Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Γλῶσσα

ΜΙΞΟΒΑΡΒΑΡΟ ΕΓΚΛΗΜΑ γιὰ καρακάξες καὶ ἄλλα …‘ο’δικὰ πτηνά!

Ἔγκλημα κατά τῆς γλώσσας:
Οἱ νόμοι γράφονται σέ ἄθλια ἑλληνικά
ἐφημ. ΕΣΤΙΑ, 06.11.19

Ὁ ἱερεύς πού «κατενεμήθη» καί οἱ «ἐκδοθέντες» πράξεις

.                Καταρρέουμε συνεχῶς καί καθημερινῶς. Σέ ὅλα τά ἐπίπεδα. Ἕνας κακός ἄνεμος σαρώνει τήν ἑλληνικότητα παντοῦ. Μένουμε λιγότεροι λόγῳ τοῦ δημογραφικοῦ. Γινόμαστε ἄλλοι λόγῳ τοῦ ξενόφερτου πολυπολιτισμοῦ. Ἀλλοιωνόμαστε λόγῳ τοῦ μεταναστευτικοῦ. Χάνουμε τήν ταυτότητά μας, ἐπειδή κάποιο δικαστήριο δικαιωμάτων θεωρεῖ πώς δέν πρέπει τά παιδιά μας νά διδάσκονται Θρησκευτικά. Ἀγαπᾶμε ἤθη ξένα πρός τόν Ἕλληνα, ὅπως τό… «Χαλοουΐν». Ὅλα μπορεῖς νά τά πολεμήσεις ἐκτός ἀπό ἕνα! Τήν πρωτοφανῆ ἄγνοια μέ τήν ὁποία νομοπαρασκευαστικές ἐπιτροπές, ὑπουργοί καί βουλευτές συντάσσουν τούς νόμους πού ψηφίζει τό ἐθνικό μας κοινοβούλιο. Τά ἑλληνικά τῶν νόμων εἶναι ἐπιεικῶς ἀπαράδεκτα. Οἱ συντάκτες τους θά ἔπρεπε νά συλληφθοῦν καί ἐπί ποινῇ ἀπωλείας τῆς ἰδιότητός τους νά γυρίσουν πίσω στά θρανία.
.                Τό καμπανάκι μᾶς κτύπησε ἡ συνδρομήτρια τῆς «Ἑστίας» καί ἐπί κεφαλῆς τοῦ Γραφείου Ἐργατικῆς Νομοθεσίας Χρυσούλα Πετίνη-Πηνιώτη, δικηγόρος στό ἐπάγγελμα, μέ μία σύντομη ἐπιστολή της. Βρήκαμε τόσο εὔστοχες τίς ἐπισημάνσεις της, ὥστε τῆς ζητήσαμε νά κάνει μία γενικώτερη ἔρευνα σέ πρόσφατους νόμους, προκειμένου νά ἐντοπίσει κραυγαλέα μαργαριτάρια. Τά εὑρήματά της ἐντυπωσιακά. Συμφωνοῦμε μέ τήν πρότασή της ὅτι ἡ ὀρθή χρῆσις τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας κατά τήν σύνταξη τῶν νόμων πρέπει νά συμπεριληφθεῖ στούς κανόνες καλῆς νομοθετήσεως. Ἀκολουθεῖ ἡ ἐπιστολή της:

.                «Στόν Νόμο 4621/2019 (ΦΕΚ/128/Α΄/31.7.2019) περιλαμβάνεται Κεφάλαιο Γ΄ γιά τήν νομοπαρασκευαστική διαδικασία καί τήν “καλή νομοθέτηση”. Στό ἄρθρο 58 ἀπαριθμοῦνται οἱ κανόνες – “ἀρχές” καλῆς νομοθέτησης, οἱ ὁποῖες, ὅπως ἀναφέρεται, ἔχουν ἐφαρμογή κατά τήν κατάρτιση σχεδίων κ.λπ. νόμων, κατά τήν ἀξιολόγηση τῶν νόμων καί κατά τήν κωδικοποίηση τῶν ρυθμίσεων.
.                Α. Στίς ἀρχές τῆς “καλῆς νομοθέτησης” δέν ἀναφέρεται (ἐνῶ ἀνήκει …) καί ἡ ὀρθή χρήση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης. Μορφή κακῆς χρήσεως τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης εἶναι οἱ μεικτές ἐκφράσεις, δηλαδή ὁ συνδυασμός ἀρχαιοπρεπῶν ἐκφράσεων μέ τύπους τῆς δημοτικῆς. Ἔτσι, στόν νόμο αὐτόν καθώς καί σέ ἄλλους νέους νόμους ἀπαντῶνται οἱ ἑξῆς, τουλάχιστον ἀκαλαίσθητες, ἐκφράσεις:

  • “βάσει… σύμβασης”

  • “κατόπιν αἴτησης”

  • “λόγω τήρησης”

  • “δυνάμει σύμβασης”

  • “λόγω τέλεσης”

  • “κατόπιν δημοσίευσης”

  • “ἐν ὄψει συμπλήρωσης” κ.ἄ.

Ἐπίσης:

  • “ἐπί… ἀπόλυσης”

  • “περί… ἀσφάλισης”

  • “ἐπί τῆς… διάρθρωσης”

  • “πέρα τῆς… προϋπόθεσης”

  • “ἑκάστης… σύμβασης”

  • “κατόπιν… ἄσκησης”

  • “ἐκτός … εἴσπραξης”

  • “ἀνά ἔτος… ἀσφάλισης”

  • “τυγχάνουν… μείωσης”

  • “ἀκολούθως τῆς ἀπόφασης προέγκρισης”

  • “ἐπί τῆς ὕπαρξης”

  • “μή εἰσέτι… ἔνταξης”!,

ὅπου δοτικοφανῆ ἐπιρρήματα ἤ ἐμπρόθετοι προσδιορισμοί, δηλαδή καθαρῶς ἀρχαῖες ἐκφράσεις σέ πτώση δοτική, ἀκολουθοῦνται ἀπό τριτόκλιτο ὄνομα τοῦ ὁποίου ἡ γενική ἔχει κατάληξη -ης, τύπος καθαρά δημοτικῆς, ἐνῶ κατά τήν γραμματική τῆς ἀρχαίας γλώσσης ἡ κατάληξη εἶναι -εως.
.                Ὅπως ἀναφέρεται καί στήν Νεοελληνική Γραμματική (καταγομένη ἀπό τήν “Μικρή Νεοελληνική Γραμματική” τοῦ Μανόλη Τριανταφυλλίδη), τά τριτόκλιτα σέ -ις λήγουν ἤ σέ -εως ἤ σέ -ης καί οὐδείς ὑποχρεώνει οὐδένα νά χρησιμοποιῆ μόνον τήν γενική σέ -ης. Ἔτσι, γιά τήν ὀρθή ἔκφραση ἐπιβάλλεται νά χρησιμοποιῆται ἡ κατάληξη -εως ὅταν πρόκειται γιά ἀρχαιοπρεπῆ ἔκφραση.
.                Στίς ἀναφερθεῖσες ἀνωτέρω ἐκφράσεις, ἄν μέν ὑπάρχη ἐπιθυμία χρησιμοποιήσεως τοῦ -ης (γενική), ἀπαιτεῖται ἡ ἔκφραση τῆς ἐννοίας μέ κατάλληλη προσαρμογή της στήν δημοτική, ἐάν ὅμως ὑπάρχη ἐπιθυμία ἀρχαιοπρεποῦς ἐκφράσεως, ἐπιβάλλεται ἡ χρήση τοῦ τριτοκλίτου μέ τήν κατάληξη -εως.
.                Ἔτσι, θά ἀναγραφῆ, ἀντί “βάσει σύμβασης”, “μέ βάση σύμβαση” καί ἀντί “ἐν ὄψει… συμπλήρωσης”, “γιά τήν συμπλήρωση” ἤ “μέ σκοπό τήν συμπλήρωση” κ.ο.κ.
.            Ὁ ἐκ τῶν μεταγλωττισάντων τούς Κώδικες Νόμων Ἀριστόβουλος Μάνεσης, σέ ἄρθρο του στό Νομικό Βῆμα Ὀκτωβρίου 1998 ἐπισημαίνει ὅτι ἡ Δημοτική καθιερώνεται “ἄνευ ἰδιωματισμῶν καί ἀκροτήτων”. Χαρακτηρίζει ὡς “ἄκομψες διατυπώσεις” τήν χρήση δημοτικῶν τύπων δίπλα σέ λόγιους τύπους (π.χ. “δυνάμει σύμβασης”) καί τονίζει ὅτι “ἡ γλῶσσα τῆς νομικῆς ἐπιστήμης δέν μπορεῖ νά εἶναι ὅμοια μέ τήν δημοτική τῆς καθημερινῆς “κουβέντας” ἤ ἀκόμη καί τῆς “λογοτεχνίας” καί ὅτι “στά νομικά κείμενα ἡ διατύπωση πρέπει νά εἶναι καί ἐπιμελημένη, τόσο ὡς πρός τό λεξιλόγιο ὅσο καί ὡς πρός τήν χρήση τῶν κατά τό δυνατόν δοκιμωτέρων καί αἰσθητικά ἀρτιωτέρων γραμματικῶν τύπων καί τοῦ ἀντιστοίχου ὕφους”.
Ὁ ἴδιος τονίζει τά ἑξῆς:
.                Ἰδίως σέ ὑπερδισύλλαβες λέξεις, ἡ χρήση τοῦ λόγιου τύπου (κατάληξη -εως) εἶναι μορφολογικά προτιμώτερη: π.χ. αἴτηση ἀκυρώσεως, δήλωση βουλήσεως, δικαίωμα ἀκροάσεως, σύμβαση προσχωρήσεως, ἀνάκληση δηλώσεως, αἴτηση ἐξαιρέσεως, Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως, ἀλλά καί “μέτρα τάξεως”, “σχέδιο πόλεως”, “πρώτης τάξεως”, “πάσης φύσεως ὑλικά” κ.ἄ. Ἔτσι ἀποφεύγονται ἄκομψες διατυπώσεις, ὅταν ἰδίως χρησιμοποιοῦνται δημοτικοί τύποι δίπλα σέ λόγιους τύπους π.χ. “δυνάμει σύμβασης”, “ἐναντίον διάταξης…”.
.                Μιξοβάρβαρα ὑποδείγματα ὕφους (πρός ἀποφυγή) συνιστοῦν οἱ φράσεις “ἐνόψει τῆς νομοθετικῆς πρόβλεψης καί ρύθμισης τῆς αἴτησης ἀνάκλησης ἤ μεταρρύθμισης τῆς ἀπόφασης”, “δεκτῆς γενομένης τῆς αἴτησης ἀνάκλησης…(ὅπου ὑπάρχει σειρά λέξεων πτώσεως γενικῆς σέ -ης)”.
.                Καί ἰδού ἕνα νέο τέτοιο “ὑπόδειγμα” ἀπό τό Φύλλο 3812/Β/15.10.2019 τῆς Ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως:
“Ἀριθμ. Ἀποφ. 679/2019 Λήψη ἀπόφασης ἐπί γνωστοποίησης συγκέντρωσης…!”.

