Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Γ. Παπαθανασόπουλος

ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΓΑΛΛΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἕλληνες καὶ Γάλλοι ἐπαναστάτες

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

_ _ _ _ _ _ _ .  Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς 200ῆς ἐπετείου ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως οἱ αὐτοαποκαλούμενοι «ἐκσυγχρονιστὲς» βρίσκουν τὴν εὐκαιρία νὰ ἀναθεωρήσουν τὴν Ἱστορία καὶ νὰ ἐπιβάλουν τὶς ἰδεολογικές τους πεποιθήσεις. Ὅλοι ἀναφερόμενοι στὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ἔχουν πρότυπό τους τὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση. Θυμίζουμε ὅτι μιμητὲς τῶν Γάλλων ἐπαναστατῶν ὑπῆρξαν οἱ μπολσεβίκοι, στὴ Ρωσία. Αὐτοὶ δημιούργησαν τὴ δική τους ὁλοκληρωτικὴ κοινωνία, ποὺ διέθετε ὑλιστικὴ θρησκεία, μὲ ἱερατεῖο, ἀπόλυτη ἀλήθεια, πιστούς, αἱρετικούς, διωγμούς, ἱερὰ ἐξέταση, δολοφονίες, ἴντριγκες καὶ σύμβολο τὸ σφυροδρέπανο, μία  παραποίηση τοῦ Σταυροῦ.
_ _ _ _ _ _ _ .  Οἱ «ἐκσυγχρονιστὲς»  σήμερα δὲν χρησιμοποιοῦν τὸ σταλινικὸ καθεστώς, ὡς τὸ μοντέλο ποὺ θέλουν νὰ ἐπιβάλουν. Ἐκθειάζουν ὡς πρότυπα τοὺς πρωταγωνιστὲς τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης καὶ ἐξιδανικεύουν τὰ ὅσα πρέσβευαν, ἐνῶ ἀντίθετα προβάλλουν τά, κατὰ τὴν ἰδεολογία τους,  ἀρνητικὰ τῶν πρωταγωνιστῶν τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης. Τοὺς Ἕλληνες πρωταγωνιστὲς τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821, προβάλλουμε ἀπὸ αὐτὴ τὴ σελίδα, μὲ πρῶτο τὸν Κολοκοτρώνη.  Οὐδεὶς ἀπὸ αὐτοὺς ἀνέφερε ποτὲ κάποιον ἀπὸ τοὺς πρωταγωνιστὲς τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης. Σήμερα παρουσιάζουμε  τοὺς Γάλλους ἐπαναστάτες καὶ τὴν τύχη τους, μὲ πρῶτο τὸν Ροβεσπιέρο:

 ΜΑΞΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΡΟΒΕΣΠΙΕΡΟΣ (1758-1794). Ὁ ἡγέτης τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως. Δικηγόρος καὶ πολιτικός. Ὁ θεωρούμενος ἀδιάφθορος. Ἀμείλικτος γιὰ ὅσους θεωροῦσε «ἐχθρούς του λαοῦ». Ἡ τῆς ἐμπιστοσύνης του 9μελής ἐπιτροπὴ Δημόσιας Ἀσφαλείας, μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες, τοὺς ἔστελνε στὴν γκιλοτίνα, χωρὶς νὰ ἔχουν τὴ δυνατότητα νὰ ὑπερασπίσουν τοὺς ἑαυτούς τους καὶ νὰ ὑποβάλουν ἔφεση. Καθιέρωσε τὴ λατρεία τοῦ Ὑπερτάτου Ὄντος καὶ σὲ μεγαλοπρεπῆ τελετὴ αὐτοανακηρύχθηκε «Μέγας Ποντίφηκας». Τελικὰ καὶ ὁ ἴδιος ἐκτελέσθηκε μὲ τὴν γκιλοτίνα, σὲ ἡλικία 36 ἐτῶν.

ΖΩΡΖ ΖΑΚ ΝΤΑΝΤΟΝ (1759-1794). Ἐκ τῶν σημαντικοτέρων ἡγετῶν τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως. Δικηγόρος. Πρωταγωνιστὴς στὴν ἀνατροπὴ τῆς βασιλείας καὶ στὴν ἐκτέλεση τῶν βασιλέων. Περίφημος ρήτορας.  Θεωρήθηκε ἀπὸ τὸν Ροβεσπιέρο ὕποπτος συμβιβαστικῶν τάσεων, κατηγορήθηκε γιὰ οἰκονομικὰ σκάνδαλα καὶ μὲ τοὺς κυριότερους συνεργάτες του ἐκτελέστηκαν στὴν γκιλοτίνα, τὸ 1794. Ἦταν 35 ἐτῶν. 

ΖΑΝ ΠΟΛ ΜΑΡΑ (1743-1793). Ἀπὸ τὶς σημαντικότερες μορφὲς τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης. Ἀκραῖος στὴν ἰδεολογία του. Ὑποστήριζε τὴ βία γιὰ τὴν ἐξουδετέρωση τῶν «συνωμοτῶν» σὲ βάρος τῆς Ἐπανάστασης. Ἔπαιξε πρωταγωνιστικὸ ρόλο στὶς «σφαγὲς τοῦ Σεπτέμβρη». Συνέβαλε στὴν ἀνατροπὴ τῶν μετριοπαθῶν Γιρονδίνων ἀπὸ τὴν ἐξουσία. Μία Γιρονδίνη, ἡ Σαρλὸτ Κορντέ, τὸν μαχαίρωσε στὸ λουτρό του, τὸ 1793. Ἦταν 50 ἐτῶν. Οἱ ἐπαναστάτες τὸν θεώρησαν ἥρωα καὶ μάρτυρα. Λίγους μῆνες μετὰ οἱ Γάλλοι τὸν χαρακτήρισαν «τέρας» καὶ ἀποκατέστησαν τὴ δολοφόνο του.

ΣΑΡΛΟΤ ΚΟΡΝΤΕ (1768-1793). Νεαρὴ Γιρονδίνη. Δολοφόνησε τὸν Μαρά, ὅταν πληροφορήθηκε ὅτι θὰ φονεύονταν πολλοὶ ἀπὸ τὸ Κόμμα της. Στὴ δίκη της εἶπε ὅτι σκότωσε ἕναν γιὰ νὰ γλυτώσει ἀπὸ τὸν θάνατο 100.000 ἀνθρώπους. Ἐκτελέστηκε στὴν γκιλοτίνα. Ἦταν 25 ἐτῶν.

ΦΡΑΝΣΟΥΑ-ΝΟΕΛ ΜΠΑΜΠΕΦ (1760-1797). Πῆρε καὶ τὸ ψευδώνυμο Γράκχος, πρὸς τιμὴν τῶν Ρωμαίων μεταρρυθμιστῶν. Ἐκδότης ἐφημερίδων. Ἐκ τῶν ἱδρυτῶν τοῦ «κινήματος τῶν ἴσων», κατέκρινε τὸ καθεστὼς τῆς Ἐπανάστασης, ἐπειδὴ ἔβλεπε ἀνισότητες καὶ ἀδικίες. Θεωρήθηκε συνωμότης καὶ καρατομήθηκε τὸ 1797, σὲ ἡλικία 37 ἐτῶν.

ΖΑΚ ΠΙΕΡ ΜΠΡΙΣΟ (1754-1793). Σημαντικὴ φυσιογνωμία τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης. Ἡγέτης τῶν μετριοπαθῶν Γιρονδίνων. Ἦρθε σὲ σύγκρουση μὲ τοὺς Ροβεσπιέρο, Μαρὰ καὶ Νταντόν. Κατήγγειλε τὸν Ροβεσπιέρο, ὅτι ἐπιδίωκε νὰ ἐπιβάλει δικτατορία τρόμου. Συνελήφθη ὡς «προδότης» καὶ μαζὶ μὲ ἄλλους 21 συνεργάτες του ἐκτελέστηκαν στὴν γκιλοτίνα τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1793. Ἦταν 39 ἐτῶν. 

ΝΙΚΟΛΑ ΝΤΕ ΚΟΝΤΟΡΣΕ  (1743-1794). Γιρονδίνος μαθηματικὸς καὶ φιλόσοφος, στὴν ἰδεολογία φιλελεύθερος. Ὑποστήριξε τὸ δικαίωμα ψήφου στὶς γυναῖκες καὶ τὴν καθολικὴ ἐκπαίδευση. Κατηγορήθηκε ὅτι ὡς Γιρονδίνος ὑπονόμευε τὴν Ἐπανάσταση καὶ φυλακίστηκε. Γιὰ νὰ ἀποφύγει τὴν γκιλοτίνα αὐτοκτόνησε. Ἦταν 51 ἐτῶν.

ΑΝΤΡΕ ΣΕΝΙΕ (1762 – 1794). Ποιητὴς ἀπὸ τοὺς σπουδαιότερους ἐκπροσώπους τῶν νεοκλασικιστῶν. Γεννήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη ἀπὸ Γάλλο πατέρα καὶ Ἑλληνίδα μητέρα. Ὑποστήριξε τὴν Ἐπανάσταση, ἀλλὰ μὲ ἄρθρα του διαμαρτυρήθηκε γιὰ τὴν τρομοκρατία καὶ τὶς ἀκρότητές της. Φυλακίστηκε καὶ ἐκτελέστηκε μὲ τὴν γκιλοτίνα τὸ 1794. Ἦταν 32 ἐτῶν.

ΛΟΥΙ ΑΝΤΟΥΑΝ ΝΤΕ ΣΑΙΝ ΖΥΣΤ (1767-1794). Στρατιωτικὸς καὶ πολιτικὸς ἡγέτης τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης. Δρ Νομικῆς. Στενὸς συνεργάτης τοῦ Ροβεσπιέρου. Στήριξε τὴν τρομοκρατία καὶ τὴν ἐξόντωση τῶν ἀντιπάλων τοῦ Ροβεσπιέρου. Μέλος τῆς τριανδρίας, μαζὶ μὲ τοὺς Ροβεσπιέρο καὶ Κουτόν. Ὀνειρεύτηκε μέσα ἀπὸ τὶς ὁμαδικὲς ἐκτελέσεις τῶν ἀντιφρονούντων τὴ δημιουργία μίας Δημοκρατίας τῶν μικροϊδιοκτητῶν, τεχνιτῶν καὶ χωρικῶν. Ὅταν ἦταν νεότερος, ἀφοῦ ἄφησε  ἔγκυο τὴν Τερέζα Ζελέ, τὴν ἐγκατέλειψε, παίρνοντας μαζί του καὶ τὰ ἀσημικὰ τῆς οἰκογένειας. Τὸ 1794 ἦταν ἡ σειρά του νὰ συλληφθεῖ καὶ νὰ ὁδηγηθεῖ στὴν γκιλοτίνα, ὅπου ἀποκεφαλίστηκε. Ἦταν 27 ἐτῶν.

ΖΟΡΖ ΚΟΥΤΟΝ (1755-1794). Μαζὶ μὲ τὸν Ροβεσπιέρο καὶ τὸν Σὲν Ζυστ ἀποτέλεσαν τὴν «Τριανδρία» (1793-1794). Ἦταν ἐπίσης μέλος τῆς «Ἐπιτροπῆς Κοινῆς Σωτηρίας». Ὑπῆρξε εἰσηγητὴς τῆς Τρομοκρατίας, μὲ τὰ χιλιάδες θύματα. Ἐκ γενετῆς ἀνάπηρος ἀναγκαζόταν νὰ κυκλοφορεῖ μὲ εἰδικὴ ἀναπηρικὴ καρέκλα. Ἐκτελέστηκε στὴ λαιμητόμο, τὸ 1794. Ἦταν 39 ἐτῶν.

ΚΑΜΙΓ ΝΤΕ ΜΟΥΛΕΝ (1760-1794). Δημοσιογράφος, δικηγόρος καὶ πολιτικός. Θρυλικὴ φυσιογνωμία τῆς Ἐπανάστασης. Στενὸς φίλος τοῦ Ροβεσπιέρου. Ὁ μόνος ἀπὸ τοὺς ἐπαναστάτες, ποὺ παντρεύτηκε μὲ θρησκευτικὸ γάμο, τὸ 1790. Μάρτυρες τοῦ γάμου ὁ Ροβεσπιέρος καὶ ὁ Μερσιέ. Ρομαντικὸς στὶς ἰδέες, ὁραματίστηκε μία Δημοκρατία χωρὶς βία

 καὶ χωρὶς διακρίσεις. Καρατομήθηκε στὴν γκιλοτίνα, τὸ 1794, σὲ ἡλικία 34 ἐτῶν.

ΛΟΥΙ-ΣΕΜΠΑΣΤΙΑΝ ΜΕΡΣΙΕ (1740 – 1814). Συγγραφέας καὶ δημοσιογράφος. Ἂν καὶ φίλος τοῦ Ροβεσπιέρου ἦταν μετριοπαθὴς καὶ ἐψήφισε κατὰ τῆς ἐκτέλεσης τοῦ Λουδοβίκου 16ου καὶ τῆς Μαρίας Ἀντουανέτας. Ὁ Ροβεσπιέρος τὸν φυλάκισε καὶ θὰ τὸν ἐκτελοῦσε στὴν γκιλοτίνα, ἂν δὲν ἐκτελεῖτο νωρίτερα ἐκεῖνος. Μετὰ τὴν θανάτωση  τοῦ Ροβεσπιέρου ἀποφυλακίστηκε καὶ κατήγγειλε τὰ ἐγκλήματα τοῦ πρώην φίλου του, ὀνομάζοντάς τον «Αἱματοκράτορα». Ἀπεβίωσε τὸ 1814 μὲ φυσικὸ θάνατο, σὲ ἡλικία 74 ἐτῶν.

ΖΑΝ ΡΕΝΕ ΕΜΠΕΡ (1757-1794). Ἀκραῖος ριζοσπάστης. Ἵδρυσε τὸ κίνημα τῶν «Ἐμπερτιστῶν», ποὺ κεντρικὸ σκοπὸ εἶχαν τὴν ἀποχριστιανοποίηση τῆς Γαλλίας. Ἦσαν ἐκ τῶν φανατικῶν καὶ αἱμοσταγῶν ἐκτελεστῶν τῆς τρομοκρατίας. Ὁ Ἐμπὲρ καὶ τὰ κύρια στελέχη τοῦ κινήματός του ἐκτελέστηκαν μὲ ἀποκεφαλισμὸ στὴν γκιλοτίνα, τὸ 1794. Ἦταν 37 ἐτῶν.

ΖΑΚ ΡΟΥ (1752-1794). Καθολικὸς ἱερέας καὶ ἐπαναστάτης. Ἡγέτης τῆς ἄκρας ἀριστερᾶς. Θεωρητικός τῆς λαϊκῆς δημοκρατίας, τῆς κατάργησης τῆς ἀτομικῆς ἰδιοκτησίας  καὶ τῆς ἀταξικῆς κοινωνίας. Ὁ Ροὺ φυλακίστηκε τὸ 1794 καὶ ἐν ὄψει τοῦ νὰ ἐκτελεσθεῖ στὴν γκιλοτίνα αὐτοκτόνησε. Ἦταν 42 ἐτῶν.

ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΑΝΡΙΟ (1761-1794). Ἐκ τῶν ἡγετῶν τῆς Ἐπανάστασης, μὲ ζωτικὸ ρόλο στὴν πτώση τῶν Γιρονδίνων. Ἔλαβε μέρος στὶς «Σφαγὲς τοῦ Σεπτεμβρίου». Τὸ 1793 ἔγινε διοικητὴς τῆς Παρισινῆς Ἐθνοφρουρᾶς καὶ ἔχοντας ὑπὸ τὶς διαταγές του χιλιάδες ἀνδρῶν ὑποχρέωσε τὴν Ἐθνοσυνέλευση νὰ τοῦ παραδώσει τοὺς Γιρονδίνους γιὰ νὰ ἐκτελεσθοῦν. Συνελήφθη μαζὶ μὲ τὸν Ροβεσπιέρο. Ἐπιχείρησε νὰ ἀντισταθεῖ, στὴ συνέχεια νὰ ἀποδράσει, ἀλλὰ ἀπέτυχε. Ἀποκεφαλίστηκε λίγο μετὰ τὸν Ροβεσπιέρο, σὲ ἡλικία 33 ἐτῶν.-    

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΛΕΓΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ .«Τὸ νὰ κρύβεται ἡ ἀλήθεια γιὰ τὸν κορωνοϊὸ δὲν εἶναι μόνον ἁμάρτημα, εἶναι καὶ ἀνοησία». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ χριστιανὸς λέγει πάντα τὴν ἀλήθεια
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

. – – – – – – – – . Ὁ χριστιανὸς λέγει πάντα τὴν ἀλήθεια. Πρέπει νὰ λέγει τὴν ἀλήθεια. Ἀλλιῶς δὲν εἶναι χριστιανός. Αὐτὸ δὲν εἶναι μία ἐντολὴ κάποιας ἰδεολογίας, δὲν εἶναι ἕνας νόμος ποὺ ἐπιβάλλεται, εἶναι βίωμα, εἶναι ἀγάπη πρὸς τὸν Ἰησοῦ καὶ πρὸς τὸν πλησίον. Ὁ Χριστὸς εἶναι σαφής: Ὅσοι τὸν ἀκολουθοῦν, πρέπει νὰ γνωρίζουν καὶ νὰ λένε τὴν ἀλήθεια, γιατί μόνο αὐτὴ τοὺς ἐλευθερώνει. Ὅταν δὲν λένε τὴν ἀλήθεια, δὲν Τὸν ἐκφράζουν, ἐκφράζουν τὸν ἑαυτό τους.
. – – – – – – – – . Οἱ γραμμὲς αὐτὲς γράφονται γιατί σὲ αὐτὴ τὴν περίοδο τῆς πανδημίας οἱ χριστιανοὶ βρίσκονται σὲ μία πολὺ κρίσιμη περίοδο δοκιμασίας. Δοκιμάζονται, ποὺ οἱ ἐκκλησιὲς εἶναι κλειστές, δοκιμάζονται, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ κοινωνήσουν, δοκιμάζονται ποὺ εἶναι χωρὶς ποιμαντικὴ καθοδήγηση, δοκιμάζονται ἀπὸ ἐνίοτε μεροληπτικὲς ἀποφάσεις τῆς ἐξουσίας, δοκιμάζονται ἀπὸ τὴν ἀπόρριψη καὶ τὴν ἀπαξίωση ποὺ δέχονται.
. – – – – – – – – . Ὅλες αὐτὲς οἱ δοκιμασίες εἶναι ἀπὸ ἐξωτερικοὺς παράγοντες. Ὅμως ὑπάρχουν καὶ δοκιμασίες γιὰ τὸν χριστιανό, ποὺ εἶναι προσωπικές. Ἡ πρώτη εἶναι νὰ ἐκπειράσει τὸν Χριστό, νὰ τοῦ πεῖ εἶμαι δικός Σου, δεῖξε μου τὴν παντοδυναμία Σου, δεῖξε πὼς ὅταν εἶμαι κοντά σου, εἶμαι ἄτρωτος ἀπὸ ἀσθένειες. Ὅμως ὁ Χριστὸς δὲν ἐκπειράζεται, οὔτε ὑποκύπτει στὴν πρόκληση νὰ δείξει τὴν παντοδυναμία Του καὶ νὰ ὑποχωρήσει σὲ ἕνα, στὴν οὐσία του, ἐγωιστικὸ αἴτημα πιστοῦ. Ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ νιώθει ὅτι ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἔχει σάρκα ὑποκείμενη στὴ φθορὰ καὶ στὴν ἀσθένεια, ποὺ τοῦ δίνεται «ἵνα μὴ ὑπεραίρεται» (γιὰ νὰ μὴν ὑπερηφανεύεται) καὶ νὰ νιώθει τὸ πεπερασμένο τοῦ παρόντος βίου. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι δὲν προσεύχεται ὑπὲρ τῆς ὑγείας του καὶ ὅταν ἀσθενήσει, δὲν ζητάει μὲ ταπείνωση καὶ πίστη τὴν ἀποθεραπεία του.
. – – – – – – – – . Ἡ δεύτερη δοκιμασία εἶναι χειρότερη, ὅταν ἐπειδὴ φοβεῖται τὴν κριτικὴ τῶν ἀθέων, ἢ γιὰ νὰ μὴν κλονιστεῖ ἡ πίστη του, θέλει νὰ ἀποκρύψει ὅτι ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας ἐπλήγησαν ἀπὸ τὸν κορωνοϊό. Ὅταν δὲν λέγει τὴν ἀλήθεια. Πρόσφατα ἐφημερίδα, ποὺ ἀσχολεῖται μὲ ἐκκλησιαστικὰ θέματα, ἔγραψε πρωτοσέλιδα ὅτι «ἡ πανδημία εἶναι μία ἤπια ἕως μέτρια ἴωση, ποὺ ἡ θεραπεία της δὲν ἀπαιτεῖ νοσηλεία σὲ Νοσοκομεῖο». Γιὰ νὰ πείσει ἐπικαλεῖται τὸν Παγκόσμιο Ὀργανισμὸ Ὑγείας καὶ βάζει καὶ μία φωτογραφία ἀπὸ κείμενό του. Ὅμως στὴν ἐν λόγῳ φωτογραφία φαίνεται ὅτι ὁ ΠΟΥ δὲν ἔγραψε μόνο αὐτό, ἀλλὰ πὼς «στὸν γηραιότερο πληθυσμὸ καὶ αὐτὸν μὲ ὑποκείμενα νοσήματα, ὅπως καρδιοαγγειακά, διαβήτη, χρόνια ἀναπνευστικὰ καὶ καρκίνο εἶναι πολὺ πιθανὸ νὰ ἀναπτύξει σοβαρὴ ἀσθένεια». Ἡ ἴδια ἐφημερίδα κάνει πιὸ σοβαρὸ ἀτόπημα, ὅταν γράφει ὅτι «ὁ κορωνοϊὸς δὲν εἶναι θανατηφόρος» καὶ στὴν 8η σελίδα ἀναφέρει ὅτι ὁ Μητροπολίτης Μαυροβουνίου «ἐκοιμήθη ἀπὸ ἀνακοπὴ καρδίας καὶ ὄχι ἀπὸ κορωνοϊόν, ὡς μεταδίδουν διάφοροι». Οἱ «διάφοροι» εἶναι τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας, ποὺ στὸ Ἀνακοινωθέν του, τῆς 7ης Ὀκτωβρίου 2020, ἀναφέρει: «Ὁ Μητροπολίτης Μαυροβουνίου Ἀμφιλόχιος εὑρέθη θετικὸς στὸν COVID-19 καὶ μετεφέρθη εἰς Clinic Center τῆς Ποντγκόριτσα».
. – – – – – – – – . Τὸ ἴδιο Πατριαρχεῖο ἀνακοίνωσε ἐπίσης: «Ὁ Πατριάρχης Εἰρηναῖος προσεβλήθη ἀπὸ COVID -19 καὶ εἰσήχθη στὸ Νοσοκομεῖο». Ὁ 90ετής Πατριάρχης ἀπεβίωσε τὴν Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου. Πῆγε στὴν ἐξόδιο ἀκολουθία τοῦ Μητροπολίτου Μαυροβουνίου Ἀμφιλοχίου, χωρὶς νὰ κρύψει τὸν κίνδυνο ποὺ θὰ διέτρεχε. Ὁ ἑλληνομαθὴς ἱερομόναχος Ἱερόθεος, τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἀρχαγγέλων Κόβιλ Σερβίας, ἔγραψε σχετικά: «Ὁ Πατριάρχης μας πῆγε στὴν κηδεία τοῦ Μητροπολίτου Ἀμφιλοχίου ξέροντας ὅτι μπορεῖ νὰ πιάσει τὸν κορωνοϊό. Εἶπε: “Θὰ πάω ἐκεῖ, ἀκόμη καὶ ἂν πεθάνω”. Ἔπρεπε νὰ πάει στὸ Μαυροβούνιο νὰ ἐπιβεβαιώσει τὴν ἑνότητα τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας. Ἦταν πραγματικὸς ποιμένας, ὁ ὁποῖος ἔδωσε τὴ ζωή του γιὰ τὰ πρόβατά του. Αἰωνία ἡ μνήμη του».
. – – – – – – – – . Ὅσοι πιστεύουν στὸν Χριστὸ δὲν κρύβουν τὴν ἀλήθεια γιὰ τὰ κρούσματα τοῦ κορωνοϊοῦ, ἀποδέχονται τὶς ἐπιστημονικὲς ἀνακοινώσεις, δέχονται μὲ ταπείνωση τὶς ἐπιθέσεις τῶν ἐχθρῶν της Ἐκκλησίας, ὁμολογοῦν τὴν πίστη τους, παραδέχονται τὶς δικές τους εὐθύνες γιὰ τὴν κατάσταση, καὶ ζητοῦν τὴ συγγνώμη καὶ τὸ ἔλεός Του. Σήμερα μάλιστα, μὲ νεκροὺς τὸν Πατριάρχη τῆς Σερβίας, Μητροπολίτες καὶ ἱερεῖς εἰς ὅλη τὴν Ὀρθοδοξία, καὶ μὲ ἑκατοντάδες κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς νὰ ὑποφέρουν στὸ κρεβάτι τοῦ πόνου, τὸ νὰ κρύβεται ἡ ἀλήθεια γιὰ τὸν κορωνοϊὸ δὲν εἶναι μόνον ἁμάρτημα, εἶναι καὶ ἀνοησία.-

, ,

Σχολιάστε

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 22. Π. ΠΑΤΡΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΣ [Γ], ΠΡΟΣΦΟΡΑ καὶ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανὸς
Γ´ Μέρος
Προσφορὰ καὶ προκατάληψη
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Βλ. σχετ.:
ΜΟΡΦΕΣ TOY 1821 – 1. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 2. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 3. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 4. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 5. ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΩΓΩΝ ΙΩΣΗΦ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 6. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ E΄ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 7. ΛΟΡΔΟΣ ΜΠΑΪΡΟΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 8. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 9. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 9. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ [Β´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 10. ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 11. ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 11. ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ [Β´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 12. ΛΑΣΚΑΡΙΝΑ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 13. ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΛΒΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 14. ΚΩΝ/ΝΟΣ ΚΑΝΑΡΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 14. ΚΩΝ/ΝΟΣ ΚΑΝΑΡΗΣ [B´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 15. Ο ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ KΥΠΡΙΑΝΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 16. ΕΫΝΑΡΔΟΣ: Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΥ ΔΥΣΑΡΕΣΤΗΣΕ ΤΟΝ ΜΕΤΕΡΝΙΧ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 17. Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 17. Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ [Β´- Ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὁ Ρήγας καὶ ὁ Κοραὴς] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 18. ΟΙ ΦΙΛΙΚΟΙ: ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΕΤΥΧΑΝ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 18. ΟΙ ΦΙΛΙΚΟΙ: ΛΗΘΗ καὶ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ [Β´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 19. ΟΙ ΦΙΛΙΚΟΙ: Η ΔΕΣΠΩ καὶ Η ΜΟΣΧΩ, Οἱ ἡρωίδες τοῦ Σουλίου (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 20. ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 21. ΜΑΝΤΩ ΜΑΥΡΟΓΕΝΟΥΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 22. Π. ΠΑΤΡΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΣ [Α], Ο ΙΕΡΑΡΧΗΣ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 22. Π. ΠΑΤΡΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΣ [B], ΑΞΙΟΣ ΠΟΙΜΕΝΑΣ, ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΗΓΕΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

