἀπόλαυση τόσο μεγάλη ποὺ θὰ τοῦ ἀντικαταστήσει ὅλες του τὶς ἐλπίδες γιὰ ἐπουράνιες ἡδονές. Ὁ καθένας θὰ μάθει πὼς εἶναι θνητὸς ὁλόκληρος, χωρὶς ἀνάσταση, καὶ θὰ δεχθεῖ τὸν θάνατο περήφανα καὶ ἤρεμα, σὰ θεός….Τὸ πρόβλημα εἶναι τώρα ἂν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔρθει μία τέτοια πρόοδος, ἢ ὄχι; Ἂν ἔρθει, τότε ὅλα θὰ ἔχουν τακτοποιηθεῖ καὶ ἡ ἀνθρωπότητα θὰ ὀργανωθεῖ ὁριστικά. Ἀλλὰ ἔχοντας ὑπόψη μας τὴν ἀνθρώπινη ἀνοησία, μποροῦμε νὰ βγάλουμε τὸ συμπέρασμα πὼς αὐτὸ δὲν θὰ πραγματοποιηθεῖ ἴσως οὔτε ὕστερα ἀπὸ χίλια χρόνια. Μὰ σὲ ἐκεῖνον ποὺ ξέρει ἀπὸ τώρα τὴν ἀλήθεια ἐπιτρέπεται νὰ βολευθεῖ ὅπως τοῦ ἀρέσει πάνω στὶς νέες ἀρχές. Ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἄποψη σὲ ἕναν τέτοιον ἄνθρωπο ὅλα ἐπιτρέπονται. Καὶ ὄχι μονάχα αὐτό. Καὶ ἂν ἀκόμα αὐτὴ ἡ περίοδος δὲν θὰ φτάσει ποτέ, μία καὶ παρόλα αὐτὰ Θεὸς καὶ ἀθανασία δὲν ὑπάρχουν, ἐπιτρέπεται στὸν καινούργιο ἄνθρωπο νὰ γίνει ἄνθρωπος – θεός, ἔστω καὶ ἂν θὰ εἶναι ὁ μόνος σὲ ὅλο τὸν κόσμο καὶ φυσικὰ μὲ τὸν καινούργιο του τίτλο νὰ ὑπερπηδήσει κάθε ὅριο παλαιᾶς ἠθικῆς του πρώην δούλου ἀνθρώπου , ἂν χρειαστεῖ». (Ντοστογιέφσκι «Ἀδελφοὶ Καραμάζοφ», Ἔκδ. Γκοβόστη, Ἀθήνα, Δ΄ Τόμος σελ. 98 – 100).
.               Ὁ Ντοστογιέφσκι προέβλεψε τὴ σημερινὴ κατάσταση, ὡς πρὸς τὴν ἐκστρατεία τῆς ἀθεΐας κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ, μὲ ἐργαλεῖο τὴν θεωρία τῆς ἐξέλιξης. Μακάρι ὁ καθένας μας νὰ ἐπιλέξει νὰ εἶναι μαζί του στὴν ἀκράδαντη πίστη του πρὸς τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ ὄχι μὲ τὸν Δαρβίνο καὶ τὸν Μεγάλο Ἱεροεξεταστὴ τῆς ἐποχῆς μας, ἔστω καὶ ἂν αὐτὸς δείχνει ἰσχυρὸς ἐξουσιαστὴς καὶ μᾶς ἀπειλεῖ μὲ συνέπειες στὴ ζωή μας, ἂν δὲν ὑποκύψουμε καὶ δὲν τὸν ἀκολουθήσουμε.-

, , ,

Σχολιάστε

Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ: Ἀπὸ τὸν homo sapiens στὸν homo roboticus universalis (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ Ἱστορία ποὺ προτείνεται νὰ διδαχθοῦν τὰ παιδιὰ εἶναι πολὺ χειρότερη ἀπὸ αὐτὴν ποὺ εἶχε γραφτεῖ ἀπὸ τὴν κα Ρεπούση γιὰ τὴν ϛ´ Δημοτικοῦ καὶ καταστροφικὴ γιὰ τὸν Ἑλληνισμό»

Ἡ πρόταση γιὰ τὸ μάθημα τῆς Ἱστορίας:
Ἀπὸ τὸν homo sapiens στὸν homo roboticus universalis

Τοῦ Γιώργου Παπαθανασόπουλου

.               Τὸν «παγκοσμιοποιημένο ἄνθρωπο – ρομπὸτ» εἶναι αὐτὸν ποὺ προωθεῖ ἡ ἁρμόδια ἐπιτροπή, μὲ τὸ «σχέδιο προγραμμάτων σπουδῶν γιὰ τὸ μάθημα τῆς Ἱστορίας στὴν ὑποχρεωτικὴ ἐκπαίδευση», ποὺ κατέθεσε. Μέσα ἀπὸ τὴ «μάθηση», ποὺ θέλει νὰ ἐπιβάλλει στὰ ἑλληνόπουλα, ἐπιδιώκει νὰ δημιουργήσει τὴν ἐξέλιξη τοῦ homo sapiens.
