Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Γλῶσσα

ΠΑΙΔΕΙΑ… ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΩΣ ΑΝΑΛΦΑΒΗΤΗ (Δημ. Νατσιός)

Παιδεία… λειτουργικς ναλφάβητη

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-θεολόγος
Κιλκὶς

.             «Στοιχεῖα σόκ», ἔγραφαν πρὶν ἀπὸ λίγο καιρὸ οἱ ἐφημερίδες.  «Λειτουργικὰ ἀναλφάβητοι» οἱ μισοὶ μαθητὲς τῶν Λυκείων.  Καὶ τί σημαίνει λειτουργικῶς ἀναλφάβητοι;  Παρένθεση:  Τὸ σωστὸ εἶναι λειτουργικῶς» καὶ ὄχι οἱ νεοφανεῖς σολοικισμοὶ τοῦ τύπου «ὁμολογουμένα» καὶ «λειτουργικά». Πῶς νὰ ἐξηγήσεις στοὺς ἡμιμαθεῖς κονδυλοφόρους ὅτι ἄλλο τὸ ἐπίρρημα ἀδιακρίτως (χωρὶς διάκριση) καὶ ἄλλο τὸ ἀδιάκριτα (χωρὶς διακριτικότητα, λεπτότητα).  Ἄλλο τὸ περιέργως (παραδόξως) καὶ ἄλλο τὸ περίεργα (παράξενα, ἀκατανόητα).  Ἄλλο τὸ τελείως (ἐντελῶς, καὶ εἶναι κυρίως ποσοτικὸ) καὶ ἄλλο τὸ τέλεια (μὲ τελειότητα, καὶ εἶναι ποιοτικό).  Ἐδῶ ἰσχύει τὸ «ἰατρέ, θεράπευσον σεαυτόν».
.             Λειτουργικῶς ἀναλφάβητος εἶναι ὁ ἄνθρωπος πού, μὲ ἁπλὰ λόγια, δυσκολεύεται στὴν ἀνάγνωση, στὴν γραφὴ καὶ στὸ μέτρημα, στὴν ἀριθμητική. Τίς ὅμως ἢ τί πταίει;  Εὔκολη ἡ ἀπάντηση.  «Ἰχθὺς ἐκ τῆς κεφαλῆς ὄζει». Ὑπουργεῖο Παιδείας. Ἔτσι ἀκριβῶς τιτλοφορεῖται.  Ἐπιμένει ἀκόμη… Τί σημαίνει Παιδεία;  Ἀπάντηση. Νὰ εἶναι τὸν Σεπτέμβριο οἱ δάσκαλοι καὶ τὰ βιβλία στὰ σχολεῖα. Νὰ μὴν παρατηροῦνται «κενὰ καὶ ἐλλείψεις». Τὸ περιεχόμενο τῶν βιβλίων;  Ἀδιάφορο. Τὸ ποιῶν τῶν δασκάλων;  Ποιὸς ἀσχολεῖται;  Ἐρωτῶ:  Μήπως τώρα δρέπουμε τοὺς καρπούς, τῆς εἰσαγωγῆς τὸ 2006, τῶν νέων, «σύγχρονων» βιβλίων Γλώσσας, «περιοδικῶν ποικίλης ὕλης», ὅπως ἀπροκάλυπτα τὰ ὀνομάζω;  Ὅτι σιγὰ-σιγὰ ξεβράζονται τὰ δηλητήρια καὶ οἱ ἀκαθαρσίες ποὺ φιλοξενοῦν;
.             Οἱ μαθητευόμενοι μάγοι τοῦ δῆθεν προοδευτισμοῦ – ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς γίνεται πάντοτε ὑπουργὸς παιδείας – πειραματίστηκαν μὲ τὶς μίζερες, ξέψυχες καὶ σχιζοφρενικὲς ἰδεοληψίες τους καὶ τὰ παιδιὰ νιώθουν τὴν ναυτία ποὺ προκαλεῖ μουχλιασμένη τροφή, ἡ παιδεία τῆς ἀμάθειας.
.             Ἀποτέλεσμα;  Ἀνδρώθηκε μία νεολαία χωρὶς μνήμη, γεννημένη ἀπὸ τὸ μηδέν. Μία νεολαία βαρβάρων. «Ἕνα νέο εἶδος ἀνθρώπου ἔχει ἀναδυθεῖ τὸν τελευταῖο καιρό: Ὁ μορφωμένος βάρβαρος -ποὺ ἔχει σπουδάσει εἴκοσι χρόνια, ἔχει ἀποκατασταθεῖ θαυμάσια ἐπαγγελματικά, ἀλλὰ δὲν ἔχει διαβάσει τίποτα, δὲν ξέρει ἱστορία, ἀγνοεῖ ὁτιδήποτε βρίσκεται ἐκτὸς τῆς εἰδικότητάς τους», θὰ γράψει ἡ Βρετανίδα συγγραφέας Ντ. Λέσινγκ.  Μὲ λίγα λόγια οὐδέποτε ὑπῆρξαν στὸν κόσμο καὶ στὸν τόπο μας τόσοι ἐγγράμματοι καὶ τέτοια φτώχεια πνευματική.
.             Παιδεία σημαίνει ὅμως κυρίως γλῶσσα. Ἡ λέξη «ἀναλφάβητος» αὐτὸ κυρίως ὑπονοεῖ-τελείως ἀγράμματος, ἀστοιχείωτος.
.             Τὸ 2006, ὡς γνωστόν, ἄλλαξαν ὅλα τὰ βιβλία τῆς ἐκπαίδευσης, πρώτης καὶ δεύτερης σχολικῆς βαθμίδας.  Μεταξὺ αὐτῶν καὶ τὰ γλωσσικὰ βοηθήματα. Γιὰ πρώτη φορὰ ἐξοβελίστηκαν ὅλοι οἱ παλαιότεροι σπουδαῖοι λογοτέχνες μας καὶ ἀντικαταστάθηκαν ἀπὸ ἀξιολύπητα ἐρεθίσματα καὶ ἀνάξια λόγου παραθέματα.
.              Πιὸ συγκεκριμένα:
.           Στὰ 10 βιβλία Γλώσσας τῆς Ε´ καὶ Ϛ´ Δημοτικοῦ, ἐκπροσωποῦνται μὲ ἕνα μόλις κείμενο πεζὸ ἢ ποίημα οἱ ἑξῆς λογοτέχνες μας:  Σολωμός, Παλαμᾶς, Ἐλύτης, Σεφέρης, Παπαντωνίου, Νιρβάνας, Ξενόπουλος. Ἀπουσιάζουν:  Παπαδιαμάντης, Κόντογλου, Μυριβήλης, Κρυστάλλης, Καρκαβίτσας, Πολέμης, Δροσίνης, Κάλβος, Βαλαωρίτης, Βιζυηνός, Ἄγρας, Ρώτας, Οὐράνης, Σικελιανός, Ψαθάς, Σαμαράκης καὶ ἄλλοι.
.             Ἐξοστρακίστηκαν τὰ δημοτικά μας τραγούδια «τὸ τελεσφορώτατατον ὄργανον τῆς ἐθνικῆς ἀγωγῆς, ἐκτρέφουσα καὶ συντηροῦσα τὸ ἐθνικὸν φρόνημα», γράφει ὁ μεγάλος Νικόλαος Πολίτης.
.             Ἀπουσιάζουν κείμενα τῶν ἀρχαίων κλασσικῶν, τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, οἱ διδακτικότατοι μύθοι τοῦ Αἰσώπου. Καὶ μὲ τί ἀντικαταστάθηκαν;

  1. Ἄρθρα ἐφημερίδων: Πληθώρα ἄρθρων, σχετικῶν καὶ ἄσχετων, ἀτάκτως ἐρριμμένων ἐντὸς τῶν πολλῶν σελίδων τῶν νέων βιβλίων, ἀλλὰ καὶ κατὰ συνέπεια ἐντὸς τῶν κεφαλιῶν τῶν μικρῶν μαθητῶν. Σὲ 15 τουλάχιστον μαθήματα ὑπάρχουν ἀποκόμματα ἐφημερίδων (ΕΘΝΟΣ, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ΝΕΑ, ΧΡΥΣΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ, ΒΗΜΑ, ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ).

