Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Γ. Μπαμπινιώτης

ΚΕΙΜΕΝΟ 2.500 ΕΤΩΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

να κείμενο 2.500 τν
δείχνει τ
συνέχεια τς λληνικς γλώσσας 

.                   Ὁ ἐπιφανὴς γλωσσολόγος Γιῶργος Μπαμπινιώτης μὲ ἀνάρτησή του ἐξηγεῖ τὴν συνέχεια τῆς ἑλληνικῆς χρόνου μέσα ἀπὸ τὸ «ἐπίκαιρο» ἀπόσπασμα τοῦ Θουκυδίδη. Καὶ ἔρχεται νὰ ἐπιδείξει τὴν συνέχεια τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας σὲ βάθος χρόνου 2.500 ἐτῶν, μὲ νέα ἀνάρτησή του στὸFacebook.
.                Συγκεκριμένα παραθέτει τὰ ἀποσπάσματα 2.47-54 ἀπὸ τὸ βιβλίο τῶν «Ἱστοριῶν» τοῦ Θουκυδίδη τοῦ 5ου αἰ. π.Χ., μέσα ἀπὸ τὸ ὁποῖο γίνεται ἀντιληπτὴ ἡ λεξιλογικὴ καὶ ἡ γραμματικοσυντακτικὴἐξέλιξη τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας.
.                 Τὸ θέμα τοῦ λοιμοῦ, ποὺ ἀναπτύσσεται στὸ ἀπόσπασμα, καὶ οἱ συνθῆκες, ποὺπεριγράφει ὁ ἀρχαῖος Ἕλληνας ἱστορικός, μποροῦν εὔκολα νὰ παραλληλιστοῦν μὲ τὴ σημερινὴπανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ. Ὁ «λοιμὸς τῶν Ἀθηνῶν» (πανώλη ἢ τύφος τοῦ 430 π.Χ.) ποὺ ξέσπασε κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Πελοποννησιακοῦ πολέμου, ὁδήγησε στὸν θάνατο τὸ 1/4 τοῦ ἀθηναϊκοῦ πληθυσμοῦ. Περιγράφει καὶ ὁ ἴδιος τὴν ἐμπειρία, ὁ ὁποῖος προσβλήθηκε ἀπὸ τὴ νόσο τοῦ λοιμοῦ, ἀλλὰ ἐπέζησε.
«καὶ ὄντων αὐτῶν οὐ πολλάς πω ἡμέρας ἐν τῇ Ἀττικῇ ἡ νόσος πρῶτον ἤρξατο γενέσθαι τοῖς Ἀθηναίοις, λεγόμενον μὲν καὶ πρότερον πολλαχόσε ἐγκατασκῆψαι καὶ περὶ Λῆμνον καὶ ἄλλοις χωρίοις, οὐ μέντοι τοσοῦτός γε λοιμὸς οὐδὲ φθορὰ οὕτως ἀνθρώπων οὐδαμοῦ ἐμνημονεύετο γενέσθαι. Οὔτε γὰρ ἰατροὶ ἤρκουν τὸ πρῶτον θεραπεύοντες ἀγνοίᾳ, ἀλλ’ αὐτοὶ μάλιστα ἔθνῃσκον ὅσῳ καὶ μάλιστα προσῇσαν [πλησίαζαν], οὔτε ἄλλη ἀνθρωπεία τέχνη οὐδεμία. […] Ἤρξατο δὲ τὸ πρῶτον, ὡς λέγεται, ἐξ Αἰθιοπίας τῆς ὑπὲρ Αἰγύπτου, ἔπειτα