Β. Ἄς ἐπισημάνουμε καί μερικά ἀκόμη… “μαργαριτάρια” σέ νομοθετήματα ἤ (κατά τήν δημοσίευσή τους) στήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως:

.                Στήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως (ΦΕΚ Β΄ 368/17) εἴδαμε θέμα μέ τίτλο “Ἔγκριση κατ’ ἀποκοπῆς (!) χορηγήματος…”. Ἡ φράση “κατ’ ἀποκοπήν”, ἀποτελούμενη ἀπό τήν πρόθεση “κατά” καί τήν λέξη “ἀποκοπή” στήν αἰτιατική, χρησιμοποιεῖται ὡς ἐπίρρημα, δηλαδή ἄκλιτη λέξη, ἡ ὁποία δέν ἐπηρεάζεται ἀπό τήν σύνταξη (ἀριθμό, πτώση κ.λπ.) τῶν λοιπῶν ὅρων τῆς προτάσεως. Ἔτσι, δέν μεταβάλλεται στίς ἐκφράσεις κατ’ ἀποκοπήν “χορήγημα”, κατ’ ἀποκοπήν “χορηγήματος”, κατ’ ἀποκοπήν “χορηγήματα”, κατ’ ἀποκοπήν “χορηγημάτων” κ.ο.κ.
.                Ἐπίσης, σέ ΦΕΚ τοῦ ἔτους 2016 (1667 Β΄) δημοσιεύεται ἀπόφαση τοῦ Ὑπ. Ἐσωτερικῶν μέ θέμα “Κατανομή ἑνός ἱερέα Εἰδικῶν Καθηκόντων στό Σῶμα τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας”. Ἡ φράση θά ἦταν σωστή μόνον ἄν ἐπρόκειτο περί κατανομῆς περισσοτέρων στό ἐν λόγῳ Σῶμα. Διότι: Τό ρῆμα “κατανέμω” σημαίνει “διαιρῶ”, “διαμοιράζω”. Ἡ διαίρεση ἤ τό μοίρασμα προϋποθέτουν ὡς ἐκ τῆς ἐννοίας τους περισσότερα τοῦ ἑνός πρόσωπα ἤ πράγματα. Ἐκτός ἄν… ὁ ἱερεύς κοπῆ σέ περισσότερα κομμάτια!
.                Στό ἄρθρο ἑνδέκατο τοῦ Ν. 4517/18 (ΦΕΚ 22/Α΄/8.2.2018) ἀναφέρονται τά ἑξῆς: Ἡ ἰσχύς τοῦ παρόντος ἰσχύει (!) ἀπό τήν δημοσίευσή του στήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως», ἀντί τοῦ ὀρθοῦ “ἡ ἰσχύς ἀρχίζει ἀπό…”.
.                Σέ ἔγγραφο τοῦ Ὑπ. Ἐργασίας (Φ.40021/11259/2018 – βλ. ΔΕΝ 2018 σελ. 326), πού ἀφορᾶ παροχές ἀσθενείας, ἀναφέρονται τά ἑξῆς:
.                “Γιά τήν ἀνανέωση τῆς ἀσφαλιστικῆς ἱκανότητας ἔχει συνταχθεῖ… διάταξη νόμου, μέ τήν ὁποία προβλέπεται ὅτι … 2) στούς ἐργαζομένους τῶν ἐπιχειρήσεων… καί τῶν Ναυπηγείων Ἐλευσῖνας, στούς ἀναβάτες ἱπποδρομιῶν, στούς μαθητευόμενους ἀναβάτες, τούς προπονητές δρομώνων ἵππων καί τῶν προσώπων πού ὑπάγονται στήν ἀσφάλιση τοῦ ΕΦΚΑ ὡς μισθωτοί-μέλη Διοικητικῶν Συμβουλίων ΑΕ… εἶναι δυνατή ἡ χορήγηση παροχῶν ἀσθενείας…”.

Ἡ ὀρθή ἔκφραση εἶναι “καί τά πρόσωπα…”. Διότι:

.                Ἡ ἔκφραση “καί τῶν προσώπων” (γενική) συνδέεται (τό “καί” συνδέει ὁμοίους ὅρους) μέ τήν προηγουμένη φράση “δρομώνων ἵππων”, ἡ ὁποία ἐξαρτᾶται ἀπό τήν λέξη “προπονητές”, μέ ἀποτέλεσμα νά πρόκειται γιά προπονητές ὄχι μόνον τῶν ἵππων ἀλλά καί… “τῶν προσώπων πού ὑπάγονται στόν ΕΦΚΑ”!
.                Στόν Ν. 4255/14 (ΦΕΚ 2/Α΄/7.1.2014) στό ἄρθρο 3 ἀναφέρεται: “… τό πλῆθος καί τό ὕψος … τῶν ἐκδοθέντων (!) Πράξεων ἐπιβολῆς Εἰσφορῶν ἤ Πράξεων Βεβαίωσης Ὀφειλῆς”.
“Ἐκδοθεισῶν” εἶναι τό ὀρθό, ἀφοῦ πρόκειται περί θηλυκῶν ὀνομάτων.
.                Στήν Ἀποφ. ΕΑΠ 2003486/13 (ΦΕΚ 3091/Β΄/5.12.13), παρ. 3, ἀναγράφεται: “… τό πάσης φύσεως προσωπικό πού λαμβάνει μέ καθ’ οἱονδήποτε τρόπο…”.
Ἤ «μέ οἱονδήποτε τρόπο» ἤ “καθ’ οἱονδήποτε τρόπο”, ὄχι καί τά δύο!
.                Στήν Ἀποφ. 44664/2013 (ΦΕΚ 3417/Β΄/31.12.2013) ἀναφέρεται: “Ἐγκρίνουμε τήν ὑπερωριακή ἀπασχόληση… ὑπαλλήλων πού ὑπηρετοῦν καί συνδράμουν…”.
Δέν ὑπάρχει ρῆμα “δράμω” οὔτε σύνθετο “συνδράμω” (στόν Ἐνεστῶτα). Πρόκειται γιά τό ρῆμα “τρέχω” καί σύνθετο “συντρέχω”, τό ὁποῖο στόν β΄ ἀόριστο ἔχει τόν τύπο “ἔδραμον” (καί “συνέδραμον”) καί στήν ὑποτακτική του (καθώς καί στόν μέλλοντα στιγμιαῖο) “συνδράμω”.
.                Στά διάφορα νομοθετήματα (Ν. 4387/16 κ.ἄ.) ἡ μετοχή “γενόμενος, γενομένη, γενόμενο”, πού εἶναι ἀορίστου χρόνου (β΄ ἀόριστος τοῦ ρήματος “γίγνομαι”), χρησιμοποιεῖται λανθασμένα γιά τό μέλλον. Εἶναι ἀπολύτως λανθασμένη ἡ ἔκφραση “ἀρχῆς γενομένης… π.χ. τήν 1.1.2020 ἤ τό ἔτος 2020”. Ἀντί τῆς ἀορίστου χρόνου μετοχῆς μπορεῖ νά χρησιμοποιῆται ἡ μετοχή ἐνεστῶτος “γινόμενος…” (στήν δημοτική γλῶσσα), ἀφοῦ ἡ πλέον ὀρθή μορφή τῆς ἀντιστοίχου μετοχῆς τοῦ μέλλοντος “γενησόμενος-γενησομένη-γενησόμενον” ἀποτελεῖ βαρεῖα καθαρεύουσα.
.                Ἄς μᾶς ἐπιτραπῆ νά ἐπισημάνουμε τήν ἔκφραση-πρόταση ἔχει νά κάνη μέ, ἡ ὁποία ἔχει σχεδόν ἐπικρατήσει τόσο στόν προφορικό ὅσο καί στόν γραπτό λόγο (καί σέ ἐπιστημονικά ἄρθρα). Πρόκειται γιά ἔκφραση “ξενόφερτη”, προσιδιάζουσα σέ γλῶσσες πτωχές, πού ἔχουν ἀνάγκη περιφράσεως γιά νά ἐκφράσουν κάποιο νόημα. Δέν ταιριάζει ὅμως στήν Ἑλληνική Γλῶσσα πού ἔχει ἀπεριόριστο πλοῦτο λέξεων. Ἀντί τῆς ἀνωτέρω προτάσεως καλό εἶναι νά χρησιμοποιῆται ἡ ἑλληνική ἔκφραση-πρόταση “ἀφορᾶ εἰς” ἤ “ἀφορᾶ σέ”, “σχετίζεται μέ” ἤ “ἔχει σχέση μέ”.
.                Νομίζουμε ὅτι καί ἡ ὀρθή χρήση τῆς γλώσσης μας θά συντελέση στήν προσπάθεια τῆς Κυβερνήσεως νά διορθώση τά κακῶς κείμενα στήν Πατρίδα μας.»