. – – – – – – – – – . Τὶς ἀρετὲς καὶ τὶς ἱκανότητές του ὁ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανὸς προσέφερε ἀφειδώλευτα γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Πατρίδας. Ὅταν ἦταν Φιλικός, εἰδοποιήθηκε ὅτι ὁ ὑπάλληλος τοῦ ἀγγλικοῦ προξενείου Πάιμπορ ἦταν ἕτοιμος νὰ προδώσει τὸ μυστικὸ τῶν Ἑλλήνων στοὺς ὀθωμανούς. Τότε μὲ ἔξυπνη κίνηση δική του καὶ τῶν συνεργατῶν του Φιλικῶν πρὸς τὸν βοεβόδα τῶν Πατρῶν ἀντέστρεψε τὴν κατηγορία. Ἔπεισε αὐτὸν καὶ τὴν Πύλη ὅτι ἡ ἀνύποπτη ἐνέργεια τῶν Ἄγγλων νὰ βυθομετρήσουν τὸν Πατραϊκὸ καὶ τὸν Κορινθιακὸ ἦταν συνωμοτικὴ ἐνέργεια νὰ ἑνώσουν τὴν Πελοπόννησο μὲ τὴν ὑπὸ τὴν κατοχή τους Ζάκυνθο! Ἔτσι κατέστησαν τοὺς Ἄγγλους ἀναξιόπιστους καὶ ὕποπτους καὶ ἀπέτρεψαν κάθε ἐνέργεια ποὺ θὰ ἔβλαπτε τὴν Ἐπανάσταση. (Ι. Φιλήμονος ΔΙΕΕ, τ. Α΄, 1859, σσ 121 κ.ἑξ. καὶ Τάσου Γριτσόπουλου «Ἱστορικὰ Μελετήματα περὶ τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως», Τόμος Β΄ Ἀθῆναι, 2008, σελ. 81).
. – – – – – – – – – . Τὸ Ἐκτελεστικὸ στὶς 18/30 Σεπτεμβρίου 1822 καὶ ὕστερα ἀπὸ ἀπόφαση τῆς στὴν Ἐπίδαυρο Α΄ Ἐθνοσυνέλευσης ὅρισε τοὺς Π. Πατρῶν Γερμανὸ καὶ Γ. Μαυρομιχάλη νὰ μεταβοῦν στὴ Ρώμη, νὰ ἐπισκεφθοῦν τὸν Πάπα, νὰ τὸν ἐνημερώσουν γιὰ τὴν Ἐπανάσταση καὶ νὰ ζητήσουν τὴ βοήθειά του (Ἀπομνημονεύματα Π.Π. Γερμανοῦ, σέλ. 126). Ὁ Γερμανὸς «πλήρης πικρίας (Σημ. Συνεπείᾳ τῶν διαιρέσεων καὶ ἐνόπλων συγκρούσεων μεταξὺ τῶν ἀγωνιστῶν) ἀλλ’ ὄχι καὶ ἀποθαρρύνσεως διὰ τὴν ἐσωτερικὴν κατάστασιν, ὑπὲρ τῆς τακτοποιήσεως τῆς ὁποίας καὶ εἰρηνεύσεως τῶν ἀντιμαχομένων εἴπερ τις καὶ ἄλλος εἰργάσθη, πανταχοῦ παρὼν καὶ πολλαχῶς δρῶν… ἀπῆλθεν εἰς Ἰταλίαν, δύσθυμος τὸ πνεῦμα, χωρὶς τοῦτο νὰ μειώση τὸν πρὸς τὴν ἐκτέλεσιν τοῦ καθήκοντός του ζῆλον» (Δ. Γρ. Καμπούρογλου «Μελέτη περὶ τοῦ βίου καὶ τῆς δράσεως τοῦ Π. Πατρῶν Γερμανοῦ», Τύποις Π.Δ.Σακελλαρίου, Ἀθῆναι, 1916, σσ. 45-46).
. – – – – – – – – – . Τὸ ταξίδι ἀπὸ τὴν Πάτρα στὴν Ἀνκόνα κράτησε 55 ἡμέρες καὶ ἄλλες δεκαπέντε ἀπομόνωση στὸ λαζαρέτο (λοιμοκαθαρτήριο). Ὅταν βγῆκε, ἔστειλε ἐπιστολὴ στὸν διαμένοντα στὴν Πίζα Μητροπολίτη Οὐγγροβλαχίας Ἰγνάτιο, μὲ τὴν ὁποία τοῦ ἐξήγησε τὴν ἀποστολή του καὶ ζήτησε ὁδηγίες. Ἡ ἀπάντηση τοῦ Ἰγνατίου ἦταν ἀποθαρρυντικὴ καὶ εἰρωνική: Μποροῦσε μόνος του νὰ τὰ καταφέρει καὶ ἐκεῖνοι οὐδὲν θὰ ἐπιτύχουν, γι’ αὐτὸ νὰ ξεκουραστοῦν κάποιες ἡμέρες καὶ νὰ ἐπιστρέψουν… Ὁ Γερμανὸς ἀπάντησε: «Τὸ νὰ ἀναπαυθῶμεν ἐνταῦθα τῆς Πατρίδος πασχούσης εἶναι ἀδύνατον, ἐπειδὴ οὐδὲ διὰ τοῦτο ἤλθομεν, οὐδὲ τὸ ἰδίωμα ἡμῶν τοιοῦτον. Ἐγώ, ἀδελφέ, εἶχον ἀνάπαυσιν καὶ δόξαν καὶ πλοῦτον ἀρχιερατεύων εἰς τὰς λαμπρὰς Πάτρας ἐν καιρῷ τῆς ἐξουσίας τῶν Τούρκων, ἀλλὰ κατεφρόνησα πάντων τούτων καὶ προέκρινα τὴν μετὰ τῶν λοιπῶν ὁμογενῶν κακουχίαν ἐπ᾽ ἐλπίδι κοινῆς ὠφελείας τῆς Πατρίδος, χωρὶς νὰ ἔχω ποτὲ σκοποὺς ἰδιωφελείας».
. – – – – – – – – – . Στὴν Ἰταλία ὁ Γερμανὸς ἔμεινε γιὰ δύο περίπου χρόνια. Τὸ 1823 ὁ Διον. Ρώμας τοῦ κάνει νύξη νὰ ἐπιστρέψει. Ὁ Γερμανὸς τοῦ ἁπαντᾶ ὅτι ἡ παρουσία του εἶναι ὠφέλιμη στὴν Ἰταλία γιὰ τὴν Ἐπανάσταση, ἀλλὰ καὶ πὼς μὲ τὴν ἐπιστροφή του θὰ ὑποχρεωθεῖ νὰ πάρει τὸ μέρος κάποιας ἀπὸ τὶς ἀντιμαχόμενες παρατάξεις, πράγμα ποὺ δὲν τὸ θέλει.
. – – – – – – – – – . Ὁ στενὸς σκοπὸς τῆς ἀποστολῆς του δὲν ἐπιτεύχθηκε. Τὸν Πάπα δὲν τὸν εἶδε. Οἱ στὴν Ἀνκόνα ἄνθρωποι τοῦ ἡγεμόνα τοῦ Παπικοῦ κράτους τὸν δέχθηκαν μὲ γαλατικὴ εὐγένεια, ἀλλὰ μὲ διάφορες προφάσεις ματαίωσαν τὴ μετάβασή του στὴ Ρώμη. Εἶναι γνωστὸ ὅτι τὸ Βατικανὸ καθόλη τὴ διάρκεια τῆς Ἐπανάστασης διατηροῦσε οὐδέτερη ἕως θετικὴ στάση πρὸς τοὺς ὀθωμανούς. (Βλ. σχ. Ἀνδρέα Δρακάκη «Ἱστορία τοῦ οἰκισμοῦ τῆς Ἑρμουπόλεως», Ἀθῆναι, 1979, Τόμος Α΄ σελ. 12). Ὁ Γερμανὸς ἤξερε πολὺ καλὰ τὰ αἰσθήματα τῶν Παπικῶν ἔναντι τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ δὲν θέλησε νὰ μὴν ὑλοποιήσει τὴν ἀπόφαση τοῦ Ἐκτελεστικοῦ. Εἰς αὐτόγραφό του πρὸς Ἀρχιερεῖς, πνευματικούς, ἱεροκήρυκες καὶ ἱερεῖς τονίζει: «Ἡ ἡμετέρα ὀρθόδοξος ἀνατολικὴ Ἐκκλησία, ἤτις διεφύλαξεν ἀπαραλλάκτως τὰς ἐξ ἀρχῆς δογματικὰς παραδόσεις τῶν ἀποστόλων καὶ τῶν πατέρων καὶ δὲν ἐδέχθη καμμίαν καινοτομίαν, μισουμένη ἀπὸ τὰς ἄλλας τῶν αἱρετικῶν ἐκκλησίας, ἐγκατελείφθη εἰς τὴν διάκρισιν τῶν Ὀθωμανῶν, οἵτινες ὑπέταξαν καὶ τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὸ βασίλειόν της» («Ἀπομνημονεύματα», ἐκδ. «Δρομεύς», σελ. 175).
. – – – – – – – – – . Στὴν Ἰταλία ὅμως ὁ Γερμανὸς πέτυχε νὰ συσπειρώσει τοὺς Ἕλληνες, νὰ ἱδρύσει διπλωματικὸ γραφεῖο εἰς τρεῖς πόλεις (Ἀνκόνα, Μπολόνια καὶ Φαέντζα) καὶ καθημερινῶς νὰ ἀλληλογραφεῖ μὲ σημαντικὲς προσωπικότητες, ἐνισχύοντας τὴ διάθεσή τους γιὰ βοήθεια στὴν Ἐπανάσταση. Μεταξὺ αὐτῶν οἱ Ι. Καποδίστριας, Διον. Ρώμας, Ἰωάν. Βαρβάκης, Θ. Νέγρης καὶ Ι. Παπαρρηγόπουλος.
. – – – – – – – – – . Στὴν Ἑλλάδα ὁ Γερμανὸς ἐπέστρεψε τὸ 1824. Ὅπως εἶχε προβλέψει, οἱ ἀντιθέσεις μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων ἀγωνιστῶν εἶχαν ἐνταθεῖ καὶ ὑπῆρχαν μεταξύ τους καὶ ἔνοπλες συγκρούσεις. Ὁ Γερμανὸς στὴν ἀρχὴ ἀποσύρθηκε στὴ Μονὴ Χρυσοποδαρίτισσας, στὰ Νεζερά. Ἀργότερα ἐτάχθη μὲ τὴν μετριοπαθῆ πτέρυγα (Λόντου, Φωτήλα), ποὺ πρότεινε τὴν εἰρηνικὴ ἐπίλυση τῶν διαφορῶν μέσῳ Ἐθνοσυνέλευσης. Αὐτὸ δὲν ἄρεσε στὸν Κωλέττη καὶ τοὺς ὀπαδούς του, οἱ ὁποῖοι τοὺς κυνήγησαν. Τὸν Γερμανὸ συνέλαβαν στὴ Μονὴ οἱ ἄνθρωποι τοῦ Γκούρα καὶ τὸν ἀπήγαγαν πρὸς τὴ Δίβρη. Γιὰ νὰ τὸν ταπεινώσουν, τὸν διέταξαν νὰ κατέβει ἀπὸ τὸ ἄλογό του καὶ νὰ σύρεται πίσω του «βαδίζων ἐπιμόνως εἰς τὴν παγωμένην λάσπην τοῦ κάμπου τῆς Ἠλείας» (Δ. Κοκκίνου «Ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάστασις, Ἔκδ. «Μέλισσα», Ἀθῆναι, 1969, Δ΄ Τόμος, σ. 533). Ὁ Ἱεράρχης βασανίστηκε οἰκτρὰ ἀπὸ ἕναν Νικολέτο Σοφιανόπουλο, ὁ ὁποῖος πέθανε ξαφνικά, ἐνῶ ἔχαιρε ἄκρας ὑγείας. Τὸ αἰφνίδιο συμβὰν ἔφερε τὸν Γκούρα καὶ τοὺς ἄνδρες του σὲ συναίσθηση καὶ ἔπαυσαν νὰ τὸν κακομεταχειρίζονται. (Καμπούρογλου «Μελέτη…» σ. 239).
. – – – – – – – – – . Ὁ Γερμανὸς ἀπὸ τὰ βάσανα, τὶς κακουχίες, τὶς πικρίες ἀπεβίωσε, στὸ Ναύπλιο, ὄντας πρόεδρος τῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Συνελεύσεως, ἤτοι «προϊστάμενος γιὰ τὰ τοῦ συμβιβασμοῦ», στὶς 27 Μαΐου 1826, σὲ ἡλικία 55 ἐτῶν. Ἀπὸ φθόνο κάποιοι θέλησαν νὰ ἐμποδίσουν νὰ τελεσθεῖ ἡ νεκρώσιμη ἀκολουθία στὸν καθεδρικὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, στὸ Ναύπλιο. Ὁ λαὸς ἦταν ἕτοιμος νὰ ἐξεγερθεῖ, ἀλλὰ Ἑπτανήσιοι στρατιωτικοὶ ἐπενέβησαν, ματαίωσαν κάθε ἐναντίωση καὶ ἡ κηδεία ἔγινε κανονικά. Τὸ λείψανό του βρῆκε ζεστασιὰ στὴν ἰδιαίτερη Πατρίδα του, τὴ Δημητσάνα.
. – – – – – – – – – . Ὡς ἐπικήδειο ὁ Μιχ. Οἰκονόμου ἔγραψε μεταξὺ ἄλλων: «Φρονίμως καὶ ἐπιτυχῶς ὑπηρετήσας εἰς τὴν ἐξέγερσιν τοῦ Ἐθνικοῦ ἀγῶνος, προελόμενος (ἐπιθυμῶν) δὲ νὰ διατηρήση ὑψηλὴν καὶ ἄμεμπτον τὴν ἀξιοπρέπειαν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ του χαρακτῆρος καὶ συμβιβάζων αὐτὴν μὲ τὸ πρὸς τὴν Πατρίδα καθῆκον, καὶ συντρέχων καὶ συμβουλεύων τὰ ὑπὲρ αὐτῆς καὶ τῆς πίστεως καὶ τῆς ἐλευθερίας, δὲν ἔλειψεν μὲν τοῦ νὰ παρευρίσκηται εἰς τὴν πολιορκίαν τῆς Πρωτευούσης τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς ἢ τῆς Μητροπόλεώς του, νὰ θυσιάζη τὴν περιουσίαν του εἰς τὰς ἀναγκας τῶν πολιορκητῶν καὶ εἰς τὴν προμήθειαν πάντων τῶν αὐτοῖς ἀναγκαίων. (Μιχ. Οἰκονόμου «Ἱστορικά τῆς Ἑλληνικῆς Παλιγγενεσίας», Ἔκδ. Δημοσίας Βιβλιοθήκης τῆς Σχολῆς Δημητσάνης, Φωτ. Ἐπανέκδ. 1976, σελ. 663-664).-

, ,

Σχολιάστε

Η ΑΡΜΕΝΙΑ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Ἀρμενία καὶ ἡ Ἑλλάδα
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

