Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Γ. Παπαθανασόπουλος

ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἀποπροσανατολισμὸς καὶ ἀποκαλύψεις

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Φῶς φανάρι εἶναι οἱ σκοποὶ τῆς Κυβέρνησης μὲ τὸ Νόμο γιὰ τὴν ἀναγνώριση (ἀλλαγὴ) φύλου ποὺ ψηφίστηκε [χθὲς] στὴ Βουλή. Μὲ τὸν θόρυβο ποὺ προκάλεσε προσπάθησε νὰ ἀποπροσανατολίσει, ἔστω προσωρινά, τὰ ἕντεκα ἑκατομμύρια τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὰ ἀκανθώδη καὶ ἄλυτα ζωτικὰ προβλήματα ποὺ ἀντιμετωπίζουν.
.         Ἡ ἐπιχείρηση ὅμως τοῦ ἀποπροσανατολισμοῦ τῆς κοινῆς γνώμης ἀποκάλυψε, γιὰ ἄλλη μία φορὰ τὸ ἀληθινὸ πρόσωπο τῶν κυβερνητικῶν Κομμάτων. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποίησε μία πολὺ μικρὴ ὁμάδα συμπολιτῶν μας, γιὰ νὰ προβάλει τὸ ἀνθρωπιστικὸ πρόσωπό της, ποὺ πάντως δὲν τὸ δείχνει στοὺς ὑπόλοιπους Ἕλληνες… Καὶ δὲν εἶναι γενναιότητα, ὅπως εἶπε ὁ πρωθυπουργός, ἡ προώθηση Νόμων, ποὺ δὲν ἐπιλύουν προβλήματα εἰδικῆς κατηγορίας ἀνθρώπων, ποὺ ὑποτίθεται ὅτι θέλει νὰ βοηθήσει, ἀλλὰ μᾶλλον τοὺς προσθέτει νέα. Τὸ θέμα αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων θά ᾽πρεπε νὰ ἀντιμετωπίζεται διακριτικά, μὲ ἀγάπη καὶ μὲ εἰλικρινὲς ἐνδιαφέρον ἀπὸ τὴν οἰκογένεια, ἀπὸ τὴν ἐπιστημονικὴ κοινότητα καὶ στὸ τέλος ἀπὸ τὸ κράτος. Ἐλευθερία καὶ πρόοδο δὲν ἀποτελεῖ ἡ δημαγωγία, καὶ ἡ ἐλευθερία χωρὶς ὅρια καὶ χωρὶς κανόνες καταλήγει σὲ τυραννία.
.         Οὔτε εἶναι «πρόοδος» ἡ ξενολατρία καὶ ὁ ἰδεολογικὸς ραγιαδισμὸς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Ὁ Ντοστογιέφσκι στὸ Ἡμερολόγιό του εἶχε γράψει ὅτι οἱ ἄνθρωποι τῆς Δύσης ἀνάγουν τὰ ἐλαττώματά τους σὲ ἀρχὲς καὶ μετὰ θέλουν νὰ τὰ ἐπιβάλουν σὲ ὅλους τοὺς ἄλλους, ὡς κάτι τὸ προοδευτικό… Καὶ ὑπάρχουν βεβαίως οἱ πρόθυμοι νὰ τοὺς ἀκολουθήσουν… Στὰ πλαίσια τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ τῆς «προόδου» ἐκθεμελιώνεται ἡ οἰκογένεια, περιθωριοποιεῖται ἡ Πίστη, περιορίζεται ἡ γνώση τῆς Ἱστορίας καὶ τῆς Γλώσσας καὶ ἀλλοτριώνεται ἡ ταυτότητα. Παράλληλα προβάλλονται καὶ ἐπιχειρεῖται νὰ ἐπιβληθοῦν ὡς φυσιολογικοὶ ἄνθρωποι καὶ φυσικὲς ἐνέργειες ἐκτὸς τῶν φυσικῶν, ἠθικῶν καὶ κοινωνικῶν νόμων. «Πρόοδος» δὲν εἶναι καὶ ὁ ἀντιπνευματικὸς δογματισμὸς τῆς Ἀριστερᾶς. Ἀντίθετα εἶναι μεσαιωνικὸς ὁλοκληρωτισμός.
.         Ἡ ἄλλη ἀποκάλυψη εἶναι βουλευτὲς τῶν ΑΝΕΛ. Ἦσαν ἀξιολύπητοι. Μὲ τὸ Νομοσχέδιο ἰδεολογικὰ μπερδεύτηκαν καὶ δὲν ἤξεραν πῶς νὰ καλύψουν τὴν πομπή τους. Ποῦ εἶναι οἱ ἀρχές τους; Ποῦ πῆγε ἡ ἰδρυτική τους διακήρυξη; Ποῦ χάθηκε ὁ σεβασμὸς στοὺς ψηφοφόρους τους; Τὸ ἐφευρεθὲν τῆς «ψήφου κατὰ συνείδηση» δὲν τοὺς σώζει. Τὸ ἐν λόγῳ Νομοσχέδιο εἶχε νὰ κάνει ὄχι μὲ πολιτικὸ ζήτημα, ποὺ ἐπιδέχεται κατὰ συνείδηση ψῆφο, ἀλλὰ μὲ θέμα ἀρχῶν. Σ’ αὐτὲς ἢ συμφωνεῖ ὁ βουλευτὴς ἢ ἀποχωρεῖ.
.         Χαρακτηριστικός τοῦ ΑΝΕΛικοῦ ἀλαλοὺμ ὁ κοινοβουλευτικὸς ἐκπρόσωπος κ. Ἀθ. Παπαχριστόπουλος. Παλαιότερα, ὡς ΝΔ, εἶχε ὑποστηρίξει τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο στὸν ἀγώνα του γιὰ τὴ διατήρηση τῆς ταυτότητας τῶν Ἑλλήνων. Στὰ ἐννέα χρόνια ἀπὸ τὸν θάνατο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2017, οἱ ΑΝΕΛ ἐξέδωσαν ἀνακοίνωση, στὴν ὁποία μεταξὺ ἄλλων ἀνέφεραν: «Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος ὑπερασπίστηκε τὶς μεγάλες ἀξίες, τὴν ταυτότητα τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία προσωπικὰ μὲ σκληροὺς ἀγῶνες ἀπέναντι σὲ ὅσους ἐπιχείρησαν νὰ τὶς ἀμφισβητήσουν, μέχρι τὴν τελευταία του πνοή». Οἱ «ἀπέναντι» ἦσαν ὁ κ. Σημίτης καὶ ὁ κ. Σταθόπουλος. Τώρα ὁ κ. Παπαχριστόπουλος ἐξύμνησε τὸν κ. Σταθόπουλο καὶ ἦταν ἀρνητικὸς πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο! Καὶ αὐτὲς οἱ κορόνες του ὅτι τὸ Νομοσχέδιο ἦταν σύμφωνο μὲ τὸν ΟΗΕ κλπ, περιττές. Ὁ μύθος τῆς κολοβῆς ἀλεποὺς δὲν περνάει στοὺς Ἕλληνες. Θλιβεροὶ ὁ κ. Κατσίκης, ποὺ ἄλλαξε τὴν ψῆφο του, καὶ ὁ «νεορθόδοξος» κ. Ζουράρης μὲ τὸ «ναὶ σὲ ὅλα»…-

Advertisements

Σχολιάστε

ΛΑΒΡΟΣ Ο ΣΕΒ. ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Λάβρος ὁ Σεβ. Μεσσηνίας κατὰ τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος ἐπιτέθηκε μὲ σφοδρότητα κατὰ τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας, στὴν εἰσήγησή του ἐνώπιον τῆς Ἱεραρχίας, μὲ θέμα «Ἡ πορεία τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν. Ἀξιολόγηση, προβλήματα, προοπτικές».
.             Ὁ κ. Χρυσόστομος κατηγόρησε τὴ Ρωσικὴ Ἐκκλησία, ὅτι στὴ ΙΓ´ Συνάντηση τῆς Μικτῆς Θεολογικῆς Ἐπιτροπῆς, ποὺ συνεδρίασε στὸ Ἀμμὰν τὸ 2014, δημιούργησε «κατευθυνόμενη ὁμάδα» Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν (Ἀντιόχεια, Ἱεροσόλυμα, Σερβία – ὁ ἕνας ἀντιπρόσωπος Σεβ. Μπάτσκας κ. Εἰρηναῖος – Γεωργία, Τσεχία), ἡ ὁποία ζήτησε νὰ διορθωθοῦν ἢ νὰ ἀπαλειφθοῦν οἱ σχετικὲς μὲ τὴ θεολογικὴ θεμελίωση τῆς τριαδολογικῆς βάσης τοῦ «πρωτείου», ποὺ περιλαμβάνονταν στὸ κείμενο ἐργασίας τῶν Παρισίων. Κατὰ τὴν ἄποψη τοῦ Σεβ. Μεσσηνίας «ὁ προτεινόμενος τρόπος ἐπεξεργασίας τοῦ νέου κειμένου ἐξυπηρετοῦσε ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο, ὡς τὸ πρῶτο σκέλος της, τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, ἡ ὁποία θεωροῦσε ὅτι δὲν ὑπάρχει θεολογικὴ καὶ ἐκκλησιολογικὴ θεμελίωση τοῦ “πρωτείου”, ἄρα τὸ “πρωτεῖο” ἔχει μόνο διοικητικὲς ἀναφορὲς καὶ δὲν ἀποτελεῖ ἐκκλησιολογικὴ ἀναγκαιότητα»*.
.             Σημειώνεται ὅτι ἡ περὶ «πρωτείου» θέση τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ λόγο ποὺ τὴν ὑποστηρίζει, συμπίπτει μὲ τὴν παλαιότερη θέση τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Στὸ τεῦχος τῆς «Ἐκκλησιαστικῆς Ἀλήθειας» τῆς 14ης Ἰουλίου 1900 (Ἔτος Κ΄, Ἀριθ. 28, σελ. 327) τονίζεται ὅτι εἶναι ἡλίου φαεινότερο ὅτι ἐδόθη τὸ πρωτεῖο τῆς τιμῆς στὸν ἐπίσκοπο Ρώμης, ὄχι διότι ἐκεῖ ἐπεσκόπευσε καὶ ἀπέθανε ὁ Ἀπόστολος Πέτρος, οὔτε γιατί εἶχε τὴν κυριαρχία τῶν ἄλλων Ἀποστόλων, ἀλλ’ ἁπλῶς διότι ἡ Ρώμη ἦτο ἡ ἀρχαία πρωτεύουσα τοῦ κράτους. Καὶ πάρα κάτω τὸ σημαντικότερο: «Δυστυχῶς ὅμως οἱ ἐπίσκοποι τῆς Ρώμης, τυφλούμενοι ὑπὸ τῆς ἑωσφορικῆς ὑπερηφανείας καὶ ἐθνικῆς αὐτῶν φιλοδοξίας δὲν ἠρκέσθησαν εἰς μόνα τὰ παρασχεθέντα αὐτοῖς πρεσβεῖα τιμῆς χάριν τῆς πολιτικῆς σημασίας τῆς ἐν ᾗ ἥδρευον πόλεως, καθ’ ὅσον ἔβλεπον, ὅτι καίτοι δυνάμει τῶν πρωτείων τούτων κατεῖχον τὴν πρώτην μεταξὺ τῶν πατριαρχῶν θέσιν, οὐχ ἧττον ὅμως τὰ πρεσβεῖα ταῦτα κυρίως εἰπεῖν, ἦσαν ἁπλοὺς τιμητικὸς τίτλος κενὸς περιεχομένου».
.             Γιὰ τὸ «πρωτεῖο» ὁ κ. Χρυσόστομος ὑποστήριξε ὅτι «τὰ περὶ τριαδολογικῆς βάσης στὴ σχέση “πρωτείου” καὶ συνοδικότητας ἔχουν ἤδη ἀναλυθεῖ διεξοδικὰ καὶ ἔχουν γίνει ἀποδεκτά, ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους καὶ Ρωμαιοκαθολικούς, στὸ κοινὸ κείμενο τοῦ Μονάχου (1982) καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν μποροῦν νὰ ἀμφισβητηθοῦν, ἐνῶ ἐπιβεβαιώνονται καὶ ἀπὸ τὸν 34ο Ἀποστολικὸ Κανόνα». Πράγματι τὰ ἐν λόγῳ κείμενα ὑπάρχουν καὶ σ’ αὐτὰ πουθενὰ δὲν φαίνεται ἡ σχέση τῆς τριαδολογίας μὲ τὸ «πρωτεῖο». Οὔτε ὁ παρὼν τότε στὸ Μόναχο, ὡς Μητροπολίτης Φιλαδελφείας, σημερινὸς Πατριάρχης ὑποστήριξε κάτι τέτοιο.
.                  Γιὰ τὸ νέο κείμενο, ποὺ συνέταξε ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Μόσχας καὶ ποὺ κατετέθη πρὸς ἀντικατάσταση ἐκείνου τῶν Παρισίων, σημειώνει ὁ Σεβ. Μεσσηνίας ὅτι, παρὰ τὶς ἐπισημάνσεις του, ἡ ὑπὸ τὴν Ρωσικὴ Ἐκκλησία «ὁμάδα» ἐπέμεινε ὅτι τὸ κείμενο ἦταν «τέλειο» καὶ πρότεινε νὰ γίνει ἀποδεκτὸ χωρὶς συζήτηση ἢ διόρθωση. Τελικὰ στὸ Ἀμμὰν ἡ Μικτὴ Θεολογικὴ Ἐπιτροπὴ ἀπέτυχε νὰ ἐκδώσει κοινὸ κείμενο καὶ ἀποφασίστηκε νὰ συνταχθεῖ νέο. Αὐτὸ κατατέθηκε στὴν ΙΔ΄ Συνάντηση τῆς Μικτῆς Θεολογικῆς Ἐπιτροπῆς, ἡ ὁποία συνεδρίασε στὸ Κιέτι τῆς Ἰταλίας, τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 2016 καὶ ἔγινε δεκτὸ μὲ τὸν τίτλο: «Συνοδικότητα καὶ Πρωτεῖο κατὰ τὴν πρώτη χιλιετία. Καθ’ ὁδὸν πρὸς μία κοινὴ κατανόηση στὴν ὑπηρεσία τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας». Ὁ Σεβ. Μεσσηνίας σημειώνει ὅτι τὸ κείμενο τοῦ Κιέτι «ἂν καὶ περιλαμβάνει ἀρκετὰ θετικὰ σημεῖα ἐν τούτοις εἶναι ἀσαφές, ἀποσπασματικό, θεολογικὰ ἐλλειμματικὸ μὲ ἐλάχιστη ἐκκλησιολογικὴ σημασία καὶ ἀξία στὰ περισσότερα σημεῖα του». Καὶ προσθέτει: «Ἡ ἴδια ἡ συνάντηση τοῦ Chieti προοιωνίζει ὅτι καὶ ὁ παρὼν Διάλογος εἰσέρχεται σὲ μία νέα φάση στασιμότητας καὶ σὲ μία περίοδο “παγετώνων”».
.             Σφοδρὴ εἶναι ἡ ἐπίθεση τοῦ Σεβ. Μεσσηνίας κατὰ τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καὶ στὸ ὅτι αὐτὴ πρότεινε στὰ θέματα ποὺ θὰ συζητηθοῦν στὶς ἑπόμενες συνεδριάσεις τῆς Ἐπιτροπῆς νὰ συμπεριληφθοῦν τὸ θέμα τῆς Οὐνίας καὶ ἡ ἀντίληψη περὶ τοῦ «Πρωτείου» καὶ τῆς Συνοδικότητας κατὰ τὴ δεύτερη χιλιετία. Τὴν κατηγορεῖ ὅτι προσπάθησε, «κατὰ παγίαν τακτική της», «νὰ κάνει ἐξαγωγὴ τῶν ἐσωτερικῶν προβλημάτων της καὶ νὰ τὰ καταστήσει προβλήματα διορθόδοξα καὶ διεκκλησιαστικά». Πιὸ συγκεκριμένα σημειώνει ὅτι «ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία ἐπιδιώκει νὰ παρουσιάσει τὸ θέμα τῆς Οὐκρανίας ὡς πρόβλημα πρωτίστως διεκκλησιαστικὸ καὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἀφ᾽ ἑνὸς νὰ ἐπιτύχει μία πανορθόδοξη συμφωνία καὶ συνεργασία, ὡς ἀντίστασιν ἔναντι τῶν πολιτικῶν ἐπιδιώξεων τῆς Κυβέρνησης τῆς Οὐκρανίας καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου νὰ ἐπιτύχει τρόπους δέσμευσης καὶ συμμετοχῆς τῶν λοιπῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ἀλλὰ καὶ τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν στὸ ὅλο ζήτημα, ἀκόμη καὶ μέσα ἀπὸ τὸν συγκεκριμένο διάλογο».
.             Διαφωνώντας ὁ κ. Χρυσόστομος μὲ τὴν πρόταση τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας κατέθεσε δύο δικές του προτάσεις. Ἡ πρώτη ἦταν νὰ συνεχισθεῖ ὁ Διάλογος ἐπὶ τῆς πρώτης χιλιετίας, ὡς πρὸς τὸ λειτούργημα τοῦ Πρώτου στὰ πλαίσια τῆς Συνοδικότητας καὶ ὡς πρὸς τὸ ρόλο τοῦ ἐπισκόπου Ρώμης καὶ νὰ μὴν προχωρήσει στὴ δεύτερη χιλιετία καὶ στὸ θέμα τῆς οὐνίας. Τελικὰ οἱ ἐκπρόσωποι ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, πλὴν ἐκείνου τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων (Καθηγ. Θεοδ. Γιάγκου) καὶ τοῦ ἰδίου ἀπέρριψαν τὴν πρότασή του καὶ ψήφισαν τὴν πρόταση τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας. Τὰ δύο θέματα ποὺ ἐγκρίθηκαν καὶ ἀπὸ τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς νὰ συζητηθοῦν εἶναι:

Α) Πρὸς τὴν ἑνότητα τῆς Πίστεως: Θεολογικὰ καὶ Κανονικὰ Θέματα, καὶ

Β) Πρωτεῖο καὶ Συνοδικότητα στὴ δεύτερη χιλιετία καὶ σήμερα.

