Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Γ. Παπαθανασόπουλος

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-8 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Η΄

Mέρος Α´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Β´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Γ´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Δ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Ε´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Ϛ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-6 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Ζ΄: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-7 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἐπιζήμιες ἀναφορὲς καὶ κρίσιμες συγκρίσεις

.             Τὸ ἐπιχείρημα, ποὺ ἐλέχθη στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τοῦ περασμένου Ὀκτωβρίου, ὅτι ἡ κανονική, ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας, Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας δὲν μπορεῖ πλέον νὰ ὑπάρχει, λόγῳ τῆς ἐμπόλεμης κατάστασης στὴν Ντονμπὰς μεταξὺ δυτικοφρόνων καὶ ρωσόψυχων Οὐκρανῶν καὶ τῆς προσάρτησης τῆς Κριμαίας στὴ Ρωσία, εἶναι ἐπιζήμιο γιὰ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Τὸ Φανάρι βρίσκεται στὴν Τουρκία καὶ διαθέτει στὴν Ἑλλάδα δικαιοδοσίες, τὶς ὁποῖες ἐπιμένει νὰ διατηρεῖ, ἀγνοώντας τὶς τεταμένες σχέσεις τῶν δύο χωρῶν.
.          Γιὰ νὰ ἀντιληφθεῖ ὁ ἀναγνώστης τὸ ἐπιζήμιο γιὰ τὸ Φανάρι τοῦ ἐπιχειρήματος περὶ τοῦ ἀπαραίτητού της αὐτοκεφαλίας στὴν Οὐκρανία παρατίθενται πρὸς σύγκριση οἱ περιπτώσεις Οὐκρανίας καὶ Ἑλλάδος:
.            Οἱ Οὐκρανοὶ καὶ οἱ Ρῶσοι εἶναι ὅμαιμοι, ὁμόδοξοι, ὁμόγλωσσοι στὴν ἐκκλησιαστικὴ γλῶσσα (σλαβονικὴ) καὶ ἐν μέρει στὴν καθομιλουμένη τους.
.         Οἱ Ἕλληνες καὶ οἱ Κωνσταντινουπολίτες εἶναι ὅμαιμοι, ὁμόδοξοι καὶ ὁμόγλωσσοι.
.         Ἡ Οὐκρανία καὶ ἡ Ρωσία παλαιότερα ἦσαν ἕνα κράτος, σήμερα εἶναι δύο ὁμόδοξα κράτη, μὲ ὀξεία ἀντιπαλότητα, τὴν ὁποία καλλιεργεῖ ἡ δυτικόφρων πολιτικὴ ἡγεσία τῆς Οὐκρανίας.
.         Ἡ Ἑλλάδα καὶ ἡ περιοχὴ ποὺ κατέχει σήμερα ἡ Τουρκία ἦσαν ἄλλοτε ἕνα κράτος, σήμερα εἶναι δύο ἀλλόθρησκα κράτη, σὲ ὀξεία ἀντιπαράθεση, τὴν ὁποία προκαλεῖ ἡ Τουρκία.
.        Ἡ Κωνσταντινούπολη ὑπῆρξε τὸ κέντρο καὶ ἡ καρδιὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἐπὶ 17 αἰῶνες καὶ οἱ ὅπου Γῆς Ἕλληνες ἐξακολουθοῦν νὰ ἔχουν ἰσχυρὸ πνευματικὸ δεσμὸ μαζί της.
.           Τὸ Κίεβο εἶναι τὸ κέντρο καὶ ἡ καρδιὰ τῶν ὅπου Γῆς Ρώσων Ὀρθοδόξων (συμπεριλαμβανομένων τῶν Οὐκρανῶν) γιὰ 10 αἰῶνες. Αὐτὸν τὸν δεσμὸ ἐπιδιώκει νὰ ἀποκόψει ἡ Οὐκρανικὴ πολιτικὴ ἐξουσία, μὲ τὴ σύμπραξη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.
.          Στὴν Ἑλλάδα τὸ 1914 τὸ Ὑπουργεῖο τῶν Ἐκκλησιαστικῶν, μὲ ἔγγραφό του (Ἀρ. Πρωτ. 1628) πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Τὴν παρακάλεσε νὰ ζητήσει ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τὴν χειραφέτηση τῆς Ἐκκλησίας τῶν ἐλευθερωθεισῶν χωρῶν Ἠπείρου, Μακεδονίας κ.λπ. καὶ τὴν ὑπαγωγὴν αὐτῆς ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος «μετὰ μεγάλης χαρᾶς ἤκουσε τὴν παράκλησιν καὶ ἀνέπεμψε ἐπὶ τούτῳ δόξαν τῷ Θεῷ», μετὰ δὲ ἀπέστειλε τὸ προσῆκον ἔγγραφο πρὸς τὴν Αὐτοῦ Παναγιότητα τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη καὶ τὴν περὶ Αὐτὸν Σύνοδον. Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀπάντησε ὅτι «ἕνεκα τῶν δυσχερῶν περιστάσεων ἀναβάλλεται ἡ ἔκδοση τοῦ σχετικοῦ Συνοδικοῦ Τόμου». Αὐτὸς οὐδέποτε ἐξεδόθη. Τὸ 1928 ἐξεδόθη Πράξις, μὲ τὴν ὁποία ἀπὸ τὰ πράγματα ἀπεδείχθη ὅτι τὸ Φανάρι φαλκίδευσε τὴν χειραφέτηση τῶν Μητροπόλεων τῶν λεγομένων «Νέων Χωρῶν» καὶ ἔχει κατατεμαχίσει τὴν δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, διατηρώντας ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία Του τὴν Κρήτη, τὴν Δωδεκάνησο καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος. Ὅλα αὐτὰ μὲ τὴν ἀνοχὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους.
.             Στὴν Οὐκρανία τὸ 2018 ἡ φιλοδυτικὴ πολιτικὴ ἡγεσία τοῦ Προέδρου Ποροσένκο, χωρὶς τὴ σύμφωνη γνώμη τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ ἔχουσα ὑπὸ τὴν ἐπιρροή της τοὺς σχισματικοὺς τῆς χώρας, ζήτησε ἀπὸ τὸ Φανάρι τὴν χειραφέτησή τους καὶ τὴν ὀνομασία τους σὲ «Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας». Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀποδέχθηκε τὸ αἴτημα τοῦ Ποροσένκο. Συνέταξε Τόμο, μὲ τὸν ὁποῖο τοὺς ἔδωσε τὴν αὐτοκεφαλία, διατηρώντας ἐπ’ αὐτῶν οὐσιαστικὴ ἐποπτεία.
.           Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἡ μοναδικὴ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία μὲ πέντε (5) ἐκκλησιαστικὰ καθεστῶτα. Ἕως σήμερα ΔΕΝ ἀντιμετωπίζεται ἀπὸ τὸ Φανάρι ὡς Ἐκκλησία ἀνεξάρτητης καὶ κυρίαρχης χώρας, ἡ ὁποία δικαιοῦται νὰ ἔχει ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία της ΟΛΕΣ τὶς Μητροπόλεις της, ἀλλὰ ὡς Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἦταν λάθος ποὺ πῆρε τὴν Αὐτοκεφαλία. Μητροπολίτες τοῦ κλίματος τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου δὲν ἀποκρύπτουν τὴν ἐπιθυμία τους κάποια ἡμέρα τὸ αὐτοκέφαλο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ καταργηθεῖ καὶ οἱ Ἕλληνες νὰ ἐπανέλθουν ὑπὸ τὴ δικαιοδοσία τοῦ Φαναρίου, ἔστω καὶ ἂν αὐτὸ εἶναι σὲ δεινὴ αἰχμαλωσία ὑπὸ ἐχθρικὴ πρὸς τὴν Ἑλλάδα χώρα καὶ ὑπὸ ἀλλόθρησκο καθεστώς. Ἡ γειτονικὴ χώρα μεταχειρίζεται τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο ὄχι μὲ βάση τὸ Διεθνὲς Δίκαιο, ἀλλὰ ὅπως τὴν συμφέρει καὶ ἐξυπηρετεῖ τὰ συμφέροντά της.
