Ἄρθρα σημειωμένα ὡς γενοκτονία

ΣΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ ΤΗΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΩΣ Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΝΑΔΙΚΗ ΓΕΡΟΥΣΙΑ

Πς φέραμε τὴν Γενοκτονία τν Ποντίων
στ
ν καναδικ Γερουσία

ΘΑΝΑΣΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ
ἐφημ. «ΕΘΝΟΣ»

Μετὰ τὴν Ἑλλάδα, τὴ Σουηδία, τὴν Ἀρμενία, τὴν Ὀλλανδία καὶ τὴν Αὐστρία ἡ Βουλὴ τοῦ Καναδᾶ βρίσκεται στὸ κατώφλι μίας ἱστορικῆς ἀπόφασης: τῆς ἀναγνώρισης τῆς Γενοκτονίας τῶν Ποντίων.

.            Τὴ σχετικὴ συζήτηση ξεκίνησαν δύο γερουσιαστὲς ἑλληνικῆς καταγωγῆς – ἡ Πάνα Μέρτσαντ τῶν Φιλελευθέρων καὶ ὁ Λέο (Λεωνίδας) Χουσάκος τῶν Συντηρητικῶν. Ἡ 73χρονη Πάνα Μέρτσαντ ἦταν ἡ πρώτη ἀπὸ τοὺς δύο γερουσιαστὲς ποὺ εἰσήγαγε τὸ θέμα στὴν καναδικὴ Γερουσία στὶς 6 Φεβρουαρίου. Τὸ πλῆρες ὄνομά της, πρὶν παντρευτεῖ τὸν δικηγόρο Τόνι Μέρτσαντ, ἦταν Παναγιώτα Παπαγεωργίου. Ὁ πατέρας της, Ἰωάννης Παπαγεωργίου, ἔζησε στὴ Σμύρνη μέχρι τὰ ὀκτώ του χρόνια.
.            «Εἶδε τὴν οἰκογένειά του νὰ ξεριζώνεται βίαια καὶ νὰ χωρίζεται. Αὐτὸς μαζὶ μὲ τὴ μητέρα του καὶ τὶς δύο μικρότερες ἀδελφές του κατάφεραν νὰ ἐπιβιβαστοῦν σὲ ἕνα πλοῖο. Ἡ τρίτη κόρη τῆς οἰκογένειας χάθηκε μέσα στὸν πανικὸ καὶ κανεὶς δὲν ἔμαθε τί ἀπέγινε. Κατάφερε νὰ ξεφύγει; Πνίγηκε; Ἔμεινε πίσω;»…

Σὲ μία ἀποθήκη

.            Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια ἡ γερουσιαστὴς περιέγραψε ἐνώπιoν τῆς καναδικῆς Γερουσίας τὴν προσωπικὴ δραματική της ἱστορία. Ἡ οἰκογένειά της κατέληξε σὲ μία ἀποθήκη στὴν Ἀθήνα, προσπαθώντας νὰ ἐπιβιώσει καὶ ὅπως εἶπε στὸ «Ἔθνος», ὁ πατέρας ἀναγκάστηκε νὰ κάνει διάφορες δουλειές, ἀφήνοντας πίσω τὴν ἄνετη ζωὴ στὴ Σμύρνη…
.               «Ἐγὼ κατάγομαι ἀπὸ τὴ Μάνη», λέει στὸ «Ἔθνος» ὁ Λέο Χουσάκος. «Ἐμεῖς δὲν εἴχαμε τέτοιες δυσκολίες μὲ τοὺς Τούρκους ἐκεῖνες τὶς ἐποχές. Ἀλλὰ δὲν παύω νὰ εἶμαι Ἕλληνας. Γεννήθηκα στὸν Καναδά, ἀλλὰ ἡ ἑλληνικὴ φλέβα εἶναι δυνατὴ καὶ πάντα νιώθω τὴν ὑποχρέωση νὰ ὑπερασπίζομαι τὰ ἐθνικά μας θέματα σὲ ὅποιο σημεῖο τῆς Γῆς κι ἂν βρεθῶ». Γιὰ κάποιον ποὺ γεννήθηκε στὸν Καναδᾶ μιλᾶ ἄψογα τὰ Ἑλληνικά.
.            «Ἡ ἑλληνικὴ φλέβα εἶναι δυνατὴ καὶ πάντα νιώθω τὴν ὑποχρέωση νὰ ὑπερασπίζομαι τὰ ἐθνικά μας θέματα, τονίζει ὁ γερουσιαστὴς μὲ καταγωγὴ ἀπὸ τὴ Μάνη, Λέο Χουσάκος. «Στὸ Μόντρεαλ ἡ ἑλληνικὴ παροικία καὶ ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα εἶναι ἀρκετὰ δυνατές. Ἔχουμε ἔξι δημοτικὰ σχολεῖα καὶ τώρα χτίζουμε καὶ ἕνα ἑλληνικὸ γυμνάσιο. Ἡ ἐπαρχία τοῦ Κεμπὲκ εἶναι μία περιοχὴ ὅπου ὁμιλοῦνται δύο γλῶσσες, τὰ Ἀγγλικὰ καὶ τὰ Γαλλικά. Ὅταν μαθαίνεις δύο, τί εἶναι ἀκόμα μία παραπάνω; Τὰ Ἑλληνικὰ εἶναι ἡ πιὸ πλούσια γλῶσσα στὸν κόσμο. Ἂν τὴ γνωρίζεις, σὲ διευκολύνει σὲ ὁποιοδήποτε ἐπάγγελμα κάνεις στὴ ζωή σου».
.            Οἱ γονεῖς του ἦρθαν στὸν Καναδὰ τὴ δεκαετία τοῦ ’50 καὶ ἔκαναν διάφορες δουλειὲς γιὰ νὰ ζήσουν: «Δούλεψαν σκληρὰ γιὰ νὰ ἐπιβιώσουν σὲ αὐτὴν τὴ χώρα, χωρὶς νὰ ξεχάσουν ποτὲ τὴν πατρίδα. Ὁ πατέρας μου δούλευε καθαριστής, ὁτιδήποτε μπορεῖς νὰ φανταστεῖς. Ἡ μητέρα μου στὰ ἐργοστάσια κατασκευῆς ρούχων. Κανεὶς δὲν ἦρθε ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα στὸν Καναδᾶ γιὰ τὸ κλίμα», λέει χαριτολογώντας…

Οἱ εἰσηγήσεις

.            Οἱ δύο γερουσιαστὲς ἔχουν εἰσηγηθεῖ τὴν ἀναγνώριση τῆς Γενοκτονίας τῶν Ποντίων καὶ ἡ σχετικὴ συζήτηση ἀναμένεται νὰ καταλήξει σὲ ἕνα νομοσχέδιο, τὸ ὁποῖο θὰ περιλαμβάνει δύο ἄξονες: ὁ πρῶτος θὰ εἶναι ἡ ἀναγνώριση τῆς Γενοκτονίας τῶν Ποντίων Ἑλλήνων ἀπὸ τὸ 1916 ἕως τὸ 1923 καὶ νὰ καταδικάσουν κάθε ἀπόπειρα ἄρνησης ἢ παραποίησης αὐτῆς τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας, τὸ ὅτι δηλαδὴ ἀποτελεῖ γενοκτονία καὶ ἔγκλημα ἐναντίον τῆς ἀνθρωπότητας.
.            Τὴν πρωτοβουλία γιὰ τὴν ἀναγνώριση τῆς γενοκτονίας τῶν Ποντίων ξεκίνησε στὶς 6 Φεβρουαρίου στὴ Γερουσία τοῦ Καναδᾶ ἡ γερουσιαστὴς Πάνα Μέρτσαντ, τῆς ὁποίας ὁ πατέρας καὶ ἡ οἰκογένειά του ξεριζώθηκαν ἀπὸ τὴ Σμύρνη.
.            Ὁ δεύτερος ἄξονας θὰ εἶναι ὁ ὁρισμὸς στὸν Καναδᾶ τῆς 19ης Μαΐου ὡς ἡμέρας μνήμης γιὰ τοὺς πάνω ἀπὸ 353.000 Ἕλληνες τοῦ Πόντου «ποὺ σκοτώθηκαν ἢ ἐκδιώχθηκαν ἀπὸ τὰ σπίτια τους», ὅπως ἀναφέρει χαρακτηριστικὰ ἡ εἰσήγηση τοῦ Λέο Χουσάκου.

ΓΕΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ ΛΕΟ ΧΟΥΣΑΚΟΣ: Εἴμαστε παιδιὰ μεταναστῶν, δὲν ξεχνᾶμε τοὺς πρόσφυγες

.            «Ἡ ἐμπειρία μας ὡς μεταναστῶν μᾶς εὐαισθητοποιεῖ γιὰ τὸ θέμα τῶν προσφύγων», λέει στὸ «Ἔθνος» ὁ 49χρονος Λέο Χουσάκος. «Ἐγὼ γεννήθηκα στὸν Καναδὰ ἐπειδὴ οἱ γονεῖς μου τὸν διάλεξαν ὡς χώρα ὑποδοχῆς. Εἶχαν ὡστόσο ἐναλλακτικὴ ἐπιλογὴ -νὰ πᾶνε στὴν Ἀμερικὴ ἢ στὴν Αὐστραλία. Οἱ μετανάστες ἔχουν προσφέρει τρομερὲς θυσίες κι ἔχουν δημιουργήσει τὶς βάσεις γιὰ νὰ φτάσει ὁ Καναδᾶς στὸ ἐπίπεδο ἀνάπτυξης καὶ εὐημερίας ποὺ βρίσκεται σήμερα. Καὶ εἶμαι ὑπερήφανος ποὺ μὲ διόρισε ὁ πρωθυπουργὸς πρόεδρο τῆς Γερουσίας καὶ ἤμουν ὁ πρῶτος ἐπικεφαλῆς τοῦ Κοινοβουλίου ποὺ δὲν εἶχε ἀγγλικὴ ἢ γαλλικὴ καταγωγή».
.            «Ἡ ἀτέλειωτη ροὴ προσφύγων καὶ οἰκονομικῶν μεταναστῶν ἀπὸ τὴ Μέση Ἀνατολὴ καὶ τὴ Βόρεια Ἀφρικὴ στὰ ἑλληνικὰ νησιὰ τὸ 2015 καὶ 2016 καὶ ἡ ἀξιοσημείωτη φιλοξενία καὶ ἡ ἔλλειψη ἐχθρότητας ἀπὸ τὸν ἑλληνικὸ λαό, ἡ ἑλληνικὴ “φιλοξενία”, κέρδισαν εὐρύτερη ἀπήχηση καὶ τοὺς ἐπαίνους ὅλων τῶν πολιτῶν τοῦ κόσμου» συμπληρώνει ἡ Πάνα Μέρτσαντ. Παράλληλα, ὁ Λέο Χουσάκος μᾶς δίνει μία διάσταση τῆς σημερινῆς ἀξίας τῆς ἀναγνώρισης τῆς γενοκτονίας τῶν Ποντίων: «Γιὰ μᾶς εἶναι σημαντικὸ νὰ μὴν ξεχάσουμε αὐτὰ τὰ γεγονότα, γιατί στὴ σημερινὴ ἐποχὴ ἔχουμε πολλοὺς χριστιανοὺς ποὺ ἀπειλοῦνται μὲ ἐκδίωξη ἀπὸ τὰ σπίτια τους στὸν κόσμο, ὅπως συμβαίνει στὴ Συρία. Ἀλλὰ εἶναι πολὺ σημαντικὸ μάθημα σεβασμοῦ τῆς διαφορετικῆς κουλτούρας τοῦ ἄλλου σὲ μία πολυπολιτισμικὴ κοινωνία ὅπως ὁ Καναδᾶς».

Ἡ ἀντίδραση τῆς Τουρκίας

.            Μιλώντας γιὰ τὴν ἀντίδραση τῆς Τουρκίας, ὁ γερουσιαστὴς προσθέτει: «Οἱ ἀντιδράσεις ἀπὸ τουρκικῆς πλευρᾶς θὰ εἶναι οἱ ἴδιες μὲ αὐτὲς ποὺ βλέπουμε τώρα: βομβαρδίζουν τοὺς συνάδελφούς μας μὲ e-mails, γράμματα καὶ ἐπιστολὲς ποὺ διαστρεβλώνουν τὰ ἱστορικὰ γεγονότα. Δυστυχῶς αὐτὴ εἶναι ἡ ἐπιλογὴ ποὺ ἔχουν κάνει, ἀντὶ νὰ παραδεχτοῦν ἕνα ἱστορικὸ γεγονὸς ὅπως κάνουν ὅλες οἱ δημοκρατικὲς χῶρες».

 

Advertisements

,

Σχολιάστε

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ. Η ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΠΗΓΗ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

στορικς περιπέτειες το λληνισμο
Ἡ Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ πηγὴ Παιδείας στὴν ἐποχή μας*