 

Σχολιάστε

ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΤΙΚΗ ΚΗΔΕΙΑ «Πατρίδα, Ἱστορία, κοινωνία, σημαία, Γιορτή, κοινὸ ὅραμα, ὅλα αὐτά, τὰ “ἀνοιχτὰ μυαλὰ” τὰ χλευάζουν».

«Διασκεδάζουμε λοι στν κηδεία»

Χρῆστος Γιανναρᾶς

ἐφημ. «Καθημερινή» 10.11.19

.                   Ἀνερμήνευτη, σωστὸ αἴνιγμα, ἡ παθητικότητά μας τῶν σημερινῶν Ἑλληνώνυμων γιὰ ὅσα συμβαίνουν στὴ χώρα μας, στὸ (ἀκόμα ἢ περίπου) κοινό μας σπίτι. Θυμίζω:
.                   Ἐπίσημη «Ἀνεξάρτητη Ἀρχὴ» ἀνακοινώνει ὅτι «μεγάλη μερίδα» παιδιῶν (δὲν λέει ἀριθμὸ οὔτε ποσοστὸ) τελειώνουν τὸ Δημοτικὸ Σχολεῖο καὶ τὸ Γυμνάσιο (ἐννέα χρόνια ὑποχρεωτικῆς ἐκπαίδευσης) χωρὶς νὰ ἔχουν μάθει ἀνάγνωση καὶ γραφὴ – εἶναι παιδιὰ «λειτουργικῶς ἀναλφάβητα». Ἔχουν προαχθεῖ ἀπὸ τάξη σὲ τάξη καὶ ἀπὸ τὴ «στοιχειώδη» στὴ «μέση ἐκπαίδευση» χωρὶς νὰ μποροῦν, τὰ δύστυχα, οὔτε νὰ διαβάζουν, οὔτε νὰ γράφουν. Ἡ εἴδηση δημοσιεύεται πρωτοσέλιδη («Κ» 13.9.2019), ἀλλὰ ἀντίδραση καμιὰ – «δὲν κουνιέται φύλλο». Κανένας σχολιασμὸς ἀπὸ τοὺς πολιτικὰ ὑπεύθυνους γιὰ τὴν ἐκπαίδευση, ἀπόλυτη σιγὴ καὶ ἀδιαφορία ἀπὸ τὰ πανεπιστήμια, ἄφωνοι οἱ λαλίστατοι συνδικαλιστές. Θέμα ζωῆς ἢ θανάτου γιὰ τὴν ἑλληνικὴ κοινωνία, καὶ τὰ ἀντανακλαστικά μας νεκρωμένα.
.                   Δεύτερο σύμπτωμα παθητικότητας, ποὺ βεβαιώνει ἀνενεργὰ τὰ αἰσθητήρια, νεκρωμένο τὸ ἔνστικτο αὐτοσυντήρησης: γλωσσία, πρωτογονισμς τς κφραστικς. Στ δυσαρίθμητα τηλεοπτικ κανάλια κα ραδιόφωνα λληνικ γλῶσσα κατακρεουργεται τιμωτικά, βιάζεται, ξαθλιώνεται, κα κανένας ποτ δν πεμβαίνει. Δν πάρχει λεγχος, οτε καν δειγματοληπτικς γι κφοβισμ γλῶσσα ποβαθμίζεται διάντροπα π πρωθυπουργος κα κορυφαίους τν θεσμν, πρωτογονισμς διαχέεται σν ατονόητος ς τν σχατη πτυχ το δημόσιου βίου. γραμματοσύνη περιθωριοποιε τ διαχρονικ γλωσσικ περιουσία αώνων, κχυδαΐζει τν δημόσιο βίο.
.                   Τρίτο, παμμέγιστο σκάνδαλο συλλογικῆς παθητικότητας, σύμπτωμα ἐπιθανάτιας νάρκης: Ἡ ἀφελέστατη, βοσκηματώδης νοχ μφανέστατα ξαγορασμένη συνέργεια στν προγραμματικ λλοίωση τν δημογραφικν δεδομένων τοῦ ἑλλαδικοῦ πληθυσμοῦ. Ὅλοι οἱ Ἑλληνώνυμοι, κάποια χρόνια τώρα, κάθε μέρα, βλέπουμε καὶ ἀκοῦμε στὰ Δελτία Εἰδήσεων τὸ σταθερὸ θέαμα καὶ δράμα χιλιάδων, πολλῶν ἑκατοντάδων χιλιάδων, ἀρχικὰ κατατρεγμένων καὶ τώρα πιὰ κυρίως βουλιμικῶν ἀνθρώπων, λιμασμένων γιὰ τὸν ἡδονικὸ «πολιτισμὸ» τῆς «ἐλευθερίας τῶν Ἀγορῶν» νὰ φτάνουν παράνομα στὶς ἀκτές μας.
.                   Εὐαίσθητος ὁ Ἕλληνας συγκινήθηκε μὲ τοὺς πρώτους πρόσφυγες, τοὺς φυγάδες ἀπὸ τὸν ἀγοραίων σκοπιμοτήτων πόλεμο, τὸ ρήμαγμα τῆς ζωῆς καὶ τὴ σφαγή. Ἔμπειροι τῆς προσφυγιᾶς καὶ τοῦ διωγμοῦ, βγήκαμε στοὺς δρόμους νὰ μοιραστοῦμε τὴν μπουκιά μας μὲ ἀλλόγλωσσους καὶ ἀλλόπιστους φυγάδες ἀπὸ τὴ συμφορά. Σύντομα ὅμως στοὺς φυγάδες προστέθηκαν τὰ σμήνη τῶν λαθραίων, ποὺ ἡ Τουρκία τοὺς κρατάει ἐνέχυρο ἐκβιασμῶν, ντοπαρισμένους ἀπὸ τὴ λιγούρα γιὰ τὸ πέρασμα στὸν «παράδεισο» τοῦ Βίζεγκραντ.
.                   Ὡσὰν νὰ μὴ βλέπουμε πιὰ οἱ Ἕλληνες, νὰ μὴν ἀντιλαμβανόμαστε τὸ παιχνίδι ποὺ παίζεται. Ποιοί τώρα καταφθάνουν, κατὰ χιλιάδες, μὲ τὴ μεσολάβηση χρυσοπληρωμένων δουλεμπόρων, στὶς ἀκτὲς τῶν ἑλληνικῶν νησιῶν. Τοὺς ὑποδέχονται ἔμμισθοι ὑπάλληλοι τοῦ ἑλλαδικοῦ κράτους καὶ μισθοφόροι ἀτζέντηδες «μὴ κυβερνητικῶν ὀργανώσεων», δηλαδὴ ἰδιῶτες ποὺ ἐπίσημα, δίχως προσχήματα, πρακτορεύουν συμφέροντα: τουρκικῶν ὑπηρεσιῶν ἢ τοῦ ὀργανωμένου δουλεμπορίου.
.                   Ὅταν στὰ ἑλληνικὰ (ἀκόμα) νησιὰ ὁ ἀριθμὸς τῶν εἰσβολέων ξεπερνάει γιὰ κάποιο διάστημα τὸν ἀριθμὸ τῶν μόνιμων κατοίκων, τότε ναυλώνονται πλοῖα «τῆς γραμμῆς» (μὲ χρήματα τοῦ λεηλατημένου ἀπὸ τὴ φορολόγηση πολίτη) γιὰ νὰ μεταφερθοῦν οἱ εἰσβολεῖς στὴν «ἐνδοχώρα». Μὲ ταχύτητα ἀπίστευτη ἑτοιμάζονται οἰκισμοί, ποὺ παρόμοιους δὲν γνώρισε ποτὲ ἡ ἐμπειρία Ἑλλήνων σεισμοπαθῶν, πυροπαθῶν, πλημμυροπαθῶν. Καὶ ἡ πελώρια ἀπορία εἶναι, γιατί; Γιατί τόση ἐξευτελιστικὴ χαμέρπεια σὲ αὐτὸ τὸ κράτος, ὅποια κι ἂν εἶναι ἡ κυβέρνηση, ὅποιος κι ἂν εἰσπράττει τὴ χαμέρπεια. Ποιός λογαριάζεται ἀφεντικὸ καὶ τὸν ὑπακοῦνε τυφλὰ τόσο ἡ «πρώτη φορὰ Ἀριστερὰ» ὅσο καὶ ἡ «προοδευτικὴ» στὸν μηδενισμὸ τῆς Δεξιά;
.                   Ἀνεξήγητος ἐφησυχασμὸς συνοδεύει καὶ τὴν κατεστημένη πιὰ ἀβελτηρία, ἐνδημικὴ καὶ αὐτονόητη συνολικὰ στοὺς «προοδευτικοὺς» κύκλους. Ἀβελτηρία σημαίνει: νωθρότητα, ὀκνηρία τῆς σκέψης, μωρία, ἠλιθιότητα. Γεννάει τὴν ἀβελτηρία ὁ δογματισμός, καὶ δογματισμὸς εἶναι τὸ ἡδονικὸ ἀφιόνι γιὰ τὴν ἀνεπάγγελτη, δίχως ἐλπίδα ἢ προοπτικὲς νεολαία. Μὲ τὸ ἀφιόνι τοῦ δογματισμοῦ τῆς ὅποιας μπαγιάτικης ἱστορικο-ὑλιστικῆς κονσέρβας, Ἀριστερῆς τάχα ἢ τάχα «προοδευτικῆς» Δεξιᾶς, κάποια νεολαία βαυκαλίζεται ὅτι ἔχει «πεποιθήσεις». Λογαριάζει τὴν ψυχολογικὴ ἐγκύστωση στὸ Τίποτα σὰν προνομία συστράτευσης στὶς «προοδευτικὲς δυνάμεις».
.                   Πατρίδα, στορία, κοινωνία – κοινότητα, σημαία, Γιορτή, κοιν ραμα, λα ατά, τ «νοιχτ μυαλ» φείλουν ν τ χλευάζουν. Ἀκόμα καὶ ἡ ἀναισχυντία δικαιώνεται ἀπὸ τὴν «προοδευτικὴ» διαμαρτυρία. Τὰ κορίτσια τῆς Νέας Φιλαδέλφειας καμάρωναν σὰν ἄδειες ψυχές, μόνο γιὰ νὰ χλευάσουν τὸ συμβατικὸ Τίποτα τῆς ἐθνικῆς γιορτῆς, τὸ Τίποτα ποὺ παρελαύνει σαρκώνοντας τὸ κενὸ καὶ τὴν ἄγνοια. Ἕνας δάσκαλος παλιὸς (ποὺ θὰ πεῖ: πολὺ ἀτίθασος στὸν συμβιβασμὸ) μπροστὰ στὴν «προοδευτικὴ» ἀναισχυντία ποὺ βεβήλωνε τὴ γιορτὴ τῆς πατρίδας, ἁπλῶς, μὲ εὐγένεια καὶ σεβασμό, θὰ ἔβγαζε σιωπηρὰ τὸ καπέλο του. Ὅπως ὅταν περνάει ἀπὸ μπροστὰ μας ἕνα φέρετρο, σὲ κηδεία.
.                   Τὸ παιχνίδι ἔχει τελειώσει, εἶναι ὁριστικὰ χαμένο. Ἡ Ἱστορία θὰ διασώσει, ἴσως, κάποια εἰκόνα τῆς νεκροπομπῆς. Σηκώνουν τὸ φέρετρο οἱ αὐτουργοὶ τῆς ἐκφερόμενης νέκρας, οἱ πρόσφατοι: Κεραμέως, Γαβρόγλου, Ἀρβανιτόπουλος, Βερυβάκης. Πλαισιώνουν, ὅλοι ὅσοι ἀσέλγησαν στὸ σημερινὸ πτῶμα, συνειδητοὶ «προοδευτικοὶ» ἢ τυχάρπαστες μετριότητες.
Εκοσι χτ πουργο Παιδείας, σ σαράντα τέσσερα χρόνια. τοίμασαν τν σχημοσύνη τν κοριτσιν τς Νέας Φιλαδέλφειας.

