Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Γ. Παπαθανασόπουλος

ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ καὶ ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Πατριωτισμὸς καὶ κοσμοπολιτισμὸς

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.       Ὁ Σεβασμιότατος Ἀρχιεπίσκοπος Τελμησσοῦ Ἰὼβ ἀπάντησε στὸ ρεπορτὰζ τοῦ ὑπογράφοντος ὅτι μὲ βάση δήλωσή του εἶναι κοσμοπολίτης. Αὐτή του τὴ δήλωση, στὴν ἰστοσελίδα τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν Ἐκκλησιῶν1 παραδέχεται καὶ ἐπαναλαμβάνει. Τὴ θυμίζουμε: «Πρὶν ἀπὸ κάθε θρησκευτικὴ καὶ ἐθνική μας ἰδιότητα εἴμαστε πρῶτα ἀπὸ ὅλα πολίτες τοῦ κόσμου καὶ ἑπομένως ἔχουμε μεγάλη εὐθύνη γιὰ τὸν κόσμο». Ὁ Σεβ. ἐπιχειρηματολογεῖ ὑπὲρ αὐτῆς, ἀναφέροντας καὶ χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ὅπως τὸ τοῦ Ἀπ. Παύλου «Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην…»2. Ὅμως ἡ Ὀρθοδοξία δὲν μᾶς διδάσκει νὰ εἴμαστε κοσμοπολίτες. Ἀντίθετα βασικὸ στοιχεῖο τῆς ζωῆς τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ εἶναι νὰ ἀγαπᾶ πρῶτα τὴν οἰκογένειά του καὶ τὴν Πατρίδα του καί, κατ᾽ ἐπέκταση, τοὺς ἀνθρώπους ὅλης τῆς Οἰκουμένης.
.       Εἶναι βέβαιο καὶ αὐτονόητο ὅτι ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως ἀναγνωρίζουμε ὅτι ἀποτελοῦμε τὴν Μία, Ἁγία, Καθολικὴ (οἰκουμενικὴ) καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ ἔθνος ποὺ ἀνήκουμε, ἀπὸ τὸ φύλο μας ἢ τὸ χρῶμα τοῦ δέρματός μας. Γιὰ τὸν Ὀρθόδοξο Χριστιανὸ εἶναι αὐτονόητο ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ὡς τέκνα τοῦ Θεοῦ, εἴμαστε ἀδέλφια, ἀνεξάρτητα ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἰδιαιτερότητα, γι’ αὐτὸ καὶ προσεύχεται «ὑπὲρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως».
.       Εἶναι εὐχάριστο ὅτι ὁ Σεβ. δὲν ἀρνεῖται ὅτι ὁ καθένας μας ἔχει μίαν Πατρίδα, ὅτι ἀνήκει σὲ ἕνα Ἔθνος, ἀνεξάρτητα ἂν τὴν μέλλουσα αἰώνια Πατρίδα ἐπιζητεῖ. Καὶ ἐπειδὴ ὁ Σεβ. ἐπικαλεῖται χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, μνημονεύω ὁμιλία «Περὶ ἀγάπης τῆς Πατρίδος» τοῦ Κωνσταντίνου Οἰκονόμου τοῦ ἐξ Οἰκονόμων3. Ἡ ὁμιλία ἐκφωνήθηκε τὸ 1819 στὶς Κυδωνίες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Γράφει ὁ ἀείμνηστος διδάσκαλος τοῦ Γένους: «Λέγω πρῶτον, ὅτι χρεωστεῖς χριστιανέ, καθὸ χριστιανός, νὰ ἀγαπᾶς καὶ νὰ εὐεργετῆς τὴν Πατρίδα. Σὲ προστάζει ὁ θεῖος νόμος: “ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν”. Πλησίον σου εἶναι βέβαια πᾶς ἄνθρωπος, ἀλλὰ ποῖος νὰ εἶναι πλησιέστερός σου παρὰ τοὺς συγγενεῖς καὶ ὁμοπίστους καὶ συμπολίτας σου; Οὗτοι εἶναι οἱ ἀδελφοί σου, οἵτινες συγκατοικοῦσι μετά σοῦ εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν χώραν, ὡσὰν εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν οἰκίαν». Εἶναι αὐτὸ ποὺ γράφει στὸν Τιμόθεο ὁ Ἀπ. Παῦλος, ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος πρέπει πρῶτα νὰ διευθύνει καλὰ τὸ σπίτι του, γιατί, ὅπως γράφει: «Ἂν κάποιος δὲν ξέρει νὰ κυβερνήσει τὸ ἴδιο του τὸ σπίτι, πῶς θὰ φροντίσει τὴν ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ»4.
.       Ὅλα ξεκινᾶνε ἀπὸ τὴν οἰκογένεια, πηγαίνουν στὴν Πατρίδα καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὴν οἰκουμένη. Ὁ Κων. Οἰκονόμος τονίζει ὅτι ὁ Κύριος πρῶτος δίδαξε τὴν ἀγάπη στὴν Πατρίδα. Ἂν καὶ ἡ Ναζαρὲτ ἦταν πόλις μὲ ὄχι καλὸ ὄνομα, Ἐκεῖνος ποτὲ δὲν τὴν ἀρνήθηκε. Τοὺς μαθητές Του ἀπέστειλε «πρὸς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραὴλ»5, καὶ ὅταν ἀντίκρισε τὴν Ἱερουσαλὴμ «ἔκλαυσεν ἐπ᾽ αὐτῇ»6. Μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του ὁ Ἄγγελος ἀπευθυνόμενος ἐκ μέρους Του στὶς γυναῖκες- μυροφόρους ποὺ εἶχαν πάει στὸν Πανάγιο Τάφο τοὺς εἶπε: «Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνόν; Ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε»7. Δὲν τὶς ἐρώτησε ἂν ζητοῦν τὸν Ἰησοῦ, τὸν κοσμοπολίτη… Ὁ Ἀπ. Παῦλος, ὁ ὁποῖος εἶπε ὅτι γιὰ τὸν Θεὸ δὲν ὑπάρχουν διακρίσεις φυλῶν, ἐθνῶν κ.λ.π. ἔδειξε πολλὲς φορὲς τὴν ἀγάπη ποὺ εἶχε στὴν Πατρίδα του. Στοὺς Ρωμαίους ἔγραψε: «Ἔπειτα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ἀναρωτιέμαι: μήπως ὁ Θεὸς ἀπέρριψε τὸ λαό του; Ἀποκλείεται! Γιατί καὶ ἐγὼ εἶμαι Ἰσραηλίτης, ἀπόγονος τοῦ Ἀβραάμ, ἀπὸ τὴ φυλὴ τοῦ Βενιαμίν. Δὲν ἀπέρριψε λοιπὸν ὁ Θεὸς τὸν λαό του, ποὺ ἀπὸ παλιὰ τὸν ξεχώρισε καὶ τὸν ἀγάπησε»8.
.               Ἡ Ἁγία Γραφή, ὅπως γράφει ὁ Κων. Οἰκονόμος, διδάσκει ὅτι ἡ στέρηση τῆς Πατρίδας ἦταν ποινὴ ποὺ ἔστελνε ὁ Θεὸς στοὺς Ἰουδαίους, ὅταν αὐτοὶ «εἰδωλολάτρουν». Καὶ αὐτοὶ ἐπέστρεφαν στὴν Πατρίδα, ὅταν μετάνιωναν. Ὁ Οἰκονόμος τονίζει ὅτι ἐκ φύσεως ὁ ἄνθρωπος ἀγαπᾶ τὴν οἰκογένειά του καὶ τὴν Πατρίδα του, ὥστε, ὅπως εἶπε: «Μόνος ὁ ἀναίσθητος καὶ ὁ ἀπάνθρωπος δύναται νὰ λησμονήση τὴν πρὸς τὴν Πατρίδα στοργήν…Τοιοῦτοι γίνονται μόνον ὅσοι ἐκ τῆς κακοηθείας καὶ τρυφῆς διεφθαρμένοι τὰς ψυχὰς ἀποβαίνουσιν, ὅλοι σάρκες, νοῦ καὶ φρενῶν κεναί. Οἱ τοιοῦτοι μόνοι λέγουσι καὶ φρονοῦσι τὸ Σαρδαναπάλιον καὶ περιφίλαυτον καὶ βάρβαρον ἐκεῖνο γνωμικὸν “Τῷ γὰρ καλῶς πράσσοντι πᾶσα γῆ πατρίς”».
.        Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Τιράνων καὶ πάσης Ἀλβανίας Ἀναστάσιος τονίζει μὲν ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία οὐδενὸς λαοῦ ἀποτελεῖ ἰδιοκτησία, καὶ ὅτι «ἐπιβάλλεται ἡ καλλιέργεια τῆς οἰκουμενικῆς συνειδήσεως τῆς Ὀρθοδοξίας», ὅμως σημειώνει ὅτι εἶναι «φυσικὸ καὶ ἀναγκαῖο ὁ σεβασμὸς καὶ ἡ διατήρηση τῆς ταυτότητός μας» καὶ προσθέτει ὅτι «τὸ ὀρθόδοξο ἦθος ἐπιβάλλει εἰλικρινῆ σεβασμὸ πρὸς τὴν ἰδιοτυπία τοῦ κάθε λαοῦ καὶ πολιτισμοῦ»9, κάτι ποὺ ἀπορρίπτει ὁ κοσμοπολιτισμὸς καὶ ἡ παγκοσμιοποίηση10.
.       Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἰὼβ δὲν εἶναι ὁ μόνος ποὺ μπροστὰ ἀπὸ τὴν Πατρίδα καὶ τὴν Ὀρθοδοξία βάζει τὴν παγκοσμιοποίηση. Πολλοὶ ἐπιχειρηματίες, κοινωνιολόγοι, ἱστορικοὶ καὶ φιλοσοφοῦντες τὴν βλέπουν θετικά. Θεωροῦν ὅτι ὁ (Δυτικὸς) Χριστιανισμὸς καὶ τὸ Ἰσλὰμ ὁδήγησαν στὴ μισαλλοδοξία καὶ στοὺς διωγμούς, τὸ ἴδιο καὶ οἱ διαμάχες συμφερόντων μεταξὺ τῶν κρατῶν. Ὡστόσο ὁρισμένοι μὲ δέος βλέπουν καὶ τοὺς κινδύνους ἀπὸ αὐτήν. Ὁ ἱστορικὸς Ζὰκ Λὲ Γκὸφ λ.χ. γράφει μὲν ὅτι «πρέπει νὰ ἀναπτυχθοῦν οἱ θεσμοί, τὰ κινήματα καὶ τὰ ἰδανικὰ ποὺ ἀποσκοποῦν στὸ θρίαμβο μίας παγκοσμιοποίησης, ἡ ὁποία θὰ διασφαλίζει τὴ δίκαιη κατανομὴ τοῦ πλούτου καὶ τὴν εἰρήνη», ἀλλὰ ἐπισημαίνει: «Ἡ παγκοσμιοποίηση ποὺ δολοφονεῖ τὴν διαφορετικότητα εἶναι μία κακή, καταστροφικὴ παγκοσμιοποίηση».
.       Ὁ Εὐστράτιος Ἀλμπάνης διαπιστώνει πὼς οἱ ταχύτατες μεταβολὲς ποὺ συμβαίνουν στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων «παρέχουν δυνατότητες θετικῆς ἢ ἀρνητικῆς ἐξέλιξης, περισσότερης ἐλευθερίας καὶ πληρέστερης καθυπόταξης» καὶ τονίζει ὅτι ὑπεύθυνος γιὰ τὶς ἐπιλογὲς καὶ γιὰ τὴν περαιτέρω κατεύθυνση τοῦ πλανήτη εἶναι ἀποκλειστικὰ ὁ ἴδιος ὁ ἀνθρωπος12. Εἰδικότερα τὴν μεγίστη εὐθύνη ἔχουν αὐτοὶ ποὺ κρατοῦν τὶς τύχες τῶν ἀνθρώπων στὰ χέρια τους. Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν ἔχει σχέση μὲ τοὺς ἰσχυρούς τῆς Γῆς, διότι ὁ Θεὸς «Τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο, ἵνα καταισχύνῃ τὰ ἰσχυρά»13. Γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἡ μαρτυρία στὸν σύγχρονο εἰδωλολατρικὸ κόσμο εἶναι ἡ ἐπιταγὴ τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι ὁ συσχηματισμὸς μὲ αὐτόν. –