. – – – – – – . Ἡ πρόσφατη στρατιωτικὴ ἧττα τῆς Ἀρμενίας ἀπὸ τὸ Ἀζερμπαϊτζὰν στὸ Ναγκόρνο Καραμπάχ, συνέπεια τῆς ὁποίας εἶναι νὰ χάσει τὸ 70% τοῦ ἐδάφους του, πρέπει νὰ διδάξει τοὺς Ἕλληνες. Εἶναι ἕνα σῆμα κινδύνου, τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ ληφθεῖ σοβαρότατα ὑπόψη καὶ νὰ ὑπάρξουν ἄμεσα μέτρα, ὥστε νὰ μὴν ὑποστοῦν οἱ Ἕλληνες στὴν Κύπρο καὶ στὴν Ἑλλάδα ὅσα ὑφίστανται οἱ Ἀρμένιοι.
. – – – – – – . Τὸ Ναγκόρνο Καραμπὰχ εἶναι μία περιοχὴ ἐντὸς τῶν συνόρων τοῦ Ἀζερμπαϊτζάν, μὲ 150.000 περίπου κατοίκους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους τὸ 92% εἶναι Ἀρμένιοι. Μετὰ τὴ διάλυση τῆς ΕΣΣΔ οἱ χριστιανοὶ κάτοικοί του ἀνακήρυξαν ντὲ φάκτο τὴν ἀνεξαρτησία τους, γιὰ νὰ μὴν τεθοῦν ὑπὸ τὴν ἐξουσία τῆς ἰσλαμικῆς ἐξουσίας τῶν Ἀζέρων καὶ ὑποστοῦν νέα γενοκτονία. Τὸ Ἀζερμπαϊτζὰν δὲν δέχθηκε τὸ γεγονὸς καὶ μεταξύ τοῦ 1990 καὶ τοῦ 1992 ἀπέκλεισε κάθε ἐπικοινωνία του μὲ τὴν Ἀρμενία καὶ ὁποιαδήποτε ἄλλη χώρα. Συνέπεια ἦταν πολλὲς ἀνθρώπινες ἀπώλειες ἀπὸ τὴν πείνα καὶ τὴν ἔλλειψη φαρμάκων καὶ ἐφοδίων.
. – – – – – – . Οἱ Ἀρμένιοι τότε ἀντέδρασαν στρατιωτικὰ καὶ πέτυχαν νὰ ἀπωθήσουν τοὺς Ἀζέρους καὶ νὰ ἀνοίξουν δίοδο μεταξὺ Ἀρμενίας καὶ Ναγκόρνο Καραμπάχ. Τὸ 1994 ὑπῆρξε παύση τοῦ πυρὸς καὶ ἄρχισαν συνομιλίες γιὰ τὴ λύση τοῦ προβλήματος, ἀλλὰ δὲν ὑπῆρξε ἀποτέλεσμα στὶς πολύχρονες διαπραγματεύσεις. Τὸ Ἀζερμπαϊτζὰν ἀπὸ τότε ἑτοιμαζόταν στρατιωτικὰ καὶ διπλωματικὰ νὰ ἐκδιώξει τοὺς Ἀρμενίους ἀπὸ τὸ Ναγκόρνο Καραμπάχ. Στρατιωτικὰ ἐξοπλιζόταν συστηματικὰ μὲ σύγχρονα ὄπλα καὶ διπλωματικὰ ἡ αὐταρχικὴ κυβέρνησή του προωθοῦσε καλὲς σχέσεις μὲ τὴ Δύση καὶ τὴ Ρωσία. Παράλληλα εἶχε ἀναπτύξει ἀδελφικὲς σχέσεις μὲ τὸ καθεστὼς Ἐρντογάν, ποὺ γιὰ λόγους γεωπολιτικοὺς καὶ θρησκευτικοὺς τὸ βοηθάει μὲ κάθε τρόπο. Τὸ Ἀζερμπαϊτζὰν ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια περίμενε τὴν εὐκαιρία νὰ ἐπιτεθεῖ. Τὴν βρῆκε στὸ τέλος τοῦ περασμένου Σεπτεμβρίου. Γνώριζε ὅτι εἶχε τὴ στρατιωτικὴ ὑπεροχὴ καὶ ἐπετέθη μὲ ἐπιτυχία.
. – – – – – – . Ἀντίθετα ἡ Ἀρμενία εἶχε μόνο τὴ θεωρητικὴ καὶ λεκτικὴ συμπαράσταση τῆς Δύσης καὶ τῆς Ρωσίας καὶ δὲν φρόντισε νὰ διατηρήσει ἰσορροπία στρατιωτικῆς ἰσχύος μὲ τὸ Ἀζερμπαϊτζάν. Ὁ πρωθυπουργὸς τῆς Ἀρμενίας Νικὸλ Πασινιὰν στὶς 12 Νοεμβρίου 2020 ὑπέγραψε τὴ συμφωνία μὲ τὸ Ἀζερμπαϊτζὰν γιὰ κατάπαυση τοῦ πυρὸς καὶ ἀπηύθυνε τηλεοπτικὸ μήνυμα στὸ λαό, ὁ ὁποῖος, γιὰ τὴν ταπεινωτικὴ ἧττα, διαδηλώνει καὶ ζητεῖ τὴν παραίτησή του. Σὲ αὐτὸ ἐξήγησε ὅτι ὑπέγραψε τὴν ταπεινωτικὴ συμφωνία «γιατί ἀλλιῶς θὰ χανόταν ὅλο τὸ Ναγκόρνο Καραμπὰχ καὶ θὰ κινδύνευαν μὲ αἰχμαλωσία καὶ ἐξόντωση 20.000 Ἀρμένιοι ἀξιωματικοὶ καὶ στρατιῶτες». Καὶ πρόσθεσε: «Συλλέγουμε σήμερα τοὺς πικροὺς καρποὺς τῆς διαφθορᾶς, ποὺ ὑπῆρχε ἀπὸ πολλὲς δεκαετίες, ὅταν ὁ πλοῦτος καὶ οἱ πόροι τῆς χώρας πήγαιναν στὶς τσέπες ἀνθρώπων πολὺ γνωστῶν καὶ ὄχι στὴν ἀνάπτυξη τοῦ Στρατοῦ».
. – – – – – – . Τὸ δίδαγμα ἀπὸ τὴν ἧττα τῆς Ἀρμενίας εἶναι πὼς μὲ σωστὲς διπλωματικὲς κινήσεις, γνώση τῶν κινήσεων καὶ τῆς στρατηγικῆς τοῦ ἐχθροῦ, ἐξοπλισμὸ τοῦ στρατεύματος μὲ τὰ πιὸ σύγχρονα μέσα, κατάλληλη ἐκπαίδευση, ὑψηλὸ ἠθικὸ προσωπικοῦ καὶ λαοῦ καὶ προτεραιότητα στὴ διατήρηση τῆς στρατιωτικῆς ἰσορροπίας ἀποτρέπουν τὸν κίνδυνο τῆς ἥττας.-

,

Σχολιάστε

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 22. Π. ΠΑΤΡΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΣ [B], ΑΞΙΟΣ ΠΟΙΜΕΝΑΣ, ΧΑΡΙΣΜΑΤΙΚΟΣ ΗΓΕΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανὸς
Β´ Μέρος
Ἄξιος ποιμένας, χαρισματικὸς ἡγέτης
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Βλ. σχετ.:
ΜΟΡΦΕΣ TOY 1821 – 1. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 2. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 3. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 4. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 5. ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΩΓΩΝ ΙΩΣΗΦ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 6. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ E΄ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 7. ΛΟΡΔΟΣ ΜΠΑΪΡΟΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 8. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 9. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 9. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ [Β´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 10. ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 11. ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 11. ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ [Β´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 12. ΛΑΣΚΑΡΙΝΑ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 13. ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΛΒΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 14. ΚΩΝ/ΝΟΣ ΚΑΝΑΡΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 14. ΚΩΝ/ΝΟΣ ΚΑΝΑΡΗΣ [B´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 15. Ο ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ KΥΠΡΙΑΝΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 16. ΕΫΝΑΡΔΟΣ: Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΥ ΔΥΣΑΡΕΣΤΗΣΕ ΤΟΝ ΜΕΤΕΡΝΙΧ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 17. Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 17. Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ [Β´- Ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὁ Ρήγας καὶ ὁ Κοραὴς] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 18. ΟΙ ΦΙΛΙΚΟΙ: ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΕΤΥΧΑΝ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 18. ΟΙ ΦΙΛΙΚΟΙ: ΛΗΘΗ καὶ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ [Β´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 19. ΟΙ ΦΙΛΙΚΟΙ: Η ΔΕΣΠΩ καὶ Η ΜΟΣΧΩ, Οἱ ἡρωίδες τοῦ Σουλίου (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 20. ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 21. ΜΑΝΤΩ ΜΑΥΡΟΓΕΝΟΥΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 22. Π. ΠΑΤΡΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΣ [Α], Ο ΙΕΡΑΡΧΗΣ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

. – – – – – – – – . Ὁ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανὸς ἦταν ἰδιοφυὴς καὶ ταλαντοῦχος κληρικός. Στὴ ζωή του συνδύασε τὸν ἄξιο ποιμένα μὲ τὸν χαρισματικὸ ἡγέτη. Ἦταν ἀπὸ τοὺς λίγους Μητροπολίτες ποὺ συνδύασαν τὴν ἐνεργὸ συμμετοχὴ στὸν Ἀγώνα μὲ τὰ ποιμαντικά τους καθήκοντα. Ὁ Σαλώνων Ἡσαΐας ἀμέσως μετὰ τὴν ὁρκωμοσία στὴ Μονὴ τοῦ Ὁσίου Λουκᾶ κρέμασε τὰ ἄμφιά του, πολέμησε τοὺς Τούρκους καὶ ἔπεσε ἡρωικά. Ὁ Γερμανὸς ἐνέπνευσε τοὺς ἀγωνιστές, συγκέντρωσε πολλοὺς καὶ τοὺς καθοδηγοῦσε, συμμετέσχε σὲ σχέδια μαχῶν, ἀλλὰ ὅπλο δὲν σήκωσε νὰ σκοτώσει. Παράλληλα λειτουργοῦσε, κήρυττε, ἔγραφε ἐγκυκλίους καὶ ἐπιστολές. Ἀκάματος καὶ ἰκανότατος στὸν πόλεμο καὶ στὴν πένα.
. – – – – – – – – . Ὁ Φρανσουὰ Πουκεβίλ, πρόξενος τῆς Γαλλίας στὴν Πάτρα (1814-1816), μακριὰ ἀπὸ φθόνους καὶ συμπλέγματα, γράφει γιὰ τὸν Γερμανό, μὲ τὸν ὁποῖο εἶχε πολλὲς συζητήσεις: «Τὸ ὑπέρτατο ἐκκλησιαστικὸ ἀξίωμα στὴν Πελοπόννησο εἶχε ὁ Γερμανός, ἄνδρας βαθυστόχαστος, ἔχων ἄριστες ἐκκλησιαστικὲς γνώσεις καὶ κατέχων τὰ τῆς κοσμικῆς ἐπιστήμης… Εἶχε τὴν φρόνηση τοῦ Σωκράτη καὶ ἦτο κάτοχός της γλώσσης τοῦ Πλάτωνος, τὴν ὁποία μιλοῦσε μὲ γλυκύτητα… Πλὴν τῆς ἐκκλησιαστικῆς Παιδείας ἦταν ἐγκρατὴς καὶ τῆς γαλλικῆς φιλολογίας. Οἱ ὁμιλίες του ἦσαν πειστικότατες καὶ φαίνονταν θεόπνευστες. Ἡ φαντασία του ζωηρὴ καὶ ἡ πίστη του ἀκράδαντη. Φαινόταν ὅτι ἦταν ἐκ τῶν μαρτύρων ἐκείνων, τοὺς ὁποίους ἀμείβει μόνον ὁ ἔνδοξος θάνατος ἐν μέσῳ ἀγώνων ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος (Fr. Pouqueville “Histoire de la Regeneration de la Grece” (Ἱστορία τῆς Ἀναγέννησης τῆς Ἑλλάδος) Impimerie Firmin Didot, 1824, Tome II, p. 320. Σημ.: Σὲ ἐλεύθερη μετάφραση).
. – – – – – – – – . Ὁ Γερμανὸς γεννήθηκε στὴν ὀνομαστὴ Δημητσάνα, ποὺ προσέφερε στὸ Ἔθνος μεγάλες ὑπηρεσίες, στὸν Ἀγώνα μὲ τὸ μπαρούτι ποὺ παρῆγε καὶ στὴν Ἐκκλησία τρεῖς Πατριάρχες καὶ ἑβδομήντα Μητροπολίτες καὶ Ἐπισκόπους. Ἡ Παράδοση θέλει σημαδιακὴ τὴ γέννηση καὶ τὴ νηπιακή του ἡλικία. Γεννήθηκε στὶς 25 Μαρτίου 1771, ἡμέρα Μεγάλη Παρασκευή. Τὸ λαϊκὸ ὄνομά του Γεώργιος Γκόζιας. Ὁ πατέρας του Ἰωάννης, χρυσοχόος καὶ ἀγρότης. Στὴ νηπιακὴ ἡλικία ἔπιασε μὲ τὸ χέρι του ἀπὸ τὸ κεφάλι φίδι, ποὺ ἀνέβηκε πάνω του. ( Σημ. Ἀπὸ τὸν πρόλογο τοῦ Γ.Ι. Παπούλα στὰ «Ἀπομνημονεύματα» τοῦ Π.Π. Γερμανοῦ, Ἔκδ. 1900, σελ. 8 καὶ 9).
. – – – – – – – – . Ἦταν φιλομαθὴς καὶ ἐξαίρετος μαθητής, εἶχε ὅμως καὶ ἱκανοὺς δασκάλους στὴν ἐκκλησιαστικὴ καὶ στὴ θύραθεν Παιδεία. Μεταξὺ αὐτῶν, στὴν Κωνσταντινούπολη τὸν Μητροπολίτη Ἀδριανουπόλεως ἅγιο Δωρόθεο Πρώιο, ποὺ οἱ Τοῦρκοι τὸν ἀπαγχόνισαν στὰ Θεραπειά, στὶς 3 Ἰουνίου 1821. Ὁ Πρώιος ἄφησε μέγα ἔργο κυρίως στὰ Μαθηματικά. Ἐπίσης εἶχε ἱκανότητα στὴν ἐκμάθηση ξένων γλωσσῶν. Ὁ Ἅγιος Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ καταγόταν ἐπίσης ἀπὸ τὴ Δημητσάνα καὶ ἦταν θεῖος τοῦ Γερμανοῦ. Τὸν πῆρε κοντά του στὴν Βασιλεύουσα καὶ ὁ Γερμανὸς ἐξελέγη Μητροπολίτης τῆς Πάτρας τὸ 1806. Ἔκτοτε ἀφιερώνει ὅλες τὶς δυνάμεις του στὸ Ἔθνος καὶ στὴν Ἀναγέννησή του ἐκ τῆς τέφρας.
. – – – – – – – – . Ὁ Π.Π. Γερμανὸς ἀγαποῦσε καὶ θαύμαζε τὸν Ρήγα τὸν Βελεστινλῆ, τὸν εἶχε ὡς πρότυπό του καὶ συναισθανόταν τὴν ὑποχρέωση νὰ συνεχιστεῖ ὁ ἀγώνας του καὶ νὰ πραγματοποιηθοῦν τὰ ὁράματά του. Στὰ «Ἀπομνημονεύματά» του γράφει: «Περὶ τὰ τέλη τοῦ ΙΗ΄ αἰῶνος ἀνεφάνη εἷς τολμηρὸς ἀνήρ, Ρήγας ὀνομαζόμενος, ὅστις ἐστοχάσθη νὰ ἐνσπείρη γενικῶς εἰς τὸ Ἔθνος τῶν Ἑλλήνων τὸν ἐνθουσιασμὸν τῆς ἐλευθερίας καὶ ἐπέτυχε νὰ ἐφελκύση πολλοὺς καὶ ἐκλεκτοὺς μεθ’ ἑαυτοῦ… Ἀλλ’ ἀνακαλύψασα τὸ τοιοῦτον ἡ Ἀουστριακὴ διοίκησις παρέδωκεν αὐτὸν καί τινας ὀπαδούς του εἰς τὰς τυραννικὰς χεῖρας τῶν Ὀθωμανῶν, οἵτινες τοὺς κατέσφαξαν. Καὶ αὐτοὶ μὲν οἱ ἀείμνηστοι ἀπέθανον, ὁ δὲ ὑπὲρ ἐλευθερίας σπινθὴρ δὲν ἐσβέσθη εἰς τὰς καρδίας τῶν Ἑλλήνων…» (ἔκδ. 1900, σελ. 16).
. – – – – – – – – . Ἡ ὑπηρεσία τοῦ Γερμανοῦ στὸν Ἀγώνα ἦταν πολλαπλή, ποιμαντική, στρατιωτική, ἐθνική, διπλωματικὴ καὶ ἐκκλησιαστική. Στὴ Φιλικὴ Ἑταιρεία μυήθηκε στὸ τέλος τοῦ 1818 καὶ ἀποδέχθηκε ἀνεπιφύλακτα τὶς ἀρχές Της. Ἐπὶ πλέον μύησε μὲ τὴ σειρά του τοὺς Ἐπισκόπους Κερνίτζης Προκόπιο καὶ Χαριουπόλεως Βησσαρίωνα, καθὼς καὶ τοὺς προεστοὺς Λόντο καὶ Ζαΐμη.
. – – – – – – – – . Στὴ μυστικὴ σύσκεψη τῆς Βοστίτσας (Αἰγίου), ἀπὸ 26 ἕως 29 Ἰανουαρίου 1821, ἦλθε σὲ ὀξεία λεκτικὴ ἀντιπαράθεση μὲ τὸν Παπαφλέσσα. Ἦσαν δύο διαφορετικοὶ χαρακτῆρες, μὲ ἀλλιώτικη ἀντίληψη ὁ καθένας ὡς πρὸς τὴν ἐκκλησιαστικὴ τάξη καὶ τὸν χειρισμὸ τῆς Ἐπανάστασης. Ὁ Παπαφλέσσας ἐνθουσιώδης καὶ ὡς πληρεξούσιος τοῦ Ὑψηλάντη, ἐπέστρεψε στὴν Πελοπόννησο μὲ σκοπὸ τὴν ἄμεση ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης. Γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸ χρησιμοποίησε κάθε τρόπο, ἀκόμη καὶ ψέματα. Ὁ Γερμανὸς δὲν δέχθηκε τὰ ὅσα εἶπε καὶ ἦρθε σὲ ὀξύτατη λεκτικὴ σύγκρουση μαζί του. Πάντως τελικὰ ἀποφασίστηκε «ἡ ἑτοιμασία νὰ ἐξακολουθεῖ δραστηρίως διὰ τὴν Ἐπανάστασιν…». Σημειώνεται ὅτι ὡς Φιλικὸς ὁ Γερμανὸς γνώριζε τὰ περὶ τῆς 25ης Μαρτίου καὶ ἐκ τῶν πραγμάτων ἀποδεικνύεται ὅτι ἡγήθηκε τῆς ἔναρξης τοῦ Ἀγώνα γιὰ τὴν ἀνεξαρτησία.
. – – – – – – – – . Ὡς ἐπαναστάτης ὁ Παλαιῶν Πατρῶν ἡγήθηκε ὁπλοφόρων, εἰσῆλθε στὴν Πάτρα, τὴν ἀπελευθέρωσε, πιθανότατα στὶς 25 Μαρτίου, καὶ ἔστησε Σταυρὸ στὴν πλατεία τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, τὸν ὁποία ἀσπάσθηκαν οἱ πολεμιστὲς μὲ ἐνθουσιασμὸ καὶ κραύγασαν: «Ζήτω ἡ ἐλευθερία! Καὶ εἰς τὴν Πόλιν νὰ δώση ὁ Θεὸς» (Σπ. Τρικούπη Ἱστορία, Α΄ Τόμος σ. 53-54). Ἀπὸ τὴ Λαύρα τῶν Καλαβρύτων, τὴν Πάτρα, τὴν Καλαμάτα, τὴ Μάνη, τὴν Τσακωνιὰ ἄρχισε ὁ σκληρὸς Ἀγώνας κατὰ τῶν Ὀθωμανῶν, γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν Ἑλλήνων.
. – – – – – – – – . Ὡς ἐθνικὸς ἡγέτης ὁ Γερμανὸς λυπόταν γιὰ τὴν διχόνοια καὶ ἐπιχείρησε πολλὲς φορὲς τὴν ἐθνικὴ συμφιλίωση. Σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Πρόεδρο τοῦ Ἐκτελεστικοῦ Γ. Κουντουριώτη, στὶς 14 Ὀκτωβρίου 1824, ἐπισημαίνει: «Ἡ πατρὶς πάσχει κακῶς, ἐπαπειλεῖται ἐμφύλιος πόλεμος, τοῦ ὁποίου τὰ ὀλέθρια ἀποτελέσματα… συμπεραίνει κάθε φρόνιμος ἄνθρωπος… χρειάζεται ἕνωσις διὰ νὰ ἐπιτύχωμεν τοῦ σκοποῦ διὰ τὸν ὁποῖον ἐρριψοκινδύνευσε τὸ ἔθνος… διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, διὰ τὴν ἀγάπην τῆς Πατρίδος, σπεύσατε, προφθάσατε νὰ ἀναχαιτισθῆ τὸ κακόν…». (Ἀρχεῖα Λαζάρου καὶ Γεωργίου Κουντουριώτου, Τόμος Γ΄ 335).
. – – – – – – – – . Ἀγωνιζόμενος γιὰ τὴ συμφιλίωση καὶ γιὰ νὰ μὴν παραιτηθεῖ ὁ Ὑψηλάντης, ὁ Γερμανὸς ταπεινώνεται, κλίνει γόνυ ἱκέτη καὶ ζητεῖ νὰ ἀσπασθεῖ τὸ χέρι του. Ὁ Ὑψηλάντης λυγίζει ἀπὸ τὴν ἐνέργεια τοῦ Δεσπότη καὶ δὲν ἀποχωρεῖ. Ὁ Φιλήμων περιγράφει τὴ σκηνὴ καὶ τὴν χαρακτηρίζει «ζωγραφικωτάτη καὶ συγκινητικωτάτη» (Ἰω. Φιλήμονος «Δοκίμιον Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως, Τόμ. Δ΄, σελ. 197).
. – – – – – – – – . Ὁ Γερμανὸς στὶς 25 Μαρτίου 1821, ἀπὸ τὴν Πάτρα συντάσσει ἐκ μέρους τῶν ἀγωνιστῶν ἔγγραφο, ποὺ ἐπιδίδεται στοὺς προξένους τῆς πόλης: «Ἡμεῖς, τὸ Ἑλληνικὸν Ἔθνος τῶν Χριστιανῶν, βλέποντες ὅτι μᾶς καταφρονεῖ τὸ ὀθωμανικὸν γένος καὶ σκοπεύει τὸν ὄλεθρον ἐναντίον μας… ἀπεφασίσαμεν σταθερῶς ἵνα ἀποθάνωμεν ἢ νὰ ἐλευθερωθῶμεν..».
. – – – – – – – – . Ἡ Δημοτικὴ μοῦσα ἀπαθανάτισε τὸν ἡγετικὸ ρόλο τοῦ Γερμανοῦ: «Χαρὰ ποὺ τόχουν τὰ βουνά… σὰν βλέπουν τὸν Γερμανὸ τῆς Πάτρας τὸν Δεσπότη νὰ βλογάει τ’ ἅρματα, νὰ εὔχεται τοὺς λεβέντες».-