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΠΑΙΔΕΙΑ… ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΩΣ ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΗ (Δημ. Νατσιός)

Παιδεία… λειτουργικς ναλφάβητη

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-θεολόγος
Κιλκὶς

.             «Στοιχεῖα σόκ», ἔγραφαν πρὶν ἀπὸ λίγο καιρὸ οἱ ἐφημερίδες.  «Λειτουργικὰ ἀναλφάβητοι» οἱ μισοὶ μαθητὲς τῶν Λυκείων.  Καὶ τί σημαίνει λειτουργικῶς ἀναλφάβητοι;  Παρένθεση:  Τὸ σωστὸ εἶναι λειτουργικῶς» καὶ ὄχι οἱ νεοφανεῖς σολοικισμοὶ τοῦ τύπου «ὁμολογουμένα» καὶ «λειτουργικά». Πῶς νὰ ἐξηγήσεις στοὺς ἡμιμαθεῖς κονδυλοφόρους ὅτι ἄλλο τὸ ἐπίρρημα ἀδιακρίτως (χωρὶς διάκριση) καὶ ἄλλο τὸ ἀδιάκριτα (χωρὶς διακριτικότητα, λεπτότητα).  Ἄλλο τὸ περιέργως (παραδόξως) καὶ ἄλλο τὸ περίεργα (παράξενα, ἀκατανόητα).  Ἄλλο τὸ τελείως (ἐντελῶς, καὶ εἶναι κυρίως ποσοτικὸ) καὶ ἄλλο τὸ τέλεια (μὲ τελειότητα, καὶ εἶναι ποιοτικό).  Ἐδῶ ἰσχύει τὸ «ἰατρέ, θεράπευσον σεαυτόν».
.             Λειτουργικῶς ἀναλφάβητος εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού, μὲ ἁπλὰ λόγια, δυσκολεύεται στὴν ἀνάγνωση, στὴν γραφὴ καὶ στὸ μέτρημα, στὴν ἀριθμητική. Τίς ὅμως ἢ τί πταίει;  Εὔκολη ἡ ἀπάντηση.  «Ἰχθὺς ἐκ τῆς κεφαλῆς ὄζει». Ὑπουργεῖο Παιδείας. Ἔτσι ἀκριβῶς τιτλοφορεῖται.  Ἐπιμένει ἀκόμη… Τί σημαίνει Παιδεία;  Ἀπάντηση. Νὰ εἶναι τὸν Σεπτέμβριο οἱ δάσκαλοι καὶ τὰ βιβλία στὰ σχολεῖα. Νὰ μὴν παρατηροῦνται «κενὰ καὶ ἐλλείψεις». Τὸ περιεχόμενο τῶν βιβλίων;  Ἀδιάφορο. Τὸ ποιῶν τῶν δασκάλων;  Ποιὸς ἀσχολεῖται;  Ἐρωτῶ:  Μήπως τώρα δρέπουμε τοὺς καρπούς, τῆς εἰσαγωγῆς τὸ 2006, τῶν νέων, «σύγχρονων» βιβλίων Γλώσσας, «περιοδικῶν ποικίλης ὕλης», ὅπως ἀπροκάλυπτα τὰ ὀνομάζω;  Ὅτι σιγὰ-σιγὰ ξεβράζονται τὰ δηλητήρια καὶ οἱ ἀκαθαρσίες ποὺ φιλοξενοῦν;
.             Οἱ μαθητευόμενοι μάγοι τοῦ δῆθεν προοδευτισμοῦ – ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς γίνεται πάντοτε ὑπουργὸς παιδείας – πειραματίστηκαν μὲ τὶς μίζερες, ξέψυχες καὶ σχιζοφρενικὲς ἰδεοληψίες τους καὶ τὰ παιδιὰ νιώθουν τὴν ναυτία ποὺ προκαλεῖ μουχλιασμένη τροφή, ἡ παιδεία τῆς ἀμάθειας.
.             Ἀποτέλεσμα;  Ἀνδρώθηκε μία νεολαία χωρὶς μνήμη, γεννημένη ἀπὸ τὸ μηδέν. Μία νεολαία βαρβάρων. «Ἕνα νέο εἶδος ἀνθρώπου ἔχει ἀναδυθεῖ τὸν τελευταῖο καιρό: Ὁ μορφωμένος βάρβαρος -ποὺ ἔχει σπουδάσει εἴκοσι χρόνια, ἔχει ἀποκατασταθεῖ θαυμάσια ἐπαγγελματικά, ἀλλὰ δὲν ἔχει διαβάσει τίποτα, δὲν ξέρει ἱστορία, ἀγνοεῖ ὁτιδήποτε βρίσκεται ἐκτὸς τῆς εἰδικότητάς τους», θὰ γράψει ἡ Βρετανίδα συγγραφέας Ντ. Λέσινγκ.  Μὲ λίγα λόγια οὐδέποτε ὑπῆρξαν στὸν κόσμο καὶ στὸν τόπο μας τόσοι ἐγγράμματοι καὶ τέτοια φτώχεια πνευματική.
.             Παιδεία σημαίνει ὅμως κυρίως γλῶσσα. Ἡ λέξη «ἀναλφάβητος» αὐτὸ κυρίως ὑπονοεῖ-τελείως ἀγράμματος, ἀστοιχείωτος.
.             Τὸ 2006, ὡς γνωστόν, ἄλλαξαν ὅλα τὰ βιβλία τῆς ἐκπαίδευσης, πρώτης καὶ δεύτερης σχολικῆς βαθμίδας.  Μεταξὺ αὐτῶν καὶ τὰ γλωσσικὰ βοηθήματα. Γιὰ πρώτη φορὰ ἐξοβελίστηκαν ὅλοι οἱ παλαιότεροι σπουδαῖοι λογοτέχνες μας καὶ ἀντικαταστάθηκαν ἀπὸ ἀξιολύπητα ἐρεθίσματα καὶ ἀνάξια λόγου παραθέματα.
.              Πιὸ συγκεκριμένα:
.           Στὰ 10 βιβλία Γλώσσας τῆς Ε´ καὶ Ϛ´ Δημοτικοῦ, ἐκπροσωποῦνται μὲ ἕνα μόλις κείμενο πεζὸ ἢ ποίημα οἱ ἑξῆς λογοτέχνες μας:  Σολωμός, Παλαμᾶς, Ἐλύτης, Σεφέρης, Παπαντωνίου, Νιρβάνας, Ξενόπουλος. Ἀπουσιάζουν:  Παπαδιαμάντης, Κόντογλου, Μυριβήλης, Κρυστάλλης, Καρκαβίτσας, Πολέμης, Δροσίνης, Κάλβος, Βαλαωρίτης, Βιζυηνός, Ἄγρας, Ρώτας, Οὐράνης, Σικελιανός, Ψαθάς, Σαμαράκης καὶ ἄλλοι.
.             Ἐξοστρακίστηκαν τὰ δημοτικά μας τραγούδια «τὸ τελεσφορώτατατον ὄργανον τῆς ἐθνικῆς ἀγωγῆς, ἐκτρέφουσα καὶ συντηροῦσα τὸ ἐθνικὸν φρόνημα», γράφει ὁ μεγάλος Νικόλαος Πολίτης.
.             Ἀπουσιάζουν κείμενα τῶν ἀρχαίων κλασσικῶν, τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, οἱ διδακτικότατοι μύθοι τοῦ Αἰσώπου. Καὶ μὲ τί ἀντικαταστάθηκαν;

