Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Γ. Παπαθανασόπουλος

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Ἑλληνικὴ Παράδοση καὶ οἱ ἐχθροί της

Β´ Μέρος

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Α´: Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.               Γιὰ τὴν ἀξία τῆς Ἑλληνικῆς Παράδοσης, ὡς θεμελιώδους παράγοντα συνέχισης τῆς ὕπαρξης τοῦ Ἔθνους τῶν Ἑλλήνων, ἔγραψαν οἱ περισσότεροι λόγιοί μας. Ἐκφράζουν τὴν ἀλήθεια, πὼς μὲ αὐτὴ τὴν Παράδοση οἱ Ἕλληνες διατηρήσαμε τὴν ταυτότητά μας ἐπὶ αἰῶνες σκλαβιᾶς σὲ ἑτερόδοξους καὶ ἀλλόθρησκους βάρβαρους κατακτητές μας.
.              Ὁ Γιῶργος Σεφέρης στὸ βιβλίο του «Τρεῖς μέρες στὰ Μοναστήρια τῆς Καππαδοκίας» (Ἔκδοση τοῦΓαλλικοῦ Ἰνστιτούτου Ἀθηνῶν τὸ 1953) γράφει: «Πρέπει νὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ ζήσει μὲ ἄνεση ἕνα διάστημα σ’ αὐτὰ τὰ μέρη. Νὰ ἰδεῖ καὶ νὰ ξαναϊδεῖ, νὰ ἀργοπορήσει, νὰ στοχαστεῖ καὶ νὰἀναμετρήσει… Κι ἂν τύχει καὶ εἶναι Ἕλληνας, πρέπει νὰ ἔχει τὸν πόθο νὰ κοιτάξει ἀπὸ πιὸ κοντὰ τί χρωστᾶμε καὶ νομίζω ὅτι χρωστᾶμε πολλὰ στὸ σταυροδρόμι αὐτῆς τῆς Ἄκρης, ποὺ εἶναι συνάμα ἕνα ἀνυποψίαστο, γιὰ τοὺς περισσότερους, χωνευτήρι ρευμάτων Ἀνατολῆς, Βοριᾶ, Νοτιᾶ καὶΔύσης. Πρέπει νὰ ἔχει τὴν ἰδιοσυγκρασία νὰ ἰδεῖ αὐτὸ ποὺ λέμε ἑλληνικὴ παράδοση, ἐν κινήσει, ὅπου τὸ μικρὸ καὶ λησμονημένο μπορεῖ νὰ ἔχει τὴν ἴδια σημασία μὲ τὰ ἀπαρασάλευτα μνημεῖα τῆς τέχνης».
.                 Ὁ Νικηφόρος Βρεττάκος στὴν παρθενική του ὁμιλία στὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, τὸ 1988, εἶπε μεταξὺ ἄλλων: «Νὰ εἰπῶ ὅτι ἡ ἠθική μας ἀντίσταση ἔχει καταθέσει τὰ ὅπλα καὶ ὅτι κινδυνεύουμε νὰ καταποντιστοῦμε μέσα στὴν εὐρωπαϊκὴ χοάνη, ποὺ αὔριο θὰ ἀρχίσει νὰ ἐπεκτείνεται καὶ πρὸς τὰ ἐδῶ; Ν επ τι ρχίσαμε ν κατεδαφίζουμε τ γλῶσσα μας κα τι ατ σοδυναμε μ κατεδάφιση το διου τοῦ θνους μας;… Αὐτὸς εἶναι ἕνας λόγος περισσότερος ποὺ ἐπιβάλλει νὰ συνέλθουμε ἐμεῖς, σὰν φυσικοὶ κληρονόμοι, ποὺ εἴμαστε, καὶ νὰ σκεφτοῦμε τί θὰ κάνουμε. Πῶς θὰ ἀνασυνθέσουμε τὴ φθαρμένη μας ἑλληνικὴ ταυτότητα. Ὅλοι τὸ γνωρίζουμε πὼς δὲν μποροῦμε νὰ ἐλπίζουμε σὲ μίαν ἀνανεωμένη ἐθνικὴ παρουσία, ἔχοντας πάψει νὰ λειτουργοῦμε πάνω στὶς ρίζες μας».
.              Ὁ Ζήσιμος Λορεντζάτος γράφει στὸ βιβλίο του «Collectanea» (Ἔκδ. Δόμος): «Χωρς τν πίστη μου κα χωρς τ γλῶσσα μου – τὰ δύο αὐτὰ ὑπερατομικὰ κρατήματα ἢ κερκέλια (σημ. γρ.: συνδετικοὺς κρίκους) – πέφτω… πέφτω… πέφτω… στὸ κενό, ὄχι τὸ φυσικὸ κενὸ ποὺ προβλημάτιζε τὸν Πασκὰλ καὶ τοὺς ἀκόλουθους τῆς φυσικῆς ἐπιστήμης – μήτε τὸ κενὸ τῆς φιλοσοφίας, ποὺ τὸἀπόστεργε ὁλότελα ὁ Λάϊμπνιτς, ἀλλὰ πέφτω… πέφτω… πέφτω… στὴν ἄβυσσο τὴν πνευματική, τὴν ἄπατη».
.             Ὁ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης στὸ διήγημά του «Λαμπριάτικος ψάλτης» γράφει: «Ἄγγλος ἢ Γερμανὸς ἢ Γάλλος δύναται νὰ εἶναι κοσμοπολίτης ἢ ἀναρχικὸς ἢ ἄθεος ἢ ὅ,τι δήποτε. Ἔκαμε τὸχρέος του, ἔκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἐπαγγέλλεται χάριν πολυτελείας τὴν ἀπιστίαν καὶ τὴν ἀπαισιοδοξίαν. Ἀλλὰ ὁ Γραικύλος τῆς σήμερον, ὅστις θέλει νὰ κάμη δημοσίᾳ τὸν ἄθεον ἢ τὸν κοσμοπολίτην, ὁμοιάζει μὲ νάνον ἀνορθούμενον ἐπ’ ἄκρων ὀνύχων καὶ τανυόμενον νὰφθάσῃ εἰς ὕψος καὶ νὰ φανῇ καὶ αὐτὸς γίγας. Τὸ Ἑλληνικὸν ἔθνος, τὸ δοῦλον, ἀλλ’ οὐδὲν ἧττον καὶ τὸ ἐλεύθερον ἔχει καὶ θὰ ἔχῃ διὰ παντὸς ἀνάγκη τῆς θρησκείας του».-   

Διαφήμιση

, ,

Σχολιάστε

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Ἑλληνικὴ Παράδοση καὶ οἱ ἐχθροί της

Α΄ Μέρος

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Ἡ Παράδοση τῶν Ἑλλήνων, δηλαδὴ τὰ ζωτικὰ στοιχεῖα τῆς ὕπαρξης καὶ τοῦ πολιτισμοῦ τους (θρησκεία, γλώσσα, ἱστορία, γνώση, ἔργα, ἤθη, ἔθιμα, ἀξίες, πρότυπα, ἰδιαίτερος τρόπος ζωῆς) μεταβιβάζεται ἀπὸ Γενιὰ σὲ Γενιὰ καὶ ἔτσι ἐξασφαλίζεται ἡ ταυτότητα, ἡ συνοχὴ καὶ ἡ συνέχεια τοῦἜθνους μας, καθὼς καὶ ἡ παρουσία Του στὸ παγκόσμιο γίγνεσθαι. Αὐτῆς τῆς Παράδοσης κάποιοι εἶναι δεδηλωμένοι ἐχθροὶ καὶ ἐπιζητοῦν νὰ τὴν καταστρέψουν. Τὸ γεγονὸς εἶναι ὅτι οἱ πλεῖστοι   σημαντικοὶ ἐκπρόσωποι τοῦ Πολιτισμοῦ μας ἔχουν ἐκφραστεῖ γιὰ τὴν ἀξία της καὶ ὑπὲρ τῆς διατήρησής της. Ἀναφέρουμε παραδείγματα:
.                    Ὁ σημαντικὸς ζωγράφος τοῦ 20οῦ αἰώνα Ν. Χατζηκυριάκος – Γκίκας στὸ βιβλίο του «Ἀνίχνευση τῆςἙλληνικότητας» (Ἔκδ. «Εὐθύνη») σημειώνει πὼς οἱ σκέψεις ποὺ γράφει σὲ αὐτὸ εἶναι γιὰ τὴνἙλλάδα, ἀφοῦ γεννήθηκε Ἕλληνας. Καὶ προσθέτει: «Τὸ νὰ διαφύγει κανεὶς ἀπὸ τὰ φυλετικά του γνωρίσματα οὔτε ἐπιθυμητὸ εἶναι, οὔτε εὔκολο… Ὁ κοσμοπολιτικὸς χαρακτήρας τῆς ἐποχῆς μας, μᾶς ἐπιτρέπει, ἀλήθεια, κάτι τέτοιες ἐλαστικότητες καὶ ἀκροβασίες, ποὺ ἐν μέρει, μόνον, εἶναι θεμιτές. Ἀλλὰ αὐτός, ἀκριβῶς, ὁ ὅρος τοῦ “κοσμοπολίτη” φέρνει στὸ νοῦ μᾶλλον ἐξωτερικὰ καί, ὁπωσδήποτε, ρηχὰ γνωρίσματα… Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ καυχηθῆ ὅτι ἔχει τελείως ξεριζωθῆ. Καὶ στὴν περίπτωση ποὺ κάποιος ἄσημος τὸ κατόρθωσε, τὰ ἀποτελέσματα στὴ ζωὴ καὶ στὴν τέχνη εἶναι πέρα γιὰ πέρα ἀρνητικὰ καὶ στεῖρα».
.                Ὁ ἐκλεκτὸς λογοτέχνης καὶ δικηγόρος Γιῶργος Θεοτοκᾶς στὸ βιβλίο του «Πνευματικὴ Πορεία» (Ἔκδ. «Ἑστίας») καταλήγει στὸ συμπέρασμα πὼς γιὰ κάθε Ἕλληνα «τὸ καλύτερο ποὺ ἔχει νὰ κάμει εἶναι νὰ ζητήσει νὰ συνδεθεῖ ξανὰ μὲ τὴ θρησκευτικὴ παράδοσή του, ἡ ὁποία συνυφάνθηκε, πολλοὺς αἰῶνες, μὲ τὴ ζωὴ τοῦ λαοῦ του, μὲ τὸν ἐθνικό του χαρακτήρα, μὲ τὴ νοοτροπία του, τὰ ἤθη του, τὴ μνήμη τῶν πατέρων του. Ἐκεῖ, στὸ δικό του πνευματικὸ κλίμα, ὁ καθένας θὰ ἰσορροπήσει καλύτερα, θὰ βρεῖ πιὸ σταθερές, πιὸ πλήρεις λύσεις τῶν προβλημάτων ποὺ τὸν βασανίζουν… Θὰ βγεῖ ἀπὸ τὸ πνευματικὸ χάος, θὰ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὸ ἄγχος τοῦ μηδενός».
.            Ὁ ἐξέχων δημοσιογράφος καὶ θεατράνθρωπος Αἰμίλιος Χουρμούζιος  στὸ βιβλίο του «Ἡ περιπέτεια μίας γενεᾶς» (« Οἱ Ἐκδ. τῶν Φίλων») δηλώνει αἰσιόδοξος. Θεωρεῖ ὅτι «ὑπάρχουν ὅλες οἱ προϋποθέσεις γιὰ τὴ σύνθεση μίας νεοελληνικῆς πνευματικῆς παραδόσεως, ἀφοῦ καὶ οἱ ἐθνικὲςἀρετὲς βοηθοῦν σὲ τοῦτο, ἀλλὰ καὶ τὸ βαρὺ ἀπόθεμα μίας μακρινῆς, ἔστω, πάντοτε ὅμως ζωντανῆς στὴ νεώτερη ἑλληνικὴ συνείδηση πνευματικῆς κληρονομιᾶς». Γιὰ τοὺς ξενομανεῖς ὅμως παρατηρεῖ:
«Τὸ νὰ δεχόμαστε τὶς ξένες ἀξίες ὁλέτοιμες, πακεταρισμένες ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸ μὲ τὴν ἰδέα πὼς οἱἀξίες αὐτές, ἐπειδὴ προέρχονται ἀπὸ χῶρες πολιτιστικὰ περισσότερο προηγμένες ἀπὸ τὴ δική μας, εἶναι, γι’ αὐτὸ καὶ μόνο, ἠθικὰ ἀνώτερες, ἀποτελεῖ λάθος βαρὺ μὲ ἐκφυλιστικὲς συνέπειες γιὰ τὸνἐθνικὸ χαρακτήρα. Εἶναι μία ἐπικίνδυνη αὐταπάτη, ἡ ὁποία… παρακίνησε σὲ μία δουλικὴ μίμηση τῶν ξένων προτύπων καὶ εἶχε ὡς μοιραῖο ἐπακόλουθο ἕναν ἄλλοτε κωμικό, ἄλλοτε ἀπεχθῆ, ἀλλὰ πάντοτε στεῖρο μαϊμουδισμό…».-