, , ,

Σχολιάστε

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 22. Π. ΠΑΤΡΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΣ [Α], Ο ΙΕΡΑΡΧΗΣ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανὸς
Α΄ Μέρος
Ὁ Ἱεράρχης σύμβολο τῆς Ἐπανάστασης
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Βλ. σχετ.:
ΜΟΡΦΕΣ TOY 1821 – 1. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 2. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 3. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 4. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 5. ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΩΓΩΝ ΙΩΣΗΦ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 6. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ E΄ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 7. ΛΟΡΔΟΣ ΜΠΑΪΡΟΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 8. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 9. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 9. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ [Β´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 10. ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 11. ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 11. ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ [Β´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 12. ΛΑΣΚΑΡΙΝΑ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 13. ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΛΒΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 14. ΚΩΝ/ΝΟΣ ΚΑΝΑΡΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 14. ΚΩΝ/ΝΟΣ ΚΑΝΑΡΗΣ [B´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 15. Ο ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ KΥΠΡΙΑΝΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 16. ΕΫΝΑΡΔΟΣ: Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΥ ΔΥΣΑΡΕΣΤΗΣΕ ΤΟΝ ΜΕΤΕΡΝΙΧ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 17. Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 17. Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ [Β´- Ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὁ Ρήγας καὶ ὁ Κοραὴς] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 18. ΟΙ ΦΙΛΙΚΟΙ: ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΕΤΥΧΑΝ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 18. ΟΙ ΦΙΛΙΚΟΙ: ΛΗΘΗ καὶ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ [Β´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 19. ΟΙ ΦΙΛΙΚΟΙ: Η ΔΕΣΠΩ καὶ Η ΜΟΣΧΩ, Οἱ ἡρωίδες τοῦ Σουλίου (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 20. ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 21. ΜΑΝΤΩ ΜΑΥΡΟΓΕΝΟΥΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

. ————– . Ὁ Μητροπολίτης Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανὸς (1771-1826) συνδέθηκε ἄρρηκτα μὲ τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 καὶ ἀποτελεῖ τὸ σύμβολό Της. Ὅσοι θὰ ἤθελαν ἕναν Ροβεσπιέρο στὴ θέση του μεμψιμοιροῦν μὲ τὸν ἴδιο καὶ τὴν ἡμερομηνία ἐνάρξεως τοῦ Ἀγώνα στὴ Μονὴ τῆς Ἁγίας Λαύρας, στὰ Καλάβρυτα. Ἀλλὰ τὰ ἀψευδῆ γεγονότα ἀπὸ τὶς ἱστορικὲς πηγὲς δὲν ἀφήνουν περιθώρια ἀμφισβητήσεων.
. ————– . Ὁ ἐθνομάρτυρας καὶ ἀρχηγὸς τῆς Ἐπανάστασης Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης ἦταν ἐκεῖνος ποὺ προσδιόρισε τὴν 25η Μαρτίου 1821 ὡς ἡμέρα ἐνάρξεώς της. Γράφει ὁ Σπ. Τρικούπης στὴν «Ἱστορία τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως» ὅτι τὸ σχέδιο του ἦταν νὰ μὴ διαμείνει στὴ Μολδοβλαχία, ἀλλὰ νὰ κατέβει στὴν Ἑλλάδα «ἀνάπτων παντοῦ καθ’ ὁδὸν τὴν φλόγα τῆς ἀποστασίας». Καὶ προσθέτει: «Ἐπετάχυνε δὲ τὴν ἔναρξιν τοῦ ἀγῶνος πρὸ τῆς προσδιορισθείσης ἡμέρας τῆς 25ης Μαρτίου». (Ἔκδ. ΔΟΛ, Τόμος 1, Βιβλίο 1ο, σελ. 40).
. ————– . Τὸ ἐπιβεβαιώνει καὶ ὁ Θεόδ. Κολοκοτρώνης: «… Εἰς τὰ 20 μὲ ἦλθαν γράμματα ἀπὸ τὸν Ὑψηλάντη διὰ νὰ ἦμαι ἕτοιμος, καθὼς καὶ ὅλοι οἱ ἐδικοί μας. 25 Μαρτίου ἦτον ἡ ἡμέρα τῆς γενικῆς ἐπαναστάσεως…». (Διήγησις Συμβάντων τῆς Ἑλληνικῆς Φυλῆς ἀπὸ τὰ 1770 ἕως τὰ 1836». Ὑπαγόρευσε ὁ Θεόδωρος Κων. Κολοκοτρώνης, Ἀθήνησιν, Τύποις Χ. Νικολαΐδου Φιλαδελφέως, 1846, σελ. 47-48).
Ὁ ἀγωνιστὴς καὶ πολιτικὸς Βασ. Ἀθ. Πετιμεζᾶς (1785-1872) γράφει στὴν «Αὐτοβιογραφία» του, ὅτι ἦταν παρὼν στὴν Ἁγία Λαύρα, τὴν 25η Μαρτίου, κατὰ τὴν ὁρκωμοσία τῶν ἀγωνιστῶν ἀπὸ τὸν Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανό. Ὁ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανὸς στὰ δικά του «Ἀπομνημονεύματα» (Ἔκδ. 3η, Ἐπιμέλεια Δημ. Γρ. Καμπούρογλου, Τυπογραφεῖο Σπ. Τσαγγάρη, Ἐν Ἀθήναις, 1900) δὲν ἀναφέρει τὴν ἐκ μέρους του ὁρκωμοσία τῶν Ἀγωνιστῶν στὴ Μονὴ τῆς Ἁγίας Λαύρας, στὰ Καλάβρυτα. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι δὲν τὴν ἔκανε. Τὰ «Ἀπομνημονεύματα» μοιάζουν περισσότερο σὰν πρόχειρες σημειώσεις τοῦ Γερμανοῦ γιὰ τὰ δύο πρῶτα χρόνια τῆς Ἐπανάστασης. Αὐτὸ τὸ σημειώνει καὶ ὁ Ι. Φιλήμων («Φιλικὴ Ἑταιρεία», σελ. στ-ζ, σήμ. α΄)
. ————– . Ὁ Γερμανὸς γράφει ὅτι στὶς 27 Φεβρουαρίου ἀνέβηκε στὰ Καλάβρυτα, ὅπου πῆγε καὶ «ὁ τῆς Βοστίτσης προεστὼς Ἀνδρέας Λόντος» (Αὐτ. σελ. 26). Διαμένει στὴ Μονὴ τῆς Ἁγίας Λαύρας καὶ τὴν 9η Μαρτίου ἀποφασίζει μὲ τοὺς προεστοὺς νὰ μὴν μετακινηθοῦν ἀπὸ ἐκεῖ, νὰ περιμένουν τὴν ἐξέλιξη τῶν γεγονότων καὶ ἂν οἱ ὀθωμανοὶ «μεταχειρισθοῦν τὰ ὅπλα καὶ τὴ βία ἐναντίον τῶν ὁμογενῶν, τότε ἐξ ἀνάγκης νὰ λάβωσι καὶ αὐτοὶ τὰ ὅπλα καὶ νὰ κινήσωσι καὶ τοὺς λοιποὺς ὁμογενεῖς εἰς ὑπεράσπισιν ἑαυτῶν» (Αὐτ. σελ. 28).
. ————– . Μετὰ ἀπὸ κινήσεις τῶν ὀθωμανῶν, Καλαβρυτινοὶ σκοτώνουν δύο ἀνθρώπους τοῦ Βοεβόδα Ἀρναούτογλου καὶ παίρνουν τὸ βιός του. Συγχρόνως ἄλλοι Καλαβρυτινοὶ φονεύουν δύο σπαχῆδες καὶ ἄλλοι, στὸν Φενεό, γυφτοχαρατζῆδες. Οἱ κινήσεις τῶν Ἑλλήνων φοβίζουν τοὺς Τούρκους καὶ αὐτοὶ κλείνονται σὲ δύο πύργους τῶν Καλαβρύτων (Αὐτ. σελ. 29). Ἐν τῷ μεταξὺ – συνεχίζει τὴ διήγησή του ὁ Π.Π. Γερμανὸς – στὴν Πάτρα καὶ στὶς 21 Μαρτίου οἱ Τοῦρκοι βάζουν τὶς οἰκογένειές τους στὸ Κάστρο, ἐπιτίθενται στὸ σπίτι τοῦ ἀγωνιστῆ Ἰωάν. Παπαδιαμαντόπουλου καὶ βάζουν φωτιὰ σὲ σπίτια Πατρινῶν. Οἱ Πατρινοὶ γράφουν στὸν Γερμανό, ποὺ τὸν βρίσκουν στὰ Νεζερά, νὰ πάρει τοὺς ἄλλους ὁπλαρχηγοὺς καὶ τὰ παλληκάρια τους καὶ νὰ ἔρθει στὴν Πάτρα, πρὸς βοήθειά τους. (Αὐτ. σελ. 30).
. ————– . Ὁ Γερμανὸς γράφει στὰ «Ἀπομνημονεύματά» του: «Τὴν ἐπιοῦσαν ἡμέραν ἐκίνησαν καὶ αὐτοί, ἔχοντες περίπου πεντακοσίους στρατιῶτας καὶ ἐμβῆκαν εἰς τὰς Πάτρας». Ὁ χρόνος γιὰ τὴ συγκέντρωση τῶν ἀγωνιστῶν καὶ οἱ ἀποστάσεις μὲ ὁδοιπορία μέσα ἀπὸ ὀρεινὰ μονοπάτια δὲν δικαιολογοῦν τὴν ἄφιξή τους σὲ 24 ὧρες. Οἱ Φιλήμων, Τρικούπης καὶ Φραντζῆς συμφωνοῦν ὅτι στὶς 25 Μαρτίου ὁ Γερμανὸς ἔστησε Σταυρὸ στὴν πλατεία Ἁγίου Γεωργίου στὴν Πάτρα καὶ «ἔδωκεν εἰς κοινὴν προσκύνησιν τὸ ἱερὸν σύμβολον πρὸς τοὺς ἐξεγερθέντες διὰ τὴν ἐλευθερίαν των Ἕλληνας» (Βλ. καὶ Τ. Ἀθ. Γριτσόπουλου «Ἱστορικὰ Μελετήματα περὶ τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως», Τόμος 2ος, Ἀθῆναι, 2008, σελ. 95). Ἂν ἰσχύει ἡ ἐκτίμηση αὐτή, τότε ἡ ὁρκωμοσία στὴ Μονὴ τῆς Ἁγίας Λαύρας τῶν ἀγωνιστῶν ἔγινε μεταξὺ 17ης καὶ 21ης Μαρτίου 1821, πρὶν δηλαδὴ ὁ Γερμανὸς ἀναχωρήσει γιὰ τὴν Πάτρα. Ἀλλιῶς ἡ ὁρκωμοσία στὴν Πάτρα ἔγινε ἀργότερα.
. ————– . Ἡ Ἐπανάσταση ξεκίνησε στὰ διάφορα μέρη τῆς Ἑλλάδας ἐντὸς τοῦ Μαρτίου, καὶ κοντὰ στὴν 25η. Στὴν Τσακωνιὰ καὶ στὴ Μάνη στὶς 17 Μαρτίου ξεκινᾶ ὁ Ἀγώνας μὲ Δοξολογίες, ἡ Καλαμάτα ἀπελευθερώνεται στὶς 23 καὶ τελεῖται δοξολογία στὸν ἱστορικὸ ναὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, στὶς 27 ὁ Σαλώνων Ἠσαΐας κηρύσσει τὴν Ἐπανάσταση στὴ Ρούμελη μὲ Θεία Λειτουργία καὶ Δοξολογία στὴ Μονὴ τοῦ Ὁσίου Λουκᾶ, στὴν ὁποία παρέστησαν, μεταξὺ ἄλλων, ὁ Ἀθανάσιος Διάκος μὲ παλληκάρια του καὶ ἄλλοι ὁπλαρχηγοί. Ὅμως ΟΛΟΙ οἱ ἀγωνιστές, ὅπου βρέθηκαν, συμμετέσχον στὴ Δοξολογία γιὰ τὴν ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ καὶ ΟΛΟΙ δέχθηκαν τὰ Καλάβρυτα ὡς κοινὸ τόπο ἔναρξης τῆς Ἐπανάστασης, τὴν 25η Μαρτίου ὡς ἡμερομηνία Της καὶ τὸν Γερμανό, ὡς τὸν Ἀρχιερέα ποὺ τὴν κήρυξε.
. ————– . Τὸ 1835 ὁ τότε Ὑπ. Ἐσωτερικῶν Ἰωάν. Κωλέττης προτείνει στὸν Ὄθωνα τὴν καθιέρωση ὡς ἡμερομηνίας τῆς ἐθνικῆς ἑορτῆς τὴν 25η Μαρτίου. Στὴν πρότασή του ἀναφέρει ὅτι ὁ «ξακουστὸς Γερμανὸς» κήρυξε τὴν Ἐπανάσταση στὴν Ἁγία Λαύρα στὶς 17 Μαρτίου 1821 καὶ ὅτι αὐτὴ γενικεύθηκε στὶς 25 Μαρτίου, γι’ αὐτὸ καὶ θεωρεῖ αὐτὴν τὴν ἡμερομηνία σταθμὸ γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Ἱστορία (Βλ. σχ. Κων. Ἀθ. Διαμαντῆ «Πρότασις καθιερώσεως ἐθνικῶν ἐπετείων καὶ δημοσίων ἀγώνων κατὰ τὸ πρότυπον τῶν ἑορτῶν τῆς ἀρχαιότητος κατὰ τὸ ἔτος 1835», Ἔκδ. «Ἀθηνᾶ», Σύγγρ. Περιοδικὸν τῆς ἐν Ἀθήναις Ἐπιστημονικῆς Ἑταιρείας, Τόμ. 73 – 74).
. ————– . Μὲ τὴν εὐκαιρία τοῦ γάμου τοῦ Ὄθωνα μὲ τὴν Ἀμαλία κόπηκε χάλκινο μετάλλιο, τὸ 1836, ἔργο τοῦ αὐστριακοῦ χαράκτη Κόνραντ Λάνγκε. Σὲ αὐτὸ εἰκονίζεται ὁ Γερμανὸς νὰ κρατᾶ ὑψωμένο λάβαρο σὲ κοντάρι μὲ Σταυρὸ καὶ δύο ἀγωνιστὲς νὰ ὁρκίζονται καὶ γράφεται: «ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΥΨΩΣΩ ΑΥΤΟΝ – ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ 25 ΜΑΡΤΙΟΥ 1821». Στὴν ἄλλη ὄψη τοῦ μεταλλίου εἰκονίζεται ὁ Γερμανός. Τὸ γραφόμενο εἶναι ἀπὸ τὴν «Ἔξοδο» τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης (ιε΄ 2). Τὸ Β.Δ. γιὰ τὸν ἑορτασμὸ «εἰς τὸ διηνεκές» τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 τὴν 25η Μαρτίου εἶναι τοῦ 1838. Σημειώνεται ὅτι ΟΛΟΙ οἱ ἀγωνιστές, ποὺ ζοῦσαν τὸ ἔτος αὐτὸ ἀποδέχθηκαν εὐχαρίστως τὴν ἡμερομηνία τῆς Ἐθνικῆς Ἑορτῆς. Μεταξὺ αὐτῶν οἱ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Γιάννης Μακρυγιάννης, Κωνσταντῖνος Κανάρης, Λάζαρος Κουντουριώτης, Ἀνδρέας Ζαΐμης, Ἀνδρέας Λόντος, Μαντὼ Μαυρογένους, Πέτρος Μαυρομιχάλης, Κων. Μπότσαρης, Νικηταρᾶς, Δημ. Πλαπούτας, Ἀναστ. Πολυζωίδης, Γεώργιος Τερτσέτης, Κίτσος Τζαβέλλας, Φωτάκος. Ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης καὶ ὅλοι τους ὁμόθυμα ἀποφάσισαν τὴν 25η Μαρτίου ὡς ἡμέρα ἐνάρξεως τῆς Ἐπανάστασης, γιατί βίωσαν τὴν ταύτιση Ἑλλήνων καὶ Ὀρθοδοξίας καὶ γιὰ νὰ ὑπενθυμίζουν στοὺς αἰῶνες πὼς ἀγωνίστηκαν πρῶτα ὑπὲρ Πίστεως καὶ μετὰ ὑπὲρ Πατρίδος, ὅπως τὸ 1838 εἶπε πρὸς τοὺς γυμνασιόπαιδες στὴν Πνύκα ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.