  1. Ἄρθρα ἐφημερίδων: Πληθώρα ἄρθρων, σχετικῶν καὶ ἄσχετων, ἀτάκτως ἐρριμμένων ἐντὸς τῶν πολλῶν σελίδων τῶν νέων βιβλίων, ἀλλὰ καὶ κατὰ συνέπεια ἐντὸς τῶν κεφαλιῶν τῶν μικρῶν μαθητῶν. Σὲ 15 τουλάχιστον μαθήματα ὑπάρχουν ἀποκόμματα ἐφημερίδων (ΕΘΝΟΣ, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ΝΕΑ, ΧΡΥΣΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ, ΒΗΜΑ, ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ).

  2. Ἱστοσελίδες. Σὲ 10 ἀνέρχονται τὰ κείμενα ποὺ προέρχονται ἀπὸ ἱστοσελίδες κυρίως ἑλληνικῶν ἱστοτόπων (ΦΟΚΟΥΣ, ΠΛΑΝΗΤΑΡΙΟ, ΖΩΟΦΙΛΙΑ ΚΛΠ.).

  3. Ἀλλὰ ἐκεῖ ποὺ δείχνουν μία ἀδυναμία τὰ νέα βιβλία εἶναι τὰ περιοδικά. Ὄχι ἕνα, ὄχι δύο ἀλλὰ σαράντα δύο κείμενα σὲ σύνολο 239 προέρχονται ἀπὸ διάφορα κυρίως παιδικὰ περιοδικὰ ὅπως: KID’S FUN (3), ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ (4), ΜΙΚΥ (2) καὶ αὐτὸ ποὺ ἐντυπωσιάζει περισσότερο, ἡ πραγματικὴ ἐμμονή: τὸ Περιοδικὸ ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ τῆς ἐφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ποὺ ἐμφανίζεται 15 φορές.

  4. Τέλος, ὑπάρχουν καὶ 15 κείμενα -ἄχυρα- τῆς συγγραφικῆς ὁμάδας καὶ 5 κείμενα μὲ κατασκευὲς ποὺ κατέχουν κεντρικὴ θέση στὴ διδασκαλία.

  5. Καὶ γιὰ τὴ λογοτεχνία τί μένει 102 κείμενα καὶ ποσοστὸ 42,5 %, ἐνῶ μέσα σὲ αὐτὰ συμπεριλαμβάνονται καὶ κείμενα ἥσσονος σημασίας, ἀποσπασματικὰ ἢ κείμενα ποὺ ὡς βασικὸ στόχο ἔχουν τὴν ἐφαρμογὴ κάποιων γραμματικῶν φαινομένων καὶ ὅπου τὸ κείμενο δὲν ἀντιμετωπίζεται καθόλου λογοτεχνικά, νοηματικά, ἐννοιολογικά.

  6. Μέσα σ’ αὐτὰ τὰ 102 κείμενα παρελαύνουν συνταγὲς μαγειρικῆς.  Κείμενα-κουτσουλιὲς δύσοσμες- του τύπου:  «Ἡ Ἰταλία μᾶς κήρυξε τὸν πόλεμο κι ἐμεῖς κρυφτήκαμε στὸ ὑπόγειο».  (Γλώσσα Ε΄ Δημοτικοῦ, α΄ τεῦχος, σελ. 44-45).

Συνθέσεις κρανιοκενεῖς, προσβλητικὲς γιὰ πρόσωπα, σημαῖες τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας, ὅπως τὸ βλακῶδες μὲ τὶς τρεῖς εἰκόνες τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, τῆς Κοκκινοσκουφίτσας καὶ τοῦ Καραγκιόζη, ὅπου κάποιο κακόγουστο ἀπολειφάδι τῆς νεοταξικῆς παράνοιας τοὺς θέλει πρωταγωνιστὲς σὲ κοινὴ ἱστορία.  (Τετράδιο ἐργασιῶν Γλώσσας Ϛ΄ Δημοτικοῦ, β΄ τεῦχος, σελ. 39).
.             Τὰ ἴδια καὶ χειρότερα συμβαίνουν στὸ Γυμνάσιο καὶ τὸ Λύκειο.  Καὶ μετὰ διαρρηγνύουμε τὰ ράκη μας γιὰ τὴν γλωσσικὴ παιδεία τῶν νέων. Μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες συνέπειες αὐτῆς τῆς γλωσσικῆς ἀνεπάρκειας εἶναι ὅτι προτρέπει σὲ πράξεις βίας, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ἀποφευχθοῦν μόνο μὲ λόγο. Πολλὰ παιδιὰ φτάνουν στὴν ἐξαλλοσύνη καὶ τὴν ἀπελπισία ἢ δραπετεύουν ἕως ἐθισμοῦ στὸν χαώδη κόσμο τῆς εἰκονικῆς αὐταπάτης καὶ ἐπικοινωνίας, γιατί δὲν μποροῦν νὰ ἐκφραστοῦν· «πάρε τὸν λόγο του, δωσ’ μου τὸ χέρι σου» θὰ πεῖ ὁ Ἐμπειρίκος.  Οἱ παλιοὶ οἱ παπποῦδες μᾶς ἔλεγαν: «νὰ ἰδωθοῦμε», ὅταν εἶχαν καιρὸ νὰ τὰ ποῦν.  Νὰ κοιταχτοῦν στὰ μάτια καὶ νὰ κουβεντιάσουν, ἥσυχα καὶ ἁπλά. Αὐτὸ εἶναι κοινωνία. «Καθ’ ὄτι  ἂν κοινωνήσωμεν ἀληθεύομεν, ἂν δὲ ἰδιάσωμεν ψευδόμεθα». Ἀληθὴς βίος εἶναι αὐτὸς ποὺ κοινωνεῖς μὲ τὸν ἄλλον. Ὁ ψεύτικος βίος εἶναι νὰ ἰδιωτεύσεις ἢ – μὲ σύγχρονους ὅρους – ὅταν ἐπικοινωνεῖς μὲ λόγια του ἢ στὸν ἀέρα (Ἡράκλειτος).
.             Ἂς τὸ καταλάβουμε.  Σήμερα τὸ σχολεῖο καλλιεργεῖ τὸ μίσος γιὰ τὸ παρελθόν. Τὸ φανερώνει αὐτὸ ἡ πολεμικὴ κατὰ τῆς Γλώσσας, τῆς Ἱστορίας καὶ τῶν Θρησκευτικῶν. Γκρεμίσαμε ἀσυλλόγιστα τὶς γέφυρες ποὺ μᾶς φέρνουν στὶς ρίζες μας, τὴν μόνη δύναμη ποὺ μπορεῖ νὰ στηρίζει τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος στὶς μεγάλες δοκιμασίες τοῦ καιροῦ μας.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-θεολόγος
Κιλκὶς

, , ,

Σχολιάστε

ΑΝΤΙ γιὰ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ «ΓΛΩΣΣΑΣ» ΠΛΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ μὲ συγκεκριμένες παγκοσμιοποιημένες ἰδεολογίες

κρωτηριάζουν τν λληνικ γλῶσσα

Δρ. Ἑλένη Παπαδοπούλου
Διδάκτωρ Διδακτικῆς Γλωσσῶν καὶ Πολιτισμῶν
τοῦ Πανεπιστημίου Paris III – Sorbonne Nouvelle
ἐφημ. «Δημοκρατία», 12.09.2019

Οἱ ἀλλεπάλληλες μεταρρυθμίσεις ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ ’80 ἀλλοίωσαν τὴ γλωσσικὴ διδασκαλία καὶ φτώχυναν τὸν λόγο.