 

  1. Https://orthodoxie .com/reponse de l’ Archeveque Job a Georges Papathanasopoulos
  2. Γαλ. γ΄ 28
  3. 1780-1857. Ἡ ὁμιλία βρίσκεται στοὺς «Λόγους» του, Ἐπιμέλεια Θεοδ. Σπεράντσα, Ἀθῆναι 1971, σελ. 333-365.
  4. Τιμ. Α´ γ´ 6
  1. Ματθ. ι΄ 6
  2. Λουκ. ιθ΄ 41
  3. Μαρκ. ιϛ΄ 6
  4. Ρωμ. ια΄ 1-2
  5. Ἀναστασίου Ἀρχ.Τιρ. κ´ πάσης Αλβανίας «Παγκοσμιότητα και Ὀρθοδοξία, ἐκδ. «Ἀκρίτας», Αθήναι 2000, σελ. 271-272
  1. «Ποιά παγκοσμιοποίηση;», Εκδ. «Εξάντας», Ομιλία Λε Γκοφ, σελ. 31.
  2. Εὐστρ. Β. Ἀλμπάνη «Παγκοσμιοποίηση», Εκδ. «Τροχαλία», 1998, σελ.316
  3. Κορ. Α΄ α΄ 27
  4. Ρωμ. β΄ 2
Διαφημίσεις

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ καὶ Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ Μεσολόγγι καὶ ἡ ταυτότητα τῶν Ἑλλήνων

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Τὴν Κυριακὴ τῶν Βαΐων ὁ Ἑλληνισμὸς μνημονεύει τὴν ἡρωικὴ Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου. Πρόκειται γιὰ ἕνα ἀπὸ τὰ συγκλονιστικότερα γεγονότα τοῦ Ἀγώνα τῆς Ἀνεξαρτησίας τῶν Ἑλλήνων καὶ ἔχει ἄμεση σχέση μὲ τὴν ταυτότητά μας, ποὺ ἐξουσία, σὲ σύμπνοια μὲ τὴν μαρξιστικὴ καὶ νεοφιλελεύθερη διανόηση ἐπιχειροῦν νὰ ἀποδομήσουν.
.             Ὁ ἐθνικός μας ποιητὴς Διονύσιος Σολωμὸς στὸ ἀριστούργημά του «Οἱ ἐλεύθεροι πολιορκημένοι» καὶ στοὺς «Στοχασμοὺς τοῦ Ποιητῆ» λέγει στὸν ἑαυτό του καὶ στὸν καθένα μας: «Σκέψου βαθιὰ καὶ σταθερὰ (μία φορὰ γιὰ πάντα) τὴ φύση τῆς Ἰδέας, πρὶν πραγματοποιήσης τὸ ποίημα. Εἰς αὐτὸ θὰ ἐνσαρκωθῆ τὸ οὐσιαστικότερο καὶ ὑψηλότερο περιεχόμενο τῆς ἀληθινῆς ἀνθρώπινης φύσης, ἡ Πατρίδα καὶ ἡ Πίστις». Γιὰ τὴν Πατρίδα καὶ τὴν Πίστη θυσιάστηκαν οἱ Ἐλεύθεροι Πολιορκημένοι. Αὐτὰ τὰ ἰδανικὰ τοὺς κατέστησαν ἥρωες καὶ ἐθνομάρτυρες. Ἔγραψε ὁ Μεσολογγίτης ποιητής μας Κωστὴς Παλαμᾶς: «Δὲν ὑπάρχουσι πλέον ἐντὸς τῶν τειχῶν οὔτε ἄνδρες, οὔτε γυναῖκες, οὔτε γέροντες, οὔτε παιδία, οὔτε ἀσθενεῖς, οὔτε πληγωμένοι. Ὑπάρχουσι μόνον ἥρωες».
.             Ἡ Ἀγάπη καὶ ἡ Πίστη πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Πατρίδα ἔκαμαν τοὺς πολιορκημένους νὰ ἀρνηθοῦν κάθε διαπραγμάτευση μὲ τοὺς τουρκοαιγυπτίους, νὰ μὴν ὑποχωρήσουν στὶς ἀπειλές τους, νὰ μὴν δελεασθοῦν ἀπὸ τὶς ὑποσχέσεις τους. Ἡ Φιλοπατρία καὶ ἡ Πίστη τοὺς ἔκαμαν νὰ προτιμήσουν νὰ ὑποφέρουν καὶ νὰ πεθάνουν παρὰ νὰ ἀτιμασθοῦν. Ὁ Ἐθνικός μας Ποιητὴς περιγράφει ἐπιγραμματικὰ τὴν κατάσταση τῶν Ἐλεύθερων Πολιορκημένων σὲ δύο σκηνές: Ἡ μία εἶναι μὲ τὴν πεινασμένη μάνα: «Ἄκρα τοῦ τάφου σιωπὴ στὸν κάμπο βασιλεύει, λαλεῖ πουλί, παίρνει σπυρὶ κι ἡ μάνα τὸ ζηλεύει» καὶ ἡ ἄλλη μὲ τὸν Σουλιώτη στρατιώτη, ποὺ στέκει παράμερα καὶ κλαίγοντας λέγει στὸ τουφέκι του: «Ἔρμο τουφέκι σκοτεινό, τί σ’ ἔχω ᾽γὼ στὸ χέρι; Ὁπού σὺ μοῦ ᾽γινες βαρὺ κι ὁ Ἀγαρηνὸς τὸ ξέρει…».
.             Στὴν ἐποχή μας ἡ κρατικὴ ἐξουσία, μαζὶ μὲ τὶς νεομαρξιστικὴ καὶ νεοφιλελεύθερη ἰντελιγκέντσιες ἀρνοῦνται τὴν Πίστη καὶ τὴν Ἀγάπη στὴν Πατρίδα καὶ ἐπιδιώκουν νὰ ξεριζώσουν ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες τὴν ταυτότητά τους. Ἀντικατέστησαν τὴ φιλοπατρία μὲ τὸν «ρεαλισμό», μὲ τὸ χειροκρότημα τῶν «Ἀγαρηνῶν» καὶ τῶν «Φράγκων», μὲ τὴν καλοπέραση. Τοὺς ἐνδιαφέρει νὰ τοὺς θαυμάζουν οἱ ἰσχυροὶ τῆς Γῆς ὄχι γιὰ τὸν ἡρωισμό τους, ἀλλὰ ποὺ τοὺς εἶναι τόσο βολικοί…
.             Ποῦ κατάντησε ἡ Νέα Ἀριστερά… Ἀπὸ τὰ πομπώδη συνθήματα γιὰ «ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία» καὶ γιὰ «νταούλια» καὶ ἀπὸ τὶς κατηγόριες σὲ βάρος τῶν πολιτικῶν ἀντιπάλων Της γιὰ «ἐθνικὴ μειοδοσία», ἔφτασε στὶς πομπὲς τῶν Πρεσπῶν καὶ τῶν Μνημονίων…
.             Εἶναι ἀπορίας ἄξιο γιατί οἱ ἐκπρόσωποί Της πηγαίνουν στὶς ἐκδηλώσεις μνήμης ἡρωικῶν πράξεων τῶν προγόνων μας, ὅταν δὲν τὶς πιστεύουν, ὅταν τὶς θεωροῦν «μύθους», ὅταν ἐπιδιώκουν αὐτὲς νὰ «διορθωθοῦν» ἢ καὶ νὰ ξεχαστοῦν. Ἕνα ὅμως νὰ θυμοῦνται. Αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ μέγας ἰταλὸς ἀρχιμουσικὸς Ρικάρντο Μούτι: «Ἡ Ἑλλάδα χωρὶς τὴν ταυτότητά της δὲν εἶναι πιὰ Ἑλλάδα». Γι’ αὐτὸ καὶ γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἡ ταυτότητά τους εἶναι ἡ ζωή τους.-

, ,

Σχολιάστε

1204: Η ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ! «Ἀντὶ νὰ πλήξουν τὴν ἡμισέληνο βεβήλωσαν τὸν Σταυρό!» (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

1204: Ἡ Σταυροφορία κατὰ τοῦ Σταυροῦ!