  2. Ἱστοσελίδες. Σὲ 10 ἀνέρχονται τὰ κείμενα ποὺ προέρχονται ἀπὸ ἱστοσελίδες κυρίως ἑλληνικῶν ἱστοτόπων (ΦΟΚΟΥΣ, ΠΛΑΝΗΤΑΡΙΟ, ΖΩΟΦΙΛΙΑ ΚΛΠ.).

  3. Ἀλλὰ ἐκεῖ ποὺ δείχνουν μία ἀδυναμία τὰ νέα βιβλία εἶναι τὰ περιοδικά. Ὄχι ἕνα, ὄχι δύο ἀλλὰ σαράντα δύο κείμενα σὲ σύνολο 239 προέρχονται ἀπὸ διάφορα κυρίως παιδικὰ περιοδικὰ ὅπως: KID’S FUN (3), ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ (4), ΜΙΚΥ (2) καὶ αὐτὸ ποὺ ἐντυπωσιάζει περισσότερο, ἡ πραγματικὴ ἐμμονή: τὸ Περιοδικὸ ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ τῆς ἐφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ποὺ ἐμφανίζεται 15 φορές.

  4. Τέλος, ὑπάρχουν καὶ 15 κείμενα -ἄχυρα- τῆς συγγραφικῆς ὁμάδας καὶ 5 κείμενα μὲ κατασκευὲς ποὺ κατέχουν κεντρικὴ θέση στὴ διδασκαλία.

  5. Καὶ γιὰ τὴ λογοτεχνία τί μένει 102 κείμενα καὶ ποσοστὸ 42,5 %, ἐνῶ μέσα σὲ αὐτὰ συμπεριλαμβάνονται καὶ κείμενα ἥσσονος σημασίας, ἀποσπασματικὰ ἢ κείμενα ποὺ ὡς βασικὸ στόχο ἔχουν τὴν ἐφαρμογὴ κάποιων γραμματικῶν φαινομένων καὶ ὅπου τὸ κείμενο δὲν ἀντιμετωπίζεται καθόλου λογοτεχνικά, νοηματικά, ἐννοιολογικά.

  6. Μέσα σ’ αὐτὰ τὰ 102 κείμενα παρελαύνουν συνταγὲς μαγειρικῆς.  Κείμενα-κουτσουλιὲς δύσοσμες- του τύπου:  «Ἡ Ἰταλία μᾶς κήρυξε τὸν πόλεμο κι ἐμεῖς κρυφτήκαμε στὸ ὑπόγειο».  (Γλώσσα Ε΄ Δημοτικοῦ, α΄ τεῦχος, σελ. 44-45).

Συνθέσεις κρανιοκενεῖς, προσβλητικὲς γιὰ πρόσωπα, σημαῖες τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας, ὅπως τὸ βλακῶδες μὲ τὶς τρεῖς εἰκόνες τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, τῆς Κοκκινοσκουφίτσας καὶ τοῦ Καραγκιόζη, ὅπου κάποιο κακόγουστο ἀπολειφάδι τῆς νεοταξικῆς παράνοιας τοὺς θέλει πρωταγωνιστὲς σὲ κοινὴ ἱστορία.  (Τετράδιο ἐργασιῶν Γλώσσας Ϛ΄ Δημοτικοῦ, β΄ τεῦχος, σελ. 39).
.             Τὰ ἴδια καὶ χειρότερα συμβαίνουν στὸ Γυμνάσιο καὶ τὸ Λύκειο.  Καὶ μετὰ διαρρηγνύουμε τὰ ράκη μας γιὰ τὴν γλωσσικὴ παιδεία τῶν νέων. Μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες συνέπειες αὐτῆς τῆς γλωσσικῆς ἀνεπάρκειας εἶναι ὅτι προτρέπει σὲ πράξεις βίας, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ἀποφευχθοῦν μόνο μὲ λόγο. Πολλὰ παιδιὰ φτάνουν στὴν ἐξαλλοσύνη καὶ τὴν ἀπελπισία ἢ δραπετεύουν ἕως ἐθισμοῦ στὸν χαώδη κόσμο τῆς εἰκονικῆς αὐταπάτης καὶ ἐπικοινωνίας, γιατί δὲν μποροῦν νὰ ἐκφραστοῦν· «πάρε τὸν λόγο του, δωσ’ μου τὸ χέρι σου» θὰ πεῖ ὁ Ἐμπειρίκος.  Οἱ παλιοὶ οἱ παπποῦδες μᾶς ἔλεγαν: «νὰ ἰδωθοῦμε», ὅταν εἶχαν καιρὸ νὰ τὰ ποῦν.  Νὰ κοιταχτοῦν στὰ μάτια καὶ νὰ κουβεντιάσουν, ἥσυχα καὶ ἁπλά. Αὐτὸ εἶναι κοινωνία. «Καθ’ ὄτι  ἂν κοινωνήσωμεν ἀληθεύομεν, ἂν δὲ ἰδιάσωμεν ψευδόμεθα». Ἀληθὴς βίος εἶναι αὐτὸς ποὺ κοινωνεῖς μὲ τὸν ἄλλον. Ὁ ψεύτικος βίος εἶναι νὰ ἰδιωτεύσεις ἢ – μὲ σύγχρονους ὅρους – ὅταν ἐπικοινωνεῖς μὲ λόγια του ἢ στὸν ἀέρα (Ἡράκλειτος).
.             Ἂς τὸ καταλάβουμε.  Σήμερα τὸ σχολεῖο καλλιεργεῖ τὸ μίσος γιὰ τὸ παρελθόν. Τὸ φανερώνει αὐτὸ ἡ πολεμικὴ κατὰ τῆς Γλώσσας, τῆς Ἱστορίας καὶ τῶν Θρησκευτικῶν. Γκρεμίσαμε ἀσυλλόγιστα τὶς γέφυρες ποὺ μᾶς φέρνουν στὶς ρίζες μας, τὴν μόνη δύναμη ποὺ μπορεῖ νὰ στηρίζει τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος στὶς μεγάλες δοκιμασίες τοῦ καιροῦ μας.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-θεολόγος
Κιλκὶς

Διαφημίσεις

, , ,

Σχολιάστε

ΑΝΤΙ γιὰ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ «ΓΛΩΣΣΑΣ» ΠΛΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ μὲ συγκεκριμένες παγκοσμιοποιημένες ἰδεολογίες

κρωτηριάζουν τν λληνικ γλῶσσα

Δρ. Ἑλένη Παπαδοπούλου
Διδάκτωρ Διδακτικῆς Γλωσσῶν καὶ Πολιτισμῶν
τοῦ Πανεπιστημίου Paris III – Sorbonne Nouvelle
ἐφημ. «Δημοκρατία», 12.09.2019

Οἱ ἀλλεπάλληλες μεταρρυθμίσεις ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ ’80 ἀλλοίωσαν τὴ γλωσσικὴ διδασκαλία καὶ φτώχυναν τὸν λόγο.