.           Τὴ γλῶσσα μου ἔδωσαν ἑλληνική… μονάχη ἔγνοια ἡ γλῶσσα μου στὶς ἀμμουδιὲς τοῦ Ὁμήρου», λέει ὁ Ἐλύτης στὸ «Ἄξιόν ἐστι». Καὶ μέσα σὲ δύο στίχους κλείνει τὴν ἱστορία αὐτῆς τῆς θαυμάσιας γλώσσας ποὺ ἔρχεται μέσα ἀπὸ τοὺς αἰῶνες καὶ παραμένει ζωντανὴ ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα ὣς σήμερα.
.           Τί κρίμα ποὺ οἱ μαθητές μας δὲν ἔχουν διδαχθεῖ οὔτε αὐτοὺς τοὺς στίχους οὔτε ὅμως τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Οἱ ἀλλεπάλληλες σχολικὲς μεταρρυθμίσεις ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ ’80 μέχρι σήμερα ἀκρωτηρίασαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἀλλοίωσαν τὴ γλωσσικὴ διδασκαλία, φτώχυναν τὸν λόγο καὶ κατὰ συνέπεια τὴ σκέψη. Μονοτονικό, δημοτικιὰ (καὶ ὄχι δημοτική), κακογραμμένα βιβλία, τυποποιημένες ἐκθέσεις, κατάργηση ἀρχαίων ἑλληνικῶν, κατάργηση ὀρθογραφίας κατέστρεψαν τὸ γλωσσικὸ αἴσθημα ὁλόκληρων γενεῶν ὁδηγώντας τες σὲ γλωσσικὴ ἀφασία.
.           Ἀντὶ τοῦ μαθήματος τῆς Γραμματικῆς καὶ τοῦ Συντακτικοῦ υἱοθετήθηκε στὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο τὸ μάθημα τῆς Γλώσσας. Ὡστόσο, ἡ Γλῶσσα, μάθημα ποὺ ἀφορᾶ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, υἱοθετεῖ ὅλες τὶς θεωρίες ποὺ ἰσχύουν γιὰ τὴν ἐκμάθηση τῆς ξένης γλώσσας. Ἑστιάζει, δηλαδή, στὴ λειτουργικὴ ὄψη τῆς γλώσσας, στὴν ἰδέα ποὺ λέει ὅτι ἡ γλῶσσα εἶναι ἐργαλεῖο ἐπικοινωνίας, ἀποκλείοντας τὴ γλῶσσα ὡς ἐργαλεῖο σκέψης.

Ἡ ἐκμάθηση

.           Μέσα ἀπὸ αὐτὴ τὴν ὀπτικὴ ὁ Ἕλληνας μαθητής, ποὺ ἔχει ὡς μητρικὴ γλῶσσα τὴν ἑλληνική, ντ ν μβαθύνει στ γλῶσσα του, τ «μαθαίνει» σν ν ταν γγλικ μέσα π πλοϊκ κείμενα, μέσα π διαφημίσεις, συνταγς μαγειρικς, δηγίες χρήσεως, φίσες κα λλα δθεν «αθεντικ» κείμενα.
.           Καὶ αὐτὸ καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς σχολικῆς ζωῆς. Κι ἂν στὴν ξένη γλῶσσα χρησιμοποιοῦνται οἱ συνταγὲς μαγειρικῆς γιὰ νὰ διδάξουν τὸ βασικὸ λεξιλόγιο τῶν τροφίμων, αὐτὸ γίνεται σὲ ἐπίπεδο ἀρχαρίων, ποὺ δὲν γνωρίζουν κὰν τὰ βασικὰ τῆς ξένης γλώσσας. Ποιό τὸ νόημα μίας τέτοιας διδασκαλίας σὲ κάποιον ποῦ ἤδη γνωρίζει αὐτὸ τὸ λεξιλόγιο; Ποιά ἡ χρησιμότητα ἀσκήσεων, ὅπου στὰ παιδιὰ ζητεῖται νὰ φτιάξουν διαφημίσεις, ἀφίσες, συνταγές;
.           μητρικ γλῶσσα τν λλήνων μαθητν διδάσκεται ς ξένη π σειρὰν τν, στερώντας τους ἀπὸ ὅλα τὰ γλωσσικὰ ἐργαλεῖα ποὺ θὰ τοὺς δώσουν τὴ δυνατότητα τῆς κρίσης, τῆς ἀνάλυσης καὶ τῆς σύνθεσης, τὴ δυνατότητα, δηλαδή, νὰ σκέφτονται.

Τὸ μήνυμα

.           Τίθεται, ὡστόσο, καὶ θέμα ποιὸ εἶναι τὸ ἠθικὸ δίδαγμα αὐτῶν τῶν κειμένων. Τί μήνυμα περνάει μία συνταγὴ γιὰ κουλουράκια; Τί μήνυμα περννε δεοληπτικά, κακογραμμένα, φλύαρα κα ξύλινα ρθρα φημερίδων συγκεκριμένης πολιτικς τοποθέτησης, μ τ ποα εναι γεμάτα τ βιβλία γι τ Γλῶσσα π τ δημοτικ ως τ λύκειο;
.           Πόσο σωστὸ εἶναι γλωσσικὰ ἀλλὰ καὶ παιδαγωγικὰ καὶ ἠθικὰ νὰ ὑπάρχουν ἄρθρα τοῦ πολιτικοῦ κ. Σημίτη μέσα στὰ βιβλία τῆς γλώσσας (βιβλίο γ΄ γυμνασίου);
.           Πόσο σωστὸ ἠθικά, παιδαγωγικά, μαθησιακὰ εἶναι νὰ ὑπάρχουν ἄρθρα γιὰ ΜΚΟ, τὰ ὁποία ὑμνοῦν τὸ τεμπελιὸ καὶ καταδικάζουν τὴν ἐργασία, ἐνῶ ὁ συγγραφέας τους, πρόεδρος διεθνοῦς ΜΚΟ, συνελήφθη καὶ καταδικάστηκε στὸ Νεπὰλ γιὰ σεξουαλικὴ κακοποίηση ἀνηλίκων (βιβλίο γλώσσας γ΄ γυμνασίου);
.           Δυστυχῶς, τ σχολικ βιβλία Γλώσσας τν λληνικν σχολείων δν χουν σκοπ ν μάθουν στ παιδι λληνικά. χουν τν σκοπ ν κάνουν πλύση γκεφάλου στ παιδι μποτίζοντας τ μ συγκεκριμένες παγκοσμιοποιημένες δεολογίες, ὅπου τὰ μαθήματα γλώσσας εἶναι οὐσιαστικὰ ἡ βιτρίνα τῆς προπαγάνδας τους. Γιὰ παράδειγμα, στὸ βιβλίο τῆς ϛ΄ δημοτικοῦ ὑπάρχει τὸ ἑξῆς θέμα: «Κοντὰ στὴν περιοχή σας ἔχει δημιουργηθεῖ ἕνας καταυλισμὸς ὅπου φιλοξενοῦνται πρόσφυγες διωγμένοι ἀπὸ διάφορες χῶρες. Ὅμως, κάποιοι θέλουν νὰ τοὺς διώξουν. Ἡ τάξη σας, λοιπόν, ἀποφασίζει νὰ ζητήσει ἀπὸ τὸν δήμαρχο νὰ συνεχίσουν οἱ πρόσφυγες νὰ φιλοξενοῦνται στὸν καταυλισμὸ καὶ νὰ τοὺς βοηθήσει νὰ βελτιώσουν ἀκόμα περισσότερο τὶς συνθῆκες ζωῆς τους. Ἑτοιμάστε τὴν ἐπιστολὴ ποὺ ἀκολουθεῖ, μὲ σκοπὸ νὰ πείσετε λογικὰ ἀλλὰ καὶ νὰ συγκινήσετε τὸν δήμαρχο».
Τί δουλει χουν μικρο μαθητς ν περασπίζονται καταυλισμος «προσφύγων» κα ν στέλνουν πιστολς στν δήμαρχο; Τὸ ὅλο θέμα θὰ ἦταν ἐντελῶς φαιδρό, ἂν δὲν ἦταν ἐπικίνδυνο. Καὶ εἶναι ἐπικίνδυνο γιατί δημιουργοῦν στὰ παιδιὰ φαντασιακὲς πραγματικότητες, ὅπου ὁ ρεαλισμὸς ἔχει πάει περίπατο.
.           Παρουσιάζουν ψεύτικους κόσμους ς πραγματικούς. Καὶ τοὺς ἀφαιροῦν κάθε δυνατότητα κρίσης καὶ ἀνάλυσης, ἀφοῦ τὰ μόνα γλωσσικὰ ἐργαλεῖα, ποὺ ἔχουν, γιὰ νὰ τοὺς ἑρμηνεύσουν, εἶναι τὸ περιορισμένο καὶ ἰδεοληπτικὸ λεξιλόγιο τῆς νέας παγκοσμιοποιημένης κουλτούρας, μὲ ἀρκετὴ δόση ἀσυνταξίας καὶ ἀνορθογραφίας.