.          Παγίως οἱ κυβερνήσεις καὶ ἡ διπλωματικὴ ὑπηρεσία τῆς Ἑλλάδος ὑποστηρίζουν ἢ ἀνέχονται τὴν ἀποκλίνουσα τῆς κανονικότητας ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση στὴν Ἑλλάδα. Ἀντίληψή τους εἶναι ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀποδυναμωθεῖ περαιτέρω τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ὅτι ἐξυπηρετεῖ τὸ κράτος καὶ τὸ Φανάρι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νὰ εἶναι ὑπὸ ἔλεγχο, κρατικὸ καὶ ἐκκλησιαστικό. Οἱ ΗΠΑ χρησιμοποιοῦν τὸ Φανάρι στὴν πολιτική τους σὲ βάρος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ἀλλὰ δὲν τὸ προστατεύουν ἀρκούντως στὴν ἔναντί του καταπιεστικὴ πολιτικὴ τῆς Τουρκίας.
.               Ἡ Οὐκρανία γιὰ τὸ Φανάρι εἶναι ἕνα κράτος, διὰ τοῦ ὁποίου μπορεῖ νὰ ὑλοποιήσει τὰ ἐπεκτατικά του σχέδια σὲ βάρος τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας. Οἱ Οὐκρανοὶ ἀποτελοῦν τὸν «ἀδύναμο κρίκο» τῶν Ὀρθοδόξων Σλάβων, λόγῳ τῆς καταπίεσης καὶ τοῦ ἐπηρεασμοῦ ποὺ ἐπὶ αἰῶνες ὑφίστανται ἀπὸ τὴν Δύση. Σὲ ἁρμονία λοιπὸν μὲ τὴ γεωπολιτική τοῦ Βατικανοῦ καὶ τῶν ΗΠΑ τὸ Φανάρι ἐπιδιώκει τὴν ἀπόσπαση τῶν Οὐκρανῶν ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας.
.               Ἡ διατυπωθεῖσα δικαιολογία γιὰ τὴν ἀπόδοση τῆς αὐτοκεφαλίας στοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας, εἶναι ὅτι δὲν μπορεῖ ἡ Ἐκκλησία τῆς χώρας νὰ εἶναι ὑπὸ τὴ δικαιοδοσία μίας ἄλλης Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας ἡ ἕδρα βρίσκεται σὲ ἐχθρικὴ χώρα καὶ συγκεκριμένα στὴ Ρωσία. Τὸ ἴδιο τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο ὅμως στὴν πράξη τὰ ἀντίθετα ἐφαρμόζει στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ἂν καὶ ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἀνεξάρτητη χώρα ἀπὸ τὸ 1828, τὸ Φανάρι ποτὲ δὲν ἐπέτρεψε τὴν πλήρη χειραφέτηση τῆς Ἐκκλησίας Της καὶ σὲ ὅλη τὴν ἔκταση τῆς ἐπικρατείας τῆς χώρας.
.               Ὡς πρὸς τὶς δεσμεύσεις τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου ἔναντι τῆς τουρκικῆς ἐξουσίας, εἶναι γεγονός, ποὺ δὲν διαψεύσθηκε, ὅτι ὁ Οἰκ. Πατριάρχης εὐχήθηκε στὸν Πρόεδρο τῆς Τουρκίας Ταγὶπ Ἐρντογὰν νὰ στεφθεῖ μὲ ἐπιτυχία ἡ στρατιωτικὴ ἐπιχείρηση «Κλάδος Ἐλαίας» στὸ Ἀφρίν, ἐντός τῆς Συριακῆς ἐπικράτειας. Ἀνέφερε συγκεκριμένα: «Εἶναι παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας νὰ προσευχόμαστε πάντοτε γιὰ τὸ κράτος μας… Ἡ ἀποφασιστικότητα τοῦ Προέδρου Ἐρντογὰν… ἀποτυπώνεται στὴν παγκόσμια κοινὴ γνώμη. Προσευχόμαστε ἐσεῖς καὶ οἱ τουρκικὲς ἔνοπλες δυνάμεις νὰ ἐπιτύχετε καὶ ἡ ἐπιχείρηση “Κλάδος Ἐλαίας” νὰ φέρει εἰρήνη στὴν περιοχή, ὅπως ὑπόσχεται καὶ τὸ ὄνομά της». (Hurriyet Daily News, 26/1/2018). Ὅπως τὸ Φανάρι εἶναι στὴν Τουρκία καὶ ἔχει δικαιοδοσίες ἐντὸς τῆς Ἑλλάδας, τὸ ἴδιο θὰ ἔπρεπε νὰ δεχθεῖ ὁ κ. Βαρθολομαῖος γιὰ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας καὶ τὴν Οὐκρανία. Ἐξ ἄλλου πρόσφατα ἡ κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, διὰ τοῦ Μητροπολίτη της Ὀνουφρίου, ἀπάντησε στὸ θέμα. Ὁ Σεβ. διευκρίνισε ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὴν πολιτική, προσεύχεται ὑπὲρ τῆς εἰρήνης τῶν δύο χωρῶν, σκοπὸ ἔχει τὴ σωτηρία τοῦ ποιμνίου της καὶ βεβαίως εἶναι κατὰ τῆς βίας καὶ συμπαρίσταται σὲ κάθε θύμα της.
.              Γιὰ Δυτικοὺς γεωστρατηγικοὺς ἀναλυτὲς τὸ Φανάρι καὶ ἡ Ἑλλάδα δὲν ἀνήκουν στὴ Δύση, ἀλλὰ ἀποτελοῦν κέντρα τῆς «δυτικότροπης» Ὀρθοδοξίας καὶ χρησιμοποιοῦνται γιὰ τὴν ἄσκηση φιλοδυτικῆς ἐπιρροῆς στὶς ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καὶ χῶρες, καὶ γιὰ τὸν ἀντίστοιχο περιορισμὸ τῆς ἐπιρροῆς σὲ αὐτὲς τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καί, κατ᾽ ἐπέκταση, τῆς Ρωσίας.
.              Τὴν ὑποτιμητικὴ ἀντίληψη γιὰ τὶς Ὀρθόδοξες χῶρες, διατυπώνει μὲ σαφήνεια ὁ ἀμερικανὸς καθηγητὴς τοῦ Χάρβαρντ Σάμιουελ Χάντινγκτον στὸ βιβλίο του «Ἡ σύγκρουση τῶν πολιτισμῶν καὶ ὁ ἀνασχηματισμὸς τῆς παγκόσμιας τάξης» (ἑλλην. ἔκδ. Terzo Books, Ἀθήνα, 1999, σελ. 218). Γράφει μεταξὺ ἄλλων: «Ποῦ τελειώνει ἡ Εὐρώπη; Ἡ Εὐρώπη τελειώνει ἐκεῖ ποὺ τελειώνει ἡ δυτικὴ Χριστιανοσύνη καὶ ἐκεῖ ποὺ ἀρχίζει τὸ Ἰσλὰμ καὶ ἡ Ὀρθοδοξία». (Σημ. Βλέπε τὸν χάρτη, ποὺ ὑπάρχει στὸ βιβλίο τοῦ Χάντινγκτον). Ἐξισώνει δηλαδὴ τὸ Ἰσλὰμ μὲ τὴν Ὀρθοδοξία. Καὶ συνεχίζει ὁ ἀμερικανὸς καθηγητής: «Ὁ πρῶτος στόχος ποὺ πρέπει νὰ θέσει ἡ Δυτικὴ Εὐρώπη, λέει ὁ Μάϊκλ Χάουαρντ, “εἶναι νὰ ἀπορροφηθοῦν ξανὰ οἱ λαοὶ τῆς Κεντρικῆς Εὐρώπης στὴ δική μας πολιτιστικὴ καὶ οἰκονομικὴ κοινότητα, ἐκεῖ δηλαδὴ ποὺ κανονικὰ ἀνήκουν”». Δηλαδὴ «ἐκπολιτισμὸς τῶν Ὀρθοδόξων» – φυσικὰ καὶ τῶν Οὐκρανῶν – σημαίνει ἀπορρόφησή τους στὴ δυτικὴ πολιτιστικὴ ἀντίληψη, ὅπως συνέβη μὲ τοὺς Πολωνούς, τοὺς Λιθουανοὺς καὶ τοὺς Κροάτες. Ὁ Χάντινγκτον στὸ ἴδιο βιβλίο του ἀναφέρει ὡς πιθανὴ ἐκδοχὴ ἐξέλιξης στὴν Οὐκρανία «νὰ διασπαστεῖ σὲ δύο ξεχωριστὲς ὀντότητες κατὰ μῆκος τῆς πολιτισμικῆς συνοριακῆς γραμμῆς καὶ ἡ ἀνατολικὴ πλευρὰ νὰ συγχωνευτεῖ μὲ τὴ Ρωσία». Φυσικὰ αὐτὸ δὲν τὸ δέχονται οὔτε οἱ δυτικότροποι Οὐκρανοί, οὔτε οἱ ΗΠΑ, ἀλλὰ μπορεῖ στὸ μέλλον ντὲ φάκτο νὰ προκύψει.
.              Τὸ Φανάρι γιὰ νὰ ἐνισχύσει τὴν ἐπιρροή του στὴν Ὀρθοδοξία καὶ νὰ μειώσει αὐτὴν τῆς Μόσχας ἀγνόησε τὸ προηγούμενο τῆς πολιτικῆς Του πρὸς τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Ἐκκλησία Της, ἀγνόησε τοὺς δεσμοὺς μεγάλου μέρους τῶν Οὐκρανῶν μὲ τὴν Ρωσικὴ Ἐκκλησία, ἀγνόησε τοὺς δεσμοὺς τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας μὲ τὸ Κίεβο, ἀγνόησε τοὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ καταστήσει κανονικούς τοὺς σχισματικούς, ἀφορισμένους καὶ ἀχειροτόνητους κληρικοὺς ἄλλης ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας καὶ προχώρησε στὴν ἀνακήρυξή τους σὲ «αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία», πού, κατὰ τοὺς Κανόνες, οὔτε αὐτὸ Τοῦ ἦταν ἐπιτρεπτό.