.             Ὁ Σεβ. Μεσσηνίας ἐξέφρασε τὴν πικρία του γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν ψηφίστηκε ἡ πρότασή του, ἀλλὰ δὲν ἐξήγησε γιατί ὅλες οἱ ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες – καὶ ὄχι μόνο ἡ ὑπὸ τὴν Ρωσικὴ Ἐκκλησία «ὁμάδα» – δὲν τὴν ἐψήφισαν. Ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος σημειώνει πὼς ἡ ψήφιση τῶν δύο θεμάτων ἔγινε «κατόπιν ἐπίμονης πίεσης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας καὶ συγκατάθεσης τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν Μελῶν τῆς Ἐπιτροπῆς….καὶ προοιωνίζει τὸ “ναυάγιο” τῶν συνομιλιῶν, γιατί ἡ παροῦσα διπλὴ θεματολογία ἐξυπηρετεῖ τὶς ἐπικοινωνιακὲς ἐπιδιώξεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας καὶ τὴν ἀπαίτησή της γιὰ συζήτηση τοῦ θέματος τῆς οὐνίας, ἀλλὰ καὶ τὶς ἀποπροσανατολιστικὲς μεθοδεύσεις τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν Μελῶν, ὄχι ὅμως τὸν πραγματικὸ καὶ οὐσιαστικὸ σκοπὸ τοῦ Διαλόγου». Ἐδῶ χρειάζεται μία ἐξήγηση ἐκ μέρους τοῦ Σεβ. Μεσσηνίας. Γιατί οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ νὰ θέλουν νὰ συζητηθεῖ τὸ θέμα τῆς οὐνίας, ποὺ θὰ προκαλέσει ναυάγιο στὸν Διάλογο, ὅταν κόπτονται γι’ αὐτόν, καὶ ὅταν βρίσκονται σὲ ὀξεία ἀντιπαλότητα μὲ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας γιὰ τὴν οὐνία στὴν Οὐκρανία. Ἐπίσης πρέπει νὰ ἐξηγήσει γιατί σὲ αὐτὲς τὶς ἐπιδιώξεις καὶ μεθοδεύσεις τῆς Μόσχας καὶ τοῦ Βατικανοῦ συμφώνησαν ὅλοι οἱ ἐκπρόσωποι τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, πλὴν τοῦ ἰδίου καὶ τοῦ κ. Γιάγκου.
.             Ἡ πρόταση τοῦ κ. Χρυσοστόμου νὰ παραμείνει ὁ Διάλογος στὴν πρώτη χιλιετία καὶ νὰ μὴ συζητηθεῖ τὸ θέμα τῆς οὐνίας, ὅπως τὸ θέτει ἡ Μόσχα, εἶναι ἡ τὰ τελευταῖα χρόνια ἄποψη τοῦ Φαναρίου, ὅτι δηλαδὴ πρέπει αὐτὸς νὰ μείνει σὲ θέματα, ποὺ δὲν θὰ ὑπάρξει διχογνωμία ὥστε νὰ μὴ ναυαγήσει. Καὶ ἐδῶ προκαλεῖται τὸ ἐρώτημα, γιατί τὸ Φανάρι δέχθηκε νὰ συζητηθοῦν τὰ δύο θέματα, πού, κατὰ τὴν ἄποψη τοῦ Σεβ. Μεσσηνίας, δυναμιτίζουν τὸν Διάλογο; Σημειώνεται ὅτι ἡ οὐνία εἶναι πρόβλημα ὄχι μόνο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ἀλλὰ ὅλης τῆς Ὀρθοδοξίας. Προβλήματα ὀξύτατα μὲ αὐτὴν ἀντιμετωπίζουν καὶ οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες τῶν Πολωνίας, Τσεχίας καὶ Σλοβακίας, Ρουμανίας, Ἀντιοχείας, Πολωνίας, ἀκόμη καὶ τῆς Ἑλλάδος.
.             Πολλὰ ἀπὸ ὅσα ἀναφέρει ὁ Σεβ. Μεσσηνίας γιὰ τὴ Ρωσικὴ Ἐκκλησία, εἶναι σωστά. Ὅμως λείπει ἡ ἐκ μέρους του ἀνάλογη κριτικὴ πρὸς τὸ Φανάρι. Ἰδιαίτερα γιὰ τὰ ἀνοίγματά του πρὸς τὸ Βατικανὸ καὶ τὶς ΗΠΑ καὶ τὴν ἐμπλοκή του στὸν ἀνταγωνισμὸ ἰσχύος μὲ τὴ Μόσχα. Πάντως τοὺς ἀπὸ τὸ βῆμα τῆς Ἱεραρχίας χαρακτηρισμοὺς τοῦ Σεβ. Μεσσηνίας σὲ βάρος τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας ἡ Ἱερὰ Σύνοδος δὲν πρέπει νὰ τοὺς ἀγνοήσει, ἀλλὰ νὰ λάβει ἐπ’ αὐτῶν θέση, ὅταν μάλιστα ὑπάρχει κίνδυνος νὰ προκαλέσουν ζητήματα στὶς διορθόδοξες σχέσεις της.
.             Ἡ εἰσήγηση τοῦ κ. Χρυσοστόμου στὴν Ἱεραρχία δὲν ἦταν μόνο ἐνημερωτική, ὅπως ἐκτίμησαν πολλοὶ Ἀρχιερεῖς, πού, δυστυχῶς, δὲν παρακολουθοῦν τὴν ἐξέλιξη τοῦ Διαλόγου μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικούς. Εἶχε πολλὲς καὶ σοβαρὲς θεολογικές, ἐκκλησιολογικὲς καὶ ἐκκλησιαστικὲς τοποθετήσεις, ἐπὶ τῶν ὁποίων ἀπαιτοῦνται ὑπεύθυνες Συνοδικὲς ἀποφάσεις. Εἶναι πάντως θετικὸ ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Σεβ. Μεσσηνίας ζήτησε ἀπὸ τὴν Ἱεραρχία νὰ ἐπαναξιολογηθοῦν καὶ νὰ ἐπανεκτιμηθοῦν τὰ μέχρι σήμερα ἀποτελέσματα τοῦ Διαλόγου μὲ τοὺς Ρ/Κ καὶ νὰ καθορισθεῖ ἡ μελλοντική του πορεία. Χρήσιμο θὰ εἶναι πανορθοδόξως νὰ ὑπάρξει πνεῦμα αὐτοκριτικῆς, ταπείνωσης, μετανοίας καὶ τηρήσεως τῆς Ἱερῆς Πατερικῆς Παρακαταθήκης, γιὰ νὰ ἐξοβελιστεῖ ἡ ἐκκοσμικευμένη νοοτροπία ποὺ κυριαρχεῖ, ἰδιαίτερα στὸ Φανάρι καὶ στὴ Μόσχα.

* Στὰ ἐντὸς εἰσαγωγικῶν κείμενα τηρεῖται ἡ ὀρθογραφία καὶ ἡ σύνταξη τοῦ πρωτοτύπου.

Σχολιάστε

Η ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Συνοδικότητα ἐπιβίωσε στὴν Ἱεραρχία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἡ Συνοδικότητα ἐπιβίωσε στὴν Ἱεραρχία τῆς περασμένης ἑβδομάδος, ἔστω καὶ μὲ δυσκολία. Ἂν ἡ Ἱεραρχία ἀκολουθοῦσε στὶς ἐκλογὲς τὴν δημοσίως ἐκδηλωθεῖσα προτίμηση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου σὲ συγκεκριμένους ὑποψηφίους, θὰ ἔκαμε ἕνα ἀκόμη βῆμα πρὸς τὴν μετατροπὴ τοῦ Συνοδικοῦ συστήματος σὲ Ἀρχιεπισκοπικό, στὰ πρότυπα τοῦ λατινίζοντος Πατριαρχικοῦ… Ἡ πλειονοψηφία τῆς Ἱεραρχίας ὅμως δὲν ἀκολούθησε τὴν προτίμηση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου στὴν ἐκλογὴ τοῦ Μητροπολίτου Φιλίππων (Καβάλας). Ἐξέλεξε τὸν Ἀρχιμανδρίτη Στέφανο Τόλιο, πρωτοσύγκελλο τῆς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.
.           Μὲ βάση τὴν ἔρευνά μας, στὴν κρίση τῆς πλειονοψηφίας τῶν μελῶν τῆς Ἱεραρχίας, γιὰ τὴν ἐκλογὴ τοῦ Μητροπολίτου Φιλίππων, βάρυναν τὰ ἀκόλουθα:

– Ἡ προσωπικότητα καὶ τὸ ἔργο του. Ἔχει νὰ ἐπιδείξει ἀξιόλογο πνευματικό, κηρυκτικό, διοικητικὸ καὶ ποιμαντικὸ ἔργο.
– Ἡ δήλωση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Αὐτὴ ἔδρασε ἀρνητικά, ὡς πρὸς τὸν ὑποψήφιο ποὺ ὑποστήριξε. «Δὲν θὰ πᾶμε στὴν Ἱεραρχία νὰ ἐπικυρώσουμε τὴν ἐπιλογὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου», εἶπαν ἀρκετοὶ Ἀρχιερεῖς.
– Ἡ προβολὴ τοῦ Πρωτοσυγκέλλου τῆς Μητρ. Δημητριάδος π. Δαμασκηνοῦ Κιαμέτη ἀπὸ τὰ ΜΜΕ, στὸν Βόλο καὶ στὴν Ἀθήνα, ὡς «φαβορὶ» γιὰ τὴν ἐκλογή, ἰδιαίτερα μετὰ τὴν ὑπέρ του δημόσια δήλωση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ἐνόχλησε Ἱεράρχες. Ἐπίσης ἐνόχλησε τὸ προβληθὲν ἐπιχείρημα, ὅτι τὸ νεαρό τῆς ἡλικίας του ἦταν προσὸν γιὰ τὴν ἐκλογή του, ἐπειδὴ καὶ ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης Φιλίππων Προκόπιος εἶχε ἐκλεγεῖ 35 ἐτῶν. Τέλος, δὲν ἀπέδωσε τὰ ἀναμενόμενα ἡ ὑποστήριξη πρὸς τὸν π. Δαμασκηνὸ τοῦ Μητρ. Δημητριάδος.

.           Κατὰ τὴν ἐκτίμησή μας, δὲν εὐσταθεῖ ἡ ἄποψη ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος, μὲ τὴ δημόσια δήλωσή του ὑπὲρ τοῦ π. Δαμασκηνοῦ Κιαμέτη, θέλησε «νὰ ἐξοφλήσει» τὴν πρὸς τὸν Μητρ. Δημητριάδος ὑποχρέωση ποὺ εἶχε, ἀλλά, ταυτόχρονα, μὲ τὸν τρόπο αὐτό, νὰ ὑπονομεύσει τὴν ὑποψηφιότητά του πρωτοσυγκέλλου του. Δὲν εὐσταθεῖ, γιατί πρῶτον στὴν περίπτωση τῆς Μητροπόλεως Σταγῶν ἡ δημόσια δήλωση τοῦ κ. Ἱερωνύμου ὑπὲρ τῆς ὑποψηφιότητας τοῦ Ἀρχιμ. Θεοκλήτου Λαμπρινάκου δὲν ἔβλαψε τὴν ἐκλογή του. Δεύτερον ἡ μὴ ἐκλογὴ τοῦ π. Δαμασκηνοῦ εἶχε ἐπίπτωση στὸν ἴδιο τὸν Ἀρχιεπίσκοπο. Βεβαίως ὁ παίκτης τοῦ ζατρικίου γνωρίζει ὅτι γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ ὁ ἀπώτερος στόχος θυσιάζεται ἕνα πιόνι, ἀκόμη καὶ ἰσχυρό…
.           Οἱ Ἀρχιερεῖς στὴν περίπτωση τῆς ἐκλογῆς τοῦ Μητροπολίτου Φιλίππων ψήφισαν κατὰ συνείδηση καὶ δὲν ὁμαδοποιήθηκαν, γιὰ νὰ ἐκδηλωθοῦν ὡς ἀντιπολίτευση πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, ὅπως συνέβαινε παλαιότερα. Ἀπόδειξη ὅτι τὸν π. Δαμασκηνὸ Κιαμέτη ψήφισαν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ «ἱερωνυμικοί»*, ἀλλὰ καὶ «χριστοδουλικοὶ»* Ἀρχιερεῖς. Τὸν ἐκλεγέντα π. Στέφανο Τόλιο ψήφισε παρόμοιο μίγμα Ἀρχιερέων, ποὺ ἦταν μεγαλύτερο (42 ψῆφοι ἔναντι 34).
.           Γιὰ τὴν ἐκλογὴ τοῦ Μητροπολίτου Σταγῶν καὶ Μετεώρων συνέπεσε ἡ δημόσια προτροπὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου μὲ τὴ βούληση τῆς πλειονοψηφίας τῶν μελῶν τῆς Ἱεραρχίας. Ὁ ἐκλεγεὶς π. Θεόκλητος Λαμπρινάκος εἶναι χειροτονία τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσοστόμου, ὁ ὁποῖος δὲν ἀνῆκε στὸ κλίμα τῶν περὶ τὸν σημερινὸ Ἀρχιεπίσκοπο Ἀρχιερέων, καὶ εἶχε τὴν διακριτικὴ ἀλλὰ θερμὴ ὑποστήριξη τοῦ Μητροπολίτου Σπάρτης κ. Εὐσταθίου, ἀνθυποψηφίου γιὰ τὴν Ἀρχιεπισκοπὴ τοῦ κ. Ἱερωνύμου. Διετέλεσε πρωτοσύγκελλος τῆς Μητροπόλεως Μεσσηνίας καὶ ἡγούμενος τῆς Μονῆς Βουλκάνου Μεσσηνίας, στὴν ὁποία ἐκάρη μοναχὸς ὁ Σεβ. Σπάρτης. Τὴν ὑποψηφιότητά του ὑποστήριξαν «ἱερωνυμικοὶ» καὶ «χριστοδουλικοὶ» Ἀρχιερεῖς. Σημειώνεται ὅτι τὴν ὑποψηφιότητα τοῦ ἐλθόντος δευτέρου σὲ ψήφους, Ἀρχιμ. π. Νήφωνος Καψάλη, ἡγουμένου τῆς Μονῆς Μεταμορφώσεως Μετεώρων, ὑποστήριξαν ὁ «ἱερωνυμικὸς» Μητροπολίτης Ἰωαννίνων καὶ ἄλλοι, λιγότεροι, «ἱερωνυμικοὶ» καὶ «χριστοδουλικοὶ» Ἀρχιερεῖς.-

*«Ἱερωνυμικοὶ» καὶ «Χριστοδουλικοὶ» εἶναι σχηματικὴ ὀνομασία τῶν Μητροπολιτῶν ἀναλόγως τοῦ χρόνου χειροτονίας τους καὶ τῆς τυχὸν ἀνοικτῆς προτίμησής τους πρὸς ἕναν τῶν δύο Ἀρχιεπισκόπων. Φυσικὰ πολλοὶ Ἀρχιερεῖς, ἀνεξαρτήτως τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ποὺ τοὺς χειροτόνησε καὶ τῆς πρὸς αὐτὸν εὐγνωμοσύνης καὶ τοῦ πνευματικοῦ δεσμοῦ ποὺ συναισθάνονται, διατηροῦν ἀνεξαρτησία ἄποψης.

