Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Γαλλία

Ο ΜΑΗΣ 68 ΚΑΙ Η ΑΝΟΙΞΗ ΤΗΣ ΠΡΑΓΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Μάης 68 καὶ ἡ Ἄνοιξη τῆς Πράγας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἡ ἑλληνικὴ ἰντελιγκέντσια τὶς ἡμέρες αὐτὲς ἀσχολεῖται μὲ τὸν Μάη τοῦ ᾽68, στὸ Παρίσι. Ἀντίθετα παρασιωπᾶ τὴν Ἄνοιξη τῆς Πράγας τοῦ 1968. Καθόλου παράξενο γιὰ τὴν ἀριστερὴ διανόηση μὲ τὴν ἰδεολογική της μονομανία. Ἀπὸ τὰ κείμενα – σχόλια, ποὺ γράφονται, λίγα ἀποδίδουν τὴν ἱστορικὴ πραγματικότητα. Τὰ περισσότερα ἐξιδανικεύουν τὸν Μάη τοῦ 68. Στὴν οὐσία εἶναι ἐπικήδεια σημειώματα. Τὴ σημερινὴ πραγματικότητα ἐξέφρασε ὁ πρόεδρος τῆς Γαλλίας Ἐμμανουὲλ Μακρὸν σὲ πρόσφατες δηλώσεις του. Τόνισε χαρακτηριστικὰ ὅτι «οἱ διεκδικήσεις τῆς νεολαίας καὶ τῶν ἐργατῶν τῆς ἐποχῆς ἐκείνης δὲν ἀφοροῦν τὴ σύγχρονη κοινωνία τῆς Γαλλίας…».
.           Γιὰ τὸν Μάη τοῦ 68 ἔχουν γράψει ἢ ἔχουν μιλήσει κατὰ καιροὺς ἔγκριτοι διανοητὲς στὴ Γαλλία. Ὅπως ἔγραψε ὁ καθηγητὴς Μισὲλ Βινόκ, οἱ ἐκτιμήσεις τους διαφέρουν. Γιὰ ὁρισμένους στὸ Μάη τοῦ ᾽68 ταιριάζει ὁ σαιξπηρικὸς λόγος «πολὺς θόρυβος γιὰ τὸ τίποτε». Ἄλλοι τὸν παρομοίασαν μὲ ἕνα δεῖπνο διασκέδασης σὲ χῶρο ὅπου δέσποζαν τὰ πορτρέτα τῶν Μάρξ, Λένιν, Τρότσκι, καὶ Μάο. Κάποιοι ἀριστεροὶ στοχαστὲς τὸν ἔβαλαν στὸ ἐπίπεδο τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1789…
.           Ὁ ἴδιος ὁ Βινὸκ σημειώνει σὲ ἄρθρο του ὅτι ἡ ἐξέγερση τῶν φοιτητῶν, ποὺ γενικεύθηκε, εἶχε ἕνα χαρακτήρα ἀντιαυταρχικό, ἀντικομφορμιστικὸ καὶ ἦταν ἐναντίον ὅλων τῶν θεσμῶν τῆς κοινωνίας, ἤτοι τῆς οἰκογένειας, τῆς ἐκπαίδευσης, τῆς σεξουαλικῆς ἠθικῆς, τοῦ κράτους καὶ τῶν Κομμάτων, συμπεριλαμβανομένου τοῦ ΚΚΓ. Ὁ Ζὰν Πὸλ Σάρτρ, ἄλλοτε ἐπικεφαλῆς τῶν πορειῶν τοῦ ΚΚΓ, τὸ κατηγόρησε ἀνοικτά, ὅτι «φοβᾶται τὴν ἐπανάσταση» καὶ ὅτι «ἀποφάσισε νὰ παίξει τὸ ρόλο τοῦ ἀντιπάλου τῆς κυβέρνησης σεβόμενο τοὺς κατὰ τοὺς νόμους κανόνες τοῦ παιχνιδιοῦ, ποὺ τὸ καθιστᾶ ἀντίπαλο μειωμένης ἐπικινδυνότητας»1.