.               Μὲ τὸ σχέδιο προγράμματος, ποὺ προωθεῖ ἡ Ἐπιτροπὴ γιὰ τὸ μάθημα τῆς Ἱστορίας, ὑλοποιεῖται αὐτὸ ποὺ περιγράφει ὁ Γάλλος καθηγητὴς κοινωνιολογίας καὶ φιλόσοφος Gerard Leclerc: «Ἐννοῶ τὴν παγκοσμιοποίηση, ποὺ ὑπερβαίνει τὰ σύνορα φυλῆς, τάξης, θρησκείας, αὐτῆς ποὺ ἀπευθύνεται σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους… Στὸ μέλλον εἶναι δυνατὴ μία ἀληθινὴ παγκόσμια ἱστορία, δηλαδὴ μία ἱστορία γενικὴ (σ.σ. κοινὴ γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα)… Αὐτὴ ἡ ἱστορία θὰ ἀντιταχθεῖ στὶς διάφορες τοπικὲς ἱστορίες, ποὺ στηρίχθηκαν ἕως τὶς ἡμέρες μας ἐπὶ τῶν διαφόρων πολιτισμῶν καὶ εἶναι γραμμένες ἀπὸ τοὺς ἐκπροσώπους καθενὸς ἀπὸ αὐτούς… Μία τοπικὴ ἱστορία (ἐθνική, πολιτισμικὴ) δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἡ μνήμη ἑνὸς πολιτισμοῦ, ἑνὸς ἔθνους καὶ ἑπομένως σὲ σχέση μὲ τὸ σύνολο τῆς ἀνθρωπότητας, μίας μικρῆς ὁμάδας. Μία παγκόσμια ἱστορία ὑποτίθεται ὅτι θὰ ἔχει ξεπεράσει τὴν «τοπικὴ» ἄποψη καὶ θὰ κάνει τὴν ὑπέρβασή της πρὸς τὴν συνολικὴ ἀνθρωπότητα καὶ τὴν παγκοσμιότητα». (Gerard Leclerc “La mondialisation culturelle – Les civilisations à l’ epreuve”, Ed. PUF. Paris. 2000, p. 315-316).
.               Ὁ Γάλλος καθηγητὴς θεωρεῖ ὅτι ἡ διεθνὴς τῶν διανοουμένων, ποὺ προωθοῦν τὴν πολιτισμικὴ παγκοσμιοποίηση, εἶναι στὴ γραμμὴ τῆς διεθνοῦς τῶν μαρξιστῶν διανοουμένων, ποὺ πρῶτοι προώθησαν τὴν ἰδεολογικὴ καὶ πολιτισμικὴ παγκοσμιοποίηση. Καὶ ἐπιλέγει ὁ Λεκλέρκ: «Ἴσως εἶναι ὁ καιρὸς νὰ γράψουν καὶ νὰ κυκλοφορήσουν (σ.σ. οἱ φιλελεύθεροι διανοούμενοι) να [μανιφέστο παγκοσμιοποίησης], να παγκόσμιο μανιφέστο τν πρ τς παγκοσμιοποίησης διανοουμένων. Αὐτὸ τὸ μανιφέστο θὰ ἄρχιζε ἢ θὰ τελείωνε μὲ μία φράση τοῦ τύπου: [πρ το παγκοσμιοποιημένου νθρώπου διανοούμενοι λων τν χωρν νωθετε!]». (σ.σ. ὅ.π. σελ. 478 – Οἱ ὑπογραμμίσεις στὸ πρωτότυπο).
.         Στὴν πρόταση γιὰ τὴν ἀλλαγὴ τῆς ὕλης στὸ μάθημα τῆς Ἱστορίας, ποὺ κυκλοφορήθηκε τὸν Μάρτιο τοῦ 2017, ἀπορρίπτονται ἀπολύτως ὅλα τὰ προηγούμενα προγράμματα, συμπεριλαμβανομένου καὶ αὐτοῦ του 2015, ἐπὶ σημερινῆς κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ἂν καὶ κατηγορεῖ ὅλα τὰ προηγούμενα προγράμματα ὅτι «ἀναπαράγουν ἀνιστορικὲς ἰδεοληψίες», ὑποπίπτει στὸ ἴδιο «ἁμάρτημα».