δὲ καὶ ἐς Αἴγυπτον καὶ Λιιβύην κατέβη καὶ ἐς τὴν βασιλέως γῆν [=Περσία] τὴν πολλήν. Ἐς δὲ τὴν Ἀθηναίων πόλιν ἐξαπιναίως ἐσέπεσε, καὶ τὸ πρῶτον ἐν τῷ Πειραιεῖ ἥψατο [< ἅπτομαι] τῶν ἀνθρώπων, ὥστε καὶ ἐλέχθη ὑπ’ αὐτῶν ὡς οἱ Πελοποννήσιοι φάρμακα [δηλητήρια] ἐσβεβλήκοιεν ἐς τὰ φρέατα· κρῆναι γὰρ οὔπω ἦσαν αὐτόθι. Ὕστερον δὲ καὶ ἐς τὴν ἄνω πόλιν ἀφίκετο, καὶ ἔθνῃσκον πολλῷ μᾶλλον ἤδη […] Ἐγὼ δὲ οἷόν τε [πῶς] ἐγίγνετο λέξω […], ταῦτα δηλώσω αὐτός τε νοσήσας καὶ αὐτὸς ἰδὼν ἄλλους πάσχοντας. Τὸ μὲν γὰρ ἔτος, ὡς ὡμολογεῖτο, ἐκ πάντων μάλιστα δὴ ἐκεῖνο ἄνοσον ἐς τὰς ἄλλας ἀσθενείας ἐτύγχανεν ὄν […] Τοὺς δὲ ἄλλους ἀπ’οὐδεμιᾶς προφάσεως, ἀλλ’ ἐξαίφνης ὑγιεῖς ὄντας πρῶτον μὲν τῆς κεφαλῆς θέρμαι ἰσχυραὶ καὶ τῶν ὀφθαλμῶν ἐρυθήματα καὶ φλόγωσις ἐλάμβανε, καὶ τὰ ἐντός, ἥ τε φάρυγξ καὶ ἡ γλῶσσα, εὐθὺς αἱματώδη ἦν καὶ πνεῦμα [ἀναπνοή] ἄτοπον καὶ δυσῶδες ἠφίει [< ἀφί(ν)ω]· ἔπειτα ἐξ αὐτῶν πταρμὸς καὶ βράγχος ἐπεγίγνετο, καὶ ἐν οὐ πολλῷ χρόνῳ κατέβαινεν ἐς τὰ στήθη ὁ πόνος μετὰ βηχὸς ἰσχυροῦ […] καὶ τὸ μὲν ἔξωθεν ἁπτομένῳ σῶμα οὔτ’ ἄγαν θερμὸν ἦν οὔτε χλωρόν [ὠχρό] ἀλλ’ ὑπέρυθρον, πελιτνόν, φλυκταίναις μικραῖς καὶ ἕλκεσιν ἐξηνθηκὸς [ἐξάνθημα]· τὰ δὲ ἐντὸς οὕτως ἐκάετο ὥστε μήτε τῶν πάνυ [πολύ] λεπτῶν ἱματίων καὶ σινδόνων τὰς ἐπιβολὰς [νὰ ἀκουμπᾶ ἐπάνω] μηδ’ ἄλλο τι ἥ γυμνοὶ ἀνέχεσθαι, ἥδιστά τε ἄν ἐς ὕδωρ ψυχρὸν σφᾶς αὐτοὺς ῥίπτειν […] τὰ γὰρ ὄρνεα καὶ τετράποδα ὅσα ἀνθρώπων ἅπτεται, πολλῶν ἀτάφων γιγνομένων ἢ οὐ προσῄει [δὲν πλησίαζαν] ἢ γευσάμενα διεφθείρετο. τεκμήριον δέ· τῶν μὲν τοιούτων ὀρνίθων ἐπίλειψις [ἐξαφάνιση] σαφὴς ἐγένετο, καὶ οὐχ ἑωρῶντο [δὲν τὰ ἔβλεπαν] οὔτε ἄλλως οὔτε περὶ τοιοῦτον οὐδέν· οἱ δὲ κύνες μᾶλλον αἴσθησιν παρεῖχον τοῦ ἀποβαίνοντος [τί συνέβαινε] διὰ τὸ ξυνδιαιτᾶσθαι [γιατί ζοῦν μαζί (μὲ τοὺς ἀνθρώπους)] Τὸ μὲν οὖν νόσημα, πολλὰ καὶ ἄλλα παραλιπόντι ἀτοπίας, ὡς ἑκάστῳ ἐτύγχανέ τι διαφερόντως ἑτέρῳ πρὸς ἕτερον γιγνόμενον, τοιοῦτον ἦν ἐπὶ πᾶν τὴν ἰδέαν. […] ἔθνῃσκον δὲ οἱ μὲν ἀμελείᾳ, οἱ δὲ καὶ πάνυ θεραπευόμενοι. ἕν τε οὐδὲ ἓν κατέστη ἴαμα [φάρμακο] ὡς εἰπεῖν ὅτι χρῆν [χρειάζεται] προσφέροντας ὠφελεῖν· τὸ γάρ τῳ ξυνενεγκὸν [κάποιον βοηθούσε] ἄλλον τοῦτο ἔβλαπτεν. […] δεινότατον δὲ παντὸς ἦν τοῦ κακοῦ ἥ τε ἀθυμία ὁπότε τις αἴσθοιτο κάμνων [ὅτι προσβλήθηκε] […] καὶ ὅτι ἕτερος ἀφ’ ἑτέρου θεραπείας ἀναπιμπλάμενοι [μολυνόμενοι] ὥσπερ τὰ πρόβατα ἔθνῃσκον· καὶ τὸν πλεῖστον φθόρον τοῦτο ἐνεποίει. εἴτε γὰρ μὴ ‘θέλοιεν δεδιότες [φοβούμενοι] ἀλλήλοις προσιέναι [νὰ πλησιάζουν], ἀπώλλυντο ἐρῆμοι, καὶ οἰκίαι πολλαὶ ἐκενώθησαν ἀπορίᾳ [ἐλλείψει] τοῦ θεραπεύσοντος· […] Ἐπίεσε δ’ αὐτοὺς μᾶλλον πρὸς τῷ ὑπάρχοντι πόνῳ καὶ ἡ ξυγκομιδὴ ἐκ τῶν ἀγρῶν ἐς τὸ ἄστυ, καὶ οὐχ ἧσσον [ὄχι λιγότερο] τοὺς ἐπελθόντας. οἰκιῶν γὰρ οὐχ ὑπαρχουσῶν, ἀλλ’ ἐν καλύβαις πνιγηραῖς ὥρᾳ [λόγῳ τῆς ἐποχῆς (τοῦ θέρους]) ἔτους διαιτωμένων ὁ φθόρος ἐγίγνετο οὐδενὶ κόσμῳ [ἀτάκτως], ἀλλὰ καὶ νεκροὶ ἐπ’ ἀλλήλοις ἀποθνῄσκοντες ἔκειντο καὶ ἐν ταῖς ὁδοῖς ἐκαλινδοῦντο [κυλιόντουσαν] καὶ περὶ τὰς κρήνας ἁπάσας ἡμιθνῆτες τοῦ ὕδατος ἐπιθυμίᾳ. τά τε ἱερὰ ἐν οἷς ἐσκήνηντο νεκρῶν πλέα ἦν, αὐτοῦ ἐναποθνῃσκόντων· ὑπερβιαζομένου [πιεζόμενοι ὑπερβολικά] γὰρ τοῦ κακοῦ οἱ ἄνθρωποι, οὐκ ἔχοντες ὅτι γένωνται, ἐς ὀλιγωρίαν ἐτράποντο [δὲν λογάριαζαν] καὶ ἱερῶν καὶ ὁσίων ὁμοίως. νόμοι τε πάντες ξυνεταράχθησαν οἷς ἐχρῶντο [χρησιμοποιοῦσαν] πρότερον περὶ τὰς ταφάς, ἔθαπτον δὲ ὡς ἕκαστος ἐδύνατο. καὶ πολλοὶ ἐς ἀναισχύντους θήκας ἐτράποντο σπάνει τῶν ἐπιτηδείων [τῶν ἀναγκαίων] διὰ τὸ συχνοὺς ἤδη προτεθνάναι σφίσιν [ἀπὸ αὐτούς]· ἐπὶ πυρὰς γὰρ ἀλλοτρίας φθάσαντες τοὺς νήσαντας [αὐτοὺς ποὺ στοίβαξαν ξύλα] οἱ μὲν ἐπιθέντες τὸν ἑαυτῶν νεκρὸν ὑφῆπτον [ἄναβαν], οἱ δὲ καιομένου ἄλλου ἐπιβαλόντες ἄνωθεν ὃν φέροιεν ἀπῇσαν [ἔφευγαν]»