.           Μεταξὺ τῶν διανοητῶν ποὺ βίωσαν τὸν Μάη τοῦ 1968 ἦσαν οἱ ζῶντες στὸ Παρίσι Ἕλληνες στοχαστὲς Κώστας Παπαϊωάννου καὶ Κορνήλιος Καστοριάδης, καθὼς καὶ ὁ Γάλλος φιλόσοφος καὶ κοινωνιολόγος Raymond Aron. Γιὰ τὸν Παπαϊωάννου ἡ Παναγιώτα Βάσση2 ἔγραψε: «Τὴν ἐποχὴ τοῦ γαλλικοῦ Μάη τοῦ 1968, ὁ Παπαϊωάννου δὲν ἀνέλαβε ἀκτιβιστικὴ δράση, ὅπως ἄλλοι Ἕλληνες στοχαστὲς τοῦ Παρισιοῦ (βλ. λ.χ. τὴν περίπτωση τοῦ Κορνήλιου Καστοριάδη). Ἀποστασιοποιήθηκε ὑποστηρίζοντας τὸν κοινοβουλευτισμό, ἀμφισβητώντας τὴ δυνατότητα τῆς ἐξέγερσης νὰ μετατραπεῖ σὲ γνήσια λαϊκὴ ἐπανάσταση – δύσπιστος γὰρ ἀπέναντι στὴν τελευταία καὶ τὶς δυνατότητες τῆς ἐποχῆς του γιὰ μὰ ἐπαναστατικὴ ἀλλαγὴ – καὶ ὑπερασπιζόμενος τήν, ἐντὸς τοῦ συστήματος, ἀμφισβήτηση καὶ τὴν πρακτικὴ τῆς μὴ βίας. Ὁ Ἀρὸν προσδιορίζει τὴν πολιτικὴ στάση τοῦ Παπαϊωάννου ὡς ἀκολούθως: “Ἀπὸ ἰδιοσυγκρασία παρέμεινε ἕνας ἄνθρωπος τῆς ἀριστερᾶς. Ναί, ἔλεγε ἀστειευόμενος, ἂν θέλετε, εἶμαι ὀπαδὸς τοῦ Ἀρόν, ἀλλὰ ὄχι δεξιός”. Ὡστόσο τὴν ἴδια ἐποχή… διαλέγεται μὲ τὴ θεωρία τοῦ ἀναρχισμοῦ, δίχως τὴν ἐγκόλπωσή του στὴν ἀναρχικὴ – περιθωριακὴ διανόηση»3.
.             Στὴν πιὸ κρίσιμη ἡμέρα τῆς ἐξέγερσης, τὴν 30ή Μαΐου 1968, καὶ ἀμέσως μετὰ τὸ ραδιοφωνικὸ διάγγελμα τοῦ Προέδρου Ντὲ Γκὸλ ἑκατοντάδες χιλιάδες Γάλλων ξεχύθηκαν στοὺς δρόμους πρὸς ὑποστήριξη τῆς Δημοκρατίας. Μεταξὺ αὐτῶν καὶ ὁ Κώστας Παπαϊωάννου μὲ τὸν Ἀρόν. Γράφει ὁ δεύτερος στὰ «Ἀπομνημονεύματά» του: «Μὲ φίλους ἀκούσαμε στὸ σπίτι μου τὴν ὁμιλία τοῦ Στρατηγοῦ. Νομίζω ὅτι φώναξα: Ζήτω ὁ Ντὲ Γκόλ! Εἴχαμε ὅλοι τὸ αἴσθημα πὼς αὐτὴ τὴ φορὰ εἶδε σωστὰ τὰ γεγονότα καὶ ὅτι νίκησε. Πήγαμε ὁ Κώστας Παπαϊωάννου καὶ ἐγὼ πρὸς τὰ Ἠλύσια Πεδία, ὅπου τὸ πλῆθος εἶχε ἀρχίσει νὰ συγκεντρώνεται…»4.