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

.                Γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀκριβὲς περὶ τῶν ἀντιλήψεων τοῦ Φαναρίου γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, τὴν ἴδια τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος, ποὺ εἶναι σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ ὅσα ἔπραξε στὴν Οὐκρανία, παρατίθεται ἀπόσπασμα ἀπὸ ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Ἀρκαλοχωρίου Ἀνδρέα ἐνώπιον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στὸ Φανάρι, τὴν 1η Αὐγούστου 2018:
.                «Σήμερα στὸν 21ο αἰώνα τὰ δεδομένα γιὰ τὰ ἔθνη – κράτη μεταβάλλονται. Ἡ ἐρήμωση τῆς ὑπαίθρου, ὁ ἐκδημοκρατισμός… ἡ πολυπολιτισμικότητα καὶ ἡ παγκοσμιοποίηση ἀναδομοῦν καὶ ἐπαναπροσδιορίζουν τὸν ρόλο τοῦ ἔθνους – κράτους, ὅπως αὐτὸ ἀνδρώθηκε κατὰ τὸν 20ό αἰώνα. Τὰ ἀνωτέρω δεδομένα ὅπως ἐπίσης ἡ παγκοσμιοποίηση τῆς οἰκονομίας συμβάλλουν στὴ διεθνοποίηση τῆς μέχρι πρό τινος περιχαρακωμένης ἐντὸς τῶν συνόρων ἐθνοκρατικῆς ἑνότητας…». Οὐδεμία ἐκ μέρους τοῦ Σεβασμιωτάτου ἀνησυχία, οὐδεμία ἔκφραση θλίψης γιὰ τὴν παγκοσμιοποίηση καὶ τὴ διεθνοποίηση τῶν ἐθνοκρατικῶν ὀντοτήτων. Ἀντίθετα φαίνεται ὡς νὰ εὐνοεῖ τὴν παγκοσμιοποίηση καὶ ὅτι ἐκλαμβάνει τὴν ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς συνείδησης τῶν Ἑλλήνων ὡς εὐκαιρία ἐνισχύσεως τοῦ ρόλου τοῦ Φαναρίου…
.              Στὴ συνέχεια ὁ Μητρ. Ἀρκαλοχωρίου μὲ γλαφυρὸ τρόπο ἐξέφρασε τὴν ἑξῆς ἄποψη: «Οἱ σύγχρονες τηλεοπτικὲς σειρές, ποὺ μεταφέρουν τὴν τουρκικὴ πραγματικότητα στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία καὶ ὁ νέος τρόπος θέασης τῆς Ἱστορίας τοῦ παρελθόντος ἀπὸ τὴ νέα γενιὰ τῶν ἱστορικῶν στὰ Βαλκάνια, δημιουργοῦν προϋποθέσεις τῆς ὑπέρβασης τῶν ἐθνικῶν προκαταλήψεων». Ρόλο δηλαδὴ στὴν ἀλλοτρίωση τῶν Ἑλλήνων παίζουν τὰ τουρκικὰ σίριαλ καὶ ἡ γνωστὴ νέα γενιὰ τῶν ἱστορικῶν. Αὐτὰ βεβαίως δὲν λέγονται ἀπὸ τὸν Οἰκ. Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο στοὺς Ἕλληνες καὶ πολὺ περισσότερο στοὺς Οὐκρανούς. Ἀντίθετα τονίζει τὸ πόσο σημαντικοὶ εἶναι ὡς λαοί… (Σημ. Δὲς Ζ΄ Μέρος τῆς παρούσης δημοσιογραφικῆς ἔρευνας).
.              Γιὰ τὸ ὅτι τὸ Φανάρι ποτὲ δὲν ἀποδέχθηκε τὴν Αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀναφέρεται ἀπόσπασμα ἀπὸ ὁμιλία τοῦ ἀείμνηστου Μητροπολίτου Πέτρας Νεκταρίου στὴ Μονὴ τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς Βαλουκλῆ, στὶς 10 Ἰουνίου 2008, ἐνώπιον τοῦ κ. Βαρθολομαίου: «Νὰ ζηλέψουμε τὶς περιπέτειες ἐκείνων, ποὺ ἄφρονα ἐπέλεξαν τὸν ἀντικανονικὸ καὶ ἀνάγωγο τρόπο τῆς διάσπασης ἀπὸ τὸν ἐκκλησιαστικὸ κορμὸ τῆς εὐκληματούσης ἀμπέλου; Ἐμεῖς ἀνήκουμε στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἐπειδὴ ἀγαπᾶμε τὴν Ἑλλάδα (Σημ. γρ. sic) καὶ δὲν θέλουμε νὰ κατακερματίζουμε τὸ Γένος μας. Καὶ ὅταν οἱ ἄλλοι (Σημ. γρ. Οἱ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος) ἐμφοροῦντο ἀπὸ ξενοκίνητες τάσεις ἀποσκίρτησης φαρμακιδείου καὶ κοραϊκῆς νοοτροπίας, ἐμεῖς ἐκεῖνα τὰ χρόνια δίναμε μάχες γιὰ νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὴν Μητέρα Ἑλλάδα γιὰ νὰ κάνουμε ἔτσι καὶ πιὸ ἰσχυρὴ τὴν ἀναφορά μας στὸ Πατριαρχεῖο». Τὰ λεχθέντα ἀνατρέπονται στὴν Οὐκρανία. Ἐκεῖ εὐνοεῖται ὁ κατακερματισμὸς τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ τάσεις ἀποσκίρτησης δὲν εἶναι ξενοκίνητες, ἀλλὰ φυσικὰ ἐπακόλουθα τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς Οὐκρανίας….
.              Ὁ ἴδιος ὁ Οἰκ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Μητροπολίτη Ζιχνῶν καὶ Νευροκοπίου Ἱερόθεο ὑπερασπίστηκε τὴν ἀντίληψη, ὅτι μπορεῖ ἡ ἕδρα μίας Ἐκκλησίας νὰ εἶναι σὲ ἐχθρικὴ χώρα, χωρὶς νὰ ἐπηρεάζεται ἡ ἐθνικὴ ἀκεραιότητα τῆς χώρας ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς ὁποίας ἔχει δικαιοδοσία. Τοῦ ἐπισημαίνει συγκεκριμένα ὅτι «ὅσοι ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἑδρεύουσα εἰς Χώραν ἀλλόθρησκον καὶ ἀλλογενῆ (Σημ. γρ. Προφανῶς καὶ ἐχθρικὴ) ἀδυνατεῖ νὰ ἐκπληρώση τὸ ποιμαντικὸν καὶ πάσης ὑφῆς πνευματικὸν αὐτῆς χρέος ρίχνουν νερὸ εἰς τὸν μύλον τῶν ἀθέων λογίων καὶ τῶν ἀντιεκκλησιαστικῶν καλάμων». (Ἀριθ. Πρωτ. 970, 23 Ὀκτωβρίου 2003). Ὁ Οἰκ. Πατριάρχης ἔχει τὴ συγκεκριμένη ἀντίληψη ΜΟΝΟ γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ΟΧΙ γιὰ τὴν Οὐκρανία.-

, , , ,

Σχολιάστε

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-7 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Z΄

Mέρος Α´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Β´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Γ´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Δ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Ε´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Ϛ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-6 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ ἐθνοφυλετισμὸς καὶ τὸ Φανάρι