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Μία ἀπὸ τὶς μελανότερες σελίδες τῆς παγκόσμιας Ἱστορίας εἶναι ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Φράγκους, στὶς 13 Ἀπριλίου τοῦ 1204. Ὀκτακόσια δέκα πέντε χρόνια μετὰ τὸ τραγικὸ γεγονὸς οἱ ἐπιπτώσεις του παραμένουν ζωντανὲς καὶ ἡ νοοτροπία τῶν ἰσχυρῶν τῆς Δύσης δὲν διαφέρει πολὺ ἀπὸ αὐτήν τοῦ τότε Πάπα Ἰννοκεντίου Γ΄.
.           Ὁ Στῆβεν Ράνσιμαν στὸ κλασικὸ ἔργο του «Σταυροφορίες» σημειώνει ὅτι ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Φράγκους δὲν ἔχει παρόμοιά της στὴν ἱστορία. Ἀπὸ τὴν πλευρά του ὁ Ρ. Μπράουνινγκ στὴ μελέτη του «Ἡ Βυζαντινὴ αὐτοκρατορία» γράφει: «Ἂν ὑπῆρξε ἕνα καὶ μόνο μοιραῖο κτύπημα γιὰ τὴν ἐξόντωση τοῦ Βυζαντίου, αὐτὸ ἔγινε τὸ 1204 καὶ ὄχι τὸ 1453».
.           Οἱ σταυροφορίες ἦσαν ἰδέα τῆς Παποσύνης. Ὅπως γράφει ὁ ρωμαιοκαθολικὸς ἱερομόναχος π. Μάρκος Φώσκολος «χωρὶς τὴ “Γρηγοριανὴ Μεταρρύθμιση” δὲν θὰ ὑπῆρχε ἡ ἔννοια τῆς σταυροφορίας». Καὶ ἐξηγεῖ: «Μὲ τὸ μεταρρυθμιστικό του ἔργο, ποὺ ἀποσκοποῦσε στὸ νὰ φέρει τὴν παποσύνη ἐπικεφαλῆς τῆς χριστιανοσύνης,… ὁ Πάπας Γρηγόριος Ζ΄ (1073 – 1085) καλλιέργησε τὴν ἰδέα (τῆς σταυροφορίας)» πιστεύοντας σὲ μεγάλα ὀφέλη. Ὁ ἴδιος συνέταξε τὸ κείμενο «Dictatus Papae». Πρόκειται γιὰ τὸ ντοκουμέντο, ποὺ ἐκφράζει τὴν διαχρονικὴ πεποίθηση τῆς Ρώμης περὶ τῆς ἀπόλυτης ἐξουσίας τοῦ Πάπα ἐπὶ τῆς Γῆς. Οὐσιαστικὰ ὁ Πάπας Γρηγόριος Ζ΄ εἶναι ὁ πρῶτος θεωρητικὸς τοῦ παποκαισαρισμοῦ καὶ τῆς θεοκρατικῆς ἀπολυταρχίας καὶ ὁ πρῶτος ἐκ δογματικῆς πεποιθήσεως πλανητάρχης.
.           Οἱ ἑπόμενοι πάπες ὑλοποίησαν τὸ σχέδιο τοῦ Γρηγορίου Ζ΄, μὲ πρῶτο τὸν Οὐρβανὸ Β΄, ποὺ ὀργάνωσε τὴν Πρώτη Σταυροφορία. Οἱ σταυροφορίες σκοπὸ εἶχαν νὰ ἀπελευθερώσουν τοὺς Ἁγίους Τόπους ἀπὸ τοὺς Μουσουλμάνους. Παράλληλα ὅμως γίνονταν πολλὰ πολιτικὰ καὶ στρατιωτικὰ παιχνίδια, γιὰ νὰ φτάσουν στὴν κατάντια οἱ σταυροφόροι στὴν Δ΄ Σταυροφορία ἀντὶ γιὰ τὰ κατακτημένα ἀπὸ τὸ Ἰσλὰμ Ἱεροσόλυμα νὰ κτυπήσουν τὴν Χριστιανικὴ Βασιλεύουσα, ἀντὶ νὰ πολεμήσουν τοὺς Μουσουλμάνους νὰ ἐξοντώσουν τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ἀντὶ νὰ πλήξουν τὴν ἡμισέληνο νὰ βεβηλώσουν τὸν Σταυρό!
.           Τί τοὺς ἔκανε νὰ προβοῦν σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ φρικτότερα ἐγκλήματα τῆς Ἱστορίας; Ὄχι βέβαια τὰ ἐσωτερικὰ προβλήματα σὲ ἐπίπεδο ἡγεσίας τοῦ Βυζαντίου. Ὁ φθόνος γιὰ τὸ μεγαλεῖο τῆς Βασιλεύουσας, καὶ ἡ ἀκόρεστη βάρβαρη ἐπιθυμία λεηλασίας τοῦ ὑλικοῦ, πνευματικοῦ, καὶ πολιτισμικοῦ πλούτου της. Ὁ ἐκ τῶν κατακτητῶν Γοδεφρεῖδος Βιλλαρδουίνος στὸ χρονικό, ποὺ ἔγραψε γιὰ τὴν ἅλωση τῆς Πόλης, περιγράφει τὸ λάγνο μάτι τῶν βαρβάρων πολιορκητῶν, ὅταν τὴν ἀντίκρισαν: «Τώρα μπορεῖτε νὰ μάθετε πῶς κοίταζαν ἐπίμονα τὴν Κωνσταντινούπολη… Δὲν μποροῦσαν ποτὲ νὰ σκεφτοῦν πὼς μπορεῖ νὰ ὑπάρχει σὲ ὅλο τὸν κόσμο μία τόσο πλούσια πόλη, ὅταν εἶδαν αὐτὰ τὰ ψηλά της τείχη καὶ τοὺς πλούσιους πύργους κι αὐτὰ τὰ πλούσια παλάτια κι αὐτὲς τὶς ψηλὲς ἐκκλησίες, ποὺ ἦταν τόσο πολλὲς ποὺ κανεὶς δὲν θὰ τὸ πίστευε, ἂν δὲν τὸ ἔβλεπε μὲ τὰ μάτια του… Δὲν ὑπῆρξε ἄνθρωπος ποὺ τὴν εἶδε καὶ δὲν ἀνατρίχιασε…».
.           Ἡ περιγραφὴ τῶν λεηλασιῶν καὶ τῶν βεβηλώσεων ἀπὸ τοὺς κατακτητὲς «σταυροφόρους» εἶναι πτωχὴ μπρὸς στὴν πραγματικότητα. Ὁ Βιλλαρδουίνος στὸ Χρονικό του σημειώνει σχετικά: «Πολλοὶ ποὺ εἶχαν σκορπιστεῖ στὴν πόλη πήρανε πολλὰ ποὺ κανεὶς δὲν ἤξερε νὰ πεῖ πόσα, χρυσάφι καὶ ἀσήμι καὶ σκεύη πολύτιμα πετράδια καὶ μετάξια καὶ γούνινα φορέματα ἀπὸ γκρίζο σκίουρο καὶ ἀπὸ ἐρμίνα καὶ ὅλα τὰ ἀκριβὰ πράματα ποὺ βρέθηκαν ποτὲ στὴ γῆ… Καὶ μεγάλη ἦταν ἡ χαρὰ γιὰ τὰ πλούτη καὶ γιὰ τὴ νίκη ποὺ τοὺς ἔδωσε ὁ Θεός. Γιατί ἐκεῖνοι ποὺ ἦσαν φτωχοί, βρεθήκανε σὲ πλούτη καὶ σὲ πολυτέλεια…».
.           Οἱ ἁρπαγὲς τῶν τιμαλφῶν ἦταν ἡ μία πλευρὰ τῆς λεηλασίας. Ἡ ἄλλη ἦσαν οἱ ἁρπαγὲς τῶν πολύτιμων ἔργων τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ καὶ βυζαντινοῦ πολιτισμοῦ, καθὼς καὶ τὰ πολλὰ λείψανα ἁγίων. Ὅλα σήμερα βρίσκονται στὴ Δύση… Ἕνα ὁρατὸ παράδειγμα: Τὰ τέσσερα μπρούτζινα ἄλογα ποὺ ἦσαν στὸν Ἱππόδρομο τῆς Κωνσταντινούπολης βρίσκονται σήμερα στὴν Ἐκκλησία (!) τοῦ Ἁγίου Μάρκου, στὴ Βενετία… Φρικτότερη γιὰ τοὺς χριστιανοὺς καὶ γιὰ κάθε πολιτισμένο ἄνθρωπο ἦταν ἡ βεβήλωση τῶν ἐντὸς τῶν Ναῶν καὶ τῶν Μοναστηριῶν ἱερῶν σκευῶν.