.               Πέρα ἀπὸ τοὺς ἰδεολογικοὺς λαβυρίνθους ποὺ ὑποχρεώνεται νὰ μπεῖ ὁ ἀναγνώστης τοῦ σχεδίου, τὰ μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς ξεκαθαρίζουν ποιὸ μελλοντικὸ πολίτη θέλουν νὰ οἰκοδομήσουν: «Θέλουμε πολίτες μὲ ἱστορικὴ σκέψη καὶ συνείδηση» καὶ διευκρινίζουν ὅτι «ἡ ἱστορικὴ σκέψη ὁρίζεται ἀπὸ τὴ σύγχρονη βιβλιογραφία καὶ εἶναι καρπὸς τῆς δομικῆς συνύπαρξης ἕξι ἀλληλεπιδρώντων καὶ ἀλληλοσυμπληρούμενων παραγόντων», τοὺς ὁποίους περιγράφει. Αὐτὴ ἡ ἐπιλεγμένη «σύγχρονη βιβλιογραφία» κυριαρχεῖ στὰ μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς.
.               Στοὺς παράγοντες περιλαμβάνεται καὶ «ἡ καλλιέργεια τῆς ἐθνικῆς συνείδησης», τὴν ὁποία ἔτσι ἐννοοῦν: «Ἡ διδασκαλία τῆς ἱστορίας ἔχει ὡς κύριο στόχο νὰ καλλιεργήσει μία πλουραλιστικὴ καὶ ἀνεκτικὴ ἐθνικὴ ταυτότητα, ἡ ὁποία θὰ εἶναι ἀπαλλαγμένη ἀπὸ μισαλλοδοξία καὶ ξενοφοβία». Πλουραλιστικ κοινωνία πάρχει, πλουραλιστικ θνικ ταυτότητα δν μπορε ν πάρξει. Ἡ θεωρία τῶν μελῶν τῆς Ἐπιτροπῆς ἀποκλείει, ὡς ἰδεολογικὸ ἀξίωμα, τὸν συνδυασμὸ τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας μὲ τὸν σεβασμὸ τῆς ἑτερότητας καὶ τὴν ἀνεκτικότητα.
.               Γιὰ νὰ καταγράψει κανεὶς τὶς ἀδυναμίες τοῦ σχεδίου καὶ τὶς ἰδεολογικὲς προκαταλήψεις, ποὺ ἐμφανίζονται σὲ αὐτό, θὰ χρειάζονταν πολλὲς σελίδες. Ἀναφέρονται ἐλάχιστα παραδείγματα γιὰ τὸ πῶς τὸ Σχέδιο μεταχειρίζεται τὴν Ἐκκλησία, βασικὸ στοιχεῖο τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητας, καὶ τὸν Ἑλληνισμό, ὡς Ἔθνος.
.               Στὴν Α´ Γυμνασίου καὶ στὰ περὶ Ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας γράφει στὸ κεφάλαιο «Θρησκεία καὶ πολιτισμὸς» τὶς ἑνότητες: «Συνέχεια καὶ ἀλλαγὲς στὴν ἐπίσημη θρησκεία. Θρησκευτικὸς συγκρητισμός. Ἡ ἀνάδυση καὶ ἡ ἑδραίωση τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ὑλικὸς καὶ πνευματικὸς πολιτισμός. Τὰ ὅρια τοῦ ἐκρωμαϊσμοῦ, οἱ πόλεις καὶ ἡ ὕπαιθρος». Τί σημαίνει «ἀνάδυση τοῦ χριστιανισμοῦ»; Μέσα σ μία πληθώρα πληροφοριν κα περίπου 3500 λέξεων, γι τ Ρωμαϊκ ατοκρατορία, στν «νάδυση το Χριστιανισμο» ναφέρονται πτ (7) λέξεις… Ἐπίσης στοὺς 17 «θεματικοὺς φακέλους», γιὰ νὰ ἐνημερωθοῦν ἐπὶ συγκεκριμένων θεμάτων οἱ μαθητὲς/τριες, γιὰ τὸν Χριστιανισμὸ δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας. Προφανς γι τ μέλη τς πιτροπς ταν να μηδαμιν πολιτισμικ κα στορικ παγκόσμιο γεγονς μφάνιση κα ξάπλωσή του…
.               Στὸ μάθημα τῆς Ἱστορίας στὴ Β´ Γυμνασίου ἀγνοοῦνται οἱ πνευματικὲς – πολιτισμικὲς διαφορὲς Ἀνατολῆς καὶ Δύσης, καὶ ὑπάρχει μονολεκτικὴ ἀναφορὰ στὴν Εἰκονομαχία, ποὺ ταλάνισε Ἀνατολὴ καὶ Δύση γιὰ δύο περίπου αἰῶνες. Ἐπίσης ἀποσιωπᾶται ἡ ἀνάπτυξη τῶν γραμμάτων, τῶν τεχνῶν καὶ τῶν ἐπιστημῶν στὴν Ἀνατολή, ἐνῶ ὑπάρχει ἐκτεταμένη ἀναφορὰ στὴ Δύση… Τὰ περὶ Βυζαντίου τίθενται ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς Δύσης… Οὐδεμία ἀντικειμενικότητα… Στοὺς θεματικοὺς φακέλους ὁ ἕνας ἐπιγράφεται «Ἅγιοι καὶ δαίμονες στὸν βυζαντινὸ κόσμο» καὶ μεταξὺ ἄλλων ἀναφέρεται ὅτι « προσευχ κα νηστεία ξορκίζει τ κακ πνεύματα»… Οὐδεμία σχέση μὲ τὸ ἀντικείμενο οἱ προτείνοντες, μόνο προκατάληψη δείχνουν.