Τοῦ   Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

* Ὁμιλία στὸ Πνευματικὸ Κέντρο τῆς Μητροπόλεως Κερκύρας, τὴν 28η Μαρτίου 2016

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

.           2500 χρόνια οἱ περιπέτειες τοῦ Ἑλληνισμοῦ δὲν ἔχουν τέλος. Γνωρίσαμε τρεῖς μείζονες περιόδους ποὺ ἤμασταν ὑποταγμένοι σὲ αὐταρχικοὺς κυρίαρχους: τὴν Ρωμαιοκρατία, τὴν Φραγκοκρατία καὶ τὴν Τουρκοκρατία. Ὁ κεφαλλονίτης Ἀκαδημαϊκὸς καὶ σημαντικὸς ἱστορικὸς Διονύσιος Ζακυθηνός, γράφει:
.           «Ἡ Ρωμαιοκρατία καὶ ἡ Τουρκοκρατία, ἐκτιμώμεναι καὶ κρινόμεναι ὑπὸ τὸ φῶς τῶν σημερινῶν δεδομένων τῆς ἐπιστήμης, ἀποδεικνύονται μείζονες τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας. Τὰ διδάγματα τὰ ὁποῖα ἀντλοῦμεν ἀπὸ τὴν σπουδήν των, εἶναι φωτεινὰ καὶ αἰσιόδοξα. Ἅπαξ διὰ παντὸς λέγομεν ὅτι δὲν ὑποτιμῶμεν τὰς συμφοράς, τοὺς διωγμούς, τὴν ἀνυπολόγιστον φθορὰν τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν πραγμάτων, τοὺς ἐξανδραποδισμούς, τὰς πικρίας, τοὺς χλευασμοὺς καὶ τὰς ταπεινώσεις. Τὸ μαρτυρολόγιον εἰς ἀμφοτέρας τὰς περιόδους εἶναι μακρόν. Ἀλλ’ αἱ μεγάλαι ἐποχαὶ δὲν μετροῦνται μὲ τὸ μέτρον τῶν θυσιῶν. Εἶναι μεγάλαι ἐποχαὶ ἐκεῖναι, αἱ ὁποῖαι μετουσιώνουν τὰς θυσίας, τὰς συμφορἀς, τὰ ἐρείπια, τὰ δάκρυα, εἰς κινοῦσας δυνάμεις, εἰς ὄργανα ἀναγεννήσεως, εἰς ἐθνικὰς καὶ ὑπερεθνικὰς ὑπεραξίας, ἔνθα δεσπόζει ἡ ἡγεμονία τοῦ πνεύματος». (Διον. Α. Ζακυθηνοῦ «Μεταβυζαντινὰ καὶ Νέα Ἑλληνικά», Ἀθῆναι, 1978, σελ. 15)
.           Γιὰ τὴ Φραγκοκρατία καὶ τὴν Ἐνετοκρατία ὁ Διον. Ζακυθηνὸς σημειώνει ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς ὑπέστη ἄλλου τύπου καταπίεση, σὲ σχέση μὲ τὴν Τουρκοκρατία καὶ δέχθηκε ἰσχυρότατες ἐπιδράσεις ἀπὸ τὸ δυτικὸ πνεῦμα. Παρόλη αὐτὴ τὴν καταθλιπτικὴ ἀτμόσφαιρα ὁ πολιτισμὸς τῶν Ἑλλήνων τῶν Ἰονίων νήσων ἐξακολουθεῖ, σὲ ὅλο τὸ διάστημα τῆς σκλαβιᾶς, νὰ «διαποτίζεται βαθύτατα ὑπὸ τοῦ ἐπικρατήσαντος μετὰ τὴν Ἅλωσιν πνεύματος τῆς Ὀρθοδόξου κοινότητος, ἡ ὁποία εἶναι πραγματικότης πέρα τῆς θρησκευτικῆς ἢ ἐκκλησιαστικῆς σημασίας καὶ ἡ ὁποία μεταβάλλεται εἰς πραγματικὴν πολιτιστικὴν κοινότητα». (αὐτ. σελ. 379)
.          Στὰ «προλεγόμενά» του, στὸ «Ρεμπελιὸ τῶν ποπολάρων», ὁ Ζακυθινὸς συγγραφέας Διονύσιος Ρώμας (1906-1981) σημειώνει: «Ἡ ἠθικὴ καὶ ὑλικὴ Ὀδύσσεια τῆς μεταβυζαντινῆς Ρωμιοσύνης δὲν εἶναι νοητή, ἂν δὲν ἀναλυθεῖ φασματικὰ τὸ “Νεοελληνικὸ Φῶς” στοὺς παράγοντες ποὺ τὸ συνθέτουν. Ἕνα πνευματικὸ “ζωνάρι τῆς Παναγιᾶς” μ’ ἀκραῖα ἐξωελληνικὰ ὅρια τὴ Βενετιὰ καὶ τὶς Παραδουνάβιες Ἡγεμονίες, γεφυρώνει Πόλη, Κρήτη, Ἑπτάνησα, Ἄθω, Μοριὰ καὶ Ἤπειρο, φωτίζοντας ἰδιόμορφα τὸ Νεοελληνικό μας κόσμο». (Διον. Ρώμα «Τὸ ρεμπελιὸ τῶν ποπολάρων», Βιβλ. τῆς “Ἑστίας”, Ἀθῆναι, 1979, σελ. 11-14). Ὁ Ρώμας στὰ χρώματα ποὺ φωτίζουν τὸ Γένος στὴν πορεία Του πρῶτο βάζει τὸ Ὀρθόδοξο! Σημειώνει: «Δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε πὼς ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στάθηκε αἰῶνες ὁλόκληρους ἡ πραγματικὴ “Πατρίδα” τῆς Ρωμιοσύνης».(Αὐτ. σελ. 13).
.           Ὁ Λευκάδιος ἰδιοφυὴς ἱστοριοδίφης Σπυρίδων Ζαμπέλιος ἔγραψε γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ ὑπὸ ξένη καὶ αὐταρχικὴ ἐξουσία: «Ἡ Ἑλλὰς ἐν ψαλμωδίαις καὶ δοξολογίαις ἐκ τῶν βυζαντινῶν ἐρειπίων ἀνηγέρθη! Εὐηγγελίσθη τὴν ἡμέραν τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ἀλαλαζούσης αὐτῆς τῆς Χριστιανωσύνης!…Ἡ Ἑλληνικὴ ἐθνικότης ἀνέζησεν ἐν τῷ σημείῳ τοῦ Σταυροῦ!» (Σπυρίδωνος Ζαμπελίου «Ἄσματα Δημοτικά τῆς Ἑλλάδος», Τυπογρ. ΕΡΜΗΣ, Κέρκυρα, 1852, σελ. 585-586).
.           Καὶ ὁ ἐπίσης ἰδιοφυὴς Ἀθηναῖος, Γαλαξειδιώτικης καταγωγῆς, ἱστοριοδίφης Κωνσταντῖνος Σάθας περιέγραψε ὡς ἀκολούθως τὶς περιπέτειες τοῦ Ἑλληνισμοῦ: «Ἐὰν Ἔθνος ἐν τῷ κόσμῳ δύναται νὰ σεμνύνηται διὰ τὸ εὐγενές τῆς καταγωγῆς του, ἀναντιρρήτως τοῦτο εἶνε τὸ Ἑλληνικόν. Ἡ περιβάλλουσα ταύτην αἴγλη ἐξηγοράσθη διὰ σειρᾶς μαρτυρίων καὶ τὸ δίπλωμα τῆς τοιαύτης εὐγενείας εἶναι γεγραμμένον μὲ αἷμα. Φοβεραὶ κατὰ τῆς κεφαλῆς του ἐνέσκηψαν λαίλαπες, ἄγρια καὶ ἀπειλητικὰ ἐκυλίσθησαν κύματα, καὶ ὁ μαρτυρικὸς οὗτος λαὸς ἐδιώχθη, ἐδούλευσε, κατώκησεν ἐντὸς ἐρειπίων, ἐκολύμβησεν ἐντὸς αἱμάτων, ἀλλ’ ὁ ὑπὸ τὰ ζοφερὰ ἐκεῖνα νέφη στιγμιαίως κρυβεὶς ἥλιος τοῦ Ἑλληνισμοῦ δὲν ἐβράδυνε νὰ ἀνατείλη καὶ διασκεδάση τὴν ἐπικρεμασθεῖσαν ἀχλύν, ἡ δὲ μυστηριώδης ἀπορροφητικὴ αὐτοῦ δύναμις νὰ ἐξελληνίση πᾶν τὸ ξενικόν… Συνάμα δὲ ἑτέρα τάξις πατριωτῶν πρὸς τὸν οὐρανὸν τὴν διάνοιαν ἐπαίρουσα… (Οὗτοι) ἐλάμβανον τὸν σταυρὸν ἐπὶ τῶν ὤμων καὶ μετὰ χαρᾶς ἀνεκφράστου προσέφερον τὸν τράχηλον εἰς τὴν μάχαιραν τῶν δημίων». (Κων. Σάθα «Τουρκοκρατούμενη Ἑλλάς», Ἔκδ. τέκ. Ἁνδ. Κορομηλᾶ, Ἀθήνησι, 1869, σελ. α-β).
.           Ὁ διεθνοῦς φήμης Ἄγγλος ἱστορικὸς καὶ μεσαιωνοδίφης Στῆβεν Ράνσιμαν σημειώνει γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ κατὰ τὴν Τουρκοκρατία: «Ὁ Ἑλληνισμὸς ἐπέζησε γαλουχούμενος ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἐπειδὴ οἱ Ἕλληνες δὲν ἔπαψαν ποτὲ νὰ ἐλπίζουν καὶ νὰ κάνουν σχέδια γιὰ τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ ἀνακτοῦσαν τὴν ἐλευθερία τους». (Στ. Ράνσιμαν «Ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία ἐν αἰχμαλωσίᾳ», Α΄Τόμος, Ἔκδ. Μπεργαδῆ, Ἀθήνα, 1979, σ. 83)
.           λοι ο βαθες, ντιμοι κα χωρς δεολογικς λλες προκαταλήψεις πιστήμονες στορικο ναγνωρίζουν τι ρθόδοξη κκλησία ταν κιβωτς το θνους, πο τ διέσωσε κατ τν π αἰῶνες δουλεία του κα τ δήγησε στν λευθερία. Ἤδη ἀναφέρθηκε ἡ διαπίστωση τοῦ Ζακυθηνοῦ, ὅτι οἱ Μάρτυρες καὶ οἱ Νεομάρτυρες ἦσαν οἱ τονωτικὲς ἐνέσεις γιὰ τὴν μὲ τόσα βάσανα πορεία τῶν Ἑλλήνων. Τὴν προσφορὰ τῶν Νεομαρτύρων περιγράφει πολὺ ἐκφραστικὰ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης. Χαρακτηρίζει θαῦμα τὴν θυσία τόσων ἀθλητῶν τῆς πίστεως ὑπὸ σκληρὸ ζυγὸ καὶ ὅταν φαίνονταν ὅλα χαμένα: Ὅταν ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ εἶχε ἐκλείψει, ἡ πίστη ἀσθενήσει, ἡ ἐλπίδα λιγοστέψει, ἡ κακία περισσεύσει, ἡ ἀνομία πληθυνθεῖ, ἡ ἀγάπη ψυγεῖ. Καὶ προσθέτει ὁ Ἅγιος: «Κατὰ ἀλήθειαν τοῦτο εἶναι ἕνα θαῦμα παρόμοιον ὡσὰν νὰ βλέπη τις εἰς τὴν καρδίαν τοῦ χειμῶνος ἐαρινὰ ἄνθη καὶ τριαντάφυλλα. Μέσα εἰς τὴν βαθυτάτην νύκτα, ἡμέραν καὶ ἥλιον. Μέσα εἰς τὸ ψηλαφητὸν σκότος, φῶτα λαμπρότατα. Ἐν τῷ καιρῷ τῆς αἰχμαλωσίας ἐλευθερίαν καὶ ἐν τῷ καιρῷ τῆς τωρινῆς ἀσθενείας ὑπερφυσικὴν δύναμιν…». (Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου «Νέον Μαρτυρολόγιον», Ἔκδ. ΑΣΤΗΡ, Ἀλ. & Ε. Παπαδημητρίου, Ἔκδ. 3η, Ἀθῆναι, 1961, σελ. 9-10).

Η ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

.           Ὡς πρὸς τὸ γεγονὸς τῆς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς ὀφείλω πρῶτον νὰ σημειώσω ὅτι ὁ Μικρασιατικὸς Ἑλληνισμὸς ἔζησε ὑπὸ τὴ σκληρότατη δουλεία τῶν Ὀσμανλήδων ἀπὸ τὸ 1302 ἕως τὴ συνθήκη τοῦ Μούδρου (1918), δηλαδὴ γιὰ 616 χρόνια. Ὁ Σπύρος Βρυώνης θεωρεῖ ὅτι ἡ αἰχμαλωσία τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας κράτησε ἐννέα αἰῶνες, ἀπὸ τὴ Μάχη τοῦ Μαντζικὲρτ (1071) ἕως τὸ 1918. Μάλιστα στὸ βιβλίο του «Ἡ παρακμὴ τοῦ μεσαιωνικοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴ Μικρὰ Ἀσία καὶ ἡ διαδικασία ἐξισλαμισμοῦ ἀπὸ τὸν 11ο ἕως τὸν 15ο αἰώνα» ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ὑπὸ τοὺς Ὀσμανλῆδες αἰχμαλωσία τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀπὸ τὸν 11ο ἕως τὸν 15ο αἰώνα ἦταν πολὺ σκληρότερη ἀπὸ αὐτὴν μετὰ τὴν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἕως τὴν κατάκτηση τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τοὺς Νεοτούρκους καὶ τὴν ἔναρξη τῆς Γενοκτονίας σὲ βάρος τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν ἄλλων Χριστιανῶν τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας. Τὸ θαῦμα τῆς ἐπιβίωσης τοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴ Μικρὰ Ἀσία εἶναι μεγαλειῶδες, μὲ ἐπικὴ ἔκταση καὶ στηρίχθηκε στὴν Πίστη Του καὶ τὸ πολὺ αἷμα ποὺ χύθηκε ἀπὸ τοὺς Νεομάρτυρες.
.           Γιὰ τὴν ἔναρξη τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὸν Ὀθωμανὸ καὶ Νεότουρκο Δυνάστη ὑπάρχουν διάφορες χρονολογίες. Ὁρισμένοι ὑποστηρίζουν ὅτι ἄρχισε μὲ τὴν πραξικοπηματικὴ ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τοὺς Νεοτούρκους τὸ 1909. (Βλ. σχ. John Freely “Istanbul – The imperial city”, Penguin Books, London, 1998, p. 288-289). Πράγματι ἀπὸ τότε ἀρχίζει νὰ σχεδιάζεται καὶ νὰ ὑλοποιεῖται τὸ σχέδιο γιὰ «μονοεθνικὸ τουρκικὸ κράτος», σὲ ἀντικατάσταση τῆς πολυεθνικῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας. Ἀπὸ τότε πολλὰ μέτρα ποὺ ἀναγγέλθηκαν πρὸς ὄφελος δῆθεν τῆς ἰσότητας τῶν ὑπηκόων τοῦ κράτους στὴν οὐσία ἦσαν μέτρα καταπίεσης σὲ βάρος τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν ἄλλων χριστιανικῶν ἐθνοτήτων. Τέτοια ἦσαν ἡ ὑποχρεωτικὴ στράτευση, ἡ ἄρση τῶν ὅποιων προνομίων καὶ ὁ ἐμπορικὸς ἀποκλεισμός.
.           Ἄλλοι θεωροῦν ὡς ἡμέρα ἔναρξης τῆς Γενοκτονίας τὴν 25η Ἰανουαρίου 1913, κατὰ τὴν ὁποία οἱ Τσέτες μπῆκαν στὸ χωριὸ τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης Οἰκονόμειο καὶ ἔσφαξαν ὅλους τοὺς κατοίκους του, μὲ πρώτους τοὺς ἱερεῖς τους. Ἡ σφαγὴ τοῦ Οἰκονομείου εἶναι ἡ πρώτη καταγεγραμμένη ἔκφανση τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων τῆς Ἀνατολῆς.
.           Πολλοὶ ἱστορικοὶ θεωροῦν ὡς ἡμερομηνία ἔναρξης τῆς Γενοκτονίας τὴν 12η Ἰανουαρίου 1914, ὅταν ὁ Ἱεροεθνομάρτυς Χρυσόστομος, Μητροπολίτης Σμύρνης, μὲ ἐπίσημο γράμμα του πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καταγγέλλει τὴν ἔναρξη τῶν σφαγῶν στὴν Ἰωνία. Γράφει στὴν ἐπιστολή του:
.           «Θεωρῶ καθῆκον νὰ γνωρίσω, ὅτι συστηματικὸς διωγμὸς ἤρχισεν ἀσκούμενος κατὰ τῶν κατοικούντων τὰ παράλια τῆς Μ. Ἀσίας πληθυσμῶν, αἱ ἐκδηλώσεις τοῦ ὁποίου ρίπτουσιν εἰς ἀπόγνωσιν τοὺς περίφοβους Χριστιανούς». (Τὸ Ἀρχεῖον τοῦ Ἐθνομάρτυρος Σμύρνης Χρυσοστόμου, ΜΙΕΤ, Τόμος Β΄, 45-46).
.           Γράφω αὐτὰ γιὰ τὴν ἔναρξη τῆς Γενοκτονίας γιὰ νὰ ὑποστηρίξω τὴν ἀλήθεια, ὅτι Καταστροφ το 1922 δν ταν να γεγονς μίας χρονικς στιγμς πόρροια τς εσβολς τν λλήνων στ Μικρ σία. ταν ποτέλεσμα μίας πολυετος κα λυσσώδους πίθεσης κα συστηματικς Γενοκτονίας τν Νεοτούρκων κα τν Κεμαλιστν σ βάρος το λληνισμο τς Μικρς σίας κα τς νατολικς Θράκης. Ἦταν ἐπίσης ἀποτέλεσμα τῆς πετυχημένης στὴν ἀρχὴ ἀλλὰ καί τῆς, λόγῳ τῆς ἀλλαγῆς στάσης τῶν ἰσχυρῶν τῆς Γῆς ἔναντι τοῦ Δικαίου καὶ τῶν λαθῶν τῆς κυβέρνησης τῆς Ἑλλάδος, καταστροφικῆς τελικὰ ἐπιχείρησης ἀπελευθέρωσης καὶ διαφυλάξεως τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ὅταν οἱ Νεότουρκοι καὶ ὁ Κεμὰλ ἀναρριχήθηκαν στὴν ἐξουσία, εἶχαν προδιαγράψει τὸ μέλλον τῶν ὑποδούλων Ἑλλήνων. Θὰ τοὺς ἐξόντωναν. Αὐτὸ ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὰ ἐπίσημα ἔγγραφα τῆς ἐποχῆς καὶ ἀπὸ τὴν τύχη ποὺ εἶχαν οἱ ἀπομείναντες μὲ τὴ Συνθήκη τῆς Λοζάνης Ἕλληνες στὴν Κωνσταντινούπολη, καὶ στὰ νησιὰ Ἴμβρο καὶ Τένεδο.

Η ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΩΣ ΠΗΓΗ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ

.           Τὸ τρίτο σημεῖο ἀφορᾶ στοὺς σημερινοὺς Ἕλληνες: Ἡ Μικρασιατικὴ καταστροφὴ ὡς πηγὴ Παιδείας στὴν ἐποχή μας. Γιὰ τοὺς Ἕλληνες διαχρονικὰ ὁ ὅρος Παιδεία σημαίνει κυρίως ἀνατροφή, διδασκαλία τῆς ἀρετῆς, κατὰ τὸν ὁρισμὸ τοῦ Πλάτωνα: «Παιδείαν δὴ λέγω τὴν παραγιγνομένην πρῶτον παισὶν ἀρετήν». (Νόμοι 653C). Αὐτὴν τὴν ἀρετὴ μᾶς δίδαξε τόσο τὸ ἴδιο τὸ γεγονὸς τῆς Καταστροφῆς, ὅσο καὶ ὅσα μᾶς δίδαξαν μὲ τὸ ἔργο καὶ τὸ λόγο τους ὅσοι Ἕλληνες διέφυγαν τῆς Γενοκτονίας καὶ ἦρθαν κατεστραμμένοι στὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα.
.           Ἡ Καταστροφὴ εἶναι ἀπόρροια τῆς ἐπικράτησης στὶς ἀποφάσεις τῶν Μεγάλων Δυνάμεων τοῦ, κατὰ τὴ στυγνὴ καὶ στενὴ ἀντίληψή τους, δικοῦ τους συμφέροντος ἐπὶ τοῦ Δικαίου. Ἐνῶ στὴν ἀρχὴ παρότρυναν τὴν Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση καὶ συνέπλευσαν μαζί της γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση μέρους τῆς Ἰωνίας μὲ τὴ Συνθήκη τῶν Σεβρῶν, τελικὰ ἐπέλεξαν μία ἰσχυρὴ καὶ μεγάλη σὲ ἔκταση μουσουλμανικὴ Τουρκία παρὰ μία μεγάλη καὶ ἰσχυρὴ χριστιανικὴ Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα. Βέβαια ἦταν καὶ ἡ ἐνδημοῦσα στὸν Ἑλληνισμὸ ἐθνοκτόνα ψυχικὴ ἀσθένεια τῆς διχόνοιας. Γράφει ὁ Χρ. Ἐμ. Ἀγγελομάτης: «Τὸ Ἔθνος εἶχε βαθείαν τὴν πίστιν εἰς τὴν ψυχήν του, ὅτι ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς δὲν ἡττήθη εἰς τὴν Μικρὰν Ἀσίαν. Ὅτι ὑπῆρξε τὸ ἐξιλαστήριον θύμα τῆς διαμάχης τῶν μεγάλων χριστιανικῶν δυνάμεων καὶ τῆς ἀδελφοκτόνου διχονοίας». (Χρ. Ἐμ. Ἀγγελομάτη «Χρονικὸν Μεγάλης Τραγωδίας», Βιβλιοπ. Τῆς «Ἑστίας», Ἔκδ. 2α,1971, σελ. 8).
.           Ἡ Καταστροφή, ὅπως σημειώνει ὁ Χρ. Ἀγγελομάτης, ἀποτέλεσμα τῆς διχόνοιας καὶ τοῦ ἀπύθμενου μίσους ποὺ καλλιεργήθηκε τότε μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων καὶ προκάλεσε τὸν ἐθνικὸ διχασμό. Εἶναι λυπηρὸ ὅτι σ’ αὐτὸν τὸν διχασμὸ συνέβαλε καὶ ἡ ποιμαίνουσα Ἐκκλησία. Ἡ διχόνοια εἶναι ἐλάττωμα τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα χρόνια ἕως καὶ τὶς ἡμέρες μας. Νὰ θυμηθοῦμε τὸν Πελοποννησιακὸ Πόλεμο, τοὺς ἀνταγωνισμοὺς τῶν αὐτοκρατόρων στὴ Ρωμέϊκη (Βυζαντινὴ) Αὐτοκρατορία, τὰ Κόμματα – Ρωσικό, Γαλλικό, Ἀγγλικὸ – μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση στὴ μικρὴ Ἐλεύθερη Ἑλλάδα, τὴ δολοφονία τοῦ Καποδίστρια, τὴν καταδίκη καὶ φυλάκιση τοῦ Κολοκοτρώνη, τοὺς Βασιλικοὺς μὲ τοὺς Βενιζελικούς, τοὺς κομμουνιστὲς μὲ τοὺς ὑπόλοιπους Ἕλληνες, τὰ πράσινα καὶ γαλάζια καφενεῖα, καί, πρόσφατα, τοὺς «μνημονιακοὺς» καὶ τοὺς «ἀντιμνημονιακούς»…
.           «Ἡ διχόνοια, ποὺ βαστάει ἕνα σκῆπτρο ἡ δολερὴ καθενὸς χαμογελάει πάρ’ το λέγοντας καὶ σὺ» (Στίχ. 144) γράφει στὸν Ἐθνικό μας Ὕμνο εἰς τὴν Ἐλευθερίαν ὁ ἐθνικός μας ποιητὴς Διονύσιος Σολωμός. Καὶ μᾶς συμβουλεύει: «Κειό τὸ σκῆπτρο ποὺ σᾶς δείχνει ἔχει ἀλήθεια ὡραία θωριά. Μὴν τὸ πιάστε, γιατί ρίχνει εἰσὲ δάκρυα θλιβερὰ» (Στίχ. 145). Ἐμεῖς ἀκόμη τὸ πιάνουμε καὶ τὸ σφιχταγκαλιάζουμε, χύνοντας πράγματι πολλὰ δάκρυα πικρά…Μοιάζουμε μὲ τοὺς ἐξαρτημένους ἀπὸ τὰ ναρκωτικά… Ὡς Παιδεία πρῶτον λοιπὸν νὰ διδαχθοῦμε νὰ ρίξουμε τὸν ἐγωισμό μας, νὰ ταπεινωθοῦμε, νὰ ἀναγνωρίσουμε τὰ σφάλματά μας καὶ νὰ ἀκούσουμε τὴ φωνὴ τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ: «Στὸ αἷμα αὐτό, ποὺ δὲν πονεῖτε γιὰ Πατρίδα, γιὰ Θρησκειά, σᾶς ὁρκίζω ἀγκαλιασθῆτε σὰν ἀδέλφια γκαρδιακά». (Στίχ. 149).
.           Ἡ κρίση ποὺ διερχόμαστε θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς ἔχει διδάξει καὶ νὰ ἔχουμε διορθώσει πολλὰ κακῶς κείμενα στὴ χώρα μας. Πρῶτα τους ἑαυτούς μας. Εἶναι λυπηρὸ γιὰ τὸ μέλλον τοῦ Ἔθνους ὅτι πολὺ λίγο ἔχουμε βελτιωθεῖ ὡς χαρακτῆρες. Ἀντιστεκόμαστε γιὰ νὰ μείνουμε ἴδιοι. Δὲν ἀναφέρομαι στὴν οἰκονομικὴ ἀφαίμαξη ποὺ ὑφιστάμεθα ὡς Ἕλληνες, ἀλλὰ κυρίως στὴν ἠθικὴ καὶ πνευματική μας κατάπτωση. Ἡ δημαγωγία τῶν πολιτικῶν ἀνταγωνίζεται τὴν ἀνευθυνότητα τῶν πολιτῶν.
.           Ὡς πρὸς τὸ τί μᾶς δίδαξαν οἱ Μικρασιάτες. Πρῶτα τὴν Πίστη. Μέσα σὲ μύρια βάσανα ποτὲ δὲν ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὴν Πίστη τους, ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Ἡ ἐνορία ἦταν τὸ κέντρο τῆς ζωῆς ὅλων. «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν ὑπῆρξε μόνον ὁ φορέας τῆς θρησκευτικῆς καθοδήγησης, ἀλλὰ παρεῖχε φιλανθρωπικές, διοικητικὲς καὶ ἐκπαιδευτικὲς ὑπηρεσίες στὸ ποίμνιό της». (Στ. Ἀνεστίδη «Τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο ὑπὸ Ὀθωμανικὴ κυριαρχία, 1453-1923», Κυρ. Ἐλευθεροτυπίας «Ἱστορία Μικρᾶς Ἀσίας – Ὀθωμανικὴ κυριαρχία», 4ος Τόμος, σελ. 79).
.           Εἶναι πολὺ συγκινητικὸ ὅσο καὶ διδακτικὸ τὸ ὅτι κατὰ τὴν Καταστροφὴ στὰ ἐλάχιστα ποὺ οἱ Ἕλληνες πρόσφυγες ἔβαλαν στὸν ντορβά τους ἦσαν οἱ ἱερὲς εἰκόνες. Ἡ Πίστη τοὺς ὁδηγοῦσε στὴν Ἐλπίδα. Παρὰ τὰ βάσανα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ὑπέφεραν ἐπὶ αἰῶνες, ποτὲ δὲν ἔχασαν τὴν ἐλπίδα τους καὶ τὴν αἰσιοδοξία τους γιὰ ἕνα καλύτερο αὔριο. Δὲν καταθλίβονταν καὶ δὲν διανοοῦνταν αὐτοκτονίες ἢ ἄλλες αὐτοκαταστροφικὲς ἐνέργειες.
.           Τὸ δεύτερο δίδαγμα εἶναι ὅτι σωθήκαμε ὡς Ἑλληνισμὸς μὲ τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐκπαίδευσης καὶ τὴ διατήρηση τῆς γλώσσας. Μαζὶ μὲ τὴν Πίστη καὶ τὴν Ἐλπίδα ἡ γλώσσα καὶ τὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα συντήρησαν τὴν ἐθνικὴ συνείδηση καὶ διατήρησαν τὴν αὐτοσυνειδησία τῶν Ἑλλήνων στὶς ὑποδουλωμένες περιοχὲς στοὺς Τούρκους. Ἡρωίδες οἱ ἐκεῖ δασκάλες, ὅπως ἡ γιαγιά μου Βασιλεία καὶ ἥρωες οἱ δάσκαλοι, ὅπως ὁ παππούς μου, ὁ παπα-Γιώργης. Ἦσαν αὐτὲς καὶ αὐτοὶ ποὺ μπόρεσαν νὰ σταθοῦν ἀντιμέτωποι στὶς ὠμότητες τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας. Εἰδικότερα γιὰ τὶς δασκάλες νὰ σημειώσουμε αὐτὸ ποὺ γράφει ἡ Ἄννα Μπαλή: «Μὴ φανταστεῖ κανεὶς τὶς γυναῖκες σὰν γυναῖκες κάποιας σεβαστῆς ἡλικίας, στεγνὲς καὶ στριφνές! Ἢ χειραφετημένες φεμινίστριες, ἢ ἀκόμα κατὰ τύχη δασκάλες σημερινῆς δημοσιοϋπαλληλικῆς ὠχαδερφικῆς νοοτροπίας!!! Ὄχι βέβαια! Οἱ πιὸ πολλὲς κοριτσόπουλα 16 – 18 ἐτῶν ποὺ μόλις τελείωναν τὸ Παρθεναγωγεῖο ξεκινοῦσαν τὴν ἀποστολὴ διδασκαλείας…». (Ἄννας Μπαλλῆ «Κάποιες δασκάλες κάποτε… (Μαρτυρίες)», Ἔκδ. Πελασγός, Ἀθήνα, 1994, σελ. 9). Ἡ γλῶσσα καὶ ἡ ἱστορία, αὐτὰ τὰ δύο ζωτικὰ μέσα γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τὰ τελευταῖα χρόνια κακοποιοῦνται καὶ χρειάζεται ἡ συνδρομὴ τῆς οἰκογένειας καὶ βεβαίως τῆς Ἐκκλησίας γιὰ νὰ διασωθοῦν.
.          Τὸ ἐκπληκτικὸ εἶναι πὼς στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰώνα στὴ Μικρὰ Ἀσία τίποτε δὲ θύμιζε ὅτι στὸ μισὸ 15ο καὶ στὸν 16ο αἰώνα, δηλαδὴ γιὰ 150 χρόνια μετὰ τὴν Ἅλωση, δὲν ὑπῆρχαν καθόλου σχολεῖα! Κατὰ τὰ χρόνια αὐτὰ «μόλις ἴχνη Σχολῶν καὶ λογίων τινῶν ἀνδρῶν τῇδε κακεῖσε τῶν Ἐπαρχιῶν ἀπαντῶμεν διὰ τὴν ἱστορικῶν μαρτυριῶν ἔλλειψιν. Ἀλλὰ καὶ τὰ ἑκασταχοῦ παιδευτήρια ἦσαν μικρὰ καὶ ταπεινά, ἐν μὲν ταῖς μεγαλοπόλεσι παρὰ ταῖς Ἐπισκοπαῖς, ἐν δὲ ταῖς μικραῖς παρὰ τοῖς ναοῖς, Ἐσθ’ ὅτε καὶ παρὰ ταῖς παρακειμέναις Μοναῖς, καὶ ταῦτα ὑπὸ ἱερέων ἢ μοναχῶν διευθυνόμενα, χρωμένων ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ ταῖς ἐκκλησιαστικαῖς βίβλοις». (Ματθαίου Παρανίκα, Σχεδίασμα περὶ τῆς ἐν τῷ Ἑλληνικῷ Ἔθνει καταστάσεως τῶν γραμμάτων ἀπὸ Ἁλώσεως Κωνσταντινουπόλεως (1453) μέχρι τῶν ἀρχῶν τῆς ἐνεστώσης (ΙΘ΄.) ἑκατονταετηρίδος». (Ἐν Κωνσταντινουπόλει, Τυπογρ. Α. Κορομηλᾶ, 1867, Ἀνατ. Διονυσίου Νότη Καραβία, Ἀθήνα, MCMXCII, σελ. 40).
.           Στοὺς 18ο, 19ο καὶ ἀρχὲς 20οῦ αἰῶνες ἀναδείχθηκαν μείζονες Διδάχοι τοῦ Γένους, στοὺς ὁποίους οἱ περισσότεροι ἦσαν κληρικοί. Ἀπὸ τὸ μηδὲν καὶ μετὰ ἀπὸ 450 χρόνια ἀπάνθρωπης σκλαβιᾶς τὸ 1904 στὴν Τουρκία ὑπῆρχαν 2682 ἑλληνικὰ σχολεῖα, στὰ ὁποῖα φοιτοῦσαν 97.858 μαθητὲς καὶ 51.741 μαθήτριες. (Ἀπὸ τὸ Ἡμερολόγιο Βρεττοῦ ἔτους 1907, σελ. 326). Τὸ θαυμαστὸ ἦταν πὼς στὴ Μικρὰ Ἀσία καὶ στὶς ἄλλες ὑπόδουλες περιοχὲς στοὺς Ὀθωμανοὺς πολὺ ἐνωρὶς καὶ πάντως πολὺ ἐνωρίτερα ἀπὸ τὴν Ἐλεύθερη Ἑλλάδα ἱδρύθηκαν Παρθεναγωγεῖα πρὸς ἐκπαίδευση τῶν κοριτσιῶν. Στὰ Γιάννενα ὁ ἡγούμενος Ἐπιφάνιος (1688-1742) ἄνοιξε τὴν πρώτη συστηματικὴ σχολὴ καὶ προέβλεψε δάσκαλο, γιὰ νὰ διδάσκει γράμματα ἑλληνικὰ καὶ σὲ κοράσια. Γύρω στὰ 1815 καὶ ἕως τὸ 1821 ἡ Εὐανθία Καΐρη «ἐξήσκει τὸ διδασκαλικὸν ἐπάγγελμα εἰς κοράσια τῶν Κυδωνιῶν» (Δ. Σ. Μπαλάνου «Ἡμερολόγιον Μεγάλης Ἑλλάδος» ἔτους 1927, σελ. 376). Σημειώνεται ὅτι στὴν Ἀθήνα τὸ πρῶτο Παρθεναγωγεῖο ἱδρύθηκε τὸ 1831 ἀπὸ τὸ ζεῦγος Χίλλ.
.           Συμπερασματικά, τὰ ὅσα ἀντλοῦμε ἀπὸ τοὺς Μικρασιάτες καὶ τὴ Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ μᾶς ἐφοδιάζουν μὲ τὰ ζώπυρα ἐκεῖνα στοιχεῖα τῆς Παιδείας, μὲ τὴν ὁποία ὀφείλουμε νὰ πορευθοῦμε γιὰ νὰ ἐπιζήσουμε ὡς Ἔθνος.
.           Πιὸ συγκεκριμένα, τὸ θαῦμα τῶν ὑποδούλων Ἑλλήνων στὴ Μικρὰ Ἀσία ἐπετελέσθη βεβαίως λόγῳ τῆς ἀκραδάντου Πίστεως καὶ τῆς ἰσχυρότατης Ἐλπίδας ποὺ διέθεταν, ἀλλὰ καὶ χάρη στὰ ἐξαιρετικὰ προσόντα καὶ στὴν ἀνάπτυξη καὶ ἀνάδειξη τῶν ἱκανοτήτων καὶ τῶν ἀρετῶν τους, ὅπως ἦταν ἡ δημιουργικότητα, ἡ ἐπιμονή, ἡ ὑπομονή, ἡ μεθοδικότητα, ἡ ἐργατικότητα καὶ τὸ πνεῦμα τῆς οἰκονομίας. Αὐτὰ τὰ λέγω ἀπὸ προσωπικὰ βιώματα. Μοῦ τὰ ἔμαθε ἡ σοφὴ Μικρασιάτισσα γιαγιά μου καὶ ἡ γλυκύτατη μητέρα μου. Μ συμβούλευσαν μ τ λόγια κα τ παράδειγμά τους ποτ ν μ χρωστάω, πάντα ν ζ λιτ κα ν μν πλώνομαι σ δαπάνες μεγαλύτερες τν σόδων μου, πάντα, σα κα ν εσπράττω, κάτι νὰ βάζω στὴν ἄκρη γιὰ τὴν ὥρα τῆς ἀνάγκης, καὶ ἂν στὴν ἀνάγκη χρειαστεῖ νὰ δανειστῶ, πρῶτα νὰ πληρώνω τὸ δάνειο καὶ νὰ ζῶ μὲ τὰ ὑπόλοιπα. Ἐπίσης νὰ ἐργάζομαι ἔτσι ὥστε νὰ αἰσθάνονται οἱ ἐργοδότες ἢ οἱ πελάτες ὅτι ἄξια μοῦ δίνουν ἀπὸ τὰ χρήματά τους.
.           Σήμερα ἂν ζοῦσαν οἱ Μικρασιάτες πρόγονοί μας, θὰ χαμογελοῦσαν μὲ τὰ παράπονά μας γιὰ τὴν κρίση ποὺ βιώνουμε καὶ πού, ἐπαναλαμβάνω, δὲν εἶναι τόσο οἰκονομική, ὅσο ἠθικὴ καὶ πνευματική. Ἐκεῖνοι χάσανε τὸ βιός τους ὁλοκληρωτικά, χάσανε τὰ πάντα καὶ ξεκίνησαν ἀπὸ τὸ μηδὲν σὲ ἕνα ἀφιλόξενο περιβάλλον. Καὶ ὄχι μόνο ἐπέζησαν, ἀλλὰ ἀναπτύχθηκαν καὶ συντέλεσαν στὴν ἀνάπτυξη τῶν γραμμάτων, τῶν τεχνῶν, τῆς οἰκονομίας τῆς Ἑλλάδος. Θυμᾶμαι τὸν Μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, ποὺ εἶχε πεῖ ὅτι στὴν ἐποχή μας κινδυνεύουμε νὰ πάθουμε τὴ χειρότερη καταστροφὴ ἀπὸ τὶς δύο προηγούμενες. Αὐτὸ γιατί στὴν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης, χάσαμε τὴν ἐλευθερία μας, ἀλλὰ διατηρήσαμε τὴν ταυτότητά μας, τὸ βιός μας. Στὴ δεύτερη καταστροφή, τὸ 1922, χάσαμε τὴ γῆ καὶ τὸ βιός μας, ἀλλὰ διατηρήσαμε τὴν ταυτότητά μας. Τώρα κινδυνεύουμε νὰ ἔχουμε γῆ, ἀλλὰ νὰ μὴν ἔχουμε ταυτότητα καὶ νὰ καταντήσουμε μαριονέτες τῆς παγκοσμιοποίησης.
.           Σ’ αὐτὸ τὸ ζόφο ποὺ βρισκόμαστε ἔχουμε ὡς ἐφόδια τὰ ὅσα διδαχθήκαμε ἀπὸ τοὺς Μικρασιάτες καὶ τὶς Μικρασιάτισσες προγόνους μας. Διαχρονικὰ ἀποδεικνύεται πὼς ὅταν εἴμαστε στὰ δύσκολα, ὅταν δὲν φαίνεται ἀπὸ πουθενὰ φῶς, ὅταν κινδυνεύει ἡ ὕπαρξή μας, τότε θαυματουργικὰ κινητοποιοῦνται οἱ ἀρετές μας, ποὺ εἶναι σὲ λήθαργο. Καὶ τότε μεγαλουργοῦμε. Αὐτὸς εἶναι ὁ Ἑλληνισμός. Ὅλα ὅσα ζοῦμε σήμερα εἶναι ἕνας ἐφιάλτης. Θὰ περάσει. Μακάρι νὰ ἀνθήσει στὶς καρδιές μας ἡ ἀγάπη στὸν Χριστό, ὅπως τὴν εἶχαν οἱ Μικρασιάτες καὶ οἱ Μικρασιάτισσες, καὶ νὰ γίνουμε πάλι παράδειγμα πρὸς μίμηση γιὰ ὅλους τοὺς λαούς. Ἡ τεχνολογία ἀναπτύσσεται μὲ ἰλιγγιώδη ταχύτητα καὶ μεγάλος εἶναι ὁ πειρασμὸς νὰ αὐξηθεῖ στὸν ἄνθρωπο ὁ ἑωσφορικὸς ἐγωισμὸς καὶ ἡ ψευδαίσθηση τῆς «ἀπελευθέρωσής» του ἀπὸ τὸν Θεό, ποὺ γιὰ τὸν Ντοστογιέφσκι σημαίνει ἐξαφάνιση τοῦ ἐσχάτου ὁρίου τῆς ἀνθρώπινης κτηνωδίας. Μέσα σὲ αὐτὸν τὸν ἀθεϊστικό, ὑλιστικὸ καὶ ἡδονιστικὸ κόσμο, ὁ Ἑλληνισμός, εἶμαι βέβαιος, θὰ διδάξει πάλι ὅτι ὑπάρχει ἡ ἀθάνατη ψυχή, ποὺ δὲν νικιέται ἀπὸ τίποτε. Γιατί νικητὴς τῆς φύσης καὶ τῆς ὕλης εἶναι ὁ Σταυρωθεὶς γιὰ τὴ σωτηρία μας καὶ Ἀναστηθεὶς Κύριός μας, Ἰησοῦς Χριστός.-

 

Ἐνδεικτικὴ βιβλιογραφία

-Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο «Μαύρη Βίβλος Διωγμῶν καὶ Μαρτυρίων τοῦ ἐν Τουρκίᾳ Ἑλληνισμοῦ 1914-1918», Ἐν Κωνσταντινουπόλει. Ἐκ τοῦ Πατριαρχικοῦ Τυπογραφείου,1919, Ἀνατ. Ἔκδ. Ἀρσενίδη

-Freely John “Istanbul the imperial city”, Penguin, London, 1998.