.             Ὁ Ρεϊμὸν Ἀρὸν ἦταν ὁ ψύχραιμος ἀναλυτὴς καὶ ἐπικριτικὸς σχολιαστὴς τῆς ἐξέγερσης τοῦ 1968. Γράφει στὰ ἀπομνημονεύματά του: «Κοινωνιολογικὲς ἔρευνες μεταξὺ τῶν σοβαροτέρων φωτίζουν ἕνα φαινόμενο τῆς γενιᾶς αὐτῆς (τοῦ 1968): Οἱ φοιτητὲς προερχόμενοι ἀπὸ οἰκογένειες χωρὶς ἐμπειρία στὴν ἀνώτατη ἐκπαίδευση, καὶ ἀποπροσανατολισμένοι μέσα στὸ νέο τρόπο ζωῆς, μὲ ἀβεβαιότητα γιὰ τὶς ἐπιλογές τους, φοβοῦνταν μήπως καὶ δὲν βροῦν ἐργασία, ἀφοῦ πάρουν τὸ δίπλωμά τους. Ζοῦσαν μέσα στὸ ἄγχος καὶ στὴ μοναξιά, σὲ συνθῆκες ἀβεβαιότητας. Στὶς συνθῆκες αὐτὲς ἑνώθηκαν μὲ τοὺς πλουσιότερους συμφοιτητές τους, γιὰ νὰ κραυγάσουν μαζί τους: Κάτω ἡ καταναλωτικὴ κοινωνία!»5
.             Μέγας ἐχθρὸς τοῦ Ἀρὸν ὁ παλιός του φίλος καὶ συνεργάτης του Ζὰν Πὸλ Σάρτρ. Αὐτὸς ἦταν ὁ ἐκρηκτικὸς «ἐπαναστάτης», μὲ τὰ «πιασάρικα» στοὺς φοιτητές, πλὴν ὅμως ἐκτὸς πραγματικότητας συνθήματά του. Ὁ Ἀρὸν ἦταν ἡ φωνὴ τῆς λογικῆς, τῆς ἠπιότητας, τῆς μὴ βίας. Ὁ Σαρτρ καθύβριζε καὶ συκοφαντοῦσε τὸν Ἀρὸν καὶ ἐκεῖνος ἁπλά τοῦ ἐξηγοῦσε τὸ ἄδικό του. Τελικὰ ὁ Ἀρὸν ἀποδείχθηκε ὅτι εἶχε δίκιο. Ὅ,τι ἐξήγησε στὸ βιβλίο του «Ἡ ἀνύπαρκτη ἐπανάσταση – Σκέψεις ἐπὶ τῶν γεγονότων τοῦ Μαΐου» (Ἔκδ. Fayard), ἀποδείχθηκαν σωστά. Ὁ συντάκτης τῆς ἀριστερῆς γαλλικῆς ἐφημερίδας «Liberation» Φιλὶπ Ντουροῦ ἔγραψε χαρακτηριστικά: «Στὸν περασμένο αἰώνα περνοῦσες περισσότερο ἂν ἤσουν μὲ τὸ στραβὸ τοῦ Σαρτρ παρὰ μὲ τὸ σωστὸ τοῦ Ἀρόν…»6. Καὶ ὑπενθύμισε ὁ Ντουροῦ αὐτὸ ποὺ ἔγραψε τὸ 1983 ὁ τότε διευθυντὴς τῆς ἐφημερίδας, πρώην μαοϊστὴς καὶ ἐκ τῶν ἡγετικῶν μορφῶν τῆς ἐξέγερσης τοῦ Μαΐου 1968 Serge July: «Ὁ Ρεϊμὸν Ἀρὸν εἶχε δίκιο, ἀλίμονο!». Σήμερα στὴ Γαλλία καὶ στὴν Ἑλλάδα ὁ Σάρτρ εἶναι ξεπερασμένος καὶ ξεχασμένος. Ὅμως οὐδεὶς τῆς Ἀριστερᾶς ἐπιθυμεῖ νὰ μιλάει γιὰ τὸν Ἀρόν. Τοῦ εἶναι ὀδυνηρό.