Ἡ συγγνώμη τοῦ Πάπα

.           Οἱ Ἕλληνες διατηροῦν μὲ πικρία στὴ μνήμη τους τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Φράγκους. Κατὰ τὴν ἐπίσκεψη, μετὰ ἀπὸ πρόσκληση τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας Κων. Στεφανόπουλου, τοῦ Πάπα Ἰωάννου Παύλου Β΄ στὴν Ἀθήνα ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος τοῦ ἔθεσε ἐνώπιον τῆς παγκόσμιας κοινῆς γνώμης καὶ γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ Ὀρθόδοξο Χριστιανὸ Προκαθήμενο τὴν «ἀφιλάδελφο» συμπεριφορὰ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας (Δ΄ Σταυροφορία, Φραγκοκρατία, Οὐνία) πρὸς τοὺς Ἕλληνες Ὀρθοδόξους καὶ τοῦ ἐπισήμανε ὅτι γι’ αὐτὴν ἡ Ρώμη οὐδέποτε ζήτησε συγγνώμη.
.           Στὴν ἀπάντησή του πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο ὁ Πάπας εἶπε: «Γιὰ ὅλες τὶς παρελθοῦσες καὶ παροῦσες περιστάσεις ὅπου τὰ τέκνα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἁμάρτησαν μὲ πράξεις καὶ παραλείψεις κατὰ τῶν Ὀρθοδόξων ἀδελφῶν τους, ὁ Κύριος ἂς μᾶς χορηγήσει τὴ συγχώρηση, ποὺ τοῦ ζητοῦμε… Ἀναλογίζομαι τὴ δραματικὴ ἅλωση τῆς αὐτοκρατορικῆς πόλεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἡ ὁποία ἀπὸ τόσο μακροὺς χρόνους ἦταν ὁ προμαχώνας τὴ Χριστιανοσύνης στὴν Ἀνατολή. Εἶναι τραγικὸ ὅτι οἱ ἐπιδρομεῖς, ξεκινώντας γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν ἐλεύθερη πρόσβαση τῶν χριστιανῶν στοὺς Ἁγίους Τόπους, ἐστράφησαν κατὰ τῶν ἀδελφῶν τους ἐν τῇ πίστει. Τὸ γεγονὸς ὅτι χριστιανοὶ λατίνοι συμμετεῖχαν σ’ αὐτὸ προκαλεῖ στοὺς καθολικοὺς βαθιὰ θλίψη». Οἱ δύο ὁμιλίες εἶναι ἱστορικὲς καὶ ἀποσπάσματά τους περιέχονται σὲ διάφορες γλῶσσες στὴν Wikipedia καὶ στὸ λῆμμα «Ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης (1204)». –

 

, , , ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ τοῦ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΥ στὴν ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ΄

Οἱ ἐξελίξεις τοῦ Οὐκρανικοῦ στὴν ὑπόλοιπη Ὀρθοδοξία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Α´: ΕΡΝΤΟΓΑΝ καὶ ΣΧΙΣΜΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΥΝ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) (Μόνον ἡ Ἁγιά-Σοφιά μὲ τὸ Φετιχιέ τζαμί!)

Μέρος Β´: ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ τοῦ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΥ στὶς ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΕΛΛΑΔΟΣ καὶ ΑΛΒΑΝΙΑΣ–2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.         Πατριαρχεῖο τῶν Ἱεροσολύμων: Ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Θεόφιλος δέχθηκε στὶς 4 Μαρτίου 2019 τὸν Οὐκρανὸ Ἐπίσκοπο Μπαρισέβκα Βίκτωρα τῆς ὑπὸ τὸν Μητροπολίτη Ὀνούφριο κανονικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας. Τοῦ ἐξέφρασε τὴν ἐλπίδα ὅτι ἡ Οἰκουμενικὴ Ὀρθοδοξία θὰ βρεῖ τὴ δύναμη νὰ ξεπεράσει τὸν πειρασμὸ καὶ νὰ διατηρήσει τὴν ἑνότητά της καὶ διαβεβαίωσε τοὺς ἐπισκέπτες του ὅτι προσεύχεται γιὰ τὴν Κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας καὶ γιὰ τὸν Προκαθήμενό της Ὀνούφριο. Τῆς ἐπισκέψεως τῶν ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας Οὐκρανῶν στὸν Πατριάρχη κ. Θεόφιλο ἀκολούθησε, στὶς 31 Μαρτίου 2019, ἡ ἐπίσκεψη τῆς Ἀντιπροσωπείας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἀποτελούμενη ἀπὸ τοὺς Μητροπολίτες Γαλλίας Ἐμμανουὴλ καὶ Ἀδριανουπόλεως Ἀμφιλόχιο.
.         Οἱ δύο ἐν λόγῳ Μητροπολίτες ἔχουν ἐπιφορτισθεῖ μὲ τὸ ἔργο τῶν συνεννοήσεων μὲ τοὺς Προκαθημένους τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ τὴν προώθηση τῆς ἐκ μέρους αὐτῶν ἀποδοχῆς τῆς ἀπόφασης τοῦ κ. Βαρθολομαίου γιὰ τὴν Αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας. Ἰδιαίτερα τὶς ἡμέρες αὐτὲς ποὺ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης εἶναι ἀπογοητευμένος ἀπὸ τὴ στάση τῶν Ἑλλήνων Προκαθημένων (Ἀλεξανδρείας, Ἱεροσολύμων, Κύπρου, Ἑλλάδος, Ἀλβανίας). Πίστευε ὅτι θὰ τὸν ἀκολουθήσουν στὴν ἀπόφασή του «τυφλοῖς ὄμμασι».
.         Ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψη τῶν δύο ἐκπροσώπων τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου στὸν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων οὐδὲν τὸ θετικὸ προέκυψε γιὰ τὸ Φανάρι. Τουλάχιστον οὐδὲν ἀνακοινώθηκε.
.         Πατριαρχεῖο τῆς Ἀλεξανδρείας: Ὁ Πατριάρχης κ. Θεόδωρος δὲν ἀναγνωρίζει οὔτε μνημονεύει τὸν Προκαθήμενο τῆς «Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας». Κατὰ τὴν ἐπίσκεψη ποὺ δέχθηκε ἀπὸ τὸν πρέσβυ τῆς Οὐκρανίας στὴν Αἴγυπτο ἀπέφυγε νὰ μιλήσει γιὰ τὴν ἀναγνώριση τῆς κρατικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ἁπλῶς εὐχήθηκε νὰ ἀποκατασταθεῖ ἡ εἰρήνη καὶ ἡ ἑνότητα στὴ χώρα του.
.         Πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας: Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἔδωσε συνέντευξη στὴ Σερβικὴ ἐφημερίδα «Πολίτικα» καὶ ἀπάντησε στὰ θέματα ποὺ τοῦ καταμαρτυρᾶ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας, ἐπαναλαμβάνοντας τὶς πάγιες ἀπόψεις του. Λ.χ. ὁ Πατριάρχης κατηγορεῖ τὴν Ρωσία ὅτι «εἰσπήδησε καὶ κατέλαβε τὴ Μητρόπολη Κιέβου» κάτι ποὺ   εἰρηνικὰ συνέβη πρὸ 400 ἐτῶν καὶ ἔκτοτε ἕως πρόσφατα οὐδεὶς εἶχε θέσει κάποιο ζήτημα… Ἐπίσης ἐνῶ τόνισε ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔδωσε τὴν Αὐτοκεφαλία στὶς ἄλλες Ἐκκλησίες, ἀποσιώπησε τὸ γεγονὸς ὅτι ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του ὡς Πατριάρχου πανορθοδόξως εἶχε ἀποφασιστεῖ ὁμοφώνως νὰ ἀλλάξει τὸ σύστημα τῆς ἀπονομῆς τῆς Αὐτοκεφαλίας, γιὰ νὰ μὴν προκαλοῦνται ἔριδες καὶ σχίσματα. Τὸ θέμα δὲν ἦρθε στὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης, ἐπειδὴ ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία διαφώνησε στὸν τρόπο ὑπογραφῆς τοῦ Τόμου Αὐτοκεφαλίας. Ὁ κ. Βαρθολομαῖος εἶπε ἐπίσης ὅτι μὲ τὴν πράξη του δημιουργήθηκαν οἱ προϋποθέσεις ἑνότητας τῶν Ὀρθοδόξων τῆς Οὐκρανίας. Ὅμως ἀποδεικνύεται ἀνακριβὴς ἡ πρόβλεψή του. Οὐσιαστικὰ οὐδεμία ἑνότητα ὑπῆρξε, οὔτε ὑπάρχει, οὔτε προβλέπεται νὰ ὑπάρξει, παρὰ τοὺς διωγμοὺς ποὺ ἄρχισε τὸ Οὐκρανικὸ κράτος σὲ βάρος τῶν ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας Ὀρθοδόξων Οὐκρανῶν, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν.
.         Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἐπιχείρησε νὰ καθησυχάσει τὶς ἀνησυχίες τῶν Σέρβων διαβεβαιώνοντάς τους ὅτι δὲν θὰ κηρύξει τὴν αὐτοκεφαλία τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τῶν Σκοπίων καὶ τοῦ Μαυροβουνίου. Ὅπως εἶπε, ὑπάρχει διαφορὰ μὲ τὸ θέμα τῆς Οὐκρανίας, γιατί «ἡ Ρωσία εἰσπήδησε καὶ κατέλαβε τὴν Μητρόπολη Κιέβου, χωρὶς ποτὲ νὰ τῆς ἔχει παραχωρηθεῖ, ἐνῶ ἡ Σερβία ὅ, τι ἔχει τῆς ἀνήκει κανονικῶς καὶ ἐκκλησιολογικῶς». Πάντως ἡ ἀρνητικὴ στάση τοῦ Πατριαρχείου τῆς Σερβίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα παραμένει ἀμετάβλητη.
.         Ὀρθόδοξη Διασπορὰ στὴ Δυτικὴ Εὐρώπη: Ἡ διάσπαση τῶν Ὀρθοδόξων φάνηκε στὶς χῶρες τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης κατὰ τὴν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἦταν θλιβερὸ τὸ θέαμα στὴ Γερμανία, στὸ Βέλγιο, στὴ Γαλλία καὶ στὶς ἄλλες χῶρες οἱ Μητροπολίτες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου νὰ εἶναι μόνοι καὶ νὰ μὴν περιστοιχίζονται ἀπὸ τοὺς Μητροπολίτες ἢ Ἐπισκόπους τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ὅπως καθ’ ὅλα τὰ προηγούμενα χρόνια. Ἀντίθετα στὸ Ναὸ τῶν Ρουμάνων, στὸ Παρίσι, μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας ὀργανώθηκε ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Κεντρικῆς καὶ Δυτικῆς Εὐρώπης τοῦ Πατριαρχείου Ρουμανίας Ἰωσὴφ ἐκδήλωση γιὰ τὰ 70 χρόνια τοῦ περιοδικοῦ Contacts, στὴν ὁποία παρέστησαν προσωπικότητες ἀπὸ τὶς διάφορες δικαιοδοσίες. Κατ’ αὐτὴν σημειώθηκε ὅτι ἡ κρίση τῆς ἑνότητας στὴν Ὀρθοδοξία ὀφείλεται στὴν αὔξηση τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ.
.         Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας: Στὴν Οὐκρανία τὸ κράτος ἐντείνει τὶς πιέσεις του στοὺς ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας Ὀρθοδόξους Οὐκρανοὺς νὰ περάσουν στὴν δημιουργηθεῖσα κρατικὴ «Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία». Ἕως τώρα καὶ παρὰ τοὺς διωγμοὺς ἱερέων καὶ πιστῶν καὶ κατασχέσεις ναῶν τὰ ἀποτελέσματα εἶναι πενιχρά. Στὴν περιοχὴ τῆς Μπουκοβίνας λ.χ. οἱ 447 ἀπὸ τοὺς 449 ἱερεῖς παραμένουν πιστοὶ στὴν Κανονικὴ Ἐκκλησία καὶ μόνο 2 προσχώρησαν στὴν «Αὐτοκέφαλη».
.         Ἐν τῷ μεταξὺ τὸ θέμα τῶν διωγμῶν τῶν χριστιανῶν στὴν Οὐκρανία λαμβάνει πανευρωπαϊκὲς διαστάσεις. Τὸ Εὐρωπαϊκὸ Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων ἐκδικάζει τὴν προσφυγὴ τῶν ἐνοριτῶν τοῦ οὐκρανικοῦ χωριοῦ Πτύχα, τῆς περιοχῆς Ρόβνο, κατὰ τοῦ οὐκρανικοῦ κράτους, διότι αὐτὸ κατέλαβε τὴν τοπικὴ ἐκκλησία τους. Ἐπίσης στὸ Διοικητικὸ Δικαστήριο τοῦ Κιέβου προσέφυγε ἡ ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας Ὀρθόδοξη Οὐκρανικὴ Ἐκκλησία ἐναντίον τῆς ἀπόφασης τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ τῆς χώρας, νὰ ἐπιβάλει σὲ αὐτή, στὸ ὄνομά της νὰ εἶναι ἐμφανὴς ἡ ἐξάρτησή της ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας, γιὰ προφανεῖς ἐθνικιστικοὺς λόγους.
.         Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ «πατριάρχης» Φιλάρετος προσφάτως ἐμφανίζει νὰ κρατᾶ μίαν ἀπόσταση ἀπὸ τοὺς «Ἕλληνες» τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Τώρα ποὺ πέτυχε τὴν αὐτοκεφαλία θέλει νὰ ὁλοκληρώσει τὸ δικό του σχέδιο γιὰ τὸ μέλλον τῆς «Αὐτοκέφαλης» Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας, δηλαδὴ νὰ καταστεῖ Πατριαρχεῖο καὶ νὰ χειραφετηθεῖ πλήρως ἀπὸ τὸ Φανάρι. Σὲ συνέντευξη ποὺ ἔδωσε στὴν οὐκρανικὴ ἰστοσελίδα «Glavcom» εἶπε ὅτι ὅταν ὅλη ἡ οὐκρανικὴ Ἐκκλησία ἑνωθεῖ, τότε θὰ ἀλλάξει καὶ τὸ Καταστατικό της καὶ θὰ ἀποκτήσει τὸ καθεστὼς τοῦ Πατριαρχείου, ποὺ δὲν τῆς ἔχει δώσει σήμερα τὸ «Ἑλληνικὸ» Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Ἐπίσης γιὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἐπιφάνιο εἶπε ὅτι πρέπει νὰ κοιτάξει τὰ συμφέροντα τῆς Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι αὐτὰ τῆς Μόσχας ἢ τῆς Κωνσταντινούπολης…-