.           Τὴ γλῶσσα μου ἔδωσαν ἑλληνική… μονάχη ἔγνοια ἡ γλῶσσα μου στὶς ἀμμουδιὲς τοῦ Ὁμήρου», λέει ὁ Ἐλύτης στὸ «Ἄξιόν ἐστι». Καὶ μέσα σὲ δύο στίχους κλείνει τὴν ἱστορία αὐτῆς τῆς θαυμάσιας γλώσσας ποὺ ἔρχεται μέσα ἀπὸ τοὺς αἰῶνες καὶ παραμένει ζωντανὴ ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα ὣς σήμερα.
.           Τί κρίμα ποὺ οἱ μαθητές μας δὲν ἔχουν διδαχθεῖ οὔτε αὐτοὺς τοὺς στίχους οὔτε ὅμως τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Οἱ ἀλλεπάλληλες σχολικὲς μεταρρυθμίσεις ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ ’80 μέχρι σήμερα ἀκρωτηρίασαν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἀλλοίωσαν τὴ γλωσσικὴ διδασκαλία, φτώχυναν τὸν λόγο καὶ κατὰ συνέπεια τὴ σκέψη. Μονοτονικό, δημοτικιὰ (καὶ ὄχι δημοτική), κακογραμμένα βιβλία, τυποποιημένες ἐκθέσεις, κατάργηση ἀρχαίων ἑλληνικῶν, κατάργηση ὀρθογραφίας κατέστρεψαν τὸ γλωσσικὸ αἴσθημα ὁλόκληρων γενεῶν ὁδηγώντας τες σὲ γλωσσικὴ ἀφασία.
.           Ἀντὶ τοῦ μαθήματος τῆς Γραμματικῆς καὶ τοῦ Συντακτικοῦ υἱοθετήθηκε στὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο τὸ μάθημα τῆς Γλώσσας. Ὡστόσο, ἡ Γλῶσσα, μάθημα ποὺ ἀφορᾶ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, υἱοθετεῖ ὅλες τὶς θεωρίες ποὺ ἰσχύουν γιὰ τὴν ἐκμάθηση τῆς ξένης γλώσσας. Ἑστιάζει, δηλαδή, στὴ λειτουργικὴ ὄψη τῆς γλώσσας, στὴν ἰδέα ποὺ λέει ὅτι ἡ γλῶσσα εἶναι ἐργαλεῖο ἐπικοινωνίας, ἀποκλείοντας τὴ γλῶσσα ὡς ἐργαλεῖο σκέψης.

Ἡ ἐκμάθηση

.           Μέσα ἀπὸ αὐτὴ τὴν ὀπτικὴ ὁ Ἕλληνας μαθητής, ποὺ ἔχει ὡς μητρικὴ γλῶσσα τὴν ἑλληνική, ντ ν μβαθύνει στ γλῶσσα του, τ «μαθαίνει» σν ν ταν γγλικ μέσα π πλοϊκ κείμενα, μέσα π διαφημίσεις, συνταγς μαγειρικς, δηγίες χρήσεως, φίσες κα λλα δθεν «αθεντικ» κείμενα.
.           Καὶ αὐτὸ καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς σχολικῆς ζωῆς. Κι ἂν στὴν ξένη γλῶσσα χρησιμοποιοῦνται οἱ συνταγὲς μαγειρικῆς γιὰ νὰ διδάξουν τὸ βασικὸ λεξιλόγιο τῶν τροφίμων, αὐτὸ γίνεται σὲ ἐπίπεδο ἀρχαρίων, ποὺ δὲν γνωρίζουν κὰν τὰ βασικὰ τῆς ξένης γλώσσας. Ποιό τὸ νόημα μίας τέτοιας διδασκαλίας σὲ κάποιον ποῦ ἤδη γνωρίζει αὐτὸ τὸ λεξιλόγιο; Ποιά ἡ χρησιμότητα ἀσκήσεων, ὅπου στὰ παιδιὰ ζητεῖται νὰ φτιάξουν διαφημίσεις, ἀφίσες, συνταγές;
.           μητρικ γλῶσσα τν λλήνων μαθητν διδάσκεται ς ξένη π σειρὰν τν, στερώντας τους ἀπὸ ὅλα τὰ γλωσσικὰ ἐργαλεῖα ποὺ θὰ τοὺς δώσουν τὴ δυνατότητα τῆς κρίσης, τῆς ἀνάλυσης καὶ τῆς σύνθεσης, τὴ δυνατότητα, δηλαδή, νὰ σκέφτονται.

Τὸ μήνυμα

.           Τίθεται, ὡστόσο, καὶ θέμα ποιὸ εἶναι τὸ ἠθικὸ δίδαγμα αὐτῶν τῶν κειμένων. Τί μήνυμα περνάει μία συνταγὴ γιὰ κουλουράκια; Τί μήνυμα περννε δεοληπτικά, κακογραμμένα, φλύαρα κα ξύλινα ρθρα φημερίδων συγκεκριμένης πολιτικς τοποθέτησης, μ τ ποα εναι γεμάτα τ βιβλία γι τ Γλῶσσα π τ δημοτικ ως τ λύκειο;
.           Πόσο σωστὸ εἶναι γλωσσικὰ ἀλλὰ καὶ παιδαγωγικὰ καὶ ἠθικὰ νὰ ὑπάρχουν ἄρθρα τοῦ πολιτικοῦ κ. Σημίτη μέσα στὰ βιβλία τῆς γλώσσας (βιβλίο γ΄ γυμνασίου);
.           Πόσο σωστὸ ἠθικά, παιδαγωγικά, μαθησιακὰ εἶναι νὰ ὑπάρχουν ἄρθρα γιὰ ΜΚΟ, τὰ ὁποία ὑμνοῦν τὸ τεμπελιὸ καὶ καταδικάζουν τὴν ἐργασία, ἐνῶ ὁ συγγραφέας τους, πρόεδρος διεθνοῦς ΜΚΟ, συνελήφθη καὶ καταδικάστηκε στὸ Νεπὰλ γιὰ σεξουαλικὴ κακοποίηση ἀνηλίκων (βιβλίο γλώσσας γ΄ γυμνασίου);
.           Δυστυχῶς, τ σχολικ βιβλία Γλώσσας τν λληνικν σχολείων δν χουν σκοπ ν μάθουν στ παιδι λληνικά. χουν τν σκοπ ν κάνουν πλύση γκεφάλου στ παιδι μποτίζοντας τ μ συγκεκριμένες παγκοσμιοποιημένες δεολογίες, ὅπου τὰ μαθήματα γλώσσας εἶναι οὐσιαστικὰ ἡ βιτρίνα τῆς προπαγάνδας τους. Γιὰ παράδειγμα, στὸ βιβλίο τῆς ϛ΄ δημοτικοῦ ὑπάρχει τὸ ἑξῆς θέμα: «Κοντὰ στὴν περιοχή σας ἔχει δημιουργηθεῖ ἕνας καταυλισμὸς ὅπου φιλοξενοῦνται πρόσφυγες διωγμένοι ἀπὸ διάφορες χῶρες. Ὅμως, κάποιοι θέλουν νὰ τοὺς διώξουν. Ἡ τάξη σας, λοιπόν, ἀποφασίζει νὰ ζητήσει ἀπὸ τὸν δήμαρχο νὰ συνεχίσουν οἱ πρόσφυγες νὰ φιλοξενοῦνται στὸν καταυλισμὸ καὶ νὰ τοὺς βοηθήσει νὰ βελτιώσουν ἀκόμα περισσότερο τὶς συνθῆκες ζωῆς τους. Ἑτοιμάστε τὴν ἐπιστολὴ ποὺ ἀκολουθεῖ, μὲ σκοπὸ νὰ πείσετε λογικὰ ἀλλὰ καὶ νὰ συγκινήσετε τὸν δήμαρχο».
Τί δουλει χουν μικρο μαθητς ν περασπίζονται καταυλισμος «προσφύγων» κα ν στέλνουν πιστολς στν δήμαρχο; Τὸ ὅλο θέμα θὰ ἦταν ἐντελῶς φαιδρό, ἂν δὲν ἦταν ἐπικίνδυνο. Καὶ εἶναι ἐπικίνδυνο γιατί δημιουργοῦν στὰ παιδιὰ φαντασιακὲς πραγματικότητες, ὅπου ὁ ρεαλισμὸς ἔχει πάει περίπατο.
.           Παρουσιάζουν ψεύτικους κόσμους ς πραγματικούς. Καὶ τοὺς ἀφαιροῦν κάθε δυνατότητα κρίσης καὶ ἀνάλυσης, ἀφοῦ τὰ μόνα γλωσσικὰ ἐργαλεῖα, ποὺ ἔχουν, γιὰ νὰ τοὺς ἑρμηνεύσουν, εἶναι τὸ περιορισμένο καὶ ἰδεοληπτικὸ λεξιλόγιο τῆς νέας παγκοσμιοποιημένης κουλτούρας, μὲ ἀρκετὴ δόση ἀσυνταξίας καὶ ἀνορθογραφίας.

 

 

,

Σχολιάστε

ΜΝΗΜΕΙΩΔΕΣ: ΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ ΠΟΝΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΓΙΑ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ!