-Mcgrath Alister «Τὸ λυκόφως τοῦ ἀθεϊσμοῦ», Ἔκδ. Οὐρανός, Ἀθήνα, 2008

-Nahum Henri “Juifs de Smyrne XIX –XX siecle”, Aubier Histoires, Paris, 1997.

– Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου «Νέον Μαρτυρολόγιον», Ἀστήρ, Ἔκδ. τρίτη, Ἀθῆναι, 1961.

-Ἁγίου Χρυσοστόμου, Μητροπολίτη Σμύρνης « ΤΟ ΑΡΧΕΙΟΝ – Β´ Τόμος (1910-1914)», ΜΙΕΤ, Ἀθήνα 2000.

-Ἀγγελομάτη Χρ. τοῦ Ἐμ. «Χρονικὸν Μεγάλης Τραγωδίας- Τὸ Ἔπος τῆς Μικρᾶς Ἀσίας», Ἔκδ. «Ἑστίας», Β´ Ἔκδοσις, Ἀθῆναι, 1971.

-Βρυώνη Σπύρου «Ἡ παρακμὴ τοῦ Μεσαιωνικοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴ Μικρὰ Ἀσία καὶ ἡ διαδικασία ἐξισλαμισμοῦ (11ος-15ος αἰώνας)», ΜΙΕΤ, Ἀθήνα, 1996.

-Δεσποτόπουλου Κων. «Ἱστορικά», Ἔκδ. Παπαζήση, Ἀθήνα, 2012

-Ζακυθηνοῦ Α. Διονυσίου «Μεταβυζαντινὰ καὶ Νέα Ἑλληνικά», Ἀθῆναι, 1978.

-Ζαμπέλη Γερασίμου «Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Λευκάδος», Λευκάδα, 2003.

-Ζαμπέλιου Σπυρίδωνος «Ἄσματα Δημοτικά της Ἑλλάδος», Κέρκυρα, Ἑρμῆς, 1852.

-Ζαμπέλιου Σπυρίδωνος «Κρητικοὶ Γάμοι», Νεοελληνικὴ Βιβλιοθήκη Ἰδρ. Κώστα καὶ Ἑλένης Οὐράνη, Ἀθήνα, 1989.

-Μπαλλῆ Ἄννας «Κάποιες δασκάλες κάποτε…Μαρτυρίες». Ἔκδ. Πελασγός, Ἀθῆναι, 1994.

-Ξηραδάκη Κούλας «Ἀπὸ τὰ Ἀρχεῖα τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου – Παρθεναγωγεῖα καὶ δασκάλες ὑποδούλου Ἑλληνισμοῦ», Ἀθήνα, 1972.

-Παρανίκα Ματθαίου «Περὶ τῆς ἐν τῷ Ἑλληνικῶ Ἔθνει καταστάσεως τῶν Γραμμάτων ἀπὸ Ἁλώσεως Κωνσταντινουπόλεως (1453)μέχρι ἀρχῶν τῆς Ἐνεστώσης (ΙΘ´) Ἑκατονταετηρίδος», Ἐν Κωνσταντινουπόλει, Ἐκ τοῦ Τυπογραφείου Α. Κορομηλᾶ, 1867. Ἀνατ. Διονυσίου Νότη Καραβία, Ἀθήνα, ΜCMXCII.

-«Παιδεία καὶ Ἐθνικὴ Συνείδηση στὸν Ἑλληνικὸ Κόσμο ἀπὸ τὴν Ἅλωση μέχρι τὶς παραμονὲς τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821». Πρακτικὰ Συνεδρίου, Ἐναλλακτικὲς Ἐκδόσεις – Μανιφέστο – Χριστιανική, Ἀθήνα, 2014.

-Ράνσιμαν Στῆβεν «Ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία ἐν αἰχμαλωσίᾳ», Ἔκδ. Μπεργαδῆ, Ἀθήνα 1979.

-Ρώμα Διονυσίου «Τὸ Ρεμπελιὸ τῶν Ποπολάρων – Περίπλους (1570-1870)», 2η Ἔκδ., Ἑστία, 1979.

-Σάθα Κωνστατίνου «Τουρκοκρατουμένη Ἑλλάς», Ἔκδ. τέκν. Ἀνδρ. Κορομηλᾶ, Ἀθήνησι, 1869.

-Σολωμοῦ Διονυσίου «Ἅπαντα», Ἔκδ. Ἴκαρος, Ε΄ Ἔκδοση, 1986.

, , , , , ,

Σχολιάστε

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΤΕ ἢ ΕΘΝΟΚΤΟΝΙΑ μέσῳ ΑΠΟΣΒΕΣΕΩΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΩΡΑ;

Γιὰ τὴ Γενοκτονία τῶν ἀδελφῶν μας Ποντίων

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Δὲν πρόκειται τόσο περὶ τῆς Γενοκτονίας τῶν Ποντίων ΤΟΤΕ ἀλλὰ περὶ τῆς ΕΘΝΟΚΤΟΝΙΑΣ μέσῳ τῆς σοβιετικοῦ τύπου «ἀποσβέσεως μνήμης» ΤΩΡΑ σήμερα ἀπὸ τοὺς Ἐργολάβους τῆς Ἀλλοτριώσεως.

    .         Ὁ Ὑπουργὸς Παιδείας κ. Φίλης συντάραξε τὸν τελευταῖο καιρὸ τὸ Πανελλήνιο μὲ τὶς δηλώσεις του γιὰ τὴ Γενοκτονία τῶν Ποντίων. Φαίνεται ὅτι ἀγνοεῖ τὸ «ὅτι ἡ Γενοκτονία τῶν Ποντίων ἔχει ἀναγνωριστεῖ ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ Κοινοβούλιο ἤδη ἀπὸ τὸ 1994».
.         Καὶ ἐνῶ ξεσηκώθηκαν ἐναντίον του ὅλοι οἱ Σύλλογοι τῶν Ποντίων ποὺ ἐκπροσωποῦν παγκοσμίως ἕνα ἑκατομμύριο περίπου Πον­τίους, αὐτὸς ἐπιμένει στὴν ἄποψή του ὅτι δὲν ἔγινε Γενοκτονία! Προχώρησε μάλι­στα τελευταῖα καὶ σὲ μία ἀπόφαση ποὺ εἶναι προσβολὴ πρὸς τὴν Ἱστορία. Ὡς Ὑ­­πουρ­γὸς Παιδείας διέταξε «τὴν ἀφαίρεση τοῦ κεφαλαίου γιὰ τὸν παρευξείνιο Ἑλληνισμὸ ἀπὸ τὴ διδακτέα ὕλη τῆς Γ΄ Λυκείου, ἐντὸς τοῦ ὁποίου ἀναπτύσσονται καὶ τὰ ἱστορικὰ γεγονότα τῆς Γενοκτονίας τῶν Ποντίων. Ἡ ἀφαίρεση αὐτὴ ἔγινε αἰφνιδιαστικὰ καὶ ἀναιτιολόγητα». Σχετικὰ μὲ τὴν πράξη αὐτὴ κατέθεσε ἐρώτηση στὴ Βουλὴ ὁ πρώην πρύτανης τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καὶ νῦν βουλευτὴς Ἐπικρατείας κ. Θεόδωρος Φορτσάκης.
.         Εἶναι νὰ ἀπορεῖ κανεὶς μὲ τὴ στάση τοῦ κ. Ὑπουργοῦ. Ἐμποδίζει τὰ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος νὰ μάθουν τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια! Θὰ τρίζουν τὰ κόκκαλα τῶν ἀδελφῶν μας Ποντίων ποὺ πότισαν μὲ τὰ αἵματά τους τὴ γῆ τῶν πατέρων τους σφαγμένοι ἀπὸ τὰ γιαταγάνια τῶν ὀρδῶν τοῦ Κεμὰλ Ἀτατούρκ.
.             Ἂς κάνει τὸν κόπο (ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.: Δὲν εἶναι θέμα “κόπου”, εἶναι θέμα “οὐ μὲ πείσεις κἂν μὲ πείσεις”, ἐπειδὴ βαθύτερα καὶ ὁλοφάνερα πλέον εἶναι θέμα “διατεταγμένης ὑπηρεσίας”!) νὰ ἀναζητήσει καὶ νὰ διαβάσει τὸ φυλλάδιο «Αἱ ὠμότητες τῶν Τούρκων εἰς τὸν Εὔξεινον Πόντον» ποὺ κυκλοφοροῦσε σὲ χιλιάδες ἀντίτυπα στὴ γαλλικὴ καὶ τὴν ἀγγλικὴ γλώσσα σ᾽ ὅλη τὴν Εὐρώπη, ὅταν ἦταν σὲ ἐξέλιξη ἡ φρικτὴ Γενοκτονία τῶν Ποντίων. Τὸ ἔγραψε τὸ 1919 ὁ ἑλληνόψυχος Μητροπολίτης Ἀμασείας τοῦ Πόντου Γερμανὸς Καραβαγγέλης, ὁ ὁποῖος εἶχε πρωτοστατήσει προηγουμένως ὡς Μητροπολίτης Καστοριᾶς στὸν ἡρωικὸ Μακεδονικὸ Ἀγώνα γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Μακεδονίας μας ἀπὸ τοὺς Τούρκους.
.         «Ἄριστος γνώστης τῆς τουρκικῆς πραγματικότητος ὁ ἱεράρχης περιγράφει τοὺς τρόπους μὲ τοὺς ὁποίους ἐξελισσόταν ἡ Γενοκτονία· τὸ πῶς ἐξοντώνονταν οἱ πληθυσμοὶ καὶ λεηλατοῦνταν οἱ περιουσίες τους καὶ πῶς ὑποχρέωναν χωριὰ ὁλόκληρα νὰ ἐξισλαμιστοῦν. Ἐκτοπισμοί, λεηλασίες, πυρπολήσεις, ἀτιμώσεις γυναικῶν, κοριτσιῶν καὶ μικρῶν παιδιῶν. Ἀνατριχιαστικὲς λεπτομέρειες ποὺ δὲν χωρᾶ ὁ νοῦς ἀνθρώπου… Ὑποχρεώνον­ταν οἱ Ἕλληνες νὰ περπατοῦν ἑβδομάδες ὁλόκληρες, ξυπόλυτοι καὶ χωρὶς τροφή, γιὰ νὰ ὑποκύψουν οἱ περισσότεροι στὶς κακουχίες καὶ νὰ μείνουν ἄταφοι, βορὰ στὰ σκυλιὰ καὶ τὰ ὄρνια… Τριγυρνοῦσε ὁ Μητροπολίτης στὰ βουνὰ καὶ ἔβρισκε μπροστά του μόνο ἐρείπια, ἀπελπισία καὶ σκελετούς…» («Δημοκρατία» 4, 7, 19-11-2015).
.         Τὰ γνωρίζει ἄραγε αὐτὰ ὁ κ. Φίλης; Τὸν ἔβαλε ὅμως στὴ θέση του ὁ κ. Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας μὲ ὅσα εἶπε στὴ Χίο πρόσφατα γιὰ τὴ Γενοκτονία τῶν Ποντίων.

ΠΗΓΗ: osotir.org

,

Σχολιάστε

ΠΕΡΙ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗΣ

Περὶ γενοκτονίας καὶ ἐθνοκάθαρσης

Γράφει ὁ Ἀνδρέας Σταλίδης.

.             Οἱ ὅροι δὲν εἶναι κἂν συγκρίσιμοι. Ἡ «γενοκτονία» εἶναι νομικὸς ὅρος τοῦ διεθνοῦς δικαίου. Ἔχει νονό, συγκεκριμένες ἱστορικὲς καταβολές. Ἔχει αὐστηρὰ κριτήρια γιὰ νὰ χαρακτηρίζει ἔτσι ὄχι ἕνα γεγονός, ἀλλὰ μία ἀλληλουχία γεγονότων. Ἔχει διάρκεια. Ἔχει φάσεις: σύλληψη ἰδέας, προεργασία, ὀργάνωση, ἐκτέλεση. Ἔχει βήματα. Ἔχει χαρακτηριστικά. Ἐφ᾽ ὅσον οἱ εἰδικοὶ ἐπιστήμονες ἀποφανθοῦν ὅτι ὑπάρχει ἕνα τέτοιο σχέδιο καὶ τὸ ὀνομάσουν «γενοκτονία», τότε μπορεῖ νὰ χρησιμοποιεῖται ὁ ὅρος, ἐν γνώσει καὶ συνειδήσει ὅτι χρησιμοποιεῖται τεχνικός, νομικὸς ὅρος.
.             Ἡ «ἐθνοκάθαρση» δὲν ἔχει κανένα εἰδικὸ βάρος, δὲν ἔχει εἰδικὴ ἔννοια. Μπαίνει ἕνας στρατὸς σὲ μία περιοχή, διώχνει τὸν τοπικὸ πληθυσμό, ἐπειδὴ ἔτσι μακροπρόθεσμα θὰ κρατήσει τὴν περιοχὴ καὶ αὐτὸ τὸ γεγονὸς ὁ παρατηρητής, ἱστορικός, πολιτικός, δημοσιογράφος τὸ χαρακτηρίζει «ἐθνοκάθαρση», ἐπειδὴ σύμφωνα μὲ τὸ λεξικό του αὐτὴ εἶναι ἡ κοντινότερη λέξη σ’ αὐτὸ ποὺ θέλει νὰ περιγράψει. Δὲν ὑποχρεώνεται ἀπὸ κανέναν νὰ χρησιμοποιήσει αὐτὸν ἢ ἄλλον ὅρο.

Ἡ σύγχυση τῶν δύο ὅρων εἶναι τεχνητή. Προϊὸν ἄγνοιας.

.             Ἐπὶ τῆς οὐσίας. Ὁ νονὸς τοῦ ὅρου «γενοκτονία» (Πολωνοεβραῖος Raphael Lemkin) τὴ συγκερκιμένη χρονικὴ στιγμὴ (μετὰ τὸ τέλος τοῦ 2ου Παγκοσμίου Πολέμου) κατὰ τὴν ὁποία πρότεινε τὸν νεολογισμό του στὴ διεθνῆ νομικὴ κοινότητα, γιὰ νὰ θεμελιώσει τὴν πρότασή του, χρησιμοποίησε ἱστορικὸ ὑλικὸ κυρίως ἀπὸ τὰ παραδείγματα τῶν διωγμῶν ποὺ ἔκανε τὸ κράτος τῶν Τούρκων (γιὰ τὴν ἀκρίβεια τοῦ κινήματος τῶν Νεοτούρκων) ἐναντίον τῶν ἐθνικῶν ὁμάδων τῶν Ἀρμενίων, Ἀσσύριων καὶ Ἑλλήνων τοῦ Πόντου. Μὲ αὐτὴ τὴ θεμελίωση προχώρησε καὶ λίγο ἀργότερα ἡ σχετικὴ σύμβαση τοῦ ΟΗΕ (1948) «Γιὰ τὴν πρόληψη καὶ καταστολὴ τοῦ Ἐγκλήματος τῆς Γενοκτονίας» καὶ τελικὰ ἀναγνώρισε ὡς πρώτη τὴ γενοκτονία τῶν Ἑβραίων ἀπὸ τὴ ναζιστικὴ Γερμανία.
.             Ὡς ἐπιστημονικὸς ὅρος λοιπόν, ὑπάρχει μία ὁμάδα μελετητῶν ποὺ ὀνομάζεται IAGS, δηλαδὴ International Association of Genocide Scholars. Αὐτοὶ δὲν εἶναι οὔτε Ἕλληνες, οὔτε Ἀρμένιοι, οὔτε Ἀσσύριοι (οἱ ὁποῖοι ἐξαφανίστηκαν ἀπὸ προσώπου γῆς ὡς συλλογικότητα, ἀκριβῶς λόγῳ τῶν διωγμῶν ἐκείνων). Εἶναι κυρίως δυτικοὶ μελετητές.
.             Τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2007 τὸ IAGS ἐξέδωσε ἕνα ψήφισμα στὸ ὁποῖο ἀναγνώριζε τὴ γενοκτονία τῶν Ποντίων (καὶ Ἀρμενίων καὶ Ἀσσυρίων) καὶ μάλιστα μὲ ἀρκετὰ σκληρὴ γλώσσα κατὰ τῆς Τουρκίας, τὴν ὁποία καλοῦσε νὰ κάνει τὸ ἴδιο. Πρὶν ἢ μετὰ τὴν ἡμερομηνία αὐτή, ὁρισμένα κράτη ἔχουν κάνει τὸ ἴδιο στὰ κοινοβούλιά τους.