, ,

Σχολιάστε

Η ΠΙΟ ΚΡΙΣΙΜΗ ΙΕΡΑΡΧΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ πιὸ κρίσιμη Ἱεραρχία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἡ πιὸ κρίσιμη ψηφοφορία στὴν Ἱστορία τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ὀρθόδοξης Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας εἶναι αὐτή, τῆς ὁποίας οἱ ἐργασίες ἀρχίζουν τὴν Τρίτη, 3 Ὀκτωβρίου 2017. Γιὰ πρώτη φορὰ στὴν 167η ἱστορία της ὁ Προκαθήμενός Της δηλώνει δημόσια καὶ μὲ δελτίο Τύπου τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς τὴν προτίμησή του γιὰ συγκεκριμένους ὑποψηφίους, ἐν ὄψει τῶν ἐκλογῶν, πρὸς πλήρωση τῶν Μητροπόλεων Σταγῶν/Μετεώρων καὶ Φιλίππων/Νεαπόλεως/Θάσου. Γιὰ πρώτη φορὰ ἐκφράζεται ἀνοικτὰ ὁ Προκαθήμενος τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας καὶ φέρνει τοὺς Μητροπολίτες – μέλη τῆς Ἱεραρχίας σὲ δυσχερέστατη θέση. Πιὸ συγκεκριμένα τοὺς θέτει ἐνώπιον τοῦ διλήμματος: Νὰ ἀκολουθήσουν τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες καὶ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ τὸν στενοχωρήσουν, ἢ νὰ ἀκολουθήσουν τὴν προτίμησή του, ὁπότε ἐκεῖνον μὲν θὰ ἱκανοποιήσουν, οἱ ἴδιοι ὅμως, συμβιβαζόμενοι, θὰ τρώσουν τὴν ἐπισκοπική τους αὐθεντία καὶ εὐθύνη;
.             Ἄν, μὲ τὴν ψῆφο τους, ἐγκρίνουν τὴν προτίμηση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, τότε προκαλεῖται ἕνα προηγούμενο. Ὅταν ὁ ἑκάστοτε Προκαθήμενος δημόσια θὰ δηλώνει τὴν προτίμησή του, τότε οἱ Μητροπολίτες στὴ συνέχεια θὰ συνεδριάζουν ὡς Ἱεραρχία τυπικὰ καὶ ἁπλῶς γιὰ νὰ ἐπικυρώσουν καὶ νὰ ἐπισημοποιήσουν τὴ βούλησή του…
.             Μὲ τὴ δήλωσή του ὁ Ἀρχιεπίσκοπος παρέβη τὸν 3ο Κανόνα τῆς Ζ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὁ ὁποῖος τονίζει: «Ὁ ἐπίσκοπος πρὸ πάντων ταιριάζει νὰ ἐκλέγεται ἀπὸ ὅλους τοὺς ἐπισκόπους τῆς ἐπαρχίας». Δὲν ἀναφέρει ὅτι τὸν ἐπιλέγει ὁ Προκαθήμενος καὶ ἐπικυρώνουν τὴν ἐπιλογὴ του οἱ Ἐπίσκοποι. Ἡ δήλωση τοῦ κ. Ἱερωνύμου ἀντιβαίνει ἐπίσης πρὸς τὸ ἄρθρο 25 τοῦ Νόμου 590/1977, περὶ τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Αὐτὸ ἀναφέρει: «Πρὸς πλήρωσιν χηρεύσαντος μητροπολιτικοῦ τινὸς θρόνου τὰ μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, συνερχόμενα εἰς συνεδρίαν, ἐκλέγουν διὰ μυστικῆς ψηφοφορίας τρεῖς ὑποψηφίους…». Μὲ τὴ δήλωσή του ὁ κ. Ἱερώνυμος παρέβη δηλαδὴ τὴν πάγια ἀρχὴ τῆς μυστικότητας τῆς ψηφοφορίας. Ἐπίσης ἡ δήλωσή του εἶναι ἀντίθετη πρὸς τὰ γραφόμενα περὶ τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στοὺς ἐκλέκτορες Ἀρχιερεῖς.
.             Ἡ κρίση στὴν ποιμαίνουσα Ἐκκλησία εἶναι προφανὴς καὶ πολύπλευρη. Ἡ εὐχὴ κάθε μέλους τῆς Ἐκκλησίας εἶναι οἱ Ἀρχιερεῖς στὶς κρίσιμες συνεδριάσεις τῆς Ἱεραρχίας νὰ ἀρθοῦν στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων, νὰ μὴ θεωρηθοῦν ὅτι ἐνεργοῦν ὡς «ποιμένες διασκορπίζοντες καὶ ἀπολλύοντες τὰ πρόβατά» τους (Ἱερ. κγ´ 1), καὶ νὰ μὴν καταστοῦν ὑπεύθυνοι, διότι «ὑπηρέται ὄντες τῆς τοῦ Κυρίου βασιλείας, οὐκ ἔκριναν ὀρθῶς, οὐδὲ ἐφύλαξαν νόμον, οὐδὲ κατὰ τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ ἐπορεύθησαν» (Σοφ. Σολ. ϛ´ 5).
.             Καὶ ἕνα σχόλιο. Ἔχουν ἐπισημανθεῖ ἀπὸ τὸν γράφοντα τὰ πολλὰ λάθη στὴ γραφὴ ἐπισήμων κειμένων ἀπὸ ἀρχιερεῖς. Τώρα παρατηροῦνται λάθη καὶ στὰ Δελτία Τύπου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. Σὲ αὐτὸ τῆς 29ης Σεπτεμβρίου 2017, περὶ τῆς συγκλήσεως καὶ τῶν θεμάτων τῆς Ἱεραρχίας, γράφεται: «Πρὸ καὶ μετὰ τοῦ διαλείμματος θὰ διεξαχθεῖ συζήτηση…». Ὁ γράψας προφανῶς δὲν γνωρίζει τὴ διαφορὰ τῆς συντάξεως τοῦ «μετὰ» μὲ γενικὴ καὶ αἰτιατική…-

Σχολιάστε

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΚΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ωάννης Καποδίστριας
κα
σημεριν πραγματικότητα.

(Ὁμιλία εἰς τὸ Πνευματικὸ Κέντρο τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Κερκύρας,
τὴν 26η Σεπτεμβρίου 2017.)
 

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Θερμὲς εὐχαριστίες ὀφείλω εἰς τὸν Σεβασμιώτατον Μητροπολίτη Κερκύρας κ. Νεκτάριο γιὰ τὴν τιμητικὴ δι’ ἐμὲ πρόσκληση, νὰ σᾶς ὁμιλήσω γιὰ τὸν ἀγαπημένο μας ἀείμνηστο Κυβερνήτη τῆς Ἑλλάδος Ἰωάννη Καποδίστρια.
.             Ὁμολογῶ ὅτι αἰσθάνομαι δέος ἐνώπιόν σας. Ἕνας μὴ εἰδικὸς καὶ μὴ Κερκυραῖος νὰ ὁμιλεῖ σὲ ἀκροατήριο ποὺ γνωρίζει ἄριστα τὴ ζωή, τὸ ἔργο καὶ τὸν χαρακτήρα τοῦ Κυβερνήτη καὶ στὸ νησὶ – ἰδιαίτερη πατρίδα του, τὸ ὁποῖο ὑπεραγαποῦσε καὶ τὸ ὁποῖο τὸν τιμᾶ ἰδιαίτερα, ἔχοντας στήσει τὸν ἀνδριάντα του, ἔχοντας δημιουργήσει στὴ μνήμη του μουσεῖο καὶ κέντρο μελετῶν, ποὺ φέρουν τὸ ὄνομά του καὶ μὲ μία ἀπὸ τὶς φιλαρμονικὲς νὰ φέρει τὸ ὄνομά του. Σημαντικὸ ἐπίσης εἶναι ὅτι ὁ κάθε ἐπιβάτης ποὺ φτάνει στὸ ὄμορφο καὶ ἀρχοντικὸ νησί σας μὲ τὸ ἀεροπλάνο, τὸ ὄνομα ποὺ πρωτοσυναντᾶ εἶναι τοῦ Κυβερνήτη.
.             Δὲν ξεχνῶ ἀκόμη τὴν ἀξιόλογη ἐθνικὴ προσφορὰ τῆς Ἑταιρείας Κερκυραϊκῶν Σπουδῶν, ὡς πρὸς τὸ Ἀρχεῖο τοῦ Ἰωάν. Καποδίστρια, καθὼς καὶ τὴν περιφερειακὴ ὑπηρεσία Κερκύρας τῶν Γενικῶν Ἀρχείων τοῦ Κράτους καί, βεβαίως τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Κερκύρας, ἡ ὁποία διαφυλάσσει τὸ Ἀρχεῖο τοῦ εὐπατρίδη Κερκυραίου Ἀνδρέα Μουστοξύδη.
.             Ὅμως ὁμολογῶ ὅτι εὐχαρίστως δέχθηκα τὴν πρόταση τοῦ Σεβασμιωτάτου νὰ σᾶς ὁμιλήσω. Αἰτία; Ὅτι ἀγαπῶ καὶ τιμῶ τὸν Ἰωάννη Καποδίστρια καὶ ἔχω ἀφιερώσει μέρος τῆς ζωῆς μου στὴ μελέτη του. Ἐπίσης στὴν ἐφημερίδα, ποὺ ἐργαζόμουν γιὰ 25 χρόνια, πολλὲς φορὲς εἶχα γράψει ἀνεπτυγμένα ἄρθρα γιὰ τὸν μεγάλο ἄνδρα, τιμώντας τὴ μνήμη καὶ τὴν προσφορά του στὸ Ἔθνος.

ΕΚΛΟΓΗ ΚΑΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ

.             Κλήθηκα λοιπὸν σήμερα νὰ σᾶς ὁμιλήσω μὲ τὴν εὐκαιρία τῶν 190 χρόνων ἀπὸ τὴν ὁμόφωνη ἀπόφαση τῶν μελῶν της στὴν Τροιζήνα διεξαχθείσης Γ´ Ἐθνοσυνέλευσης, νὰ ἐκλέξει τὸν Ἰωάννη Καποδίστρια ὡς Α´ Κυβερνήτη τῆς ἐλεύθερης Ἑλλάδος. Χρονιὰ ἐξαιρετικὰ δύσκολη τὸ 1827, ὅπως καὶ οἱ ἑπόμενες, ἕως τὸ 1831 καὶ τὴ δολοφονία τοῦ Κυβερνήτη, σὰν αὔριο, 27 Σεπτεμβρίου.
.             Ὁμόφωνη ἦταν ἡ ἀπόφαση τῆς Ἐθνοσυνέλευσης. Οἱ Ὑδραῖοι, οἱ Μανιάτες καὶ οἱ ἄλλοι πρόκριτοι, ποὺ ταίριαζαν στὶς ἰδέες μὲ αὐτούς, μαζὶ μὲ τοὺς Ἄγγλους καὶ τοὺς Γάλλους, ποὺ δὲν ἤθελαν τὸν Καποδίστρια λόγῳ τῆς γεωστρατηγικῆς ποὺ ἐφάρμοζαν, καθόλου δὲν τὸν ἤθελαν, ἀλλὰ στὸ τέλος τὸν δέχθηκαν. Γιατί;
.             Πρῶτον γιατί δὲν ὑπῆρχε ἄλλος καλύτερός του. Ὁ Καποδίστριας ἦταν καταξιωμένος στὶς κυβερνήσεις ὅλης τῆς Εὐρώπης, ὡς μία προσωπικότητα μεγάλου κύρους. Συνδύαζε τὶς διπλωματικὲς καὶ πολιτικὲς ἱκανότητες μὲ τὰ ἀγαθὰ χαρακτηριστικά τοῦ χαρακτήρα του, τὴν εὐθύτητα, τὴν ἐντιμότητα, τὴν εὐφυΐα, τὴν εὐστροφία, τὴν ἐργατικότητα, τὴν ὀργανωτικότητα, καὶ τὴν ἀποτελεσματικότητα στὰ ὅσα ἀναλάμβανε. Δεύτερον γιατί πίστευαν ὅτι μὲ τὸν τρόπο τους θὰ τὸν ἔκαναν τοῦ χεριοῦ τους. Ἀπατήθηκαν καὶ τὸν σκότωσαν. «Ἐμεῖς τὸν φέραμε καὶ ἐμεῖς τὸν σκοτώσαμε», φέρεται νὰ εἶπε κάποιος ἀπὸ αὐτούς…
.             Ἐπανέρχομαι στὶς δυσκολίες μέσα στὶς ὁποῖες ἐκλήθη νὰ κυβερνήσει ὁ Καποδίστριας. Ἐπιγραμματικά σᾶς θυμίζω ὅτι ἐξελέγη στὴν Τροιζήνα στὶς 3 Ἀπριλίου 1827, ὅταν στὴν Πελοπόννησο ὁ Ἰμπραὴμ ἀπειλοῦσε νὰ καταπνίξει τὴν Ἐπανάσταση. Στὶς 24 Ἀπριλίου 1827 σκοτώθηκε ὁ Καραϊσκάκης στὴ μάχη τοῦ Φαλήρου καὶ οἱ Ἕλληνες ἡττήθηκαν στὴ μάχη τοῦ Ἀνάλατου (σημερινὸς Νέος Κόσμος στὴν Ἀθήνα). Στὶς 20 Ὀκτωβρίου τοῦ 1827 πλοῖα τῶν στόλων Γαλλίας, Ρωσίας καὶ Ἀγγλίας βυθίζουν στὸ Ναυαρίνο τὸν τουρκοαιγυπτιακὸ στόλο. Ἔτσι τερματίσθηκε ἡ κυριαρχία τοῦ Ἰμπραὴμ στὴν Πελοπόννησο.
.             Τὸ 1828 οἱ μάχες συνεχίζονται, ἐνῶ εἶχε ἀναλάβει ἀπὸ τὸν Ἰανουάριο ὁ Καποδίστριας Κυβερνήτης τῆς Ἑλλάδος. Τὸ γαλλικὸ ἐκστρατευτικὸ σῶμα ὑπὸ τὸν Μαιζώνα ἀπελευθέρωσε τὴν Πάτρα ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς. Στὶς 5 Νοεμβρίου οἱ Ὀθωμανοὶ παρέδωσαν στοὺς Ἕλληνες τὴ Λειβαδιὰ καὶ στὶς 16 τοῦ ἰδίου μηνὸς ὑπεγράφη τὸ πρῶτο πρωτόκολλο τοῦ Λονδίνου, μὲ τὸ ὁποῖο δόθηκε αὐτονομία στὴν Ἑλλάδα, ὑπὸ τὴν κηδεμονία τῆς Πύλης.
.             Τὸ 1829 καὶ στὶς 12 Σεπτεμβρίου δόθηκε ἡ τελευταία μάχη τοῦ Ἀγώνα στὴν Πέτρα, ποὺ ἦταν νικηφόρα γιά μᾶς.
.             Στὶς 3 Φεβρουαρίου 1830 ὑπογράφτηκε στὸ Λονδίνο τὸ Πρωτόκολλο περὶ ἀνεξαρτησίας τῆς Ἑλλάδος, μὲ περιορισμένα σύνορα καὶ περιορισμένη κυριαρχία. Τὸ συγκεκριμένο Πρωτόκολλο πάντως ἀποτελεῖ ἱστορικὸ σταθμὸ στὴ ζωὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους. Μὲ αὐτὸ τερματίζεται τυπικῶς καὶ οὐσιαστικῶς ἡ πολυαίμακτος Ἐπανάστασις τοῦ 1821 καὶ ἀμείβονται ἀγῶνες καὶ οἱ θυσίες τῶν Ἑλλήνων.

.             Ὁ Κυβερνήτης ἐν μέσῳ ὅλων αὐτῶν τῶν λίαν ἀντιξόων συνθηκῶν, καὶ εὑρισκόμενος γεωστρατηγικὰ σὲ μειονεκτικὴ θέση ἔναντι τῶν συμμάχων, διεξήγαγε σκληρὸ διπλωματικὸ ἀγώνα γιὰ νὰ βελτιώσει τὰ δυσμενῆ γιὰ τὴν Ἑλλάδα σημεῖα τοῦ Πρωτοκόλλου. Μὲ αὐτὸν τὸν ἀγώνα του καὶ μὲ τὶς «Ὁδηγίες πρὸς τοὺς ἐν Κωνσταντινουπόλει Πρέσβεις τῶν Αὐλῶν τῆς Γαλλίας, τῆς Μεγάλης Βρετανίας καὶ τῆς Ρωσίας καὶ πρὸς τοὺς ἐν Ἑλλάδι Ἀντιπρέσβεις Αὐτῶν» πέτυχε νὰ ἀναγνωρισθεῖ ἡ ἄποψή του, ὅτι ἡ συνοριακὴ γραμμὴ τοῦ Πρωτοκόλλου τῆς 3ης Φεβρουαρίου 1830 «παρουσιάζει σπουδαῖα ἐλαττώματα κατὰ τὸ δυτικὸν αὐτῆς μέρος (Σημ. Δὲν εἶχαν συμπεριληφθεῖ στὸ νεοπαγὲς Ἑλληνικὸ Κράτος ἡ Αἰτωλία καὶ ἡ Ἀκαρνανία) καὶ δὲν ἤθελε παρέχει τὰ μέσα πλήρους ἐμπεδώσεως ἀμοιβαίας ἀσφαλείας τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας καὶ τῆς Ἑλλάδος». Ἔτσι πέτυχε ὁ Καποδίστριας νὰ ἐπεκταθοῦν τὰ σύνορα βορειοτέρα, στὴ γραμμὴ Βόλου – Ἄρτης.
.             Σὲ δώδεκα ἡμέρες ἀπὸ τὴν μεγάλης ἐθνικῆς σημασίας διπλωματικὴ ἐπιτυχία τοῦ Καποδίστρια καὶ συγκεκριμένα στὶς 27 Σεπτεμβρίου/ 9 Ὀκτωβρίου 1831 τὸν δολοφόνησαν. Ἦταν ἡ ἀποθέωση τῆς ἀγνωμοσύνης καὶ τοῦ γεωστρατηγικοῦ καὶ ὠφελιμιστικοῦ ἀμοραλισμοῦ Ἑλλήνων καὶ ξένων…
.             Ὁ Κυβερνήτης ὑπηρέτησε τὴν Πατρίδα καὶ μετὰ θάνατον. Μὲ βάση τὰ ἐπιχειρήματά του οἱ πρέσβεις τῶν Τριῶν Δυνάμεων ὑπέγραψαν στὴν Κωνσταντινούπολη τὴ Συνθήκη τῆς 27 Ἰουνίου/6 Ἰουλίου 1832, μὲ τὴν ὁποία καὶ μὲ τὸ νέο Πρωτόκολλο τοῦ Λονδίνου (18/30 Αὐγούστου 1832) κατοχυρώνονταν τὰ νέα σύνορα, ἀνεξαρτητοποιεῖτο πλήρως ἡ Ἑλλάδα ἀπὸ τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία καὶ ἐξασφάλιζε τὸν πρῶτο ἀπαραίτητο ἐλάχιστο γεωπολιτικὸ χῶρο γιὰ τὴν ὕπαρξή της.
.             Ἀνέφερα τὶς δυσκολίες ποὺ εἶχε ἡ Ἑλλάδα ἀπὸ τὸ 1828, ποὺ ἦρθε στὴν Ἑλλάδα ὁ Καποδίστριας, ὡς πρὸς τὴν ἀνεξαρτησία Της καὶ τὴν θέση Της στὸ διεθνὲς στερέωμα. Ὑπῆρξαν ὅμως καί, εὐθὺς ὡς ἀνέλαβε ὁ Κυβερνήτης, τεράστια ἐσωτερικὰ προβλήματα καὶ ἐμπόδια στὸ ἔργο του.
.             Ὑπῆρχαν οἱ ἀντικειμενικὲς δυσχέρειες μετὰ ἀπὸ 400 χρόνια σκλαβιᾶς: Οἰκονομικὸ χάος, ἔλλειψη ἐθνικοῦ νομίσματος, ἀνύπαρκτες δημόσιες ὑπηρεσίες, κράτος χωρὶς ὀργανωμένο στρατό, χωρὶς ἐκπαίδευση, χωρὶς ἐκκκλησιαστικὴ ὀργάνωση καὶ μορφωμένο κλῆρο.
.             Στὶς δυσκολίες αὐτὲς προσετέθησαν οἱ συμφεροντολογικὲς ἀτομοκεντρικὲς ἢ τοποκεντρικὲς οἰκονομικὲς καὶ ἄλλες ἀπαιτήσεις, κυρίως ἀπὸ τοὺς προεστοὺς τῆς Ὕδρας καὶ τῆς Μάνης, καὶ οἱ ὑπὲρ αὐτῶν ἐπεμβάσεις Ἀγγλίας καὶ Γαλλίας, μὲ τρόπο ὠμὸ καὶ βίαιο.
.             Γιὰ τὰ ὅσα σὲ βάρος τοῦ Καποδίστρια τεκταίνονταν, ἀπὸ Ἕλληνες καὶ ξένους, σᾶς ἀναφέρω σύντομα σημεῖα ἀπὸ τέσσερις ἐπιστολές του: Ἡ πρώτη εἶναι πρὸς τὸν πρίγκιπα Α. Σοῦτσο, πρέσβη τῆς Ἑλλάδος στὸ Παρίσι, ἡ δεύτερη πρὸς τὸν Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, πατέρα καὶ ἀδελφὸ τῶν δολοφόνων του, ἡ τρίτη πρὸς τὸν Οὐγγροβλαχίας Ἰγνάτιο καὶ ἡ τέταρτη πρὸς τὸν Ἀδ. Κοραῆ.