Ὁ Καστοριάδης γιὰ τὸν Μάη τοῦ 1968

.         Ὁ Κορνήλιος Καστοριάδης ὑπῆρξε θιασώτης τοῦ Μάη τοῦ 1968, χωρὶς πάντως νὰ παραβλέπει τὰ πολλὰ προβλήματα, ποὺ ὑπῆρξαν κατὰ καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτόν, καθὼς καὶ γιὰ τοὺς μηδενιστὲς – ἰδεολόγους. Ἔγραψε: «Γιὰ τὶς δεκάδες ἢ ἑκατοντάδες χιλιάδες ποὺ εἶχαν δράσει τὸν Ἰούνιο – Μάϊο, ἀλλὰ δὲν πίστευαν πιὰ σ’ ἕνα πραγματικὸ κίνημα, ποὺ ἤθελαν νὰ βροῦν μία δικαιολογία ἢ μία νομιμοποίηση γιὰ τὴν ἀποτυχία τοῦ κινήματος καὶ συνάμα γιὰ τὴ δική τους ἀρχόμενη ἰδιωτικοποίηση, διατηρώντας ὅμως μία “ριζοσπαστικὴ εὐαισθησία”, ὁ μηδενισμὸς τῶν ἰδεολόγων, οἱ ὁποῖοι εἶχαν καταφέρει τὴν ἴδια περίοδο νὰ πηδήξουν στὸ τρένο μίας ἀόριστης “ἀνατροπῆς”, τοὺς πήγαινε γάντι….
.         Ἴσως κάποιοι νὰ θεωρήσουν εὐφυῶς χαριτωμένη τὴν ἄποψη ὅτι τὸ “νόημα” τοῦ Μάη τοῦ ᾽68 ἦταν σὲ τελευταία ἀνάλυση ἡ ἐξάπλωση τῶν πωλήσεων τῶν πορνοκασετῶν. Λιγότερο διασκεδαστικὸ ἴσως, ἀλλὰ πιὸ γόνιμο, εἶναι νὰ δοῦμε στὸν Μάη καὶ στὰ κινήματα τῆς δεκαετίας τοῦ ᾽60 τὶς τεράστιες ὑποσχέσεις, ποὺ περιέχει δυνητικὰ ἡ σύγχρονη ἐποχὴ καὶ τὴν τεράστια δυσκολία ποὺ συναντᾶ ἡ σύγχρονη ἀνθρωπότητα, γιὰ νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴν ἠλίθια ἰδιωτικοποίηση, νὰ πολιτικοποιηθεῖ, ν’ ἀποφασίσει ὅτι ἡ ἐνασχόληση μὲ τὶς δικές της (συλλογικὲς) ὑποθέσεις θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἡ φυσιολογική, συνηθισμένη τῆς κατάσταση».
.         Νὰ σημειώσουμε ὅτι ἐκ τῶν πρωταγωνιστῶν τοῦ Μάη ᾽68 οἱ Κουσνέρ, Μπετίτ, Λεβί, Γκλισμὰν ἔχουν ἀλλάξει τελείως πολιτικὸ καὶ ἰδεολογικὸ προσανατολισμό…

Τὸ χρονικὸ τῆς ἐξέγερσης

.       Ὁ Ρεϊμὸν Ἀρὸν στὰ «Ἀπομνημονεύματά» του χωρίζει τὰ γεγονότα τοῦ Μάη 68 σὲ τέσσερις φάσεις. Ἡ πρώτη ἀρχίζει μὲ τὴν εἴσοδο τῆς ἀστυνομίας στὴν αὐλὴ τῆς Σορβόνης, ποὺ διαρκεῖ ἕως τὶς 13 Μαΐου, ἡμέρα τῆς γενικῆς ἀπεργίας καὶ τοῦ ἀνοίγματος τῆς Σορβόνης. Ἡ δεύτερη σφραγίζεται ἀπὸ τὴν ἐπέκταση τῶν ἀπεργιῶν, στὴν ἀρχὴ ἀπὸ ἀνεξάρτητες κομματικὰ ὁμάδες, στὴ συνέχεια μὲ τὴν κινητοποίηση ἢ τὴ συμπαράσταση τοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος Γαλλίας, ποὺ κατέληξαν στὶς διαπραγματεύσεις τῆς Γκρενὲλ καὶ στὴ συμφωνία μεταξὺ ἐργοδοτῶν καὶ συνδικάτων ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς κυβέρνησης Πομπιντού.