Ἐκπαιδευτικὰ ἱδρύματα τῆς ­Ἱσπανίας γιὰ τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.             Ἀγωνιώδη ἔκκληση τόσο πρὸς τὴν κεν­τρικὴ Κυβέρνηση τῆς Χώρας τους, ὅσο καὶ πρὸς τὰ ὄργανα ἐκπαιδευτικῆς πολιτικῆς τῶν αὐτόνομων περιφερειῶν, ἀπευθύνει μία σειρὰ ἱσπανικῶν ἐκπαιδευτικῶν ἱδρυμάτων καὶ ἑνώσεων γιὰ τὶς κλασικὲς σπουδές, προκειμένου νὰ μὴν ἀπαλειφθεῖ ἀπὸ τὸ ἐγκύκλιο πρόγραμμα σπουδῶν στὴ δευ­τεροβάθμια ἱσπανικὴ ἐκπαίδευση ἡ διδασκαλία τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν.
.             Γιὰ τὸν λόγο μάλιστα αὐτὸ συγκάλεσαν στὶς 25 Μαΐου σχετικὴ ἡμερίδα στὴ Μαδρίτη, ἀπευθύνοντας παράλληλα ἔκκληση καὶ πρὸς κάθε ἐνδιαφερόμενο φορέα στὴν Ἑλλάδα, προκειμένου νὰ συντονισθοῦν οἱ προσπάθειες στὴν ἐκστρατεία εὐαισθητοποιήσεως γιὰ τὴν ἐνίσχυση τῆς διδασκαλίας τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν.
.             Οἱ ὀργανωτὲς τῆς κινήσεως αὐτῆς, Ἱσπανοὶ ἑλληνιστές, ἐξέδωσαν κείμενο, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο «τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ ἀποτελοῦν τὸ κλειδὶ γιὰ τὴ γνώση τοῦ παρελθόντος. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ὑπῆρξε τὸ ὄργανο ἔκφρασης τῆς λογοτεχνίας ποὺ καθόρισε τὴ δική μας (ἐνν. ἱσπανική) λογοτεχνικὴ παραγωγή (…) ἀλλὰ ἐπίσης καὶ ἡ γλῶσσα στὴν ὁποία γράφηκαν πονήματα Φυσικῆς, Ἀστρονομίας, Μαθηματικῶν, Γεωμετρίας, Γεωγραφίας, Ἰατρικῆς, Φιλοσοφίας, Θεολογίας, Τέχνης, Ἱστορίας, Δικαίου, Πολιτικῆς Θεωρίας, Παιδαγωγικῆς κ.ο.κ. Τὸ ἀπέραντο τοῦτο σῶμα τῶν κλασικῶν κειμένων (…) ἀποτελεῖ τὴν ἄσβεστη πνευματικὴ κληρονομιὰ τῆς ἀνθρωπότητος. Ἡ μελέτη τους στὴ νεώτερη ἐποχὴ ἀπὸ τοὺς ἀνθρωπιστὲς ἔθεσε τὶς βάσεις γιὰ τὴ σύγχρονη κουλτούρα καὶ τὸν πολιτισμὸ καὶ εἶναι ἡ κοινὴ βάση γιὰ ὅλες τὶς εὐρωπαϊκὲς χῶρες καὶ ὄχι ἀποκλειστικὴ περιουσία τῆς σύγχρονης Ἑλλάδας – καίτοι αὐτὴ ἔχει τὸ προνόμιο. Κάθε σύγχρονος ἐπιστημονικὸς κλάδος ποὺ θέλει νὰ ἐρευνήσει τὶς καταβολές του, μπορεῖ νὰ τὶς βρεῖ μέσα σὲ ἕνα ἑλληνικὸ κείμενο. Ὅταν θέλουμε νὰ διερευνήσουμε τὰ αἴτια τῆς σύνθεσης τοῦ σύγχρονου κόσμου, οἱ Ἕλληνες μᾶς παρέχουν πάντοτε τὸ κλειδὶ γι᾿ αὐτό. (…) Μία κακῶς ἐννοούμενη μοντερνικότητα (…) ἀποστερεῖ ἀπὸ τοὺς μαθητὲς τὸ βασικὸ ἐργαλεῖο, ποὺ μαζὶ μὲ τὰ Λατινικά, τοὺς διευρύνει τὴ γνώση γιὰ τὸ παρελθὸν καὶ μία ἐπαγγελματικὴ κατάρτιση σὲ πολλὲς εἰδικότητες τῶν ἀνθρωπιστικῶν σπουδῶν, τῶν κοινωνικῶν ἐπιστημῶν καὶ τῆς καθαυτῆς ἐπιστήμης. (…) Τὰ Ἀρχαῖα εἶναι (…) μία γλῶσσα ποὺ διαπερνᾶ καὶ διατρέχει τὶς ἐπιστῆμες καὶ στὴν ὁποία ἔχουν γραφεῖ ὅλα ὅσα ἀφοροῦν τὸν ἄνθρωπο».
.             Κάθε σχολιασμὸς τοῦ μνημειώδους αὐ­τοῦ κειμένου καθίσταται, νομίζουμε, περιτ­τός. Ἀλλὰ ὅσο περισσότερο συμβαίνει νὰ βλέπουν τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος τέτοια κείμενα, γραμμένα ἀπὸ ξένους, τόσο καὶ αὐξάνει ἡ δική μας θλίψη γιὰ τὴν περιφρόνηση αὐτοῦ τοῦ τεράστιου πνευματικοῦ κεφαλαίου ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, καὶ μάλιστα τοὺς φορεῖς τῆς ἐκπαιδευτικῆς μας πολιτικῆς. Ἂς σκεφθοῦμε, σὲ τί ἐπίπεδο νοητικῆς καὶ πνευματικῆς ἀναπτύξεως θὰ βρισκόταν ἡ νέα γενιὰ τῶν Ἑλλήνων, ἂν ἐτιμᾶτο ὅπως τῆς πρέπει ἡ διδασκαλία τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν στὰ σχολεῖα μας;

 