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Οἱ διαχρονικὲς ἀξίες στὸ στόχαστρο

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                         Οἱ πολλὲς καὶ σοβαρὲς ἀντιδράσεις ποὺ ὑπῆρξαν στὴν ἐνέργεια ἀνδρός, ποὺ ντύνεται καὶσυμπεριφέρεται ὡς γυναίκα καὶ ὑποστηρίζεται ἀπὸ τὸ Σωματεῖο Ὑποστήριξης Διεμφυλικῶν, νὰδιαβάσει παραμύθια σὲ νήπια παιδικοῦ σταθμοῦ  τῆς Θεσσαλονίκης καὶ ἡ συνηγορία στὴν πράξη τοῦ στελεχῶν ΜΜΕ φίλων τῶν λόμπι τῶν ΛΟΑΤΚΙ θέτουν τὸ ζήτημα: Στὴν Πολιτεία ὑπάρχουν ἄραγε ἀρχές, ἀξίες καὶ νόμοι, ποὺ εἶναι ἀπόλυτοι καὶ διαχρονικοί, ἢ κάποιους τοὺς μεταβάλλει, ἀνάλογα μὲ τὴν ἰδεολογία, τὴ δική της  καὶ   ἐκείνων ποὺ καθοριστικὰ τὴν ἐπηρεάζουν;
.                       Ἀντίθετα πρὸς τὴν ἀγανάκτηση τῆς πλειονότητας τῶν πολιτῶν, ἐντυπωσιακὴ ἦταν ἡ σιωπὴτῆς ἐπίσημης Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, ἁρμοδίου τῆς κατὰ τὸ Σύνταγμα καὶ τοὺς  νόμους ἀγωγῆς καὶ τῶν νηπίων. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ ὑποστηρίζει τὴ νοοτροπία τῶν ΛΟΑΤΚΙ, ἐνῶ τὸΠΑΣΟΚ βρίσκεται σὲ ἀμηχανία, ἀφοῦ ἐπώνυμο στέλεχός του ἦταν ποὺ πρῶτο ἀντέδρασε στὴν προώθηση τῆς στάσης τῶν «Drag Queens» σὲ ἀθῶες ὑπάρξεις. Ἀπὸ τὴ μία ἀνακοίνωσε ὅτι θὰἐξετάσει τὴν ἐνίσχυση τῶν δικαιωμάτων τῶν ΛΟΑΤΚΙ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ὁ πρόεδρός του Νίκος Ἀνδρουλάκης ἦταν στὸ Φανάρι γιὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Θεοφανείων… Μακάρι, πρὸς ἐνημέρωσή του, νὰἐρώτησε τὸν Οἰκ. Πατριάρχη, τί πιστεύει ἡ Ἐκκλησία γιὰ τὸ θέμα τῆς προπαγάνδας σὲ ἀνηλίκους τῆς νοοτροπίας καὶ τοῦ τρόπου ζωῆς τῶν «Drag Queens» καὶ κατ’ ἐπέκταση τῶν ΛΟΑΤΚΙ.
.                     Ὁ ὁμότιμος καθηγητὴς τοῦ Ἀστικοῦ Δικαίου τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Μαριάνος Δ. Καράσης ἀπηχώντας τὴ σκέψη τοῦ φιλοσόφου, ἱστορικοῦ καὶπολιτικοῦ Παναγιώτη Κανελλόπουλου γράφει πὼς ἡ ἄποψη τοῦ Διαφωτισμοῦ, ποὺ ἐκφράζει καὶτοὺς ΛΟΑΤΚΙ, ὅτι μόνο ἀπομακρυνόμενοι ἀπὸ τὸ παρελθὸν μποροῦμε νὰ ἐξασφαλίσουμε ἕνα καλύτερο μέλλον, ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἀναιρεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ θεμέλια βίωσης τοῦ ἱστορικοῦ χρόνου, δηλαδὴτὸ παρελθόν,  ἀφ’ ἑτέρου δὲ θέτει ὡς κριτήριο τοῦ καλυτέρου μέλλοντος τὴν  ὑποτίμηση τοῦπνευματικοῦ πολιτισμοῦ. Ἡ τάση αὐτὴ ἀπὸ ἰσχυρὰ λόμπι φθάνει σήμερα ἕως τὸν πνευματικὸμηδενισμό, τὴν ἀχρήστευση δηλαδὴ τῶν πνευματικῶν ἀξιῶν τοῦ παρελθόντος καὶ τὸ χτίσιμο ἑνὸς μέλλοντος «θαυμαστοῦ», σὰν καὶ αὐτὸ ποὺ μπόρεσε νὰ φαντασθεῖ ὁ Ἄλντους Χάξλεϊ, ἑνὸς κόσμου δηλαδὴ κατοικημένου ἀπὸ πλάσματα τοῦ δοκιμαστικοῦ σωλήνα, ποὺ θὰ ἔχουν βρεῖ τὰ ταίρια τους στὰ ἀπανθρωποποιημένα ὄντα – ρομπότ…
.                    Ὁ ἴδιος ὁ Παναγιώτης Κανελλόπουλος στὸ βιβλίο του «Τὸ τέλος τοῦ Ζαρατούστρα» (Ἔκδ. Ἑστίας) μιλάει γιὰ ἐπερχόμενη γενιά, ποὺ θὰ θελήσει νὰ ἐπιβάλει τὸ μηδὲν ὡς «πρόοδο», καὶ γι᾽αὐτὸ θὰ πολεμήσει μέχρις ἐσχάτων ἐναντίον ὅσων τὴν ἐμποδίζουν, θεσμῶν καὶ ἀνθρώπων. Θὰβάλει στὸ στόχαστρό της ὅλους ὅσοι εἶναι ὑπὲρ τῶν αἰωνίων ἀξιῶν καὶ τῶν φυσικῶν νόμων. «Δὲν ἀξίζει τὸν κόπο νὰ γυρίζει ἡ Γῆ ἀδιάκοπα γύρω ἀπὸ τὸν ἑαυτό της καὶ γύρω ἀπὸ τὸν Ἥλιο. Ἡ γενιά μου θ’ ἀξίζει, μόνον ἂν καταφέρει νὰ σταματήσει κι αὐτὴν τὴν κίνησή της!» λέγει χαρακτηριστικὰὁ μηδενιστής… Ἀγαπητὲ ἀναγνώστη διάβασε τὰ ἐπιχειρήματα ὅσων ὑποστηρίζουν τοὺς “Drag Queens” καὶ θὰ καταλάβεις τὸν Παν. Κανελλόπουλο.-

, , , ,

Σχολιάστε

«ΜΕΡΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ»: ΜΙΑ “ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ” ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

 Ἀρχιμ. Νικολάου Ἰωαννίδη
Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ
Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
«Μέρες  Ἀποκάλυψης στὴν  Ἰωνία
– Τὸ δράμα τῶν Ἑλλήνων τῆς  Ἰωνίας 1914-1922»
(ἐκδ. «Ἀρχονταρίκι»)

.             Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς θλιβερῆς ἐπετείου τῶν ἑκατὸ ἐτῶν ἀπὸ τὴν Μικρασιατικὴ καταστροφὴ (1922) καὶ τῆς Συνθήκης τῆς Λωζάνης (1923), θὰ ἤθελα νὰ δημοσιεύσω μία παρουσίαση τοῦ ἐκλεκτοῦ βιβλίου «Μέρες  Ἀποκάλυψης στὴν  Ἰωνία, τὸ δράμα τῶν Ἑλλήνων τῆς  Ἰωνίας 1914-1922» τοῦ φίλου Γιώργου Παπαθανασόπουλου, δημοσιογράφου, χημικοῦ καὶ θεολόγου. Τὸ βιβλίο, ὅσο θὰ ὑπάρχουν οἱ μνῆμες τῆς Γενοκτονίας τοῦ 1922, θὰ εἶναι πάντοτε ἐπίκαιρο.
.             Τὸ βιβλίο «Μέρες  Ἀποκάλυψης στὴν  Ἰωνία, τὸ δράμα τῶν Ἑλλήνων τῆς  Ἰωνίας 1914-1922» εἶναι ἱστορικὸ μυθιστόρημα, ποὺ  ἀναδεικνύει τὸν κ. Παπαθανασόπουλο ὄχι μόνον ὡς ἕναν δόκιμο συγγραφέα καὶ δημοσιογράφο, ὅπως τὸν γνωρίζαμε μέχρι σήμερα, ἀλλὰ καὶ ὡς ἕναν ὑψηλοῦ ἐπιπέδου γλαφυρὸ λογοτέχνη – μυθιστοριογράφο, τοῦ ὁποίου τὶς ἱκανότητες τὶς ἀναγνωρίζει καὶ τὶς χαίρεται ὅποιος διαβάσει τὸ βιβλίο αὐτό.
.             Προσωπικά, διαβάζοντας τὸ βιβλίο, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς σκέψεις ποὺ ἀνέφερα, ἔνιωσα πνευματικὴ κατάνυξη καὶ ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια. Αἰσθάνθηκα τὸ μεγαλεῖο καὶ τὴ σπουδαιότητα τῆς ἐθνικῆς καὶ πνευματικῆς μας ταυτότητας, καὶ τὸ πόσο σημαντικὸ εἶναι γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὸ μέλλον μας νὰ τὴν γνωρίζουμε.  Ὁ φίλος Γιῶργος Παπαθανασόπουλος εὐφυῶς διάλεξε τὸ εἶδος τοῦ ἱστορικοῦ μυθιστο-ρήματος, γιὰ νὰ καταγράψει τὸ κομμάτι αὐτὸ τῆς ἱστορίας μας, τὴ Μικρασιατικὴ καταστροφή, καὶ νὰ μᾶς περάσει τὰ σπουδαῖα νοήματα ποὺ ἐξάγονται ἀπ’ αὐτή. Καὶ ἔπραξε ἄριστα, γιατί τὸ ἱστορικὸ μυθιστόρημα καταγράφει πιστῶς τὴν ἱστορία καὶ ἀναδεικνύει τὰ συμπεράσματα τῶν ἱστορικῶν γεγονότων, ποὺ πρέπει νὰ ἔχουμε ὑπόψη, καὶ προσφέρει -θὰ ἔλεγα διδάσκει- μὲ ἕναν εὐχάριστο καὶ ξεκούραστο τρόπο, ὅσους δυστυχῶς δὲν μποροῦν ἢ δὲν θέλουν νὰ ἀνατρέξουν σὲ ἐπιστημονικὲς ἱστορικὲς μελέτες.
.             Ἐπειδὴ ἐκτιμῶ πολὺ τὸ ἱστορικὸ μυθιστόρημα, γιατί εὔκολα μεταφέρει, ὅπως ἀνέφερα, ἱστορία, ἤθη, ἔθιμα κ.λπ., θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ ἀναφερθῶ γιὰ λίγο σ’ αὐτὸ καὶ νὰ πῶ ὅτι πρόκειται γιὰ ἐκεῖνο τὸ λογοτεχνικὸ εἶδος, στὸ ὁποῖο γίνεται ἀπόπειρα νὰ δημιουργηθεῖ μία δραματικὴ δομὴ μυθοπλασίας μέσα σὲ μία αὐστηρῶς ὁριοθετημένη ἱστορικὴ ἐποχή, τὴν ὁποία σκιαγραφεῖ ὁ δημιουργός του μετὰ ἀπὸ διεξοδικὴ καὶ ἀντικειμενικὴ μελέτη τῶν ἱστορικῶν γεγονότων, τῶν τόπων, τῶν χαρακτήρων, τῶν ἠθῶν καὶ συνηθειῶν, ἀκόμη καὶ τοῦ τρόπου ὁμιλίας, ποὺ χρησιμοποιοῦσαν τὰ πρόσωπα τῆς ἐποχῆς, ποὺ ὁ ἴδιος ἐπέλεξε γιὰ τὸ ἔργο του. Βεβαίως, ὀφείλω νὰ πῶ ὅτι πολλὲς φορὲς οἱ σχέσεις μυθιστορηματικῆς ἀφήγησης τῆς ἱστορίας καὶ τῆς ἱστορίας τῶν γεγονότων, ποὺ περνᾶ ἀπὸ αὐστηρὴ ἐπιστημονικὴ βάσανο, δὲν βαίνουν παραλλήλως.
.             Στὸ ἐν λόγῳ, ὅμως, ἔργο καὶ ἡ ἱστορικὴ διεισδυτικὴ ἀκρίβεια τιμᾶται καὶ ἡ δροσερότητα τῆς μυθιστορηματικῆς πλοκῆς δὲν μειώνεται.  Ἔτσι, ὅλα αὐτὰ τὰ στοιχεῖα ἐμπεριέχονται στὸ βιβλίο τοῦ κ. Παπαθανασόπουλου, καὶ βλέπουμε νὰ μᾶς μεταφέρει μὲ ἐνάργεια, πιστότητα καὶ ρεαλισμὸ τὶς κοινωνικὲς συνθῆκες, τὸ πνεῦμα καὶ τὶς συμπεριφορὲς τῶν προγόνων μας, ποὺ ἀσφαλῶς μπορεῖ νὰ ἐπηρεάσουν θετικὰ τὴ ζωὴ καὶ τὴ συμπεριφορὰ ὅλων μας.
.             Τὸ βιβλίο «Μέρες  Ἀποκάλυψης στὴν  Ἰωνία» ἐκπέμπει πολλὰ μηνύματα, ποὺ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τὰ ἀναλύσει κάποιος μόνος του -γιατί δὲν ἐμπίπτουν ὅλα στὴν ἁρμοδιότητα ἑνὸς ἀνθρώπου- καὶ γι’ αὐτό, συνήθως, ἡ παρουσίαση ἑνὸς βιβλίου γίνεται ἀπὸ περισσότερους παρουσιαστές.  Ἔτσι, ὅσον ἀφορᾶ τὸ πρόσωπό μου, θὰ ἀναφερθῶ στὰ ἐκκλησιαστικὰ καὶ θεολογικὰ μηνύματα τοῦ βιβλίου, ποὺ τὰ θεωρῶ πολὺ σημαντικὰ καὶ διδακτικά, ἰδιαίτερα γιὰ τὶς ἡμέρες μας, ποὺ ὅ,τι ἐκκλησιαστικό, θεολογικὸ καὶ πατριωτικὸ εὐτελίζεται, λοιδορεῖται καὶ ἀπαξιώνεται.