.             Πᾶμε τώρα στὸ θέμα ποὺ ἀνέκυψε στὴν Ἑλλάδα.
.             Σὲ ὁρισμένους («ἐθνομηδενιστικοὺς») κύκλους τῆς ἀριστερᾶς καὶ ὁρισμένους («φιλελευθεριακοὺς») κύκλους τῆς δεξιᾶς (καθὼς καὶ στὸ Ποτάμι μεταξὺ τῶν δύο ὀχθῶν), ὑπάρχει ἕνα ἀναγνωρίσιμο «ἀντὶ-ἐθνικιστικὸ» ἀπωθημένο. Μὲ τὸ ζόρι πρέπει κάτι ποὺ ἀφορᾶ τοὺς Ἕλληνες ἱστορικὰ νὰ ὑποβαθμίζεται. Ἀπὸ πεῖσμα. Ἔτσι, ἡ Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ περιορίζεται στὴ λέξη «συνωστίζονται στὸ λιμάνι», ἡ ἐπανάσταση τοῦ 1821 περιγράφεται καλύτερα ἀπὸ τὸ ἐπίθετο «ταξικὴ» καί, τώρα, ἡ γενοκτονία τῶν Ποντίων ὑποβαθμίζεται σὲ μία ἁπλὴ ἀντίδραση ἑνὸς χαμένου πολέμου ὡς «πόνος τῶν Ποντίων» – ὁ ὁποῖος εἶναι σεβαστὸς μέν, ἀλλὰ ὄχι προϊὸν γενοκτονίας, δηλαδὴ ὄχι ὀργανωμένου σχεδίου, ἄρα, δὲν τρέχει καὶ τίποτα. Τὸ παράλογο – ἂν ὄχι τραγελαφικό- τοῦ τελευταίου αὐτοῦ ἐπεισοδίου εἶναι ὅτι αὐτοὶ οἱ κύκλοι ἀρνοῦνται τὴν ἀπόδοση τοῦ νομικοῦ ὄρου «γενοκτονία» στὶς σφαγὲς τῶν Ποντίων 1914-1923, ἀλλὰ δέχονται τὴν ἀπόδοση τοῦ ἴδιου ὅρου ὅταν ἀφοροῦν στοὺς Ἀρμένιους!! Δηλαδή, δέχονται τὴν ὕπαρξη σχεδίου τῶν Νεοτούρκων ἀπὸ τὸ 1911 (ἢ ἀκόμη ἀπὸ τὸ 1908), τὴν προεργασία, τὴν προετοιμασία, τὴν ἐκτέλεση κλπ γιὰ τὴν «Ἕνωση καὶ τὴν Πρόοδο» τῶν Τούρκων (χωρὶς τὶς λοιπὲς ὁμάδες ἢ μὲ ὁμογενοποίησή τους) στὴν ἀναδυόμενη Τουρκία ποὺ ὀνειρεύονταν, ἀλλὰ περιέργως αὐτὸ τὸ σχέδιο δὲν περιελάμβανε τοὺς Ποντιακοὺς πληθυσμούς. Δέχονται ὅτι ὑπῆρξε σχέδιο νὰ ἀφανιστοῦν οἱ Χριστιανικοὶ πληθυσμοὶ ἀπὸ τὴν Τουρκία, σχέδιο ποὺ ὀργανώθηκε καὶ ἐκτελέστηκε πολλὰ χρόνια πρὶν τὴν ἑλληνικὴ μικρασιατικὴ ἐκστρατεία, δηλαδὴ σὲ ἀνύποπτο χρόνο καὶ ὄχι ὡς ἀντίδραση σὲ κάποια ἐπιθετικότητα, ἀλλὰ αὐτὸ τὸ σχέδιο ἀφοροῦσε μέρος τῶν Χριστιανικῶν πληθυσμῶν. Ἄλλων παπποῦδες, τῶν Ἀρμενίων, ὄχι τοὺς δικούς μας.

ΠΗΓΗ: «ΑΝΤΙΒΑΡΟ»

, ,

Σχολιάστε

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΜΝΗΜΗΣ: ΕΚΤΟΣ ΕΞΕΤΑΣΤΕΑΣ ΥΛΗΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ!

Ἐκτὸς ἐξεταστέας ὕλης ἡ γενοκτονία τῶν Ποντίων

  Ἀριστείδης Γκαλέτσης

.               Γνωστοποιήθηκε ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας ἡ ὕλη γιὰ τὰ πανελλαδικῶς ἐξεταζόμενα μαθήματα τῆς ἐπερχόμενης σχολικῆς περιόδου 2015-16. Ἀλγεινὴ ἐντύπωση προκάλεσε  μία «μικρὴ ἀλλαγὴ» στὴν ὕλη τῆς Ἱστορίας Κατεύθυνσης. Οἱ μαθητὲς τῆς Γ´ Λυκείου δὲν θὰ διδαχθοῦν τὸ κεφάλαιο «Ὁ Παρευξείνιος Ἑλληνισμὸς τὸ 19ο καὶ 20ο αἰώνα», στὸ ὁποῖο περιλαμβάνεται ἡ γενοκτονία τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ. Πρόκειται γιὰ ἕνα κεφάλαιο σχετικὰ εὔκολο ὡς πρὸς τὴν κατανόησή του καὶ μικρὸ ὡς πρὸς τὸν ἀριθμὸ τῶν σελίδων – μόλις 10 στὸν ἀριθμό. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, προστέθηκαν ἐπιπλέον 31 σελίδες ἀπὸ τὸ Κεφάλαιο «Ἀπὸ τὴν Ἀγροτικὴ Οἰκονομία στὴν Ἀστικοποίηση» καὶ συγκεκριμένα οἱ ἑνότητες «Ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία μετὰ τὴν Ἐπανάσταση» καὶ «Ἡ Οἰκονομία κατὰ τὸ 19ο αἰώνα», οἱ ὁποῖες δὲν διδάσκονταν τὰ προηγούμενα ἔτη.
.           Δὲν θὰ ἐπιδιώξω σὲ καμία περίπτωση νὰ βάλω στὸ «ζύγι» τὶς προαναφερθεῖσες ἱστορικὲς περιόδους καὶ νὰ κρίνω ποιὸ ἔπρεπε νὰ μείνει ἐντὸς ἢ ἐκτὸς ὕλης. Διερωτῶμαι ὅμως γιατί δὲν περιλαμβάνεται ἕνα κεφάλαιο τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ ἀκόμη ἀντικείμενο συζήτησης, ἀφορᾶ ἐκφάνσεις τῆς καθημερινῆς ζωῆς (ἐκδηλώσεις μνήμης), καὶ τέλος, ἀναμένεται νὰ παίξει καθοριστικὸ ρόλο σὲ ζητήματα γεωπολιτικῆς σημασίας (εἴσοδος Τουρκίας στὴν ΕΕ).

ΠΗΓΗ: infospoudes

Γενοκτονία λλήνων το Πόντου κα Γενοκτονία Μνήμης
Ἐκτὸς ἐξεταστέας ὕλης στὰ σχολεῖα ἡ Γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου!

Γράφει ὁ Νίκος Λυγερός.

.             Ὅταν ἔχεις ὑποστεῖ μία γενοκτονία λόγῳ τῆς βαρβαρότητας κι ἔχεις καταφέρει ὡς λαὸς νὰ ἐπιζήσεις σὲ αὐτὸ τὸ ἔγκλημα κατὰ τῆς Ἀνθρωπότητας δὲν ἔχεις μόνο χρέος πρὸς τοὺς νεκροὺς νὰ θυμᾶσαι, ἀλλὰ καὶ καθῆκον πρὸς τοὺς ἀγέννητους νὰ τοὺς διδάξεις νὰ μὴν ξεχάσουν τὰ γεγονότα ποὺ ἄλλαξαν τὴ ζωή σου λόγῳ θανάτου.
.             Ἔτσι ἱστορικοὶ καὶ εἰδικοί της γενοκτονίας, ὅπως εἶναι ὁ Ἀντώνης Παυλίδης καὶ ὁ Κωνσταντῖνος Φωτιάδης κατάφεραν ὄχι μόνο νὰ καταγράψουν τὴν ἱστορία ποὺ μελέτησαν, ἀλλὰ νὰ δώσουν καὶ χειροπιαστὰ στοιχεῖα γιὰ τὴν παιδεία τῶν παιδιῶν μας μέσῳ τοῦ πολιτισμοῦ.
.             Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, ἐδῶ καὶ χρόνια ὑπάρχει στὴ διδακτέα ὕλη τῆς τρίτης λυκείου ἕνα εἰδικὸ κεφάλαιο γιὰ τὴν γενοκτονία τοῦ ποντιακοῦ ἑλληνισμοῦ.
.             Αὐτὸ πέτυχε νὰ ὑπάρχει παρόλες τὶς ἀντίξοες συνθῆκες ποὺ περάσαμε μὲ ἀλλαγὲς στὰ βιβλία ἱστορίας ποὺ προσπάθησαν νὰ μετατρέψουν σὲ μὴ ἱστορικὰ βιβλία λὲς κι ἔπρεπε νὰ μαθαίναμε μόνο καὶ μόνο ἀπὸ τὶς ἐφημερίδες λήθης.
.             Κι ὅμως ἀντισταθήκαμε ὅλοι καὶ καταφέραμε νὰ κρατήσουμε τὴν ἱστορία μας μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια δίχως νὰ ὀπισθοχωρήσουμε οὔτε βῆμα πίσω.
.             Ἀπὸ τότε ἡ Γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου ἀπέκτησε ἐπιτέλους μία διεθνῆ ἐμβέλεια μὲ διεθνεῖς ἀναγνωρίσεις σὲ ἐθνικὸ καὶ πολιτειακὸ ἐπίπεδο καὶ μὲ τὴν ἀνάπτυξη τῆς προσέγγισης τῆς τριάδας γενοκτονιῶν μὲ τὴν ὁποία οἱ Ἀρμένιοι, οἱ Ἀσσύριοι καὶ οἱ Ἕλληνες ἑνώνονται, συσπειρώνονται καὶ κινοῦνται ὡς στρατηγικὸ μεῖγμα, γιὰ νὰ πετύχουν ἀποτελέσματα ποὺ ἦταν ἐντελῶς ἀδιανόητα πρὶν μερικὰ χρόνια μόνο.
.             Ἀφοῦ ἔχουμε φτάσει σὲ αὐτὸ τὸ στάδιο ἀντιλαμβανόμαστε τώρα ὅτι τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων προσπαθεῖ νὰ τὸ βγάλει ἀπὸ τὴν ἐξεταστέα ὕλη τοῦ προγράμματος.
.             Ἃν αὐτὴ ἡ βάρβαρη κίνηση ὑλοποιηθεῖ ἐπὶ τοῦ πρακτέου δὲν θὰ εἶναι μία ὀπισθοχώρηση πολλῶν ἐτῶν μόνο, ὅπως θὰ τὸ ἔλεγαν οἱ πιὸ διπλωμάτες ἀπὸ ἐμᾶς, ἀλλὰ θὰ ἀρχίσει ἕνας ἀγώνας ἀκάθεκτης ἀντίστασης γιὰ νὰ ἀνατραπεῖ αὐτὴ ἡ ἀπόφαση.
.             Δὲν πρόκειται γιὰ μία λεπτομέρεια γιὰ τὸν Ἑλληνισμό, οὔτε ἕνα στίγμα ραγιαδισμοῦ μόνο, ἀλλὰ γιὰ ἕναν ἐκφυλισμό.
.             Διότι ὅλοι ὅσοι ἀγωνίζονται στὸ ἐξωτερικὸ γιὰ τὶς ἀναγνωρίσεις τί θὰ ποῦν ὅταν θὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι ἡ Γενοκτονία Ἑλλήνων τοῦ Πόντου ἔχει ὑποστεῖ μέσω ἐγκλήματος εἰρήνης στὴν ἴδια τὴν πατρίδα τοῦ Ἑλληνισμοῦ μία γενοκτονία μνήμης μὲ τὴν πρωτοβουλία τῆς χώρας, πολὺ ἁπλά:
Ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς.

ΠΗΓΗ: lygeros.org

,

Σχολιάστε

ΑΝ ΕΞΕΡΑΘΗ ΤΟ ΚΛΑΔΙ, ΠΑΝΤΑ ΧΛΩΡΗ ΕΙΝ’ Η ΡΙΖΑ (Δ. Νατσιός)

«ν ξεράθη τ κλαδί, πάντα χλωρ εν ρίζα»