 

 

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ τοῦ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΥ στὶς ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΕΛΛΑΔΟΣ καὶ ΑΛΒΑΝΙΑΣ–2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΜΕΡΟΣ Β΄

Οἱ ἐξελίξεις τοῦ Οὐκρανικοῦ στὶς Ἐκκλησίες Ἑλλάδος καὶ Ἀλβανίας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Α´: ΕΡΝΤΟΓΑΝ καὶ ΣΧΙΣΜΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΥΝ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) (Μόνον ἡ Ἁγιά-Σοφιά μὲ τὸ Φετιχιέ τζαμί!)

.         Ὁ ἄλλος μεγάλος πονοκέφαλος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ Βαρθολομαίου εἶναι τό, μὲ εὐθύνη του, ἐξελισσόμενο σχίσμα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Στὴν ἐκ μέρους του ἀπόδοση τῆς αὐτοκεφαλίας στοὺς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας οὐδεμία συμπαράσταση βρῆκε ἀπὸ ΟΛΕΣ τὶς ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες. Αὐτὸ δὲν τὸ ἀνέμενε καὶ ἀναζητεῖ τρόπους νὰ ἀνατρέψει τὰ δεδομένα. Ἰδοὺ οἱ τρέχουσες ἐξελίξεις στὶς σχέσεις του μὲ τοὺς Ἀρχιεπισκόπους Ἀλβανίας καὶ Ἑλλάδος:
.         Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος: Τὸ Φανάρι ἐπιζητεῖ μὲ κάθε τρόπο νὰ Τὴν κάνει νὰ ἀκολουθήσει τὴν ἀπόφασή του. Πατριαρχικὴ ἀντιπροσωπεία, ἀποτελούμενη ἀπὸ τοὺς Μητροπολίτες Γαλλίας Ἐμμανουὴλ καὶ Ἀδριανουπόλεως Ἀμφιλόχιο ἐπισκέφθηκαν τὸν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο καὶ ἔθεσαν καὶ πάλι τὸ ζήτημα τῆς ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ταχείας ἀναγνώρισης τῆς «Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας» (Σημ. Δηλαδὴ τῶν ἀναγνωρισμένων ἀπὸ τὸ Φανάρι σχισματικῶν). Κατὰ δημοσιογραφικὲς πληροφορίες ὁ Προκαθήμενος τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας τοὺς διαβεβαίωσε ὅτι τὸ θέμα θὰ συζητηθεῖ στὴν προσεχῆ Ἱεραρχία καὶ τότε θὰ ἐκφραστεῖ ἡ ἐπίσημη θέση Της ἐπὶ τοῦ θέματος. Ἡ προσεχὴς Ἱεραρχία, πλὴν ἀπροόπτου, θὰ συνεδριάσει τὸν προσεχῆ Ὀκτώβριο, ἐνῶ τὸ Φανάρι καίγεται γιὰ «συμπαραστάτες»…
.         Ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψη τῆς Πατριαρχικῆς ἀντιπροσωπείας στὸν Ἀρχιεπίσκοπο ἕνα σημαντικὸ ποὺ προέκυψε εἶναι τὸ ὅτι ὁ Ἀχιεπίσκοπος δέχθηκε τὸν Μητροπολίτη Ἀδριανουπόλεως. Κληρικὸς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἶχε ἔλθει σὲ ρήξη μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, τὸν πῆρε κοντά του ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, τὸν πρότεινε γιὰ Μητροπολίτη Ἰωαννίνων καὶ μετὰ τὴν ἀποτυχία νὰ ἐκλεγεῖ τὸν χειροτόνησε Μητροπολίτη Ἀδριανουπόλεως καὶ τὸν διόρισε διευθυντὴ τοῦ Γραφείου τοῦ Πατριαρχείου στὴν Ἀθήνα! Σὲ ἀντίδραση πρὸς τὴν κίνηση αὐτὴ τοῦ Πατριάρχου ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τὸν εἶχε ἀποκλεισμένο ἀπὸ κάθε ἐπαφὴ μὲ τὸν ἴδιο καὶ γενικότερα μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Χωρὶς νὰ ἔχει δοθεῖ κάποια ἐξήγηση φαίνεται ὅτι ἡ σχέση Ἀρχιεπισκόπου – Ἀδριανουπόλεως ἀποκαταστάθηκε…
.         Δὲν εἶναι γνωστὸ στὸν γράφοντα τί συζητήθηκε μεταξὺ Ἀρχιεπισκόπου καὶ Πατριαρχικῆς Ἀντιπροσωπείας. Ὅμως ἔχουν σημασία τὰ γραφέντα ἀπὸ τὸν κ. Ἰωάν. Κονιδάρη, ὁμότιμο καθηγητὴ τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου στὴ Νομικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καὶ Ἄρχοντα Μέγα Δικαιοφύλακα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, σὲ κυριακάτικο φύλλο ἐφημερίδας. Ἀφοῦ σημειώνει ὅτι γιὰ τὸ θέμα τῆς ἀναγνώρισης τῆς Αὐτοκεφαλίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὡς ἀνωτάτη ἐκκλησιαστικὴ ἀρχή, «ἔχει τὸ τεκμήριο τῆς ἁρμοδιότητας καὶ δὲν ἔχει λόγο νὰ περιμένει τὴ γνωμοδότηση οὐδενός», προσθέτει τὴν ἄποψή του, ὅτι στὴν πρόσφατη Ἱεραρχία «τὸ θέμα δὲν συζητήθηκε, ἐπειδὴ δὲν περιελήφθη στὴν ἡμερησία διάταξη γιὰ δυσκόλως ἀποκρυπτόμενους λόγους μικροψυχίας ἔναντι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ προσωπικῶς τοῦ οἰακοστρόφου του».
.         Στὸ ἄρθρο του ὁ κ. Κονιδάρης ἐπισημαίνει μὲ νόημα πὼς «δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ γίνει μάντης κακῶν», ἀλλὰ θίγει τὸ θέμα τῶν Μητροπόλεων τῶν «Νέων Χωρῶν» καὶ ἀφήνει νὰ αἰωρεῖται μία ἀπειλὴ γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος: «Παρελκυστικὴ τακτικὴ γιὰ τόσο σοβαρὰ θέματα (Σημ. γρ. ὅπως ἡ ἀναγνώριση τῆς Αὐτοκέφαλης Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας), ποὺ ἀφοροῦν τὴν Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὸ σύνολό της, ὄχι μόνο συνιστᾶ, ὅλως ἐπιεικῶς, ἀσυγχώρητη ἀβελτηρία, ἀλλὰ εἶναι καὶ ἐπικίνδυνη γιὰ τὶς γενικότερες ἐξελίξεις στὴ χώρα μας καὶ στὴν περιοχή μας. Ἀλλὰ καὶ διότι τὸ γεροντικὸ πεῖσμα δὲν ἀναιρεῖ τὴ λαϊκὴ σοφία πὼς “τὸ γινάτι βγάζει μάτι”. Καὶ ὁ νοῶν νοείτω…». Σημειώνεται ὅτι, ὡς πρὸς τὸ γεροντικὸ πεῖσμα, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ἔχει γεννηθεῖ στὶς 30 Μαρτίου τοῦ 1938 καὶ ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος στὶς 29 Φεβρουαρίου τοῦ 1940…
.         Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔχει ἐνοχληθεῖ καὶ ἀπὸ τὴν ἐπίσημη ἐπίσκεψη τοῦ ἐμπίστου προσώπου τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου καὶ Διοικητοῦ τοῦ Ἁγίου Ὄρους Κ. Δήμτσα στὴ Ρωσία, στὶς ἀρχὲς Μαρτίου 2019. Ὅπως εἶναι γνωστὸ ἡ κυβέρνηση Τσίπρα διόρισε τὸν Κ. Δήμτσα ὡς διοικητὴ τοῦ Ἁγίου Ὄρους χωρὶς καμία συνεννόηση μὲ τὸ Φανάρι. Ἔκτοτε οἱ σχέσεις τοῦ Πατριαρχείου μὲ τὸν Κ. Δήμτσα εἶναι παγωμένες.