.             Τὸ πρῶτο θέμα ποὺ θέλω νὰ θίξω εἶναι ἡ πίστη, ἡ πίστη τῶν ἀνθρώπων ποὺ σκιαγραφοῦνται στὸ βιβλίο, δηλαδὴ τῶν προγόνων μας, ἡ πίστη μὲ τὴν ὁποία ἔζησαν, μεγαλούργησαν ἀλλὰ καὶ μαρτύρησαν, τόσο μὲ τὸ μαρτύριο τῆς συνειδήσεως, ὅσο καὶ μὲ τὸ μαρτύριο τοῦ αἵματος, ὅταν χρειάσθηκε.  Ἡ πίστη αὐτὴ ἀναφέρεται πρῶτον στὸν Θεὸ καὶ ἀποτελεῖ τὸ θεμέλιο τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, ποὺ ὑπῆρξε καὶ τὸ περιεχόμενο τῆς ἐν γένει ζωῆς τῶν ἀνθρώπων τῆς Μικρασίας, ὅπως μᾶς τὸ μεταφέρει τὸ βιβλίο (βλ. σ. 16, 85, 189).
.             Τὸ πρῶτο γράμμα τοῦ ἀλφαβήτου τῆς ὀρθόδοξης πίστεως εἶναι ἡ πίστη στὸν ζῶντα καὶ τρισυπόστατο Θεό. Αὐτὴ εἶναι τὸ θεμέλιο καὶ ἡ ἀρχὴ τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, ἡ ρίζα ἀπὸ τὴν ὁποία αὐξάνει καὶ ἀναπτύσσεται κάθε χριστιανός, κατὰ τὸ μέτρο, βέβαια, τοῦ ἀγώνα του καὶ τοῦ κόπου του στὸ στάδιο τῆς κατὰ Χριστὸν ζωῆς του.  Ἡ πίστη χαρίζει τὴν πραγματικὴ κοινωνία μὲ τὸν Θεὸ καὶ ἡ κοινωνία μὲ τὸν Θεὸ χαρίζει στὴ συνέχεια καὶ τὴν κοινωνία μὲ τοὺς συνανθρώπους. Εἶναι ἡ πρώτη βαθμίδα, πάνω στὴν ὁποία ἀνερχόμενος ὁ ἄνθρωπος εἰσέρχεται στὴν καινὴ ζωή, ἡ ὁποία ἀσφαλῶς εἶναι καὶ κοινὴ ζωή, δηλαδὴ ζωὴ κοινωνίας καὶ ἑνότητας τῶν ἀνθρώπων μεταξύ τους. Καὶ βλέπουμε πολὺ καθαρὰ στὸ βιβλίο ὅτι ἡ ἑνότητα τῶν Μικρασιατῶν πατέρων μας βασιζόταν στὸν Χριστὸ καὶ στὴν  Ἐκκλησία Του, ποὺ ἦταν ἡ κοινὴ ἀναφορά τους, ἡ συνεκτικὴ δύναμις ποὺ τοὺς ἔνωνε μὲ δεσμοὺς ἀκατάλυτους στὴν ἐπίγεια ζωή, καὶ συνάμα τοὺς ἔδινε τὴ βεβαιότητα τῆς κοινωνίας μέσα στὴν αἰώνια ζωὴ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ (βλ. σ. 416). Μὲ τὴν πίστη κατόρθωναν νὰ ἀποφεύγουν τοὺς πειρασμοὺς τῶν παθῶν, τὶς πτώσεις καὶ ὅλες τὶς ἀντιξοότητες τῆς ζωῆς. Μὲ τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως ὅ,τι κατόρθωναν ἦταν ἀποτέλεσμα συλλογικότητας, ἔργο κοινό, στὸ ὁποῖο καθένας κατέβαλλε τὸ χάρισμά του, τὴν ἱκανότητά του, καὶ δὲν τὰ κράταγε μόνον γιὰ τὸν ἑαυτό του.
.             Μὲ ἄλλα λόγια, τὸ βιβλίο μᾶς παρουσιάζει μία κοινωνία ποὺ ξεπερνᾶ τὰ ὅρια καὶ τὸ περιεχόμενο μίας συμβατικῆς κοσμικῆς κοινωνίας ἀνθρώπων, ποὺ καθορίζει τὸν τρόπο τῆς κοινωνικῆς τους ὕπαρξης, ἔχοντας ὡς μέτρο τὰ κριτήρια τῶν διαφόρων κοινωνικῶν συστημάτων, ποὺ δὲν δίνουν καμμία θέση στὸν Θεάνθρωπο Χριστὸ καὶ οὔτε ἐπιτρέπουν τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιό Του νὰ παίζει κάποιο ρόλο στὴ διαμόρφωση τῆς κοινωνικῆς ζωῆς τους. Οἱ Μικρασιάτες πατέρες μας στὴ δική τους κοινωνία εἶχαν ὡς κέντρο τὸν Ἰησοῦν Χριστὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιό Του, καὶ ὁλόκληρη ἡ ζωή τους ξεκινοῦσε ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ κατέληγε στὸν Χριστό. Εἴτε ἐν ἐπιγνώσει εἴτε ἀνεπιγνώστως δὲν ἀγωνίζονταν νὰ δημιουργήσουν μία κοινωνία – ἀνθρώπινο κατασκεύασμα, ἀλλὰ μὲ πίστη καὶ ταπείνωση εἰσέρχονταν στὴν «ἡτοιμασμένην» ἀπὸ καταβολῆς  κόσμου κοινωνία Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, μέσα στὴν ὁποία «ζοῦσαν καὶ κινοῦνταν καὶ ὑπῆρχαν», γιὰ νὰ χρησιμοποιήσω τὰ λόγια τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων (17,28), μέσα στὴν ὁποία ζοῦσαν τὴ χαρὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ ὑπέμεναν ὅλα τὰ λυπηρὰ τῆς ζωῆς.
.             Θὰ ἦταν λάθος νὰ χαρακτηρίσει κανεὶς τὴν κοινωνία αὐτὴ τῶν Μικρασιατῶν ὡς κοινωνία ἀποκλειστικὰ «ἐκκλησιαστικὴ» ἢ «κοσμική», διότι ὁ χριστιανὸς ζεῖ στὸν κόσμο, ἀλλὰ συμπεριφέρεται ὡς ἄνθρωπος τοῦ Χριστοῦ, ἐφαρμόζοντας κατὰ τὸ δυνατὸν τὸ ἅγιο θέλημά Του. Συνεπῶς, ἕνας σαφὴς διαχωρισμὸς μεταξὺ «ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς» καὶ «κοσμικῆς ζωῆς» δὲν ὑπάρχει, καὶ αὐτὸ ἀναδύεται ἀβίαστα ἀπὸ τὸ ἐν λόγῳ βιβλίο. Ἡ καθημερινὴ ζωὴ τῶν Μικρασιατῶν ἀλληλο-περιεχωρεῖτο μὲ τὴν χριστιανικὴ – ἐκκλησιαστικὴ ζωή τους. Δὲν ἦσαν ἄλλοι μέσα στὴ ἐκκλησία καὶ ἄλλοι ἔξω ἀπ’ αὐτήν.  Ἡ καθημερινὴ ζωή τους ἦταν ἡ συνέχεια τῆς Θείας Λειτουργίας καὶ συνάμα ἡ προετοιμασία γιὰ τὴν ἑπόμενη Θεία Λειτουργία.
.             Ἡ γενναία καὶ χριστιανικὴ στάση τῶν Μικρασιατῶν ἔναντι τῶν θλίψεων καὶ τῶν πειρασμῶν, ποὺ μᾶς δείχνει τὸ βιβλίο, ἀποτελεῖ δείκτη τῆς πνευματικῆς τους κατάστασης, εἶναι σὰν νὰ γνώριζαν τοὺς πατερικοὺς λόγους ὅτι οἱ θλίψεις καὶ οἱ πειρασμοὶ διαχωρίζουν «τοὺς υἱοὺς τοῦ Θεοῦ… ἐκ τῶν λοιπῶν ἀνθρώπων». Οἱ «υἱοὶ τοῦ Θεοῦ» εἶναι ἐκεῖνοι, γιὰ τοὺς ὁποίους ἡ Γραφὴ λέγει «ὂν ἀγαπᾶ Κύριος παιδεύει» ( Ἑβρ. 12,6), ἐνῶ οἱ λοιποί, οἱ ἄλλοι εἶναι ἐκεῖνοι γιὰ τοὺς ὁποίους ἡ Γραφὴ ἀναφέρει οἱ «χωρὶς παιδείαν», «νόθοι ἐστὲ καὶ οὐχ υἱοί».
.             Ὁ συγγραφέας ἀποτυπώνει πολὺ παραστατικὰ καὶ μὲ γλαφυρότητα αὐτὴ τὴν κοινωνία τῶν Μικρασιατῶν, ἡ ὁποία πάλλεται ἀπὸ πατριωτικὸ αἴσθημα, ποὺ ἀναμφίβολα βασίζεται στὶς ἔννοιες τῆς ἐλευθερίας, τῆς ἀνεξιθρησκείας καὶ τῆς ἰσότητας· καὶ ἡ ἀφήγησή του δὲν ἔχει ἴχνος ἐξιδανικεύσεως -ἔστω καὶ ἂν κάποιοι ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὸν σημερινὸ τρόπο ζωῆς μπορεῖ νὰ θεωρήσουν ὅτι ὑπάρχει κάποιο εἶδος ἐξιδανίκευσης. Οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι, αὐτοὶ ἦσαν καὶ ἔτσι ζοῦσαν· φυσιολογικοὶ ἄνθρωποι μὲ τὶς χάρες τους, ἀλλὰ καὶ μὲ τὶς ἀδυναμίες καὶ τὰ πάθη τους, ποὺ δὲν ἀποπειρᾶται ὁ συγγραφέας νὰ παραλείψει ἢ νὰ ἐξωραΐσει. Μὲ ἀντικειμενικότητα ἀναφέρεται σὲ θέματα ὅπως προδοσία, διχόνοια (βλ. σ. 144) κ.λπ. ὁ ἔρωτας ἢ ἁπλὲς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες, ὅπως τοῦ κουτσομπολιοῦ καὶ μάλιστα μέσα στὸν Ναὸ (βλ. σ. 26).  Ἀκόμη μὲ ρεαλισμὸ καὶ συγκατάβαση στὶς  ἀνθρώπινες ἀδυναμίες, μᾶς μιλᾶ γιὰ τὸν διάκονο Νήφωνα, ὁ ὁποῖος ἐγκατέλειψε τὴν ἱερωσύνη, γιὰ νὰ νυμφευθεῖ. Χωρὶς ἴχνος εὐσεβισμοῦ, ἀναφερόμενος στὸν ἔρωτα δίνει τὶς φυσιολογικές, ἀνθρώπινες διαστάσεις του, θὰ ἔλεγα καὶ τὶς χριστιανικὲς (βλ. σ. 71,74).
.             Μὲ τὸν ἴδιο ρεαλισμὸ ἀναφέρεται καὶ σὲ ἄλλες ἀδυναμίες τῶν ἀνθρώπων ἐκείνου τοῦ ἤθους, ὅπως τῆς δίκαιης ὀργῆς γιὰ τοὺς διῶκτες Τσέτες, ἀλλὰ καὶ σὲ ἀρετές, ὅπως στὴν ἔλλειψη μισαλλοδοξίας καὶ ἐκδικητικότητας (βλ. σ. 38-9 · 274), τὴ στάση τους ἔναντι τῶν ἑβραίων (βλ. σ. 41-42) καὶ τῶν μασώνων (βλ. σ. 42-43), τὴν ἀποδοχὴ τοῦ ἄλλου, τοῦ τίμιου ἄλλου, ἔστω καὶ ἂν εἶναι ἀλλόθρησκος (βλ. σσ. 36, 354, 450), τοῦ πατριωτισμοῦ καὶ τῆς καλῶς ἐννοουμένης ὑπερηφάνειας γιὰ τὴν ἑλληνικὴ καταγωγή τους καὶ καταγωγή μας.  Ὅλα αὐτὰ σήμερα λοιδοροῦνται, καὶ ἂν κανένας τολμήσει νὰ τὰ ὑπερασπισθεῖ, θὰ χαρακτηρισθεῖ φασίστας καὶ ἄλλα φαιδρά.  Ὅμως, αὐτὰ μᾶς διδάσκουν· καὶ πρὸ πάντων μᾶς διδάσκει ἡ ἀταλάντευτη ἐμμονὴ τῶν Μικρασιατῶν Ἑλλήνων πατέρων μας στὶς ἀξίες, ποὺ ὀφείλουμε νὰ ἔχουμε καὶ νὰ ὑπερασπιζόμαστε ὡς χριστιανοὶ καὶ ὡς  Ἕλληνες πατριῶτες.