, , ,

Σχολιάστε

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 21. ΜΑΝΤΩ ΜΑΥΡΟΓΕΝΟΥΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μαντὼ Μαυρογένους:
Πρότυπο αὐταπάρνησης καὶ θυσίας
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Βλ. σχετ.:
ΜΟΡΦΕΣ TOY 1821 – 1. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 2. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 3. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 4. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 5. ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΩΓΩΝ ΙΩΣΗΦ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 6. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ E΄ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 7. ΛΟΡΔΟΣ ΜΠΑΪΡΟΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 8. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 9. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 9. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ [Β´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 10. ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 11. ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 11. ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ [Β´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 12. ΛΑΣΚΑΡΙΝΑ ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 13. ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΛΒΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 14. ΚΩΝ/ΝΟΣ ΚΑΝΑΡΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 14. ΚΩΝ/ΝΟΣ ΚΑΝΑΡΗΣ [B´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 15. Ο ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ KΥΠΡΙΑΝΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 16. ΕΫΝΑΡΔΟΣ: Ο ΦΙΛΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΥ ΔΥΣΑΡΕΣΤΗΣΕ ΤΟΝ ΜΕΤΕΡΝΙΧ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 17. Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 17. Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ [Β´- Ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὁ Ρήγας καὶ ὁ Κοραὴς] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 18. ΟΙ ΦΙΛΙΚΟΙ: ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΕΤΥΧΑΝ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 18. ΟΙ ΦΙΛΙΚΟΙ: ΛΗΘΗ καὶ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ [Β´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 19. ΟΙ ΦΙΛΙΚΟΙ: Η ΔΕΣΠΩ καὶ Η ΜΟΣΧΩ, Οἱ ἡρωίδες τοῦ Σουλίου (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 20. ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

