Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Γλῶσσα τῆς Ἐκκλησίας

ΑΡΧΙΕΠ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: «Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΕΖΗΣΕ ΚΑΙ ΖΕΙ ΑΡΧΟΝΤΙΚΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: «Ἂν ἀπὸ τὴν παιδική μας ἡλικία ἀκούγαμε τὴν Λειτουργία στὴν γλῶσσα ποὺ μιλᾶμε, καὶ εἶχε αὐτὸ γίνει βίωμά μας, συνήθειά μας (δευτέρα φύση), δὲν θὰ θέλαμε μὲ τίποτε νὰ τὴν ἀκοῦμε στὴν ἀρχαία ἑλληνική! Θὰ μᾶς φαινόταν ξένη· ἄσχετη μὲ τὴν ψυχολογία μας. “Μᾶς γυρίζουν στὸν Μεσαίωνα”, θὰ φωνάζαμε».
.            Αὐτὰ τὰ πολὺ εὔστοχα, ἀξιοπρεπῆ καὶ τιμητικὰ μαζὶ μὲ ἄλλα ὀξυνούστατα (καὶ ὀλίγον φροϋδικὰ) γράφονται σὲ νέο βιβλίο σχετικὸ μὲ τὸν μακαριστὸ Μητρ. Πρεβέζης Μελέτιο, σὲ μιὰ προσπάθεια νὰ “ἁγιοποιηθεῖ” ἡ ἀταίριαστη καὶ ἀπρόσμενη -ὡς πρὸς τὸ ὅλο του ἀσκητικὸ ἦθος καὶ τὴν θεολογική του συγκρότηση- ἐμμονή του στὴν ἀντικατάσταση τῶν λειτουργικῶν κειμένων μὲ «μεταφρασμένα». Παραλείπεται βεβαίως νὰ ἐξηγηθεῖ στὸ βιβλίο γιατὶ δὲν υἱοθετεῖται ἀπ᾽ εὐθείας καὶ χωρὶς πολλὲς περιστροφὲς ἡ ἀγγλικὴ γλῶσσα στὴν Λειτουργία, ἠ ὁποία (ἀγγλικὴ) εἶναι τόσο οἰκεία εἰδικῶς στοὺς νεωτέρους. Μὲ μιὰ τέτοια ἐπιλογὴ θὰ ξεμπερδέψουμε μιὰ καὶ καλὴ μὲ ὅλες αὐτὲς τὶς μεσαιωνικὲς συζητήσεις περὶ λειτουργικῆς γλώσσης καὶ θὰ ἀνοιχθοῦμε στὸ μέλλον!

.           Τὴν ἴδια ὥρα ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν τονίζει γιὰ πολλοστὴ φορὰ τὴν ἀξία τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης στὴν διαχρονία της καὶ στὴν λειτουργική της καταξίωση.  Φαίνεται ὅτι ἐκφράζει …μεσαιωνικὲς ἀντιλήψεις!

.           Σὲ ἐκδήλωση γιὰ τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα ποὺ πραγματοποιήθηκε στὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν παρευρέθηκε χθὲς τὸ ἀπόγευμα ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος. […] Στὴν ὁμιλία του ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τόνισε ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πολυτιμότερα ἀγαθὰ ποὺ ἔχουμε ὡς Ἕλληνες: «Τὸ δέντρο τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας εἶναι σὰν τὴν μακρόβια ἐλιά, εἶπε. «Κρατᾶ ἀπὸ τὸν Ὅμηρο καὶ τὸν Πλάτωνα ἔχοντας προοπτικὴ νὰ παράγει χυμοὺς γιὰ πολλοὺς ἀκόμη αἰῶνες». «ζησε κα ζε ρχοντικ μέσα στν κκλησία κα τν λειτουργική της ζωή, ἄγει πρὸς τὸ μέλλον, συνάγει τὸ ἔθνος, κατάγει τοὺς ἀμφισβητίες της καὶ προάγει τὸν λόγο καὶ τὴν σοφία», προσέθεσε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀναφερόμενος στὴν ἀξία τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας.

.          Σὲ ἄλλο σημεῖο τῆς ὁμιλίας του ἀναφέρθηκε στὴν σπουδαιότητα τῆς γλώσσας μας σὲ διεθνὲς ἐπίπεδο λέγοντας: «Ἡ γλώσσα μας δανείζει στὴν διεθνῆ ἐπιστήμη γλωσσικοὺς ρόλους… Κρατάει γιὰ τὸν ἑαυτό της τὸ προνόμιο νὰ εἶναι μητέρα ἐννοιῶν καὶ τέχνημα δομῶν» ὑπογράμμισε.

ΠΗΓΗ: romfea.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΜΗΤΡ. ΧΙΟΥ ΜΑΡΚΟΣ: «Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ (δηλ. ἡ ἑλληνική) ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΙΛΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ»

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 11 (ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ)
Τοῦ Μητροπολίτου Χίου Μάρκου

Πρός
τούς μαθητές καί τίς μαθήτριες
τῶν Σχολείων τῆς Περιφερειακῆς Ἑνότητος Χίου.
Ἐνταῦθα 

Ἀγαπητά μου παιδιά,

.        Ἡ Ἐκκλησία μας γιορτάζει σήμερα τήν μνήμη Τριῶν Μεγάλων Ἀρχιερέων Της, Τριῶν Μεγάλων Ἱεραρχῶν, τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, τοῦ Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καί τοῦ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Ἡ Ἑλληνική Παιδεία γιορτάζει σήμερα τήν ἡμέρα τῶν γραμμάτων, τιμώντας τούς Ἁγίους πού ἀναφέραμε ὡς μορφωμένους ἄνδρες, ὡς ἐπιστήμονες καί ὡς σοφούς. Πολλά εἶναι τά κοινά σημεῖα μεταξύ τῆς πρώτης καί τῆς δεύτερης προσεγγίσεως. Ἐφέτος θά θέλαμε νά σταθοῦμε σέ ἕνα ἀπό αὐτά. Οἱ Τρεῖς Ἅγιοι καί Ἱεράρχες γνώριζαν καί χρησιμοποιοῦσαν τήν Ἑλληνική γλῶσσα.
.        Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες ἐμελέτησαν τήν Ἑλληνική γλῶσσα. Σ’ αὐτήν εἶχαν γραφεῖ τά ἔπη τοῦ Ὁμήρου, τά ποιήματα τῶν μεγάλων τραγικῶν, οἱ ἀφηγήσεις τῶν ἀρχαίων ἱστορικῶν καί οἱ στοχασμοί τῶν φιλοσόφων. Ἡ ἴδια εἶχε χρησιμοποιηθεῖ ὡς τό ὄχημα, ἐπάνω στό ὁποῖο ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, μίλησε καί δίδαξε τούς ἀνθρώπους. Αὐτή τήν γλῶσσα τήν σπούδασαν οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι στίς μεγάλες φιλοσοφικές Σχολές τῶν Ἀθηνῶν καί τῆς Ἀντιοχείας καί τήν χρησιμοποίησαν γιά νά διατυπώσουν κατ’ ἀρχάς τήν θεολογική διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Ὁ πλοῦτος τῶν λέξεών της, τό εὗρος τῶν ἐκφράσεων, τό βάθος τῶν νοημάτων, ἡ ποικιλία τῶν δομικῶν – συντακτικῶν σχημάτων προσέφεραν τό ἀπαραίτητο ὑλικό γιά νά διατυπωθοῦν οἱ ὑψηλότερες ἔννοιες καί οἱ βαθύτερες ἑρμηνεῖες τοῦ λόγου τοῦ Σταυροῦ.
.        Δικαιολογημένα ἔχει εἰπωθεῖ ὅτι «ἡ Ἑλληνική εἶναι γλῶσσα γιά νά μιλᾶς μέ τόν Θεό». Καί παράλληλα σ’ αὐτήν τήν γλῶσσα οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι διατύπωσαν τά κείμενά τους τῆς θύραθεν, δηλαδή τῆς κοσμικῆς, γραμματείας: Τίς κλασσικές διατριβές του ὁ Μ. Βασίλειος, τά ποιήματά του ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος καί τήν ρητορεία του ὁ ἱερός Χρυσόστομος.

Ἀγαπητά μου παιδιά.