 .             Ἰδιαίτερα θὰ ἤθελα νὰ ἀναφερθῶ στὴ μαρτυρία καὶ τὸ μαρτύριο, ποὺ ἦσαν πρόθυμοι οἱ Μικρασιάτες νὰ ὑποστοῦν γιὰ τὴν πίστη, γιὰ τὴν ἐλευθερία, γιὰ τὴν πατρίδα καὶ γιὰ τὴν τιμή τους.  Ὁ συγγραφέας μὲ πολλὴ διάκριση τὸ ἀναφέρει σὲ κάποια σημεῖα, μὴ θέλοντας νὰ τὸ ἐπαναλαμβάνει συνεχῶς, προφανῶς γιὰ νὰ μὴ χάσει τὴν ἀξία του, ἡ μαρτυρική, ὅμως, διάθεσή τους εἶναι διάχυτη σ’ ὅλο τὸ βιβλίο. Θὰ ἤθελα νὰ διαβάσω ἕνα ἀπόσπασμα πολὺ χαρακτηριστικὸ (βλ. 262-3).

 .             Ἕνα ἄλλο θέμα, στὸ ὁποῖο θὰ ἤθελα νὰ σταθῶ, εἶναι ὁ ρόλος τῆς  Ἐκκλησίας καὶ τοῦ κλήρου στὴ ζωὴ καὶ τὸν ἀγώνα τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς  Ἀσίας. Τὸ βιβλίο μᾶς δίνει πολλὲς ἀφορμές. Ἡ ἀναφορὰ στοὺς Μητροπολίτες Σμύρνης Χρυσόστομο,  Ἐφέσου  Ἰωακεὶμ καὶ στὸν παπα-Γιώργη -ἡ προσωπικότητα καὶ τὸ ἔργο τοῦ ὁποίου ἐκπροσωπεῖ τὸ σύνολο σχεδὸν τῶν ἱερέων τῆς ἐποχῆς- εἶναι πολὺ ἀποκαλυπτική. Θὰ παραθέσω μόνο ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὰ πολλὰ καὶ θαυμάσια ποὺ ἀναφέρονται γιὰ τὸν Μητροπολίτη Σμύρνης (σ. 217). Τὰ ἴδια περίπου ἀναφέρονται καὶ γιὰ τὸν Μητροπολίτη  Ἐφέσου, καὶ ἰδιαίτερα θέλω νὰ σημειώσω τὴν ἀγαστὴ συνεργασία τῶν δύο ἀνδρῶν γιὰ τὸ καλὸ ὅλων τῶν ἀνθρώπων, «ὑπὲρ ὧν Χριστὸς ἀπέθανεν», καὶ γιὰ τὸ καλό του ἔθνους.
.             Ἰδιαίτερα συχνὴ καὶ ἐνδιαφέρουσα εἶναι ἡ ἀναφορὰ στὸν παπὰ- Γιώργη, ὄχι γιατί ἦταν συγγενής, παπποὺς τοῦ συγγραφέα, ἀλλὰ πιστεύω ἐπειδὴ ὁ συγγραφέας ἤθελε νὰ δείξει ὅτι ὁ ἱερέας ἐκ τῆς θέσεώς του εἶναι κοντὰ στὸ ποίμνιό του, καὶ ὡς πατέρας καὶ διδάσκαλός του γίνεται ὁ καθοδηγητὴς καὶ ἐμνευστής του. Καὶ τὸ πετυχαίνει ὁ συγγραφέας μας· ὁ παπα-Γιώργης παρουσιάζεται ἔξοχα ὡς ἡ ψυχὴ τῆς τοπικῆς κοινωνίας, ὡς ὁ ἄνθρωπος ποὺ βρίσκεται ἐν ἐγρηγόρσει, ἀγωνιᾶ καὶ φροντίζει γιὰ ὅλες τὶς ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων, τοὺς ὁποίους θεωρεῖ ὅλους παιδιά του καὶ δὲν τοὺς ξεχωρίζει ἀπὸ τὰ κατὰ σάρκα παιδιά του· φροντίζει γιὰ τὶς ἀνάγκες τὶς ὑλικὲς καὶ πνευματικές, διδάσκει, παρηγορεῖ, συμβουλεύει, ἐμπνέει, προτρέπει, διορθώνει μὲ τὴν θεία συγκατάβαση ποὺ δίδαξε ὁ Χριστός, θεραπεύει τὶς πνευματικὲς καὶ ὑλικὲς πληγὲς τῶν τέκνων του.
.             Ὅλα αὐτά, γιατί γνώριζε καλὰ ὁ παπα-Γιώργης, ὅτι ὡς ἱερέας εἶναι  μάρτυρας τῶν παθημάτων τοῦ Χριστοῦ καὶ μέτοχος στὴ δόξα του, ποὺ θὰ ἀποκαλυφθεῖ μελλοντικὰ (Πέτρ. 5,1-4). Γνώριζε καὶ ἐφάρμοζε τὴν πατερικὴ ρήση ὅτι τὸ ὑπούργημα τοῦ ἱερέα «εἶναι ἔργο καὶ ὄχι ἄνεσις, εἶναι φροντὶς καὶ ὄχι τρυφή, εἶναι λειτουργία ὑπεύθυνη καὶ ὄχι ἀρχὴ ἀνεξέταστος, εἶναι πατρικὴ κηδεμονία καὶ ὄχι τυραννικὴ αὐτονομία» (Βλ.  Ἰσίδωρο Πηλουσιώτη). Καὶ αὐτὸ τὸ ἀποδεικνύει ὁ παπ-Γιώργης μὲ ὅλη τὴ ζωὴ καὶ τὸ ἔργο του καὶ προπάντων μὲ τὸν θάνατό του. Συνταπεινώθηκε καὶ θυσιάστηκε μὲ τὸν ταπεινωθέντα Δεσπότη Χριστό, τὴν ἱερωσύνη τοῦ Ὁποίου ἔφερε. Θυσιάστηκε κυριολεκτικὰ χάριν τοῦ ἑνὸς προβάτου, δηλ. τῆς γυναίκας ἐκείνης ποὺ πέθαινε καὶ ἔπρεπε νὰ τῆς μεταδώσει τὴ θεία Κοινωνία, πράγμα ποὺ ἔπραξε, παρὰ τὶς κακὲς καιρικὲς συνθῆκες, ἐνῶ γνώριζε καλὰ ὅτι θὰ ἐπηρεασθεῖ ἡ εὔθραστη ὑγεία του, ὅπερ καὶ ἐγένετο, καὶ τὸν ὁδήγησε τελικὰ στὸ θάνατο (σ. 312-13). Τὰ ὅσα ἀναφέρει ὁ συγγραφέας μας γιὰ τὸν παπα-Γιώργη εἶναι ἕνας ὕμνος στὴν ἱερωσύνη, τῆς ὁποίας τὸ ἔργο εἶναι ἔργο «καταλλαγῆς», δηλαδὴ συμφιλιώσεως τῶν ἀνθρώπων μὲ τὸν Θεὸ καὶ τῶν ἀνθρώπων μεταξύ τους. Εἶναι τὸ ἔργο ποὺ πάντοτε πρόσφερε στὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ ὁ ὀρθόδοξος κλῆρος, ἄσχετα ἂν σήμερα παραθεωρεῖται, συκοφαντεῖται καὶ λοιδορεῖται.
.             Ὁ παπα-Γιώργης προβάλλεται ὡς ὁ γνήσιος καὶ ἀληθινὸς τύπος τοῦ ἱερέα, ποὺ κατέχει ὅλα τὰ προσόντα καὶ τὶς ἀρετές, ποὺ ὀφείλει νὰ ἔχει ὁ ἱερέας καὶ τὰ ὁποῖα λεπτομερῶς κατονομάζουν οἱ Πατέρες τῆς  Ἐκκλησίας: ταπεινόφρων, νηφάλιος, φιλάνθρωπος, σεμνός, εὐλαβής, συνετός, σοβαρὸς καὶ ἁπλός, σώφρων, διορατικός, προσηνής, κοινωνικός, ἀγωνιστής, ἀσκητικός, πράος, ἀφιλάργυρος, ἡγετικός, ἀνδρεῖος, διδακτικὸς κ.λπ. Τέτοιοι ἱερεῖς ὑπῆρξαν, ὑπάρχουν καὶ θὰ ὑπάρχουν, καὶ κάθε τέτοιος ἱερέας εἶναι «λύχνος», ποὺ φωτίζει τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ νὰ περπατᾶ στὸν δρόμο τῆς ἀρετῆς καὶ τοῦ ἀγώνα, τόσο γιὰ τὰ πνευματικὰ ὅσο καὶ γιὰ τὰ ἐθνικά μας πράγματα.