Πρὸς τὸν Σοῦτσο γράφει ὁ Ἰωάν. Καποδίστριας στὶς 14 Σεπτεμβρίου (Σημ. 26 μὲ τὸ νέο νέο) του 1831, δηλαδὴ δέκα τρεῖς ἡμέρες πρὸ τῆς δολοφονίας τοῦ (Σήμ. Συνέβη στὶς 27/9/1831 καὶ 9/10/1931 ἀντίστοιχα). Ἀφοῦ διεκτραγωδεῖ ὅτι οἱ «ἐπαναστάτες» Ὑδραῖοι καὶ Μανιάτες, συνεπικουρούμενοι ἀπὸ τοὺς Γάλλους, κατέλαβαν τὴν Καλαμάτα, ἡ ὁποία «διηρπάγη, ἠρημώθη καὶ κατεφορολογήθη παρὰ τῶν συνταγματικῶν ἡρώων» καὶ ἔκαψαν τρία πλοῖα τῆς Κυβέρνησης καὶ ἕνα τὸ ἔριξαν ἔξω καὶ τὸ κατέστρεψαν, καταλήγει στὸ συμπέρασμα, ὅτι οἱ ἀποκαλούμενες συνταγματικὲς ἐπιτροπὲς τῆς Μάνης καὶ τῆς Ὕδρας ἤσαν «ἀθροίσματα ληστῶν, ὧν τὰ κινήματα τείνουσιν εἰς γύμνωσιν καὶ εἰς ἀναρχίαν». (Σήμ. Ἡ Ἐπιστολὴ βρίσκεται στὸν Δ΄ Τόμο τῶν Ἐπιστολῶν του καὶ στὶς σέλ. 294-301)
.             Ὁ Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1828, δέκα περίπου μῆνες ἀφοῦ εἶχε ἀναλάβει ὁ Καποδίστριας τὴν Κυβέρνηση τῆς Ἑλλάδος καὶ μὲ ὅσα κατέτρυχαν τότε τὴν Ἑλλάδα, τοῦ ζήτησε, μὲ ἐπιστολή του, νὰ τοῦ δώσει χρήματα καὶ νὰ τοῦ κάμει κάποια ρουσφέτια. Ὁ Καποδίστριας δείχνει ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν ὑγεία του, τοῦ γράφει ὅτι τὰ δικά του χρήματα, ὅσα, μὲ τὴν ἐργασία του καὶ τὶς οἰκονομίες του, εἶχε φέρει ἀπέξω, εἶχαν τελειώσει, ὅτι ἡ ὅποια βοήθεια ἔρθει ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸ θὰ ἔχει ὁρισμένη χρήση καὶ δὲν εἶναι στὸ χέρι του νὰ τὴ μεταχειριστεῖ «εἰς ἐπάρκειαν αἰτήσεων μερικῶν» καὶ ἐπιλέγει: «Σᾶς γράφω δὲ εἰς καιρὸν τοῦ ὁποίου πᾶσα στιγμὴ ἀκριβομετρεῖται, ὄχι διὰ τὰς ἐμὰς ὑποθέσεις, ἀλλὰ διὰ τὰς τοῦ ἔθνους, οὔσας καὶ ὑμετέρας. Καὶ ἂν ἕκαστος ἐξ ὑμῶν (λέγω δὲ τῶν πολιτικῶς πρωτίστων ἐν τῇ Ἑλλάδι) ἤθελεν ὀλίγον νὰ μὲ βοηθήσει εἰλικρινῶς καὶ ὑπολησμονῶν πρὸς καιρὸν τὰ ἴδιά του συμφέροντα, τὸ ἔργον μου ἐγίνετο καὶ εἰς ἐμὲ εὐκολώτερον καὶ εἰς τὴν Πατρίδα καρποφορώτερον. Ἀλλ’ ὅπως ἂν ἔχη, ἐγὼ οὔτε ἀπελπίζομαι, οὔτε, Θεοῦ βοηθοῦντος, οὐδέποτε ἐκτραπήσομαι τῆς εὐθείας ὁδοῦ, ἣν τὸ καθῆκον εἰς ἐμὲ χαράττει, τὰ δὲ λοιπὰ ἡ Πρόνοια τελέσει». (Σημ. Ἡ Ἐπιστολὴ εἶναι στὸν Δ´ Τόμο τῶν Ἐπιστολῶν, σελ. 271-273). Πρόκειται γιὰ ἐπιστολὴ – ντοκουμέντο. Ἀποκαλύπτει ὅτι ὁ Μαυρομιχάλης καὶ ἄλλοι τὰ πρῶτα φέροντες ἀπαιτοῦσαν ἀπὸ τὸ πάμπτωχο κράτος ἡγεμονικὰ ποσὰ γιὰ τοὺς ἴδιους καὶ τοὺς δικούς τους ἀνθρώπους, σὲ βάρος ὅλων τῶν ὑπολοίπων.
.             Γιὰ τὸ θέμα τῶν ἐπιδιώξεων τῶν προεστῶν λίγο νωρίτερα, στὶς 10 Ἰουνίου 1828, ὁ Κυβερνήτης εἶχε γράψει στὸν Μητροπολίτη Οὐγγροβλαχίας Ἰγνάτιο, ὁ ὁποῖος ἀπεβίωσε λίγες ἡμέρες μετά, στὶς 31 Αὐγούστου 1828, μεταξὺ τῶν ἄλλων:
.             «… Μόνον ὀλίγοι τινὲς ἀπατῶνται, νομίζοντες, ὅτι τὰ χρήματα ταῦτα (βοηθήματα Ρωσίας καὶ Γαλλίας) εἶναι δὶ’ αὐτοὺς καὶ μέλλωσι νὰ πάθωσι ὅ, τι καὶ αἱ λίραι τοῦ δανείου. Ὅτι μὲν κλέπτουσι παντοῦ, ὅπου διοίκησις ὑπάρχει, εἶναι ἀναμφίβολον. Ἀλλὰ δὲν εὑρίσκεται τόπος εἰς ἐμὲ γνωστός, ὅπου πλησίον τῶν κλεπτῶν νὰ ὑφίστανται χιλιάδες καὶ χιλιάδες οἰκογενειῶν ἀγαίων, ἀνεστίων καὶ καταπείνων, καθὼς ἐν Ἑλλάδι. Στοχασθῆτε, δεσπότη μου, ὅτι αἱ ἄθλιαι αὐταὶ οἰκογένειαι πάσχουσιν ἐξ αἰτίας τῶν κλεπτιστάτων ἀρχόντων, ὑπουργῶν τε καὶ καπιτάνων, καὶ ἐνθαρρύνατέ με, ἂν δύνασθε, νὰ εἶμαι συγκαταβατικὸς πρὸς μίαν δράκα ἀνθρωπαρίων μεταλλοθέων, ἐπ’ οὐδενὶ τῶν ὁποίων ὅμως οὐδὲ κατέστησα τὴν βαρείαν χείρα τῆς δικαιοσύνης, οὐδὲ καταστήσω, ἀρκούμενος νὰ τοὺς γνωρίσω καλῶς καὶ νὰ τοὺς παραδώσω ποτὲ εἰ χρεία εἰς τὰς ἀρᾶς τοῦ λαοῦ».
.             Κατ’ ἐμὲ ὁ λόγος τοῦ Καποδίστρια γιὰ τὴ διαχείριση τοῦ δημοσίου χρήματος ἦταν ὄχι μόνο ἕνας ἔντιμος πολιτικὸς λόγος, ἀλλὰ καὶ βαθιὰ πνευματικός. Ὄχι μόνο γιὰ τὴν ἐπίκληση τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Πρόνοιάς Του, ἀλλὰ καὶ γιατί ἦταν σὰ νὰ ἀντέγραψε τὴν ἔκκληση τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρὸς τοὺς Φιλιππησίους (β΄ 4): «Μὴ τὰ ἑαυτῶν ἕκαστος σκοπεῖτε, ἀλλὰ καὶ τὰ ἑτέρων ἕκαστος». Ἐλάχιστοι πολιτικοὶ ἀκολούθησαν τὸ παράδειγμά του στὰ 190 χρόνια ἐλεύθερου ἐθνικοῦ βίου.
.             Ὁ Κοραής, ζώντας στὸ Παρίσι, δὲν εἶχε αἴσθηση τῆς πραγματικῆς κατάστασης στὴν Ἑλλάδα. Αὐτὸς ἦταν ὁ λόγος ποὺ ἐπηρεαζόταν ἀπὸ τὶς συκοφαντίες σὲ βάρος τοῦ Καποδίστρια, ὅτι λ.χ. ἦταν Ρωσόφιλος καὶ ἑπομένως κατὰ τῆς Γαλλίας καὶ ὑπὲρ μίας αὐταρχικῆς ἐξουσίας. Ἐπίσης ὁ Κοραής, ὡς ὑπερβολικὰ θεωρητικός, νόμισε ὅτι ἡ ἐκπαίδευση εἶναι κάτι πού, περίπου, μὲ μία ἐντολὴ ἀναπτύσσεται. Στὴν ἐπιστολή του πρὸς τὸν Ἰωάν. Καποδίστρια ἔδειξε νὰ ἀδημονεῖ γιὰ τὴν ἄμεση γενίκευση καὶ ἀνάπτυξη τῆς ἐκπαίδευσης καὶ ἐξέφρασε τὸ παράπονο ὅτι δὲν εἶχε λάβει τὰ χρήματα γιὰ τὰ βιβλία του, ποὺ εἶχε στείλει στὸν Κυβερνήτη, πρὸς διδασκαλία τῆς νεολαίας.
.             Ὁ Καποδίστριας ἀπάντησε στὸν Κοραή, μὲ σεβασμὸ καὶ ἀγάπη. Παρεῖδε τὶς αἰχμὲς καὶ μὲ νηφαλιότητα τοῦ ἐξήγησε τὴν κατάσταση στὴν ἐκπαίδευση καὶ τὸν ἐνημέρωσε γιὰ τὰ βιβλία του, ποὺ εἶχε παραλάβει.
.             Παρένθεσις: Ὁ Καποδίστριας εἶχε τὴν καλὴ συνήθεια νὰ ἀπαντᾶ σὲ ὅλες τὶς ἐπιστολὲς ποὺ ἐλάμβανε καὶ νὰ γράφει καὶ ἐκεῖνος γιὰ τὰ διάφορα θέματα ἐπιστολές. Ἔτσι ὑπάρχει ἕνα ἀρχεῖο σημαντικό, σὲ σημαντικὸ βαθμὸ ψηφιοποιημένο, ποὺ βρίσκεται σὲ διάφορες βιβλιοθῆκες τῆς Ἑλλάδας καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ. Παρόμοια συνήθεια εἶχε καὶ ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Ξενυχτοῦσε διαβάζοντας ὅλα τὰ ἔγγραφα καὶ ὅλες τὶς ἐπιστολὲς καὶ ἀπαντοῦσε σὲ ὅλες. Ὅταν ἦταν Δημητριάδος ἰδιοχείρως στὶς περισσότερες καί, ὡς Ἀρχιεπίσκοπος, σὲ πολλές.
.             Ὁ Καποδίστριας γράφει στὸν Κοραὴ στὶς 4 Ὀκτωβρίου 1829 ὅτι ἔλαβε τὰ βιβλία του καὶ ὅτι ἐξ ἰδίων του χρημάτων ἀπέστειλε γι᾽ αὐτὰ 2.000 γαλλικὰ φράγκα «ὄχι ἀντὶ ἀποσταλέντων βιβλίων, ἀλλ’ ὡς πολλοστημόριον ἀποδομα τῶν εἰς ὑμᾶς ὀφλημάτων τοῦ γένους», ὅπως τοῦ γράφει. Καὶ πάρα κάτω γιὰ τὴν ἐκπαίδευση τοῦ ἐξηγεῖ: «Ἡ δημοσία ἐκπαίδευσις δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κατασκευασθῆ ὅσον ταχέως καὶ αἱ χρεῖαι ἀπαιτοῦσι καὶ ἡμεῖς τὸ ἐπιθυμοῦμε. Διὰ τὰ σχολεῖα χρειάζονται οἰκήματα, ἐγὼ δὲ φθάσας ἐνταῦθα εὕρηκα μόνον καλύβας ὅπου ἐσκεπάζοντο πλῆθος οἰκογενειῶν πειναλέων…». Τοῦ ἐξηγεῖ πάντως ὅτι στὸ λίγο διάστημα ποὺ βρίσκεται στὴν ἐξουσία ἵδρυσε ὀρφανοτροφεῖο στὴν Αἴγινα, ὅπου 500 παιδιὰ ζοῦν μὲ τὴ φροντίδα τῆς κυβέρνησης καὶ μαθαίνουν γράμματα. Ἐπίσης τὸν ἐνημερώνει ὅτι ἔχουν συσταθεῖ πολλὰ ἀλληλοδιδακτικὰ σχολεῖα, στὰ ὁποῖα φοιτοῦν περὶ τὰ 6.000 πτωχὰ παιδιά, τὰ ὁποία «ἀναγινώσκουσι, γράφουσι καὶ ἀριθμούσι». Καὶ ἐπιλέγει ὁ Καποδίστριας στὸν αἰθεροβάμονα Κοραή: «Θέλω οἰκοδομήση καὶ ἄλλα τυπικὰ σχολεῖα, ὅταν λάβω τοὺς τρόπους καὶ νῦν καταγίνομαι εἰς τὴν συλλογὴν τῶν περὶ τούτων ἀναγκαίων χρημάτων. Ταῦτα σᾶς διαριθμῶ πρὸς ἀπόδειξιν ὅτι γίνεται μέν τι καλόν, ὄχι ὅμως ὅσον θέλω καὶ θέλετε…». Γνωρίζετε ὅτι ὁ Κοραὴς ἐζήλωσε τὴν δόξα τοῦ Ροβεσπιέρου καὶ ζήτησε, μὲ φανατισμὸ ἐπαναστατικό, τὴν κεφαλὴ τοῦ Καποδίστρια…