ΠΗΓΗ:  «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ»

,

Σχολιάστε

ΕΝΟΧΗ ΑΝΟΧΗ ΑΝΑΙΣΘΗΤΩΝ

Μπαμπινιώτης κατ το «Click away»:
Ο
τε δύσκολο οτε γελοο
ν
δοκιμάσουμε τν λληνικ πόδοση

.                 Τὴ δυσαρέσκειά του γιὰ τὴν χρήση ξένων λέξεων ποὺ ἔχουν υἱοθετηθεῖ κατὰ κόρον τὴν περίοδο τῆς πανδημίας – ὅπως «lockdown», «take away» καὶ «click away»- ἐκφράζει γιὰ μία ἀκόμη φορὰ μὲ ἀνάρτησή του στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης ὁ καθηγητὴς Γλωσσολογίας καὶ πρώην πρύτανης τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, Γιῶργος Μπαμπινιώτης.
.              Συγκεκριμένα σὲ νέα ἀνάρτησή του ἀναφέρει:

Στὸ πνεῦμα τοῦ νὰ μιλᾶμε κατὰ τὸ δυνατὸν στοὺς Ἕλληνες Ἑλληνικὰ καὶ νὰ καταλαβαίνουμε ὅλοι τί λέμε προτείνω:
CLICK AWAY > παράδοση ἐκτὸς / παραλαβὴ ἐκτὸς (καταστήματος [ἐννοεῖται])
ΚΟΥΡΙΕΡ > ταχυδιανομέας
ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ ΜΕ ΚΟΥΡΙΕΡ > ταχυδιανομὲς
.                Μακάρι νὰ ὑπάρξουν καλύτερες προτάσεις. Ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ καὶ πάλι νὰ λειτουργήσω ὡς μία ἀδύναμη φωνὴ τῆς «γλωσσικῆς συνείδησής» μας μήπως καὶ κάποιοι ὀπαδοὶ τῶν εὔκολων λύσεων (μοιρολατρικῆς ἀποδοχῆς περίπου ὡς δεδομένων τῶν ξένων λέξεων καὶ ὀνομασιῶν) πιστέψουν ὅτι δὲν εἶναι οὔτε δύσκολο οὔτε γελοῖο νὰ δοκιμάσουν τὶς ἑλληνικὲς ἀποδόσεις —ὄχι, κατ’ ἀνάγκην, τὶς δικές μου, μπορεῖ νὰ ὑπάρξουν καλύτερες. (Ο «ραστς τς γλωσσικς πλάκας», πο βρίθουν στν χώρα μας λόγ περιορισμένης γλωσσικς εαισθησίας, ς συνεχίσουν τν πλάκα τους, εναι χρήσιμη κι ατ γι ν μετρμε τ ρια τς νοχης νοχς μας).
.                Θὰ ἐπιμείνω νὰ τὸ λέω: Γιὰ νὰ ἀντέξουν γλωσσικὰ καὶ νὰ μὴν ἀλλοιωθοῦν οἱ μικρὲς (δηλ. οἱ ὀλιγότερο ὁμιλούμενες) γλῶσσες χρειάζονται μεγάλες ἀντοχές! Αὐτὸ ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν Ἑλληνική. (Ἀλλιῶς εἶναι τὰ πράγματα σὲ μεγάλες χῶρες μὲ περισσότερο ὁμιλούμενες γλῶσσες ὅπως τὰ Γαλλικά, Ἰταλικά, Ἱσπανικὰ κ.λπ.)

,

Σχολιάστε

ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΡΑΜΠΙΝΑΤΟ ΨΕΜΑ: ΟΥΔΕΠΟΤΕ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ “ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ“ ΓΛΩΣΣΑ.

Δὲν ἀναγνωρίσαμε ποτὲ «μακεδονικὴ γλώσσα»

Γεώργιος Μπαμπινιώτης,
καθηγητής τῆς Γλωσσολογίας, πρώην πρύτανης τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

Ἡ βουλγαροσερβικὴ γλώσσα τῶν Σκοπίων οὔτε ἀναγνωρίστηκε τὸ 1977 οὔτε καὶ τώρα μπορεῖ νὰ ἐπισημοποιηθεῖ ὡς «μακεδονικὴ γλώσσα». Ὡς μέγιστη ὑποχώρηση θὰ μποροῦσε νὰ ὀνομάζεται «Σλαβομακεδονικὴ»

ΠΗΓΗ: protagon.gr
1 Ἰουνίου 2018

 