.               Ἡ προτεινόμενη Ἱστορία τῆς Γ´ Γυμνασίου ἔχει καθαρὰ ἰδεολογικὸ περιεχόμενο. Καλύπτει τὴν περίοδο ἀπὸ τὸν 15ο ἕως τὰ τέλη τοῦ 19ου αἰώνα. Στὴν ὕλη περιλαμβάνονται ἑπτὰ κεφάλαια. Ἀπὸ αὐτὰ στὸν Νέο Ἑλληνισμὸ ἐλάχιστα ἀναφέρονται, ὡς ἀποσπάσματα δύο κεφαλαίων. Στὸ κεφάλαιο «Ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία (ἀπαρχὲς – ἀρχὲς 19ου αἰώνα)» ἀναφέρονται τὸ «παιδομάζωμα» καὶ «οἱ θρησκευτικοὶ θεσμοί, κοινότητες καὶ πρακτικές». Οδν γράφεται γι τν ρόλο τς κκλησίας στν πιβίωση το θνους, οὔτε γιὰ τὰ ἀπελευθερωτικὰ κινήματα, ποὺ ἄρχισαν σχεδὸν ἀμέσως μετὰ τὴν Ἅλωση, οὔτε γιὰ τοὺς λογίους ποὺ πέρασαν στὴ Δύση μετὰ τὴν Ἅλωση καὶ συνέβαλαν στὴν Ἀναγέννησή της, οὔτε γιὰ τοὺς Νεομάρτυρες ποὺ προτίμησαν τὸν θάνατο ἀπὸ τὸ νὰ ἀλλαξοπιστήσουν. Ἀγνοεῖται ἡ «Μείζων», κατὰ τὸν Διον. Ζακυθηνό, περίοδος τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας, ὅπως ἦταν ἡ, χάρη στὴν Ἐκκλησία –κλῆρο καὶ λαὸ– ἐπιβίωση τοῦ Ἔθνους ἐπὶ 400 καὶ πλέον χρόνια. Περισσότερα γράφονται γιὰ τοὺς Ὀθωμανούς…
.               Ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1821 περιλαμβάνεται στὸ κεφάλαιο τοῦ Διαφωτισμοῦ καὶ τῶν Ἐπαναστάσεων, ὡς ἀκολουθία καὶ ἀπόρροια τῶν Ἐπαναστάσεων στὴν Ἀμερικὴ καὶ στὴ Γαλλία. Στὰ παιδιὰ οὐσιαστικὰ περνᾶ παραποιημένη ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση. Στοὺς θεματικοὺς φακέλους στὴν Ἱστορία τῆς Γ´ Γυμνασίου ἕνας ἀναφέρεται σὲ μία «ὀθωμανικὴ πόλη», στὴ Βέροια, ἐπὶ τουρκοκρατίας. Αὐτὸ γιὰ νὰ σημειωθεῖ «ἡ συνύπαρξη καὶ οἱ σχέσεις τῶν διαφόρων ἐθνοθρησκευτικῶν ὁμάδων»… Γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση ὑπάρχουν δύο φάκελοι. Ὁ πρῶτος γιὰ τὶς πολιορκίες στὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση, μὲ δύο παραδείγματα, τὴν Τρίπολη καὶ τὸ Μεσολόγγι. Στὴ μία νικᾶνε οἱ Ἕλληνες καὶ στὴν ἄλλοι οἱ Τοῦρκοι… Ὁ δεύτερος ἀναφέρεται στὶς γυναῖκες στὴν Ἐπανάσταση. Δὲν ὑπάρχει φάκελος γιὰ τὸ Φανάρι, γιὰ τοὺς ἄνδρες ἥρωες, γιὰ τὸν Σολωμὸ καὶ τὸν «Ὕμνο στὴν Ἐλευθερία», γιὰ τὸν Κάλβο καὶ τὶς «Ὠδές» του… Ἀντὶ νὰ διδάσκεται ὁ μαθητὴς/τρία τὴν ἐθνική του Ἱστορία προτείνεται νὰ διδάσκεται ἐλάχιστα γι’ αὐτὴν καὶ ἐπιλεκτικά, κατὰ τὴν ἰδεολογικὴ ἐπιλογὴ τῆς Ἐπιτροπῆς…