ΘΑΡΡΑΛΕΟΣ ΜΠΡΟΣ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΑΠΕΙΛΕΣ

.             Μακρυλόγησα γιὰ τὴν κατάσταση ποὺ βρῆκε στὴν μετεπαναστατικὴ Ἑλλάδα ὁ Καποδίστριας. Ὅμως τὸ θεώρησα ἀναγκαῖο νὰ σᾶς τὴν ὑπενθυμίσω καὶ νὰ σᾶς προσθέσω ὅτι τὴν ἤξερε, ὅπως ἤξερε καὶ τοὺς κινδύνους γιὰ τὴ ζωή του, ποὺ θὰ ἀντιμετώπιζε. Ὅμως δὲν ἔμεινε στὴν ἀσφάλεια τῆς Γενεύης καὶ γενικότερα τῆς Ἑλβετίας, στὴν ὁποία οἱ πολίτες τὸν θεωροῦσαν εὐεργέτη τους. Εἶναι γνωστὸ ὅτι μὲ τὶς ἐνέργειές του τοὺς ἐξασφάλισε τὴν ἀνεξαρτησία ἀπὸ τὴ Γαλλία, τὴν ἐδαφικὴ κυριαρχία, τὸ ὁμοσπονδιακὸ καθεστὼς τῶν καντονίων, τὴ δημοκρατία καὶ τὴν οὐδετερότητα, στοιχεῖα ποὺ ἰσχύουν ἕως σήμερα.
.             Οὔτε δέχθηκε τὴν σημαντικὴ διὰ βίου οἰκονομικὴ στήριξη τοῦ Τσάρου. Ἦρθε στὴν Ἑλλάδα ἀποφασισμένος νὰ προσφέρει στὴν Πατρίδα τοῦ τὰ πάντα, ἀκόμη καὶ τὴ ζωή του, γιὰ νὰ τὴν κάνει μία σύγχρονη, ἐλεύθερη καὶ εὐημεροῦσα εὐρωπαϊκὴ χώρα. Ὁ Καποδίστριας ἦταν προορισμένος ἐκ κοιλίας μητρὸς νὰ προσφέρει στὴν Ἑλλάδα τὰ προσόντα του, τὶς ἱκανότητες τοῦ ὅλο τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ θυσιαστεῖ γι’ Αὐτήν. Ἤθελε μίαν Ἑλλάδα μὲ τὴν ἰδιοπροσωπία της, μέλος μίας ἑνωμένης, εἰρηνικῆς καὶ εὐημεροῦσας Εὐρώπης. Ἦταν ἐκ τῶν πρώτων, ἂν ὄχι ὁ πρῶτος, ποὺ συνέλαβε τὴν ἰδέα τῆς Ἑνωμένης Εὐρώπης. (Βλ. σχ. Μνημόνιο τοῦ Ἰωάν. Καποδίστρια πρὸς τὸν Τσάρο Ἀλέξανδρο Α´, γραφὲν στὶς 24 Ἰουνίου 1818. Περιέχεται στὸ βιβλίο Jean Capodistria: Visionnaire et precurseur d’ une Europe unie, Textes presentes par Helene E. Koukou, Librairie Kauffmann, Athenes, 2003, p. 83). Ὁ Καποδίστριας ἔχοντας τὴν ἐμπειρία τῆς εὐρωπαϊκῆς πραγματικότητας καὶ γνώση τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας ἦταν ὁ πρῶτος πολιτικός μας, ποὺ πίστεψε στὸ ὅτι ἡ Ἑλλάδα, παρὰ τὸ μικρό της μέγεθος, μπορεῖ, μὲ τὸν διαχρονικὸ πολιτισμό της καὶ τὴν ἀξιοσύνη τῶν κατοίκων της, νὰ εἶναι στὴν πρωτοπορία τῆς Εὐρώπης, παραμένοντας Ὀρθόδοξη καὶ σεβόμενη τὴν 3000ετῆ παράδοσή Της.
.             Στὰ προσόντα του, ποὺ ὁρισμένα σᾶς θύμισα στὴν ἀρχή, προσθέτω τὴ λιτότητα τοῦ βίου του, τὴν ἀφιλοχρηματία, τὴν εὐψυχία, τὴν καρτερία, τὴν ἀποφασιστικότητα, τὴ σωφροσύνη, τὴ διπλωματικὴ ἱκανότητα στὴ διαπραγμάτευση, τὶς γνώσεις του.
.             Γιὰ τὶς ἡγετικές, διπλωματικὲς καὶ πολιτικὲς ἱκανότητές του καὶ γιὰ τὸ ἦθος του δὲν μιλᾶμε μόνο ἐμεῖς, οἱ συμπατριῶτες του. Στὴν ἐπίσημη ἰστοσελίδα τῆς ὁμοσπονδιακῆς κυβέρνησης τῆς Ἐλβετίας γράφεται ὅτι ἡ ἐν λόγῳ χώρα ὀφείλει εὐγνωμοσύνη στὸν Καποδίστρια, γιατί «ὑπῆρξε ὁ πιὸ πιστός, ὁ πιὸ ἀκούραστος, ὁ πιὸ ἀποτελεσματικὸς συνήγορος τῶν δικαίων της, ὅπως ἐπίσης ὁ “ὁδηγός” καὶ ἡ “πυξίδα” τοῦ Πικτὲτ ντὲ Ροσεμόν, τοῦ πιὸ σεβαστοῦ προσώπου τοῦ Καντονίου τῆς Γενεύης καὶ ἐκπροσώπου του στὰ συνέδρια τῆς Βιέννης καὶ τῶν Παρισίων, τὸ 1815, ὅταν καθορίστηκαν τὰ σύνορα καὶ τὸ καθεστὼς τῆς Γενεύης καὶ γενικά τῆς Ἐλβετίας».
.            Ὁ ἴδιος ὁ Πικτὲτ σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὴ σύζυγό του, ποὺ τὴ διαφύλαξε τὸ Ἵδρυμα τῶν Ἀρχείων τῆς οἰκογένειας Πικτὲτ (archivesfamillepictet.ch) γράφει πὼς αἰσθάνεται εὐτυχής, ποὺ γνώρισε τὸν Καποδίστρια, ἕναν ἄνθρωπο, ποὺ ὅσο τὸν γνωρίζει καλύτερα, τόσο τὸν ἐκτιμᾶ ὅλο καὶ περισσότερο καὶ τὸν ἔχει καταστήσει ὁδηγό του στὴ διαπραγμάτευση. Καὶ προσθέτει: «Εἶναι ἕνα ἀληθινὸ μαργαριτάρι ἐντιμότητας καὶ καθαρότητας, ὅπως καὶ ταλέντου. Κρίνει ὡς φιλόσοφος τὴ λαμπρὴ καριέρα ποὺ τὸν περιμένει καὶ δείχνει σὰ νὰ ἀποκρούει ἀπόλυτα τὸν παράδεισο τῆς φιλοδοξίας. Εἶχα χθὲς μία μακρὰ συζήτηση μαζί του ἐπὶ τοῦ θέματος καὶ θὰ ἤθελα νὰ μπορέσω νὰ σοῦ γράψω σχετικά, ὡσὰν ἕνα μάθημα σὲ ὅσους φιλοδοξοῦν καὶ ἀγωνίζονται νὰ καταλάβουν θέσεις, τιμὲς καὶ ἀξιώματα….».
.            Ὅμως πάνω ἀπὸ αὐτὰ τὰ φυσικὰ καὶ ἐπίκτητα προσόντα, ποὺ διέθετε ὁ Καποδίστριας, εἶχε ἀκράδαντη Πίστη καὶ ἀγάπη στὸν Χριστὸ καὶ ἰδιαίτερη ἀδυναμία στὸν Ἅγιο Σπυρίδωνα. Μὴν ξεχνᾶμε ὅτι δολοφονήθηκε πηγαίνοντας λίαν πρωί, ἀπὸ τὸν ὄρθρο, στὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος, στὸ Ναύπλιο. Μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ἀπὸ τὶς πρῶτες του μέριμνες ἦταν ἡ Ἑλλάδα νὰ ἀποκτήσει μορφωμένο κλῆρο καὶ νὰ τυπωθοῦν ἐκκλησιαστικὰ καὶ πνευματικοῦ περιεχομένου βιβλία.
.             Πίστευε ἀκόμη στὸν Ἑλληνισμὸ καὶ στὴ συνέχειά του. Σὲ ἐπιστολή του ἀπὸ τὴ Γενεύη, μὲ ἡμερομηνία 12/24 Ἀπριλίου 1823, τὴν ὁποία ὑπαγόρευσε στὸν Μουστοξύδη καὶ παραλήπτη εἶχε τὸν Ἰακωβάκη Ρίζο Νερουλὸ (1778-1849), ποὺ τότε ἔγραφε τὴν «Ἱστορία τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως ἕως τὸ 1823» καὶ ζήτησε τὴ συμβουλὴ τοῦ Κυβερνήτη, τόνισε μεταξὺ τῶν ἄλλων:
«Ἐλπίζω ὅτι εἶναι εὔκολο νὰ καταδείξεις:
Ὅτι οἱ Ἕλληνες δὲν ἔπαυσαν ποτὲ νὰ σχηματίζουν ἕνα ἔθνος μὲ τὴν καθαρὴ ἔννοια τοῦ ὅρου.
Ὅτι ὡς ἔθνος μπόρεσαν νὰ συμμετάσχουν στὶς εὐεργεσίες ποὺ πρόσφερε στὴν ἀνθρωπότητα ὁ εὐρωπαϊκὸς πολιτισμός. Καὶ
Ὅτι αὐτὲς οἱ εὐεργεσίες ποὺ τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος προσέφερε στὴν ἀνθρωπότητα θὰ βοηθήσουν στὸ νὰ ξεπεράσει τὰ ὅρια τοῦ μικροῦ ἀριθμοῦ του καὶ νὰ εἶναι πιὸ κοντὰ στὸ νὰ γκρεμίσει σὲ ἐρείπια τοὺς Μουσουλμάνους, ἀπὸ τὸ νὰ παραμείνει σκλαβωμένο σὲ αὐτούς».

Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΤΥΠΟ ΖΩΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ;

.             Μὲ ὅλα ὅσα σᾶς θύμισα εἶναι ἡ ὥρα νὰ διερωτηθοῦμε: Μπορεῖ ὁ Καποδίστριας νὰ εἶναι πρότυπο στὴ ζωὴ τῶν σημερινῶν Ἑλλήνων, πολιτικῶν καὶ πολιτῶν; Σήμερα; Στὴν περίοδο ποὺ κυριαρχεῖ ὁ πρακτικὸς ὑλισμός, ποὺ προωθεῖται ἡ παγκοσμιοποίηση καὶ ἡ ἀθεΐα;
Ἀσφαλῶς ναί.
.             Ἀλλὰ τί σημαίνει πρότυπο; Καὶ πῶς θὰ τὸ μιμηθοῦμε;
.             Μία περιγραφικὴ ἑρμηνεία εἶναι πὼς ἡ ζωὴ ἑνὸς ἀνθρώπου, ὁ χαρακτήρας του, οἱ γνώσεις του, τὸ ἦθος του, ὅλα αὐτὰ μαζὶ ἀποτελοῦν γιὰ ἐμᾶς παράδειγμα πρὸς μίμηση. Καὶ γιὰ νὰ τὸν μιμηθοῦμε πρέπει νὰ τὸν γνωρίσουμε καὶ νὰ βιώσουμε τὶς ἀρετές του. Πόσοι σήμερα ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς καὶ τοὺς πολίτες γνωρίζουν τὴ ζωή, τὸ ἔργο, τὴν προσφορὰ καὶ τὸν χαρακτήρα τοῦ Καποδίστρια;
.             Γιὰ ἐμᾶς οἱ Ἀρχές, οἱ Ἀξίες καὶ τὰ Ἰδανικὰ τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια εἶναι διαχρονικὰ καὶ τὰ μόνα, ποὺ δίνουν νόημα στὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ εὐημερία στοὺς λαούς. Ἂν δοῦμε τὴ σύγχρονη ἱστορία μας θὰ διαπιστώσουμε ὅτι ἔχουμε, ὡς λαός, πολλὲς ἀρετές, ἀλλὰ καὶ πολλὲς ἀδυναμίες. Εἶναι πολὺ ἀρνητικὸ γιὰ τὸ μέλλον μας, ὅτι δὲν ἀκολουθοῦμε τὸ παράδειγμα τοῦ Καποδίστρια, ποὺ ἀντιμετώπιζε τοὺς ξένους χωρὶς οἴηση, ἀλλὰ μὲ ἐπίγνωση τῆς Παράδοσης, τῆς ὁποίας ἦταν κληρονόμος. Εἶναι ἀρνητικὸ γιὰ τὸ μέλλον μας ὅτι δὲν ἔχουμε ἐπίγνωσή του ὅτι ὁ πολιτισμὸς μᾶς εἶναι ταυτόχρονα μὲ βαθιὲς ρίζες καὶ προοδευτικός, ὅτι δὲν ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ ξένα πρότυπα, ὅτι δὲν πρέπει νὰ διαγράψουμε τὴν διαχρονικὴ ἀρετή μας, νὰ ἀφομοιώνουμε τὰ καλὰ στοιχεῖα τῶν ξένων καὶ νὰ ἀπορρίπτουμε ὅσα ἀντιβαίνουν στὶς ἀρχές μας. Εἶναι ἀρνητικὸ ὅτι αἰσθανόμαστε μειονεκτικὰ ἔναντί της Δύσης καὶ γι’ αὐτὸ πιθηκίζουμε καὶ ἐκλαμβάνουμε ὁποιαδήποτε ἐνέργεια τῶν ξένων ὡς «προοδευτική».
.              Εἶναι ἀρνητικὸ γιὰ τὸ μέλλον μας τὸ ὅτι δὲν διδασκόμαστε ἀπὸ τὶς πικρὲς ἐμπειρίες τῶν παθημάτων μας.
Μιλήσαμε γιὰ τὴ διχόνοια καὶ τὸν ἐγωισμὸ ἀνθρώπων καὶ τοπικῶν ἢ πολιτικῶν ὁμάδων ἐπὶ τῶν ἡμερῶν τοῦ Καποδίστρια. Μᾶς ἔγινε μάθημα; Ὄχι βέβαια. Συνεχίσαμε καὶ συνεχίζουμε νὰ ζοῦμε σὲ ἕνα διχαστικὸ περιβάλλον.
.             Μήπως ἀκολουθοῦμε τὴν φιλαλήθεια τοῦ Καποδίστρια;
Ὄχι ἀφοῦ, μετὰ ἀπὸ αὐτόν, ὁ λαϊκισμὸς καὶ ἡ δημαγωγία κυριαρχοῦν στὸ λόγο καὶ στὸ ἔργο τῶν πλείστων πολιτικῶν καὶ ἀκούγονται εὐχάριστα ἀπὸ τοὺς πολίτες.
.             Εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ ἀκολουθήσουμε τὴ λιτὴ ζωὴ τοῦ Καποδίστρια καὶ νὰ κάνουμε χρηστὴ διαχείριση τῶν οἰκονομικῶν μας, γιὰ νὰ μὴν ἐπιβαρύνουμε τὸν κρατικὸ προϋπολογισμό; Ὄχι, οἱ περισσότεροι ἐξακολουθοῦμε νὰ ζοῦμε μίαν καταναλωτικὴ ζωὴ καὶ νὰ ἐπιζητοῦμε τρόπους γιὰ νὰ ζοῦμε σὲ βάρος τοῦ Δημοσίου. Τοῦ Δημοσίου, τὸ ὁποῖο δὲν ἐμπνέει ἐμπιστοσύνη στὸν πολίτη, ὡς πρὸς τὴ διαφανῆ καὶ δίκαιη διαχείριση τῶν κοινῶν.
.             Ἀπὸ τὰ λίγα ποὺ ἀνέφερα φαίνεται ὅτι οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες μοιάζουμε, στὰ ἐλαττώματα, μὲ τοὺς προγόνους μας, τῆς ἐποχῆς τοῦ Καποδίστρια. Ἂν ζοῦσε σήμερα, πολὺ πιθανόν, πάλι νὰ τὸν δολοφονούσαμε…Ἔχουμε ὅμως ἐπὶ πλέον μειονεκτήματα καὶ δυσκολίες ἀπὸ τὴν τότε ἐποχή. Στὶς ἡμέρες μας, ὡς πολίτες, δὲν ἔχουμε μόνο τὰ ἀνθρώπινα πάθη τῆς φυλῆς μας. Ἔχουμε ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴ γνώση τῆς Ἱστορίας μας, ἀπὸ τὴ γλώσσα μας, ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία μας. Ἡ ἐπέλαση τῆς τεχνολογίας εἰσβάλλει πλέον στοὺς πολὺ εὐαίσθητους τομεῖς τῆς ἀνθρώπινης ὀντότητας καὶ ἐμεῖς πρωτοποροῦμε στὴ μίμηση ἀφύσικων καὶ ἐπιζήμιων γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν κοινωνία πρακτικῶν.   Τέτοιοι τομεῖς εἶναι ἡ Γενετική, ἡ Τεχνητὴ Νοημοσύνη, παράλληλα μὲ τὴν ἰδεολογικὴ ἐπίθεση ἐναντίον τῆς οἰκογένειας, τῆς γλώσσας, τῆς πίστης καὶ τῆς ἱστορίας.
.             Ἡ τεχνολογία καὶ στὰ χέρια κενόδοξων καὶ ὑλιστῶν τεχνοκρατῶν συννεφιάζει τὸν ὁρίζοντα τῆς ἀνθρωπότητας καὶ προμηνύει δεινά. Σὲ λίγα χρόνια, ὅταν οἱ ἐπιστήμονες θὰ ὑποχρεωθοῦν νὰ παραδεχθοῦν ὅτι εἴμαστε ἀπομονωμένοι στὸ Σύμπαν, ὅλος ὁ ἐγωισμὸς τῶν κυρίαρχων τοῦ πλανήτη ἀνθρώπων, ὅλη ἡ τερατώδης ψευδαίσθησή τους γιὰ κυριαρχία θὰ περιοριστεῖ στὸν πλανήτη μας. Αὐτὴ ἡ ἀντίληψή τους μαζὶ μὲ τὶς θρησκευτικές, ἰδεολογικές, οἰκονομικὲς καὶ κοινωνικὲς συγκρούσεις, ποὺ θὰ ἔχουν ἐνταθεῖ στὸν πλανήτη, θὰ σπρώξουν τὴν ἀνθρωπότητα στὴ γλιστερὴ κατηφόρα, πρὸς τὸ τέλος τῆς ὕπαρξής της, ἂν δὲν ὑπάρξει ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ ἀντίσταση.
.             Στὸν ὁρίζοντα φαίνεται πὼς ἡ ἀνθρωπότητα θὰ ἀντιμετωπίσει τὸν κίνδυνο νὰ ζήσει τὴ δυστοπία τοῦ «Μεγάλου Ἀδελφοῦ», τοῦ Ὄργουελ καὶ τοῦ «Θαυμαστοῦ καινούργιου κόσμου», τοῦ Ἀλντους Χάξλεϊ. Ἂν μία μικρὴ κάστα προνομιούχων, στὴν ἐπεξεργασία καὶ στὴν ἐφαρμογὴ τῆς τεχνολογίας, ἐλέγξει τὸ χρῆμα, τὴν πληροφορία καὶ τὴ γνώση, θὰ κυριαρχήσει στὸν κόσμο καὶ θὰ ἐπιβάλει ἕνα ὁλοκληρωτικὸ σύστημα ἐξουσίας χειρότερο ἐκείνου τῶν Χίτλερ καὶ Στάλιν. Ὁ κίνδυνος εἶναι ὑπαρκτός, γιατί ἀποδυναμώνονται συνεχῶς οἱ πνευματικές, ἠθικές, κοινωνικὲς καὶ βιοηθικὲς ἀντιστάσεις τοῦ δυτικοῦ κόσμου στὴν ἐπίθεση ποὺ δέχεται ὁ πολιτισμός του. Ἀποδυναμώνονται ἐπίσης συνεχῶς τὰ δημοκρατικὰ ἀντανακλαστικά του, στὸ ὄνομα τῆς «Δημοκρατίας»…
.             Πῶς λοιπὸν ἐμεῖς καὶ πολὺ περισσότερο τὰ παιδιὰ καὶ τὰ ἐγγόνια μας, θὰ μπορέσουμε νὰ πορευθοῦμε μαζὶ μὲ τὴν τεχνολογία, ἀλλὰ ὡς ἐλεύθεροι, καὶ ἀξιοπρεπεῖς ἄνθρωποι; Πῶς μποροῦμε νὰ διατηρήσουμε τὴ θρησκεία μας, τὴ γλώσσα μας, τὴν ταυτότητά μας, τὰ βασικὰ δηλαδὴ ἐκεῖνα στοιχεῖα ποὺ μᾶς διατηροῦν ἀδιάλειπτα ὡς Ἔθνος γιὰ 3000 χρόνια, ζώντας σὲ ἕνα κράτος, ποὺ ἀκολουθεῖ πειθήνια τὸ «προοδευτικὸ» πανίσχυρο παγκόσμιο κατεστημένο, στὸ ὁποῖο ἡ τεχνολογία καθίσταται παντοδύναμη καὶ ἀνεξέλεγκτη καί, μὲ τὴν παγκοσμιοποίηση, ἐπιδιώκει τὴν πολτοποίηση τῆς φυσικῆς καὶ πνευματικῆς διαφορετικότητας, καθὼς ἐπίσης τῆς ἀνθρώπινης μοναδικότητας καὶ ἐλευθερίας;
.             Θέλει πολὺν ἀγώνα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ ἀπὸ τὸν καθένα μας ἡ διατήρηση τῆς ἰδιοπροσωπίας μας. Ἐμεῖς, ὅσοι πιστεύουμε στὴν ἐλευθερία καὶ στὴν ἀξιοπρέπεια τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως μᾶς τὴν δίδαξε ὁ Θεάνθρωπος Σωτήρας μᾶς Ἰησοῦς Χριστός, ἐμεῖς ὅσοι εἴμαστε καί, σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι δὲν εἴμαστε λίγοι, πρέπει νὰ εἴμαστε ἀποφασισμένοι νὰ ἀντισταθοῦμε μὲ σθένος, μαχητικότητα καὶ ἀποφασιστικότητα σὲ κάθε τί ποὺ ἀπειλεῖ τὴν ἐθνική μας καὶ τὴν ἐκκλησιαστική μας συνείδηση. Ὅπως ὁ Καποδίστριας. Νὰ ἐνισχύσουμε τὶς ἀπόψεις καὶ τὶς κινήσεις, ποὺ εἶναι ὑπὲρ τῆς διατήρησης τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητας. Νὰ δείξουμε ὅτι οἱ Ἀρχὲς καὶ τὰ Ἰδανικὰ μᾶς ἔχουν προτεραιότητα στὴν προτίμηση τῆς κατάθεσης τῆς ψήφου μας καὶ ὅτι δὲν παρασυρόμαστε ἀπὸ τὴν ἠλεκτρονικὴ καὶ τηλεοπτικὴ πλύση ἐγκεφάλου, ποὺ ἐπιχειρεῖται νὰ μᾶς μεταβάλει σὲ ἄσκεφτα καὶ ἄβουλα ὄντα.
.             Πολιτικός, ἐκ τῶν θεωρουμένων ὅτι ἐκπροσωποῦν τοὺς συντηρητικοὺς Ἕλληνες, ἐπισκέφθηκε Μητροπολίτη τῆς Πελοποννήσου. Ὅταν αὐτὸς τοῦ παραπονέθηκε γιὰ τὴν θετικὴ ψῆφο ἢ καὶ τὴν ἀνοχὴ τοῦ ἰδίου καὶ βουλευτῶν τοῦ Κόμματός του στὴν προώθηση τῶν συμβολαίων συμβίωσης ὁμοφύλων καὶ ὅ,τι αὐτὰ συνεπάγονται, ὁ πολιτικὸς ἡγέτης τοῦ ἀπάντησε ὅτι ἔχει δίκιο, ἀλλὰ ὑπολογίζει τὸ πολιτικὸ κόστος ποὺ θὰ εἶχε τὸ Κόμμα του, ἂν δὲν ψήφιζε τὸν σχετικὸ Νόμο. Αὐτὴ εἶναι ἡ κακοδαιμονία μας. Ὁ πολιτικὸς ἡγέτης ὑπολογίζει τὸ κόστος τοῦ 0,01% τῶν ὁμοφυλοφίλων ψηφοφόρων καὶ ὄχι τοῦ 90% τῶν Ὀρθοδόξων ψηφοφόρων! Ἐκτὸς ἂν ἐννοοῦσε ὅτι δὲν ὑπολογίζει τοὺς Ἕλληνες πολίτες, ἀλλὰ τὸν διεθνῆ πανίσχυρο παράγοντα ποὺ ἐπιβάλλει τὰ συγκεκριμένα νέα ἤθη στὸν δυτικὸ κόσμο…