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» Ἀσφαλῶς κανεὶς δὲν εἶναι τόσο βλὰξ ποὺ νὰ μὴ καταλαβαίνει ὅτι τὸ Σκοπιανὸ δὲν εἶναι ἕνα ζήτημα ἐπιστημονικῆς διαμάχης ἀλλὰ ΜΟΝΟΝ θέμα ἐθνικῆς προδοσίας. Καὶ συνεπῶς τὰ οἱαδήποτε ἐπιστημονικὰ (ἱστορικὰ/γλωσσολογικά) ἐπιχειρήματα ἁπλῶς παραμυθιάζουν γιὰ λίγο τοὺς ἐναπομείναντες σκεπτομένους. Οἱ περισσότεροι ἀποχαυνωμένοι ἀπὸ ἄκρως ἐπιτυχημένες δεκαετίες πνευματικῆς Ἀλλοτριώσεως δὲν καταλαβαίνουν παρὰ μόνον τὸ σαρβάιβορ. Μὴ τοὺς ἐνοχλεῖτε μὲ τὶς ἐπιστημονικοῦρες σας. Ἂς χαθεῖ τὸ παλιάμπελο.
.        
Ἄλλωστε εἶναι ἆραγε ποτὲ δυνατὸν νὰ ὑπάρξει περίπτωση «ἐθνικῆς» συνεννοήσεως καὶ προόδου, ὅταν π.χ. τὴν ὥρα ποὺ ξεπουλιέται ἡ Μακεδονία, σκοτεινὰ κέντρα τορπιλλίζουν τὴν εὐστάθεια τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες;