.         Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας: Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιος δημοσιοποίησε στὶς 21 Μαρτίου 2019 τὴν ἐπιστολὴ ποὺ εἶχε ἀποστείλει στὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο σὲ ἀπάντηση δικῆς του ἐπιστολῆς, γραμμένης, ὅπως ἀναφέρει ὁ Μακαριότατος Ἀλβανίας, σὲ «ἰδιότυπον ἐπιτιμητικὸν τόνον καὶ μὲ ὑπαινιγμοὺς περὶ ἐπιδράσεως ἡμῶν ἐξ ἄλλων Ἐκκλησιῶν». Ὁ κ. Ἀναστάσιος ἀπαντᾶ μὲ θεολογικὰ καὶ ἐκκλησιολογικὰ ἐπιχειρήματα στὴν ἐκ μέρους τοῦ Πατριάρχη δικαιολόγηση τῆς πράξης του νὰ ἀναγνωρίσει στὴν Οὐκρανία χειροτονίες τοῦ αὐτοκαλουμένου «Ἐπιτίμου Πατριάρχου Κιέβου καὶ πάσης Ρὼς – Οὐκρανίας» Φιλαρέτου, ὁ ὁποῖος εἶναι καθηρημένος, ἀφωρισμένος καὶ ἀναθεματισμένος καὶ διερωτᾶται «κατὰ πόσον ἡ ἐπαναφορὰ τοῦ κ. Φιλαρέτου εἰς τὴν κανονικὴν τάξιν καθιστᾶ αὐτομάτως ἐγκύρους τὰς τελεσθείσας ὑπ’ αὐτοῦ χειροτονίας». Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας προσθέτει ὅτι ὁ οὐσιαστικὰ διορισθεὶς ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Προκαθήμενος τῆς «Αὐτοκέφαλης Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας» Ἐπιφάνιος εἶναι «ἀκύρως χειροτονηθεὶς» ἀπὸ τὸν Φιλάρετο.
.         Στὴν ἐπιτιμητικοῦ ὕφους ἐπιστολὴ τοῦ Πατριάρχου στὸν κ. Ἀναστάσιο, ποὺ ἐξ εὐγνωμοσύνης δὲν τὸν ἀκολουθεῖ στὴν ἀναγνώριση τῶν σχισματικῶν τῆς   Οὐκρανίας, ἀπαντᾶ ὁ Προκαθήμενος τῆς Ἀλβανικῆς Ἐκκλησίας: «Πεποίθαμεν ὅτι ἡ γνησία εὐγνωμοσύνη δὲν συνεπάγεται κατάργησιν τῆς κριτικῆς θεολογικῆς σκέψεως καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐμπειρίας ἢ ἀπεμπόλησιν τῆς ἐλευθερίας τῆς συνειδήσεως».
.         Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας ἐκφράζει τὴν ἀγωνία του γιὰ τὴν διατήρηση τῆς ἑνότητας τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐπισημαίνει ὅτι οἱ τριγμοὶ στὶς Ἐπισκοπικὲς Συνελεύσεις τῆς Διασπορᾶς καὶ στοὺς διαχριστιανικοὺς διαλόγους εἶναι ἤδη αἰσθητοί, προτείνει πάλι Πανορθόδοξη Διαβούλευση, καὶ τονίζει ὅτι οἱ κρίσεις ὑπερβαίνονται διὰ τῆς Συνοδικότητος καὶ ὄχι διὰ τῆς ἀναμείξεως ἀνευθύνων προσώπων. Ἀνησυχητικὸ εἶναι τὸ τέλος τῆς ἐπιστολῆς τοῦ κ. Ἀναστασίου: «Πρὸς ἀποτροπὴν πάντως ὁποιασδήποτε παρανοήσεως διευκρινίζομεν ὅτι εἰς περίπτωσιν τραγικῆς καταλήξεως εἰς Σχίσμα (ὁ Θεὸς νὰ μὴν τὸ ἐπιτρέψη!) ἡ κατ’ Ἀλβανίαν Ὀρθόδοξος Αὐτοκέφαλος Ἐκκλησία θὰ παραμένη σταθερῶς ἐν ἀληθευούσῃ ἀγάπῃ μετὰ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου».
.         Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο: Τὸ δυσάρεστο γιὰ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο εἶναι πὼς μὲ τὴν ἐνέργειά του στὴν Οὐκρανία διαφωνεῖ καὶ ὁ ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία του παγκόσμιας ἀναγνώρισης Ἄγγλος Ὀρθόδοξος θεολόγος Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος (Γουέαρ). Σὲ συνέντευξή του στὸ οὐκρανικὸ τηλεοπτικὸ σταθμὸ «ΙΝΤΕΡ» συνοπτικὰ εἶπε:
«Ἡ κατάσταση στὴν Οὐκρανία εἶναι πραγματικὰ πολὺ σοβαρὴ καὶ δὲν ἀφορᾶ μόνο τοὺς Οὐκρανοὺς Χριστιανοὺς Ὀρθοδόξους, ἀλλὰ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Γνωρίζουμε ὅτι ὑπάρχει σχίσμα μεταξὺ τῶν Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως καὶ Μόσχας. Δὲν βρίσκονται σὲ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία.
.           Τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινουπόλεως προχώρησε στὴν αὐτοκεφαλία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ἀλλὰ αὐτὴ δὲν ἔχει ἀναγνωρισθεῖ ἀπὸ τὴ Μόσχα, οὔτε ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἄλλη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Οὐδεμία ὑποστήριξε τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινούπολης.
Ἐμεῖς, ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, δὲν διακόψαμε τὴν εὐχαριστιακὴ κοινωνία, ἀλλά, παρὰ τὴν ἐνέργειά μας, ἡ κατάσταση εἶναι πολὺ σοβαρή.
.            Ἐπίσης κατὰ τὴ γνώμη μου –ὄχι αὐτὴν τοῦ Πατριαρχείου– σεβόμενος βαθέως τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, δὲν συμφωνῶ μὲ τὴν ἀπόφασή του.
.         Εἶναι ἀρκετὰ σαφὲς ὅτι γιὰ τριακόσια χρόνια ἡ Οὐκρανία ἦταν μέρος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, εἶναι ἕνα ἱστορικὸ γεγονός, δὲν μποροῦμε νὰ ἀλλάξουμε τὸ παρελθόν. Γι᾽ αὐτὸ καὶ φρονῶ ὅτι δὲν ἦταν σωστὸ γιὰ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινούπολης νὰ παρέμβει στὶς ὑποθέσεις τοῦ ἐδάφους, ποὺ ἀποτελεῖ μέρος τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας.
.            Εἶμαι πολὺ ἀνήσυχος γιὰ τὴ χρήση βίας καὶ πιστεύω ὅτι δὲν θὰ ἐπιτύχουμε λύση μὲ τὶς βιαιότητες καὶ τὴν καταπίεση. Θὰ εἶναι καταστροφὴ καὶ μεγάλο σκάνδαλο ἐάν, γιὰ παράδειγμα, ἐκδιωχθοῦν μὲ τὴν ἄσκηση βίας οἱ μοναχοί τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων στὸ Κίεβο (Σημ.γρ.: Ἀνήκουν στὴν διωκόμενη κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας).
.          Τὸ καλύτερο μέσον γιὰ νὰ ἐξευρεθεῖ λύσις εἶναι μία πανορθόδοξη συνάντηση τῶν Προκαθημένων. Θὰ μποροῦσε νὰ συγκληθεῖ ἐπίσης μία νέα Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος, στὴν ὁποία, μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, νὰ συμμετάσχει καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας.
.          Ὀνομάζουμε τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία “Συνοδικὴ” καὶ αὐτὸ σημαίνει σεβασμὸ τοῦ ἄλλου, ἱκανότητα νὰ ἀκούει κανεὶς τὸν ἄλλο. Ἂς ἀκούσουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο σὲ πνεῦμα χρηστότητας καὶ ἀλήθειας, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ».
.         Αὐτὰ ποὺ εἶπε ὁ Μητροπολίτης Διοκλείας μόνο ἐκεῖνος μπορεῖ νὰ τὰ πεῖ σὲ ὅλη τὴ δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Οὐδεὶς ἄλλος. Εἶναι 85 ἐτῶν, ἔχει τιμηθεῖ ὄχι μόνο μὲ τὸ ἀρχιερατικὸ ἀξίωμα, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν διεθνῆ ἐπιστημονικὴ κοινότητα, δὲν ἔχει οἰκονομικὴ ἢ ἄλλη ἐξάρτηση ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο καὶ εἶναι μία ἱκανὴ καὶ ὑπεύθυνη προσωπικότητα. Ἑπομένως δὲν νιώθει φόβο, δὲν καταντᾶ κόλακας καὶ ἐλεύθερα ἐκφράζει τὴν ἄποψή του. –