.                 Πρόσφατα Μητροπολίτης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐπικοινώνησε μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου καὶ τοῦ ζήτησε νὰ ὑποστηρίξει τὴν ἐνέργεια τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου στὴν Οὐκρανία. Ὁ λόγος ποὺ τοῦ ἀνέφερε ἦταν: «Ἐμεῖς εἴμαστε Ἕλληνες καὶ πρέπει νὰ ὑποστηρίξουμε τὸ Ἑλληνικὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, δὲν μποροῦμε νὰ εἴμαστε μὲ τοὺς Σλάβους». Στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τοῦ Ὀκτωβρίου 2019 ἀκούστηκαν οἱ θεωρίες περὶ πανσλαβισμοῦ, στὶς ὁποῖες πρέπει νὰ ἀντισταθοῦν οἱ Ἑλλαδίτες Ἱεράρχες, ὑποστηρίζοντας τὸν Ἕλληνα Οἰκ. Πατριάρχη…
.                 Ὁ ἴδιος ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος στὸ Φανάρι καὶ στὶς 21 Ὀκτωβρίου τοῦ 2018 εἶχε πεῖ μεταξὺ ἄλλων: «Δὲν ἀνέχονται οἱ ἀδελφοί μας οἱ Σλάβοι τὸ προβάδισμα, τὸ ὁποῖο ἔχει τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο καὶ κατὰ συνέπεια τὸ Γένος μας μέσα στὴν Παγκόσμια Ὀρθοδοξία. Ὑπερηφανευόμεθα γι’ αὐτὸ καὶ προσπαθοῦμε μὲ καθημερινὸ ἀγώνα νὰ κρατήσωμε αὐτὰ τὰ προνόμια, αὐτὰ τὰ δίκαια μὲ τὰ ὁποῖα ἐστεφάνωσε ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ διὰ τῶν ἀποφάσεων τῶν Οἰκ. Συνόδων τὸν Πάνσεπτον Οἰκ. Θρόνον, τὴν Πρωτόθρονη Ἐκκλησία τῆς Ὀρθοδοξίας… Περάσαμε αὐτὰ τὰ 27 χρόνια διακονοῦντες τὴν Μητέρα Ἐκκλησία, τὸν Χριστὸ καὶ ὅλα τὰ ἰδανικὰ καὶ τὶς ἀξίες τοῦ Γένους μας, τὶς πανανθρώπινες ἀξίες, τὰ ἰδιαίτερα ἰδανικά, ποὺ ἔχουμε ὡς φυλὴ καὶ ὡς Γένος». Ἀξιοσημείωτο εἶναι πὼς τελείωσε τὴν ὁμιλία του λέγοντας πὼς γιὰ ὅσα ἔπραξε κατὰ τὴν 27ετῆ Πατριαρχικὴ Διακονία του ἔχει ἥσυχη τὴ συνείδησή του. Ἂν ὁ Πατριάρχης ὁμιλεῖ περὶ «ὑπερηφάνειας», περὶ «προνομίων», περὶ «δικαίων», περὶ «ἰδιαίτερων ἰδανικῶν» τῆς Φυλῆς μας, τί νὰ περιμένει κανεὶς ἀπὸ ὅσους τὸν ἀκολουθοῦν καὶ ἀσυστόλως τὸν κολακεύουν;
.                 Τὸ Φανάρι μὲ τὴν ἐνέργειά του στὴν Οὐκρανία ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ περὶ ἐθνοφυλετισμοῦ, ποὺ τὸ ἴδιο τὸν ἔχει καταδικάσει. Εἶναι νόμος πὼς ἡ Ἱστορία εἶναι ἀμείλικτη στὴν ἀσυνέπεια. Τὸ 1872 συνεκλήθη «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος» στὸ Φανάρι, μὲ τὴ συμμετοχὴ τῶν Πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου. Αἰτία της ἡ ἐθνοφυλετικὴ ἐπίθεση ἀπὸ τοὺς Βουλγάρους κατὰ τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἡ Σύνοδος ἀποκήρυξε καὶ καταδίκασε τὸν «φυλετισμό», κήρυξε σχισματικοὺς ὅσους Βουλγάρους ἀρχιερεῖς τὸν προώθησαν καὶ καταδίκασε ὡς τέτοιους τοὺς προκαθαιρεθέντες καὶ ἀφορισθέντες βουλγάρους ἀρχιερεῖς, τοὺς κληρικούς, ποὺ χειροτονήθηκαν ἀπὸ αὐτούς, συμφρονοῦν καὶ συμπράττουν μὲ αὐτοὺς καὶ δέχονται ὡς «κύριες» καὶ κανονικὲς τὶς ἀνίερές τους εὐλογίες καὶ ἱεροπραξίες.[1]
.         Ὁ «φυλετισμός», ὅπως ὁρίστηκε στὴν Ἔκθεση ποὺ κατετέθη στὴ Σύνοδο τοῦ 1872, εἶναι «ἡ ἐν αὐτῷ τῷ τόπῳ συγκρότησις ἰδίων φυλετικῶν Ἐκκλησιῶν, πάντας μὲν τοὺς ὁμοφύλους ἀποδεχομένων, πάντας δὲ τοὺς ἑτεροφύλους ἀποκλειουσῶν καὶ ὑπὸ μόνον ὁμοφύλων ποιμένων διοικουμένων, ὡς ἀξιοῦσι νῦν οἱ ὀπαδοὶ τοῦ φυλετισμοῦ»[2]. Ἡ ἀπόφαση τῆς Συνόδου τοῦ 1872 ἀφορᾶ εὐθέως τὴν ἀπόφαση τοῦ κ. Βαρθολομαίου νὰ ἀποδώσει τὸ αὐτοκέφαλο στοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας. Ἐπίσης ἡ ἴδια ἀπόφαση δικαιολογεῖ τὴν ἐκ μέρους τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας διακοπὴ τῆς Κοινωνίας μὲ τὰ Πατριαρχεῖα Κωνσταντινουπόλεως καὶ Ἀλεξανδρείας καὶ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Τὸ 1872 γιὰ τὸ Φανάρι ἦταν Κανόνας τὸ «ἀκοινωνήτῳ κοινωνῶν, ἀκοινώνητος»…
.         Τὸ σχίσμα τοῦ 1872 μὲ τοὺς Βουλγάρους Ὀρθοδόξους εἶχε χαρακτήρα ἔντονα ἐθνικὸ καὶ βοήθησε τὸν Ἑλληνισμὸ νὰ ἐπιζήσει στὴν Μακεδονία καὶ στὴ Θράκη. Ὅμως προκάλεσε ἐνδοεκκλησιαστικὲς συγκρούσεις στὰ Πατριαρχεῖα, ποὺ συμμετέσχον στὴ Σύνοδο τοῦ 1872, ἀλλὰ καὶ τὴν πτώση τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Κυρίλλου, ὁ ὁποῖος διαφώνησε μὲ τὴν ἀπόφαση τῆς Συνόδου, ἔχοντας τὴ στήριξη τῶν Ἀράβων Ὀρθοδόξων, ποὺ ἦσαν τὸ ποίμνιό του, ἀλλὰ καὶ τῶν Ρώσων.
.         Ὅπως γράφει ὁ Μανουὴλ Γεδεὼν καὶ μεταφέρει στὴ μελέτη του ὁ Παρασκευᾶς Ματάλας, γιὰ τὴν πτώση τοῦ Κυρίλλου χρησιμοποιήθηκε ἀπὸ τὸ Φανάρι μία σὲ βάρος του κατάδοση στὴν Πύλη, ὅτι ἐνίσχυε οἰκονομικὰ τὴν Κρητικὴ Ἐπανάσταση, καὶ Αὐτὴ ἀπεφάσισε τὴν ἀντικατάστασή του[3]… Καὶ σήμερα οἱ Ἕλληνες Πρωθιεράρχες, οἱ διαφωνοῦντες πρὸς τὴν ἐνέργεια τοῦ Φαναρίου στὴν Οὐκρανία, πιέζονται ποικιλοτρόπως νὰ τὴν ἐγκρίνουν… Ἀρκεῖ νὰ δεῖ κανεὶς τὸ ὕφος καὶ τὸ ἦθος τῶν γραφομένων σὲ βάρος τους ἀπὸ τοὺς ὑποστηρίζοντες τὸ Φανάρι κονδυλοφόρους, καθὼς καὶ τὶς ἐπισκέψεις ποὺ ἔχουν δεχθεῖ τὸ τελευταῖο χρονικὸ διάστημα ἀπὸ Ἕλληνες καὶ ξένους πολιτικοὺς καὶ διπλωματικοὺς παράγοντες…
.           Ὑπάρχει ἕνα ἀκόμη κοινὸ στοιχεῖο μεταξὺ τοῦ 1872 καὶ τοῦ 2019. Οἱ πολιτικὲς παρεμβάσεις στὸ Φανάρι, πρὸς ἐνίσχυση τῆς ἀντισλαβικῆς Του δράσης. Τότε ἡ Αὐστροουγγρικὴ καὶ ἡ Ἀγγλικὴ διπλωματία, μαζὶ μὲ τὴν Γερμανικὴ ἦσαν ὑπὲρ τῆς πολιτικῆς καὶ θρησκευτικῆς ρήξης τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου ὄχι μόνο μὲ τοὺς Βουλγάρους, ἀλλὰ μὲ ὅλους τοὺς σλάβους, μὲ σκοπὸ τὴν ἀνάσχεση τοῦ πανσλαβισμοῦ, ὅπως ὀνόμαζαν τὸν γεωπολιτικό τους ἀνταγωνισμὸ μὲ τὴν ὀρθόδοξη Ρωσία[4]. Τώρα ἡ ἀμερικανικὴ διπλωματία ἀντικατέστησε τὶς παλιὲς μεγάλες δυνάμεις καὶ συνεχίζει τὴν ἴδια πολιτική…
.               Εἶναι ἀληθὲς ὅτι ἡ κορυφὴ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας εἶχε καὶ ἔχει ἡγεμονικὲς τάσεις, προβάλλοντας ὄχι τοὺς Στάρετς ποὺ τὴν ἐκόσμησαν, ἀλλὰ τὴν κοσμική της ἰσχύ. Ὅμως ἀντὶ τὸ Φανάρι νὰ Τὴν ἐμπνεύσει καὶ νὰ Τὴν διδάξει στὴν πράξη ταπείνωση καὶ ὀρθόδοξη πνευματικότητα, ἀντὶ νὰ Τῆς τονίσει ὅτι τὸ κύριο στοιχεῖο τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ἡ Συνοδικότητα καὶ ὄχι ἡ τύπου Πάπα ἐκκλησιαστικὴ ἡγεμονία, ὑποχώρησε στὸν πειρασμὸ καὶ ἔπεσε στὴν παγίδα νὰ ἀνταγωνιστεῖ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας στὴν κοσμικὴ ἰσχύ. Ἔτσι λ.χ. ἂν ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας τονίζει γιὰ τὸν Οἰκ. Πατριάρχη ὅτι εἶναι «πρῶτος μεταξὺ ἴσων» καὶ οὐδέποτε τὸν ἀποκαλεῖ «Οἰκουμενικό», οἱ Φαναριῶτες ἄρχισαν νὰ ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ κ. Βαρθολομαῖος εἶναι «Πρῶτος χωρὶς ἴσον», δηλαδὴ ὁ Πάπας τῆς Ὀρθοδοξίας… Καὶ ἂν ὁ Μόσχας ἐπιδεικνύει τὴν ἰσχύ του μὲ πολυτελεῖς λιμουζίνες, χλιδάτες ἐκδηλώσεις καὶ πολλοὺς ἄνδρες στὴν προσωπική του ἀσφάλεια, ὁ Οἰκ. Πατριάρχης τὸ ἴδιο κάνει. Στὶς Βρυξέλλες πρόσφατα χρησιμοποίησε ἐξ ἴσου πολυτελῆ μεταφορικὰ μέσα, παρέστη σὲ λουσάτες δεξιώσεις, εἶχε πολλοὺς ἄνδρες ἀσφαλείας νὰ τὸν προσέχουν….
.             Μπαίνοντας τὸ Φανάρι στὴν κοσμικῆς ἀντιλήψεως ἀντιπαράθεση μὲ τὴ Μόσχα ἦταν ἑπόμενο νὰ συνεργασθεῖ μὲ τὴν πολιτικὴ ἐξουσία, πρὸς μείωση τῆς ἐπιρροῆς τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας στὴν Οὐκρανία καὶ ἀντίστοιχη αὔξηση τῆς δικῆς Του ἐπιρροῆς. Πρὸς τὸν σκοπὸ αὐτὸ χρησιμοποίησε μέσα ἀντικανονικὰ καὶ ἀντιεκκλησιαστικά. Ἔτσι σήμερα τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο ἔχει χάσει τὴν ἔξωθεν μαρτυρία ὅτι εἶναι ὁ θεματοφύλακας τῆς ἑνότητας καὶ τῆς κανονικότητας στὴν Ἐκκλησία, ἐνῶ ἀντίθετα τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας δείχνει νὰ ὑποστηρίζει τὴν κανονικότητα καὶ ἐπιτυγχάνει ἔντιμοι καὶ καταρτισμένοι θεολογικὰ Ὀρθόδοξοι κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ νὰ ἀναγνωρίζουν ὅτι στὴν περίπτωση τῆς Οὐκρανίας ἔχει δίκαιο.
.             Ὅπως εἶναι ἡ κατάσταση σήμερα στὴν Ὀρθοδοξία, ἂν δὲν ξεπεραστοῦν ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους τὰ ἐθνικὰ καὶ φυλετικὰ συμπλέγματα καὶ ἡ, ὑπὸ μορφὴ πρωτοκαθεδριῶν, γεωπολιτικῶν ἀνταγωνισμῶν καὶ ὑποταγῆς τῆς Ἐκκλησίας στὰ ὠφελιμιστικὰ συμφέροντα τῶν Πολιτικῶν ἐξουσιῶν, ἐκκοσμίκευση, δηλαδὴ ἡ ἐμπλοκὴ τῆς Ὀρθοδοξίας σὲ ἕνα εἶδος Καισαροπαπισμοῦ, Αὐτὴ εἶναι καταδικασμένη νὰ καταλήξει ὁριστικὰ σὲ σχίσμα καὶ στὴν ὕπαρξη μίας κατὰ πλειοψηφία σλαβικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, τῶν 150 περίπου ἑκατομμυρίων καὶ μίας κατὰ πλειοψηφία Ἑλληνικῆς τῶν 15 ἑκατομμυρίων πιστῶν, σὺν ὅσοι σχισματικοὶ Σλάβοι τῆς Οὐκρανίας Τὴν ἀκολουθοῦν.
.             Τὸ σχίσμα θὰ εἶναι ὀδυνηρὸ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία. Πέραν τῶν ἄλλων ἀποδυναμώνει παγκοσμίως τὸ κύρος Της καὶ τὸ πνευματικό Της μήνυμα. Μπορεῖ ἐπίσης νὰ προκαλέσει ἀναταραχὲς στὸ ἐσωτερικὸ τῶν τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, στὶς ὁποῖες δὲν ἀποκλείεται νὰ ἱδρυθοῦν ἐνορίες ἄλλων ἐκκλησιαστικῶν δικαιοδοσιῶν καὶ σὲ αὐτὲς νὰ ἐνταχθοῦν ὅσοι πιστοὶ δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ κοινωνοῦν μὲ κληρικούς, ποὺ ἔχουν κηρυχθεῖ ἀκοινώνητοι.-

———————–

[1] Δημητρίου Β. Γόνη «Ἱστορία τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν Βουλγαρίας καὶ Σερβίας, Β΄ Ἔκδοση, ἐκδ. «Παρουσία», 1996, σελ. 145.