. – . – . Ἡ Μαντὼ Μαυρογένους ἦταν μία ξεχωριστὴ προσωπικότητα τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821. Γόνος τῆς πλούσιας οἰκογένειας τοῦ Νικολάου Μαυρογένη καὶ τῆς Ζαχαράτης Μπατὴ γεννήθηκε στὴν Τεργέστη τὸ 1796 ἢ τὸ 1797. Τὸ βαφτιστικό της ὄνομα ἦταν Μαγδαληνὴ (Σημ. Μανταλένα στὰ ἰταλικά, ποὺ ἔγινε Μαντώ). Ὡς κοπέλα συνδύαζε τὴ φυσικὴ ὀμορφιά, μὲ τὴν σεμνότητα, τὴν εὐσέβεια, τὴν μόρφωση καὶ τὴν ἀγάπη πρὸς τὴν Ἑλλάδα. Χειριζόταν ἄριστα τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ μιλοῦσε ἄπταιστα τὰ γαλλικά, τὰ ἰταλικὰ καὶ τὰ τουρκικά.
.. – . – .Ἔζησε τὸν ἀποκεφαλισμὸ τοῦ θείου της Στεφάνου Μαυρογένη, Μεγάλου Λογοθέτη τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου, ἀπὸ τοὺς Τούρκους στὶς 13 Ἀπριλίου 1821, τὴν ἴδια ἡμέρα μὲ τὸν ἀπαγχονισμὸ τοῦ Πατριάρχη Ἁγίου Γρηγορίου Ε΄. Ἔμαθε τὴν ἱστορία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων καὶ ζήλωσε τὴ δόξα τους. Βίωσε τὰ βάσανα, ποὺ τράβηξαν οἱ ὁμοεθνεῖς της κατὰ τὴν τουρκοκρατία καὶ ἡ ψυχή της γέμισε ὀργὴ κατὰ τῶν Τούρκων καὶ θέληση ἡ Πατρίδα της νὰ ἀπελευθερωθεῖ. Ἀπὸ τότε ὑποσχέθηκε στὸν ἑαυτό της νὰ ἀφιερώσει στὸν Ἀγώνα ὅλη της τὴν περιουσία καὶ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό της.
. . – . – .Στὴν Μύκονο, ὅπου ζοῦσε, μὲ δαπάνες της συγκρότησε σῶμα στρατιωτῶν, ποὺ πολέμησαν στὴν Πελοπόννησο καὶ ἐξόπλισε δύο πολεμικὰ σκάφη, γιὰ νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὸν ἑλληνικὸ στόλο. Ἐπικεφαλῆς τῶν Μυκονιατῶν πολέμησε γιὰ πρώτη φορὰ τοὺς ἀγαρηνοὺς στὶς 22 Ὀκτωβρίου 1822. Στὴ μάχη ἡ κομψὴ κοσμοπολίτισσα, μὲ τὰ δυτικὰ ὄμορφα φορέματα, μεταμορφώθηκε σὲ πολέμαρχο. Φορώντας ἁπλὸ ρουχισμὸ ἁρματώθηκε μὲ τουφέκι καὶ σπαθὶ καὶ τοὺς ἀντιμετώπισε μὲ ἐπιτυχία, ὅταν ἐπιχείρησαν νὰ κάνουν ἀπόβαση στὸ νησί. Ἔντρομοι οἱ ἀγαρηνοὶ ἀπὸ τὴν ὁρμητικότητα τῶν Μυκονιατῶν ὀπισθοχώρησαν στὰ σκάφη τους, ἀφήνοντας στὶς ἀκτὲς τοῦ νησιοῦ 17 νεκροὺς καὶ 60 τραυματίες.
. . – . – .Ὁ Ἀγώνας εἶχε γιὰ καλὰ ἀνάψει στὴν Πελοπόννησο καὶ στὴν Ρούμελη καὶ ἡ Μαντὼ ἔχοντας ἐξασφαλίσει τὴν ἄμυνα τῆς Μυκόνου πῆγε στὴν Πελοπόννησο, ὅπου συνέχισε τὴν προσφορά της στὴν Ἐπανάσταση. Τὸ 1824 ὁ Παπαφλέσσας, ὡς Ὑπουργὸς τῶν Ἐσωτερικῶν ἔγραψε γιὰ τοὺς ἀγῶνες καὶ τὶς θυσίες τῆς Μαντῶς:
. . – . – .«Τὸ ὑπουργεῖον ἔχει πληροφορίας, ἡ Κόρη αὕτη ἀπ’ ἀρχῆς τοῦ Ἱεροῦ Ἀγῶνος ἔδειξε πάντοτε μέγαν ζῆλον καὶ προθυμίαν ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας τῆς Πατρίδος καὶ ἐν ᾧ μάλιστα οἱ συγγενεῖς αὐτῆς ἐπάσχιζον νὰ τὴν ἐμποδίσουν ἀπὸ τὸ Θεῖον καὶ Ἱερὸν τοῦτο ἔργον της, αὕτη μᾶλλον ἐνοπλίζετο τὸν πατριωτικὸν ζῆλον καὶ τὴν πρὸς τὴν Πατρίδα ἀγάπην, προτιμοῦσα νὰ μισῆται καὶ νὰ ἀποδιώκεται ἀπὸ τοὺς οἰκείους συγγενεῖς της παρὰ νὰ φανῆ ἀμέτοχος τοῦ θείου καὶ ἱεροῦ Ἀγῶνος μας. Εἰς τοσοῦτον δὲ καὶ τοιοῦτον βαθμὸν ἔφθασεν ὁ ὑπὲρ Πατρίδος ἐνθουσιασμός της, ὥστε κατεδαπάνησεν ὅλην της τὴν περιουσίαν πρὸς ὄφελος τῆς Πατρίδος (ἔργον τῷ ὄντι σπανιώτατον καὶ μάλιστα διὰ Κόρην). Μάρτυρες δὲ τούτου εἶναι τὰ ἀνὰ χείρας της ἐνδεικτικὰ” (ΓΑΚ ὐπ. Ἐσωτερ. φ. 42 καὶ Μανουὴλ Τασούλα «Μαντῶ Μαυρογένη», Ἱστορικὸ Ἀρχεῖο, Ἔκδ. Δήμου Μυκονίων, Β΄ Ἔκδ. 1997, σελ. 120-121).
. . – . – .Ὁ ἐνθουσιασμός, ἡ αὐτοθυσία, ἡ προσφορά, δὲν βρῆκαν ἀνταπόκριση ἀπὸ πολλοὺς Ἕλληνες. Ἡ μεγάλη ἀπογοήτευση ἦταν ἡ ἐκ μέρους τοῦ Δημητρίου Ὑψηλάντη ἀθέτηση τοῦ ἐπισήμου ἀρραβώνα τους. Πληγωμένη, ποὺ ἔβλεπε ὅτι ὁ Ὑψηλάντης ἤθελε νὰ τὴν ἐγκαταλείψει «χωρὶς λόγον, μὲ τὴν πλέον σκληρὰν περιφρόνησιν» ἡ συναισθηματικὴ καὶ ἔντιμη Μαντὼ κατέφυγε στὸ Ὑπουργεῖο τῆς Θρησκείας ζητώντας δικαίωση. Δὲν βρῆκε τὸ δίκιο της (Αὐτ. σελ. 174). Ἦταν γυναίκα καὶ ποιὸς νὰ τὰ ἔβαζε μὲ τὸν Ὑψηλάντη… Ὑπάρχει καὶ ἡ ἄποψη ὅτι γιὰ νὰ μὴν ὑλοποιηθεῖ ὁ ἀρραβώνας, φίλοι του εἰσέβαλαν στὸ σπίτι της στὸ Ναύπλιο καὶ τὴν ἀπήγαγαν, στέλνοντάς την μὲ ναυλωμένο πλοῖο στὴ Μύκονο… Ἡ πικρία της κράτησε ἕως τὸν θάνατο τοῦ Ὑψηλάντη, τὸ 1832, σὲ ἡλικία 39 ἐτῶν.
. . – . – . Ἀπὸ τὴν αὐτοθυσία καὶ τὸ δόσιμο τοῦ ἑαυτοῦ της καὶ ὅλης τῆς μεγάλης περιουσίας της στὸν Ἀγώνα μερικοὶ συγκινήθηκαν, πολλοὶ ἔμειναν ἀδιάφοροι καὶ ἀρκετοὶ ἐκμεταλλεύθηκαν τὴν κατάστασή της καὶ τῆς ἔκλεψαν ὅ, τι τῆς εἶχε ἀπομείνει. Τὰ χρόνια στὸ Ναύπλιο ἦταν βασανιστικὰ γιὰ τὴν Μαντώ. Στὶς 11 Μαΐου 1823 μὲ πρόφαση ὅτι ξέσπασε πυρκαγιὰ στὸ σπίτι της ἄνθρωποι τοῦ Μανώλη Τομπάζη ἔκλεψαν καὶ ἀφάνισαν ὅλη της τὴν προίκα ἀπὸ ροῦχα καὶ διαμαντικά, μέχρι τὸ σπαθὶ τοῦ πατέρα της (Αὐτ. σελ. 79). Ἀφοῦ ξόδεψε 25.000 γρόσια στὸν Ἀγώνα, ἔμεινε χωρὶς χρήματα, δὲν μποροῦσε νὰ πληρώσει τὸ ἐνοίκιο τοῦ σπιτιοῦ καὶ κάποιος Κάββας, ἄλλοτε μόνος καὶ ἄλλοτε συνοδείᾳ ἐνόπλων στρατιωτῶν πήγαινε καὶ τὴν ἐνοχλοῦσε νὰ τὸ ἐγκαταλείψει (Αὐτ. σελ. 107). Μέχρι καὶ τὸ λαχουρένιο σάλι τῆς ἔκλεψαν. Τὸ κατάλαβε, ὅταν θέλησε νὰ τὸ φορέσει, γιὰ νὰ πάει στὴν ἐκκλησία… Ὁ καμαριέρης τοῦ Ὑψηλάντη τῆς ἔκλεψε δύο ὁμολογίες, τὸ 1824.
. . – . – .Ἡ ἡρωίδα ἔχοντας μόνο τριάντα γρόσια, μετὰ τὰ ὅσα προσέφερε στὸν Ἀγώνα, ἔφυγε ἀπογοητευμένη ἀπὸ τὸ Ναύπλιο καὶ τὸ 1827 μετέβη νὰ διαμείνει στὴν Αἴγινα. Ἐκεῖ ὑπέβαλε ἀναφορὰ στὴν Ἀντικυβερνητικὴ Ἐπιτροπή, στὴν ὁποία, μεταξὺ ἄλλων, ἀναφέρει: «Εἶμαι βεβαία ὅτι ἡ Σεβ. αὕτη ἐπιτροπή, γνωρίζει τὴν κατάστασίν μου καὶ δὲν θέλει τὴν ἐξοικονόμησιν, ὅτι διὰ τὴν ἀγάπην τῆς πατρίδος ὑστεροῦμαι τὸν ἐπιούσιον ἄρτον» (Αὐτ. σελ. 209).
. . – . – .Τὰ χρόνια περνοῦν. Ἕνα μικρὸ μέρος τῆς Ἑλλάδας ἔχει ἐλευθερωθεῖ. Μετὰ τὴ δολοφονία τοῦ Καποδίστρια ἔρχεται ὁ Ὄθωνας καὶ ἡ ἐποχή του… Ἡ Μαντὼ αὐτὰ τὰ χρόνια ἀρχίζει ἕναν ἄπελπι ἀγώνα νὰ ἀποκτήσει ἀπὸ τὴν οἰκογενειακὴ περιουσία αὐτὰ ποὺ εἶχαν ἀπομείνει, τῆς ἀνῆκαν καὶ ἄλλοι νοσφίζονταν. Μετὰ τὰ τόσα βάσανα, ποὺ πέρασε, ἀποσύρθηκε στὴν Πάρο, ὅπου βρῆκε τὸ κουράγιο νὰ προσφέρει τὴ βοήθειά της σὲ ἄπορα καὶ σὲ δυστυχισμένα κορίτσια. Πέθανε στὴν Πάρο, τὸν Ἰούλιο τοῦ 1840, σὲ ἡλικία 43 ἢ 44 ἐτῶν, ἀπὸ τυφοειδῆ πυρετό. Ἡ ἔνδοξη «πατριῶτις», ὅπως ὑπέγραφε, φοροῦσε στὸ φέρετρο στολὴ ἀντιστρατήγου. Ἡ συμμετοχὴ τοῦ λαοῦ ἦταν πάνδημη. Ἐτάφη στὸ νεκροταφεῖο τῆς Παροικιᾶς. Μὲ τὰ χρόνια ὁ τάφος της ξεχάστηκε, οὔτε ἕνας σταυρὸς μὲ τὸ ὄνομά της δὲν βρέθηκε. Σώθηκε ὁ πολύτιμος Σταυρὸς ποὺ φοροῦσε. Ἀλλὰ αὐτὰ ὅλα εἶναι τὰ ὑλικὰ καὶ χρεώνονται στοὺς ἀνθρώπους. Ἡ Μαντὼ μένει ἀθάνατη, γιὰ τὴν ἀνιδιοτέλειά της καὶ τὴν προσφορά της στὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821, ἔστω καὶ ἂν λίγοι τὴν μνημονεύουν.
. . – . – .Τὸ σπουδαιότερο γι’ αὐτὴν εἶναι πώς, ὅπως ἔγραψε ὁ Ἰταλὸς φιλέλληνας ἰατρὸς Pierviviano Zecchini στὸ βιβλίο – ἡμερολόγιό του «Quadri della Grecia Moderna (Tipografia di Gio. Cecchini, 1864), «ἡ Μαντὼ δίδαξε ὅτι χωρὶς τὴν ἀγάπη στὴν Πατρίδα καὶ ἑπομένως χωρὶς ἐλευθερία καὶ ἀνεξαρτησία δὲν ὑπάρχει οὔτε ἀξιοπρέπεια, οὔτε ἀρετή, οὔτε εὐτυχία ἐπὶ τῆς γῆς».-

, ,

Σχολιάστε

ΙΣΛΑΜ καὶ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Ἰσλὰμ καὶ Δημοκρατία
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

. – – – – – – . Σὲ ἄρθρο του, ποὺ δημοσιεύθηκε στὰ «ΝΕΑ» τὴ Δευτέρα 19 Ὀκτωβρίου 2020, ὁ ἑλληνογαλλικῆς καταγωγῆς μαέστρος κ. Διονύσης Δερβιτσιώτης – Μπουρνιᾶς γράφει ὅτι ὑπάρχουν καὶ καλοὶ μουσουλμάνοι. Ἡ ἀπάντησή του προκλήθηκε ἀπὸ τὸν πρόσφατο ἀποκεφαλισμὸ καθηγητοῦ στὴ Γαλλία ἀπὸ φανατικὸ ἰσλαμιστὴ καὶ ἀπὸ ἀντιδράσεις τῶν «ἰσλαμοφασιστῶν τρομοκρατῶν», ὅπως χαρακτηρίζει ὅσους ἔχουν τὴν ἄποψη ὅτι τὸ Ἰσλὰμ εἶναι ἀσύμβατο μὲ τὴ Δημοκρατία.
Γιὰ νὰ ὑποστηρίξει τὸ Ἰσλάμ, γράφει γιὰ ἕνα πρόσφατο συμβάν, ποὺ συνέβη στὴ Γαλλία, κατὰ τὸ ὁποῖο μουσουλμάνος ἔσωσε περαστικοὺς ἀπὸ ἐπίθεση ἄλλου μουσουλμάνου. Γράφει ἐπίσης γεγονότα τοῦ παρελθόντος, ὅπως ὅτι χάρη στὸ Ἰσλὰμ «διαβάζουμε (Σημ. ἐννοεῖ προφανῶς στὴ Γαλλία) Πλάτωνα καὶ Ἀριστοτέλη». Πρόκειται περὶ ἀνακριβοῦς στερεοτύπου. Παραπέμπω τὸν μαέστρο στὰ βιβλία τοῦ Sylvain Gouguenheim “Aristote au Mont Saint-Michel” (Seuil), τοῦ David Luscombe «Ἡ μεσαιωνικὴ σκέψη» (Πολυτρόπον) καὶ τοῦ Κ. Γιαννακόπουλου «Ἕλληνες λόγιοι στὴ Βενετία. Μελέτες ἐπὶ τῆς διαδόσεως τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων ἀπὸ τοῦ Βυζαντίου στὴ Δυτικὴ Εὐρώπη» (Φέξη), καὶ «Βυζάντιο καὶ Δύση. Ἡ ἀλληλεπίδραση τῶν ἀμφιθαλῶν πολιτισμῶν στὸν Μεσαίωνα καὶ στὴν Ἰταλικὴ Ἀναγέννηση (330-1600)», (Ἀθήνα, 1965).
. – – – – – – . Στὴ συνέχεια ὁ μαέστρος γράφει ὅτι ἐνῶ τὸ Ἰσλὰμ μάθαινε στοὺς Γάλλους πολιτισμὸ καὶ δὴ τοὺς Πλάτωνα καὶ Ἀριστοτέλη ὁ «Χριστιανισμὸς ἔκαιγε τὰ ἀρχαιοελληνικὰ φιλοσοφικὰ κείμενα καὶ τοὺς φιλοσόφους». Πράγματι ἡ Ἱερὰ Ἐξέταση τοῦ Πάπα καὶ τῶν πιστῶν σὲ αὐτὸν κληρικῶν καὶ μοναχῶν (καὶ ὄχι ὁ Χριστιανισμὸς) ἦταν ἕνα ἐγκληματικὸ ὁλοκληρωτικὸ σύστημα. Ἂν ἐξετάσει κανεὶς κάθε σύστημα ἀνθρώπινης πολιτικῆς διακυβέρνησης – ὅπως κατάντησε καὶ ὁ Δυτικὸς Χριστιανισμὸς – θὰ βρεῖ ἀπαίσιες καὶ πλημμυρισμένες στὸ αἷμα πράξεις. Ἀπὸ τὴν Βανδέα, τὴν Ἰρλανδία, τὴν Κύπρο, ἕως τὰ στρατόπεδα συγκέντρωσης καὶ τὰ γκουλὰγκ στὸν 20ό αἰώνα…
. – – – – – – . Πρὸς ὑπεράσπιση τῆς ἀπόψεώς του ὁ μαέστρος προσθέτει: «Ὅσοι δίνουν πρωτεῖα βίας στὸ Κοράνι προφανῶς δὲν διάβασαν τὴν Ἁγία Γραφή: στὸ Λευιτικόν, ὅπου ἡ βία περιγράφεται μὲ πορνογραφικὴ λεπτομέρεια, ἔμβρυα δολοφονοῦνται στὴν κοιλιὰ τῆς μάνας τους κατ’ ἐντολὴν καὶ στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ». Πρόκειται περὶ χονδροειδοῦς ἀνακριβείας γιὰ τὸν Χριστιανισμό, ποὺ ὑπάρχει ὁ κίνδυνος νὰ προκαλέσει αἰσθήματα ἀντισημιτισμοῦ. Καὶ αὐτὸ γιατί ὁ Χριστιανισμὸς δέχεται τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, στὴν ὁποία ἀνήκει τὸ «Λευιτικό», ἀλλὰ ἀκολουθεῖ τὰ ὅσα εἶπε ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ ἀναγράφονται στὴν Καινὴ Διαθήκη. Ἀλλὰ ἀφοῦ ἀνέτρεξε στὸ 1300 πρὸ Χριστοῦ ὁ μαέστρος γιὰ νὰ …. κατακρίνει τὸν Χριστιανισμό, ἂς λεχθεῖ ἡ ἀλήθεια γιὰ τὸ «Λευιτικό», ἱερὸ βιβλίο τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ. Εἶναι τὸ τρίτο βιβλίο τῆς Πεντατεύχου καὶ περιλαμβάνει τελετουργικὲς διατάξεις. Δὲν γνωρίζω ποῦ βρῆκε ὁ μαέστρος αὐτὰ ποὺ γράφει. Τὸ «Λευιτικὸ» γράφει ἄλλα. Γράφει: «Ἂν κάποιος, εἴτε ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλίτες, εἴτε ἀπὸ τοὺς ξένους ποὺ ζοῦν στὴ χώρα σας προσφέρει ἕνα παιδὶ στὸν Μολὸχ ἐξάπαντος θὰ θανατωθεῖ». Γράφει: «Κάθε ἄντρας ἢ γυναίκα ποὺ ἀσκοῦν νεκρομαντεία ἢ μαντεία πρέπει ἐξάπαντος νὰ θανατώνονται». Γράφει: «Μὴν εἶσαι ἄδικος, ὅταν δικάζεις. Μὴν παίρνεις τὸ δίκαιο τοῦ ἀδυνάτου ἀλλὰ μὴν εὐνοεῖς τὸν ἰσχυρό. Νὰ κρίνεις δίκαια τὸν συμπολίτη σου». Γράφει: « Μὴν τριγυρνᾶς καὶ σκορπᾶς συκοφαντίες ἀνάμεσα στοὺς συμπατριῶτες σου… Μὴν κρατᾶς πικρία στὴν καρδιά σου γιὰ τὸν ἄλλον… Μὴν εἶσαι ἐκδικητικὸς καὶ μνησίκακος ἀπέναντι στοὺς ἄλλους, ἀλλὰ νὰ ἀγαπᾶς τὸν πλησίον σου, ὅπως τὸν ἑαυτό σου».
. – – – – – – . Ὁ κ. Δερβιτσιώτης – Μπουρνιᾶς θέλοντας νὰ ἀποτρέψει τὴν ἰσλαμοφοβία στὴ Γαλλία, ὑπερβάλλει σὲ ἐπαίνους γιὰ τὸ Ἰσλάμ, ἀδικεῖ κατάφωρα τὸν Χριστιανισμό, προκαλεῖ ἄθελά του αἰσθήματα ἀντισημιτισμοῦ, γράφει ἱστορικὲς ἀνακρίβειες καὶ ἀποκρύπτει τὰ ὅσα ἐγκληματικὰ διέπραξε ἡ ἀθεΐα.-