, ,

Σχολιάστε

Η ΓΛΩΣΣΑ τῶν ΣΚΟΠΙΑΝΩΝ

Ἡ γλῶσσα τῶν Σκοπιανῶν

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.            Ὁ καθηγητὴς τῆς Γλωσσολογίας καὶ πρώην Πρύτανης τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Γ. Μπαμπινιώτης σὲ συνέντευξη ποὺ παρεχώρησε στὴν ἐφημερίδα «Τὰ Νέα» στὶς 12-3-2019 στὴ δημοσιογράφο Μάρνυ Παπαματθαίου καὶ συγκεκριμένα στὶς ἐρωτήσεις «Ὑπάρχει ὄντως “μακεδονικὴ γλώσσα”;» καὶ «Πῶς ἡ γλῶσσα μας καθορίζει τὴν ταυτότητά μας;» ἀπάντησε:
.            «Ὑπάρχει, βεβαίως, ἡ γλῶσσα ποὺ ὁμιλεῖται στὰ Σκόπια (νῦν “Βόρεια Μακεδονία”), ἀλλὰ ἡ γλῶσσα αὐτὴ εἶναι μία σλαβικὴ γλῶσσα, γιὰ τὴν ἀκρίβεια βουλγαροσερβική, ποὺ ἀνήκει στὴν ὁμάδα τῶν νοτιοσλαβικῶν γλωσσῶν καὶ γράφεται μὲ τὸ σλαβικὸ κυριλλικὸ ἀλφάβητο, μία γλῶσσα ποὺ σκόπιμα ἐπελέγη ἀπὸ τοὺς Σκοπιανοὺς νὰ φέρει τὸ ψευδὲς ὄνομα “Μακεδονικὴ” γιὰ νὰ παραπέμπει στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα τῆς Μακεδονίας (ἀρχαία καὶ νέα). Αὐτὸ συμβαίνει γιατὶ ἡ γλῶσσα εἶναι στοιχεῖο ταυτότητας καὶ ὄχι ἁπλὴ ὀνομασία, ἄρα καὶ κύριο συστατικὸ γιὰ τὴν ὑποστήριξη μακεδονικῆς ἐθνότητας.
.          Τὸ δεύτερο “χοντρὸ” κι ἐξίσου “σκόπιμο” ψεῦδος τῶν Σκοπιανῶν, ποὺ ἀνεπίτρεπτα υἱοθέτησε ἡ ἑλληνικὴ διαπραγματευτικὴ ὁμάδα καὶ δέχτηκε μάλιστα νὰ περιληφθεῖ στὴ Συμφωνία, εἶναι ὅτι τάχα ἀναγνωρίστηκε ἐπισήμως ἡ σλαβικὴ γλώσσα τῆς τότε Γιουγκοσλαβικῆς Δημοκρατίας ὡς “Μακεδονικὴ” σὲ μία Συνδιάσκεψη ποὺ συνῆλθε στὴν Ἀθήνα τὸ 1977. (…)
.               Συμμετέχοντας προσωπικὰ σὲ αὐτὴ τὴ Συνδιάσκεψη μαζὶ μὲ ἄλλους γλωσσολόγους ἔχω ἄμεση γνώση τοῦ θέματος καὶ ἔχω δημόσια δηλώσει ὅτι οὐδεμία ἐπίσημη ἀναγνώριση τῆς σλαβικῆς γλώσσας τῶν Σκοπίων ὡς Μακεδονικῆς ὑπῆρξε, ὅπως ψευδῶς ἰσχυρίστηκαν τελευταῖα οἱ Σκοπιανοὶ καὶ ἀ­ποδέχτηκαν οἱ Ἕλληνες διαπραγματευτές. Ἂν εἶχε συμβεῖ κάτι τέτοιο, θὰ γινόταν σάλος στὴν Ἑλλάδα! Ὅτι λοιπὸν ἐπὶ Γιουγκοσλαβίας, ποὺ ὑπῆρχε ἀκόμη τότε, τὰ Σκόπια λέγον­ταν “Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας” καὶ οἱ ἴδιοι ὀνόμαζαν τὴ γλῶσσα τους “Μακεδονική”, δὲν σημαίνει ὅτι ἀναγνωρίστηκε ἐπισήμως τότε ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ἡ χώρα τους ὡς Μακεδονία καὶ ἡ ἐθνότητα καὶ ἡ γλώσσα τους ὡς Μακεδονική! Ἀλήθεια (γιὰ νὰ μήν… ἀνοηταίνουμε) ἐὰν κάτι τέτοιο εἶχε συμβεῖ τὸ 1977 ἢ σὲ ἄλλες προηγούμενες Συνδιασκέψεις, τί ἀνάγκη θὰ ὑπῆρχε ἐπίσημης ἀναγνώρισης ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα τῆς χώρας, τῆς γλώσσας καὶ τῆς ἐθνότητας τῶν Σκοπιανῶν ὡς Μακεδονικῶν;».
.              Στὴν ἐρώτηση ποιὰ ὀνομασία θὰ ἀπέδιδε τὴν πραγματικότητα σὲ σχέση μὲ τὴ γλῶσσα ποὺ ἀναγνωρίσθηκε ὡς «μακεδονική», ὁ καθηγητὴς τόνισε: «Μὰ ὁποιοδήποτε ἄλλο ὄνομα τῆς δικῆς τους ἐπιλογῆς (…). Ὄχι ὅμως μακεδονική!»
.          Αὐτὰ ἀπὸ εἰδικὸ ἐπιστήμονα γλωσσολόγο ποὺ ἀναγνωρίζεται παγκοσμίως. Θὰ ἀκούσουν ἄραγε τὴ φωνή του κάποιοι δικοί μας;

, ,

Σχολιάστε

ΑΘΑΝΑΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

Ἀθάνατη ἑλληνικὴ γλῶσσα

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.             Στὶς 9 Φεβρουαρίου γιορτάσθηκε «γιὰ μόλις δεύτερη φορὰ ἡ “Παγκόσμια Ἡμέρα Ἑλληνικῆς Γλώσσας”, ἡ ὁποία καθιερώθηκε τὸ 2017 μὲ κοινὴ ἀπόφαση τῶν ὑπουργῶν Ἐσωτερικῶν, Ἐξωτερικῶν καὶ Παιδείας, Ἔρευνας καὶ Θρησκευμάτων.
.             Τὰ Ἑλληνικὰ εἶναι ἡ ἐπίσημη γλῶσσα τῆς Ἑλλάδας καὶ τῆς Κύπρου, καθὼς καὶ μία ἀπὸ τὶς 23 ἐπίσημες γλῶσσες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Παράλληλα, εἶναι ἐπίσημα ἀναγνωρισμένη μειονοτικὴ γλῶσσα στὴν Ἀλβανία, τὴν Ἀρμενία, τὴν Ἰταλία, τὴν Οὑγγαρία, τὴ Ρουμανία, τὴν Οὐκρανία καὶ τὴν Τουρκία» («in.gr» 9-2-2019).
.             Ὅπως γράφει ὁ κ. Ἰωάννης Καζάζης, πρόεδρος Δ.Σ. τοῦ «Κέντρου Ἑλληνικῆς Γλώσσας» καὶ καθηγητὴς τοῦ ΑΠΘ, «τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ἀξίζει κανεὶς καὶ νὰ τὴ μάθει καὶ νὰ τὴν ἀγαπήσει. Γιὰ τὶς ἀρετές της, ἀλλὰ κυρίως διότι ἔχει ἐκφράσει ἕναν μεγάλο πολιτισμό, ὁ ὁποῖος στὴν ἀρχὴ τῆς μακρᾶς διάρκειάς του διαμόρφωσε καὶ κωδικοποίησε τὴν πρώτη καὶ καταστατικὴ στρώση τοῦ ἀνώτερου λεξιλογίου καὶ τοῦ ἐννοιολογίου τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ καὶ ποὺ δὲν ἔπαψε ἔκτοτε, σὲ ὅλη τὴν ἱστορικὴ συνέχειά του, νὰ ζυμώνεται μὲ τὶς μεγάλες ἱστορικὲς στιγμὲς τῆς Ἀνατολῆς καὶ τῆς Δύσης. Ἀξίζει ὄντως νὰ τιμᾶται μιὰ γλῶσσα πολύτιμη ὡς παρακαταθήκη γιὰ τὴ Δύση καὶ ἀναντικατάστατη ὡς θεμέλιο γιὰ τὴν ἐθνικὴ ταυτότητα τοῦ Ἑλληνισμοῦ» («Καθημερινὴ» 9-2-2019).
.             Πάνω στὸ ἴδιο θέμα εἶχε γράψει πρὸ καιροῦ ἡ ἐφημερίδα «Ἑστία» ὅτι πολλὰ στελέχη τῆς ἑλληνικῆς κυβερνήσεως «ἔχουν κατ᾿ ἐπανάληψη ἀπαξιώσει τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικά, συντασσόμενα μὲ τὴν ἄποψη ὅτι πρόκειται γιὰ “νεκρὴ” γλῶσσα.
.             Τὴν ἴδια ὥρα τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ διδάσκονται σὲ σχεδὸν 30 εὐρωπαϊκὲς χῶρες, ἀπὸ τὴν Πορτογαλία ἕως τὴν Ρωσσικὴ Ὁμοσπονδία καὶ ἀπὸ τὴν Ἀγγλία ἕως τὴν Ἰταλία. Τὰ πρωτεῖα κατέχει ἡ Ἰταλία, μὲ τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ νὰ διδάσκονται σὲ 783 κλασσικὰ λύκεια κατανεμημένα σὲ ὅλη τὴν χώρα, στὰ ὁποῖα φοιτοῦν περισσότεροι ἀπὸ 320 χιλιάδες μαθητές. Τὰ Ἀρχαῖα διδάσκονται καὶ στὶς πέντε τάξεις τῶν κλασσικῶν λυκείων, περίπου πέντε ὧρες ἀνὰ ἑβδομάδα. (…)
.             Πέραν τῆς χρηστικῆς ἀξίας τῆς γλώσσας, ἀδιαμφισβήτητο γεγο­νὸς ἀποτελεῖ ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γραμματεία, ἀρχαία καὶ νέα, ἔχει νὰ ἐπιδείξει ἀριστουργήματα, ποὺ ἡ διδασκαλία τους βελτιώνει τὸν ἄνθρωπο κάθε χώρας ὡς πολίτη τοῦ κόσμου».
.             Πάμπολλα ἐπιχειρήματα ἐπιστημόνων διεθνοῦς κύρους εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπαρι­θμήσει κάθε σοβαρὸς μελετητὴς τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας γιὰ τὴν ὠφελιμότητα τῆς σπουδῆς της. Καὶ ἐνῶ σὲ παγκόσμια κλίμακα ἐπεκτείνεται συνεχῶς ἡ ἀναγνώριση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας ὡς κορυφαίου παράγοντα τοῦ ἀνθρώπινου πολιτισμοῦ, ἐδῶ στὴν κοιτίδα της ἀπὸ πολλοὺς περιφρονεῖται καὶ ἀπό μερικοὺς κακοποιεῖται. Ἐπιτέλους πότε θὰ ξυπνήσουμε ὡς λαὸς καὶ θὰ ἀπαιτήσουμε ἀπὸ τοὺς ἄρχοντές μας τόν σεβασμὸ καὶ τὴν καλλιέργεια τῆς παν­άρχαιας αὐτῆς ἐθνικῆς κληρονομιᾶς; Ἡ εὐθύνη ὅλων μας ἀπέναντι στὶς ἐρχόμενες γενιὲς εἶναι τεράστια!