[2] Παρασκευᾶ Ματάλα «Ἔθνος καὶ Ὀρθοδοξία – Οἱ περιπέτειες μιᾶς σχέσης – Ἀπὸ τὸ «Ἑλλαδικό» στὸ Βουλγαρικὸ Σχίσμα», Πανεπ. ἐκδ. Κρήτης, Ἡράκλειο, 2002, σελ. 332.

[3] Αυτ. σελ. 339

[4] Βλ. σχ. Παρ. Ματάλα «Ἔθνος καὶ Ὀρθοδοξία – Οἱ περιπέτειες μιᾶς σχέσης – Ἀπὸ τὸ «Ἑλλαδικό» στὸ Βουλγαρικὸ Σχίσμα, Πανεπιστημιακὲς ἐκδόσεις Κρήτης, Ἡράκλειο, 2002, σελ. 315.

 

,

Σχολιάστε

ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ ΤΟ ΒΙΩΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὴν πυρὰ τὸ βίωμα τῶν Χριστιανῶν

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Οἱ ἀπόψεις, ποὺ ἐκφράστηκαν μετὰ τὴν Ἐγκύκλιο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου περὶ τοῦ σεβασμοῦ τοῦ σώματος τῶν νεκρῶν, βασίζονται στὸ ὅτι πρέπει νὰ ἐκσυγχρονιστεῖ ἡ Ἐκκλησία καὶ νὰ δεχθεῖ τὴν καύση τῶν νεκρῶν, γιὰ λόγους πρακτικούς, ἰδεολογικούς, οἰκονομικούς. Ἐπὶ τέλους, λένε, νὰ μιμηθοῦμε ὅ, τι κάνουνε στὴ Δύση, γιὰ νὰ γίνουμε ὅμοιοί τους καὶ νὰ μὴν μᾶς περνᾶνε γιὰ ὀπισθοδρομικούς. Οὐσιαστικὰ προτείνεται δηλαδὴ νὰ ρίξουμε στὴν πυρὰ τὰ βιώματά μας καὶ τὶς παραδόσεις μας, γιὰ νὰ γίνουμε μοντέρνοι.
.             Μία ἀπὸ τὶς ἀπόψεις εἶναι ἀντὶ τῆς νεκρώσιμης ἀκολουθίας νὰ παίζεται ὡραία μουσική, ἀνάλογα, ἀπὸ κλασσικὴ ἕως ἐλαφρολαϊκή. Ἔτσι ἕνας ἄθεος θὰ ἀποχαιρετᾶ τοὺς οἰκείους καὶ τοὺς φίλους του. Θὰ εἶναι τὸ ἐπιστέγασμα μίας ζωῆς χωρὶς σκοπό. Ἡ νεκρώσιμη ἀκολουθία ἐνοχλεῖ τὸν ἄθεο, ἂν καὶ εἶναι ὑπέροχη στὰ νοήματά της καὶ διδακτικὴ γιὰ ὅλους, ὅσους φιλοσοφοῦν πάνω στὴ ζωή. Ὅταν ὁ ἄθεος ρωτιέται γιατί ζεῖ, ἀπαντᾶ μὲ ἕνα «δὲν γνωρίζω», ἢ μὲ διάφορες κούφιες στὴν οὐσία τους δικαιολογίες. Ὅμως ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ «δὲν γνωρίζω» στηρίζει τὴν ἄρνησή του στὴν ὕπαρξή του. Σημειώνεται ὅτι ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴν ταφὴ ἰσχύει ἀπὸ ἀρχαιοτάτης ἐποχῆς. Τὸ 1999 ἡ Ἱερὰ Σύνοδος εἶχε διοργανώσει Ἡμερίδα στὸ ξενοδοχεῖο Κάραβελ πρὸς ἐνημέρωση τοῦ λαοῦ γιὰ τὴν καύση τῶν νεκρῶν, ἐν ὄψει τῆς εἰσαγωγῆς στὴ Βουλὴ τοῦ σχετικοῦ Νομοσχεδίου ἀπὸ τὴν κυβέρνηση Σημίτη.
.             Ἄλλη ἄποψη ποὺ ἐκφράζεται εἶναι πὼς ἡ ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου νὰ μὴν τελεῖ τὴν ἐξόδιο ἀκολουθία σὲ ἄνθρωπο ποὺ θὰ ὁδηγηθεῖ στὸ κρεματόριο εἶναι ἄδικη ἔναντι τοῦ νεκροῦ καὶ τῆς οἰκογενείας του καὶ ἰδιοτελής, «ἀφοῦ εἶναι γνωστὴ ἡ βιομηχανία ποὺ κρύβεται πίσω ἀπὸ κάθε κηδεία». Ὡς πρὸς τὸ ἄδικο τῆς ἀπόφασης, ἡ Ἐκκλησία ἐξηγεῖ τὴν θέση της καὶ ὁ καθένας ἐλεύθερα παίρνει τὴν ἀπόφασή του. Ὡς πρὸς τὴν ἰδιοτέλεια, ὅποιος ἔχει θάψει κάποιον δικό του γνωρίζει ὅτι ψιχία πληρώνει στὴν Ἐκκλησία. Ὁ τάφος καὶ τὸ κυλικεῖο ἀνήκουν στὸν Δῆμο. Ἀντίθετα στὸ κρεματόριο δαπανῶνται πολλὰ χρήματα. Ὁ ἐργολάβος κηδειῶν καὶ στὶς δύο περιπτώσεις πληρώνεται τὰ περισσότερα…

,

Σχολιάστε

«Ο ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ καὶ Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ» [Παρουσίση βιβλίου Γ. Ν. Παπαθανασόπουλου]

βλ. σχετ.: ΑΠΑΝΤΗΣΗ στὴν ΨΕΥΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ γιὰ τὸν ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ

, ,

Σχολιάστε

ΓΚΡΕΜΙΣΤΕ ΤΑ ΟΛΑ! (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Γκρεμίστε τα ὅλα!

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Τρία προβλήματα ἀντιμετωπίζει σήμερα τὸ Ἔθνος στὴν πορεία του πρὸς τὴν κατεύθυνση νὰ καταστεῖ ἕνα σύγχρονο δημοκρατικὸ κράτος, μὲ ἀνεπτυγμένη τὴ συνείδηση τῆς ἀξίας τῆς κληρονομιᾶς του. Τὸ πρῶτο εἶναι τὸ ἐπίπεδο τῆς πολιτικῆς μας ζωῆς, κυρίως τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολίτευσης. Προσφάτως ἐξετέθη πάλι γιὰ τὶς ἐλλιπεῖς γνώσεις του σὲ τηλεοπτικὴ συνέντευξη ποὺ ἔδωσε καὶ στὸν λόγο του στὴ Βουλὴ τὴν περασμένη Παρασκευή. Τὰ κενά του δὲν εἶναι μόνο στὴν ἱστορία, στὴ γεωγραφία, στὰ ἑλληνικά. Σοβαρότερα εἶναι αὐτὰ στὴ γνώση τῆς ἐθνικῆς αὐτοσυνειδησίας καὶ στὴ στάση του ἔναντι τῆς διεθνοῦς πολιτικῆς καὶ γεωπολιτικῆς. Ἡ ἀναπλήρωσή τους μὲ μία χαμηλοῦ ἐπιπέδου ἐπιχειρηματολογία, ποὺ διολισθαίνει σὲ πομπώδη συνθηματολογία καὶ λαϊκισμό, εἶναι ἀρνητικὴ γιὰ τὴν πορεία τοῦ τόπου.
.             Τὸ δεύτερο πρόβλημα εἶναι ἡ ἐθνομηδενιστικὴ ἰντελιγκέντσια, ποὺ εἶναι τῆς ἄποψης νὰ γίνουν ἐρείπια ὅσα ἀφοροῦν στὴν Παράδοση καὶ στὴν ἰδιοπροσωπία τοῦ Ἑλληνισμοῦ. «Γκρεμίστε τα ὅλα. Τίποτε νὰ μὴ μείνει ποὺ νὰ θυμίζει Χριστὸ καὶ Παράδοση. Ἔτσι θὰ ἀπελευθερωθεῖ ὁ λαὸς ἀπὸ τὰ δεσμά του!». Αὐτὸς εἶναι ὁ στόχος τῆς ἐκστρατείας τῶν ἀγνωμόνων καὶ ἐπιλησμόνων Ἑλλήνων, ποὺ ζοῦν στὴν παραζάλη τῆς παντοδυναμίας τῶν αἰσθήσεων καὶ τῆς λογικῆς καὶ παραβλέπουν τὴ μηδαμινότητά τους στὸν χρόνο, στὸν τόπο καὶ στὸν τρόπο. Δὲν βλέπουν ὅτι στὴν οὐσία ἡ ἐλευθερία ποὺ ἐπαγγέλλονται εἶναι καταπιεστικὴ τυραννία καὶ ἡ λογική τους παραλογισμός.
.             Τὸ τρίτο πρόβλημα εἶναι ὁ ἴδιος ὁ λαός. Τὸ κράτος καὶ τὰ ἰσχυρὰ συμφέροντα ἀσφαλῶς ἐπηρεάζουν τὴ ζωή του. Τὸ ἀρνητικὸ ὅμως εἶναι ὅτι ἔχουν μειωθεῖ οἱ ἀντιστάσεις του. Σὲ πολλοὺς κυριαρχεῖ ὁ ὠφελιμισμός, ἡ καριέρα, ὁ ἡδονισμός, καὶ ὑποβαθμίζονται οἱ διαχρονικὲς ἀξίες τῆς ζωῆς. Ὁ θεσμὸς τῆς οἰκογένειας εἶναι σὲ βαθιὰ κρίση. Σὲ Μητρόπολη τῆς Ἀττικῆς τὸ πρῶτο ἑξάμηνο τοῦ 2019 ἐννιακόσιοι ἦσαν οἱ γάμοι καὶ ἑφτακόσια (700) τὰ διαζύγια! Ὅπως καὶ ἂν δικαιολογηθεῖ ὁ χωρισμός, τὰ παιδιὰ παραμένουν τὰ ἀθῶα θύματά του. Ἐκεῖνα μόνο γνωρίζουν αὐτὸς τί προκαλεῖ στὶς ψυχές τους. Μὴν κατηγοροῦμε τὰ παιδιὰ γιὰ τὰ προβλήματά τους. Ἐμεῖς εἴμαστε ὑπεύθυνοι.
.             Ὁ Σπυρίδων Ζαμπέλιος στὸ σύγγραμμά του «Ἰταλοελληνικά, ἤτοι κριτικὴ πραγματεία περὶ τῶν ἐν τοῖς Ἀρχείοις Νεαπόλεως ἀνεκδότων Ἑλληνικῶν περγαμηνῶν» περιγράφει τὴν ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς συνείδησης καὶ τὸν ἐκλατινισμὸ τῶν Ἑλλήνων τῆς Καλαβρίας κατὰ τοὺς 10ο καὶ 11ο αἰῶνες. Δὲν ἦταν μόνο ἡ καταπίεση ἀπὸ τοὺς Νορμανδοὺς καὶ τὸν Πάπα. Ὑπῆρξε καὶ «νόσος ἐσωτερική», ἤτοι «διαφθορὰ ἠθῶν, καὶ ὀλιγομάθεια, ἀπόρροια τῆς κακοηθείας». Οἱ Ἕλληνες, ὑπὸ τὴ διπλὴ πίεση τῆς ἐκκλησιαστικῆς καὶ πολιτικῆς καταδρομῆς, ἀπομονωμένοι καὶ χωρὶς τὸν δεσμὸ μὲ τὸ ἐθνικὸ κέντρο εἶχαν κάθε ἡμέρα καὶ λιγότερες ἀντιστάσεις στὸ νὰ κρατήσουν τὶς πάτριες παραδόσεις. Οἱ ἀντιστάσεις, γράφει ὁ Ζαμπέλιος, μειώθηκαν μὲ τὴν διάλυση Μονῶν, καταστροφὴ βιβλιοθηκῶν καὶ ἠθικὴ διάβρωση κληρικῶν.
.             Στὶς ἡμέρες μας γινόμαστε χειρότεροι τῶν ἀπολεσθέντων ἐθνικὰ Ἑλλήνων τῆς Καλαβρίας. Μόνοι μας καταργοῦμε τὸ κέντρο τῆς ζωῆς μας, ἀπομονωνόμαστε καὶ γινόμαστε βορὰ στὴν βαρβαρότητα.-