.        Αὐτή τήν γλῶσσα μᾶς ἔχουν κληροδοτήσει οἱ πρόγονοί μας. Ὁ ἄπειρος πλοῦτος της ἔδωσε ἔκταση στήν ἀνθρώπινη σκέψη, ὑπόβαθρο στόν πολιτισμό. Ὁ περιορισμός τῆς γλώσσας συρρικνώνει τή σκέψη καί μαραζώνει τόν πολιτισμό. Ἡ γλῶσσα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν εἶναι ἡ γλῶσσα τοῦ Ὁμήρου καί τοῦ Πλάτωνος, τοῦ Ρωμανοῦ τοῦ Μελῳδοῦ καί τοῦ Γρηγορίου Παλαμᾶ, τοῦ Δημοτικοῦ τραγουδιοῦ καί τοῦ Διονυσίου Σολωμοῦ, τοῦ Ἀνδρέα Κάλβου καί Ἠλία Βενέζη, τοῦ Γιώργου Σεφέρη καί τοῦ Ὀδυσσέα Ἐλύτη, εἶναι ἡ γλῶσσα τῶν πατέρων μας. Αὐτόν τόν ἀνεκτίμητο θησαυρό σ’ ὅλη τήν διαχρονικότητά του νά τόν μελετήσετε καί νά τόν γνωρίσετε, νά τόν ἀφομοιώσετε καί νά τόν χρησιμοποιήσετε. Γιατί αὐτήν τήν γλῶσσα «ὥς μέσα στήν Βακτριανή τήν πήγαμεν».

Μέ πατρικές εὐχές

Ὁ Μητροπολίτης
+ Ὁ Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν Μᾶρκος

ΠΗΓΗ: imchiou.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΕΛΛΗΝΙΚΗ: Η “ΧΡΙΣΤΟΠΟΙΗΜΕΝΗ” ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Ἀρχιμ. Σαράντη Σαράντου

 ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ 

στὸ βιβλίο τοῦ Φώτη Σχοινᾶ
«Λειτουργική Γλῶσσα»
Ἐκδόσεις “ΤΗΝΟΣ”, Ἀθῆναι 2006

.              Ὁ ἀνὰ χεῖρας τόμος ἀποτελεῖ λίαν ἐπιμελημένο πόνημα τοῦ καθηγητοῦ φιλολόγου Dr. Φιλοσοφίας κ. Φώτη Σχοινᾶ περὶ γλώσσης. Ὁ συγγραφεὺς ἐκθέτει ἀναλυτικὰ καὶ τεκμηριωμένα τὴ δύναμη τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης. Δὲν εἶναι μία γλῶσσα ποὺ μπορεῖ εὔκολα νὰ χειραγωγηθεῖ ἀπὸ ποταπὲς κομματικὲς ἢ ἄλλες περιστασιακὲς σκοπιμότητες.
.              Ἡ ἐλληνικὴ γλῶσσα ἔχει μία μοναδικὴ δυναμικότητα. Ἐφ’ ὅσον εἶναι προϊὸν διαχρονικοῦ πολιτισμοῦ αἰώνων, μπορεῖ νὰ ἐκφράσει ὅλο τὸ εὖρος, πλάτος καὶ μῆκος τῶν αἰσθημάτων, τῶν βιωμάτων, τῶν ἐμπειριῶν, ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν ὑψηλῶν διανοημάτων τῶν ἰσορροπημένων προγόνων μας ἀπὸ τῶν ἀρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα. Δὲν εἶναι ὁ ἀμύθητος θησαυρὸς τῶν λημμάτων, δὲν εἶναι μόνο ἡ ἀφθονία τῶν καταλήξεων, δὲν εἶναι ἡ πληθώρα τῶν ἐγκλίσεων καὶ τῶν ρηματικῶν τύπων, δὲν εἶναι ἡ χρήση ἀναρίθμητων μορίων οὔτε ἡ ἀποδεδειγμένη πλαστικότητα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐνδογενὴς συνοχή της, ποὺ συγκροτεῖ ὅλο τὸν πλοῦτο της. Μέσῳ αὐτῆς ἐκφράστηκε ὁ οἰκουμενικὸς ἄνθρωπος, ὁ ὥριμος ἄνθρωπος, ὁ φιλοσοφημένος ἄνθρωπος, ὁ ἄνθρωπος τῆς ἐσωτερικῆς εὐαισθησίας ἀλλὰ καὶ τῆς δημιουργικῆς αὐτοκυριαρχίας.
.              Ἅπαντα τὰ ἀνωτέρω προσόντα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης χριστοποιήθηκαν καὶ θεανθρωποποιήθηκαν ἀπὸ τότε ποὺ ἡ Θεία Χάρις ἀλληλοπεριχωρήθηχε καὶ δέθηκε μαζί της. Ἀπὸ τότε ποὺ ἡ Ἁγία Γραφή, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἐκφράστηκε μέσῳ τοῦ ἑλληνικοῦ λόγου, ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ἔγινε πιὸ ἐκφραστική, πιὸ χαρούμενη, καθόλου ξύλινη, ὑπάκουη, εὐέλικτη καὶ προσαρμοστική, ἕτοιμη νὰ ἐκφράσει τὶς μεγάλες ἀλήθειες τῆς χριστιανικῆς πίστεως καὶ ζωῆς. Τὰ ὑψηλὰ δόγματα, τὸ τῆς Παναγίας Τριάδος, τὸ Χριστολογικό, τὸ τῆς Θεοτόκου —Μητρὸς καὶ Παρθένου—, τὰ τῶν Ἁγίων, ἀλλὰ καὶ ἅπασα ἡ Ἐκκλησιολογία τῆς Ἐκκλησίας βρῆκαν τὰ κτιστὰ λεκτικὰ σχήματα γιὰ νὰ μορφώσουν τὶς συνειδήσεις τῶν ἀνθρώπων καὶ ἀπὸ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ ἰσορροπία νὰ τοὺς ὁδηγήσουν στὴν αὐτοσυνειδησία τους ὡς εἰκόνων Θεοῦ πορευομένων πρὸς τὴν «κατὰ Χάριν» θέωση. Ὁ συγγραφέας, ὁ κ. Φώτης Σχοινᾶς, καταφέρνει νὰ παρουσιάσει τὸ μεγαλεῖο του ἀρχετυπικοῦ Ἑλληνικοῦ λόγου, ἀλλὰ στὴ συνέχεια νὰ καταδείξει τὴ μετάλλαξή του σὲ χριστοποιημένο γλωσσικὸ θησαυροφυλάκιο, ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ χρήσιμο καὶ ἕτοιμο νὰ κατανύξει τὶς ψυχὲς καὶ τῶν νεωτέρων καὶ τῶν πρεσβυτέρων καὶ νὰ ἀναδείξει εἰλικρινῶς ἀσκούμενες καὶ θεούμενες προσωπικότητες.
.              Ὁ πολυταλαντοῦχος, γλωσσομαθής, τεραστίας μορφώσεως καὶ ἁγιωσύνης Ἀρχιμανδρίτης π. Ἰουστίνος Πόποβιτς, καθηγητὴς τῆς Δογματικῆς του Πανεπιστημίου τοῦ Βελιγραδίου, παρώτρυνε τὰ πνευματικά του τέκνα, θεολόγους καὶ ἱερεῖς, νὰ ἔλθουν στὴν Ἑλλάδα, νὰ μάθουν εἰς βάθος τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, γιὰ νὰ μπορέσουν νὰ κατανοήσουν τὰ δόγματα καὶ τὶς ἀλήθειες τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας πληρέστερα. Ἀκράδαντα πίστευε ὁ ἅγιος Γέροντας ὅτι ἐλλειμματικοὶ θεολόγοι θὰ εἶναι οἱ Σέρβοι πτυχιοῦχοι τῆς Θεολογίας χωρὶς τὸν ὁπλισμό, χωρὶς τὸν καταρτισμό τους στὴν ἐλληνικὴ γλῶσσα.
.              Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα μὲ ὅλο τὸ πάμπλουτο ἐκφραστικὸ δυναμικό της κατάφερε νὰ μεταφέρει τὶς οὐράνιες λειτουργικὲς ἐμπειρίες μέσα στὴν κτιστή, ἐνδοκοσμικὴ πραγματικότητα. Καταξιώθηκε νὰ γίνει καὶ γλῶσσα τῆς θείας Λατρείας, μὲ τὴν ὁποία μιλᾶμε στὸν ἐν Τριάδι Θεὸ καὶ μέσα ἀπὸ τὴν ὁποία ἀποκτοῦμε νοῦν Χριστοῦ, χριστιανικὴ συνείδηση καὶ ὀρθόδοξο φρόνημα, ἀληθινὴ δηλαδὴ ὀρθοδοξία καὶ οὐσιωμένη ὀρθοπραξία.
.              Ὁ κ. Φώτης Σχοινᾶς καταφέρνει μὲ τὸ παρὸν πόνημά του νὰ ἀναιρέσει τὶς πρόχειρες καὶ ἀφελεῖς προτάσεις ὅλων τῶν κατὰ τόπους καὶ χρόνους «ἀνανεωτῶν» ποὺ ζητοῦν μεταφράσεις, μεταγλωττίσεις, μεταρρυθμίσεις. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν εἶναι δούλη στὰ πόδια χειριστῶν μηχανημάτων. Εἶναι ἡ ἀρχόντισσα καὶ δέσποινα, σύμφωνα μὲ τὴν νοοτροπία τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητοῦ Διονυσίου Σολωμοῦ, ποὺ κρατάει τὴν αὐθεντικὴ ἀρχετυπική της ὀμορφιὰ σ’ ὅλες τὶς φάσεις τῆς ζωῆς. Εἶναι ἡ ἀρχόντισσα μάνα ποὺ παιδαγωγεῖ, κατευθύνει καὶ τροφοδοτεῖ πνευματικὰ καὶ πραγματικά, διακριτικὰ καὶ χορταστικὰ ὁλόκληρη τὴν πνευματικὴ ζωὴ τῶν Ἑλλήνων παιδιῶν της ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν μετεχόντων ἑκούσια στὴν ἄρτια Ἑλληνικὴ παιδεία.
.              Ἡ δομημένη θεανθρώπινα διανόηση τοῦ συγγραφέα κ. Φώτη Σχοινᾶ, ἡ ἄρτια κλασσικὴ φιλολογική του παιδεία συμπεπλεγμένη μὲ τὴν ἄριστη ἐμβάθυνση στὴ λειτουργικὴ γλῶσσα τῆς θείας Λατρείας τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας, μαζὶ μὲ τὸν καθαρὸ καὶ εὐκολονόητο λόγο τοῦ παρόντος τόμου, προκαλοῦν κάθε καλοπροαίρετο φίλο τοῦ βιβλίου σὲ γόνιμο διάλογο γιὰ τὸ τόσο σοβαρὸ θέμα τοῦ ὀνομαζομένου γλωσσικοῦ ζητήματος.
.              Ἂς ληφθεῖ ἐπὶ πλέον ὑπ’ ὄψιν ὅτι ὁ συγγραφέας δὲν εἶναι ἕνας ἁπλὸς διανοούμενος. Ἡ πολύχρονη θητεία του στὸ χῶρο τῆς δευτεροβάθμιας ἐκπαιδεύσεως καὶ ἡ ἄνετη ἐπικοινωνία του μὲ τοὺς νέους μαθητὲς τοῦ παρέχει τὴν πρακτικὴ παιδαγωγικὴ ἐμπειρία, ἡ ὁποία δὲν εἶναι καθόλου ἄσχετη μὲ τὰ περιεχόμενα τοῦ βιβλίου τούτου. Μὲ ἀλλὰ λόγια ὁ ἄριστος φιλόλογος βλέπει νὰ ἐπαληθεύεται ἡ θεωρητικὴ διδασκαλία του ἀπὸ τὴν ἀποδοχή του ἀπὸ τοὺς μαθητὲς καὶ τὶς μαθήτριές του. Οἱ σημερινοὶ νέοι δὲν ἀπωθοῦν τὴν ἀληθινὴ ἑλληνικὴ γλωσσικὴ παιδεία. Ἀντίθετα ἡ ἔλλειψή της καθιστᾶ τοὺς μαθητὲς ἀδιάφορους καὶ ἐπιθετικούς, διότι στὸ βάθος τῆς ψυχῆς τους μὲ τὰ ἀρχέτυπα τῆς γνώσεως καὶ μὲ τὰ χαρίσματα τῶν ἱερῶν μυστηρίων τοῦ Βαπτίσματος καὶ τοῦ Χρίσματος ξεχωρίζουν τὸ χρυσάφι ἀπὸ τὸν χαλκό, τὸ διαμάντι ἀπὸ τὸ κρύσταλλο, τὸ ψωμὶ ἀπὸ τὸ ἄχυρο, τὴν ἀλήθεια ἀπὸ τὸ ψέμα.
.              Χαιρόμαστε ἀφάνταστα κάθε φορὰ ποὺ διαβάζουμε τὰ περιεχόμενα σ’ αὐτὸ τὸ βιβλίο ἄρθρα τοῦ κ. Φώτη Σχοινᾶ. Χαιρόμαστε ἀκόμα περισσότερο, ὅταν διαπιστώνουμε ἰδίᾳ ἐμπειρίᾳ ὅτι καὶ οἱ δικοί μας μαθητὲς ἀσμενέστατα ὑποδέχονται καὶ ἀποδέχονται τὶς ἀπόψεις, τοποθετήσεις καὶ γλωσσικὲς μελέτες τοῦ συγγραφέα, κάθε φορὰ ποὺ τὶς παραθέτουμε σ’ αὐτούς.
.              Ἐκθύμως συνιστοῦμε στὰ πνευματικά μας τέκνα, ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε φίλο τῆς πνευματικῆς ζωῆς τὸ παρὸν πόνημα. Ἡ προσεκτικὴ μελέτη του μπορεῖ, ταπεινῶς φρονοῦμε, νὰ σταματήσει τὴ μανία τῶν «μέσων ἐπικοινωνίας» νὰ μᾶς ἐπιβάλλουν δικτατορικὰ μία ξύλινη, ἄχαρη καὶ «ρυθμιστική», τάχα σύγχρονη, γλῶσσα. Μὲ τὴ συμβολὴ τοῦ κ. Φώτη Σχοινὰ ἐπαναποκτοῦμε καὶ ἐπανευρίσκουμε τὰ λανθάνοντα ἀρχετυπικὰ γνήσια γλωσσικά μας κριτήρια.
.              Δὲν ξέρω ἂν ὑπάρχει ἄλλη τόσο ἐμπεριστατωμένη μελέτη ποὺ νὰ δείχνει ὅτι ἐκτιμᾶ, ὅπως τῆς ἀξίζει, τὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα.
.              Αἰσθάνομαι πηγαία τὴν ἀνάγκη νὰ εὐχαριστήσω τὸ συγγραφέα γιὰ τὸν κόπο καὶ τὸ μόχθο ποὺ κατέβαλε γιὰ τὸ καλὸ ὅλων μας…
…Καὶ νὰ τοῦ εὐχηθῶ «Δῴη σοι Κύριος κατὰ τὴν καρδίαν σου καὶ πᾶσαν τὴν βουλήν σου πληρώσαι».