.             Ὅλα ὅσα μέχρι τώρα ἀνέφερα, πιστεύω ὅτι ἀποδεικνύουν τὸ ἦθος τῶν Μικρασιατῶν πατέρων μας, τὸ ἦθος τὸ χριστιανικό, τὸ ἑλληνικό, τῆς ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας, τῆς φιλανθρωπίας, τῆς ἐργατικότητας, τῆς δικαιοσύνης κ.λπ.· μὲ αὐτὸ τὸ ἦθος ἔζησαν καὶ μεγαλούργησαν στὴν Μικρασιατικὴ πατρίδα καὶ αὐτὸ μετέφεραν ἐδῶ στὴν  Ἑλλάδα.  Ἀλλὰ ἐδῶ στὴν  Ἑλλάδα μας, στὸ νεοελληνικὸ κράτος ποὺ διαμορφώθηκε καὶ ἀνδρώθηκε ὄχι μὲ τὰ πρότυπα τῶν προγόνων μας, ἀλλὰ μὲ τὰ πρότυπα τοῦ δυτικοῦ διαφωτισμοῦ, τὸ ἦθος τῶν Μικρασιατῶν δὲν ἔγινε δεκτό, δὲν ἀναγνωρίσθηκε ὡς δικό μας ἑλληνικὸ καὶ χριστανικὸ ἦθος. Καὶ τοῦτο γιατί οἱ νεοέλληνες ἤδη ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη τοῦ 1922 εἶχαν ἀρχίσει νὰ ἀλλοτριώνονται κάτω ἀπὸ ξενόφερτες ἐπιδράσεις, οἱ ὁποῖες κατέκλυσαν τὴν κοινωνία μας καί, ὅπως διαπιστώνουμε σήμερα, ἀλλοίωσαν, γιὰ νὰ μὴν πῶ ἀφάνισαν, ὅ,τι ἱερὸ καὶ ὅσιο εἴχαμε καὶ ἔπρεπε νὰ διαφυλάξουμε ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ.
.             Αὐτὸ τὸ ἦθος, ποὺ ἦταν τὸ ἦθος τῶν μεγάλων Πατέρων καὶ τῶν βυζαντινῶν Πατέρων τῆς  Ἐκκλησίας μας,  εἶχαν τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἐδῶ στὴν  Ἑλλάδα οἱ ἀπόγονοι τῶν Κολλυβάδων, τοῦ φιλοκαλικοῦ ἐκείνου κινήματος, ποὺ δίδασκε τοὺς ἀνθρώπους πῶς νὰ καλλιεργοῦν τὸν νοῦ τους προκειμένου νὰ βλέπουν, νὰ γνωρίζουν, νὰ ἀγαποῦν καὶ νὰ προσφέρουν τὴν ἁρμόζουσα εὐχαριστία γιὰ ὅ,τι εἶναι καλό, ἀληθινὸ καὶ ὄμορφο στὴν ἀνθρώπινη ζωή. Δίδασκαν δηλαδὴ τὴν ἀξία τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου, τὸ νόημα τῆς ζωῆς του καὶ τὸ σωστὸ προορισμό του, ποὺ δὲν τελειώνει στὰ ἐνθαδικὰ ἀλλὰ προεκτείνεται στὰ αἰώνια. Αὐτὸ τὸ ἦθος τὸ ὀρθόδοξο, τὸ ἑλληνικό, τὸ βυζαντινό, ἂν εἶχε ἀποδεχθεῖ καὶ ἀκολουθήσει τὸ νεοσύστατο τότε ἑλληνικὸ κράτος, σήμερα τὰ πράγματα θὰ ἦταν διαφορετικὰ καί, προπάντων, δὲν θὰ εἴχαμε πλήρως παραδοθεῖ στὴν ἐνδοκοσμικότητα τῆς εὐρωπαϊκῆς Δύσης, ἀλλὰ θὰ εἴχαμε διατηρήσει τὴν ὑπερβατικότητα τῆς ὀρθόδοξης  Ἀνατολῆς. Γι’ αὐτὸ ὁ φιλόκαλος συγγραφέας, ὁ ἀγαπητὸς φίλος Γιῶργος Παπαθανασόπουλος, ἐνῶ μᾶς διηγεῖται τοὺς πόνους καὶ γενικὰ τὴν τραγωδία τοῦ ξεριζωμοῦ τῶν Μικρασιατῶν καί, κυρίως, τὴν ἀπογοήτευσή τους ἀπὸ τὴν κακὴ ὑποδοχὴ ποὺ τοὺς ἐπεφύλαξαν ἐδῶ στὴν πατρίδα οἱ ἀλλοτριωμένοι ἀδελφοί τους νεοέλληνες, δὲν παραλείπει νὰ ἀναφέρει  πόσο ἀναπαύθηκε ἡ κυρὰ Βασιλεία, ἡ παπαδιὰ τοῦ παπα-Γιώργη, ἀπὸ τὴ συνάντησή της μὲ τοὺς φορεῖς αὐτοῦ τοῦ ἤθους, τῆς φιλοκαλικῆς παραδόσεως, τὸν παπα-Νικόλα Πλανᾶ, σήμερα ἅγιο Νικόλαο. Μάλιστα, γιὰ νὰ ἐπικυρώσει τῶν λόγων του τὸ ἀληθές, ἐπικαλεῖται καὶ τὴ μαρτυρία τοῦ μεγάλου λογοτέχνη μας τοῦ  Ἀλέξανδρου Παπαδιαμάντη, τοῦ ἐπιλεγομένου καὶ ἁγίου τῶν γραμμάτων, ὁ ὁποῖος λίγα χρόνια ἐνωρίτερα τὸν ἐξυμνοῦσε (βλ. σ. 445-6).
.             Τὸ ἦθος ὅμως τῶν Μικρασιατῶν προσφύγων νίκησε, γιατί τελικὰ τὸ καλό, τὸ γνήσιο καὶ ἀληθινὸ πάντοτε νικᾶ, χωρὶς βέβαια νὰ ἐπικρατήσει, χωρὶς νὰ ἐπιβάλλεται καταναγκαστικὰ γιὰ νὰ ἑδραιωθεῖ. Οἱ Μικρασιάτες μὲ τὴν παρουσία τοὺς βοήθησαν τὸ ἑλληνικὸ κράτος, ἀλλὰ καὶ τὸ ἔθνος ὁλόκληρο, σὲ ὅλους τους τὸ-μεῖς: κατ’ ἀρχὰς στὴν οἰκονομία· μὲ τὴν ἐργατικότητά τους, τὴν τιμιότητά τους καὶ τὸ προοδευτικό τους πνεῦμα, συνέβαλαν στὴν οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη τῆς πατρίδας μας. Στὴν  Ἐκκλησιαστικὴ ζωὴ ἔγιναν παράγοντες πνευματικῆς ἀνάπτυξης.  Ὅλες οἱ προσφυγικὲς ἐνορίες ἔγιναν κέντρα ζωντανῆς ἐκκλησιαστικῆς καὶ πνευματικῆς ζωῆς, διατηρώντας ὅλες τὶς προγονικὲς παραδόσεις μας καὶ τιμῶν-τὰς τὰ ἱερὰ λείψανα, τὶς ἱερὲς εἰκόνες καὶ τὰ ἄλλα ἱερὰ ἀντικείμενα, ποὺ μὲ κίνδυνο τῆς ζωῆς τοὺς μετέφεραν, ἀντὶ ἄλλων προσωπικῶν ἀντικειμένων ποὺ θεωροῦσαν ἤσσωνος ἀξίας. Στὸν πολιτισμό, στὰ γράμματα καὶ σὲ πολλοὺς ἄλλους τομεῖς ἡ συμβολὴ τοὺς ὑπῆρξε τεράστια, καὶ θὰ ἔπαιρνε πολὺ χρόνο, ποὺ δὲν ἔχουμε, γιὰ νὰ τὰ ἀναφέρω.
.             Τελειώνοντας, θὰ ἤθελα νὰ προσθέσω ὅτι, μέσα ἀπὸ τὸ βιβλίο, ποὺ ἄριστα περιγράφει τὴν κοινωνία τῶν Μικρασιατῶν πατέρων μᾶς διαφαίνεται ὅτι ἡ κοινωνία τῆς ἑνότητας τῶν πάντων πραγματώνεται μέσα στὴν Ἐκκλησία, ὅπου δὲν μπορεῖ νὰ ἐπηρεασθεῖ ἀπὸ καμμιὰ φυσικὴ διαφορὰ ἡ ἀντίθεση: φύλο, φυλή, γλὼσ-σά, πολιτισμό, κοινωνικὴ τάξη. Ἡ Ἐκκλησία διακήρυξε διὰ στόματος τοῦ ἀποστόλου Παύλου ὅτι “οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ  Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θήλυ” (Γαλ. 3,28). Ἡ γυναίκα παίρνει τὴν ἰσότιμη θέση τῆς δίπλα στὸν ἄνδρα· ὁ φτωχὸς καὶ ὁ πλούσιος, ὁ δοῦλος καὶ ὁ ἐλεύθερος γίνονται ἰσότιμα μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ.  Ἔτσι πραγματώνεται ἡ ὑπέρβαση τῶν διακρίσεων, τῶν ἀντιθέσεων καὶ διαιρέσεων, πράγμα ποὺ σήμερα τὰ κράτη καὶ οἱ κοινωνίες προσπαθοῦν νὰ ἐπιβάλουν μὲ νόμους, ἀλλὰ δὲν τὸ ἐπιτυγχάνουν πλήρως, γιατί οἱ νόμοι, ἂν δὲν ἔχουν γίνει συνείδηση καὶ πίστη, δὲν μποροῦν νὰ φέρουν μία οὐσιαστικὴ ἀλλαγή. Ἀλλὰ καὶ στὸ μέτρο ποὺ τὸ ἐπιτυγχάνουν, ἡ ἐπιτυχία αὐτὴ δὲν ἀνταποκρίνεται στὴν ὑπέρβαση τῶν διακρίσεων ποὺ πραγματοποιεῖται μέσα στὴν Ἐκκλησία, γιατί τὰ κράτη ἀγωνίζονται γιὰ τὸν ἄνθρωπο, βασισμένα στὰ διάφορα οὐμανιστικὰ συστήματα, ἔχοντας στὸ κέντρο τὸν ἄνθρωπο καὶ ὄχι τὸν Θεάνθρωπο.
.             Ἡ Ἐκκλησία, ἔχοντας στὸ κέντρο της τὸν Θεάνθρωπο, εἶναι κοινωνία ἐν Χριστῷ, κοινωνία θεάνθρωπο-κεντρική, καὶ οἱ ἄνθρωποι μέσα σ᾽ αὐτὴν συνδέονται μὲ δεσμοὺς πιὸ ἰσχυροὺς ἀπὸ τοὺς κοσμικοὺς ἢ σαρκικούς, συνδέονται δηλαδὴ μὲ τοὺς δεσμοὺς τῆς κοινωνίας τῆς ζωῆς, τῆς κοινωνίας τῆς πίστεως, τῆς κοινωνίας τῆς ἀγάπης, τῆς κοινωνίας τῆς χαρᾶς καὶ τοῦ πόνου, τῆς κοινωνίας τῆς θυσίας καὶ τοῦ μαρτυρίου. Καὶ τελικὰ ὁδηγοῦνται στὴν οἰκοδομὴ μίας νέας, καινῆς καὶ καθολικῆς ζωῆς, μίας ζωῆς ποὺ εἶναι πραγματικὴ κοινωνία ἁγίων μὲ κέντρο τὸν Θεάνθρωπο Χριστό, μίας κοινωνίας ποὺ βασίζεται στὴν ταπείνωση, ποὺ δὲν εἶναι θεμελιωμένη στὴν ὑπερηφάνεια καὶ τὴν αὐτάρκεια, ποὺ ἀποτελοῦν τὴ βάση τῆς σημερινῆς οὐμανιστικῆς ψευδοκοινωνίας, ἡ ὁποία, τελικά, ὅπως ὅλοι συχνὰ διαπιστώνουμε, ὁδηγεῖ στὴν ἀντικοινωνικότητα.
.             Ὅλα αὐτὰ ἀποτελοῦν ἕνα μικρὸ δεῖγμα τῆς ὀρθόδοξης ἀνθρωπολογίας, ποὺ ἀβίαστα ἀναδύεται ἀπὸ τὴ ζωὴ καὶ τὸ ἦθος τῶν Μικρασιατῶν, ὅπως περιγράφεται στὸ βιβλίο.  Γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ διαβαστεῖ κυρίως ἀπὸ τοὺς νέους, γιὰ νὰ δοῦν ποιὲς εἶναι οἱ παραδόσεις καὶ οἱ ἀξίες μας, ποὺ σήμερα περιφρονοῦνται καὶ χλευάζονται. Νὰ τὸ διαβάσουν ὅμως μὲ μία προϋπόθεση: νὰ ἔχουν τὴ βεβαιότητα ὅτι δὲν πρόκειται γιὰ κάποιο παραμύθι ποὺ ἐξιδανικεύει κάποιους γραφικοὺς τύπους, ἀλλὰ ὅτι πρόκειται γιὰ ἀληθινὴ παρουσίαση τῶν προγόνων μας, ποὺ ἤσαν φορεῖς αὐτοῦ του χαμένου –πιστεύω ὄχι ἀνεπιστρεπτὶ- ἤθους.

  .              Ὁ Γιῶργος Παπαθανασόπουλος, μὲ τὴ συγγραφὴ τοῦ ὡραιότατου αὐτοῦ βιβλίου, ἐκπλήρωσε τὸ χρέος του στὴν παπαδιὰ γιαγιὰ τοῦ Βασιλεία, ποὺ τοῦ ἄφησε ὡς παρακαταθήκη: «Θέλω νὰ περάσεις κι ἐσὺ τὰ ὅσα θὰ μάθεις στὰ παιδιά σου καὶ στὰ ἐγγόνια σου. Εἶναι πολὺ σημαντικὸ αὐτό… Νὰ θυμᾶσαι πάντα στὴ ζωή σου πώς, ὅποιος ξεχνᾶ τὸ παρελθόν του, τὶς ρίζες του, δὲν ἔχει μέλλον καὶ ὅποιος χάνει τὴν πίστη του, εἶναι ἕνα τίποτε…». Αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ χρέος ὅλων μας. –