,

Σχολιάστε

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΥΠΡΟΥ ΕΚΤΙΘΕΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου ἐκτίθεται περισσότερο
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.—————–. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Χρυσόστομος μὲ τὴν ἐπιστολή του πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο, ἡ ὁποία δημοσιοποιήθηκε τὴν Πέμπτη 29 Ὀκτωβρίου 2020, ἐκτίθεται περισσότερο στοὺς Ὀρθόδοξους χριστιανοὺς γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ ζήτημα.
.—————–. Πρῶτον ΟΥΔΕΝΑ λόγον ἀναφέρει ποὺ νὰ δικαιολογεῖ τὴν πράξη του, νὰ ἀναγνωρίσει τὸν σχισματικὸ ἐπικεφαλῆς τῆς κρατικῆς Ἐκκλησίας στὴν Οὐκρανία κ. Ἐπιφάνιο. Γράφει γιὰ τὸ τί ἔγινε τὸν 3ο αἰώνα μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου καὶ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Ἀντιοχείας, γράφει ὅτι τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας χειροτόνησε δύο Μητροπολίτες στὴν Εὐρώπη, γράφει ὅτι ἀπαγορεύεται στὴ Ρωσικὴ Ἐκκλησία νὰ παρεμβαίνει σὲ ἄλλες Ἐκκλησίες, ἀλλὰ γιὰ τὴν «ταμπακέρα» οὐδεμία ἐξήγηση.
.—————–. Δεύτερον δὲν ἐξηγεῖ τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους ἀθέτησε τὸν λόγο του καὶ ὅσα διαβεβαίωσε τὸν Πατριάρχη Μόσχας τὸ 2018. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας ἔδωσε στὴ δημοσιότητα τὴν ἐπιστολὴ ποὺ εἶχε ἀποστείλει στὶς 26 Ἰουλίου 2018 στὸν κ. Κύριλλο, στὴν ὁποία ἔγραψε: «Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου οὐδέποτε θὰ ἀποστεῖ ἀπὸ τῆς θέσεως τὴν ὁποία πολλάκις Σᾶς ἔχουμε ἐκθέσει, ὅτι δηλαδὴ θὰ στηρίξει μὲ ὅλες της τὶς δυνάμεις τὴ θέση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ὡς πρὸς τὸ λεγόμενο ζήτημα τῆς Αὐτοκεφαλίας στὴν Οὐκρανία. Θεωρεῖ τὴ θέση αὐτὴ δίκαιη καὶ κατὰ πάντα δικαιολογημένη. Ἐκεῖ βρίσκονται οἱ πνευματικές Σας ρίζες καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀποχωριστεῖτε ἀπὸ αὐτές».
.—————–. Τρίτον στὴν ἐπιστολή του πρὸς τὸν κ. Βαρθολομαῖο τῆς 20ῆς Ὀκτωβρίου 2020 γράφει ὅτι ἀναγνώρισε τὸν σχισματικὸ Οὐκρανὸ Ἐπιφάνιο «συμφώνως πρὸς τὴν ἐκφρασθεῖσα ἐπιθυμία» Του. Αὐτὸ καὶ ἐχθρός του νὰ τὸ ἔγραφε θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ διαψεύσει. Εἶναι ἀπαράδεκτο ἀπὸ κάθε πλευρὰ τὸ ἐπιχείρημα τῆς ἀναγνώρισης τοῦ Ἐπιφανίου μὲ βάση τὴν ἐπιθυμία τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου. Ὁ Κύπρου αὐτοκαταργεῖται καὶ καταργεῖ ντὲ φάκτο τὸ Αὐτοκέφαλο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, γιὰ τὸ ὁποῖο αὐτοκέφαλο ὑπερηφανεύεται στὴν ἴδια ἐπιστολὴ γράφοντας ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου τὸ ἔχει ἀπὸ τὴν Γ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο (431). Μποροῦσε νὰ γράψει ἄλλα ἐπιχειρήματα, ὅπως αὐτὸ ποὺ Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὑποστηρίζουν, ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι Προκαθήμενοι ζήλωσαν καὶ μιμοῦνται τὶς ἐξουσίες τοῦ Πάπα καὶ ἑπομένως μποροῦν ἀπὸ μόνοι τους νὰ ἀποφασίζουν χωρὶς τὴ γνώμη τῆς Συνόδου τους.
.—————–. Τέταρτον ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου ἐξετέθη ἀνεπανόρθωτα ἀναθέτοντας τὸ γράψιμο τῆς ἐπιστολῆς πρὸς τὸν Οἰκ. Πατριάρχη ἐπὶ σοβαρότατου ἐκκλησιαστικοῦ ζητήματος, τὸ ὁποῖο ἅπτεται καὶ τοῦ ἐθνικοῦ προβλήματος τῆς Κύπρου, σὲ συνεργάτη του ποὺ δὲν γνωρίζει τὴν Ἐκκλησιαστικὴ καὶ Ἐθνικὴ Ἱστορία. Σφάλμα του ἐπίσης ὅτι δὲν ἤλεγξε τὰ ὅσα ἔγραψε αὐτὸς καὶ ἀφέθηκε νὰ τὸν παρασύρει σὲ νέο σοβαρὸ ἀτόπημα. Διότι πέραν τῆς ἐλλείψεως ἐπιχειρημάτων καὶ ἀναγραφῆς ἀσχέτων μὲ τὴν ὑπόθεση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας θεμάτων ἀντιφάσκει στὴν ἴδια τὴν ἐπιστολή.
Γράφει: «Ἐὰν ἐτήρησα στάσιν οὐδετερότητος περὶ τὸ Οὐκρανικόν, τοῦτο ἔπραξα ἐπιθυμῶν νὰ ἐμφυσήσω τὸ αὐτὸ φρόνημα εἰς ὅλους τοὺς Προκαθημένους καὶ ἀγαπητοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφούς..». Σὲ ὅλη τὴν ὑπόλοιπη ἐπιστολὴ ἐπιχειρεῖ – ἀνεπιτυχῶς – νὰ ἐξηγήσει γιατί πραγματοποίησε τὴν ἐπιθυμία τοῦ κ. Βαρθολομαίου…
.—————–. Ἀπὸ κύκλους τοῦ Φαναρίου διοχετεύεται ἡ ἀνακριβὴς πληροφορία ὅτι σύντομα θὰ ἀναγνωρίσουν τὸν Ἐπιφάνιο καὶ ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καὶ ἔτσι ὁ Κύπρου, ὁ Ἀθηνῶν καὶ ὁ Ἀλεξανδρείας δὲν θὰ αἰσθάνονται πλέον ἄσχημα. Ἂν αὐτὸ δὲν εἶναι παραπληροφόρηση καὶ ἂν δὲν λέγεται γιὰ νὰ παρηγορηθεῖ ὁ Κύπρου, καὶ ἂν ἀκόμη ὁ κ. Βαρθολομαῖος δὲν σκέπτεται μόνο τὰ συμφέροντα τοῦ Φαναρίου καὶ σκέφτεται καὶ αὐτὰ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, γιατί δὲν περίμενε νὰ ἀναγνωρίσουν πρῶτα οἱ ἄλλες Ἐκκλησίες τὸν Ἐπιφάνιο καὶ στὴ συνέχεια «νὰ ἐκφράσει τὴν ἐπιθυμία του» στὸν κ. Χρυσόστομο;… Εἶναι λυπηρὸ ποὺ ὁ κ. Χρυσόστομος, γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὸ πρῶτο σοβαρὸ σφάλμα του, νὰ ἀναγνωρίσει τὸν Ἐπιφάνιο, ὑπέπεσε σὲ δεύτερο, χειρότερο, σφάλμα, ἐπιχειρώντας νὰ δικαιολογήσει τὰ ἀδικαιολόγητα.-

,

Σχολιάστε

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΠΟΥ ΘΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΠΙΝΔΟ

Ὁ ποιητὴς ποὺ θυσιάστηκε στὴν Πίνδο
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.———————-. Ὁ μεγάλος μας ποιητὴς Γιῶργος Σαραντάρης θυσιάστηκε στὴν Πίνδο, σὲ ἡλικία 33 ἐτῶν. Πρόλαβε πάντως νὰ κάνει τομὴ στὴν ποίηση καὶ στὸν φιλοσοφικὸ στοχασμὸ τοῦ τόπου μας. Ἀσθενικός, καχεκτικός, μύωπας, πτυχιοῦχος Νομικῆς στὴν Ἰταλία κρίθηκε ὅτι ἔπρεπε νὰ πολεμήσει στὴν πρώτη γραμμὴ καὶ ὄχι νὰ βοηθήσει στὶς ἀνακρίσεις αἰχμαλώτων καὶ στὴ συγκέντρωση στοιχείων ἀπὸ τοὺς Ἰταλούς…
.———————-. Ὁ Ἀνδρέας Καραντώνης γράφει ὅτι τὸν συνάντησε ὁ Σαραντάρης τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1940 καὶ τοῦ εἶπε «φεύγω, πάω φαντάρος», μὲ πρόσωπο ἤρεμο, χαμογελαστὸ καὶ ὁλότελα σχεδὸν ἀποπνευματωμένο. Ὁ Καραντώνης μελαγχολεῖ στὴ σκέψη ὅτι δὲν θὰ τὰ βγάλει πέρα στὴν τραχύτητα τῆς ἐμπόλεμης ζώνης καὶ προσθέτει: «Κι ὅμως ἀκολούθησε καρτερικὰ τὴ μοίρα του, μὲ τὴ συναίσθηση ὅτι δίνει καὶ αὐτός, ὅπως ὅλοι οἱ ἄλλοι, τὸ “παρών” του στὸ κάλεσμα τῆς Πατρίδας».
.———————-. Ὁ Θεμιστοκλῆς Πολιτάρχης διηγεῖται στὴν ποιήτρια Ὀλυμπία Καράγιωργα ὅτι στὸ μέτωπο καὶ στὸν 3ο λόχο συνάντησε τὸν Σαραντάρη καὶ μαζὶ προέλασαν στὴν Κλεισούρα καὶ στὴν Τρεμπεσίνα. Κοντὰ στὸ χωριὸ Κιλαρίτσι εἶδε τὸν Σαραντάρη ἐξαντλημένο, χλωμὸ καὶ ἀδύναμο. Γονάτισε γιὰ νὰ τοῦ μιλήσει. Ὁ ποιητὴς τοῦ εἶπε: «Ἔχεις κάτι νὰ μοῦ δώσεις νὰ φάω;». Εἶχε ἕνα κομμάτι ξερὴ κουραμάνα. Τοῦ τὸ ἔδωσε. Ὕστερα ὁ Σαραντάρης ἔβγαλε ἀπὸ τὴν τσέπη του χαρτιά. Τοῦ τὰ ἔδειξε. Τὸ ἕνα ἦταν ἰατρικὴ γνωμάτευση, ποὺ τὸν ἔστελνε στὸ νοσοκομεῖο, στὰ Γιάννενα. Τὸ ἄλλο ἕνα ποίημα ποὺ ἄρχιζε: «Ἐγὼ ποὺ ὁδοιπόρησα μὲ τοὺς ποιμένες τῆς Πρεμετῆς…». Τοῦ τὸ χάρισε. Ἐκεῖνος τόχασε, ὅμως θυμόταν τὸν πρῶτο στίχο…
.———————-. Ἕνας ἄλλος συστρατιώτης τοῦ Σαραντάρη, ὁ Γιῶργος Πολιτάρχης, θυμᾶται καὶ λέγει στὴν Καράγιωργα ὅτι στὸ μέτωπο καὶ σὲ ἕνα γείσωμα συνάντησε τὸν Σαραντάρη. Ἦταν ἐξουθενωμένος. «Ἔχασα τὰ γυαλιά μου Γιώργη. Δὲν βλέπω τίποτε, τίποτε…». Τὸν σήκωσε ὄρθιο, τὸν κράτησε, τὸν ὁδήγησε στὸ ἀντίσκηνό του, τούδωσε τὴν κουβέρτα του καὶ κάτι σύκα καὶ ψωμὶ ποὺ τούχαν δώσει. Ἔφαγε καὶ τὸν πῆρε ὁ ὕπνος. Ὅταν ξημέρωσε, τοῦ εἶπε νὰ φύγει καὶ νὰ τὸν ἀφήσει ἐκεῖ. Ὁ Πολιτάρχης δὲν τὸν ἄκουσε. Ὅταν περνοῦσε ἀπὸ τὸ μέρος ἐκεῖνο μία φάλαγγα τὸν παρέδωσε στὸν ἀνθυπολοχαγό…
.———————-. Ὁ Ἐλύτης, ὅταν ἔμαθε τὸν θάνατο τοῦ Σαραντάρη, σχολίασε πὼς ἦταν «ἡ μόνη καὶ ἡ πιὸ ἄδικη ἀπώλεια πνευματικοῦ ἀνθρώπου» καὶ κατάγγειλε τὸ ἐπιστρατευτικὸ σύστημα γιὰ δολοφονία: «Κράτησε στὰ Γραφεῖα καὶ τὶς Ἐπιμελητεῖες ὅλα τὰ χοντρόπετσα θηρία τῶν ἀθηναϊκῶν ζαχαροπλαστείων καὶ ξαπόστειλε στὴν πρώτη γραμμὴ τὸ πιὸ ἁγνὸ καὶ ἀνυπεράσπιστο πλάσμα. Ἕναν εὔθραυστο διανοούμενο, ποὺ μόλις στεκότανε στὰ πόδια του, ποὺ ὅμως εἶχε προφτάσει νὰ κάνει τὶς πιὸ πρωτότυπες καὶ γεμάτες ἀπὸ ἀγάπη σκέψεις γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ μέλλον της. Ἦταν σχεδὸν μία δολοφονία… Στὸ μέτωπο ἀπόμεινε σὰν τὸ κατατρεγμένο πουλὶ μέσα στὴν παγωνιά. Χωρὶς νὰ βαρυγκομήσει… Περήφανος, μ’ ἕνα σῶμα ἐλάχιστο καὶ μία μεγάλη ψυχή… Ἔτσι πέθανε ἕνας Ἕλληνας ποιητής, ὅταν οἱ συνάδελφοί του στὴ Δύση βλαστημούσανε τὸ Θεὸ κι ἐμπιστεύονταν στὴ μαριχουάνα».-

, ,

Σχολιάστε