Σεβασμιώτατε, σεβαστοὶ πατέρες, κυρίες καὶ κύριοι.

.             Οἱ καιροὶ εἶναι κρίσιμοι, ὅπως τὸ 1830, μὲ μία διαφορά. Ὁ Καποδίστριας ἐπιχείρησε νὰ ἱδρύσει καὶ νὰ ὀργανώσει ἕνα ἐλεύθερο Ἑλληνικὸ κράτος, σεβαστὸ στοὺς φίλους καὶ στοὺς ἐχθρούς του. Σήμερα τὸ κράτος αὐτὸ ἔχει χάσει τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀξιοπρέπειά του καὶ κινδυνεύει νὰ χάσει καὶ τὴν ὕπαρξή του. Χρειάζεται ὅλοι μας νὰ ἀντισταθοῦμε.
Καὶ προσοχή!
.             Εἶναι ἀπαραίτητο νὰ μένουμε ἑνωμένοι μὲ τὶς ρίζες μας, γιατί ἂν ἀποκοποῦμε ἀπὸ αὐτές, θὰ μαραθοῦμε ὡς Ἔθνος καὶ ὡς πρόσωπα, ὅπως ἔλεγε ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος.
.             Δὲν πρέπει νὰ γίνουμε μέρος ἑνὸς κόσμου, ποὺ νέοι τύραννοι θὰ τὸν κατευθύνουν. Αὐτὸ δὲν πρέπει νὰ τὸ ἀφήσουμε νὰ συμβεῖ. Ἀντίθετα, πρέπει νὰ ἔχουμε τὴν ψυχή μας γεμάτη ἀπὸ ἐλεύθερη σκέψη, Πίστη καὶ Ἐλπίδα. Ὅπως οἱ πρῶτοι χριστιανοὶ καὶ οἱ χριστιανοὶ στὰ χρόνια τῆς τουρκοκρατίας καὶ τῆς ἑνετοκρατίας.
.             Ὁ Κύριός μας εἶπε νὰ ἔχουμε θάρρος, γιατί ἐκεῖνος νίκησε τὸν κόσμο καὶ μὲ αὐτὸ τὸ θάρρος πορευόμαστε.
.             Σᾶς εὐχαριστῶ.

 

 

ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Βουρνᾶ Τάσου «Ἡ δολοφονία τοῦ Καποδίστρια», Ἔκδ. ἐφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 2011.

Δεσποτόπουλου Ἀλέξανδρου Ι. «Ὁ Κυβερνήτης Καποδίστριας καὶ ἡ ἀπελευθέρωσις τῆς Ἑλλάδος», ΜΙΕΤ, Ἀθῆναι, 1996.

«Ἥρωες τῶν Ἑλλήνων – Οἱ καπετάνιοι, τὰ παλικάρια καὶ ἡ ἀναγνώριση τῶν Ἐθνικῶν Ἀγώνων (19ος – 20ός αἰώνας), Ἵδρυμα Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, Ἀθήνα, 2014.

Ἱδρωμένου Α.Μ. «Ἰωάννης Καποδίστριας – Κυβερνήτης τῆς Ἑλλάδος», Τύποις Π.Δ. Σακελλαρίου, Βιβλ. Καρόλου Μπέκ, Ἀθῆναι, 1900, καὶ Βιβλ. Διονυσίου Νότη Καραβία, Ἀθήνα, 1986.

«Ἰωάννης Καποδίστριας – 170 χρόνια μετά: 1827-1997» Πρακτικὰ ἐπιστημονικοῦ συμποσίου, Ναύπλιο 1998.

Κονιδάρη Γερασίμου «Σταθμοὶ ἐκκλησιαστικῆς πολιτικῆς ἐν Ἑλλάδι, ἀπὸ τοῦ Καποδιστρίου μέχρι σήμερον», Ἐν Ἀθήναις, 1971.

Κούκκου Ἑλένης Ε. «Ὁ ἀνέκδοτος κατάλογος τῶν ὑπαρχόντων τοῦ Κυβερνήτου Ἰωάννου Καποδίστρια», Ἀνάτυπον ἐκ τοῦ δεκάτου πέμπτου Τόμου (1961) τοῦ Δελτίου τῆς Ἱστορικῆς καὶ Ἐθνολογικῆς Ἑταιρείας τῆς Ἑλλάδος, Ἐν Ἀθήναις, Τυπογραφεῖον Μυρτίδου, 1960.

Λάσκαρη Μιχαὴλ Θ. «Αὐτοβιογραφία Ἰωάννου Καποδίστρια», Ἀθῆναι, 1940.

Μάουρερ Γκέοργκ Λούντβιχ «Ὁ Ἑλληνικὸς Λαός», Χαϊδελβέργη 1835, Ἔκδ. Ἁφῶν Τολίδη, Ἀθήνα, 1976.

Μέρτζιου Κ.Δ. «Ἀνέκδοτος ἀλληλογραφία τοῦ Ἰωάννου Καποδίστρια», μελέτη εἰς πέρ. «Παρνασσός», Τόμος Γ΄ Ἄρ. 2 (Ἀπρίλιος – Ἰούνιος 1961).

Μπαζίλι ΚΜ. « Ἕνας ρῶσος στὴν Ἑλλάδα τοῦ Καποδίστρια», Ἔκδ. Καλέντης, Ἀθήνα, 2000.

Ξανθοπούλου Κ. «Συνοπτικὴ Ἔκθεσις τῆς Πνευματικῆς ἀναπτύξεως τῶν νεωτέρων Ἑλλήνων ἀπὸ τῆς ἀναγεννήσεως αὐτῶν μέχρι τοῦδε», Ἐν Κωνσταντινουπόλει, 1880, Τύποις Βουτυρὰ καὶ Σ/ίας καὶ Βιβλ/λεῖο Διον. Νότη Καραβία, Ἀθήνα, 1988.

Οἰκονομοπούλου Κλεομένους « Ἰωάννης Καποδίστριας – Δάφνινο στεφάνι γιὰ τὸν Κυβερνήτη», ἄρθρο εἰς «Μακεδονικὸ Ἡμερολόγιο» 1987 τοῦ Ν. Σφενδόνη.

Οἰκονόμου Μιχ. «Ἱστορικά της Ἑλληνικῆς Παλιγγενεσίας», Ἔκδ. τῆς Δημόσιας Βιβλιοθήκης τῆς Σχολῆς Δημητσάνης, Ἀθῆναι, 1976.

Παπαρρηγόπουλου Κῶν. «Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους», Τόμος Ἕκτος, Ἔκδ. Οἶκος Ἐλευθερουδάκη, Ἐν Ἀθήναις, 1925.

Πασπαλιάρη Παναγιώτη «Ὁ Ἰωάννης πίσω ἀπὸ τὸν Καποδίστρια», Ἔκδ. «Καθημερινῆς», 2014.

Πετρίδη Παύλου «Ἡ εὐρωπαϊκὴ πολιτικὴ τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια», Ἔκδ. Ἁφῶν Τολίδη, Ἀθήνα, 1988.

Πρασσᾶ Ἀννίτα «Ἰωάννης Καποδίστριας – Ὁ ἀναγεννώμενος Φοῖνιξ (1776 – 1831), Ἔκδ. «Δωδώνη», Ἀθήνα – Γιάννινα 1998.

Πρωτοψάλτη Ἐμμ. Γ. «Ὑπομνήματα συναφῆ Ἰγνατίου Μητροπολίτου Οὐγγροβλαχίας καὶ Ἰω. Καποδιστρίου περὶ τῆς τύχης τῆς Ἑλλάδος (1821), ἀνάτυπο ἐκ τοῦ Τόμου Ξ΄τοῦ περιοδικοῦ «Ἀθηνᾶ», Ἐν Ἀθήναις, Τυπογρ. Μυρτίδου, 1956.

Σοϊλεντάκη Νικολάου «Ὁ Καποδίστριας, ὁ Μαιζὼν καὶ ἡ πανώλης στὴν Πελοπόννησο» Ἀνάτυπο ἀπὸ «Πελοποννησιακά», Τόμος Λ΄2 – 2011.

Σύμμικτα Ἑλληνικὰ ἀπὸ τῆς ἀρχῆς τῆς Κυβερνήσεως Καποδίστρια, Ἐν Παρισίοις, ἐκ τῆς Τυπογραφίας Κ. Ἐβεράρτου, 1831.

Τσαγκᾶ Ἰωάννη Β. «Ἡ ὀρθόδοξη χριστιανικὴ ἀγωγὴ στὸ ἐκπαιδευτικὸ ἔργο τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια», Ἔκδ. Οἶκος Ἁφῶν Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη, Β΄Ἔκδοση, 2001.

Φραντζῆ Ἀμβροσίου «Ἐπιτομὴ τῆς ἱστορίας τῆς ἀναγεννηθείσης Ἑλλάδος, Ἑταιρεία Πελοποννησιακῶν Σπουδῶν, Τόμοι Γ-Δ, Ἀθῆναι, 1976

Χάου Σάμουελ – Γκρίντλεϋ «Ἱστορικὴ σκιαγραφία τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης», Ἔκδ. «Ἑκάτη», Ἀθήνα, 1997

Bouvier – Bron Michelle: “Jean – Gabriel Eynard (1775-1863) et le Philhellenisme Genevois”, Geneve, 1963.

Clogg Richard «Σύντομη Ἱστορία τῆς Νεώτερης Ἑλλάδας», Ἔκδ. Καρδαμίτσα, Ἀθήνα, 1984.

Frazee Charles «Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ ἑλληνικὴ ἀνεξαρτησία 1821-1852», Ἔκδ. «Δόμος», Ἀθήνα, 1987

“Jean Capodistria 1776 – 1831: Visionaire et precurseur d’ une Europe unie”. Textes presentes par Helene Koukkou, Librairie Kauffmann, Athenes, 2003.

, ,

Σχολιάστε

H ΠΟΙΜΑΙΝΟΥΣΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΑ 2017 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ ποιμαίνουσα Ἐκκλησία στὰ 2017

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καὶ ἡ ὑπ’ αὐτὴν Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος, θεωρητικὰ καὶ μὲ βάση τὸν Καταστατικὸ Χάρτη Της, «μελετᾶ καὶ ἀποφασίζει περὶ τῶν ληπτέων μέτρων διὰ τὴν πραγμάτωσιν τῆς κατὰ Χριστὸν ζωῆς τοῦ ἱεροῦ Κλήρου καὶ τοῦ Χριστεπωνύμου λαοῦ». Ἡ πραγματικότητα, ἀπὸ τὸν Ἰανουάριο ἕως τὸν Σεπτέμβριο 2017, καταγράφεται, κατὰ θέμα, μὲ τὰ ὅσα συνέβησαν καὶ θὰ συμβοῦν.

Ἀρχιερατικὲς ἐκλογές.