 

 

,

Σχολιάστε

ΜΝΗΜΕΙΩΔΕΣ: ΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ ΠΟΝΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΓΙΑ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ!

Ἐκπαιδευτικὰ ἱδρύματα τῆς ­Ἱσπανίας γιὰ τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.             Ἀγωνιώδη ἔκκληση τόσο πρὸς τὴν κεν­τρικὴ Κυβέρνηση τῆς Χώρας τους, ὅσο καὶ πρὸς τὰ ὄργανα ἐκπαιδευτικῆς πολιτικῆς τῶν αὐτόνομων περιφερειῶν, ἀπευθύνει μία σειρὰ ἱσπανικῶν ἐκπαιδευτικῶν ἱδρυμάτων καὶ ἑνώσεων γιὰ τὶς κλασικὲς σπουδές, προκειμένου νὰ μὴν ἀπαλειφθεῖ ἀπὸ τὸ ἐγκύκλιο πρόγραμμα σπουδῶν στὴ δευ­τεροβάθμια ἱσπανικὴ ἐκπαίδευση ἡ διδασκαλία τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν.
.             Γιὰ τὸν λόγο μάλιστα αὐτὸ συγκάλεσαν στὶς 25 Μαΐου σχετικὴ ἡμερίδα στὴ Μαδρίτη, ἀπευθύνοντας παράλληλα ἔκκληση καὶ πρὸς κάθε ἐνδιαφερόμενο φορέα στὴν Ἑλλάδα, προκειμένου νὰ συντονισθοῦν οἱ προσπάθειες στὴν ἐκστρατεία εὐαισθητοποιήσεως γιὰ τὴν ἐνίσχυση τῆς διδασκαλίας τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν.
.             Οἱ ὀργανωτὲς τῆς κινήσεως αὐτῆς, Ἱσπανοὶ ἑλληνιστές, ἐξέδωσαν κείμενο, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο «τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ ἀποτελοῦν τὸ κλειδὶ γιὰ τὴ γνώση τοῦ παρελθόντος. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ὑπῆρξε τὸ ὄργανο ἔκφρασης τῆς λογοτεχνίας ποὺ καθόρισε τὴ δική μας (ἐνν. ἱσπανική) λογοτεχνικὴ παραγωγή (…) ἀλλὰ ἐπίσης καὶ ἡ γλῶσσα στὴν ὁποία γράφηκαν πονήματα Φυσικῆς, Ἀστρονομίας, Μαθηματικῶν, Γεωμετρίας, Γεωγραφίας, Ἰατρικῆς, Φιλοσοφίας, Θεολογίας, Τέχνης, Ἱστορίας, Δικαίου, Πολιτικῆς Θεωρίας, Παιδαγωγικῆς κ.ο.κ. Τὸ ἀπέραντο τοῦτο σῶμα τῶν κλασικῶν κειμένων (…) ἀποτελεῖ τὴν ἄσβεστη πνευματικὴ κληρονομιὰ τῆς ἀνθρωπότητος. Ἡ μελέτη τους στὴ νεώτερη ἐποχὴ ἀπὸ τοὺς ἀνθρωπιστὲς ἔθεσε τὶς βάσεις γιὰ τὴ σύγχρονη κουλτούρα καὶ τὸν πολιτισμὸ καὶ εἶναι ἡ κοινὴ βάση γιὰ ὅλες τὶς εὐρωπαϊκὲς χῶρες καὶ ὄχι ἀποκλειστικὴ περιουσία τῆς σύγχρονης Ἑλλάδας – καίτοι αὐτὴ ἔχει τὸ προνόμιο. Κάθε σύγχρονος ἐπιστημονικὸς κλάδος ποὺ θέλει νὰ ἐρευνήσει τὶς καταβολές του, μπορεῖ νὰ τὶς βρεῖ μέσα σὲ ἕνα ἑλληνικὸ κείμενο. Ὅταν θέλουμε νὰ διερευνήσουμε τὰ αἴτια τῆς σύνθεσης τοῦ σύγχρονου κόσμου, οἱ Ἕλληνες μᾶς παρέχουν πάντοτε τὸ κλειδὶ γι᾿ αὐτό. (…) Μία κακῶς ἐννοούμενη μοντερνικότητα (…) ἀποστερεῖ ἀπὸ τοὺς μαθητὲς τὸ βασικὸ ἐργαλεῖο, ποὺ μαζὶ μὲ τὰ Λατινικά, τοὺς διευρύνει τὴ γνώση γιὰ τὸ παρελθὸν καὶ μία ἐπαγγελματικὴ κατάρτιση σὲ πολλὲς εἰδικότητες τῶν ἀνθρωπιστικῶν σπουδῶν, τῶν κοινωνικῶν ἐπιστημῶν καὶ τῆς καθαυτῆς ἐπιστήμης. (…) Τὰ Ἀρχαῖα εἶναι (…) μία γλῶσσα ποὺ διαπερνᾶ καὶ διατρέχει τὶς ἐπιστῆμες καὶ στὴν ὁποία ἔχουν γραφεῖ ὅλα ὅσα ἀφοροῦν τὸν ἄνθρωπο».
.             Κάθε σχολιασμὸς τοῦ μνημειώδους αὐ­τοῦ κειμένου καθίσταται, νομίζουμε, περιτ­τός. Ἀλλὰ ὅσο περισσότερο συμβαίνει νὰ βλέπουν τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος τέτοια κείμενα, γραμμένα ἀπὸ ξένους, τόσο καὶ αὐξάνει ἡ δική μας θλίψη γιὰ τὴν περιφρόνηση αὐτοῦ τοῦ τεράστιου πνευματικοῦ κεφαλαίου ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, καὶ μάλιστα τοὺς φορεῖς τῆς ἐκπαιδευτικῆς μας πολιτικῆς. Ἂς σκεφθοῦμε, σὲ τί ἐπίπεδο νοητικῆς καὶ πνευματικῆς ἀναπτύξεως θὰ βρισκόταν ἡ νέα γενιὰ τῶν Ἑλλήνων, ἂν ἐτιμᾶτο ὅπως τῆς πρέπει ἡ διδασκαλία τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν στὰ σχολεῖα μας;

 

, ,

Σχολιάστε

Η ΓΛΩΣΣΑ τῶν ΣΚΟΠΙΑΝΩΝ

Ἡ γλῶσσα τῶν Σκοπιανῶν

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.            Ὁ καθηγητὴς τῆς Γλωσσολογίας καὶ πρώην Πρύτανης τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Γ. Μπαμπινιώτης σὲ συνέντευξη ποὺ παρεχώρησε στὴν ἐφημερίδα «Τὰ Νέα» στὶς 12-3-2019 στὴ δημοσιογράφο Μάρνυ Παπαματθαίου καὶ συγκεκριμένα στὶς ἐρωτήσεις «Ὑπάρχει ὄντως “μακεδονικὴ γλώσσα”;» καὶ «Πῶς ἡ γλῶσσα μας καθορίζει τὴν ταυτότητά μας;» ἀπάντησε:
.            «Ὑπάρχει, βεβαίως, ἡ γλῶσσα ποὺ ὁμιλεῖται στὰ Σκόπια (νῦν “Βόρεια Μακεδονία”), ἀλλὰ ἡ γλῶσσα αὐτὴ εἶναι μία σλαβικὴ γλῶσσα, γιὰ τὴν ἀκρίβεια βουλγαροσερβική, ποὺ ἀνήκει στὴν ὁμάδα τῶν νοτιοσλαβικῶν γλωσσῶν καὶ γράφεται μὲ τὸ σλαβικὸ κυριλλικὸ ἀλφάβητο, μία γλῶσσα ποὺ σκόπιμα ἐπελέγη ἀπὸ τοὺς Σκοπιανοὺς νὰ φέρει τὸ ψευδὲς ὄνομα “Μακεδονικὴ” γιὰ νὰ παραπέμπει στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα τῆς Μακεδονίας (ἀρχαία καὶ νέα). Αὐτὸ συμβαίνει γιατὶ ἡ γλῶσσα εἶναι στοιχεῖο ταυτότητας καὶ ὄχι ἁπλὴ ὀνομασία, ἄρα καὶ κύριο συστατικὸ γιὰ τὴν ὑποστήριξη μακεδονικῆς ἐθνότητας.
.          Τὸ δεύτερο “χοντρὸ” κι ἐξίσου “σκόπιμο” ψεῦδος τῶν Σκοπιανῶν, ποὺ ἀνεπίτρεπτα υἱοθέτησε ἡ ἑλληνικὴ διαπραγματευτικὴ ὁμάδα καὶ δέχτηκε μάλιστα νὰ περιληφθεῖ στὴ Συμφωνία, εἶναι ὅτι τάχα ἀναγνωρίστηκε ἐπισήμως ἡ σλαβικὴ γλώσσα τῆς τότε Γιουγκοσλαβικῆς Δημοκρατίας ὡς “Μακεδονικὴ” σὲ μία Συνδιάσκεψη ποὺ συνῆλθε στὴν Ἀθήνα τὸ 1977. (…)
.               Συμμετέχοντας προσωπικὰ σὲ αὐτὴ τὴ Συνδιάσκεψη μαζὶ μὲ ἄλλους γλωσσολόγους ἔχω ἄμεση γνώση τοῦ θέματος καὶ ἔχω δημόσια δηλώσει ὅτι οὐδεμία ἐπίσημη ἀναγνώριση τῆς σλαβικῆς γλώσσας τῶν Σκοπίων ὡς Μακεδονικῆς ὑπῆρξε, ὅπως ψευδῶς ἰσχυρίστηκαν τελευταῖα οἱ Σκοπιανοὶ καὶ ἀ­ποδέχτηκαν οἱ Ἕλληνες διαπραγματευτές. Ἂν εἶχε συμβεῖ κάτι τέτοιο, θὰ γινόταν σάλος στὴν Ἑλλάδα! Ὅτι λοιπὸν ἐπὶ Γιουγκοσλαβίας, ποὺ ὑπῆρχε ἀκόμη τότε, τὰ Σκόπια λέγον­ταν “Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας” καὶ οἱ ἴδιοι ὀνόμαζαν τὴ γλῶσσα τους “Μακεδονική”, δὲν σημαίνει ὅτι ἀναγνωρίστηκε ἐπισήμως τότε ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ἡ χώρα τους ὡς Μακεδονία καὶ ἡ ἐθνότητα καὶ ἡ γλώσσα τους ὡς Μακεδονική! Ἀλήθεια (γιὰ νὰ μήν… ἀνοηταίνουμε) ἐὰν κάτι τέτοιο εἶχε συμβεῖ τὸ 1977 ἢ σὲ ἄλλες προηγούμενες Συνδιασκέψεις, τί ἀνάγκη θὰ ὑπῆρχε ἐπίσημης ἀναγνώρισης ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα τῆς χώρας, τῆς γλώσσας καὶ τῆς ἐθνότητας τῶν Σκοπιανῶν ὡς Μακεδονικῶν;».
.              Στὴν ἐρώτηση ποιὰ ὀνομασία θὰ ἀπέδιδε τὴν πραγματικότητα σὲ σχέση μὲ τὴ γλῶσσα ποὺ ἀναγνωρίσθηκε ὡς «μακεδονική», ὁ καθηγητὴς τόνισε: «Μὰ ὁποιοδήποτε ἄλλο ὄνομα τῆς δικῆς τους ἐπιλογῆς (…). Ὄχι ὅμως μακεδονική!»
.          Αὐτὰ ἀπὸ εἰδικὸ ἐπιστήμονα γλωσσολόγο ποὺ ἀναγνωρίζεται παγκοσμίως. Θὰ ἀκούσουν ἄραγε τὴ φωνή του κάποιοι δικοί μας;