ΠΗΓΗ: pemptousia.gr

, , , ,

1 Σχόλιο

«ΕΚΕΙΝΟΙ ΟΜΩΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΑΝ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΣΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο:

«ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΩΝ
ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ὁ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ
-ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ
 ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΕΡΟΝΤΑ»,
τ. Α´, σελ. 229, ἔκδ. Ϛ´ ,
ἐκδ. «Ἁγιοτόκος Καππαδοκία», Θεσσαλονίκη  2011

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Οἱ δύο κατωτέρω μαρτυρίες συνιστοῦν μιὰ “ἑνότητα” πνεύματος. Ἕνας χαρισματοῦχος Γέρων (ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὴν πρώτη μαρτυρία) “ἀπορρίπτει” τὶς μεταφράσεις (δεύτερη μαρτυρία) βεβαιώνοντας ΒΙΩΜΑΤΙΚΩΣ καὶ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΩΣ πὼς ἡ Δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ ὑπερνικᾶ ἀκόμα καὶ τὴν διαφορὰ τῶν γλωσσῶν, μπορεῖ νὰ κατισχύσει τῶν ἐλαχίστων γλωσσικῶν ἐμποδίων στὴν λειτουργικὴ γλῶσσα, νὰ ὑπερκεράσει τὴν ἐπιπόλαιη καὶ ἐπικοινωνιακῶς διογκωμένη ἀδυναμία προσπελάσεως στὰ λειτουργικὰ-ὑμνογραφικὰ νοήματα καὶ νὰ “μιλήσει” στὸν νοῦ καὶ στὴν καρδιὰ τῶν ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΩΝ καὶ ἀπροκατάληπτων. Πιθανὸν ὅμως νὰ μὴ μπορεῖ νὰ “γυρίσει” τὰ ἀγύριστα μυαλὰ τῶν ὑποστηρικτῶν τῆς ἀντικαταστάσεως τῶν λειτουργικῶν κειμένων μὲ “μεταφρασμένα”.
.               Ἐξ ἄλλου καὶ μόνη ἡ ἐπίκληση τῶν μαρτυριῶν αὐτῶν (τοῦ ἁγιασμένου Γέροντος Παϊσίου ἢ ἀλλων Ἁγίων) ἐνδεχομένως συνιστᾶ γιὰ τὴν “ξύλινη” θεολογία τῶν ἀποστειρωμένων σπουδαστηρίων “ἔγκλημα καθοσιώσεως”, καθὼς δὲν διαθέτουν… «ἐπιστημονικὸ κῦρος»!