Μέρος Γ´: ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ τοῦ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΥ στὴν ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

 

,

Σχολιάστε

ΕΡΝΤΟΓΑΝ καὶ ΣΧΙΣΜΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΥΝ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) (Μόνον ἡ Ἁγιά-Σοφιά μὲ τὸ Φετιχιέ τζαμί!)

ρντογν κα σχίσμα προβληματίζουν τ Φανάρι

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

   Μέρος 1ο

.         Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο προβληματίζεται μὲ τὶς δυσκολίες ποὺ προκαλεῖ στὴ λειτουργία του καὶ στὴ ζωὴ τῆς ἐναπομένουσας στὴν Τουρκία ρωμαίικης κοινότητας ἡ κυβέρνηση Ἐρντογάν, καθὼς ἐπίσης καὶ μὲ τὸ ἐξελισσόμενο σχίσμα ἐντὸς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος στὶς 24 Μαρτίου καὶ ἀπευθυνόμενος σὲ προσκυνητὲς ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα μίλησε γιὰ τὶς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετωπίζει ὁ Ἑλληνισμὸς στὴ γείτονα χώρα. «Ζοῦμε μὲ δυσκολίες καὶ εἰς τὸ παρελθὸν καὶ εἰς τὸ παρόν. Οἱ δυσκολίες αὐτὲς εἰς τὸ πρόσφατον ἀκόμη παρελθὸν ἦσαν πολὺ μεγάλες, ἦσαν ἀνυπέρβλητες», τοὺς εἶπε καὶ προσέθεσε: «Αὐτὲς οἱ δυσκολίες κατά τινα τρόπον ὑπάρχουν καὶ σήμερα ὅταν καὶ ἐμεῖς, οἱ Ρωμιοί, καὶ οἱ ἄλλες μειονότητες ποὺ ζοῦν ἐδῶ, γιὰ ἕξι χρόνια τώρα στερούμεθα τοῦ αὐτονοήτου δημοκρατικοῦ δικαιώματός μας νὰ διεξαγάγουμε ἐκλογὲς γιὰ νὰ ἀνανεώσουμε τὰ διοικητικὰ σώματα τῶν ἐκκλησιῶν μας καὶ τῶν λοιπῶν εὐαγῶν ἱδρυμάτων μας. Αὐτὸ δὲν εἶναι μία κατάφωρος ἀδικία γιὰ τοὺς μὴ μουσουλμάνους κατοίκους αὐτῆς τῆς Πόλεως, αὐτῆς τῆς χώρας; Γιατί νὰ ὑφιστάμεθα αὐτὴ τὴν διάκρισι;».
.            Ἐνδεικτικὸ τῆς καταπίεσης ποὺ ὑφίσταται τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀπὸ τὴν τουρκικὴ κυβέρνηση εἶναι τὸ ἄρθρο, ποὺ δημοσιεύθηκε σὲ ἀθηναϊκὴ ἐφημερίδα στὶς 16 Μαρτίου, τοῦ Νίκ. Μαγγίνα, προσωπικοῦ φωτορεπόρτερ τοῦ κ. Βαρθολομαίου καὶ στελέχους τοῦ Πατριαρχείου τῆς ἀπολύτου ἐμπιστοσύνης του. Τὸ ἄρθρο εἶναι προσεκτικὰ γραμμένο, ὅπως ὅλα τὰ Φαναριώτικα κείμενα. Ἀναφέρεται στὸ παζάρι Ἐρντογάν, τὸν ὁποῖο ἀναφέρει σκέτα «πρόεδρο», νὰ ἀνταλλάξει τὸ ἄνοιγμα τῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης μὲ τὴν λειτουργία στὴν Ἀθήνα τοῦ κτισμένου ἐπὶ βυζαντινῆς χριστιανικῆς ἐκκλησίας «τεμένους τῆς κατάκτησης» (Φετιχιὲ τζαμί).
.         Στὴν ἀρχὴ τοῦ ἄρθρου του ὁ κ. Μαγγίνας σημειώνει, προφανῶς μὲ σαφῆ ἐξουσιοδότηση, ὅτι τὸ Πατριαρχεῖο «δὲν θὰ ἤθελε γιὰ τὴν ἐπαναλειτουργία τῆς Σχολῆς νὰ τεθεῖ ὁποιοδήποτε θέμα ἀνταλλάγματος». Ὅμως στὴ συνέχεια γράφει: «Στὴν περίπτωση ποὺ παραχωρεῖτο τὸ Φετιχιὲ τῆς Ἀθήνας σὲ μουσουλμανικὴ χρήση, τότε ἡ Μονὴ Παμμακαρίστου, μετέπειτα τέμενος τοῦ Φετιχιὲ καὶ σήμερα μουσεῖο, θὰ μποροῦσε νὰ δοθεῖ, σὲ ἀντιστάθμισμα τοῦ Φετιχιὲ τζαμιοῦ τῆς Ἀθήνας, στὴν ὀρθόδοξη λατρεία στὴν Κωνσταντινούπολη»… Διερωτᾶται κανείς: Αὐτὸ δὲν εἶναι ἀνταλλαγή; Δὲν εἶναι συναλλαγή;…
.         Σημειώνεται ὅτι ἐνῶ ὁ Ἐρντογὰν ἀπειλεῖ ὅτι θὰ μετατρέψει σὲ τζαμὶ τὴν Ἁγία Σοφία, ὁ κ. Μαγγίνας κάνει καὶ δεύτερη πρόταση ἀνταλλαγῆς: «Ἐὰν δὲν εὐοδοῦται αὐτὸ (Σημ. γρ. Ἡ Μονὴ τῆς Παμμακαρίστου) νὰ ἀνοίξει ὡς ὀρθόδοξος ναός, μία ἄλλη σκέψη θὰ ἦταν νὰ δοθεῖ στὴν ὀρθόδοξη λατρεία (Σήμ. γρ. Σὲ ἀνταλλαγὴ πρὸς τὸ Φετιχιὲ τζαμὶ τῆς Ἀθήνας) ὁ δίπλα στὴν Ἁγία Σοφία Ναὸς τῆς Ἁγίας Εἰρήνης, μὲ αὐτὸν νὰ ἀποτελεῖ, κατὰ καιρούς, ἀντικείμενο μεγάλης συζήτησης, ἐνῶ θὰ μποροῦσε νὰ δοθεῖ στὴν ὀρθόδοξη λατρεία γιὰ ὁρισμένες ἔστω ἑορτές». Τὸ ἄρθρο του ὁ κ. Μαγγίνας τὸ τελειώνει γράφοντας πὼς οἱ σκέψεις του αὐτὲς περὶ ἀνταλλαγῆς «ἴσως δώσουν στοὺς ἁρμοδίους τῶν δύο χωρῶν τὴν ἀφορμὴ μίας διαφορετικῆς προσέγγισης τῆς πρότασης γιὰ τὸ Φετιχιὲ τζαμὶ τῆς Ἀθήνας». Ἐπειδὴ ἀπὸ τὸ Πατριαρχικὸ Μέγαρο οὐδὲν δημοσιοποιεῖται χωρὶς τὴν ἔγκριση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη καὶ ἐπειδὴ ὁ κ. Μαγγίνας εἶναι τῆς ἀπολύτου ἐμπιστοσύνης καὶ ἀφοσίωσης πρόσωπο, τὸ ἄρθρο ἔχει τὴ σημασία του.
.         Νομίζω ὅτι εἶναι ἡ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία, μετὰ τὸν Ἀγώνα τοῦ 1821, ποὺ τὸ Φανάρι παρεμβαίνει στὰ ἐσωτερικὰ τῆς Ἑλλάδος καὶ στὴν ἐξωτερική της πολιτικὴ καὶ ζητεῖ, ἔστω ἐμμέσως, ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση νὰ παζαρέψει τὸ ἄνοιγμα τῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης ἢ ναοῦ στὴν Κωνσταντινούπολη μὲ τὴ λειτουργία στὴν Ἑλληνικὴ πρωτεύουσα τοῦ τζαμιοῦ – συμβόλου τῆς ἅλωσης τῆς Βασιλεύουσας καὶ τῆς ὑποδούλωσης τῶν Ἑλλήνων στοὺς Ὀθωμανούς.
.         Ἡ πρόταση ὁπωσδήποτε δὲν εἶναι τυχαία. Ὁ κ. Μαγγίνας οὔτε μόνος του ἐνήργησε, οὔτε ξαφνικὰ τοῦ ἦρθε ἡ ἔμπνευση νὰ προτείνει «στοὺς ἁρμοδίους τῶν δύο χωρῶν» τὸ ἄνοιγμα τοῦ Φετιχιὲ τζαμιοῦ στὴν Ἀθήνα, μὲ ἀπολύτως ἀνισοβαρὲς ἀντάλλαγμα. Ἂν γινόταν παζάρι –σημειώνεται ὅτι πάγια ο λληνικς κυβερνήσεις ποστηρίζουν πς δν χωρε παζάρι γι τ νοιγμα τς Σχολς τς Χάλκης, γιατί ατ εναι θέμα νθρωπίνων δικαιωμάτωνμόνο τ νοιγμα στν ρθόδοξη λατρεία τς γίας Σοφίας στν Κωνσταντινούπολη θ μποροσε ν συζητηθε γι τ νοιγμα το Φετιχι τζαμιο στν θήνα.