 

,

Σχολιάστε

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος E΄

Mέρος Α´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Β´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Γ´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Δ´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἀντιφάσεις καὶ ψευδαισθήσεις

.           Στὴν Ἱεραρχία τοῦ περασμένου Ὀκτωβρίου γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ ἐτέθη καὶ τὸ ζήτημα τῆς ἐκ μέρους τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας διακοπῆς τῆς Κοινωνίας μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Ὁ Σεβ. Γουμενίσσης ἦταν πολὺ αὐστηρὸς μὲ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας. Τόνισε ὅτι τὸν ἐνοχλεῖ βαθύτατα καὶ γιὰ αὐτὸν εἶναι ἀσυγχώρητη ἡ ἐκ μέρους τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας διακοπὴ τῆς Θείας Κοινωνίας. Τὴν χαρακτήρισε «βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» καὶ «ἀσυγχώρητο ἔγκλημα» καὶ διερωτήθηκε: «Τί εἶναι ἡ Θεία Κοινωνία; Ποιός διαφεντεύει; Ὁ Χριστὸς ἢ ἐμεῖς; Καὶ ἐμεῖς ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ καὶ μὲ ποιὰ ἁρμοδιότητα;», γιὰ νὰ προσθέσει ὅτι οὐδεὶς Ὀρθόδοξος μπορεῖ νὰ μὴν κοινωνεῖ μὲ Ὀρθοδόξους χριστιανούς.
.           Ὑπενθυμίζεται ὅτι ὁ Σεβ. Γουμενίσσης ἦταν Συνοδικὸς Μητροπολίτης, ὅταν ὁ σημερινὸς Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος μὲ μία μεσαιωνικοῦ τύπου συνεδρίαση διευρυμένης Συνόδου ἐκ 42 Ἀρχιερέων τοῦ Θρόνου, ποὺ θύμισε τὴν ἀλήστου μνήμης παπικὴ ἱερὰ ἐξέταση, διέκοψε πομπωδῶς, τὴν Κοινωνία μὲ τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Ὁ Σεβ. Γουμενίσης ἦταν τότε Συνοδικὸς Μητροπολίτης καὶ δέχθηκε τὴν ἐνέργεια τοῦ Πατριάρχου στὴν πράξη. Ὅταν ἀνακοινώθηκε ἡ ἀπόφαση τοῦ Φαναρίου, ἐκεῖνος ΔΕΝ ΠΡΟΣΗΛΘΕ στὴ συνεδρίαση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, δείχνοντας ὅτι ἀκολουθεῖ τὴν ἀπόφαση τῆς διευρυμένης Πατριαρχικῆς Συνόδου. Καὶ δὲν ἦταν ὁ μόνος Μητροπολίτης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ποὺ τὸ ἔπραξε…
.           Σημειώνεται ὅτι ὁ μακαριστὸς Πρόεδρος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καταδικάστηκε αὐθαιρέτως, χωρὶς νὰ ἀπολογηθεῖ καὶ χωρὶς καμία οὐσιαστικὴ αἰτιολογία. Ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἄλλαξε ἄποψη γιὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, ὅταν αὐτὸς ἀπεβίωσε. Στὸ τηλεγράφημά του πρὸς τὸν τοποτηρητή, Μητροπολίτη Καρυστίας, τὸν περιέγραψε ὡς «ἐκκλησιαστικὸ ἄνδρα μεγάλου βεληνεκοῦς, πολλὰ προσενεγκόντος τῇ Ἁγιωτάτῃ Ἐκκλησίᾳ τῆς Ἑλλάδος, τῷ εὐλογημένῳ Ἑλληνικῷ Λαῷ καὶ συνόλῃ τῇ Ὀρθοδοξίᾳ…» Καὶ εὐχήθηκε: «Κύριος ἀναπαῦσαι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἐν χώρᾳ ζώντων καὶ ἀνταποδῶσαι τοὺς πολλοὺς ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας κόπους αὐτοῦ…».
.           Κατὰ τὴν ἄποψη τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς, ὁ Ρωσίας νόμιμα ἐνήργησε, ποὺ διέκοψε τὴν κοινωνία μὲ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη καὶ στὴ συνέχεια μὲ τὸν Ἀθηνῶν. Ἐφάρμοσε τοὺς 10ο καὶ 11ο Κανόνες τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι ἐπικυρώθηκαν ἀπὸ τὸν 2ο Κανόνα τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ ἑπομένως ἔχουν οἰκουμενικὸ κύρος. Μὲ βάση αὐτοὺς τοὺς Κανόνες ἐπιβάλλεται διακοπὴ κοινωνίας σὲ ὅσους κοινωνοῦν μὲ ἀκοινωνήτους. Ὁ Ἐπιφάνιος καὶ οἱ λοιποὶ ποὺ χειροτονήθηκαν ἀπὸ τοὺς καθηρημένους καὶ ἀφορισμένους Φιλάρετο καὶ Μακάριο εἶναι ἀνυπόστατα χειροτονημένοι καὶ ἀκοινώνητοι καὶ δὲν ἀποκαταστάθηκαν κατὰ Κανονικὸ τρόπο, ὅπως προβλέπουν οἱ Ἱεροὶ Κανόνες, ἀπὸ τὴν τελεία Πατριαρχικὴ Σύνοδο, στὴν ὁποία ἀνῆκαν, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀναρμόδια Σύνοδο τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου. Δικαιολογημένα λοιπὸν ἡ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας διέκοψε τὴν κοινωνία μὲ ὅσους ἔχουν κοινωνία μὲ ἀκοινώνητους. Ἐπίσης σημείωσε ὅτι γενικὸ ἔκκλητο ἐφ᾽ ὅλης τῆς Ἐκκλησίας δὲν ὑπάρχει στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπὸ κανένα Πατριαρχεῖο, οὔτε ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικό. Ἐπίσης δὲν ὑπάρχει ἐθιμικὸ δίκαιο, ὅταν μάλιστα αὐτὸ δημιουργήθηκε κατὰ τὴν περίοδο τῆς βαβυλωνίου αἰχμαλωσίας τῆς τουρκοκρατίας καὶ ὅταν ἔχουμε τὸ Κανονικὸ Δίκαιο τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων.
.           Ὁ Μητροπολίτης Σερρῶν κ. Θεολόγος μίλησε διαφορετικὰ ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Γουμενίσσης γιὰ τὴν ἐκ μέρους τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας διακοπὴ τῆς Κοινωνίας πρὸς τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινούπολης. Ἐπὶ τῆς οὐσίας συμφώνησε ὅτι ἡ ἐκ μέρους του διακοπὴ τῆς Κοινωνίας εἶναι πολὺ σοβαρὸ λάθος. Ὅμως σημείωσε ὅτι δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ συμβαίνει στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ ὅτι πρέπει νὰ πάψει γενικὰ νὰ χρησιμοποιεῖται τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας ὡς μοχλὸς πίεσης γιὰ τὰ διάφορα θέματα ποὺ ἀναφύονταν, ἀναφύονται καὶ θὰ ἀναφύονται στὴν Ἐκκλησία. Καὶ τόνισε: «Εἶναι πολὺ πικρὸς ὁ τρόπος, εἶναι πολὺ ἀπαράδεκτος ὁ τρόπος νὰ κόβεται τὸ μνημόσυνο καὶ ἡ Θεία Εὐχαριστία». Ὁ Σεβ. Σερρῶν, ὁ Σεβ. Πατρῶν καὶ ἄλλοι σημερινοὶ Μητροπολίτες βίωσαν ἀπὸ πολὺ κοντὰ τὴν «πικρὴ καὶ ἀπαράδεκτη» ἀπόφαση τῆς διακοπῆς τῆς Κοινωνίας καὶ τῆς Θείας Εὐχαριστίας ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου πρὸς τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο.