Τὸ θαῦµα τῆς Πεντηκοστῆς

.           Τὴν ἄνοιξη τοῦ ᾽89 εἶχε µπεῖ µαζί µου στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ ἕνας Ἕλληνας ἐρευνητὴς ἀπὸ τὴν Κοµισιόν, χηµικός, ὁ ὁποῖος ἐρχόταν γιὰ πρώτη φορά. Μόλις τὸν εἶδε ὁ Γέροντας, τοῦ λέει: «Ἔ, εὐλογηµένε, ἐσὺ εἶσαι ἐπιστήµονας; Νοµίζω, δὲν ἔχεις κοινὸ µυαλό! Κάνεις τόσα χρόνια ἕνα πείραµα καὶ ἔχεις αὐτὸ τὸ ὑγρὸ στὴν τάδε θερµοκρασία, ποὺ εἶναι ὑψηλὴ καὶ τὸ ὑγρὸ γίνεται ἀέριο. Γι᾽ αὐτὸ δὲν µπορεῖς νὰ συνεχίσης τὸ πείραµά σου!» Ἐκεῖνος ἔµεινε ἄφωνος, προσπαθώντας νὰ κατανοήση τὸ µέγεθος τῶν λόγων τοῦ παππούλη. Ὅταν κατάλαβε καὶ συνειδητοποίησε ὅτι ὁ Γέροντας, πράγµατι, τοῦ εἶχε ὑποδείξει τὴν αἰτία τοῦ λάθους του, πῆγε ἀµέσως κι ἔβαλε µετάνοια στὸν Γέροντα. Ὅπως ἀργότερα µοῦ ἐξήγησε ὁ ἴδιος, χρόνια ὁλόκληρα ἐργαζόταν σ᾽ ἕνα πείραµα καὶ δὲν µποροῦσε «νὰ βγάλη ἄκρη».
.           Κάποτε εἶχαν ἐπισκεφθεῖ τὸ Γέροντα, ὅταν ἤµουν κι ἐγὼ ἐκεῖ, µιὰ παρέα ἀλλοδαπῶν, ἕνας Ἄγγλος, ἕνας Ἰταλὸς κι ἕνας Γάλλος. Ἐγὼ προσφέρθηκα νὰ τοῦ µεταφράζω, ὁ Γέροντας ὄµως µοῦ εἶπε ὅτι δὲν χρειάζεται. Τοὺς πῆρε, λοιπόν, σὲ µιὰ γωνιὰ ἔξω στὴν αὐλή του κι ἄρχισε νὰ συνοµιλῆ µαζί τους. Μίλησε ἀρκετὴ ὥρα. Ἐπιστρέφοντας, µοῦ λέει χαµογελώντας:  «Τὰ εἴπαµε, τὰ εἴπαµε µ᾽ αὐτούς!» Πράγµατι, εἶχε συνοµιλήσει µαζί τους, µιλώντας στὰ ἑλληνικά, ἐκεῖνοι, ὄµως, καταλάβαιναν ὁ καθένας τὴν γλῶσσα του! 

, , , ,

Σχολιάστε

ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΘΥΜΑΤΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΝ ΒΕΡΥΒΑΚΗ (καὶ τὰ «Γλωσσικὰ προσόμοια»)

Γιατί θὰ θυμᾶται ἡ Ἱστορία τὸν Λευτέρη Βερυβάκη

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»:“εὐκολία” καὶ ἡ “πραγματικότητα”εἶναι τὰ θεωρητικὰ θεμέλια, οἱ δικαιολογητικοὶ λόγοι ὄχι μόνον τῆς φασιστικῆς καὶ ἀνθελληνικῆς καταργήσεως τοῦ δισχιλιετοῦς συστήματος γραφῆς (πολυτονικοῦ) ἀλλὰ οὐσιαστικὰ εἶναι καὶ τὸ κρυπτόμενο ἰδεολογικὸ ὑπόβαθρο τῆς “μεταφραστικῆς ἀντιλήψεως” γιὰ τὰ λειτουργικὰ κείμενα τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ΕΥΚΟΛΙΑ (στὴν κατανόηση!) καὶ …ἡ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (ὅτι δηλ. δὲν μιλιέται πιὰ ἡ λειτουργικὴ γλῶσσα) εἶναι οἱ λόγοι γιὰ τοὺς ὁποίους -δῆθεν- πρέπει νὰ μεταφρασθοῦν τὰ λειτουργικὰ κείμενα τῆς Ἐκκλησίας. «Ἂν συμφωνοῦμε μὲ τοὺς δύο παραπάνω λόγους, τῆς εὐκολίας καὶ τῆς προφορικῆς πραγματικότητας, τότε δὲν ὑπάρχει κανένας ἄλλος λόγος διατήρησης τῶν ὁμοήχων φωνηέντων πέρα ἀπὸ τοὺς χαζοσυναισθηματισμούς», ὅπως καὶ δὲν ὑπάρχει κανένας λόγος διατηρήσεως π.χ. τοῦ (λεγομένου) βυζαντινοῦ μέλους στὴν Λατρεία τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἔχει ἐπισημανθεῖ προσφυῶς. Ἐπιτέλους, ἡ λογικὴ χρειάζεται νὰ χρησιμοποιεῖται μὲ τοὺς ὅρους της!
.            
Τελικῶς τίποτα δὲν εἶναι τυχαῖο! Τὰ Προσόμοια ἀναγνωρίζονται ἀπὸ τὴν μελωδία τους…

.                 Ἀπεδήμησε στὶς ἀρχὲς Αὐγούστου, στὰ 77 του χρόνια, ὁ Λευτέρης Βερυβάκης, […]ὑπουργὸς τοῦ ΠΑΣΟΚ. Εἴθε νὰ ἀναπαύεται ἐν εἰρήνῃ.
.                 Ἄραγε, γιατί θὰ θυμᾶται ἡ Ἱστορία τὸν Λευτέρη Βερυβάκη; Πραγματικὰ μακροπρόθεσμα, ὄχι σὲ ἕναν ὁρίζοντα 30-50 χρόνων. Γιὰ τὴν συμμετοχή του στὸν ἀγώνα ἐνάντια στὴν Χούντα, μᾶλλον ὄχι: ἡ Ἱστορία μὲ κεφαλαῖο ἰῶτα, ἡ «μακροπρόθεσμη», θὰ καταγράψει σίγουρα εὐκλεῶς τὸ γεγονὸς καὶ τοὺς βασικώτερους πρωταγωνιστές, μὰ ὄχι ὅλους ὀνομαστικά. Οὔτε γιὰ διαφόρους ἄλλους σταθμοὺς τῆς ζωῆς του θὰ καταγραφεῖ στὴν Ἱστορία, μὲ ἰῶτα κεφαλαῖο.
.                 Ὅμως, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς περισσότερους ἄλλους ἀνθρώπους ποὺ περπάτησαν στὴν γῆ, τὸ ὄνομα τοῦ Λευτέρη Βερυβάκη θὰ καταγραφεῖ σίγουρα στὴν Ἱστορία γιὰ ἕνα περιστατικό.