.                 Πρόσφατα ἀκούστηκε ἀπὸ ἐπίσημα χείλη ὅτι ἡ Ἑλλάδα ἔχει ἀποδεχθεῖ (καὶ οἰονεῖ ἀναγνωρίσει) ἤδη τὴν ὀνομασία «μακεδονικὴ γλῶσσα» ἀπὸ τὸ 1977, μὲ προφανῆ ἀναφορὰ στὴν Τρίτη Διάσκεψη τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν γιὰ τὴν τυποποίηση (standardization) τῶν γεωγραφικῶν ὀνομάτων ποὺ ἔλαβε χώρα στὴν Ἀθήνα 17 Αὐγ. – 7 Σεπτ. τοῦ 1977. Ἡ ἄποψη αὐτὴ ἄκουσα νὰ ἐπαναλαμβάνεται καὶ ἀπὸ ἄλλους, ἔχοντας ἴσως ξεκινήσει ὡς «ἐπιχείρημα» τῶν ἴδιων τῶν Σκοπιανῶν στὴ διαπραγμάτευση. Οἱ γραμμὲς αὐτὲς γράφονται γιὰ νὰ φωτίσουν τὸ ὅλον θέμα.
.                 Μία γρήγορη ἔστω ἀναδρομὴ στὰ σχετικὰ Πρακτικὰ τῆς Διάσκεψης δείχνει χωρὶς καμιὰ ἀμφιβολία ὅτι στὴ Συνάντηση αὐτὴ συζητήθηκε (ὡς συνέχεια ἄλλων προηγηθεισῶν Διασκέψεων) ὡς μόνο θέμα καὶ γιὰ πολλὲς χῶρες καὶ γλῶσσες (Κινεζική, Ἀραβική, Ἑβραϊκή, Ἰνδική, Ἀσιατικὲς γλῶσσες κ.α.) πῶς θὰ μεταγραμματίζονται τὰ τοπωνύμιά τους μὲ λατινικοὺς χαρακτῆρες («romanization») βάσει ἑνὸς συστήματος μεταγραμματισμοῦ (transliteration) τῶν γραμμάτων τοῦ ἀλφαβήτου τους ποὺ θὰ διευκολύνει νὰ διαβάζονται εὐρύτερα.
.                 Ἡ ἑλληνικὴ ἀντιπροσωπία, ἀπαρτιζόμενη ἀπὸ γλωσσολόγους, ἱστορικούς, μέλη τῆς γεωγραφικῆς ὑπηρεσίας στρατοῦ κ.ἄ., παρέστη εἰδικὰ γιὰ τὸ σύστημα μεταγραμματισμοῦ τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου, ἐπιφυλασσόμενη νὰ προτείνει δικό της σύστημα.
.                 Φυσικὰ καὶ δὲν ἐτέθη ποτὲ σὲ ἐκείνη τὴ Διάσκεψη θέμα ἀναγνώρισης τῆς ὀνομασίας τῆς γλώσσας τῶν Σκοπίων ὡς Μακεδονικῆς. Ἂν ἐπρόκειτο νὰ τεθεῖ τέτοιο θέμα, ἄλλη θὰ ἦταν ἡ σύνθεση τῆς ἑλληνικῆς ἀντιπροσωπίας ἀλλὰ θὰ ἐναντιωνόμαστε καὶ ὅλα τὰ μέλη τῆς ἀντιπροσωπίας ποὺ ἔχουν ἐκφράσει τὴν ἀντίθεσή τους μὲ διάφορες εὐκαιρίες. Καὶ θὰ χαλοῦσε ὁ κόσμος στὴν Ἑλλάδα! Ἐπ᾽ εὐκαιρίᾳ, στὴ Διάσκεψη δὲν προσῆλθαν μέλη τῆς Πρώην Γιουγκοσλαβικῆς Δημοκρατίας τῆς Μακεδονίας ἀλλὰ ἕνα μόνο μέλος (Colonel Miroslav Peterska), ἐκπρόσωπος τῆς Γιουγκοσλαβίας (Belgrade, Yugoslavia).
.                 Ἄρα αὐτὸ ποὺ ἀποφασίστηκε, ὅπως καὶ μὲ ὅλες τὶς ἄλλες γλῶσσες, εἶναι ὁ ἁπλὸς μεταγραμματισμὸς μὲ λατινικοὺς χαρακτῆρες τῆς γλώσσας τῶν Σκοπίων καὶ ὄχι ἡ ὀνομασία της ὡς «μακεδονικῆς γλώσσας»!
.        Στὴ «σύσταση» περιγράφεται —ὅπως καὶ γιὰ τὰ ἀλφάβητα πολλῶν ἄλλων γλωσσῶν— πῶς θὰ ἀποδίδεται λατινικὰ κάθε γράμμα τοῦ κυριλλικοῦ ἀλφαβήτου ποὺ χρησιμοποιοῦν τὰ Σκόπια «for the romanization of Macedonian geographical names in Yugoslavia».
.                 Ἂς σημειώσουμε ἐδῶ ὅτι ἡ ἴδια ἡ ἐπωνυμία τῆς σύστασης («Serbo-Croatian and Macedonian Cyrillic alphabets of Yugoslavia») δείχνει καὶ ποιᾶς γλωσσικῆς οἰκογενείας γλώσσα εἶναι ἡ γλῶσσα τῶν Σκοπίων (ἀνήκει στὶς σλαβικὲς γλῶσσες), γραφόμενη ὅπως καὶ οἱ λοιπὲς γλῶσσες της τότε Γιουγκοσλαβικῆς Ὁμοσπονδίας, ἡ Σερβικὴ καὶ ἡ Κροατική, μὲ τὸ σλαβικὸ κυριλλικὸ ἀλφάβητο. Δὲν ἀμφισβητοῦν δηλαδὴ οὔτε καν οἱ ἴδιοι ὅτι ἡ γλῶσσα τους εἶναι σλαβική, γι’ αὐτὸ καὶ γράφεται μὲ τὸ σλαβικὸ ἀλφάβητο ὅπως καὶ οἱ ἄλλες σλαβικὲς γλῶσσες (Σερβική, Κροατική, Βουλγαρική, Ρωσική, Πολωνικὴ κ.ἄ.). Κι ὅμως τὴν ἀποκαλοῦν «Μακεδονική»!
.                 Τὸ σκεπτικὸ αὐτῆς τῆς ἀναδρομῆς μπορεῖ νὰ ἀποτελέσει, νομίζω, ἕνα ἀκόμη ἐπιχείρημα στὴ φαρέτρα τῆς ἑλληνικῆς διπλωματικῆς διαπραγμάτευσης ὅτι ἡ βουλγαροσερβικὴ γλώσσα τῶν Σκοπίων οὔτε ἀναγνωρίστηκε τὸ 1977 οὔτε καὶ τώρα μπορεῖ νὰ ἐπισημοποιηθεῖ ὡς «μακεδονικὴ γλώσσα». Ὡς μέγιστη ὑποχώρηση θὰ μποροῦσε νὰ ὀνομάζεται «Σλαβομακεδονική».

 

,

Σχολιάστε