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Μεγαλύτερη εἶναι ἡ εὐθύνη τῆς Ἐκκλησίας, ὄχι ὡς Διοικήσεως ἀλλὰ ὡς μελῶν μὲ συνείδηση. Καὶ ἰδιαιτέρως τῶν ἐπιπόλαιων καὶ ἐν τέλει ἀνευθύνων κληρικῶν, ποὺ ἐπηρεασμένοι ἀπὸ ἰδεολογίες ἐρωτοτροποῦν μὲ τὴν ἀντικατάσταση τῶν λειτουργικῶν κειμένων ἀπὸ μεταφρασμένα στὰ νέα ἐλληνικά.Καὶ τελοῦν ἀκολουθίες καὶ Θ. Λειτουργίες διαβάζοντας εὐχὲς στὰ νέα ἑλληνικά!

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ ΩΣ ΖΩΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΓΗ ΤΟΥ καὶ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ καὶ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ

Λέξεων δειν καπηλεία

Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ
ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 10.02.19

.             Πρόκειται γιὰ μικρόνοια; Γιὰ κωμικὴ ἀπαιδευσία; Γιὰ ἀμειβόμενη στράτευση στὴν ἐξυπηρέτηση συμφερόντων;
.             Πάντως κάποιοι, ὄχι λίγοι, ἐπιμένουν νὰ συγχέουν τὸν πατριωτισμὸ μὲ τὸν ἐθνικισμό. Καμώνονται ὅτι ξέρουν τὴ διαφορὰ καὶ σέβονται τὸν πατριωτισμό. Ἀλλὰ ὁ «σεβασμός» τους εἶναι μόνο στὰ λόγια, προσχηματικός. Στὴν πράξη, σπιλώνουν κάθε ἔκφανση πατριωτισμοῦ σὰν ἐθνικισμό. Σωρεύουν συνώνυμα ἐπιτείνοντας τὴν ἐσκεμμένη σύγχυση: Σωβινισμός, Ἀκροδεξιά, Νεοναζισμός, λαϊκισμὸς – ἔτσι τοὺς βολεύει νὰ κατανοεῖται ὁ πατριωτισμός.
Παθιασμένοι ἀντίπαλοι τοῦ «ἐθνικισμοῦ», ἑπομένως φανατισμένοι ὑπερασπιστὲς τοῦ «διεθνισμοῦ» – «ἐθνομηδενισμοῦ», ἐμφανίζονται οἱ ὀπαδοὶ καὶ τῶν δύο ὄψεων τοῦ ἀμφιπρόσωπου Ἱστορικοῦ Ὑλισμοῦ: τόσο τῶν «Ἀγορῶν» (τοῦ Διεθνοῦς Χρηματοπιστωτικοῦ Συστήματος) ὅσο καὶ οἱ «κολλημένοι» νοσταλγοὶ τῆς Σοβιετίας.
.             Φανατικότεροι, καὶ στὶς δύο παρατάξεις (ὅπως πάντοτε στὴν Ἱστορία) εἶναι οἱ ἀλλαξόπιστοι, οἱ ἐξωμότες: οἱ «ἀριστεροὶ» (καὶ μάλιστα τῆς «ριζοσπαστικῆς» Ἀριστερᾶς) ποὺ ξεπουλήθηκαν στὶς «Ἀγορὲς» μὲ φτηνιάρικα ἀνταλλάγματα. Ἢ καὶ οἱ κάποτε «δεξιοὶ» ποὺ ἔκαναν καριέρα μὲ τὸ «πατρὶς-θρησκεία-οἰκογένεια» καὶ σήμερα προβάρουν τὴ λεοντὴ τοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ» καὶ τῆς «προόδου».
.             «Ποιοί ἀντιδροῦν στὴ Συνθήκη τῶν Πρεσπῶν;» ρώτησε ὁ πρόεδρος τῆς Γαλλίας Μακρὸν τὸν Ἀλέξη Τσίπρα, τὶς προάλλες, στὴν Κύπρο. «Κάποιοι ἐλάχιστοι ἀκροδεξιοὶ-λαϊκιστές», ἦταν ἡ ἀπάντηση. «Καὶ πόσοι κατέβηκαν στὸ συλλαλητήριο;». «Κάπου ἑβδομήντα χιλιάδες»! Ἔτσι γράφουν τὴν ἱστορία οἱ ἀδίστακτοι.
.             Δὲν θέλει νὰ ἀντιληφθεῖ ἡ ἱστορικo-ὑλιστικὴ θρησκοληψία ὅτι ὁ πατριωτισμὸς δὲν ἔχει νὰ κάνει μὲ «πεποιθήσεις», δὲν εἶναι ἐπιλογή. Εναι καταστάλαγμα μπειρίας, βιωματικς πλοτος – γεννιέται στν ψυχ το νθρώπου πατριωτισμός. Σὲ ἀγεφύρωτη ἀντίθεση ὁ «διεθνισμὸς» εἶναι σκόπιμη ἐπιλογή: ταξινομοῦνται οἱ ἄνθρωποι σὲ εἰσοδηματικὲς «τάξεις», διαβαθμίζεται ἡ καταναλωτική τους εὐχέρεια, λογαριάζονται σὰν ἀδιαφοροποίητες μονάδες ἀπρόσωπης ὁμοείδειας.
.             Γεννιέται πατριωτισμς π τ ζωτικ σχέση το νθρώπου μ τ γ του, τ γλσσα του, τ σαρκωμένη (στ γ κα στ γλσσα) στορία του. Εναι συνάρτηση πατριωτισμς τς «καλλιέργειας» το νθρώπου, συνισταμένη το πολιτισμο του. Γι’ αὐτὸ καὶ τρέφεται ὁ πατριωτισμὸς ὄχι ἀπὸ (ἐθνικιστικὰ) ἰδεολογήματα, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἔνσαρκη Τέχνη: τὸ τραγούδι, τὴ ζωγραφιά, τὴν ἀρχιτεκτονικὴ – ἀπηχεῖ ἡ Τέχνη αἰσθητὰ τὴν «ταυτότητα» τῆς πατρίδας.