   Διπλὴ ἀναγνώριση

.           Ὁ Σεβασμιώτατος Δράμας, ἐξέφρασε τὴν ἄποψη ὅτι μπορεῖ νὰ λειτουργήσει καὶ μὲ τὸν Ὀνούφριο καὶ μὲ τὸν Ἐπιφάνιο. Ὁμοίως ὁ Μητροπολίτης Γουμενίσσης ὑποστήριξε πὼς πρέπει ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νὰ ἀναγνωρίσει τὴν Αὐτοκέφαλη Οὐκρανικὴ Ἐκκλησία, χωρὶς νὰ ἀποστασιοποιηθεῖ ἀπὸ τὴν Ρωσικὴ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία στὴν Οὐκρανία εἶναι ὑπὸ τὸν Μητροπολίτη Ὀνούφριο. Δὲν διασαφηνίζουν πῶς αὐτὸ μπορεῖ νὰ ὑλοποιηθεῖ. Πρῶτον γιατί ὅταν τὸ Φανάρι ἀναγνωρίζει ὡς Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας, δὲν μπορεῖ νὰ ἀναγνωρίσει καὶ παράλληλη ἐκκλησιαστικὴ ὀντότητα. Καὶ τὸ δεύτερον, ἀφοῦ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας καί, ἑπομένως, ὁ Μητροπολίτης Κιέβου καὶ πάσης Οὐκρανίας Ὀνούφριος, ἔχουν διακόψει τὴν Κοινωνία μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο καὶ μὲ Μητροπολίτες ποὺ τὸν ἀκολούθησαν στὴν ἐνέργειά του, δὲν μπορεῖ νὰ τεθεῖ θέμα κανονικῆς σχέσης καὶ κοινωνίας μαζί τους. Γιὰ νὰ ὑπάρξει Κοινωνία ἀπαιτεῖται ἡ συμφωνία καὶ τῶν δύο μερῶν, ποὺ σήμερα δὲν ὑφίσταται.
.           Μὲ ἄλλο τρόπο τὸ ἴδιο θέμα ἔθεσε ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας. Εἶπε ὅτι ἡ ἀναγνώριση τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας δὲν συνεπάγεται ἀμφισβήτηση τῆς κανονικότητας τῆς Ἐκκλησίας ποὺ εἶναι ὑπὸ τὸν Ὀνούφριο. Καὶ παρομοίασε τὴν ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση στὴν Οὐκρανία μὲ ἐκείνη τῶν δυτικῶν χωρῶν τῆς Εὐρώπης, ὅπου ὑπάρχουν διπλὲς καὶ περισσότερες δικαιοδοσίες. Ἡ σκέψη τοῦ Σεβ. πάσχει ἐκκλησιολογικά. Ὅταν ὑπάρχει Αὐτοκέφαλη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία σὲ μία χώρα, δὲν εἶναι κανονικὰ δυνατὸ νὰ ἀναγνωρίζεται καὶ νὰ μνημονεύεται ὡς κανονικὴ καὶ μία ἄλλη. Ἡ περίπτωση τῆς Ἐσθονίας εἶναι διαφορετική. Ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία. Ὑπάρχουν δύο Αὐτόνομες: ἡ μία εἶναι ὑπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ἡ ἄλλη ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας. Στὶς χῶρες τῆς Εὐρώπης (Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο κ.λ.π.) ὑπάρχουν οἱ ἐξαρτημένες ἀπὸ Πατριαρχεῖα Ἐκκλησίες τῆς Διασπορᾶς καὶ δὲν ὑπάρχει πουθενὰ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία.-

Σημείωση. Τοῦ παρόντος θὰ ἀκολουθήσουν τὰ κεφάλαια γιὰ τὴν εἰσβολὴ τῆς γεωπολιτικῆς στὰ ἐκκλησιαστικὰ ζητήματα, τὴν ἐκ ταύτης ἐκκοσμίκευση τῆς Ἐκκλησίας, τὸν πειρασμὸ τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ καὶ τὸ ἐξελισσόμενο σχίσμα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὡς μεγίστη ἁμαρτία σὲ ἕνα κόσμο ποὺ συνεχῶς γίνεται ὅλο καὶ πιὸ ἐχθρικὸς πρὸς τὸν Χριστιανισμὸ καὶ εἰδικότερα πρὸς τὴν Ὀρθοδοξία. Τὸ ὅλο ρεπορτὰζ θὰ ὁλοκληρωθεῖ μὲ ἕναν ἐπίλογο.

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-6 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

,

Σχολιάστε

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Δ΄

Mέρος Α´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Β´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