.                 Ἐπὶ ὑπουργίας του (Ὑπουργὸς Παιδείας ἀπὸ τὸ 1981) ἀλλάζει μετὰ ἀπὸ περίπου δύο χιλιάδες χρόνια ἡ γραπτὴ μορφὴ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Καταργεῖται ἡ ὀπτικὴ ἀποτύπωση τῆς γλώσσας τῆς τελευταίας δισχιλιετίας (ἄρα, καὶ ἡ βιωματική της ἀποτύπωση), γιὰ νὰ ἀντικατασταθεῖ μὲ μιὰ μορφὴ γραφῆς σχεδιασμένη ἀπὸ ἕναν μικρὸ ἀριθμὸ φιλολόγων καὶ πολιτικῶν.
.                 Καταργεῖται τὸ «πολυτονικὸ» σύστημα γραφῆς (λέξη ποὺ δὲν ὑπῆρχε προηγουμένως, δημιουργήθηκε μὲ τὸ αἴτημα νὰ καταργηθεῖ τὸ περιγραφόμενο) καὶ ἀντικαθίσταται μὲ ἕνα «μονοτονικὸ» σύστημα γραφῆς, οἱ λεπτομέρειες καὶ οἱ κανόνες τοῦ ὁποίου «θὰ καθορισθοῦν», σύμφωνα μὲ τὸ τότε ΦΕΚ.
.                 Καταργεῖται «γιὰ τὴν ὀρθογραφία τῶν μαθητῶν», οἱ ὁποῖοι ὡς γνωστὸν εἶναι καὶ σήμερα διαβόητοι γιὰ τὴν ὀρθογραφία τους, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἔχουν ἀπελευθερωθεῖ ἀπὸ τὰ «κάτεργα τῶν τόνων».
.                 Καταργεῖται «γιὰ λόγους εὐκολίας» στὴν ἐποχὴ τῆς Θρησκείας τῆς Εὐκολίας, ἡ ὁποία καλὰ κρατεῖ.
.                 Καταργεῖται «διότι δὲν ἀποτυπώνει τὴν σημερινὴ προφορικὴ γλωσσικὴ πραγματικότητα, ἐλλείψει προσῳδίας», μιὰ σκέψη ποὺ περιέργως δὲν πέρασε ἀπὸ πολλοὺς ἐδῶ καὶ πολὺ πάνω ἀπὸ μιὰ χιλιετία ποὺ εἶχε οὔτως ἢ ἄλλως χαθεῖ ἡ προσῳδία. Καὶ μιὰ σκέψη ποὺ δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὴν πολύτιμη ἐτυμολογικὴ πληροφορία ποὺ χάνεται μὲ τὴν κατάργηση τῶν τόνων.
.                 (Νὰ σημειωθεῖ ὅτι ἂν συμφωνοῦμε μὲ τοὺς δύο παραπάνω λόγους, τῆς εὐκολίας καὶ τῆς προφορικῆς πραγματικότητας, τότε δὲν ὑπάρχει κανένας ἄλλος λόγος διατήρησης τῶν ὁμοήχων φωνηέντων πέρα ἀπὸ τοὺς χαζοσυναισθηματισμούς).
.                 Ὑπενθυμίζουμε γιὰ τοὺς πολὺ-πολὺ νεαροὺς ἀναγνῶστες ὅτι οἱ τόνοι καὶ τὸ γλωσσικὸ ζήτημα ἀποτελοῦν δύο ἀνεξάρτητα, διαφορετικὰ θέματα: στὸ πολυτονικὸ ἔγραφαν οἱ περισσότεροι μεγάλοι δημοτικιστές, ἐνῷ δὲν φάνηκαν νὰ τὸ θεωροῦν περιττὸ δημοτικιστὲς ὅπως ὁ Σεφέρης ἢ ὁ Ἐλύτης. Σήμερα ποὺ ἔχουν ἐκλείψει τὰ ἄλλοτε τεχνικὰ προβλήματα καὶ κόστη, ἕνας ἐντυπωσιακὸς ἀριθμὸς ἐκδοτῶν ἐπιμένει πολυτονικὰ[…] ἐνῷ ἡ συντριπτικὴ πλειονότητα ὅσων πολιτῶν ἀποφεύγουν τὴν μονοτονία (ἀνεξαρτήτως, φυσικά, ἡλικίας) γράφουν σὲ φρέσκια ἑλληνικὴ δημοτικὴ γλῶσσα.
.                Ὑπενθυμίζουμε ἐπίσης ὅτι τὸ μονοτονικὸ ἐπιβλήθηκε μεταμεσονυκτίως τὴν 11η Ἰανουαρίου 1982, ὡς τροπολογία (!) σὲ ἄσχετο νομοσχέδιο, παντελῶς ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν γλωσσικὴ μεταρρύθμιση Ράλλη. Ἡ τροπολογία ποὺ ἄλλαζε τὸν τρόπο γραφῆς τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας ψηφίστηκε ἀπὸ 30 βουλευτές, ἐνῷ ὅλοι οἱ βουλευτὲς ὅλων τῶν κομμάτων -τοῦ ΚΚΕ συμπεριλαμβανομένου- πλὴν ΠΑΣΟΚ ἀποχώρησαν ἀπὸ τὴν αἴθουσα, ζητώντας περισσότερο χρόνο προετοιμασίας γιὰ ἕνα τόσο σοβαρὸ θέμα.
.               Μία φράση ἀρκοῦσε γιὰ νὰ γκρεμίσει αἰῶνες ἐξέλιξης τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας: «Μετὰ τὴ δημοσίευση τοῦ παρόντος νόμου, ὁ τονισμὸς τοῦ γραπτοῦ ἑλληνικοῦ λόγου γίνεται σύμφωνα μὲ τὸ μονοτονικὸ σύστημα». Σήμερα ἡ ἀντιδιαστολὴ τῆς ὀπτικῆς ἀποτύπωσης τῶν «παλαιότερων» ἑλληνικῶν καὶ τῶν «νεώτερων» ἔχει δημιουργήσει μία τραγικὴ διχοτόμηση τῆς ἑνιαίας ἑλληνικῆς γλώσσας στοὺς μαθητές, τὴν ὁποία διαπιστώνουν ὅσοι σχετίζονται μὲ τὰ σχολεῖα: ὑπάρχουν τὰ «ἀρχαία», ποὺ εἶναι ὅλες οἱ μορφὲς τῆς ἑλληνικῆς μέχρι τὸ 1982 (συμπεριλαμβανομένης τῆς δημοτικῆς καὶ τῶν Ἐλύτη, Σεφέρη) καὶ τὰ «νέα», ποὺ εἶναι… ὅ,τι τυπώνεται μετὰ τὴν τροπολογία τοῦ 1982. (Ὅταν πήγαινα ὡς μαθητὴς στὸ Λύκειο τὸ πολυτονικὸ περιοδικάκι μας στὶς ἄλλες τάξεις -ἐννοεῖται σὲ καθαρὴ δημοτική-, ὅλοι οἱ συμμαθητὲς ρωτοῦσαν «γιατί ἔχει γραφτεῖ στὰ ἀρχαῖα»).
.            Ὁ Λευτέρης Βερυβάκης θὰ μείνει στὴν Ἱστορία. Ἀλλὰ ὡς Ἡρόστρατος. Ἡ Ἱστορία δὲν θὰ τὸν ξεχάσει.
.                 Αὐτά, ὅσον ἀφορᾶ τὴν Ἱστορία, τὴν Γλῶσσα καὶ τὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμό. Ὅσον ἀφορᾶ τὸν ἄνθρωπο Λευτέρη Βερυβάκη, εἴθε νὰ ἀναπαύεται ἐν εἰρήνῃ. Ἂς εἶναι ἐλαφρὺ τὸ χῶμα ποὺ τὸν σκεπάζει.

Σ.Μ.

ΠΗΓΗ: antibaro.gr

, , , ,

Σχολιάστε

“ΕΞΟΧΟ”: ΜΙΑ “ΠΡΟΗΓΜΕΝΗ” ΙΔΕΑ ΓΕΡΜΑΝΟΥ ΠΑΣΤΟΡΑ ΩΣ ΔΥΝΗΤΙΚΗ ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΙΚΗ ΤΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΑΝΤΙΛΗΨΗ

“ΕΞΟΧΟ”: ΜΙΑ “ΠΡΟΗΓΜΕΝΗ” ΙΔΕΑ  ΓΕΡΜΑΝΟΥ ΠΑΣΤΟΡΑ
ΩΣ ΔΥΝΗΤΙΚΗ ΕΜΠΝΕΥΣΗ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΙΚΗ ΤΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΑΝΤΙΛΗΨΗ
«λοι ο μαθητς χρησιμοποιον ατς τς λέξεις,
χι μως καὶ ἡ κκλησία,
κάτι πο
 μς μποδίζει ν συνδεθομε μ τν κόσμο»!!!

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἰδοὺ μιὰ ἔξοχα ρεαλιστικὴ ἰδέα ἑνὸς Γερμανοῦ πάστορα, ἡ ὁποία μπορεῖ νὰ ἐφοδιάσει μὲ νέα ἔμπνευση καὶ νὰ παρακινήσει πρὸς νέες κατακτήσεις τοὺς ὑποστηρικτὲς τῆς ἀντικαταστάσεως τῶν λειτουργικῶν κειμενων τῆς Ἐκκλησίας μὲ μεταφρασμένα.
.            Χρειάζεται ἐπειγόντως νὰ ΜΙΛΗΣΕΙ ἡ Ἐκκλησία ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ, τὴν γλῶσσα τους ὄχι μόνο ὡς κώδικα ἐπικοινωνίας (δηλ. λέξεις), ἀλλὰ καὶ ὡς κώδικα ζωῆς καὶ συμπεριφορᾶς. ΕΥΓΕ!
.                   Διαβάστε καὶ θαυμάστε σὲ ποιὲς κορυφὲς μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει ἡ πλήρης ἐφαρμογὴ τῆς μεταφραστικῆς ἀντιλήψεως, μεταφραστικῆς μὲ τὰ … ὅλα της!