.             Λοιπόν, αὐτὸν τὸν πατριωτισμὸ οἱ «πολιτικοὶ τῆς κωλοτούμπας» (διεθνὴς πιὰ ὁ ὅρος) τὸν χαρίζουν σὲ αὐτοὺς ποὺ τὸν καπηλεύονται ἐγκληματικά: στοὺς «ἐθνικιστές». Ὁ ἐθνικισμὸς εἶναι, ἱστορικά, ὁ «ἐνδιάμεσος κρίκος» στὴν ἐξέλιξη ἀπὸ τὴν ἀγέλη ὣς τὸν διεθνοποιημένο σήμερα πρωτογονισμὸ – ἐνδιάμεσος. Στὴ θωράκιση τῆς ἐγωκεντρικῆς κατασφάλισης ἀποβλέπει, ἀλλὰ ὄχι μὲ ἄξονα τὴν «ταξικὴ» χρησιμοθηρία, οὔτε τὴν πολτώδη «διεθνική». Ὁ ἐθνικισμὸς θωρακίζει τὸ ἐγὼ μὲ ἰδεολογήματα «φυλετικῆς ἀνωτερότητας», «καθαρόαιμης ὁμοείδειας», «βιολογικῆς ἀρτιμέλειας».
.             Εἶναι ἀπίστευτο, σ ποι νθρώπινη κπτωση διολισθαίνει ριστερόσχημη λλαξοπιστία, γι ν προπαγανδίσει τν μηδενιστικ μοραλισμ πο τ συντηρε στν ξουσία. Κόπτεται ὁ θλιβερὸς «κυβερνητικὸς ἐκπρόσωπος», κορυφαῖος τοῦ ἀνθρώπινου αὐτεξευτελισμοῦ, νὰ πείσει (ποιόν;) ὅτι στὴν πατριωτικὴ λαοθάλασσα τῶν συλλαλητηρίων γιὰ τὸ «μακεδονικὸ» σαρκωνόταν «τὸ τέρας τοῦ ἐθνικισμοῦ», «τὸ τέρας τῆς Δεξιᾶς»! Κι ἀπὸ κοντά, θλιβερὰ στρατευμένοι στὴν ὑπεράσπιση τῆς κυβερνητικῆς αἰσχύνης ἀρθρογράφοι νὰ «καταγγέλλουν» τὸν «ἐθνικολαϊκισμὸ» («ἔξαλλο ἐθνικισμὸ») τῶν «μακεδονομάχων» πολιτῶν, ποὺ «ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1990… ἔτρεχαν ἀλαφιασμένοι στὶς πλατεῖες» – τότε ποὺ «ὅλα τὰ πολιτικὰ κόμματα ὑποτάσσονταν στὶς ἐπιθυμίες τῶν ἀδιάλλακτων ἢ τῶν τυχοδιωκτῶν»!
.             «Ἐξέστη φρενῶν» ἡ «προοδευτικὴ» συνηγορία τοῦ μηδενιστικοῦ ἀμοραλισμοῦ.
.             ξαφάνιση λαν π τν στίβο τς στορίας χει πάντα προοίμιο τ σύγχυση-χρήστευση τς γλώσσας τους: «Προοδευτικὸς» σήμαινε πάντοτε στὰ ἑλληνικὰ τὸν «πρωτοπόρο», τὸν ρηξικέλευθο τολμητία, ποὺ ἄνοιγε δρόμο ἐκεῖ ποὺ οἱ ἄλλοι ἔβλεπαν ἀδιέξοδο, ἄνοιγε τὴ θέα σὲ καινούργιους ὁρίζοντες. Προοδευτικὸς ἦταν ὁ ὑπέρμαχος τῆς ἀλλαγῆς, τῆς ἀνακαίνισης, τῆς ἀναζήτησης, ὁ ἐραστὴς τοῦ καινούργιου, ὄχι ἐπειδὴ ὁ νεωτερισμὸς εἶναι αὐταξία ἀλλὰ ὅταν τὸ ἐν χρήσει ἀποδείχνεται ἀτελέσφορο ἢ ἀνεπαρκές.
Σήμερα, στὴν Ἑλλάδα ποὺ ψυχορραγεῖ, ποιός λογαριάζεται «προοδευτικὸς» καὶ ποιοί μονοπωλοῦν ἐτσιθελικὰ τὴν «πρόοδο», ποιοί φιγουράρουν σὰν «προοδευτικὲς δυνάμεις» τῆς κοινωνίας;
.             Πρώτη καὶ καλύτερη ἡ σταλινικὴ «ὀρθοδοξία» τοῦ Περισσοῦ, οἱ νοσταλγοὶ τῆς ἐφιαλτικότερης φρικωδίας ἐξουσιαστικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ ποὺ γνώρισε ἡ ἀνθρώπινη ἱστορία. Ἀπὸ κοντά, τὸ συνονθύλευμα ἀπὸ τὶς σέκτες ποὺ γεννοβόλησε ὁ μαρξισμός, λα τ παλαιοημερολογίτικα γκρουπούσκουλα το στορικολιστικο φανατισμο, κόμα κα τ λύμματα ξωμοσίας πο μς κυβερννε σήμερα. Ἡ «ἐπιστήμη» τῆς συκοφαντίας-παραπλάνησης καὶ διαστροφῆς, κατ’ εὐφημισμὸν «προπαγάνδα», ἔχει καθολικὰ ἐπιβάλει ὡς αὐτονόητη τὴν πεποίθηση ὅτι μόνο ὁ μηδενισμὸς καὶ ὁ ἀμοραλισμὸς εἶναι «προοδευτικὴ» ἐπιλογή, ὁ πατριωτισμὸς συνώνυμος τοῦ ἀναχρονισμοῦ καὶ σκοταδισμοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ μόνο περιθωριακὰ μικροκόμματα «τῆς πλάκας» αὐτοαποκαλοῦνται «πατριωτικά».
.             Ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία, σὲ ἐπιθανάτια ἀφασία, δὲν ἀντιδρᾶ. «Δὲν κουνιέται φύλλο».