, , ,

Σχολιάστε

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ ἐλευθερία τῶν ὁρίων 1

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .              Ἡ ἐλευθερία τῶν ὁρίων. Πρόκειται γιὰ τὸν τίτλο τοῦ βιβλίου, ποὺ κυκλοφορήθηκε πρόσφατα στὴν Ἑλλάδα καὶ συγγραφέας εἶναι ὁ συμπατριώτης μας Γιῶργος Καλλής, καθηγητὴς στὸἸνστιτοῦτο Περιβάλλοντος, Ἐπιστήμης καὶ Τεχνολογίας τοῦ Αὐτονόμου Πανεπιστημίου τῆς Βαρκελώνης. Τὸ ἐξέδωσαν οἱ Πανεπιστημιακὲς Ἐκδόσεις τοῦ Πανεπιστημίου Κρήτης τὸ 2022. Τὸ βιβλίο κρούει τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου γιὰ τὸ μέλλον τοῦ πλανήτη μὲ τὴ ζωὴ τῆς χωρὶς ὅρια ἐλευθερίας, ποὺ οὐσιαστικὰ εἶναι ὑποταγὴ καὶ σκλαβιὰ στὰ πιὸ ἀπάνθρωπα ἔνστικτα.
.              Σὲ ἠθικὸ ἐπίπεδο ἡ λόγῳ τῆς δῆθεν ἀπόλυτης ἐλευθερίας ἐφιαλτικὴ κίνηση ἐπιστροφῆς τῆς βαρβαρότητας στὸν κόσμο περιγράφεται εὔστοχα τὸ 1996 ἀπὸ τὸν Χρῆστο Μαλεβίτση στὸ βιβλίο του «Ὁ φωτισμὸς τοῦ ἀνθρώπου» (σελ. 7). Γράφει: «Ζοῦμε στὴν ἐπιστροφὴ τοῦ ἀπωθημένου. Δὲν ὑπάρχει τρομακτικότερο ἄγγελμα ἀπὸ αὐτό. Οἱ αὐστηρὲς πειθαρχίες τῆς θρησκείας, τῆς φιλοσοφίας, τῆς ἠθικῆς, καὶ τῶν κοινωνικῶν ἀναγκασμῶν ἔδεσαν τὶς δαιμονικὲς δυνάμεις καὶ τὶς ἔριξαν στὰ τάρταρα τοῦ ἀσυνειδήτου. Τώρα οἱ δυνάμεις αὐτὲς λύθηκαν καὶ ἐπιστρέφουν, γιὰ νὰ ἐκδικηθοῦν. Ἐπιστρέφουν ὡς βία, ὡς ἀνομία, ὡς ἀμοραλισμός, ὡς ἀνεμπόδιστη ἀπόλαυση τοῦ κόσμου, ὡς κατάληψη καὶ καταστροφὴ τοῦ κεκτημένου, ὡς ἴλιγγος ἀπαιδευσίας. Ὡς νέος βαρβαρισμός. Τὸ φῶς εἶχε ἀπωθήσει τὸ σκότος. Τώρα τὸ σκότος ἀπωθεῖ τὸ φῶς».
.              Στὸ τέλος τοῦ 2022 ὑπῆρξε ἕνα ἐντυπωσιακὸ γεγονός. Τὸ γαλλικὸ περιοδικὸ L’ Express, μὲ ἰδεολογία τὴν ἄθεη νεωτερικότητα, στὸ εἰδικὸ «χριστουγεννιάτικο» τεῦχος του, ποὺ κυκλοφορήθηκε στὶς 22 Δεκεμβρίου, εἶχε τίτλο «Οἱ νέοι σκοταδιστὲς –  Ἀπὸ λόγους ἰδεολογίας ἀρνοῦνται τὴ Βιολογία» καὶ σχετικὸ πολυσέλιδο ἀφιέρωμα. Ὁ δημοσιογράφος Thomas Mahler, ὑπεύθυνος σὲ θέματα ἰδεῶν καὶ πολιτισμοῦ τοῦ περιοδικοῦ, σημειώνει μὲ ἀνησυχία πὼς «ἡ ἐπιστήμη συγκρούεται μὲ τὰ νέα δόγματα, τὰ ὁποῖα, ἀπὸ ἰδεολογία, συγχέουν τὴν φύση καὶ τὴν ἠθική». Αὐτὰ τὰ καινοφανῆ δόγματα, ποὺ ἀνήκουν στὴ μετανεωτερικότητα, κατὰ τὸν Μάλερ,  εἶναι ὁ νέος σκοταδισμός,…
.              Ἀπὸ τὰ γραφόμενα τοῦ γαλλικοῦ περιοδικοῦ ἐξάγεται τὸ συμπέρασμα πὼς ἡ νεωτερικότητα, ὡς νέος Φρανκεστάϊν, κατασκεύασε ἕνα τέρας, πού, ζώντας στὸ συγκεκριμένο κοινωνικὸ περιβάλλον,  μετατράπηκε σὲ ἀμείλικτο διώκτη τοῦ νεωτερικοῦ πολιτισμοῦ, προχωρώντας σὲ πιὸ ἀκραῖες θέσεις… Καὶ αὐτὸ ἔχει ἀρχίσει νὰ ἀνησυχεῖ ἕως καὶ νὰ τρομοκρατεῖτοὺς ὀπαδοὺς τοῦ ἄθεου διαφωτισμοῦ. Στὸ νέο ἰδεολογικὸ ρεῦμα, «wokisme» τὸ ἀποκαλοῦν οἱ Γάλλοι, ἀπορρίπτονται ἡ κατὰ τοὺς νεωτερικοὺς δαρβινιστὲς ἐξέλιξη τῶν εἰδῶν καὶ ἡ ἀνθρώπινη φύση. Στὸ νέο ρεῦμα οἱ φυσικὲς διαφορὲς μεταξὺ ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν καθίστανται ταμποὺ καὶ ἀπαγορεύεται νὰ ἀναφέρονται…
.              Μὲ τὴ νέα μετανεωτερικὴ ἰδεολογία ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ  ὀρθολογισμὸς ὁδήγησε σὲ ὀδυνηρὲς συνέπειες τὴ δυτικὴ κοινωνία, ὅπως στὴν καταστροφὴ τῆς οἰκογένειας, στὴν κατάργηση κανόνων  κοινωνικῆς ζωῆς  καί, ἐν τέλει, στὴν  ἠθικὴ παρακμή.   Τὰ δόγματα τῆς μετανεωτερικότητας εἶναι: πρῶτον ὁ ἄνθρωπος εἶναι μία «λευκὴ σελίδα» ποὺ ἐξ ὁλοκλήρου κατασκευάζεται ἀπὸ τὴν κοινωνία, δεύτερον ἡ ἰσότητα τῶν φύλων εἶναι καὶ ὁμοιότητα ἀπὸ βιολογικὴ πλευρὰ (…) καὶ τρίτον ἡ ἐπιστήμη εἶναι ἕνα πολιτισμικὸ κατασκεύασμα ποὺ πρέπει νὰ «ἀποαποικιοποιηθεῖ» καὶ νὰ «ἀποδυτικοποιηθεῖ»…-

Σχολιάστε

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ ἀπόλυτο καὶ τὸ σχετικὸ στὴ ζωή μας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Κάθε νέο ἔτος, πέραν τῶν πανηγυρισμῶν καὶ τῶν εὐχῶν, εἶναι εὐκαιρία νὰ σκεφθοῦμε τὸ ἀπόλυτο καὶ τὸ σχετικὸ στὴ ζωή μας. Ὁ ὑπαρξιστὴς ποιητὴς καὶ στοχαστὴς Γιῶργος Σαραντάρης (1908-1941) στὸ φιλοσοφικό του δοκίμιο «Συμβολὴ σὲ μία φιλοσοφία τῆς ὕπαρξης» τονίζει πὼς τὸμόνο ἀπόλυτο στὸν ἄνθρωπο εἶναι ἡ αἰωνιότητα καὶ προσθέτει:
«Γιὰ νὰ ὑφίσταται ἡ αἰωνιότητα, τούτη ἡ “οὐσιώδης συνέχεια”, ὅπως τὴν ὀνομάζει ὁΚίρκεγκωρντ, εἶναι ἀναγκαία ἡ πίστη σὰ στοιχεῖο ψυχολογικὸ καὶ ἐννοιολογικὸ συνάμα… Ἡ ζωὴτοῦ ἀνθρώπου ὑπονοεῖ τὴν πίστη σὰν ἀναγκαία προϋπόθεση δυνατῆς συνολικῆς πραγματικότητας ἢκαὶ ἁπλῆς αὐτάρκειας». Ὁ Σαραντάρης σημειώνει στὸ ἴδιο δοκίμιό του πὼς ὁ ἄνθρωπος ὕστεραἀπὸ τὴν κατανόηση τῆς αἰωνιότητάς του μπορεῖ μὲ σοβαρότητα νὰ ἀποτολμήσει τὸ ἔργο τῆς δημιουργίας του. Ἀντίθετα ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν πιστεύει στὴν αἰωνιότητα, τότε ὅλα στὴ ζωή τουεἶναι τύχη, ὅλα καθίστανται ἀμφίβολα καὶ στὴν ἀπόγνωση τοῦ ὑπαρξιακοῦ του ἀδιεξόδου,  μετατρέπει τὴν ἀμφιβολία σὲ βεβαιότητα καὶ τὴν ἐπενδύει μὲ τὴν ἐπίκληση τῆς γνώσης.
.                 Στὸ ἄλλο του φιλοσοφικὸ δοκίμιο, «Ἡ παρουσία τοῦ ἀνθρώπου», ὁ Σαραντάρης γράφει πὼς ὅταν τὸ ἄτομο ἐπιλέγει ὡς κοσμοθεωρία καὶ βιοθεωρία τὸν ὑπερτροφικὸ ἀτομισμό, ποὺ ὡςὅρος μπορεῖ νὰ ἀντικατασταθεῖ μὲ τὸν ἡδονισμό, τότε δὲν πιστεύει πέρα ἀπὸ τὸν κύκλο τῆς ζωῆς του. Ὁ ἡδονιστὴς  ὡς δικαιολογία τῆς στάσης του ἐπικαλεῖται τὴ γνώση. Ὁ Σαραντάρης ἀπαντᾶ: «Ἡ γνώση συνδέει τὸ ἄτομο μὲ ἕνα ὑποτιθέμενο ἀπόλυτο, ποὺ δὲν τὸ δικαιώνει ἠθικὰ παρὰ μόνο κατ’ ἐπιφάνεια, ἀκριβῶς γιατί δὲν πρόκειται γιὰ τὸ πραγματικὸ ἀπόλυτο… Ἡ γνώση εἶναι ἡ στέρεη τροφὴ τοῦ ἡδονιστῆ, εἶναι ἡ δικαιολογία του μετὰ τὴν ἡδονή. Ἕνα ἄτομο ποὺ δὲν πιστεύει στὸΘεό, μήτε στὸν ἄνθρωπο μπορεῖ νὰ βρεῖ ἄλλη πιθανότητα ἀπόλυτου καὶ ἐλευθερίας παρὰ στὸν ἔξω κόσμο, στὴ φύση… Ἀλλὰ ἡ ἐλευθερία ποὺ τὸ ἄτομο ἀντλεῖ ἀπὸ τὴ φύση εἶναι αὐταπάτη ἐλευθερίας, γιατί ἡ φύση δὲν εἶναι τὸ ἀπόλυτο».
.             Ἡ αἰωνιότητα, ὡς τὸ μοναδικὸ ἀπόλυτο στὸν ἄνθρωπο, δὲν ἔχει ὅριο. Ἀντίθετα ὅλα ὅσα τὸν περιβάλλουν στὸν πλανήτη μας εἶναι σχετικὰ καὶ ἔχουν ὅρια. Ἡ ὑπέρβαση τῶν ὁρίων αὐτῶν ὁδηγεῖ στὴν ὕβρη. Κατὰ τὸ Μέγα Λεξικὸν τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης τῶν Liddell – Scott «ὕβρις εἶναι αὐθάδης βία, πηγάζουσα ἐξ ὑπερβολικῆς συναισθήσεως δυνάμεως, ἢ ἐκ τοῦ πάθους τῆς ἀλαζονείας». Ὁ Πλάτωνας στὸν «Φαῖδρο» ὁρίζει τὴν ὕβρη ὡς «τὴν ἐξουσία ποὺ ἀσκεῖ ἡ ἀκόρεστη ἐπιθυμία ἐπὶ τοῦ ἀνθρώπου» καὶ ὁ Εὐριπίδης στὸν «Ἰππόλυτο» τὴν περιγράφει ὡς «τὴν ἐπιθυμία τοῦ ἀνθρώπου νὰ καταστεῖ ἰσχυρότερος τῶν θεῶν».
.            Στὴν ἐποχή μας, μὲ τὴν ἐντυπωσιακὴ ἀνάπτυξη τῆς τεχνολογίας, ζοῦμε ὑπὸ μία κυριαρχοῦσα ὑλιστικὴ – ἡδονιστικὴ ἄποψη ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι τὸ ἀπόλυτο. Πρόκειται γιὰ πρόκληση πρὸς τὴν πραγματικότητα καὶ γιὰ μία ἐπικίνδυνη φαντασίωση τῶν ἰσχυρῶν τῆς Γῆς, ποὺ ὑπερβαίνει τὰ ὅρια τῶν ἐπιστημονικῶν δεδομένων καὶ τῆς λογικῆς καὶ εὐθέως ἀπειλεῖ τὴν ἀνθρωπότητα. Καλὴ χρονιά. –