Εαγγελικς ερέας πρ τοῦ λεύθερου σξ
«Πρέπει νὰ ζοῦμε τὴ ζωὴ στὸ φοὺλ» δήλωσε ὁ γερμανὸς πάστορας

.             Σὲ κήρυγμα ὑπὲρ τοῦ σαρκικοῦ ἔρωτα προέβη στὶς 5 Αὐγούστου ὁ εὐαγγελικὸς πάστορας Ρὰλφ Σμὶτ στὴ γερμανικὴ πόλη Βίσμπαντεν, τονίζοντας ὅτι τὸ σὲξ δὲν εἶναι ἁμάρτημα. Γιὰ νά… πείσει μάλιστα τὸ ποίμνιό του, ὁ Σμὶτ κρέμασε τεράστιες φωτογραφίες ἀπὸ σεξουαλικὲς συνευρέσεις στὴν ἐκκλησία!
.             Στὸ κήρυγμά του, ὁ Σμὶτ τόνισε στοὺς ἐνορίτες του ὅτι δὲν πρέπει νὰ φοβοῦνται τὸ σέξ, δηλώνοντας πὼς οἱ σαρκικὲς ἐπιθυμίες προέρχονται ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ὄχι ἀπὸ τὸν διάβολο. «Δὲν ὑπάρχει ζωὴ χωρὶς τὸν ἐρωτισμό, καὶ δὲν ὑπάρχει ζωὴ δίχως τὸν Θεὸ» δήλωσε χαρακτηριστικά.
.             Στὸ πλαίσιο αὐτό, κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ κηρύγματος ὁ πάστορας ζήτησε ἀπὸ τοὺς ἐνορίτες νὰ ἑνώσουν τὰ χέρια τους γιὰ νὰ νιώσουν… ἐγγύτητα μεταξύ τους. Ὁ ὀργανοπαίχτης ἔπαιζε ἐκείνη τὴν στιγμὴ τὸ γνωστὸ τραγούδι τοῦ Ἔλβις Πρίσλει «Love Me Tender», ἐνῶ ἡ αἴθουσα ἦταν στρωμένη μὲ ροδοπέταλα… «Πρέπει νὰ ζοῦμε τὴν ζωὴ στὸ φοὺλ», τόνισε ὁ Σμίτ, καὶ στὸ πλαίσιο αὐτό, πῆγε ἕνα βῆμα παραπέρα ἀρχίζοντας νὰ χρησιμοποιεῖ στὸ κήρυγμά του ὄχι καὶ τόσο… κόσμιες λέξεις! «λοι ο μαθητς χρησιμοποιον ατς τς λέξεις, χι μως ἡ κκλησία, κάτι πο μς μποδίζει ν συνδεθομε μ τν κόσμο», παρατήρησε.
.             Νὰ ἀκούσουν τὸ κήρυγμα ἦρθαν περίπου 200 ἐνορίτες, οἱ περισσότεροι ἐκ τῶν ὁποίων ἀντέδρασαν θετικά. Πάντως, στοὺς ἐνορίτες κάτω τῶν 16 ἐτῶν δὲν ἐπετράπη ἡ εἴσοδος…

ΠΗΓΗ: skai.gr

, ,

Σχολιάστε

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ!

Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι ἕνα μοναδικὸ “ἐργαλεῖο”

.          Ἀξίζει γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι ἔχουμε ἕνα ἀπίθανο, ἕνα ἀπίστευτα καλὸ “ἐργαλεῖο”, ποὺ ἂν μάθουμε νὰ τὸ χειριζόμαστε σωστά, θὰ μᾶς ἀνοίξει τὰ μάτια καὶ τὴν σκέψη. Θυμίζουμε ὅτι σκεπτόμαστε μὲ λέξεις…

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Καὶ αὐτὴν τὴν γλῶσσα μὲ ἀπροσδόκητη εὐκολία καὶ δικολαβίες τεχνοκρατικοῦ χαρακτῆρος ἐπιδιώκουν τινες νὰ τὴν “τσακίσουν” στὴν ἐκκλησιαστική της ἔκφραση καὶ λειτουργική της ἐκδίπλωση καὶ ΔΙΑΡΚΕΙΑ!

Ἡ γλῶσσα μας   

.           Ἡ Ἀγγλικὴ γλῶσσα ἔχει 490.000 λέξεις ἀπὸ τὶς ὁποῖες 41.615 λέξεις (οἱ ὀφθαλμοφανεῖς μόνο) εἶναι ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα. (βιβλίο Γκίνες)
.           Ἡ Ἑλληνικὴ μὲ τὴν μαθηματικὴ δομή της εἶναι ἡ γλῶσσα τῆς πληροφορικῆς καὶ τῆς νέας γενιᾶς τῶν ἐξελιγμένων ὑπολογιστῶν, διότι μόνο σ᾽ αὐτὴν δὲν ὑπάρχουν ὅρια. (Μπὶλ Γκέιτς, Microsoft)
.           Ἡ Ἑλληνικὴ καὶ ἡ Κινέζικη εἶναι οἱ μόνες γλῶσσες μὲ συνεχῆ ζῶσα παρουσία ἀπὸ τοὺς ἴδιους λαοὺς καί…. στὸν ἴδιο χῶρο ἐδῶ καὶ 4.000 ἔτη.  Ὅλες οἱ γλῶσσες θεωροῦνται κρυφοελληνικές, μὲ πλούσια δάνεια ἀπὸ τὴν μητέρα τῶν γλωσσῶν, τὴν Ἑλληνική. (Francisco Adrados, Ἱσπανὸς γλωσσολόγος, Ἀκαδημαϊκός).
.           Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα ἔχει λέξεις γιὰ ἔννοιες οἱ ὁποῖες παραμένουν χωρὶς ἀπόδοση στὶς ὑπόλοιπες γλῶσσες, ὅπως ἅμιλλα, θαλπωρή, φιλότιμο κ.ἄ. Μόνον ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα ξεχωρίζει τὴν ζωὴ ἀπὸ τὸν βίο, τὴν ἀγάπη ἀπὸ τὸν ἔρωτα. Μόνον αὐτὴ διαχωρίζει, διατηρώντας τὸ ἴδιο ριζικὸ θέμα, τὸ ἀτύχημα ἀπὸ τὸ δυστύχημα, τὸ συμφέρον ἀπὸ τὸ ἐνδιαφέρον.
.           Τὸ ἐκπληκτικὸ εἶναι ὅτι ἡ ἴδια ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα μᾶς διδάσκει συνεχῶς πῶς νὰ γράφουμε σωστά. Μέσῳ τῆς ἐτυμολογίας, μποροῦμε νὰ καταλάβουμε ποιὸς εἶναι ὁ σωστὸς τρόπος γραφῆς ἀκόμα καὶ λέξεων ποὺ ποτὲ δὲν ἔχουμε δεῖ ἢ γράψει. Τὸ «πειρούνι» γιὰ παράδειγμα, γιὰ κάποιον ποὺ ἔχει βασικὲς γνώσεις Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν, εἶναι προφανὲς ὅτι γράφεται μὲ «ει» καὶ ὄχι μὲ «ι», ὅπως πολὺ ἄστοχα τὸ γράφουμε σήμερα. Ὁ λόγος εἶναι πολὺ ἁπλός, τὸ «πειρούνι» προέρχεται ἀπὸ τὸ ρῆμα «πείρω» ποὺ σημαίνει τρυπῶ-διαπερνῶ, ἀκριβῶς ἐπειδὴ τρυπᾶμε μὲ αὐτὸ τὸ φαγητὸ γιὰ νὰ τὸ πιάσουμε.
.           Ἐπίσης ἡ λέξη «συγκεκριμένος» φυσικὰ καὶ δὲν μπορεῖ νὰ γραφτεῖ «συγκεκρυμμένος», καθὼς προέρχεται ἀπὸ τὸ «κριμένος – κρίνω» (αὐτὸς ποὺ ἔχει δηλαδὴ κριθεῖ) καὶ ὄχι βέβαια ἀπὸ τὸ «κρυμμένος» (αὐτὸς ποὺ ἔχει κρυφτεῖ). Ἄρα τὸ νὰ ὑπάρχουν πολλὰ γράμματα γιὰ τὸν ἴδιο ἦχο (π.χ. η, ι, υ, εἰ, οἱ κτλ) ὄχι μόνο δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς δυσκολεύει, ἀλλὰ ἀντιθέτως νὰ μᾶς βοηθάει στὸ νὰ γράφουμε πιὸ σωστά, ἐφ᾽ ὅσον βέβαια ἔχουμε μία βασικὴ κατανόηση τῆς γλῶσσας μας.
.           Ἐπιπλέον ἡ ὀρθογραφία μὲ τὴν σειρά της μᾶς βοηθάει ἀντίστροφα στὴν ἐτυμολογία ἀλλὰ καὶ στὴν ἀνίχνευση τῆς ἱστορικῆς πορείας τῆς κάθε μίας λέξης. Καὶ αὐτὸ ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς βοηθήσει νὰ κατανοήσουμε τὴν καθημερινή μας νεοελληνικὴ γλῶσσα περισσότερο ἀπὸ ὁτιδήποτε ἄλλο, εἶναι ἡ γνώση τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν.
.           Εἶναι πραγματικὰ συγκλονιστικὸ συναίσθημα νὰ μιλᾶς καὶ ταυτόχρονα νὰ συνειδητοποιεῖς τί ἀκριβῶς λές, ἐνῶ μιλᾶς καὶ ἐκστομίζεις τὴν κάθε λέξη ταυτόχρονα νὰ σκέφτεσαι τὴν σημασία της. Είναι πραγματικὰ μεγάλο κρίμα νὰ διδάσκονται τὰ Ἀρχαῖα μὲ τέτοιο φρικτὸ τρόπο στὸ σχολεῖο, ὥστε νὰ σὲ κάνουν νὰ ἀντιπαθεῖς κάτι τὸ τόσο ὄμορφο καὶ συναρπαστικό.