.         Τὸν προσεχῆ μήνα Ὀκτώβριο συνεδριάζει σὲ τακτικὴ συνέλευση ἡ Ἱεραρχία καί, μεταξὺ τῶν ἄλλων, θὰ ἐκλέξει Μητροπολίτες γιὰ τὶς Ἐκκλησιαστικὲς ἐπαρχίες Σταγῶν καὶ Μετεώρων καὶ Φιλίππων, Νεαπόλεως καὶ Θάσου. Οἱ διεργασίες ἔχουν ἀρχίσει ἀπὸ καιρό. Οἱ ὑποψήφιοι, ὡς εἶναι ἀπὸ δεκαετίες ὁ πάγιος κανόνας, διὰ τῶν Μητροπολιτῶν, ποὺ τοὺς προωθοῦν, ἐξασφάλισαν, ἢ λένε ὅτι ἐξασφάλισαν, τὴν εὔνοια καὶ τὸ «χρίσμα» τοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Στὴν ἡμερήσια ἐφημερίδα τῆς Μεσσηνίας «Ἐλευθερία» ἐγράφη: «Σύμφωνα μὲ τὸ kalabakacity.gr “Οἱ πληροφορίες ποὺ ἔχουμε μέχρι στιγμῆς φέρουν τὸν Ἀρχιεπίσκοπο νὰ ἔδωσε τὸ χρίσμα στὸν Ἀρχιμανδρίτη Θεόκλητο Λαμπρινάκο, ὕστερα ἀπὸ αἴτημα, ποὺ εἶχε καταθέσει ἀπὸ καιρὸ ὁ μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος, ὅταν τὸν ἐπισκέφθηκε στὴν ἰδιωτικὴ θερινὴ κατοικία του, στὴ Ζάλτσα”». («Ἐλευθερία», Τρίτη 8 Αὐγούστου 2017, σελ. 24). Πρόκειται γιὰ ὑποψηφιότητα στὴ Μητρόπολη Σταγῶν καὶ Μετεώρων.
.              Γιὰ τὴ Μητρόπολη Φιλίππων ὁ Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ἰγνάτιος ἔχει ἐνημερώσει Μητροπολίτες ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἔχει δώσει τὸ «χρίσμα» στὸν Πρωτοσύγκελλο τῆς Μητροπόλεως, Ἀρχιμανδρίτη Δαμασκηνὸ Κιαμέτη. Ὅταν, σὲ συνεδρίαση τῆς ΔΙΣ τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου 2017, ἐρωτήθηκε ἀτύπως ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀπὸ Μητροπολίτη ἂν ἀληθεύει ἡ πληροφορία περὶ τοῦ «χρίσματος» στὸν συγκεκριμένο κληρικό, ὁ Μακαριώτατος τὸ ἐπιβεβαίωσε, καὶ πρόσθεσε ὅτι τὸ ἔκανε ἐπειδὴ ἔχει ὑποχρέωση στὸν Δημητριάδος, ἀλλὰ «δὲν θὰ πάρει τηλέφωνα». Σημειώνεται ὅτι ὁ κ. Ἱερώνυμος σπανίως παίρνει τηλέφωνα ὑπὲρ ὑποψηφίου. Ἔχει Μητροπολίτες, ποὺ ἐνημερώνουν τὰ ἄλλα μέλη τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὴν προτίμησή του…
.             Ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν ἀξία ἢ ἂν οἱ «χρισθέντες» εἶναι οἱ κατάλληλοι κληρικοὶ γιὰ νὰ διαποιμάνουν δύο ἱστορικὲς καὶ σημαντικὲς Μητροπόλεις, τὸ σύστημα εἶναι ποὺ πάσχει. Σύστημα ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ὡς Μητροπολίτης Θηβῶν, εἶχε καταγγείλει καὶ εἶχε κάνει πρόταση νὰ ἀλλάξει! Τὸ ἄρρωστο αὐτὸ σύστημα ἔχει συμπτώματα τὴν εὐνοιοκρατία καὶ ὄχι τὴν ἀξιοκρατία, τὸν νεποτισμὸ καὶ ὄχι τὴν ἀριστεία, τὸν ἡγεμονισμὸ καὶ ὄχι τὴν κατὰ τὴν Ἀποστολικὴ ἐπιταγὴ ἐκλογή. Ὁ Μητροπολίτης Ἰωαννίνων εἶναι γνωστὸ ὅτι ἐξελέγη λόγω τῆς εὐνοίας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Τώρα, ὡς τοποτηρητὴς τῆς Μητροπόλεως Σταγὼν καὶ Μετεώρων, ἐξέφρασε τὴν εὐχὴ ὁ νέος Μητροπολίτης νὰ εἶναι ἄξιος διάδοχός του ἀποβιώσαντος Μητροπολίτου καὶ γι᾽ αὐτὸ «πρέπει νὰ εἶναι ἀπεσταλμένος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ὄχι ἀποτέλεσμα μυστικῶν συμφωνιῶν». Ἡ εὐχὴ ἐκφράζεται μετὰ τὴ δική του ἐκλογή….
.              Τὸ ἄρρωστο σύστημα ἐκλογῆς ὅλοι, Μητροπολίτες καὶ ὑποψήφιοι Ἀρχιμανδρίτες, θεωρητικῶς τὸ καταδικάζουν, οὐδεὶς ὅμως θέλει νὰ τὸ ἀλλάξει… Φαίνεται ὅτι ὅλοι ἔχουν ἐθισθεῖ σ’ αὐτό… Εἶναι χαρακτηριστικὰ τὰ λεγόμενα ἀπὸ ὑποψηφίους: «Ἂς ἐκλεγῶ μὲ τὸν ἰσχύοντα τρόπο καὶ μετὰ τὸν ἀλλάζουμε…», καὶ «Ἕως τώρα ὅσοι ἔγιναν δὲν εἶναι καλύτεροι ἀπὸ ἐμένα, γιατί νὰ μὴν ἐκλεγῶ λοιπὸν καὶ ἐγώ;…». Ἕως πότε θὰ ἀνέχονται τὰ μέλη τῆς Ἱεραρχίας αὐτὴ τὴν τακτικὴ ἐκλογῆς Ἀρχιερέων, ποὺ ὑποβαθμίζει τὴν ποιότητά της ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας καὶ Τὴν ἐκθέτει στὸ λαό;

Σχέσεις μὲ Πολιτεία.

.             Τὴν κατάσταση περιέγραψε γλαφυρὰ ὁ Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Νικόλαος, στὴ ΔΙΣ τῆς προηγουμένης περιόδου, στὴν ὁμιλία του, ὡς Ἀντιπρόεδρός της, τὴν 31η Αὐγούστου. Τὴν «ἠπία τακτικὴ» ἔναντι τῆς Πολιτείας εἰσηγήθηκε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ ἀκολούθησε ἡ Ἱεραρχία. Καί, ὅπως εἶπε ὁ κ. Νικόλαος, ὁ κ. Ἱερώνυμος ἀφοῦ «πηδαλιούχησε ἐπιτυχῶς τὴ νοητὴ ὀλκάδα εἰς σταθερὴν πορείαν» ἡ Ἱεραρχία πρακτικὰ δὲν ἀντέδρασε στὸ σύμφωνο συμβίωσης μεταξὺ ὁμοφύλων, στὴν καύση τῶν νεκρῶν, στὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν καὶ γενικότερα στὴν προώθηση τοῦ «οὐδετερόθρησκου κράτους». Αὐτὰ εἶναι τὰ δυσάρεστα γεγονότα. Αὐτὰ καταγράφονται στὴν Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ὅπως καταγράφεται καὶ ἡ ἀντίφαση τοῦ Σεβ. Φθιώτιδος στὴν ὁμιλία του, πὼς παρ΄ ὅλα ὅσα ὑπέστη ἡ ἑλληνορθόδοξη κοινωνία, ἡ Ἱεραρχία, «ἀκολουθώντας τὴ νηφάλια ἄποψη τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ἀπενεύρωσε κάθε ἀντίθετη ἄποψη»….

Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν.

.            Γιὰ τὴν Πολιτεία τὸ ζήτημα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ἔληξε μὲ θρίαμβό της. Ἐπεβλήθη τὸ θρησκειολογικὸ καὶ συγκρητιστικὸ περιεχόμενό του, χωρὶς ἄξιο λόγου πολιτικὸ κόστος. Ὁ Μητροπολίτης Ὕδρας, πρόεδρος τῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Ἐκκλησίας στὸ διάλογο μὲ τὴν Πολιτεία, συμφώνησε οὐσιαστικὰ μὲ τὸ ἐπιβληθὲν ἀπὸ τὴν Κυβέρνηση πρόγραμμα. Εἶναι λοιπὸν λογικὴ ἡ παρουσία τοῦ Ὑπουργοῦ Παιδείας κ. Γαβρόγλου σὲ σχολεῖο τῆς Αἰγίνης, ἐκκλησιαστικῆς περιφέρειας τοῦ κ. Ἐφραίμ, κατὰ τὴν πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν ἔναρξη τῶν μαθημάτων. Λογικοὶ καὶ οἱ ἔπαινοί του γιὰ τὸν Μητροπολίτη: «Ἀπεδείχθη ἕνας συγκλονιστικὸς καπετάνιος, ἕνας Ἱεράρχης ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἔμαθα ἐγὼ πάρα πολλὰ πράγματα καὶ νομίζω ἐπιλύσαμε πολὺ σύνθετα ζητήματα καὶ λόγω τῆς συμβολῆς τοῦ Μητροπολίτη μας. Καὶ θέλω νὰ τὸν εὐχαριστήσω καὶ γι’ αὐτό». Παροιμία λέγει πὼς ἅμα σὲ ἐπαινεῖ ὁ ἀπέναντί σου, στοχάσου ποῦ ἔχεις κάνει λάθος…

Οἰκονομικὰ τῆς Ἐκκλησίας.

.                Εἶναι ὁ τομέας, τὸν ὁποῖο γνωρίζει ἄριστα ὁ Ἀρχιεπίσκοπος. Ἡ κρίση ἔχει πλήξει καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ περιουσία. Τὸ ἐντυπωσιακὸ εἶναι ὅτι στὴ δεύτερη συνεδρίαση τῆς ΔΙΣ, μὲ τὴ νέα της σύνθεση, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἔφερε σὲ αὐτὴν τὸ θέμα τῆς ἐγκρίσεως τοῦ Ἀπολογισμοῦ Ἐσόδων – Ἐξόδων τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ διαχειριστικοῦ ἔτους 2016. Οἱ Μητροπολίτες μόλις εἶχαν ἀναλάβει καὶ δὲν εἶχαν λάβει στὶς ἕδρες τους τὸν Ἀπολογισμὸ νὰ τὸν μελετήσουν καὶ νὰ μπορέσουν νὰ ἐκφράσουν ὑπεύθυνα τὴν ἄποψή τους. Μένει τὸ ἐρώτημα: Γιατί τόση βιασύνη ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο; Καὶ γιατί δὲν τὸν ἐνέκρινε ἡ ΔΙΣ τῆς προηγουμένης περιόδου, ἡ ὁποία εἶχε τυπικὰ καὶ τὴν εὐθύνη καὶ ὅλη τὴν ἄνεση νὰ τὸν ἐπεξεργασθεῖ; Τὸ ὅτι κατὰ τὴ συνεδρίαση ὁ διευθυντὴς τῶν Οἰκονομικῶν Ὑπηρεσιῶν τῆς Συνόδου προφορικὰ ἀνέφερε κάποια στοιχεῖα γιὰ τὸν Ἀπολογισμὸ δὲν θεωρήθηκαν ἀρκετὰ ἀπὸ Μητροπολίτες. Ἀντίθετα θεωρήθηκε ἕνα ἄλλοθι στὴν βεβιασμένη κατάθεση καὶ ἔγκριση τοῦ Ἀπολογισμοῦ τοῦ 2016.
.               Ὡς πρὸς τὴν ἐκκλησιαστικὴ περιουσία ἕως σήμερα οἱ κινήσεις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου πρὸς τὴν πλευρὰ τῆς Πολιτείας δὲν ἔχουν κάποιο θετικὸ ἀποτέλεσμα. Γιὰ τὶς προθέσεις τῆς κυβέρνησης στὸ θέμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας εἶναι χαρακτηριστικὸ τὸ πρωτοσέλιδο τῆς ἐφημερίδας «Αὐγή», μετὰ τὴ συνάντηση, τὸν περασμένο Ἰούλιο, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου μὲ τὸν κ. Γαβρόγλου: «Γιὰ πρώτη φορὰ μὲ συμφωνία Ἐκκλησίας-Πολιτείας – Ἡ ἐκκλησιαστικὴ περιουσία στὸ φῶς – Ἐπιτροπὴ ἐμπειρογνωμόνων θὰ καταγράψει τὸ “μυθικό”, πλὴν ἄγνωστο, ἐκκλησιαστικὸ ἀκίνητο κεφάλαιο καὶ θὰ ὑποβάλει προτάσεις γιὰ διευθέτηση τοῦ ἰδιοκτησιακοῦ καθεστῶτος καὶ ἀξιοποίησή του πρὸς ὄφελος τῆς κοινωνίας» («Ἡ Αὐγή», Κυριακὴ 23 Ἰουλίου 2017, σελ. 1 καὶ 5). Δηλαδή, μὲ ἄλλα λόγια, ὁ ΣΥΡΙΖΑ σχεδιάζει «κοινωνικοποίηση» τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας…

Ἱεραποστολικὴ δραστηριότητα:

.             Ἡ Ἱεραρχία δὲν ἔχει καμία πρὸς τὰ ἔξω ἐμφανῆ ἱεραποστολικὴ δραστηριότητα. Μόνο μερικοὶ Μητροπολίτες στὶς ἐπαρχίες τους ἐργάζονται ποιμαντικὰ καὶ ἱεραποστολικά. Γενικὰ σὲ Μητροπόλεις, ὅπου ὑπάρχει πενία σὲ πνευματικὲς καὶ ἱεραποστολικὲς ἐκδηλώσεις, αὐτὴ ἀναπληρώνεται μὲ μεταφορὲς καὶ προσκυνήματα Ἱερῶν Λειψάνων καὶ θαυματουργῶν Εἰκόνων. Προσφάτως συνηθίζονται προσφορὲς καὶ προσκυνήσεις ἀντιγράφων περιπύστων εἰκόνων καὶ ἀντικειμένων συγχρόνων ἁγίων. Εἶναι ὁ εὔκολος τρόπος νὰ προσκαλεῖται ὁ λαὸς στὴν ἐκδήλωση τῆς εὐσεβείας του στὰ ἱερὰ καὶ στὰ ὅσια τῆς Πίστης του.

Ἐπικοινωνία – Εἰδησεογραφία.

.                Ἡ Ἱεραρχία τηρεῖ σιγὴ ἰχθύος σὲ ὅλα τὰ ζητήματα. Τὰ στεγανά της εἶναι ἀπόλυτα. Οὐδεμία πληροφορία διαφεύγει, ἐκτὸς αὐτῶν, ποὺ ἠθελημένα διαρρέουν ἀπὸ τὸ Γραφεῖο Τύπου. Ἡ δικαιολογία εἶναι πὼς «οἱ κακοὶ δημοσιογράφοι εὐκαιρία περιμένουν γιὰ νὰ κτυπήσουν τὴν Ἐκκλησία». Ἑπομένως «ἑκὰς οἱ βέβηλοι»… Ἐκκλησιαστικὸ ρεπορτὰζ οὐσιαστικὰ δὲν ὑπάρχει. Κυριαρχοῦν ἡ ἐπικοινωνία καὶ οἱ δημόσιες σχέσεις. Ἰστοσελίδα ἐξειδικεύεται στὴ δημοσιοποίηση τῆς τυπικῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐργασίας Μητροπολιτῶν. Βλέποντάς την μαθαίνει κανεὶς ποῦ ἔκαμαν Ἑσπερινό, σὲ ποιὸ πανηγύρι ἦσαν ποιοὶ Ἀρχιερεῖς, ποιὸ – συνήθως συνήθη, πρόχειρο καὶ τετριμμένο– λόγο ἐκφώνησαν. Πληροφορεῖται ἔτσι καὶ γιὰ τὸ ποιοὶ εἶναι οἱ πιὸ «κινητικοὶ» καὶ οἱ πιὸ «δημοσιοσχεσίτες» Μητροπολίτες. Εἶναι καὶ αὐτοί, ποὺ αὐτοπροβάλλονται ὡς ὑποψήφιοι γιὰ τὴν Ἀρχιεπισκοπή… Τέτοιες «εἰδήσεις» συνηθίζουν καὶ κάποια ἑβδομαδιαῖα ἔντυπα. Ἄλλοτε ὑπῆρχαν πενήντα περίπου δημοσιογράφοι στὸ ἐκκλησιαστικὸ ρεπορτὰζ καί, ὡς Μητροπολίτης, ὁ σημερινὸς Ἀρχιεπίσκοπος εἶχε τακτικὴ μαζί τους ἐπικοινωνία….

Σχέσεις μὲ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο.