Σχολιάστε

Η ΧΑΡΑ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ χαρὰ τὸ ζητούμενο στὴ ζωή μας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .              Μέρες πρὸ τῶν Χριστουγέννων καὶ πλὴν τῆς εὐχῆς «Καλὰ Χριστούγεννα» πολλοὶ εὔχονται γενικότερα «Χρόνια πολλὰ κι εὐτυχισμένα». Πρὸ ἡμερῶν ἐφημερίδα ἔθεσε τὸ ἐρώτημα «τί εἶναι εὐτυχία;» σὲ ἐννέα γνωστὰ πρόσωπα. Οἱ ἀπαντήσεις τους ἦσαν ἐνδιαφέρουσες. Σὲ μία ἀπὸ αὐτὲς σημειώνεται ὅτι «φίλοι καὶ οἰκογένεια εἶναι πολὺ σημαντικοὶ παράγοντες εὐτυχίας, ὅπως καὶ ἡ αἴσθηση ὅτι ἡ ζωή μας ἔχει σκοπὸ καὶ νόημα». Σὲ ἄλλη λέγεται πὼς ἡ εὐτυχία «εἶναι μία στιγμὴ ἐναρμόνισης μὲ τὸ σύμπαν…».
.              Κατὰ τὸν ὁρισμὸ ποὺ δίνει  τὸ χρηστικὸ λεξικὸ τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν «εὐτυχία εἶναι ἡ ζωὴ ποὺ χαρακτηρίζεται ἀπὸ εὐχάριστα γεγονότα ἢ καταστάσεις». Ἡ ἐμπειρία διδάσκει πὼς δὲν εἶναι διαρκής, οὔτε ἁπτή, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ εὐχή. Ἡ εὐτυχία καὶ ἡ ἐπιτυχία ἔχουν συνθετικὸ τὴν τύχη, ποὺ στὴν προχριστιανικὴ ἀρχαιότητα ἦταν θεὰ καί, ὅταν ἐλέγετο ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει τύχη, σήμαινε ὅτι ἔχει τὴν εὔνοιά της…
.              Ἡ εὐτυχία καὶ ἡ ἐπιτυχία ἀφοροῦν τὴν κοινωνικὴ ὑπόσταση τοῦ ἀνθρώπου καὶ εἶναι σὲ συνάρτηση τῆς προσπάθειάς του  καὶ παραγόντων, ποὺ δὲν ἐλέγχονται ἀπὸ αὐτόν. Ἐκτὸς ὅμως τῆς εὐτυχίας, ποὺ συνήθως ἐναλλάσσεται μὲ τὴ θλίψη, ὑπάρχει καὶ ἡ χαρὰ ποὺ μπορεῖ νὰ εἶναιἰσόβια, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τοὺς ἐσωτερικοὺς καὶ ἐξωτερικοὺς παράγοντες, ἀπὸ ἀποτυχίες καὶἐπιτυχίες, ἀπὸ ἀσθένειες καὶ θάνατο.
.              Εἶναι ἡ χαρὰ ποὺ ἔνιωσαν οἱ Πέρσες σοφοὶ ἀστρονόμοι, ὅταν μὲ τὸ ἀστέρι βρῆκαν τὸν Χριστὸ στὴ φάτνη: «Ἰδόντες τὸν ἀστέρα ἐχάρησαν χαρὰν μεγάλην σφόδρα» (Ματθ. β΄ 10). Εἶναι ἡ χαρὰ ποὺ ἔνιωσαν οἱ βοσκοὶ τῆς Βηθλεὲμ τὴ νύχτα τῆς Γέννησης τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ὁ ἄγγελος τοὺς εἶπε τὸ γεγονός: «Ἰδοὺ  εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαρὰν μεγάλην, ἥτις ἔσται παντὶ τῷ λαῷ, ὅτι ἐτέχθη σήμερον σωτήρ… βρέφος ἐσπαργανωμένον» (Λουκ. β΄10-13). Ἐκεῖνοι τότε ἔσπευσαν νὰτὸ προσκυνήσουν καὶ ἦσαν οἱ πρῶτοι ἱεραπόστολοι τοῦ χαρμοσύνου γεγονότος. Οἱ Πέρσες  ἐπιστήμονες καὶ οἱ ἁπλοϊκοὶ βοσκοὶ τῆς Βηθλεὲμ ἔζησαν τὴ χαρὰ στὴ ζωή τους, διὰ τῆς συνάντησής τους μὲ τὸν  Χριστό.
.              Ἴδια χαρὰ ἔνιωσαν ἀσκητὲς τῆς ἐρήμου καὶ σπουδαῖοι ζωγράφοι, ποιητὲς καὶμουσικοί. Παράδειγμα: Ὁ Φρίντριχ Σίλερ ἔγραψε τὴν «Ὠδὴ στὴ χαρὰ» καὶ ὁ Λούντβιχ βὰν Μπετόβεν τὴ μελοποίησε στὸ καταληκτικὸ μέρος τῆς ἀριστουργηματικῆς ἐνάτης συμφωνίας του. ὉΓερμανὸς ποιητὴς γράφει μεταξὺ ἄλλων: «Μεσ’ ἀπὸ τὸ φλεγόμενο καθρέφτη τῆς ἀλήθειας σ’ αὐτὸν ποὺ ἐρευνᾶ χαμογελᾶ ἡ χαρά. Τοῦ ὑπομονετικοῦ ὁδηγεῖ τὰ βήματα πρὸς τὶς ἀπόκρημνες πλαγιὲς τῆς ἀρετῆς. Πάνω σ᾽τῆς πίστης τὰ ἡλιόφωτα βουνὰ τὴ σημαία της θὰ δεῖς νὰ κυματίζει καὶ μεσ’ ἀπ’ τὰ κομματιασμένα μνήματα αὐτή ᾽ναι ποὺ θὰ στέκει μὲς σ᾽τῶν ἀγγέλων τὸ χορό».
.              Εἶναι λυπηρὸ ποὺ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση παραποιεῖ τὸ νόημα τῆς ὠδῆς στὴ χαρά, ποὺ εἶναι τὸ σύμβολό της. Διότι ὁ Σίλερ ἐκφράζει τὰ ἰδανικὰ τῆς ἐλευθερίας, τῆς εἰρήνης, τῆςἀλληλεγγύης καὶ τῆς συναδέλφωσης τῶν λαῶν, ὡς στηριζόμενα στὸν Χριστό, ποὺ ἔχει ἐξοβελιστεῖ ἀπὸ τὶς Βρυξέλες… Καλὰ Χριστούγεννα.-  

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Ἐρντογὰν καὶ οἱ σύμμαχοι
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
ἐφημ. «Ἐλεύθερος Τύπος», 13.12.22

.                Ὁ Τοῦρκος πρόεδρος Ἐρντογὰν καὶ οἱ ἄμεσοι συνεργάτες του τὸν τελευταῖο καιρὸ σχεδὸν καθημερινὰ ἀναφέρουν ὅτι «νύχτα θὰ ἐπιτεθοῦν σὲ νησί μας». Πρόκειται γιὰ ἄμεση ἀπειλὴ πολέμου μὲ τὴν Ἑλλάδα, στὴν ὁποία διαμηνύει νὰ δεχθεῖ περιορισμὸ τῆς ἐθνικῆς της κυριαρχίας καὶ ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας. Πρὸς τοῦτο θέτει στὴ χώρα μας τὸν ὠμὸ ἐκβιασμὸ νὰ ἀποστρατιωτικοποιήσει τὰ νησιά της, τὰ ὁποῖα ἔτσι, ἐμμέσως πλὴν σαφῶς, νὰ τεθοῦν ὑπὸ τὴν κηδεμονία τῆς γείτονος. Ἐπιχειρεῖ νὰ ἐκφοβίσει τὴν ἑλληνικὴ πολιτικὴ ἡγεσία ὅτι θὰ προβεῖ σὲ μίαν παρόμοια στρατιωτικὴ εἰσβολὴ μὲἐκείνη τοῦ 1974, στὴν Κύπρο. Τὰ λεγόμενα τῶν Ἐρντογὰν καὶ συνεργατῶν του δὲν πρέπει νὰ ἐκλαμβάνονται ἀπὸ τὴν διεθνῆ κοινότητα καὶ ἰδιαίτερα ἀπὸ τοὺς συμμάχους μας ὡς φληναφήματα, ἀνάξια προσοχῆς καὶ σχολιασμοῦ. Δὲν εἶναι δυνατὸν κράτος μέλος τοῦ ΝΑΤΟ νὰ ἀντιμετωπίζει ἀπειλὴ πολέμου ἀπὸ ἄλλο κράτος μέλος καὶ οἱ σύμμαχοι νὰ σφυρίζουν ἀδιάφορα. Ὀφείλουν νὰ δράσουν ἄμεσα καὶ ἀποτρεπτικά, καὶ ἔμπρακτα νὰ καταδικάσουν τὶς ἐκσφενδονιζόμενες ἀπειλές.
.                Διερωτᾶται κανεὶς τί ἄλλο πρέπει νὰ πράξει ὁ Ἐρντογὰν σὲ βάρος τῆς Συμμαχίας, ὥστε αὐτὴ νὰ παύσει νὰ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὰ παιχνίδια μὲ τὴ φωτιὰ  ποὺ παίζει καὶ ποὺ προκαλεῖ τὸν σοβαρὸκίνδυνο νὰ ὑπάρξει ἀνάφλεξη πολέμου στὴν ἀνατολικὴ Μεσόγειο. Ἀσφαλῶς οἱ σύμμαχοι γνωρίζουν ὅτι ὁ Ἐρντογὰν ἔχει ἐκλογὲς ἐντὸς τοῦ 2023, τὶς ὁποῖες δὲν θέλει νὰ χάσει καὶ νὰ βρεθεῖ ἐκτὸς τῆς ἐξουσίας καὶ τῶν ἀνακτόρων, ποὺ κατασκεύασε. Ἑπομένως ὀφείλουν νὰ λάβουν ἐγκαίρως τὰ μέτρα τους, ὥστε ἡ ἐπιθυμία του νὰ διατηρηθεῖ στὴν ἐξουσία, νὰ μὴν προκαλέσει πολεμικὲς ἐνέργειες σὲβάρος τῆς χώρας μας.
.                Οἱ ἀντισυμμαχικὲς ἐνέργειες τοῦ Ἐρντογὰν, κυρίως μὲ τὴν ἀγορὰ ρωσικῶν πυραύλων, τὴν κατασκευὴ ρωσικοῦ πυρηνικοῦ ἐργοστασίου καὶ τὴ στάση του στὸ Οὐκρανικὸ καὶ στὸ ρωσικὸπετρέλαιο, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχαν πείσει τὰ μέλη τοῦ ΝΑΤΟ γιὰ τὴν ἐκ μέρους του ὑπονόμευση τῆς Συμμαχίας. Τὸ ἐξώφυλλο τοῦ ἐγκύρου Γαλλικοῦ περιοδικοῦ “Le Point” (τεῦχος 2599, 2/6/2022) εἶχε τίτλο «Ἐρντογὰν – Πούτιν: οἱ διαβολικοὶ – Πῶς ὁ Τοῦρκος πρόεδρος κατέστη πράκτορας τοῦΚρεμλίνου στὴ Δύση». Εἶναι ἐνδεικτικὸ τῶν ὅσων ἔχει πράξει ὁ Τοῦρκος πρόεδρος σὲ βάρος τῆς Δύσης. Ὁ πρόεδρος Ἐρντογὰν προκάλεσε καὶ πρόσφατά τοὺς συμμάχους. Ὅταν ἐτέθη τὸ θέμα νὰ ἐνταχθοῦν στὸ ΝΑΤΟ ἡ Σουηδία καὶ ἡ Φινλανδία, αὐτὸς προέβαλε βέτο, ζητώντας νὰ ἱκανοποιηθοῦν οἱ ὅροι του, ποὺ εἶναι ταπεινωτικοὶ γιὰ τὶς δύο αὐτὲς χῶρες καὶ θίγουν τὴν ἐθνική τους κυριαρχία καὶ ἀξιοπρέπεια…
.                Εἶναι ἀνησυχητικὸ γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ γιὰ τὴν εἰρήνη στὴν ἀνατολικὴ Μεσόγειο, πὼς ἕως σήμερα τὰ μέλη τοῦ ΝΑΤΟ ἀνέχονται παθητικὰ τὶς προκλήσεις Ἐρντογὰν, ἡ δὲ κυβέρνηση Μπάϊντεν ἀνοίγει τὴ θύρα ἀγορᾶς ἀπὸ τὴν Τουρκία σύγχρονων ἀεροσκαφῶν F-16, καὶ τὴν τεχνολογικὴ ἀναβάθμιση αὐτῶν ποὺ ἔχει ἡ γειτονικὴ χώρα… Ἡ πραγματικότητα αὐτὴ προκαλεῖ πικρία σὲ ὅσους πιστεύουν ὅτι τὸ δίκαιο πρέπει νὰ ἐπικρατεῖ σὲ ὅλο τὸν κόσμο καὶ ὄχι ὁ ὠφελιμισμός.-