, ,

Σχολιάστε

ΑΘΑΝΑΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Ἀθάνατη ἑλληνικὴ γλῶσσα

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.             Στὶς 9 Φεβρουαρίου γιορτάσθηκε «γιὰ μόλις δεύτερη φορὰ ἡ “Παγκόσμια Ἡμέρα Ἑλληνικῆς Γλώσσας”, ἡ ὁποία καθιερώθηκε τὸ 2017 μὲ κοινὴ ἀπόφαση τῶν ὑπουργῶν Ἐσωτερικῶν, Ἐξωτερικῶν καὶ Παιδείας, Ἔρευνας καὶ Θρησκευμάτων.
.             Τὰ Ἑλληνικὰ εἶναι ἡ ἐπίσημη γλῶσσα τῆς Ἑλλάδας καὶ τῆς Κύπρου, καθὼς καὶ μία ἀπὸ τὶς 23 ἐπίσημες γλῶσσες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Παράλληλα, εἶναι ἐπίσημα ἀναγνωρισμένη μειονοτικὴ γλῶσσα στὴν Ἀλβανία, τὴν Ἀρμενία, τὴν Ἰταλία, τὴν Οὑγγαρία, τὴ Ρουμανία, τὴν Οὐκρανία καὶ τὴν Τουρκία» («in.gr» 9-2-2019).
.             Ὅπως γράφει ὁ κ. Ἰωάννης Καζάζης, πρόεδρος Δ.Σ. τοῦ «Κέντρου Ἑλληνικῆς Γλώσσας» καὶ καθηγητὴς τοῦ ΑΠΘ, «τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ἀξίζει κανεὶς καὶ νὰ τὴ μάθει καὶ νὰ τὴν ἀγαπήσει. Γιὰ τὶς ἀρετές της, ἀλλὰ κυρίως διότι ἔχει ἐκφράσει ἕναν μεγάλο πολιτισμό, ὁ ὁποῖος στὴν ἀρχὴ τῆς μακρᾶς διάρκειάς του διαμόρφωσε καὶ κωδικοποίησε τὴν πρώτη καὶ καταστατικὴ στρώση τοῦ ἀνώτερου λεξιλογίου καὶ τοῦ ἐννοιολογίου τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ καὶ ποὺ δὲν ἔπαψε ἔκτοτε, σὲ ὅλη τὴν ἱστορικὴ συνέχειά του, νὰ ζυμώνεται μὲ τὶς μεγάλες ἱστορικὲς στιγμὲς τῆς Ἀνατολῆς καὶ τῆς Δύσης. Ἀξίζει ὄντως νὰ τιμᾶται μιὰ γλῶσσα πολύτιμη ὡς παρακαταθήκη γιὰ τὴ Δύση καὶ ἀναντικατάστατη ὡς θεμέλιο γιὰ τὴν ἐθνικὴ ταυτότητα τοῦ Ἑλληνισμοῦ» («Καθημερινὴ» 9-2-2019).
.             Πάνω στὸ ἴδιο θέμα εἶχε γράψει πρὸ καιροῦ ἡ ἐφημερίδα «Ἑστία» ὅτι πολλὰ στελέχη τῆς ἑλληνικῆς κυβερνήσεως «ἔχουν κατ᾿ ἐπανάληψη ἀπαξιώσει τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικά, συντασσόμενα μὲ τὴν ἄποψη ὅτι πρόκειται γιὰ “νεκρὴ” γλῶσσα.
.             Τὴν ἴδια ὥρα τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ διδάσκονται σὲ σχεδὸν 30 εὐρωπαϊκὲς χῶρες, ἀπὸ τὴν Πορτογαλία ἕως τὴν Ρωσσικὴ Ὁμοσπονδία καὶ ἀπὸ τὴν Ἀγγλία ἕως τὴν Ἰταλία. Τὰ πρωτεῖα κατέχει ἡ Ἰταλία, μὲ τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ νὰ διδάσκονται σὲ 783 κλασσικὰ λύκεια κατανεμημένα σὲ ὅλη τὴν χώρα, στὰ ὁποῖα φοιτοῦν περισσότεροι ἀπὸ 320 χιλιάδες μαθητές. Τὰ Ἀρχαῖα διδάσκονται καὶ στὶς πέντε τάξεις τῶν κλασσικῶν λυκείων, περίπου πέντε ὧρες ἀνὰ ἑβδομάδα. (…)
.             Πέραν τῆς χρηστικῆς ἀξίας τῆς γλώσσας, ἀδιαμφισβήτητο γεγο­νὸς ἀποτελεῖ ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γραμματεία, ἀρχαία καὶ νέα, ἔχει νὰ ἐπιδείξει ἀριστουργήματα, ποὺ ἡ διδασκαλία τους βελτιώνει τὸν ἄνθρωπο κάθε χώρας ὡς πολίτη τοῦ κόσμου».
.             Πάμπολλα ἐπιχειρήματα ἐπιστημόνων διεθνοῦς κύρους εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπαρι­θμήσει κάθε σοβαρὸς μελετητὴς τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας γιὰ τὴν ὠφελιμότητα τῆς σπουδῆς της. Καὶ ἐνῶ σὲ παγκόσμια κλίμακα ἐπεκτείνεται συνεχῶς ἡ ἀναγνώριση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας ὡς κορυφαίου παράγοντα τοῦ ἀνθρώπινου πολιτισμοῦ, ἐδῶ στὴν κοιτίδα της ἀπὸ πολλοὺς περιφρονεῖται καὶ ἀπό μερικοὺς κακοποιεῖται. Ἐπιτέλους πότε θὰ ξυπνήσουμε ὡς λαὸς καὶ θὰ ἀπαιτήσουμε ἀπὸ τοὺς ἄρχοντές μας τόν σεβασμὸ καὶ τὴν καλλιέργεια τῆς παν­άρχαιας αὐτῆς ἐθνικῆς κληρονομιᾶς; Ἡ εὐθύνη ὅλων μας ἀπέναντι στὶς ἐρχόμενες γενιὲς εἶναι τεράστια!

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Μεγαλύτερη εἶναι ἡ εὐθύνη τῆς Ἐκκλησίας, ὄχι ὡς Διοικήσεως ἀλλὰ ὡς μελῶν μὲ συνείδηση. Καὶ ἰδιαιτέρως τῶν ἐπιπόλαιων καὶ ἐν τέλει ἀνευθύνων κληρικῶν, ποὺ ἐπηρεασμένοι ἀπὸ ἰδεολογίες ἐρωτοτροποῦν μὲ τὴν ἀντικατάσταση τῶν λειτουργικῶν κειμένων ἀπὸ μεταφρασμένα στὰ νέα ἐλληνικά.Καὶ τελοῦν ἀκολουθίες καὶ Θ. Λειτουργίες διαβάζοντας εὐχὲς στὰ νέα ἑλληνικά!

, , ,

Σχολιάστε