.             Αὐτὲς βρίσκονται στὸ χειρότερο σημεῖο. Ἡ μὲ ἐγκύκλιο τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου ἀπαγόρευση στοὺς Ἁγιορεῖτες πατέρες (ποὺ ἀνήκουν στὸ κλίμα τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου), χωρὶς τὴν ἄδειά της, νὰ ἱερουργοῦν καὶ νὰ ἐπιτελοῦν ἄλλες ἐκκλησιαστικὲς δραστηριότητες στὰ ὅρια τῆς ἐκκλησιαστικῆς Της δικαιοδοσίας, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν «Νέων Χωρῶν» καὶ ἡ ἐνέργεια τοῦ Φαναρίου νὰ ἀποδεχθεῖ τὴν ἰδιοκτησία καὶ νὰ τελεῖ ἱεροπραξίες σὲ ναὸ ἐντός τῆς δικαιοδοσίας τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν ἐνέτειναν τὴν ἤδη τεταμένη μεταξύ τους σχέση. Ἔνδειξη τῆς κατάστασης εἶναι ἡ μὴ μετάβαση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου στὴ Ζάκυνθο γιὰ τὴν ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Διονυσίου, ὅπου μετέβη ὁ κ. Βαρθολομαῖος, καὶ τὸ γράμμα ποὺ ἀπηύθυνε στὸν Μητροπολίτη Ζακύνθου, μὲ τὸ ὁποῖο τοῦ ἐξήγησε τοὺς λόγους τῆς μὴ ἀποδοχῆς τῆς πρόσκλησής του…-

 

 

 

Σχολιάστε

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΗΣ ΑΠΕΛΘΟΥΣΗΣ Δ.Ι.Σ. (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς ἀπελθούσης ΔΙΣ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἀπὸ τὴν παρελθοῦσα Τρίτη, 5η Σεπτεμβρίου 2017, ἄρχισαν οὐσιαστικὰ οἱ ἐργασίες τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, ὑπὸ τὴ νέα της σύνθεση. Ἐπὶ τῇ λήξει τῆς προηγούμενης, 160ῆς, Συνοδικῆς περιόδου, στὴν τελευταία της συνεδρίαση, τὴν 31η Αὐγούστου, ὁ ἀντιπρόεδρος τῆς ΔΙΣ, Σεβ. Μητροπολίτης Φθιώτιδος κ. Νικόλαος προσφώνησε τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Πρόεδρο καὶ τὰ μέλη της. Ἡ προσφώνησή του ἔχει πολλαπλὸ ἐνδιαφέρον, γιατί εἶναι ἕνας σύντομος ἀλλὰ καίριος ἀπολογισμὸς τοῦ ἔργου τῆς προηγούμενης ΔΙΣ. Σημειώνεται ὅτι, πρὸς τιμήν του, ὁ Σεβ. τὴ δημοσίευσε στὴν ἰστοσελίδα τῆς Μητροπόλεώς του. Ἀντίθετα, τὸ Γραφεῖο Τύπου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου δὲν τὴν κοινοποίησε στὰ ΜΜΕ.
.             Στὸ κείμενό του ὁ Σεβ. Φθιώτιδος γράφει τὴν πραγματικότητα, ποὺ ἀντιμετώπισε ἡ Ἐκκλησία: «Ἡ διαρρεύσασα Συνοδικὴ περίοδος εἶχε τὸν κλῆρον νὰ ἀντιμετωπίσει σωρεία προβλημάτων καὶ ὄγκον θεμάτων, τὰ ὁποῖα, σὺν τῷ χρόνῳ, ἐνεφανίσθησαν ὑπὸ τὴν πίεσιν τῆς Πολιτείας, ἀνατροπῆς καθιερωμένων πνευματικῶν δομῶν καὶ μεταλλαγῆς προαιωνίων ἀρχῶν, μὲ ἀπώτερον σκοπὸν τὴν ἐπιβολὴν καὶ εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Ἑλλάδα οὐδετεροθρήσκου κράτους, μὲ τὴν δικαιολογίαν προστασίας τῶν θρησκευτικῶν μειονοτήτων καὶ καθιερώσεως τῆς ἀνεξιθρησκείας, ἡ ὁποία ἀπὸ τὸ ἰσχῦον Σύνταγμα προβλέπεται καὶ ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τηρεῖται καὶ προστατεύεται ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων, εἰς τὴν οὐσίαν ὅμως σκοπὸν ἔχει τὸν περιορισμὸν καὶ τὴν ἀποδυνάμωσιν τῆς κρατούσης Ἐκκλησίας καὶ τὴν περιθωριοποίησιν αὐτῆς».
Καὶ πάρα κάτω, περὶ τὸ τέλος τῆς προσφώνησής του:
.             «Ὡς φαίνεται εἴμεθα πρὸ δυσαρέστων διὰ τὴν Ἐκκλησίαν ἐξελίξεων… Ὁ πολιτικὸς κόσμος εἰς τὴν πλειονότητά του προτιμᾶ Ἑλλάδα ἄθρησκον, μὲ τὴν Ἐκκλησίαν ὡς πολιτιστικὸν καὶ μνημειακὸν παράγοντα. Ἐάν, ὅπως φημολογεῖται, μὲ τὴν ἀναθεώρησιν τοῦ Συντάγματος οἰκοδομηθεῖ καὶ θεσμοθετηθεῖ τὸ ἄθρησκον κράτος, ἡμεῖς πρέπει νὰ ἀναλάβωμεν εὐρείαν καὶ συστηματικὴν διαφώτισιν τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ, διὰ νὰ γνωρίσει τὰς ἐπιπτώσεις τῆς διὰ νόμου ἀλλοιώσεως τῆς Ἑλληνορθοδόξου ταυτότητός του».
.             Στὸ ἴδιο κείμενο, ὁ κ. Νικόλαος, ἀπευθυνόμενος στὸν Ἀρχιεπίσκοπο, γράφει μίαν ἀκόμη ἀλήθεια: «Τῇ εἰσηγήσει τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος εἰς τὰ θέματα Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας ἐτηρήσαμεν ἠπίαν τακτικήν». Καὶ ἀναφέρει τὰ ζωτικὰ γιὰ τὸ μέλλον τοῦ Ἑλληνισμοῦ θέματα, στὰ ὁποῖα ἡ στάση τῆς Ἐκκλησίας ἦταν «ἤπια»:
.             «Εἰς τὸ πολύπλοκον ζήτημα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν μὲ τὴν ἐκ μέρους τῆς Πολιτείας ἐπιβολὴν πολυθρησκειακῆς καὶ συγκρητιστικῆς δομῆς προγραμμάτων, εἰς τὰ ψηφισθέντα νομοσχέδια τῶν συμφώνων συμβιώσεων, ἐρχόμενα εἰς εὐθείαν ἀντίθεσιν μὲ τὸν Εὐαγγελικὸν νόμον, εἰς τὰ συνεχῆ ἐμπόδια καὶ τὰς παρελκυστικὰς μεθόδους τῶν ἁρμοδίων κρατικῶν παραγόντων, διὰ τὴν ἀξιοποίησιν τῆς ἐναπομεινάσης ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, εἰς τὴν ἀπαράδεκτον πρὸς τὴν Ὀρθόδοξον παράδοσιν νομιμοποίησιν τῆς ἀποτεφρώσεως τῶν νεκρῶν, εἰς τὴν μεθοδικὴν καὶ πονηρὰν ἀποδόμησιν προαιωνίων ἀρχῶν, ἔτι δὲ εἰς τὰς ἐντὸς ἡμῶν ἀναταράξεις τῆς ὁμάδος τῶν ἀποτειχισθέντων καὶ ὅσων ἀντιτίθενται εἰς τὰς ἀποφάσεις τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Κρήτης καὶ εἰς πλεῖστα ἄλλα, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός…».
.             Θίγει ἐπίσης τὸ σοβαρὸ γιὰ τὴν ποιμαίνουσα Ἐκκλησία πρόβλημα, τῆς ἐντύπωσης, ποὺ ἔδωσε στὸ λαὸ ὅτι ὑπεχώρησε σὲ ὅλα τὰ ζητήματα καὶ τῆς ὀργῆς τοῦ λαοῦ ἀπὸ τὴ στάση της: «Εἰς τὸν λαὸν ἐδώσαμεν τὴν ἐντύπωσιν ὑποχωρήσεων, ἐπὶ παραδείγματι εἰς τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν καὶ τῶν περιέργων συμφώνων συμβιώσεως. Γεγονὸς εἶναι ὅτι εὑρέθημεν εἰς δύσκολον θέσιν καὶ τινὲς ἐξ ἡμῶν ὑπέστησαν βαρεῖς καὶ ἀδίκους χαρακτηρισμούς».
.             Ὁ Σεβ. Φθιώτιδος, στὸ ἴδιο πάντα κείμενο, ἐπιχειρεῖ νὰ δικαιολογήσει τὴ στάση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Γιὰ τὰ θέματα ποὺ προαναφέρθηκαν καὶ ὑπῆρξαν ἀπὸ τὴ ΔΙΣ ὑποχωρήσεις, «τῇ εἰσηγήσει τοῦ Ἀρχιεπισκόπου», γράφει: «(Τὰ θέματα αὐτὰ) ἐζητήσαμεν νὰ ἐπιλυθοῦν μὲ σώφρονα διάλογον, παρ᾽ ὅτι οἱ συζητηταί μας δὲν μᾶς ἐνέπνεον πάντοτε ἐμπιστοσύνην, καὶ πάσῃ θυσίᾳ ἐπροτιμήσαμεν τὴν εἰρήνην καὶ ὄχι τὴν σύγκρουσιν, πρὸς ἀποφυγὴν μεγαλύτερης ζημίας». Καὶ πάρα κάτω:
.             «Ὡς μέλη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου εὑρέθημεν πρὸ πολλῶν διλημμάτων. Ἡ σταθερὰ ὅμως καὶ νηφάλιος ἄποψις Ὑμῶν, Μακαριώτατε, ὑπῆρξε ἡ μέση καὶ βασιλικὴ ὁδός, ἡ ὁποία καὶ μετὰ τῶν ἀντιφρονούντων πολιτικῶν διετήρει ἀνοικτοὺς διαύλους ἐπικοινωνίας καὶ ἡ ὁποία τὰ τῆς Ἐκκλησίας δίκαια ἐξησφάλισε καὶ πᾶσαν ἀντίθετον ἄποψιν ἀπενεύρωσε».
.             Ὁ ἀναγνώστης τοῦ κειμένου τοῦ Σεβ. Φθιώτιδος μένει μὲ τὴν ἀπορία, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ἀναγνωρίζει ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὑποχώρησε σὲ ὅλα τὰ ζητήματα ποὺ ἀποχριστιανίζουν τὴν ἑλλαδικὴ κοινωνία, πῶς καὶ σὲ ποιὰ ἀπὸ αὐτὰ ἐξασφάλισε ὁ Μακαριώτατος τὰ δίκαιά Της καὶ ἀπενεύρωσε κάθε ἀντίθετη ἄποψη; Ὁ Σεβ. δικαιολογεῖ τὶς ὑποχωρήσεις, μὲ τὸ ὅτι ἐπελέγη ἡ εἰρήνη ἀντὶ τῆς σύγκρουσης καὶ πρὸς ἀποφυγὴ μεγαλύτερης ζημίας. Τί ἐννοεῖ ὁ Σεβ.; Δὲν ἐξηγεῖ ποιὰ θὰ εἶναι ἡ μεγαλύτερη ζημία ἀπὸ τὴν περιθωριοποίηση τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν προσχώρηση τῆς Ἑλληνικῆς κοινωνίας στὴν ἰδεολογία τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ τοῦ πρακτικοῦ ὑλισμοῦ. Καί, μία δεύτερη ἀπορία: Δὲν ὑπάρχει ἐσωτερικὴ ἀντίφαση στὸ κείμενο, ὅταν ἀπὸ τὴ μία πλευρὰ ὁ Σεβ. ἀναφέρει ὅτι ἡ ποιμαίνουσα Ἐκκλησία προτιμᾶ τὴν εἰρήνη ἀπὸ τὴ σύγκρουση καὶ γι’ αὐτὸ ἀντιδρᾶ θεωρητικὰ καὶ ἀνώδυνα γιὰ τὴν πολιτικὴ ἐξουσία, ἡ ὁποία ἀνενόχλητη προχωρεῖ στὴν ἀλλοίωση τοῦ Ἑλληνορθοδόξου φρονήματος τοῦ λαοῦ, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη σημειώνει ὅτι ἂν καὶ ὅταν οἰκοδομηθεῖ καὶ θεσμοθετηθεῖ τὸ ἄθρησκο κράτος, τότε οἱ Μητροπολίτες – μέλη τῆς Ἱεραρχίας πρέπει νὰ ἀναλάβουν εὐρεία καὶ συστηματικὴ διαφώτιση τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ, ποὺ σημαίνει κατάσταση σύγκρουσης… Ἐκτὸς ἂν ὁ Σεβ. ἐννοεῖ νὰ συνεχισθεῖ ἡ τακτική τῆς «ἤπιας» ἐνημέρωσης…
.             Ὁ Σεβ. Φθιώτιδος ἐπιχειρεῖ νὰ θεμελιώσει τὴ δικαιολόγηση τῆς τακτικῆς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἁγιοπατερικά. Γράφει στὸ κείμενό του ὅτι ὁ κ. Ἱερώνυμος ἔπραξε, ὅπως ὁ Θεολόγος Γρηγόριος συνιστᾶ: «ποτὲ μὲν ὑποχωρῶν, ποτὲ δὲ ἐπεμβαίνων τοῖς ἐναντιουμένοις τῷ λόγῳ τῆς ἀληθείας». Ἡ παραπομπὴ ποὺ ἀναφέρει εἶναι «Ἁγίου Γρηγορίου, Ἑρμηνεία εἰς τοὺς Ψαλμούς, Β.Ε.Π., τ. 95, σ. 11». Ἡ παραπομπὴ ποὺ ἀναφέρει ὁ Σεβ. εἶναι λανθασμένη. Δὲν εἶναι ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἀλλὰ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στὸν ὁποῖο θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναφέρεται ἡ παραπομπή.
.             Δεύτερον, τὸ ἀναφερόμενο ἀπόσπασμα δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὴ συμπεριφορὰ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ποὺ περιγράφει. Στὴ σελίδα 11 τοῦ 95ου Τόμου – ἡ σελίδα εἶναι σωστὴ -, καὶ στὸν στίχο 20, ὁ Χρυσόστομος σημειώνει ὅτι καλῶς εἶπε ὁ Δαυίδ: «Ὁ Θεὸς ἡμῶν καταφυγὴ καὶ δύναμις, δεικνὺς ὅτι ποτὲ μὲν φεύγοντες, νικῶμεν, ποτὲ δὲ ἱστάμενοι καὶ πολεμοῦντες. Καὶ γὰρ ἀμφότερα ταῦτα δεῖ ποιεῖν». Ἡ πίστη στὸν Θεό, ὡς καταφυγὴ καὶ δύναμη, φέρνει πάντα τὴ νίκη, πότε ἀποφεύγοντας τὴ μάχη, πότε παραμένοντας σ’ αὐτὴν καὶ πολεμώντας. Ἀλλὰ δίδεται ἡ μάχη. Ἡ νίκη δὲν ἔρχεται μὲ τὴν ἀποφυγὴ τῆς μάχης καὶ τὴν ὑποχώρηση. Ὁ στίχος, ποὺ ἀναφέρει τὸ κείμενο τοῦ Σεβ., εἶναι στὴ συνέχεια καὶ ἀναφέρεται στὸν Ἀπόστολο Παῦλο… Καὶ βεβαίως ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν τονίζει στὸν Τιμόθεο: «Οὐ γὰρ ἔδωκεν ἠμῖν ὁ Θεὸς Πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ» (Β΄ Τιμ. β΄ 7)…
.             Ὀλίσθημα σὲ παραπομπὴ ὑπάρχει καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο τοῦ κειμένου. Ἀναφέρεται ὁ Σεβ. στὸν ἴδιο τόμο τῆς ΒΕΠ, τὸν 95ο, καὶ πάλι γράφει ὅτι εἶναι τοῦ Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ἀντὶ τοῦ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Τοῦ Χρυσοστόμου, ὁ ὁποῖος ὑπέφερε τὰ πάντα, ἐπιλέγοντας ὄχι τὴν ὑποχώρηση, ἀλλὰ τὴ σύγκρουση μὲ τὴν κοσμικὴ ἐξουσία, χάριν τῆς Ἀληθείας καὶ τῆς Ἐκκλησίας.
.             Σὲ παλαιότερο σχόλιό μας ἐπὶ ἐπίσης ἐπισήμου κειμένου Μητροπολίτου καὶ μάλιστα καθηγητοῦ πανεπιστημίου, σημειώσαμε ὅτι εἶναι πολὺ θλιβερὸ οἱ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας νὰ γράφουν κείμενα, μὲ λάθη πραγματικά, ἐννοιολογικά, ὀρθογραφικά, συντακτικά, σὲ μία ἀνομοιογενῆ γλώσσα. Στὸ συγκεκριμένο κείμενο τοῦ Σεβ. Φθιώτιδος, πέραν τῶν ἀναφερθέντων, ὑπάρχουν καὶ ἄλλα λάθη. Γράφεται λ.χ. «ὑπενήχθητε», ὡς νὰ μὴν εἶναι γνωστὴ ἡ ἔννοια τοῦ «ὑπαινίσσομαι». Γράφεται ἐπίσης «Πράγμα τὸ ὁποῖον προσμετρᾶται ὡς προσωπικὴ Ὑμῶν ἐπιτυχίαν», ὡς νὰ μὴν εἶναι γνωστὴ ἡ σύνταξη τῆς μέσης φωνῆς.
.                  Κατὰ τὴ μαρτυρία τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Φθιώτιδος, ἀντιπροέδρου τῆς ΔΙΣ τῆς περασμένης περιόδου, τὰ προβλήματα ποὺ ἀντιμετωπίζει ἡ ποιμαίνουσα Ἐκκλησία εἶναι πολλὰ καὶ ἐπιλογή Της ἡ ἤπια, ἡ χλιαρὴ καί, στὴν οὐσία, ὑποχωρητική Της στάση ἔναντι τῶν σὲ βάρος τοῦ πιστοῦ λαοῦ ἐνεργειῶν τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας. Αὐτὰ τὰ σοβαρὰ προβλήματα καὶ ἡ στάση Της, ἐπιδεινώνουν τὴν πνευματικὴ κατάσταση τοῦ Ἔθνους καὶ προκαλοῦν ἔντονη ἀνησυχία, γιὰ τὴν ἐπιβίωση τῆς ἰδιοπροσωπίας καὶ ταυτότητάς Του.-

 

,

Σχολιάστε