Η ΣΟΦΙΑ

.           Στὴν γλῶσσα ἔχουμε τὸ σημαῖνον (τὴν λέξη) καὶ τὸ σημαινόμενο (τὴν ἔννοια). Στὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα αὐτὰ τὰ δύο ἔχουν πρωτογενῆ σχέση, καθὼς ἀντίθετα μὲ τὶς ἄλλες γλῶσσες τὸ σημαῖνον δὲν εἶναι μία τυχαία σειρὰ ἀπὸ γράμματα. Σὲ μία συνηθισμένη γλῶσσα, ὅπως τὰ Ἀγγλικά, μποροῦμε νὰ συμφωνήσουμε ὅλοι νὰ λέμε τὸ σύννεφο car καὶ τὸ αὐτοκίνητο cloud, καὶ ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ τὸ συμφωνήσουμε νὰ ἰσχύει. Στὰ Ἑλληνικὰ κάτι τέτοιο εἶναι ἀδύνατον. Γι᾽ αὐτὸ τὸν λόγο πολλοὶ διαχωρίζουν τὰ Ἑλληνικὰ σὰν «ἐννοιολογικὴ» γλῶσσα ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες «σημειολογικὲς» γλῶσσες. Μάλιστα ὁ μεγάλος φιλόσοφος καὶ μαθηματικὸς Βένερ Χάιζενμπεργκ εἶχε παρατηρήσει αὐτὴ τὴν σημαντικὴ ἰδιότητα, γιὰ τὴν ὁποία εἶχε πεῖ «Ἡ θητεία μου στὴν ἀρχαία Ἑλληνικὴ γλῶσσα ὑπῆρξε ἡ σπουδαιότερη πνευματική μου ἄσκηση. Στὴν γλῶσσα αὐτὴ ὑπάρχει ἡ πληρέστερη ἀντιστοιχία ἀνάμεσα στὴν λέξη καὶ στὸ ἐννοιολογικό της περιεχόμενο».
.          Ὅπως μᾶς ἔλεγε καὶ ὁ Ἀντισθένης, «Ἀρχὴ σοφίας, ἡ τῶν ὀνομάτων ἐπίσκεψις». Γιὰ παράδειγμα, ὁ «ἄρχων» εἶναι αὐτὸς ποὺ ἔχει δική του γῆ (ἄρα=γῆ + ἔχων). Καὶ πραγματικά, ἀκόμα καὶ στὶς μέρες μας εἶναι πολὺ σημαντικὸ νὰ ἔχει κανεὶς δική του γῆ / δικό του σπίτι. Ὁ «βοηθὸς» σημαίνει αὐτὸς ποὺ στὸ κάλεσμα τρέχει. Βοὴ=φωνὴ + θέω=τρέχω. Ὁ Ἀστὴρ εἶναι τὸ ἀστέρι, ἀλλὰ ἡ ἴδια ἡ λέξη μᾶς λέει ὅτι κινεῖται, δὲν μένει ἀκίνητο στὸν οὐρανὸ (ἀ + στὴρ ἀπὸ τὸ ἴστημι ποὺ σημαίνει στέκομαι).
.          Αὐτὸ ποὺ εἶναι πραγματικὰ ἐνδιαφέρον, εἶναι ὅτι πολλὲς φορὲς ἡ λέξη περιγράφει ἰδιότητες τῆς ἔννοιας τὴν ὁποίαν ἐκφράζει, ἀλλὰ μὲ τέτοιο τρόπο ποὺ ἐντυπωσιάζει καὶ δίνει τροφὴ γιὰ τὴ σκέψη. Γιὰ παράδειγμα ὁ «φθόνος» ἐτυμολογεῖται ἀπὸ τὸ ρῆμα «φθίνω» ποὺ σημαίνει μειώνομαι.  Καὶ πραγματικὰ ὁ φθόνος σὰν συναίσθημα, σιγὰ-σιγὰ μᾶς φθίνει καὶ μᾶς καταστρέφει. Μᾶς «φθίνει» – ἐλαττώνει ὡς ἀνθρώπους – καὶ μᾶς φθίνει μέχρι καὶ τὴν ὑγεία μας. Καί, βέβαια, ὅταν ἀναφερόμαστε σὲ κάτι ποὺ εἶναι τόσο πολὺ ὥστε νὰ μὴν τελειώνει, πῶς τὸ λέμε; Μά, φυσικά, «ἄφθονο».
.          Ἔχουμε τὴν λέξη «ὡραῖος» ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν «ὥρα», διότι γιὰ νὰ εἶναι κάτι ὡραῖο, πρέπει νὰ ἔλθει καὶ στὴν ὥρα του. Ὡραῖο δὲν εἶναι τὸ φροῦτο, ὅταν εἶναι ἄγουρο ἢ σαπισμένο καὶ ὡραία γυναίκα δὲν εἶναι κάποια οὔτε στὰ 70 της ἄλλα οὔτε φυσικὰ καὶ στὰ 10 της. Οὔτε τὸ καλύτερο φαγητὸ εἶναι ὡραῖο, ὅταν εἴμαστε χορτάτοι, ἐπειδή, σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση, δὲν μποροῦμε νὰ τὸ ἀπολαύσουμε.
.          Ἀκόμα ἔχουμε τὴν λέξη «ἐλευθερία» γιὰ τὴν ὁποία τὸ «Ἐτυμολογικὸν Μέγα» διατείνεται «παρὰ τὸ ἐλεύθειν ὅπου ἐρᾶ» = τὸ νὰ πηγαίνει κανεὶς ὅπου ἀγαπᾶ . Ἄρα βάσει τῆς ἴδιας τῆς λέξεως, ἐλεύθερος εἶσαι, ὅταν ἔχεις τὴν δυνατότητα νὰ πᾶς ὅπου ἀγαπᾶς. Πόσο ἐνδιαφέρουσα ἑρμηνεία!!!
.          Τὸ “ἄγαλμα” ἐτυμολογεῖται ἀπὸ τὸ ἀγάλλομαι (εὐχαριστιέμαι), ἐπειδή, ὅταν βλέπουμε (σὲ ἀρχικὴ φάση τοὺς θεοὺς) ἕνα ὄμορφο ἀρχαιοελληνικὸ ἄγαλμα ἡ ψυχὴ μας εὐχαριστεῖται, ἀγάλλεται. Καὶ ἀπὸ τὸ θέαμα αὐτὸ ἐπέρχεται ἡ ἀγαλλίαση.  Ἂν κάνουμε ὅμως τὴν ἀνάλυση τῆς λέξης αὐτῆς θὰ δοῦμε ὅτι εἶναι σύνθετη ἀπὸ ἀγάλλομαι + ἴαση(=γιατρειά).  Ἄρα, γιὰ νὰ συνοψίσουμε, ὅταν βλέπουμε ἕνα ὄμορφο ἄγαλμα (ἢ ὁτιδήποτε ὄμορφο), ἡ ψυχή μας ἀγάλλεται καὶ γιατρευόμαστε. Καὶ πραγματικά, γνωρίζουμε ὅλοι ὅτι ἡ ψυχική μας κατάσταση συνδέεται ἄμεσα μὲ τὴν σωματική μας ὑγεία.
.          Παρένθεση: καὶ μία καὶ τὸ ἔφερε ἡ «κουβέντα», ἡ ἐλληνικὴ γλῶσσα μᾶς λέει καὶ τί εἶναι ἄσχημο. Ἀπὸ τὸ στερητικὸ «ἃ» καὶ τὴν λέξη “σχῆμα”μποροῦμε εὔκολα νὰ καταλάβουμε τί. Γιὰ σκεφτεῖτε το λίγο.
.          Σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο, δὲν μποροῦμε παρὰ νὰ σταθοῦμε στὴν ἀντίστοιχη Λατινικὴ λέξη γιὰ τὸ ἄγαλμα (ποὺ μόνο Λατινικὴ δὲν εἶναι). Οἱ Λατίνοι ὀνόμασαν τὸ ἄγαλμα, statua ἀπό τὸ Ἑλληνικὸ «ἴστημι», ποὺ ἤδη ἀναφέραμε, καὶ τὸ ὀνόμασαν ἔτσι ἐπειδὴ στέκει ἀκίνητο. Προσέξτε τὴν τεράστια διαφορ σ φιλοσοφία μεταξ τν δύο γλωσσν, ατ πο σημαίνει στ λληνικ κάτι τόσο βαθ ννοιολογικά, γι τος Λατίνους εναι πλ να κίνητο πράγμα.
 .          Εἶναι προφανὴς ἡ σχέση ποὺ ἔχει ἡ γλῶσσα μὲ τὴν σκέψη τοῦ ἀνθρώπου. Ὅπως λέει καὶ ὁ George Orwell στὸ ἀθάνατο ἔργο του «1984», ἁπλὴ γλῶσσα σημαίνει καὶ ἁπλὴ σκέψη. Ἐκεῖ τὸ καθεστὼς προσπαθοῦσε νὰ περιορίσει τὴν γλῶσσα, γιὰ νὰ περιορίσει τὴν σκέψη τῶν ἀνθρώπων, καταργώντας συνεχῶς λέξεις. «Ἡ γλῶσσα καὶ οἱ κανόνες αὐτῆς ἀναπτύσσουν τὴν κρίση», ἔγραφε ὁ Μιχάι Ἐμινέσκου, ἐθνικὸς ποιητὴς τῶν Ρουμάνων. Μία πολύπλοκη γλῶσσα ἀποτελεῖ μαρτυρία ἑνὸς προηγμένου πνευματικὰ πολιτισμοῦ. Τὸ νὰ μπορεῖς νὰ μιλᾶς σωστὰ σημαίνει ὅτι ἤδη εἶσαι σὲ θέση νὰ σκέφτεσαι σωστά, νὰ γεννᾶς διαρκῶς λόγο καὶ ὄχι νὰ παπαγαλίζεις λέξεις καὶ φράσεις.

Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ

.          Ἡ Ἑλληνικὴ φωνὴ κατὰ τὴν ἀρχαιότητα ὀνομαζόταν «αὐδή».Ἡ λέξη αὐτὴ δὲν εἶναι τυχαία, ἀφοῦ προέρχεται ἀπὸ τὸ ρῆμα «ἄδω» ποὺ σημαίνει τραγουδῶ. Ὅπως γράφει καὶ ὁ μεγάλος ποιητὴς καὶ ἀκαδημαϊκὸς Νικηφόρος Βρεττάκος: «Ὅταν κάποτε φύγω ἀπὸ τοῦτο τὸ φῶς θὰ ἑλιχθῶ πρὸς τὰ πάνω, ὅπως ἕνα ποταμάκι ποὺ μουρμουρίζει. Κι ἂν τυχὸν κάπου ἀνάμεσα στοὺς γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω ἀγγέλους, θὰ τοὺς μιλήσω Ἑλληνικά, ἐπειδὴ δὲν ξέρουνε γλῶσσες. Μιλᾶνε μεταξύ τους μὲ μουσική».
.          Ὁ γνωστὸς Γάλλος συγγραφεὺς Ζὰκ Λακαρριὲρ ἐπίσης μᾶς περιγράφει τὴν κάτωθι ἐμπειρία ἀπὸ τὸ ταξίδι του στὴν Ἑλλάδα: «Ἄκουγα αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους νὰ συζητοῦν σὲ μία γλῶσσα ποὺ ἦταν γιὰ μένα ἁρμονικὴ ἀλλὰ καὶ ἀκατάληπτα μουσική. Αὐτὸ τὸ ταξίδι πρὸς τὴν πατρίδα – μητέρα τῶν ἐννοιῶν μας – μοῦ ἀπεκάλυπτε ἕνα ἄγνωστο πρόγονο, ποὺ μιλοῦσε μία γλῶσσα τόσο μακρινὴ στὸ παρελθόν, μὰ οἰκεία καὶ μόνο ἀπὸ τοὺς ἤχους της. Αἰσθάνθηκα νὰ τὰ ἔχω χαμένα, ὅπως ἂν μοῦ εἶχαν πεῖ ἕνα βράδυ ὅτι ὁ ἀληθινός μου πατέρας ἢ ἡ ἀληθινή μου μάνα δὲν ἦσαν αὐτοὶ ποὺ μὲ εἶχαν ἀναστήσει».
.          Ὁ διάσημος Ἕλληνας καὶ διεθνοῦς φήμης μουσικὸς Ἰάνης Ξενάκης, εἶχε πολλὲς φορὲς τονίσει ὅτι ἡ μουσικότητα τῆς Ἑλληνικῆς εἶναι ἐφάμιλλη τῆς συμπαντικῆς. Ἀλλὰ καὶ ὁ Γίββων μίλησε γιὰ μουσικότατη καὶ γονιμότατη γλῶσσα, ποὺ δίνει κορμὶ στὶς φιλοσοφικὲς ἀφαιρέσεις καὶ ψυχὴ στὰ ἀντικείμενα τῶν αἰσθήσεων. Ἂς μὴν ξεχνᾶμε ὅτι οἱ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες δὲν χρησιμοποιοῦσαν ξεχωριστὰ σύμβολα γιὰ νότες, χρησιμοποιοῦσαν τὰ ἴδια τὰ γράμματα τοῦ ἀλφαβήτου. «Οἱ τόνοι τῆς Ἑλληνικῆς γλῶσσας εἶναι μουσικὰ σημεῖα ποὺ μαζὶ μὲ τοὺς κανόνες προφυλάττουν ἀπὸ τὴν παραφωνία μία γλῶσσα κατ᾽ ἐξοχὴν μουσική, ὅπως κάνει ἡ ἀντίστιξη ποὺ διδάσκεται στὰ ὠδεῖα, ἢ οἱ διέσεις καὶ ὑφέσεις ποὺ διορθώνουν τὶς κακόηχες συγχορδίες», ὅπως σημειώνει ἡ φιλόλογος καὶ συγγραφεὺς Α. Τζιροπούλου-Εὐσταθίου.
.          Εἶναι γνωστὸ ἐξ ἄλλου πὼς ὅταν οἱ Ρωμαῖοι πολίτες πρωτάκουσαν στὴν Ρώμη Ἕλληνες ρήτορες, συνέρρεαν νὰ θαυμάσουν, ἀκόμη καὶ ὅσοι δὲν γνώριζαν Ἑλληνικά, τοὺς ἀνθρώπους ποὺ «ἐλάλουν ὡς ἀηδόνες». Δυστυχῶς κάπου στὴν πορεία τῆς Ἑλληνικῆς φυλῆς, ἡ μουσικότητα αὐτὴ (τὴν ὁποία οἱ Ἰταλοὶ κατάφεραν καὶ κράτησαν) χάθηκε, προφανῶς στὰ μαῦρα χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας.
.          Νὰ τονίσουμε ἐδῶ ὅτι οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐπαρχίας, τοὺς ὁποίους συχνὰ κοροϊδεύουμε γιὰ τὴν προφορά τους, εἶναι πιὸ κοντὰ στὴν Ἀρχαιοελληνικὴ προφορὰ ἀπὸ ὅ,τι ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι τῆς πόλεως.  Οἱ διαλεκτοι  τῆς Ἑλληνικῆς διδάσκουν . . .
.          Ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα ἐπιβλήθηκε ἀβίαστα (στοὺς Λατίνους) καὶ χάρη στὴν μουσικότητά της. Ὅπως γράφει καὶ ὁ Ρωμαῖος Ὀράτιος «Ἡ Ἑλληνικὴ φυλὴ γεννήθηκε εὐνοημένη μὲ μία γλῶσσα εὔηχη, γεμάτη μουσικότητα».

ΠΗΓΗ: defencenet.gr [ἀπὸ ellinikoarxeio.com]

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΤΟΝΙΣΜΟΣ! «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

,

Σχολιάστε