Μέρος Β´: ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ τοῦ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΥ στὶς ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΕΛΛΑΔΟΣ καὶ ΑΛΒΑΝΙΑΣ–2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

, , , ,

Σχολιάστε

ΣΤΟΧΟΣ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ε΄(Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στόχος ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἡ μνήμη τοῦ ἐθνοϊερομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγορίου τοῦ Ε΄ βεβηλώνεται ἕως τὶς ἡμέρες μας ἀπὸ τοὺς ἐθνομηδενιστές. Σὲ ἀπάντηση ἐκδίδονται βιβλία γιὰ τὸν βίο καὶ τὸ ἔργο του. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι τοῦ μοναχοῦ Μαξίμου τοῦ Ἰβηρίτου. Κυκλοφορήθηκε πρόσφατα σὲ ἐξαιρετικῆς ποιότητας ἔκδοση, μὲ τίτλο «Ὁ Ἀθωνίτης Πατριάρχης τοῦ Γένους καὶ Μέγας Ἐθνοϊερομάρτυς Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ε΄».
.         Ὁ Πατριάρχης στὶς 10 Ἀπριλίου 1821 ἀπαγχονίστηκε. Νωρίτερα τοῦ εἶχε ἐπιδοθεῖ τὸ σουλτανικὸ φιρμάνι, μὲ τὸ ὁποῖο παυόταν τοῦ ἀξιώματός του «ὡς ἀνάξιος τοῦ πατριαρχικοῦ θρόνου, ἀγνώμων πρὸς τὴν Ὑψηλὴν Πύλην καὶ ἄπιστος». Ὁ μοναχὸς Μάξιμος περιγράφει, μὲ ὅλη τὴν τραγικότητά τους, τὰ γεγονότα. Μετὰ τὴν ἀνάγνωση τοῦ φιρμανίου, περὶ τὶς 10 τὸ πρωὶ τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα, μετήχθη στὶς φυλακὲς τοῦ Μποσταντζήμπαση. Ἐκεῖ τὸν βασάνισαν οἱ δεσμῶτες του καὶ μετὰ τὸν ἔφεραν, μὲ δεμένα πίσω τὰ χέρια του, στὸ Πατριαρχεῖο. Ἐκεῖ τὸν κρέμασαν στὴ μεσαία θύρα, ποὺ ἔκτοτε παραμένει κλειστή. Ἦταν 70 ἐτῶν. Τὸ σῶμα τοῦ Πατριάρχη ἔμεινε ἐκεῖ κρεμασμένο τρεῖς ἡμέρες, βορὰ στὸν βάρβαρο καὶ βέβηλο ὄχλο.
.         Ὁ Πατριάρχης ἀπὸ τὸ 1797 ἕως τὸ 1821 ἦταν ἑπτὰ χρόνια στὸν θρόνο καὶ δέκα ἑπτὰ περίπου στὴν ἐξορία. Στὰ λίγα χρόνια τῆς Πατριαρχείας του εἶχε τὴν εὐθύνη νὰ ἀντιμετωπίσει τὴν αὐθαιρεσία καὶ τὴν βασανιστικὴ καταπίεση τοῦ Σουλτάνου, τὴν ἐπιθετικότητα τοῦ ἄθεου γαλλικοῦ διαφωτισμοῦ, τὸ μίσος τοῦ παπισμοῦ καὶ τὰ προβλήματα τοῦ σκλαβωμένου κλήρου καὶ λαοῦ, στὶς προσδοκίες τοῦ ὁποίου ἔπρεπε νὰ ἀνταποκριθεῖ.
.         Οἱ ἄθεοι γιὰ νὰ πλήξουν τὴ μνήμη τοῦ Πατριάρχη ἀγνοοῦν τὸ σημαντικὸ ἔργο του καὶ τὴν ἄμεμπτη ζωή του, δὲν ἀναφέρουν τὴν προσφορά του στὴ διατήρηση τῆς ταυτότητας τῶν Ἑλλήνων καὶ μένουν στὴν ἐπιφάνεια τῶν γεγονότων, χωρὶς νὰ ἐξετάζουν τὸ ἂν εἶχε τὸ περιθώριο νὰ πράξει διαφορετικά. Ὅμως ὅλες οἱ ἱστορικὲς μαρτυρίες τῆς ἐποχῆς ποὺ συμβαίνουν τὰ γεγονότα εἶναι ὅτι ὁ Πατριάρχης ἐξαναγκάστηκε νὰ καταδικάσει τὴν Ἐπανάσταση. Ὁ π. Μάξιμος ἀναγράφει, μεταξὺ τῶν ἄλλων, ὅτι ὁ Ἄγγλος κληρικὸς R. Walsh στὸ χρονικό, ποὺ ἔγραψε γιὰ τὸ ταξίδι του στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 1821, ἀναφέρει ὅτι εἶδε τὸν Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄ δύο μῆνες πρὶν ἀπὸ τὸν ἀπαγχονισμό του καὶ στὴ συνέχεια ἐξιστορεῖ τὸ γεγονός: «Ἀφοῦ τὸν ἐξανάγκασαν νὰ ἀφορίσει τὴν Ἐπανάσταση, τὸν κρέμασαν. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ Σουλτάνος εἶχε προαποφασίσει τὴν ἐκτέλεση…».
.         Οἱ τιμὲς ποὺ ἐπιφύλαξε ὁ Τσάρος καὶ ὁ λαὸς τῆς Ὀδησσοῦ στὸ σκήνωμά του, τὰ ὅσα ἔγραψαν οἱ ἱστορικοί, Ἕλληνες καὶ ξένοι, οἱ στίχοι γιὰ τὸν Πατριάρχη τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ Διον. Σολωμοῦ, ποὺ ἔζησε τὸ γεγονός, ἡ πάνδημη ὑποδοχὴ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες τοῦ Λειψάνου Του, στὴν Ἀθήνα, τὸ 1871, δὲν εἶναι μύθος. Εἶναι κοινὸ τὸ αἴσθημα ὅτι ἡ θυσία του συνέβαλε στὸν Ἀγώνα τῶν Ἑλλήνων γιὰ τὴν ἐλευθερία τους καὶ ὅτι αὐτὴ κατέστη σύμβολο τῆς συμβολῆς τοῦ κλήρου σ’ Αὐτόν.-

,

Σχολιάστε