.               Στὴν Α´ Λυκείου ἡ πρόταση τῆς Ἐπιτροπῆς εἶναι νὰ καλυφθεῖ σὲ παγκόσμια ἔκταση ἡ περίοδος ἀπὸ τὸ 1880 ἕως σήμερα. Σὲ αὐτὴ τὴν ὕλη καὶ ὅσον ἀφορᾶ στὴν Ἑλλάδα, ὑπάρχουν σύντομες ἀναφορὲς   στὴ Μεγάλη Ἰδέα, στοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους, στὸν Α´ Παγκόσμιο Πόλεμο, στὴ Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία, στὴν Καταστροφή, στὴ συμμετοχή Της στὸν Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο, στὸν Ἐμφύλιο, στὴ Διδακτορία, στὸ Κυπριακό. Αὐτὰ μέσα στὶς πλούσιες ἀναφορὲς στὸ παγκόσμιο γίγνεσθαι τῆς ἴδιας περιόδου…
.               Ἡ Ἑλληνικὴ Ἱστορία κακοποιεῖται, ὅπως προτείνεται νὰ καταγραφεῖ στὴ στοιχειώδη καὶ μέση ἐκπαίδευση. Αὐτὸ γιατί γίνεται ἐπιλογὴ καὶ προβολὴ τῶν θεματικῶν ἑνοτήτων, μὲ βάση τὴν ἰδεολογία τῶν μελῶν τῆς Ἐπιτροπῆς καὶ τὴν ἐπιθυμία τους νὰ δημιουργήσουν τὴ νέα μορφὴ ἀνθρώπου. Συμπερασματικ θνικ συνείδηση καταργεται, ς κάτι τ ξεπερασμένο κα ρνητικό. ννοια «θνος» δν πάρχει πουθεν σ λη τν τεράστια λη, πως δν πάρχει ννοια το λαο. π πόλυτο διωγμ π τν λη Πίστη τν λλήνων. π παξίωση ο ρίζες το λαο κα ο παραδόσεις του. π ξόντωση οκογένεια. Σὲ κάποιο φάκελο, ποὺ ἀναφέρονται ὁ παπποὺς καὶ ἡ γιαγιά, καλοῦνται τὰ παιδιὰ νὰ περιγράψουν τὶς διαφορὲς ποὺ ἔχουν μὲ αὐτούς, χωρὶς νὰ ζητεῖται νὰ ποῦν τὰ θετικὰ ἀπὸ τὴ σχέση αὐτή, γιὰ τὴν ἀγάπη ποὺ τοὺς προσφέρουν, τὴ σοφία τους, τὸ παράδειγμά τους, τὴ συμβολή τους στὴ συνοχὴ τῆς οἰκογένειας. στορία πο προτείνεται ν διδαχθον τ παιδι εναι πολ χειρότερη π ατν πο εχε γραφτε π τν κα Ρεπούση γι τν ϛ΄ Δημοτικο κα καταστροφικ γι τν λληνισμό.
.               Ἂν περάσει ἡ πρόταση τῆς Ἐπιτροπῆς σοβαρότατη θὰ εἶναι ἡ ἱστορικὴ εὐθύνη τῶν πολιτικῶν τοῦ συγκυβερνῶντος Κόμματος τῶν Ἀνεξάρτητων Ἑλλήνων. Θὰ μείνουν στὴν Ἱστορία ὡς οἱ πολιτικοὶ ποὺ ἐξελέγησαν στὴν Ἑλληνικὴ Βουλὴ ὡς ἀντιμνημονιακοὶ καὶ πατριῶτες καὶ ἀποδείχθηκαν μνημονιακοὶ καὶ ὀλετῆρες τῆς ἐθνικῆς συνείδησης καὶ ταυτότητας.-

Σχολιάστε