 

 

,

Σχολιάστε

ΧΡHΣΙΜΑ ΣΥΜΠΕΡAΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΟΝΙΚO

 

 Χρήσιμα συμπεράσματα γιὰ τὸ πολυτονικό

Ἀντώνιος Α. Ἀντωνάκος
Κλασσικός φιλόλογος – Ἱστορικός – συγγραφέας
ἐφημ. «Δημοκρατία», 11.11.18

.             Ἀπὸ τὶς ἐπιστημονικὲς ἔρευνες που ἔχουν γίνει τὰ τελευταῖα χρόνια τόσο στὴν Ἑλλάδα ὅσο καὶ στὸ ἐξωτερικό ἔχει πιστοποιηθῆ ἀκόμη περισσότερο ἡ ἀξία τῆς κλασσικῆς ἑλληνικῆς καὶ τοῦ πολυτονικοῦ στὴν καταπολέμηση τῶν μαθησιακῶν δυσκολιῶν. Τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ μᾶς χρειάζονται ὄχι γιὰ λόγους ἐθνικῆς ὑπερηφάνειας, ἀλλὰ διότι τὰ ἔχει ἀνάγκη ὁ ἐγκέφαλος ὅλων τῶν ἀνθρώπων γιὰ νὰ βελτιώσει τὴν εὐφυΐα του. Τί ἐννοῶ μὲ αὐτό;
.             Ἐνῶ, δηλαδή, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔχουν σχεδὸν τὸν ἴδιο ἀριθμὸ νευρώνων στὸν ἐγκέφαλό τους, διαφέρουν στὸν ἀριθμὸ τῶν νευρικῶν συνάψεών τους. Καὶ οἱ νευρικὲς αὐτὲς συνάψεις ἔχουν τὴν μία καὶ μοναδικὴ ἰδιότητα, νὰ αὐξάνουν σὲ ἀριθμὸ κάθε φορὰ ποὺ δέχονται καινούργιο ἐρεθισμό. Σὲ αὐτὴν τὴν παράμετρο τὰ πρωτεῖα κατέχει ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα. Ὁ λόγος εἶναι πολύ ἁπλὸς ἀλλὰ καὶ πολύ σημαντικός. Ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα ἔχει ἑκατοντάδες χιλιάδες λέξεις, ἑκατομμύρια λεξιτύπους, τοὺς τόνους καὶ τὰ πνεύματα καὶ τὶς τεράστιες δυνατότητες συνδυασμοῦ τῶν λέξεών της σὲ λογικές, συντακτικῶς ὀρθὲς δομὲς.
.              Τὸ συμπέρασμα λοιπὸν ποὺ προκύπτει εἶναι ὅτι ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ δημιουργεῖ κάθε ἡμέρα, κάθε ὥρα καὶ κάθε στιγμή καινούργιους ἐρεθισμοὺς, ἑπομένως καὶ καινούργιες νευρικὲς συνάψεις, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ αὐξάνει τὴν εὐφυΐα τῶν ἀνθρώπων. Γι’ αὐτὸ καὶ στὸ ἐξωτερικό, ὅταν οἱ γονεῖς προσφεύγουν σὲ εἰδικοὺς γιατροὺς γιὰ τὶς μαθησιακὲς δυσκολίες τῶν παιδιῶν τους, ἐκεῖνοι τοὺς συνιστοῦν τὴν ἐκμάθηση μιᾶς κλασσικῆς γλώσσας καὶ κυρίως τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς καὶ τῆς κινεζικῆς.
.                Γιὰ τὴν σοβαρότητα καὶ τὴν σημασία αὐτῶν τῶν διαπιστώσεων ἔχουμε νὰ παραθέσουμε κάποια σημαντικὰ καὶ ἀξιόλογα παραδείγματα. Ὁ Ἀνδρέας Δημητρίου, καθηγητὴς στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Κύπρου, εἶχε διεξαγάγει ἔρευνα κατὰ τὸ 2004 στὴν Θεσσαλονίκη, μὲ τὴν Zhung Xiung Kui καὶ ἄλλους Ἕλληνες καὶ Κινέζους συναδέλφους του, ἐξετάζοντας Ἑλληνόπουλα καὶ Κινεζόπουλα 8-14 ἐτῶν. Μάλιστα, μέτρησαν τὶς ἴδιες μὲ τὴν έδῶ διεξαχθεῖσα ἔρευνα τοῦ Ἀνοικτοῦ Ψυχοθεραπευτικοῦ Κέντρου τοῦ ψυχιάτρου δρος Γιάννη Τσέγκου ἱκανότητες καὶ λειτουργίες.
.                Τὰ ἀποτελέσματα ἔδειξαν ὅτι τὰ Κινεζάκια ὑπερτεροῦσαν τῶν δικῶν μας ἑλληνοπαίδων στὶς ὀπτικοαντιληπτικὲς λειτουργίες καὶ ἡ ὑπεροχὴ αὐτὴ ἀποδίδεται στὴν ὑπερεντατικὴ προσπάθεια τοῦ νὰ ἐκμάθουν τὰ ἰδεογράμματα τῆς ἀρχαίας κινεζικῆς, τῆς μανδαρινικῆς. Ἡ ἔρευνα αὐτή δημοσιεύθηκε τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2004, ἑπτὰ μῆνες μετὰ τὴν πρώτη ἀνακοίνωση τῆς ὁμάδος Τσέγκου. Αὐτὰ μὲ τὶς ἔρευνες σὲ Κινέζους καὶ δυτικούς. Ἐμεῖς, ὅμως, δηλαδὴ τὸ κράτος ἢ, ἀκριβέστερα, τὰ κόμματα, χάριν τῶν ἐφημερίδων καὶ μέσῳ ἐπιλεγμένων «ἁρμοδίων», ἐξακολουθοῦμε νὰ παρέχουμε «εὐκολίες» ἐν ὀνόματι μιᾶς ἀχαρακτήριστης «προοδευτικότητος».
.                 Ἐπίσης, στὸ ἀξιόλογο περιοδικὸ «ΕΥΘΥΝΗ» εἶχε διαπιστωθῆ, λίγα χρόνια πρὶν ἀπό τὴν ἀνωτέρω ἔρευνα, τὸ ἴδιο ἀκριβῶς ἀποτέλεσμα, ὅπου ὁ πρέσβυς Μ. Μεγαλοκονόμος περιέγραψε τὸν διάλογο ἑνὸς Ἕλληνος πολιτικοῦ καὶ ἑνὸς φίλου του, ποὺ εἶχε γνωρίσει ἀπὸ κοντά τὴν Κίνα καὶ τοὺς Κινέζους. Τὸ ἐρώτημα τοῦ πολιτικοῦ ἦταν: «Πῶς τὰ καταφέρνουν οἱ Κινέζοι μαθητὲς νὰ εἶναι πρῶτοι σὲ ὅλους τοὺς διεθνεῖς διαγωνισμοὺς Μαθηματικῶν καὶ Φυσικῆς καὶ οἱ Κινέζοι φοιτητὲς νὰ διαπρέπουν στὰ ἀμερικανικὰ πανεπιστήμια;» Ἡ ἀπάντηση ποὺ δίδει ὁ γνώστης τῆς Κίνας εἶναι ἐντυπωσιακὴ καὶ μᾶς κάνει ὄχι μόνο νὰ μελαγχολοῦμε ἀλλὰ καὶ νὰ θυμώνουμε καὶ νὰ ἀγανακτοῦμε γιὰ τὴν ἑλληνικὴ γλωσσικὴ καὶ τήν ἐκπαιδευτικὴ πολιτική.
.                Τὸ μεγάλο μυστικὸ λοιπόν τῶν Κινέζων εἶναι ὅτι τὰ μικρὰ παιδιὰ ἀφιερώνουν χρόνο, κόπο καὶ πνευματικὴ προσπάθεια στὶς δύο πρῶτες τάξεις τοῦ δημοτικοῦ γιὰ νὰ μάθουν τό πολύ δύσκολο κινεζικὸ ἀλφάβητο, μὲ τά πολλὲς ἑκατοντάδες ἰδεογράμματα, καὶ μάλιστα ἀνθίστανται σὲ κάθε πρόταση γιὰ ἁπλούστευση τοῦ ἀλφαβήτου τους. Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ μαθησιακὴ προσπάθεια τῶν μικρῶν Κινέζων εἶναι ποὺ προπονεῖ τὸ μυαλό τους καὶ ἑτοιμάζει τὸν ἐγκέφαλό τους γιὰ μεγάλα ἐπιστημονικὰ ἐπιτεύγματα.
.              Ἀλλὰ καὶ οἱ Ἰάπωνες διεπίστωσαν κάτι ἀντίστοιχο. Πρίν ἀπό λίγα χρόνια, ὅταν ἀκούσθηκαν καὶ ἐκεῖ ἀπόψεις ὑπέρ τοῦ λατινικοῦ ἀλφαβήτου, ἡ κυβέρνηση ἀντέδρασε σωστά καὶ σοβαρά, ὅπως ἁρμόζει σὲ κυβέρνηση εὐνομουμένου καὶ σοβαροῦ συγχρόνου κράτους καὶ ὄχι σὲ ὑπνοβάτες τῆς πολιτικῆς. Ἀνέθεσε τό θέμα σέ μία Ἐπιτροπή Γλωσσολόγων, Παιδαγωγῶν, Οἰκονομολόγων καὶ ἄλλων ἐπιστημόνων καὶ μετά δύο χρόνια μελέτης ἐκεῖνοι κατέληξαν στὸ ἀκόλουθο συμπέρασμα-ἐντολή, τὸ ὁποῖο ἦταν τὸ ἑξῆς: «Μήν κάνετε καμία ἁπλούστευση στὸ ἀλφάβητό μας. Μὴ συζητήσετε οὔτε ὡς ἀστεῖο τὴν εἰσαγωγή τοῦ λατινικοῦ ἀλφαβήτου, διότι ἡ πνευματικὴ προσπάθεια ποὺ καταβάλλουν τά παιδιά μας γιὰ νὰ μάθουν τὰ δύσκολα ἰδεογράμματα ἀποτελεῖ τὴν βάση τοῦ οἰκονομικοῦ θαύματος τῆς Ἰαπωνίας»!
.                 Ποιά διεπιστημονική ἐπιτροπή, ὅμως, ρώτησαν οἱ μισοκοιμώμενοι βουλευτές τοῦ ἑλλαδικοῦ Κοινοβουλίου, καὶ ποιόν εἰδικὸ συμβουλεύθηκαν, ὅταν ἐλάμβαναν τὴν ἀπόφαση νὰ καταργήσουν ἐν μιᾷ νυκτὶ τοὺς τόνους καὶ τὰ πνεύματα; Ἡ ἐρώτηση, βεβαίως, εἶναι ρητορική! Κανέναν!

 

,

Σχολιάστε