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΜΥΡΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ μαρτυρικὸ τέλος τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.               Ὁλοκληρώνεται σήμερα τὸ ἀφιέρωμα στὸν Ἅγιο ἐθνοϊερομάρτυρα Χρυσόστομο Μητροπολίτη Σμύρνης μὲ τὸ μαρτυρικὸ τέλος του,  ὅπως τὸ περιέγραψε στὴν ὁμιλία του ὁ ἰδιαίτερος γραμματέας του, καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Λεωνίδας Φιλιππίδης.
.               Τὰ τρία τελευταῖα, λίγο πρὸ τοῦ μαρτυρίου του, γράμματα, πρὸς τοὺς κορυφαίους τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Γένους, ποὺ ὑπαγόρευσε στὸν Λεωνίδα Φιλιππίδη ὁ Ἅγιος Σμύρνης Χρυσόστομος,  ἀποτελοῦν τὸ κύκνειο ἄσμα του. Σὲ αὐτὰ ἀνασκοπεῖ τοὺς ἀγῶνες καὶ τὶς θυσίες τῆςἘκκλησίας, καταλογίζει εὐθύνες, ἀπευθύνει ἀγωνιώδεις ἐκκλήσεις πρὸς ἐπείγοντα  μέτρα, ἀδυνατώντας νὰ πιστέψει ὅτι τὸ πᾶν χάθηκε. Καὶ σημειώνει ὁ Λεωνίδας Φιλιππίδης: «Εἶναι αἱ τελευταῖαι ἀναλαμπαὶ ζωῆς ἀπὸ τοῦ θανασίμου σκότους τῆς κολάσεως, ἡ ὁποία μετ’ ὀλίγον ἐκάλυψε τὰ πάντα. Καὶ δὲν ἀπέμεινε εἰμὴ ἡ ἠχὼ τῶν λόγων τοῦ Ἐθνοϊερομάρτυρος, διαιώνιον κήρυγμα ἀκαταβλήτου πίστεως καὶ ζωντανῶν πάντοτε ἐλπίδων».
.               Ὁ Ἅγιος Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος καθὼς καὶ οἱ ἄλλοι ἀρχιερεῖς καὶ ἱερεῖς, ἦσαν οἱ ποιμένες ποὺ θυσιάστηκαν γιὰ καὶ μὲ τὸ ποίμνιό τους. Ὅλοι τους γνώριζαν τί τοὺς περίμενε καὶ ὅμως ἐνήργησαν ὡς γνήσιοι ποιμένες καὶ ὄχι ὡς μισθωτοὶ τοῦ ποιμνίου, ὅπως ὁ Κύριος ἐξηγεῖ: «Ὁ καλὸς ποιμένας θυσιάζει τὴ ζωή του γιὰ χάρη τῶν προβάτων του, ἀντίθετα ἀπὸ τὸν μισθωτό, ποὺ δὲν τὸν νοιάζει τί θὰ ἀπογίνουν… Ὁ μισθωτός, βλέποντας τὸ λύκο νὰ ἔρχεται ἀφήνει τὰπρόβατα καὶ φεύγει. Ἔτσι ὁ λύκος τὰ ἁρπάζει καὶ τὰ διασκορπίζει». (Ἰωάν. ι΄ 11-15).
.               Ὁ Λεωνίδας Φιλιππίδης μαρτυρεῖ ὅτι ὁ ἐθνοϊερομάρτυρας Μητροπολίτης γνώριζε τί τὸν ἀνέμενε, φιλάνθρωποι δὲ παράγοντες παρέσχον εἰς αὐτὸν τὰ μέσα φυγῆς καὶ σωτηρίας. Ἐν τούτοις, ὅπως σημειώνει, « ἀπέκρουσε αὐτά, ἐν ὄψει καὶ ἐπιγνώσει τῆς προσεγγιζούσης ὑπερτάτης θυσίας». Καὶ συνεχίζει: «Μέχρι τελευταίας στιγμῆς ὄρθιος καὶ ἀκλόνητος ἠγωνίζετο ἐπὶ τῶν ἐπάλξεων ἐν μέσῳ τοῦ ποιμνίου του». Οἱ τελευταῖοι του λόγοι πρὸς τοὺς προτρέποντας αὐτόν, νὰ φύγει, ἦσαν, ὅπως τοὺς διέσωσε ὁ Φιλιππίδης: «Ὄχι! Παράδοσις τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς Ἐκκλησίας μας δὲν εἶναι ἡ φυγὴ ἐν ὄψει κινδύνου, ἀλλ’ ὁἀγὼν μέχρις ἐσχάτων καὶ ἡ θυσία. Ἐὰν μὲν ὁ ἐχθρὸς φεισθῇ τοῦ ποιμνίου μου, ποῖος θὰ τὸ περιθάλψῃ; Ἐὰν δὲ τοῦτο σφαγῇ, πῶς ἠμπορῶ ἐγὼ νὰ ἐπιζήσω; Εἴτε τὸ ἓν συμβῇ εἴτε τὸ ἄλλο, ἡ θέσις μου εἶναι ἐδῶ, μαζὶ μὲ τὸ ποίμνιόν μου».
.               Πρὶν ἀπὸ ἑξήντα χρόνια δὲν εἶχε ἀκόμη διακηρυχθεῖ ἡ ἁγιότητα τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης. Τὸ Πανεπιστήμιο τῶν Ἀθηνῶν, «συνεχίζον τὴν ἐθνικὴν αὐτοῦ παράδοσιν» στὶς 13 Νοεμβρίου 1962,  ἡμέρα τῶν ὀνομαστηρίων του, τίμησε τὴ θυσία Του. Ὁ τότε Πρύτανις Νικόλαος Χωραφᾶς στὴν εἰσαγωγική τῆς ἐκδήλωσης  ὁμιλία του τόνισε πὼς δικαιολογημένα δύο θυσίες Ἀρχιερέων δὲν θὰ λησμονηθοῦν ποτέ: Τὸ σχοινὶ τοῦ Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄, τὸ 1821, καὶ ἡ  θυσία τοῦ Σμύρνης Χρυσοστόμου, τὸ 1922, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν τραγικὴ στιγμὴ τῆς ἐκριζώσεως τοῦΜικρασιατικοῦ Ἑλληνισμοῦ  «ἐπεσεν ἐπὶ τῶν ἐπάλξεων ὡς ἀληθὴς Ἕλλην καὶ ὡς ἀληθὴς Ποιμενάρχης».-  

Σχολιάστε

Ο AΓΙΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ  Ἅγιος Χρυσόστομος Σμύρνης καὶ ἡ Ἁγιὰ Σοφιὰ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .         Συνεχίζουμε τὰ περὶ τοῦ Ἐθνοϊερομάρτυρα Σμύρνης Χρυσόστομου, ὅπως τὰ περιέγραψε ὁ καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Λεωνίδας Φιλιππίδης σὲ ἐκδήλωση τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν πρὶν ἀπὸ ἑξήντα χρόνια, στὶς 13 Νοεμβρίου 1962.
.         Μετὰ τὴν ἀποβίβαση τῶν ἑλληνικῶν στρατιωτικῶν δυνάμεων στὴ Σμύρνη ὁ Δεσπότης μὲ τοὺς λόγους του συνεχῶς ἐνίσχυε καὶ ἐνθουσίαζε τὸν ἑλληνικὸ πληθυσμὸ τῆς Μητροπόλεώς του. Ὁ Φιλιππίδης γράφει πὼς ἡ φλογερὴ ἀγάπη του στὸν Θεὸ καὶ στὴν Ἑλλάδα ἀποτελοῦσε πάντοτε πηγὴ ἐνισχύσεως τῆς ἐξ ἰδιοσυγκρασίας αἰσιοδοξίας του. Παράλληλα αἰσθανόταν ἕνα δέος μπρὸς στὸ ἐγχείρημα.
.         Ἡ πάλη αὐτὴ μεταξὺ πίστεως καὶ αἰσιοδοξίας ἀπὸ τὴ μία καὶ δέους ἀπὸ τὴν ἄλλη ἀποτυπωνόταν στὸ βλέμμα του πρὸς τοὺς δύο μεγάλους ζωγραφικοὺς πίνακες, ποὺ κοσμοῦσαν τὴν αἴθουσα τοῦ γραφείου του. Ὁ ἕνας παρίστανε τὸ μαρτύριο τοῦ πρώτου Ἐπισκόπου Σμύρνης Ἁγίου Πολυκάρπου. Ὁ ἄλλος ἦταν μία σύνθεση. Παρίστανε στὴ μία πλευρὰ τὴν Ἀκρόπολη καὶ στὴν ἄλλη τὸ Ναὸ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας στὴν Βασιλίδα τῶν πόλεων. Στὸ βάθος τοῦ πίνακα ὑπὸχρυσοπόρφυρη ἀνταύγεια διακρινόταν ἐπὶ τοῦ Γολγοθᾶ ὁ Σταυρός. Ἡ σύνθεση εἶναι προφανὲς ὅτι παρίστανε τὸ ἑνιαῖο τοῦ Γένους καὶ τῆς Ἱστορίας μας.
.         Τὸν μοναδικῆς ἱεροπρεποῦς ὀμορφιᾶς, ἐκκλησιαστικῆς ἀρχιτεκτονικῆς καὶ ἀρχοντιᾶς Ναὸ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας ὁ Σμύρνης Χρυσόστομος πρότεινε σὲ ἑτερόδοξους Ἀμερικανοὺς ἐπισκέπτες του νὰ καταστεῖ τόπος συνάντησης ὅλων τῶν Χριστιανῶν τοῦ κόσμου. Ἕνας τόπος, ὁπρῶτος, εἶναι ὁ Ναὸς τῆς Ἀναστάσεως, στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ ἄλλος εἶναι αὐτὸς τῆς τοῦ ΘεοῦΣοφίας στὴν Κωνσταντινούπολη, τοὺς εἶπε. Καὶ πρόσθεσε:
.         «Δὲν εἶναι οὔτε ὁ Ναὸς τοῦ Ἁγίου Πέτρου στὴ Ρώμη, οὔτε τοῦ Ἁγίου Παύλου στὸΛονδίνο, οὔτε τῆς Παναγίας στὸ Παρίσι, οὔτε τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου στὸ Ἐδιμβοῦργο, οὔτε οἱ μεγάλοι ναοὶ στὸ Σικάγο καὶ στὴ Νέα Ὑόρκη…. Σύμβολο τῆς ὅλης Χριστιανοσύνης καὶ ὅλης τῆς Ὑφηλίου εἶναι ὁ Ναὸς τῆς Σοφίας τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος, κατὰ στοιχειώδη ἀπαίτηση τῆς θείας καὶ ἀνθρώπινης δικαιοσύνης, πρέπει νὰ ἀποδοθῆ εἰς τὰς χείρας τῆς κατ’ ἀνατολὰς Χριστιανοσύνης. Τοῦτο ἀναμένει ὁ χριστιανικὸς λαὸς τῆς Ἀνατολῆς ἀπὸ τὸν χριστιανικὸ κόσμο τῆς Ἀμερικῆς…».
.         Εἶναι λυπηρὸ ὅτι δὲν εἰσακούστηκαν οἱ λόγοι τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης τότε καὶ ἕως σήμερα. Ὁ αἱμοσταγὴς Κεμὰλ δέχθηκε τουλάχιστον νὰ μετατραπεῖ σὲ Μουσεῖο… Ὁ«ἐκσυγχρονιστὴς» Ἐρντογὰν συμπεριφέρεται ὡς βάρβαρος κατακτητὴς καὶ γυρίζει τοὺς Τούρκους αἰῶνες πίσω, στὸν πολιτισμὸ τῶν προγόνων τους, νομάδων τῶν στεπῶν τῆς Ἀσίας.
.         Τὸ Γενικὸ Στρατηγεῖο, στὶς 25 Φεβρουαρίου 1920, ζήτησε τὴ συνεργασία τοῦΜητροπολίτου Σμύρνης πρὸς ἐπιστράτευση τῶν νέων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ὁ Μάρτυρας Ἀρχιερέας ἀπάντησε ἀμέσως ὅτι ἔχει ἤδη ἕτοιμο τὸν κατάλογο τῶν στρατευσίμων, ἐπὶ τῇ βάσει τοῦμητροπολιτικοῦ ἀρχείου του. Ἀκολούθως ἐξαπέλυσε σχετικὴ Ἐγκύκλιο, στὴν ἀρχὴ τῆς ὁποίας γράφει: «Νῦν ὑπὲρ πάντων ἀγών!» καὶ δηλώνει βέβαιος ὅτι «πάντες οἱ Ἕλληνες τῆς Ἰωνίας ὁμοθυμαδὸν θὰ σπεύσωσι νὰ περιβληθῶσι τὴν δοξασμένην στολὴν τοῦ στρατιώτου, πλήρεις ἐνθουσιασμοῦ»…-   

Σχολιάστε