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.                 Γενάρης τοῦ 1952, πέρα ἀπὸ τὸν Ἅγιο Νικόλαο καὶ πάνω στοὺς πρόποδες τοῦ Πάικου βρέθηκε μισοφαγωμένη ἀπὸ ἄγρια θηρία τοῦ βουνοῦ ἡ ἐνενηντάχρονη γριούλα Παλάσα Παχατουρίδου. Κανένας συγχωριανός της δὲν παραξενεύτηκε. Γνώριζαν καλὰ τὸ δράμα τῆς μεγαλοκυρᾶς ἀπὸ τὴν Χαμενία τοῦ Κὰρς πάνω στὸν Καύκασο. Ἡ δύστυχη ἔχασε δέκα γιοὺς λεβέντες καὶ τὸν ἄνδρα της στὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφή. Τελευταία εἶχε χάσει καὶ τὸ μυαλό της. Ἀναζητοῦσε κάθε μέρα νὰ βρεῖ τὸ δρόμο γιὰ τὴν μεγάλη ἐπιστροφὴ στὴν “πατρίδα”. Ἐκεῖνο τὸ βράδυ ἔψαχνε τὸ δρόμο γιὰ τὴν γῆ ποὺ ἦταν σπαρμένη μὲ τὰ κόκαλα τῶν παιδιῶν της…
.                 8 Ἀπριλίου 1921, ὁ βουλευτὴς Κ. Φίλανδρος μιλώντας στὴν ἑλληνικὴ Βουλὴ γιὰ τὴν Γενοκτονία ἀναφέρει μεταξὺ ἄλλων τὰ ἑξῆς: “Αἱ γραῖαι καὶ οἱ γέροντες διεσκορπίζοντο τότε εἰς τὰς ἐρήμους, ὅπου γυμνοί, ἄστεγοι καὶ νήστεις σωρηδὸν ἀπέθνησκον. Ἀλλὰ καὶ ὁσάκις τὴν μακρὰν πεζοπορίαν διεδέχετο ἡ διὰ τοῦ σιδηροδρόμου μεταβίβασις τῶν εἱλώτων, ἐξετυλίσσοντο σκηναὶ φρικτοτέρας τραγωδίας. Ἐσταμάτα τὸ τραῖνον μέσα εἰς τὴν ἔρημον, διὰ νὰ ριφθῶσιν ἀπροστάτευτα τὰ δυστυχῆ ἐκεῖνα πλάσματα εἰς τὴν διάκρισιν τῶν ἀγρίων θηρίων καὶ τῶν ἀνθρωπομόρφων θηρίων. Δυστυχὴς μητέρα, ἐστoιβαγμένη μετ’ ἄλλων γυναικῶν ἐντὸς σκευοφόρου βαγονίου, βλέπουσα κινδυνεῦον τὸ τέκνο της ἀπὸ ἀσφυξίαν, ἐτόλμησε νὰ ζητήσει βοήθεια. Παρευθὺς Τοῦρκος χωροφύλαξ ἁρπάσας ἀπὸ τὴν ἀγκάλην τῆς μητρὸς τὸ τέκνον της τὸ ἐξεσφενδόνισεν ἐκ τοῦ παραθύρου εἰς τὸ κενόν, ἐνῶ τὸ τραῖνο ἐξηκολούθει τρέχον εἰς τὴν ἀπέραντην ἔρημον! Ἄλλαι μητέρες εὑρέθησαν παγωμέναι εἰς τὰ χιονισμένα ὅρη μὲ τὰ δυστυχῆ μικρά των κρεμασμένα ἀπὸ ξηροὺς μαστούς!…”.
.                 Ὁ θάνατος τῆς ἄμοιρης γριούλας, στὸ χιονισμένο Πάικο καὶ οἱ θάνατοι ἑκατοντάδων χιλιάδων Ἑλλήνων καὶ Ἑλληνίδων τοῦ Πόντου ἔχουν ἕνα κοινὸ στοιχεῖο. Ἦταν ἀπόρροια τοῦ “λευκοῦ θανάτου”. Τραγικὴ μοίρα ἐπεφύλαξε στὴν χαροκαμένη κυρὰ-Παλάσα θάνατο σὰν αὐτὸν ποὺ γνώρισαν τὰ παιδιά της. Ὁ θάνατος φέρνει μία καὶ μόνη ὀνομασία. Οἱ Τοῦρκοι ὅμως τοῦ ἔβαλαν ἐπίθετο, τὸν ἔφεραν στὰ μέτρα τους, ἐπινόησαν ἕνα νέο εἶδος θανάτου. “λευκὸς θάνατος”. Τί εἶναι ὁ “λευκὸς θάνατος;”. “Εἶναι ἡ γενοκτονία ἀλὰ τούρκα, εἶναι βουβή, πονηρή, ἀνατολίτικη” γράφει στὸ βιβλίο του “Γενοκτονία στὸν Εὔξεινο Πόντο” ὁ καθηγητὴς Π. Ἐνεπεκίδης. “Οἱ καλούμενες ἐκτοπίσεις, ἐξορίες τῶν κατοίκων ὁλόκληρων χωριῶν, οἱ ἐξοντωτικὲς ἐκεῖνες ὁδοιπορίες μέσα στὸ χιόνι τῶν γυναικοπαίδων καὶ τῶν γερόντων -οἱ ἄνδρες βρίσκονται ἤδη στὰ τάγματα ἐργασίας ἢ στὸ στρατὸ- δὲν ὁδηγοῦν φυσικὰ σὲ κανένα Ἄουσβιτς μὲ τοὺς διαβολικὰ ὀργανωμένους μηχανισμοὺς τῆς φυσικῆς ἐξόντωσης τοῦ ἀνθρώπου- ὄχι! Ἦταν ὅμως ἕνα Ἄουσβιτς ἐν ροῇ, οἱ ἄνθρωποι πέθαιναν καθ’ ὁδόν, δὲν περπατοῦσαν γιὰ νὰ φτάσουν κάπου· ὄχι, περπατοῦσαν γιὰ νὰ πεθάνουν ἀπὸ τὶς κακουχίες, τὴν παγωνιά, τὴν πείνα, τὸν ἐξευτελισμὸ τοῦ ἀνθρώπινου. Αὐτὸ ἦταν τὸ διαβολικὸ σύστημα, πονηρὰ ὀργανωμένο. Δὲν ὑπῆρχε στὸ τέρμα κανένα Ἄουσβιτς, γιατί γιὰ τοὺς περισσότερους δὲν ὑπῆρχε τέρμα. Τὸ ταξίδι πρὸς τὸν θάνατο ἦταν ὁ θάνατος, ὄχι τὸ τέρμα τοῦ ταξιδιοῦ”.
.                 Ἡμέρα Μνήμης τῆς Γενοκτονίας τῶν Ποντίων, ἡ 19η Μαΐου κάθε ἔτους. Στὶς 24 Φεβρουαρίου τοῦ 1994 ἔληξε ἡ ντροπή, τὸ ὄνειδος τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους ποὺ ἀρνοῦνταν γιὰ δεκαετίες ὁλόκληρες νὰ ἐπιτελέσει τὸ ἐλάχιστο καθῆκον του ἀπέναντι στὰ ἑκατομμύρια τῶν νεκρῶν. Ἀναγνωρίζεται ὁμόφωνα ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ Βουλὴ ἡ Γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου.
.                 Ἡ Γενοκτονία τῶν Ποντίων καὶ τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας δὲν ἄρχισε τὸ 1916 ἢ τὸ 1913. Τὸ ἀπάνθρωπο φαινόμενο τῆς Γενοκτονίας αἰῶνες τώρα, χαρακτηρίζει τὴν πολιτικὴ τῶν ἑκάστοτε τουρκικῶν ἢ ὀθωμανικῶν κυβερνήσεων. Ἀπὸ τὴν ἥττα στὸ Ματζικὲρτ (1071) ὣς τὴν πτώση τῆς Αὐτοκρατορίας τῶν Μεγάλων Κομνηνῶν τῆς Τραπεζούντας (1461), ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Α´ Παγκοσμίου Πολέμου (1915) ὣς τὴν Συνθήκη τῆς Λωζάνης (1923) καὶ ἀπὸ τοὺς βανδαλισμοὺς τοῦ 1955 στὴν Πόλη ὣς τὴν εἰσβολὴ στὴν Κύπρο (1974) νας ταν κα εναι στρατηγικς στόχος τς Τουρκίας: ξόντωση το λληνισμο.
.                 Ἤδη ἀπὸ τὸ 1908 οἱ λεγόμενοι Νεότουρκοι, οἱ αἱμοσταγεῖς Ἐμβὲρ πασάς, ὁ Ταλαάτ, ὁ δρ. Σακίρ, ὁ δρ. Ναζί, ὁ Νουρεντίν, ὁ σφαγέας τῆς Σμύρνης καὶ τοῦ ἐθνομάρτυρα Μητροπολίτη της Χρυσοστόμου εἶχαν πάρει τὴν ἀπόφαση νὰ ἐξοντώσουν τὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Μ. Ἀσίας.
.                 “Θὰ σᾶς κόψουμε τὰ κεφάλια, θὰ σᾶς ἐξαφανίσουμε. Ἢ ἐμεῖς θὰ ἐπιζήσουμε ἢ ἐσεῖς”, δήλωνε ὁ Τοῦρκος πρωθυπουργὸς Σεφκὲτ πασάς, τὸν Ἰούλιο τοῦ 1909, στὸν μεγάλο πατριάρχη τοῦ Γένους, Ἰωακεὶμ τὸν Γ´. Οἱ Γερμανοί, ποὺ πολλοὶ ὑποστηρίζουν πὼς ἦταν οἱ ἠθικοὶ αὐτουργοὶ τῶν ἐγκλημάτων, ἔβλεπαν τοὺς Ἕλληνες καὶ τοὺς Ἀρμενίους ὡς φραγμό, ἐμπόδιο στὰ σχέδιά τους γιὰ οἰκονομικὴ διείσδυση στὴν Ἀνατολή. Ὁ καθοδηγητὴς τῶν Τούρκων στρατηγὸς Λίμαν Φὸν Σάντερς ὑποστήριζε τὰ ἑξῆς: “ἡ Τουρκία δὲν ἔχει οὐδεμίαν ἀσφάλειαν οὔτε δύναται νὰ ὀργανωθεῖ ἐλευθέρως εἰς τὸ μέλλον, λόγῳ τῆς παρουσίας τῶν Ἑλλήνων”. (“Πῶς ἡ Γερμανία κατέστρεψε τὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Μ. Ἀσίας”, Μ. Ροδά, ἔκδ. “Παρουσία”. Τὸ βιβλίο γράφτηκε τὸ 1916 καὶ ἐπανατυπώθηκε). Γιὰ νὰ μὴν προκληθεῖ ἀντίδραση στὸν “πολιτισμένο” κόσμο προτείνει, ὡς “τελικὴ λύση”, τὸν λευκὸ θάνατο, τὶς ἀτέλειωτες ὁδοιπορίες. “Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι οἱ παγωνιὲς καὶ τὸ κρύο τοῦ χειμώνα, οἱ βροχὲς καὶ ἡ μεγάλη ὑγρασία, ὁ ἥλιος καὶ ἡ τρομερὴ ζέστη τοῦ καλοκαιριοῦ, οἱ ἀρρώστιες τοῦ ἐξανθηματικοῦ τύφου καὶ τῆς χολέρας, οἱ κακουχίες καὶ ἡ ἀσιτία, θὰ φέρουν τὸ ἴδιο ἀποτέλεσμα, μὲ τὶς σφαγὲς ποὺ λογαριάζετε νὰ κάνετε ἐσεῖς”, δήλωνε στοὺς Τούρκους ὁ Σάντερς. Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ἐκείνη (1914) ὁ Ἑλληνισμὸς δὲν ὑπῆρχε. Ἐκμεταλλευόμενοι καὶ τὸν ρωσοτουρκικὸ πόλεμο οἱ Τοῦρκοι διατάζουν γιὰ δῆθεν λόγους ἀσφαλείας τὴν μεταφορὰ τῶν χριστιανῶν τοῦ Πόντου στὰ ἐνδότερα. Ἀρχίζει πλέον ἀπροκάλυπτα ἡ ἐξόντωση. Οἱ ἄνδρες δολοφονοῦνται στὰ διαβόητα “Ἀμελὲ Ταμπουρού”, στὰ τάγματα θανάτου καὶ τὰ γυναικόπαιδα μὲ τὴν διαδικασία τοῦ “λευκοῦ θανάτου”. 353.000 Πόντιοι πεθαίνουν ἀπὸ φρικτὸ θάνατο. Ἑκατοντάδες χιλιάδες οἱ μάρτυρες τῶν μαρτυρίων τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἀδυνατεῖ ὁ ἀνθρώπινος νοῦς νὰ συλλάβει τὴν φρίκη.

.            Ἐλάχιστα μόνο μποροῦν νὰ ἀναφερθοῦν στὸ παρὸν ἀφιέρωμα. Θὰ περιοριστοῦμε σ’ ἕνα ἀποτρόπαιο συμβὰν στὸν Πόντο, χαρακτηριστικὸ τῆς τουρκικῆς θηριωδίας. Δέκα ἀποστολὲς νεῶν παληκαριῶν ἔγιναν ἀπὸ τὴν Ἀμισὸ στὰ νότια, τὸ καλοκαίρι τοῦ 1919. Κάθε ἀποστολὴ ἀκολουθοῦσε τὸ ρεῦμα ἑνὸς φαραγγιοῦ, ποὺ μέχρι σήμερα λέγεται ΣΕΫΤΑΝ ΝΤΕΡΕΣΙ, δηλ. τὸ φαράγγι τοῦ διαβόλου. Ἦταν τὰ χρόνια ἐκεῖνα, ὁ δρόμος ποὺ ὁδηγοῦσε νότια πρὸς τὴν Σεβάστεια. Εἴκοσι χιλιόμετρα νοτιότερα ἀπὸ τὴν Ἀμισό, ἐκεῖ στὸ Σεϋτὰν Ντερεσὶ κρυμμένοι καραδοκοῦσαν οἱ Τσέτες. Μόλις ἔφτανε ἡ ἀποστολή, ἔπεφταν σὰν λυσασμένοι λύκοι πάνω στοὺς ἀνύποπτους καὶ ταλαιπωρημένους ἐξορίστους, γιὰ νὰ τοὺς κατασφάξουν. Οἱ συνοδοὶ χωροφύλακες πρόσεχαν μήπως ξεφύγει κανείς. Μέσα στὸν πανικὸ καὶ τοὺς ἀλαλαγμούς, ἐλάχιστοι κατόρθωσαν νὰ γλιτώσουν, τρέχοντας πρὸς τὰ βουνά. Αὐτοὶ διέσχισαν, σὰν ζητιάνοι, ὅλη τὴν Ἀνατολὴ καὶ ἔφτασαν στὴν Μερσίνα, στὰ νότια τῆς Τουρκίας, ἀπ’ ὅπου ἔφυγαν στὴν Ἑλλάδα, γιὰ νὰ εἶναι μάρτυρες, τοῦ τί ἔγινε τὴ χρονιὰ ἐκείνη, στὸ φαράγγι τοῦ διαβόλου.
.            Ὁ Τοπὰλ Ὀσμάν, ὁ πρώην ἀρχιχαμάλης τοῦ λιμανιοῦ τῆς Κερασούντας, ἀνέλαβε μὲ τοὺς Τσέτες του, ν’ ἀλλάξει δημογραφικὰ τὸν Πόντο, δηλαδὴ νὰ ἐξαφανίσει τὸ ἑλληνικὸ στοιχεῖο. Λήστευε, λεηλατοῦσε, σκότωνε καὶ ἔκαιγε χωριὰ ὁλάκερα, μὲ σκοπὸ νὰ ἀναγκάσει τοὺς ὑπολοίπους νὰ φύγουν.
.            Στὸ Παρίσι οἱ Μεγάλες Δυνάμεις ἀποφάσιζαν τὴν κατάργηση καὶ τὴν διάλυση τοῦ πιὸ βάρβαρου κράτους τῆς Εὐρώπης καὶ τὴν δημιουργία ἀνεξαρτήτων κρατῶν, ἀπὸ τοὺς γηγενεῖς, ἐκ τῆς ἀρχαιότητος, κατοίκους τῆς περιοχῆς. Ἕνα ἀπὸ τὰ προβλεπόμενα κράτη ἦταν καὶ ἡ Δημοκρατία τοῦ Ἀνεξαρτήτου Πόντου. (Πρωτοτάστησε σ’ αὐτὸ ὁ ἡρωικὸς Μητροπολίτης Τραπεζούντας καὶ μετέπειτα ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χρύσανθος). Ὁ Τοπὰλ Ὀσμὰν καὶ τὰ σχέδια τῆς λευκῆς σφαγῆς, σκοπὸ καὶ στόχο εἶχαν, νὰ μειώσουν τὸν ἑλληνικὸ πληθυσμὸ τῆς περιοχῆς. Ἐὰν γινόταν εἰρήνη καὶ ἔρχονταν ἐπιτροπὲς γιὰ τὴν καταμέτρηση τοῦ πληθυσμοῦ, νὰ μὴν βρεθοῦν Ἕλληνες.
.            Καὶ σὰν νὰ μὴ ἔφταναν αὐτά, τὸ ἐγκληματικὸ κεμαλικὸ καθεστώς, ποὺ δῆθεν ἀνέλαβε νὰ μεταρρυθμίσει τὴν χώρα καὶ νὰ ἐπιφέρει τὴν εἰρήνη στοὺς λαοὺς τῆς περιοχῆς, ὀργάνωσε τὰ ἔκτακτα στρατοδικεῖα στὴν Ἀμάσεια, τὸ 1921, γιὰ νὰ προσδώσει νομιμοφάνεια στὸ ἔγκλημα, ποὺ εἶχε ἤδη συντελεσθεῖ. Μάζεψε ἐκεῖ στὴν Ἀμάσεια καὶ στοίβαξε στὸ κτίριο τοῦ Τιμαρχανέ, δηλαδὴ μέσα στὸ τρελλοκομεῖο τῆς Ἀμάσειας, ὅλο τὸ ἄνθος τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ, προκειμένου δῆθεν νὰ τὸ δικάσει.
.            Ἡ Ἀμάσεια, μία ἀπὸ τὶς ὡραιότερες πόλεις τοῦ κόσμου, μὲ μοναδικὸ στὸν κόσμο προνόμιο φυσικῆς ὀχύρωσης, ἡ πατρίδα τοῦ μεγαλύτερου γεωγράφου τῆς ἀρχαιότητας, τοῦ Στράβωνος, εἶχε ἐπιλεγεῖ γιὰ τὸν ἐπίλογο τοῦ ἐγκλήματος.
.            Ἡ κατηγορία, γιὰ ὅλους τοὺς παρόντες καὶ ἐρήμην ἀπόντες κατηγορουμένους, ἦταν ὅτι: “Ὅλοι μαζὶ καὶ ὁ καθεὶς χωριστά, προσπάθησαν νὰ ἱδρύσουν ἀνεξάρτητο κράτος, ἀποσπώντας μέγα μέρος ἀπὸ τὴν Αὐτοκρατορία καὶ συγκεκριμένα, ἀπὸ τὰ ρωσικὰ σύνορα μέχρι τὴν Σινώπη”. Ἡ δίκη γινόταν στὸ κτίριο τῆς Γαλλικῆς Σχολῆς τῆς Ἀμάσειας. Δικαστὴς τοῦ λεγόμενου Δικαστηρίου Ἀνεξαρτησίας (ΙΣΤΙΚΛΑΡ ΜΟΥΧΑΚΕΜΕΣΙ), ὁρίστηκε ὁ δικηγόρος ἀπὸ τὴν Μπάφρα, Καβατζὲ Ζατὲ Ἐμὶν Μπέης, ποὺ ἦταν πρὶν βουλευτὴς Ἀμισοῦ. Ἦταν ἕνας ἄνθρωπος σαράντα χρόνων, μετρίου ἀναστήματος, αἱμοχαρής, μοχθηρός, ἀνθρωπόμορφο τέρας. Παραβίασε κάθε ἔννοια δικαιοσύνης. Ξεφώνιζε ὀνόματα, ἔβριζε, ἀπολογοῦνταν ὁ ἴδιος ἀπὸ μόνος του γιὰ λογαριασμὸ τῶν κατηγορουμένων καὶ σημείωνε δίπλα στὸ κάθε ὄνομα τὴν ποινή, ποὺ ἦταν ὁ θάνατος. Ἡ δίκη ἔγινε τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1921. Τέτοιο μίσος εἶχε, ποὺ κατὰ λάθος δίκασε εἰς θάνατον καὶ τὸν ἐπίσκοπο Πάφρας-Ζήλων Εὐθύμιο Ἀγριτέλλη, ὁ ὁποῖος ὅμως εἶχε ἤδη πεθάνει τὸν Μάιο στὶς φυλακὲς Ἀμασείας. Δηλαδὴ δίκασε καὶ νεκροὺς ἀκόμη. Πολλοὶ δικάστηκαν ἐρήμην, γιατί εἶχαν προλάβει καὶ ἦσαν ἐκτὸς Τουρκίας. 69 ὅμως ἄτομα κρεμάστηκαν στὴν κεντρικὴ πλατεία τῆς Ἀμασείας. Οἱ βαρυποινίτες ἦρθαν στὴν Ἑλλάδα, μετὰ τὸ 1924 μὲ τὴν Ἀνταλλαγὴ καὶ αὐτοὶ εἶναι οἱ μάρτυρες, γιὰ ὅσα ἔγιναν στὴν φυλακὴ καὶ στὸ δικαστήριο τὴν χρονιὰ ἐκείνη. Στὶς 5 Σεπτεμβρίου 1921, Κυριακὴ πρωί, οἱ μελλοθάνατοι ἔκαμαν τὴν Θεία Λειτουργία καὶ τὴ δική τους νεκρώσιμη ἀκολουθία. Ἤξεραν ὅτι θὰ τοὺς ἔθαβαν σὰν τὰ ζῶα.
.               Ἡ ἀπόφαση βγῆκε στὶς 7 Σεπτεμβρίου 1921, ὥρα 4 τὸ ἀπόγευμα. Ὅλοι οἱ κατάδικοι φώναζαν ΑΣ ΚΟΛΣΟΥΝ ΑΤΑΛΕΤΙΝΙΖΕ, δηλ. συγχαρητήρια στὴ δικαιοσύνη σας. Ὁ μόνος ποὺ μπόρεσε νὰ μιλήσει ἦταν ὁ νεαρὸς δημοσιογράφος ἀπὸ τὴν Τραπεζούντα, ὁ Νίκος Καπετανίδης. Ὁ Ἐμὶν Μπέης τὸν ἄφησε νὰ μιλήσει, γιατί νόμισε ὅτι μετάνιωσε καὶ ἤθελε νὰ τὸν ξεφτιλίσει. “Ἐγώ κύριε Προεδρε”, εἶπε μὲ φωνὴ σταθερή, “δὲν ἀγωνίστηκα ποτὲ γιὰ Ἀνεξάρτητο Πόντο. Ἐγὼ μιὰ ζωὴ ἀγωνίστηκα γιὰ τὴν Ἕνωση τοῦ Πόντου μὲ τὴν Ἑλλάδα”. Μὲ κραυγὲς τοῦ στημένου ἀκροατηρίου, βγῆκε κατακόκκινος ἀπὸ θυμὸ ὁ πρόεδρος Ἐμὶν Μπέης ἀπὸ τὸ δικαστήριο. Ὅταν τὸ πρωὶ ὁδηγοῦσαν τοὺς καταδικασθέντες στὴν πλατεία τῆς Ἀμάσειας γιὰ κρέμασμα, ἔβαλαν ἐπικεφαλῆς πρῶτο στὴν πομπὴ τὸν ἀρχιμανδρίτη, γέροντα 70 ἐτῶν, Πλάτωνα Ἀϊβαζίδη (“ἂν ὑπάρχει κάποιος ἔνοχος, αὐτὸς εἶμαι ἐγώ”, δήλωσε στοὺς Τούρκους, προσπαθώντας νὰ σώσει τοὺς συγκαταδίκους του), καὶ πάνω στὸ στῆθος του, στὸ ράσο, καρφίτσωσαν τὴν ἀπόφαση.
.               Μία ὁμάδα ἀπὸ χαμάληδες, ἀλῆτες καὶ ἀνθρώπους τοῦ ὑποκόσμου ἀφέθηκαν ἐλεύθεροι νὰ περιφέρονται κάτω ἀπὸ τὰ αἰωρούμενα σώματα. Τὰ περιέπαιζαν, τὰ σκύλευαν, ἀφαιροῦσαν παπούτσια καὶ ροῦχα. Τόσο ἀπαίσιο ἦταν τὸ θέμα, ποὺ καὶ Τοῦρκος ἀξιωματικὸς δὲν ἄντεξε καὶ τοὺς ἔδιωξε μὲ κλωτσιὲς λέγοντας: “Δὲν τοὺς φτάνει τὸ κακὸ ποὺ ἔπαθαν”;
.             Θὰ πρέπει νὰ ἀναφέρουμε καὶ τὸ γεγονός, ὅτι τὴν ἄγρια ἐκείνη ἐποχή, τρεῖς γυναῖκες ἀπὸ τὴν Ἀμισό, πῆραν τὴν ἀπόφαση νὰ πᾶνε μόνες τους στὴν Ἀμάσεια, γιατί τὶς ἔτρωγε ἡ ἀγωνία, γιὰ τὴν τύχη τῶν φυλακισμένων ἀνδρῶν τους. Αὐτὲς ἦσαν: Ἡ γυναίκα τοῦ γιατροῦ Α. Χρυσαφίδη, τοῦ φαρμακοποιοῦ Θεολ. Δημητριάδη καὶ τοῦ μουσικοδιδασκάλου Διογένους. Ὅταν οἱ ἄμοιρες γυναῖκες ἔφτασαν, μὲ τὴ ναυλωμένη ἅμαξα, στὴν γέφυρα τοῦ Ἴρη ποταμοῦ, ἦταν πιὰ ἀργά. Ἀπὸ τὴ γέφυρα εἶδαν, ἀπέναντι στὴν πλατεία, τὰ κρεμασμένα σώματα τῶν ἀνδρῶν τους. Τραβοῦσαν τὰ μαλλιά τους, χτυπιόντουσαν καὶ ἔκλαιγαν στὸ θέαμα τοῦ φριχτοῦ θανάτου ποὺ βρῆκε τοὺς συζύγους τους. Δὲν εἶχαν δικαίωμα νὰ πάρουν τὰ πτώματα γιὰ ταφά, ἀλλὰ καὶ οὔτε νὰ πλησιάσουν. Τὴν ὥρα ποὺ ἀλιτήριοι περιέπαιζαν τοὺς νεκρούς, οἱ γυναῖκες τους δὲν εἶχαν δικαίωμα οὔτε νὰ τοὺς ἀγγίξουν.Τοὺς ἔθαψαν, ὅλους σωρηδόν, σὲ λάκο ἔξω ἀπὸ τὴν Ἀμάσεια, χωρὶς παπὰ καὶ χωρὶς λιβάνι.
.               Παρενθέτω στὸ σημεῖο αὐτὸ μία συγκλονιστικὴ ἐπιστολὴ τοῦ Ἁλ.Ἀκριτίδη, ἔμπορου ἀπὸ τὴν Τραπεζούντα, ἑνὸς ἀπὸ τὰ θύματα τοῦ Ἐμὶν Μπέη. Εἶναι ἀποκαλυπτικὴ τοῦ ἤθους, τῆς ἀρχοντιᾶς, τοῦ πολιτισμοῦ ποὺ κόμιζαν οἱ ἄνθρωποι ποὺ κατοικοῦσαν στὰ «κεῖθε τοῦ Αἰγαίου», στὴν καλλίγονο Ἰωνία, στὸν ἀνδρειωμένο Πόντο. Ἐνώπιον τοῦ φρικτοῦ καὶ ἄδικου θανάτου ὁ Ρωμιὸς τοῦ Πόντου, δείχνει θαυμαστὴ καρτερία, φανερώνει μεγαλοψυχία, πίστη, φιλοπατρία, ἀγάπη μεγαλοπρεπῆ πρὸς τοὺς οἰκείους του. Ὅλη ἡ ἐπιστολὴ ἀποπνέει τὸ ἄρωμα τῆς πονεμένης Ρωμιοσύνης, ποὺ διατήρησε ἐν αἰχμαλωσίᾳ, ἐν σκιᾷ θανάτου, τὴν πολιτισμική του αὐτεπίγνωση, ὄχι ὡς κωμικὴ προγονολαγνεία, ἀλλὰ ὡς βίωμα, ὡς τρόπο ζωῆς.