   Νοοτροπίας ἐκφράσεις

.             Στὴν Ἱεραρχία τοῦ Ὀκτωβρίου 2019 γιὰ τὸ Οὐκρανικό, μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἐκφράστηκαν ἐκκλησιολογικὰ Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔδειξαν τὸ πῶς ἀντιλαμβάνονται τὴ θέση τοῦ Ἐπισκόπου στὴν ὅλη Ἐκκλησία. Σημειώνεται ὅτι κατὰ τὴν ἐκκλησιολογία τῶν Ἁγίων Ἰγνατίου καὶ Κυπριανοῦ ὁ κάθε Ἐπίσκοπος ἑνώνει τὴν ὑπ’ αὐτὸν Ἐκκλησία ὡς τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ ἑπομένως ἡ οἰκουμενικὴ ἑνότητα δὲν εἶναι μία δημοκρατικὴ πλειονοψηφία, οὔτε φυσικὰ ἡγεμονικὴ ἀπολυταρχία, ἀλλὰ σύμπτωση ἐν Συνόδῳ τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν πρὸς ἀλλήλας, στὸ αὐτὸ σημεῖο, στὴν «ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ γνώμη». Οἱ Ἐπίσκοποι «οἱ κατὰ τὰ πέρατα ὁρισθέντες, ἐν Ἰησοῦ Χριστοῦ γνώμῃ εἰσὶν» (Ἰγνατίου πρὸς Ἐφεσίους ἐπιστολὴ ΙΙΙ, 2). Ὁ κάθε Ἐπίσκοπος ἔχει χρέος πρὸς τὸν Κύριο καὶ τὴν Ἐκκλησία Του, νὰ ἐκφράζει τὴν ἄποψή του ἐπὶ θεμάτων ποὺ ἀφοροῦν τὴν καθολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
.             Τὸ δεύτερο ποὺ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ σημειώνεται εἶναι ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὅπως καὶ ὅλες οἱ ἄλλες τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες δὲν ἐνεπλάκησαν στὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα ἀπὸ μόνες τους καὶ αὐθαιρέτως. Τοὺς ζητήθηκε νὰ ἐγκρίνουν μίαν Ἐκκλησία σχισματικῶν, ἐπειδὴ ἀπεφάσισε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο νὰ τοὺς καταστήσει Κανονικὴ καὶ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία.
.                 Μετὰ τὶς διευκρινίσεις αὐτὲς ἀναφέρεται ὅτι ὁ Σεβ. Νέας Ἰωνίας διερωτήθηκε ρητορικὰ ἂν τὰ προβλήματα τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας θὰ τὰ λύσει ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ συνέχισε λέγοντας ὅτι τὸ ὁρατὸ σημεῖο τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Πρόκειται περὶ λάθους. Πρῶτον δὲν ἔχομε στὴν Ὀρθοδοξία τὸ παπικὸ σύστημα, οὔτε τὸ ἀλάθητο τοῦ Πάπα, τοῦ Πάπα ποὺ δογματικὰ ἀποτελεῖ τὸ σημεῖο ἑνότητας τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν. Ἂν ὁ Οἰκουμενικὸς καὶ ὅποιος ἄλλος Πατριάρχης ἢ Προκαθήμενος Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας σφάλλει, ἐπεμβαίνουν οἱ ἄλλες Ἐκκλησίες, ποὺ ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς Ἀληθείας καὶ ἀποκαθίσταται ἡ ἐκκλησιαστικὴ τάξη. Αὐτὴ εἶναι ἡ Παράδοση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ἔτσι πορεύθηκαν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ Ὁμολογητὲς τῆς Πίστεώς μας, ὅπως ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς. Ἡ ἑνότητα ἐκφράζεται ἀπὸ τὴ Σύνοδο ἑκάστης Ἐκκλησίας καὶ τὴν Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ὄχι ἀπὸ ἕνα πρόσωπο ἢ ἀπὸ ἕνα Πατριαρχεῖο.
.               Ὁ Μητροπολίτης Δράμας ἐξέφρασε τὴν ἄποψη ὅτι γιὰ τοὺς Μητροπολίτες τῶν «Νέων Χωρῶν» τὸ θέμα εἶναι ντὲ φάκτο λυμένο. Καὶ ἐξήγησε ὅτι αὐτοὶ δὲν μποροῦν νὰ ψηφίσουν γιὰ θέμα, γιὰ τὸ ὁποῖο «ἡ προϊσταμένη τους ἀρχὴ» ἔχει πάρει ἤδη ἀπόφαση. Πρῶτον δὲν εἶναι «προϊσταμένη ἀρχὴ» τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τῶν Μητροπολιτῶν τῶν «Νέων Χωρῶν». Ὁ Πατριάρχης δὲν εἶναι Πρωθυπουργός, ἢ μεσαιωνικοῦ δυτικοῦ τύπου ἀπολυταρχικὸς ἡγεμόνας. Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἕνα γραφειοκρατικὸ σύστημα μὲ «προϊσταμένους» καὶ «ὑφισταμένους» Ἐπισκόπους. Εἶναι Σῶμα Χριστοῦ καὶ χῶρος ἐλευθερίας καὶ εὐθύνης. Δὲν λειτουργεῖ μὲ διατάγματα καὶ ἀποφάσεις τοῦ Ἡγεμόνος, ποὺ ἀποδέχονται ἀβλεπτὶ οἱ Ἐπίσκοποι καὶ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Πέραν αὐτοῦ καὶ ἂν θεωρήσουμε μὲ ἄκρα ἐλαστικότητα ὡς ὑφιστάμενο τὸ θέμα τῆς «προϊσταμένης Ἀρχῆς», τότε γιὰ τοὺς Μητροπολίτες τῶν «Νέων Χωρῶν» αὐτὴ δὲν εἶναι τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο, ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Αὐτὴ τοὺς ψηφίζει καὶ εἰς Αὐτῆς τὴ Σύνοδο συμμετέχουν.
.                Τὴν ἄποψη, ὅτι ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν μπορεῖ νὰ ψηφίσει γιὰ ἀπόφαση ἄλλης Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας ἐξέφρασε καὶ ὁ Μητροπολίτης Λαρίσης. Μεταξὺ τῶν ἐπιχειρημάτων του ἦταν πὼς γιὰ τοὺς Τόμους ποὺ ἐξεδόθησαν πρὸς ἑπτὰ τοπικὲς Ἐκκλησίες κατὰ τὸν 150ετῆ βίο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν συνεδρίασε ἡ Ἱεραρχία γιὰ νὰ τὶς ἀναγνωρίσει. Ὁ Σεβ. λησμόνησε ὅτι καὶ οἱ ἑπτὰ ἦσαν ὑπὸ τὴ δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ δὲν εἶχε τότε διατυπωθεῖ ἡ προσυνοδικὴ ὁμόφωνη ἀπόφαση περὶ τοῦ τρόπου ἀπονομῆς τοῦ Αὐτοκεφάλου. Ἐπίσης ξέχασε ὅτι ἡ Κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας δὲν ζήτησε τὴν Αὐτοκεφαλία, ἀλλὰ ἐρήμην της τὴν ζήτησε ἡ κρατικὴ ἐξουσία, μὲ τὴν χρησιμοποίηση τῶν σχισματικῶν, ὅπως τοὺς θεωροῦσε καὶ τὸ ἴδιο τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Μπορεῖ ὁ Σεβ., γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, νὰ ἀνατρέξει στὰ ὅσα συνέβησαν στὸ Κίεβο τὸ 2008, στοὺς ἑορτασμοὺς γιὰ τὴν βάπτιση τῶν Χριστιανῶν στὸν Δνείπερο τὸ 988. Ὁ Σεβ. Λαρίσης σημείωσε ἐπίσης πὼς ἀφοῦ τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο ἔτσι ἀποφάσισε γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, οὐδεὶς πλέον μπορεῖ νὰ τὸ κρίνει, παρὰ μόνο μεῖζον ὄργανο, δηλαδὴ μία Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. Τὰ ὅσα ἐγράφησαν στὴν ἀρχὴ τοῦ κειμένου δίνουν ἀπάντηση στὰ ὅσα ὁ Σεβ. ὑποστήριξε.
.                   Γιὰ ἀναφαίρετο καὶ κανονικὸ δικαίωμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου νὰ χορηγεῖ Αὐτοκεφαλία μίλησε ἐπίσης ὁ Μητρ. Λαγκαδᾶ. Ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας σημείωσε ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφισβητηθεῖ ἡ ἔκκλητος προσφυγὴ τῶν σχισματικῶν «ψευδοεπισκόπων», ὅπως χαρακτήρισε τοὺς Οὐκρανοὺς σχισματικούς, ποὺ προσέφυγαν στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Αὐτὸ χωρὶς νὰ ρωτήσει ὁποιαδήποτε ἄλλη Ἐκκλησία καὶ αὐθαίρετα ἀπὸ κανονικῆς καὶ ἐκκλησιολογικῆς ἀπόψεως τοὺς ἔδωσε ἄφεση καὶ τοὺς ὀνόμασε κανονικούς… Αὐτὸ εἶναι ποὺ δὲν στέκεται μὲ ὅποια πίεση καὶ ἂν ἀσκήσουν τὸ Φανάρι καὶ ὁ κ. Διαματάρης, ὡς Ὑφυπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως. Καὶ ἂν ἐπιτύχουν ὅλοι νὰ συμφωνήσουν ἢ νὰ σιωπήσουν, «οἱ λίθοι κεκράξονται».
.                 Ὁ Σεβ. Ναυπάκτου διερωτήθηκε ἂν τὰ μέλη τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ κρίνουν τὶς ἀποφάσεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ ἔθεσε τό, μὲ δόση εἰρωνείας, ἐρώτημα, ἂν ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἀνώτερη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, γιὰ νὰ κρίνει τὶς ἀποφάσεις του. Πρόκειται περὶ σοφίσματος. Στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν ὑπάρχουν «ἀνώτερες» καὶ «κατώτερες» Ἐκκλησίες. Στὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας καταγράφονται ἀποφάσεις τοῦ Ρώμης, ποὺ καταδικάστηκαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ὅπως καὶ ἀποφάσεις τοῦ Κωνσταντινουπόλεως. Ἕνα ἀκόμη ἐπιχείρημα τοῦ Σεβ. ἦταν ὅτι ἂν κρίνονται οἱ ἀποφάσεις τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου, πρέπει νὰ κρίνονται καὶ οἱ ἀποφάσεις τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας. Καὶ ἀντὶ ἄλλου ἐπιχειρήματος ἀνέφερε τὴν ἀπόφαση τῆς Ρωσίας νὰ ἐπέμβει στὸ ἔδαφος τῆς Γεωργίας καὶ νὰ δημιουργήσει δύο ὑπὸ τὸν ἔλεγχό της «αὐτόνομες» περιοχές, τῆς Ἀμπχαζίας καὶ τῆς Ὀσετίας. Ὁ Σεβ. συγχέει τὸ κράτος τῆς Ρωσίας μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας. Ὑπενθυμίζεται ὅτι ἀντίθετα ἀπὸ τὴν κρατικὴ ἐνέργεια ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας ἀποφάσισε νὰ μὴν ἐπέμβει στὰ ἐσωτερικά τῆς Ἐκκλησίας τῆς Γεωργίας καὶ αὐτὴ ἐξακολουθεῖ νὰ ποιμαίνει τοὺς Ὀρθοδόξους πιστοὺς στὶς ἐν λόγῳ δύο περιοχές.
.                   Οἱ Μητροπολίτες Καστορίας καὶ Ξάνθης ὑποστήριξαν ὅτι ἡ ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας πρέπει νὰ συμβαδίζει μὲ αὐτὴν τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου, ὥστε νὰ διαφυλαχθεῖ ἡ ἑνότητά της, τόσο ἐντὸς τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ὅσο καὶ στὴ σχέση της μὲ τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο. Ἡ διατυπωθεῖσα ἄποψη ἀφήνει μίαν ἐντύπωση ὅτι τυχὸν ἀρνητικὴ ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας θὰ εἶχε δυσμενεῖς ἐπιπτώσεις στὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ὁ φόβος αὐτὸς διατυπώθηκε μετὰ τὴν Ἱεραρχία στὸν ὑπογράφοντα ἀπὸ Μητροπολίτες ποὺ δὲν μίλησαν σὲ Αὐτήν, ἂν καὶ πίστευαν ὅτι δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναγνωριστεῖ ἡ Αὐτοκεφαλία τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας… Αὐτὸς ὁ φόβος ἔχει καλλιεργηθεῖ ἐδῶ καὶ χρόνια. Βοήθησαν στὴν πρόκλησή του καὶ Ἱεράρχες τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας, ποὺ τώρα τὸ μετανιώνουν, ἀλλὰ εἶναι ἀργά…
.                 Ὁ Σεβ. Δημητριάδος εἶπε στὴν Ἱεραρχία ὅτι ἦταν ἐπιτυχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ποὺ στὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἔδωσε τὴ διαβεβαίωση ὅτι δὲν ἔχει πρόθεση «νὰ πάρει πίσω» τὶς Μητροπόλεις τῶν «Νέων Χωρῶν». Ὅμως ὁ Οἰκ. Πατριάρχης οὐδὲν δεσμευτικὸ ἔγγραφο ὑπέγραψε… Ἔτσι ἄφησε νὰ παραμένει τὸ ἐρωτηματικὸ γιὰ τὶς «Νέες Χῶρες», ὥστε νὰ διευκολύνεται τὸ Φανάρι στὸ νὰ ἔχει ὑπὸ ἐξάρτηση καὶ ὡς ἐκκλησιαστικὸ προτεκτοράτο τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Βεβαίως ὁ φόβος στοὺς Μητροπολίτες εἶναι ἀδικαιολόγητος. Ἡ Εὐαγγελικὴ καὶ ἡ Πατερικὴ Ἀλήθεια δὲν τὸν δικαιολογοῦν. Χρειάζεται ὅμως σθένος Ὁμολογητοῦ.
.                  Γιὰ τὶς «Νέες Χῶρες» διευκρινίζεται ὅτι μὲ τὸ Σύνταγμα κατοχυρώνεται ἡ θέση τῶν Μητροπόλεων τῶν «Νέων Χωρῶν» στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Λόγῳ ἀγνοίας τῶν ἐκκλησιαστικῶν θεμάτων ἀπὸ κυβερνητικὰ στελέχη καὶ ἐσωτερικῆς ὑπονόμευσης τῆς ἑνότητας τῆς Ἱεραρχίας ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἐπέβαλε στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ὅρους τῆς Πράξης τοῦ 1928, ποὺ δὲν ἔχουν γίνει μὲν δεκτοὶ ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Πολιτεία καί, ἑπομένως, ἀπὸ τὰ Ἑλληνικὰ Δικαστήρια, ἀλλὰ ποὺ μὲ τὴν ἀποδοχή τους ἀπὸ τοὺς Ἑλλαδίτες Ἱεράρχες διευκολύνθηκαν τὰ σχέδια του γιὰ τὴν ἐπ’ Αὐτῆς ἐπικυριαρχία του.
.                Μπρὸς στὸν φόβο καὶ στὴν ἐπιθυμία ἑνότητας μὲ τὸ Φανάρι οἱ Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ξεχνοῦν μίαν ἀλήθεια. Στὴν ἀπίθανη περίπτωση ποὺ ὁ κ. Βαρθολομαῖος θελήσει νὰ ἀνατρέψει τὸ ἐκκλησιαστικὸ στάτους κβὸ στὴ Θράκη, στὴ Μακεδονία, στὴν Ἤπειρο καὶ στὰ νησιὰ τοῦ Ἀνατολικοῦ Αἰγαίου καὶ ἔτσι νὰ ἐνισχύσει τὴ γεωπολιτικὴ θέση τῆς Τουρκίας στὶς περιοχὲς αὐτές, θὰ πρέπει νὰ τοὺς καταστήσει συνεργάτες του, καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση θὰ πρέπει νὰ ἐπιτύχει τὴν ἀναθεώρηση τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος καὶ νὰ πείσει τὸ λαὸ γιὰ τὴν ἀναγκαιότητα αὐτῆς τῆς ἐνέργειας. Θὰ συνεχίσουμε.-

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

,

1 Σχόλιο