 «1921 7βρ. 5 Κυριακή.
Γλυκυτάτη μου Κλειώ,
.       Γλυκυτάτη μου Κλειώ,
.       Σήμερον ἐτελέσθη ἐν τῇ φυλακῇ λειτουργία καὶ ἐκοινωνήσαμε ὅλοι, περὶ τοὺς 100 ἀπὸ διάφορα μέρη. Ἔχει ἀποφασισθεῖ ὁ διὰ τῆς κρεμάλας θάνατος. Αὔριον θὰ πηγαίνουν οἱ 60, μεταξὺ αὐτῶν οἱ 5 Τραπεζούντιοι καὶ θὰ γίνει ὁ δι᾽ ἀγχόνης θάνατος.
.       Τὴν Τρίτην δὲν θὰ εἴμεθα ἐν ζωῇ, ὁ Θεὸς νὰ μᾶς ἀξιώση τοὺς οὐρανοὺς καὶ σὲ σᾶς νὰ δώσει εὐλογίαν καὶ ὑπομονὴν καὶ ἄλλο κακὸν νὰ μὴ δοκιμάσητε.
.       Ὅταν θὰ μάθετε τὸ λυπηρὸν γεγονὸς νὰ μὴ χαλάσετε τὸν κόσμον, νὰ ἔχετε ὑπομονή.
.       Τὰ παιδιὰ ἂς παίξουν καὶ ἂς χορέψουν. Ἂς σὲ βλέπω νὰ κανονίσης ὅλα ὅπως ξέρεις ἐσύ.
.       Ὁ ἀγαπητός μου Θεόδωρος ἂς ἀναλαμβάνει πατρικὰ καθήκοντα καὶ νὰ μὴν ἀδικήση κανένα ἀπὸ τὰ παιδιά. Τὸν Γέργον νὰ φροντίση νὰ τελειώση τὸ σχολεῖον καὶ νὰ γίνη καλὸς πολίτης. Τὸν Γιάννην ἂς τὸν ἔχη μαζί του στὴν δουλειά. Ἀπὸ τὰ μικρά, τὸν Παναγιώτη νὰ στείλης στὸ σχολεῖο, τὴν Βαλεντίνην νὰ τὴν μάθης ραπτικήν. Τὴν Φωφὼν νὰ μὴ χωρίζεσαι ἐν ὅσῳ ζῆς. Εἰς τὸν Στάθιον τὰς εὐχάς μου καὶ τὴν ὑποχρέωσιν, ὅπως χωρὶς ἀμοιβὴν διεκπεραιώση ὅλας τὰ οἰκογενειακάς μου ὑποθέσεις ποὺ θὰ τοῦ ἀναθέσητε.
.       Ὁ πάπα Συμεὼν ἂς μὲ μνημονεύη ἐν ὅσῳ ζῆ. Νὰ δώσης 5 λίρες στὴν Φιλόπτωχον, 5 λίρες στὴν Μέριμναν, 5 λίρες στοῦ Λυκαστῆ τὸ σχολεῖον. Καὶ ἂς μὲ συγχωρέσουν ὅλοι οἱ ἀδελφοί μου, οἱ νυφάδες καὶ ὅλοι οἱ συγγενεῖς καὶ φίλοι.
.       Ἀντίο, βαίνω πρὸς τὸν Πατέρα καὶ συγχωρήσατέ μου
ὁ ὑμέτερος
Ἀλ. Γ. Ἀκριτίδης».

(βλ. σχετ.: 19η ΜΑΪΟΥ: ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΙΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΩΝ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ 1 «Γλυκυτάτη μου Κλειὼ, σήμερον ἐτελέσθη ἐν τῇ φυλακῇ λειτουργία καὶ ἐκοινωνήσαμε ὅλοι»)

.           Τὸν σφαγέα 80.000 Ἑλλήνων τοῦ Πόντου, κατὰ διαταγὴ τοῦ Κεμάλ, τὸν Τοπὰλ Ὀσμὰν τὸν τιμοῦν οἱ Τοῦρκοι ὡς ἐθνικό τους ἥρωα καὶ ἀνήγειραν καὶ ἀνδριάντα στὴν Κερασούντα, τὴν πατρίδα του. Νὰ ἀναφέρουμε στὸ σημεῖο αὐτὸ πὼς ὁ Πόντος δὲν ἔπεσε ἀμαχητί. Εἶναι ἄγνωστο, ἀποσιωπᾶται ἐπιμελῶς τὸ ἔπος τοῦ “ἀντάρτικου τοῦ Πόντου”. Ὁ Γερμανὸς Καραβαγγέλης (ἰδοὺ ὁ ποιμὴν ὁ καλός), μητροπολίτης Ἀμασείας-Ἀμισοῦ, ὑπολογίζει τοὺς ἀντάρτες σὲ 20.000. Οἱ τουρκικὲς πηγὲς μιλοῦν γιὰ 25.000. Ὀνόματα ὅπως καπετὰν Εὐκλείδης, ἡγέτης τῶν ἀνταρτῶν τῆς Σάντας, ὁ ξακουστὸς καπετάνιος Ἰστὺλ ἀγὰς (Στυλιανὸς Κοσμίδης) στὴν Σαμψούντα, οἱ ὁπλαρχηγοὶ Ἰορδάνης Παπούλας, Βασίλης Ἀνθόπουλος (Βασὶλ ἀγάς), Κώστας Ἐπεσλής, Ἰορδάνης Χασερής, ὁ περιλάλητος ὁπλαρχηγὸς Ἀντῶν πασὰς ποὺ εἶχε τὸ βασίλειό του στὰ βουνὰ τῆς Πάφρας, ὅπου ἔδρασε μαζὶ μὲ τὴν σύζυγό του Πελαγία, εἶναι λίγα μόνο ὀνόματα ἀπ’ αὐτὰ ποὺ κοσμοῦν τὸ Συναξάρι τῶν ἡρώων τοῦ Πόντου. (Ἀποκαλυπτικὸ γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ τὸ βιβλίο τοῦ Α. Ἀνθεμίδη “Τὰ ἀπελευθερωτικὰ στρατεύματα τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμού”, Θὲσ/νίκη 1998). Ὁ ἀρχιτσέτης, Τοπὰλ Ὀσμάν, τὸ μεγαλύτερο δολοφονικὸ ἐργαλεῖο τοῦ Κεμὰλ στὸν Πόντο, ποτὲ δὲν τόλμησε νὰ συγκρουστεῖ μὲ Πόντιους ἀντάρτες. Ἔβγαζε τὸ μένος του στὰ γυναικόπαιδα καὶ τοὺς γέρους…
.             Δὲν θὰ ἀναφερθοῦμε στὸ παρὸν ἀφιέρωμα στὰ αἴτια καὶ στοὺς αἴτιους τοῦ ξεριζωμοῦ καὶ τῆς Γενοκτονίας. Εἶναι ἀφιέρωμα μνήμης, πενθοῦμε τοὺς νεκρούς τοῦ Πόντου. “Η γνώση τοῦ ἱστορικοῦ παρελθόντος ἀποτελεῖ τὴν βασικότερη προϋπόθεση γιὰ τὴ διατήρηση τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητας”, λέγει ὁ καθηγ. Βακαλόπουλος.

Αἰωνία ἡ μνήμη τῶν μαρτύρων τῆς ποντιακῆς γῆς…

, ,

Σχολιάστε

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ – ΕΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΤΟΥ

Γενοκτονία τν λλήνων το Πόντου
να γκλημα πο περιμένει τὴν δικαίωσή του

 Τὸ σχέδιο

.               Χαράζει ἡ ἀνατολὴ τοῦ 20ού αἰώνα καὶ οἱ λαοὶ τῆς Βαλκανικῆς ὁραματίζονται ἕνα ἐλπιδοφόρο μέλλον χωρὶς τὸν Ὀθωμανὸ δυνάστη πάνω ἀπὸ τὶς κεφαλές τους. Τὴν ἴδια περίοδο, οἱ Νεότουρκοι ἀρχίζουν νὰ σχεδιάζουν ἕνα ἀποτρόπαιο ἔγκλημα ποὺ ἔμελλε νὰ καταγραφεῖ στὴν ἱστορία ὡς ἡ πρώτη γενοκτονία τῆς σύγχρονης ἀνθρωπότητας. Βλέποντας ὅτι εἶναι πρὸ τῶν θυρῶν ἡ διάλυση τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ἀποφασίζουν τὴ δημιουργία μίας νέας Τουρκίας στὰ ἐδάφη τῆς Ἀνατολῆς, «ἀποκαθαρμένης» ἀπὸ τοὺς χριστιανικοὺς καὶ τοὺς μὴ μουσουλμανικοὺς πληθυσμούς.
.             Οἱ λεπτομέρειες αὐτοῦ τοῦ ἀποτρόπαιου σχεδίου, ποὺ σημειώνεται ὅτι σχεδιάστηκε ἐν ψυχρῷ καὶ ὄχι κατὰ τὴ διάρκεια πολεμικῶν γεγονότων, συζητεῖται στὰ μυστικὰ συνέδρια τῶν Νεοτούρκων ποὺ διεξάγονται στὴ Θεσσαλονίκη τὸ 1908, 1909, 1910 καὶ 1911, καὶ προβλέπει τὴν ἀπομάκρυνση ὅλων τῶν χριστιανικῶν πληθυσμῶν, ἤτοι Ἑλλήνων, Ἀρμενίων καὶ Ἀσσυρίων ἀπὸ τὰ ἐδάφη τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀκόμα καὶ μὲ τὴ χρήση βίας, γιὰ νὰ δημιουργηθεῖ ἐκεῖ τὸ νέο τουρκικὸ κράτος, τὸ ὁποῖο θὰ κατοικεῖται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ Τούρκους καὶ μουσουλμάνους. Τελικῶς οἱ διεργασίες καὶ οἱ σχεδιασμοὶ ὁλοκληρώνονται καὶ οἱ Νεότουρκοι, στὸ τελευταῖο συνέδριό τους, τοῦ 1911, λαμβάνουν τὴν ἑξῆς ἀπόφαση:
.                 Ἡ Τουρκία πρέπει νὰ γίνει μωαμεθανικὴ χώρα, ὅπου ἡ μωαμεθανικὴ θρησκεία καὶ οἱ μωαμεθανικὲς ἀντιλήψεις θὰ κυριαρχοῦν καὶ κάθε ἄλλη θρησκευτικὴ προπαγάνδα θὰ καταπνίγεται. […] Ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ πρέπει νὰ πραγματοποιηθεῖ ἡ πλήρης ὀθωμανοποίηση ὅλων τῶν ὑπηκόων τῆς Τουρκίας. Καὶ εἶναι ὁλοκάθαρο ὅτι αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει μὲ τὴν πειθώ. Ἄρα πρέπει νὰ χρησιμοποιηθεῖ ἔνοπλη βία […]. Τὸ δικαίωμα τῶν ἄλλων ἐθνοτήτων νὰ ἔχουν δικές τους ὀργανώσεις θὰ πρέπει νὰ ἀποκλειστεῖ. Κάθε μορφὴ ἀποκέντρωσης καὶ αὐτοδιοίκησης θὰ θεωρεῖται προδοσία πρὸς τὴν τουρκικὴ αὐτοκρατορία.
.             Μετά τὴν τελικὴ ἀπόφαση τοῦ συνεδρίου τοῦ 1911, ἀρχίζουν οἱ συσκέψεις καὶ οἱ προετοιμασίες σὲ ἐπιτελικὸ καὶ πρακτικὸ ἐπίπεδο. Σὲ μυστικὴ σύσκεψη τῶν Νεοτούρκων, ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ Ταλαὰτ Πασᾶ εἷς ἐκ τῶν συμμετεχόντων, ὁ δρ Σακὶρ Μπεχαεντίν, ἀναφέρει τὰ ἑξῆς: Τὰ ἔθνη ποὺ ἀπέμειναν ἀπὸ παλιὰ στὴν Αὐτοκρατορία μας, μοιάζουν μὲ ξένα καὶ βλαβερὰ χόρτα ποὺ πρέπει νὰ ξεριζωθοῦν. Νὰ ξεκαθαρίσουμε τὴ γῆ μας. Αὐτὸς ἄλλωστε εἶναι καὶ ὁ σκοπὸς τῆς ἐπανάστασής μας.
.             Στὴν ἴδια σύσκεψη ἕνας ἄλλος συμμετέχων, ὁ δρ Ναζίμ, λέει: Θέλω νὰ ἐπιζήσει ὁ Τοῦρκος. Καὶ θέλω νὰ ζήσει μόνο σ᾽ αὐτὰ τὰ ἐδάφη καὶ νὰ εἶναι ἀνεξάρτητος. Ἐκτὸς τῶν Τούρκων, ὅλα τὰ ἄλλα στοιχεῖα νὰ ἐξοντωθοῦν, ἄσχετα σὲ ποιὰ θρησκεία ἢ πίστη ἀνήκουν. Αὐτὴ ἡ χώρα πρέπει νὰ καθαρίσει ἀπὸ τὰ ξένα στοιχεῖα. Οἱ Τοῦρκοι πρέπει νὰ κάνουν τὴν ἐκκαθάριση.

Ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ σχεδίου

.                   Τὸ σχέδιο ἀρχίζει νὰ τίθεται σὲ ἐφαρμογὴ στὰ τέλη τοῦ 1913 καὶ τὸ 1914, μὲ τὸν Μεγάλο Διωγμό, ὁπότε, παραμονὲς τοῦ Α´ Παγκοσμίου Πολέμου –ὑποτίθεται γιὰ «λόγους ἀσφαλείας»–, ὑπὸ τὴν καθοδήγηση τῶν συμμάχων Γερμανῶν, ἐκτοπίζονται καὶ χάνουν τὴ ζωή τους πολλὲς δεκάδες χιλιάδες Ἕλληνες τῆς Θράκης καὶ τῶν παραλίων.

Ἡ ἐκκένωση τῆς Θράκης

.               Ἐνῶ εἶναι σὲ ἐξέλιξη ἡ γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων, στὶς 24 Ἀπριλίου τοῦ 1915 ἀρχίζει  ἡ γενοκτονία 1,5 ἑκατομμυρίου Ἀρμενίων καὶ 700.000 Ἀσσυρίων. Οἱ Ἀρμένιοι καὶ οἱ Ἀσσύριοι, δύο ἱστορικοὶ καὶ αὐτόχθονες λαοὶ τῆς Ἀνατολῆς, ἐλλείψει δικοῦ τους ἐθνικοῦ κράτους καὶ ἰσχυρῶν διεθνῶν συμμάχων, ὁδηγοῦνται ἀνυπεράσπιστοι στὸ θάνατο ἀπὸ ἕναν λαὸ ποὺ εἶναι εἰσβολέας. Οἱ θανατηφόροι ἐκτοπισμοὶ καὶ οἱ σφαγὲς ὁλοκληρώνονται μέσα στὴν ἴδια χρονιά, γιὰ νὰ τελεστεῖ ἔτσι ἡ πρώτη γενοκτονία τοῦ 20οῦ αἰώνα.
.             Ἐν τῷ μεταξὺ ἡ γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων συνεχίζεται χωρὶς διακοπή. Ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ἀναγκαστικοὺς ἐκτοπισμούς, ἐφαρμόζεται ἡ ἀναγκαστικὴ στράτευση τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι ἀντὶ νὰ ὑπηρετοῦν σὲ κανονικὲς μονάδες, τοποθετοῦνται στὰ περίφημα «ἀμελὲ ταμπουρού» (τάγματα ἐργασίας), τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ μονάδες θανάτου. Ἐκεῖ, στὰ κάτεργα τοῦ Ἐρζερούμ, τοῦ Ἄσκαλε, τοῦ Χαρποὺτ καὶ τοῦ Ἐρζινγικάν, χάνει τὴ ζωή του ἡ ἀφρόκρεμα τοῦ ἀνδρικοῦ πληθυσμοῦ τῶν Ἑλλήνων τῆς Θράκης, τοῦ Πόντου καὶ τῆς Ἀνατολῆς.

Ἀμελὲ ταμπουρού

.                 Εἰδικὰ στὴν περιοχὴ τοῦ Πόντου ἀναπτύσσεται τὸ ἀντάρτικο, ἀπὸ φυγόστρατους, οἱ ὁποῖοι βγῆκαν στὰ βουνά, ἀφοῦ εἴτε δραπέτευσαν ἀπὸ τὰ κάτεργα τῶν ταγμάτων ἐργασίας εἴτε ἀρνήθηκαν νὰ ὁδηγηθοῦν σ’ αὐτά. Τὴν ἴδια περίοδο, τὸ βαθὺ κράτος τῶν Νεοτούρκων ἀναπτύσσει παρακρατικὲς καὶ παραστρατιωτικὲς ὁμάδες καὶ ὁμάδες ἔμμισθων «ἀτάκτων», οἱ ὁποῖοι ἐπιτίθενται καὶ λεηλατοῦν καὶ καταστρέφουν ἑλληνικὰ χωριὰ τοῦ Πόντου στὶς περιοχὲς τῆς Τραπεζούντας, τῆς Ἀργυρούπολης, τῆς Νικόπολης, τῆς Κερασούντας, τῶν Κοτυώρων (Ὀρντοῦ), τῆς Ἔρπαας, τῆς Ἀμάσειας, τῆς Ἀμισοῦ καὶ τῆς Παύρας.
.               Τὴ δράση τῶν παρακρατικῶν καὶ τῶν παραστρατιωτικῶν ὁμάδων καὶ τῶν «ἀτάκτων» ἐνισχύει μὲ χρῆμα, ὄπλα καὶ πυρομαχικά, καὶ νομιμοποιεῖ ὁ Μουσταφὰ Κεμάλ, μετὰ τὴν ἀποβίβασή του στὴ μαρτυρικὴ Ἀμισό, τὶς 19 Μαΐου 1919. Λίγες μέρες μετὰ συναντᾶται μὲ τὸν ἀρχισφαγέα Τοπὰλ Ὀσμὰν καὶ ἀφοῦ ἐνημερώνεται γιὰ τὴν κατάσταση στὴν περιοχή, τοῦ δίνει ὑλικὴ καὶ πολιτικὴ στήριξη καθὼς καὶ νομιμοποίηση νὰ ὁλοκληρώσει τὸ ἔργο του.
.             Δύο χρόνια μετά, καὶ ἀφοῦ ἔχει ὁδηγηθεῖ στὴ σφαγὴ μεγάλο μέρος τῶν Ἑλλήνων τοῦ μαρτυρικοῦ Πόντου, μὲ ἐντολὴ τοῦ Κεμὰλ συστήνονται τὰ περιβόητα Δικαστήρια Ἀνεξαρτησίας (Istiklal Mahkemeleri), στὰ ὁποῖα δικάζονται μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες καὶ ὁδηγοῦνται στὴν ἀγχόνη οἱ πιὸ σημαντικοὶ Ἕλληνες, ἡ πνευματικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἡγεσία τῶν πόλεων καὶ τῶν κοινοτήτων τοῦ Πόντου.

Εἰκόνα ἀπὸ τὰ Δικαστήρια Ἀνεξαρτησίας.

.               Τὸ ἔγκλημα συνεχίζεται καὶ τὰ ἑπόμενα χρόνια, καὶ ὁλοκληρώνεται μέχρι τὸ 1923 καὶ τὴν ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν. Ὁ ἀπολογισμὸς εἶναι τραγικός. Ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ σχεδίου γενοκτονίας τῶν Ἑλληνικῶν πληθυσμῶν τῆς Θράκης, τοῦ Πόντου καὶ τῆς Ἀνατολῆς, ἔχουν χάσει τὴ ζωὴ τοὺς 353.000 Ἕλληνες τοῦ Πόντου καὶ περισσότεροι ἀπὸ ἕνα ἑκατομμύριο Ἕλληνες τῆς Θράκης καὶ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας.

Μερικὲς ἀπὸ τὶς μαρτυρίες ξένων διπλωματῶν

 .             Τὰ γεγονότα τῶν σφαγῶν καὶ τοῦ ἐξανδραποδισμοῦ τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου καὶ τῆς Ἀνατολῆς, παρὰ τὴν κάλυψη ποὺ ἔδιναν στὴν σύμμαχο Τουρκία, ἀπαθανατίζονται σὲ ἐπίσημες ἀναφορὲς διπλωματῶν ποὺ ὑπηρετοῦσαν σὲ διπλωματικὲς Ἀρχὲς τῆς περιοχῆς.
.             Σὲ ἔγγραφο τοῦ Αὐστριακοῦ ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν γιὰ τοὺς διωγμοὺς τῶν Ἑλλήνων, ποὺ ἀπευθύνεται πρὸς τὸν ὁμόλογό του στὸ Βερολίνο, ἀναφέρονται τὰ ἑξῆς: Ἡ πολιτικὴ τῶν Τούρκων εἶναι μέσῳ μίας γενικευμένης καταδίωξης τοῦ ἑλληνικοῦ στοιχείου, νὰ ἐξοντώσει τοὺς Ἕλληνες ὡς ἐχθρούς τοῦ κράτους, ὅπως πρὶν τοὺς Ἀρμενίους. Οἱ Τοῦρκοι ἐφαρμόζουν τακτικὴ ἐκτόπισης τῶν πληθυσμῶν, δίχως διάκριση καὶ δυνατότητα ἐπιβίωσης, ἀπ’ τὶς ἀκτὲς στὸ ἐσωτερικό τῆς χώρας, ὥστε οἱ ἐκτοπιζόμενοι νὰ εἶναι ἐκτεθειμένοι στὴν ἀθλιότητα καὶ τὸ θάνατο ἀπὸ πείνα.
.            Τὰ ἐγκαταλειπόμενα σπίτια τῶν ἐξοριζομένων λεηλατοῦνται ἀπὸ τὰ τουρκικὰ τάγματα τιμωρίας ἢ καίονται καὶ καταστρέφονται.
.             Καὶ ὅλα τὰ ἄλλα μέτρα τὰ ὁποῖα εἰς τοὺς διωγμοὺς τῶν Ἀρμενίων εὐρίσκοντο εἰς ἡμερησίαν διάταξιν, ἐπαναλαμβάνονται τώρα ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων.
.             Ἀπὸ τὴν πλευρά του ὁ μαρκήσιος Παλαβιτσίνι σὲ ἀναφορά του τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1918 γράφει τὰ ἑξῆς: Εἶναι σαφὲς ὅτι οἱ ἐκτοπισμοὶ τοῦ ἑλληνικοῦ στοιχείου δὲν ὑπαγορεύονται οὐδαμῶς ἀπὸ στρατιωτικοὺς λόγους καὶ ἐπιδιώκουν κακῶς ἐννοουμένως πολιτικοὺς σκοπούς.
.             Τὴν ἴδια περίοδο ὁ Αὐστριακὸς πρόξενος τῆς μαρτυρικῆς Ἀμισοῦ, Κβιατόφσκι, ἀναφέρει στοὺς προϊσταμένους του τὰ ἑξῆς: Ὅπως ἐπανειλημμένως ἐτόνισα, θεωρῶ τὸν ἐκτοπισμὸν τῶν Ἑλλήνων τῆς ποντιακῆς παραλίας ἐν τῷ πλαισίῳ τῆς ἐκτελέσεως τοῦ προγράμματος τῶν Νεοτούρκων, τὸ ὁποῖον ἐπιδιώκει τὴν ἐξασθένησιν τοῦ χριστιανικοῦ στοιχείου ὡς μίαν καταστροφὴν μεγίστης ἀπηχήσεως, ἥτις θὰ ἔχη εἰς τὴν Εὐρώπην ζωηρότερον ἀντίκτυπον ἀπὸ τὰς ἀγριότητας ἐναντίον τῶν Ἀρμενίων.
.             Τὸ 1921 ὁ Βρετανὸς ἁρμοστὴς τῆς Κωνσταντινούπολης ἐνημερώνει ἐγγράφως τὸν ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν τῆς Μεγάλης Βρετανίας: Οἱ Τοῦρκοι φαίνεται ὅτι δροῦν βάσει προμελετημένου σχεδίου γιὰ τὴν ἐξόντωση τῶν μειονοτήτων […]. Ὅλοι οἱ ἄνδρες ἡλικίας ἄνω τῶν 15 ἐτῶν τῆς περιφερείας Τραπεζοῦντος καὶ τῆς ἐνδοχώρας ἐκτοπίστηκαν στὰ τάγματα ἐργασίας τοῦ Ἐρζερούμ, Κὰρς καὶ Σαρήκαμις.

Ἀναφορὰ στὰ περιβόητα Δικαστήρια Ἀνεξαρτησίας τῆς Ἀμάσειας

.         Βρισκόμαστε στὸ 1921. Τὸ νεόκοπο κεμαλικὸ καθεστώς, γιὰ νὰ ὁλοκληρώσει τὸ ἔγκλημα, σχεδιάζει τὴν ἐξολόθρευση τῆς οἰκονομικῆς, πολιτικῆς καὶ πνευματικῆς ἡγεσίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ τοῦ Πόντου.
.         Στὸ πλαίσιο τοῦ σχεδιασμοῦ αὐτοῦ ἱδρύει τὰ περιβόητα Δικαστήρια Ἀνεξαρτησίας, στὰ ὁποῖα ὁδηγοῦνται ὅλα τὰ ἡγετικὰ στελέχη τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου. Ἔτσι ἡ Ἀμάσεια ἀπὸ τὸν Μάιο μέχρι τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1921 γίνεται τόπος ἐγκλεισμοῦ καὶ θανάτου.
.         Γιὰ πέντε μῆνες τὸ φρενοκομεῖο τῆς πόλης μετατρέπεται σὲ φυλακή. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς συλληφθέντες πεθαίνουν κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ἐγκλεισμοῦ.
.         Ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ ἐκ Πόντου διανοούμενος καὶ συγγραφέας Γεώργιος Κανδηλάπτης: Τὸ δικαστήριο στήνεται μὲ πρόφαση τὴν καταδίωξη τῶν δημιουργῶν τοῦ Ποντιακοῦ ζητήματος, ἀλλὰ οὐσιαστικὰ μὲ σκοπὸ τὴν καταστροφὴ τοῦ ἄνθους τῶν ὁμογενῶν τοῦ Πόντου, δηλαδὴ τῶν ἐμπόρων, δικηγόρων, γιατρῶν, φαρμακοποιῶν, δασκάλων, ἱερέων, δημοσιογράφων.
.         Ὁρισμένοι ἀπὸ τοὺς μελλοθανάτους μᾶς ἔχουν ἀφήσει βαριὰ παρακαταθήκη τὶς ἐπιστολὲς ποὺ ἔστειλαν σὲ οἰκεῖα τους πρόσωπα, ἀνάχωμα στὴ λήθη!

 α) Ἐπιστολὴ τοῦ Ματθαίου Κωφίδη προς τη σύζυγό του, 19η ΜΑΪΟΥ: ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΙΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΩΝ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ 3 «Ἐξωμολογήθην, ἐγένετο λειτουργία καὶ ἐκοινώνησα»
β) Ἐπιστολὴ τοῦ Τραπεζούντιου Ἀλέξανδρου Ἀκριτίδη (19η ΜΑΪΟΥ: ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΙΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΩΝ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ 1 «Γλυκυτάτη μου Κλειὼ, σήμερον ἐτελέσθη ἐν τῇ φυλακῇ λειτουργία καὶ ἐκοινωνήσαμε ὅλοι»)
Διαβάστε ἐπίσης τὶς συγκλονιστικὲς ἐπιστολὲς ποὺ ἄφησαν ὁ Ἀντώνιος Τζινόγλου 19η ΜΑΪΟΥ: ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΙΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΩΝ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ 3 «Ἐξωμολογήθην, ἐγένετο λειτουργία καὶ ἐκοινώνησα» καὶ ὁ Γεώργιος Κακουλίδης. 19η ΜΑΪΟΥ: ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΕΙΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΜΕΛΛΟΘΑΝΑΤΩΝ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ 2 «Δὲν θὰ σᾶς ἐπανίδω εἰς τὸν κόσμον τὸν ἐπίγειον».

Ἐπίλογος

.           Ἡ ἀναφορὰ αὐτὴ ἦταν ἀφιερωμένη στὰ θύματα τῆς Γενοκτονίας ποὺ διέπραξαν οἱ Τοῦρκοι ἀπὸ τὸ 1914 μέχρι τὸ 1923 ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων, τῶν Ἀρμενίων, τῶν Ἀσσυρίων καὶ τῶν λοιπῶν μὴ μουσουλμανικῶν πληθυσμῶν τῆς Ἀνατολῆς.
.               Ἐπικεντρώθηκε στὴ Γενοκτονία τοῦ Ἑλληνισμοῦ τοῦ Πόντου καὶ στὴν περίπτωση τῶν μελλοθανάτων ποὺ ἀπέστειλαν ἐπιστολὲς στοὺς οἰκείους τους, λίγες ἡμέρες πρὶν ὁδηγηθοῦν στὴν ἀγχόνη, μετὰ ἀπὸ μία δίκη παρωδία στὰ Δικαστήρια Ἀνεξαρτησίας τῆς μαρτυρικῆς Ἀμάσειας, τὸ 1921.
.               Οἱ ἀναφορὲς αὐτὲς καὶ οἱ ἐκδηλώσεις μνήμης ποὺ γίνονται γιὰ τὴ Γενοκτονία δὲν στοχεύουν στὴν ἀναμόχλευση καὶ τὴ διαιώνιση τοῦ μίσους.
.             Εἶναι πράξεις ἀνάχωμα σὲ πολιτικὲς ποὺ ὁδηγοῦν σὲ νέες γενοκτονίες.
.           Εἶναι πράξεις δικαίωσης τῶν ἀδικοχαμένων νεκρῶν καὶ λύτρωσης τῶν λαῶν τῆς περιοχῆς.
.           Εἶναι πράξεις εὐθύνης γιὰ τὶς γενιὲς ποὺ θὰ ἔρθουν.

ΠΗΓΗ: pontos-news.gr

,

Σχολιάστε