.       Ἡ τρίτη φάση διαρκεῖ λίγες, ἀλλὰ δραματικὲς ἡμέρες. Τὰ κύρια γεγονότα τῶν ἡμερῶν αὐτῶν ἦσαν ἡ ἄρνηση τῆς συμφωνίας τῆς Γκρενὲλ ἀπὸ τοὺς ἀπεργοὺς τῆς Μπιγιανκούρ, ἡ ἀμφισβήτηση τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας καὶ τοῦ Πρωθυπουργοῦ, ἡ ἀνακοίνωση τοῦ Φρανσουὰ Μιτερὰν ὅτι θὰ εἶναι ὑποψήφιος γιὰ τὴν Προεδρία τῆς Δημοκρατίας, στὴν περίπτωση ποὺ ἀποσυρθεῖ ὁ στρατηγὸς Ντὲ Γκόλ, ἡ «ἐξαφάνιση» τοῦ στρατηγοῦ Ντὲ Γκὸλ γιὰ κάποιες ὧρες (μετέβη στὸ Μπάντεν Μπάντεν καὶ συναντήθηκε μὲ στρατιωτικούς), ἡ ἀπὸ ραδιοφώνου (Σημ. Γιὰ νὰ θυμίσει τὸ διάγγελμά του κατὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Γαλλίας ἀπὸ τοὺς Ναζὶ) ἱστορικὴ ὁμιλία του τὸ ἀπόγευμα τῆς 30ῆς Μαΐου 1968 καὶ ἡ στὴ συνέχεια ὑπέρ του καὶ ὑπὲρ τῆς Δημοκρατίας διαδήλωση ἑκατοντάδων χιλιάδων παρισινῶν στὰ Ἠλύσια Πεδία.
.       Ἡ τελευταία φάση διήρκεσε μερικὲς ἑβδομάδες. Κατ’ αὐτὲς ἐπανῆλθε ἡ ὁμαλότητα στὰ πανεπιστήμια καὶ στὰ ἐργοστάσια, ἐπιβλήθηκε ἡ δημόσια τάξη στὴ Γαλλία, καὶ διενεργήθηκαν βουλευτικὲς ἐκλογές, ποὺ ἔδωσαν μία μεγάλη νίκη στὸν Στρατηγὸ Ντὲ Γκόλ, μεγαλύτερη ἀπὸ αὐτὴν ποὺ διέθετε προηγουμένως τὸ Κόμμα του στὴν Ἐθνοσυνέλευση. Ἀντίθετα ἔχασαν δύναμη τὸ ΚΚΓ καὶ τὰ ἄλλα Κόμματα τῆς Ἀριστερᾶς.

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία τοῦ Ντὲ Γκόλ, τὴν 30ή Μαΐου 1968

.           «Γαλλίδες καὶ Γάλλοι,
Ὡς ἐγγυητὴς τῆς ἐθνικῆς καὶ δημοκρατικῆς νομιμότητας… πῆρα τὶς ἀποφάσεις μου. Ὑπὸ τὶς παροῦσες συνθῆκες δὲν παραιτοῦμαι… Ἡ Γαλλία πραγματικὰ ἀπειλεῖται μὲ δικτατορία. Θέλουν νὰ τὴν ὑποχρεώσουν νὰ ὑποκύψει σὲ μία ἐξουσία, ποὺ θὰ ἐπιβαλλόταν μέσα σὲ ἐθνικὴ ἀπελπισία. Μία ἐξουσία, ποὺ θὰ ἦταν τότε προφανῶς κατ’ οὐσίαν ἡ ἐξουσία τοῦ νικητῆ, δηλαδὴ τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ κομμουνισμοῦ. Φυσικά, στὴν ἀρχὴ θὰ τὴν χρωμάτιζαν μὲ ἀπατηλὴ ἐμφάνιση, χρησιμοποιώντας τὴ φιλοδοξία ἢ τὸ μίσος περιθωριακῶν πολιτικῶν… Ἔ, λοιπόν, ὄχι! Ἡ Δημοκρατία δὲν θὰ παραιτηθεῖ, ὁ λαὸς θὰ ἀνακτήσει τὸν ἔλεγχο. Ζήτω ἡ Δημοκρατία, ζήτω ἡ Γαλλία!».

Συνθήματα τοῦ Μάη τοῦ 1968

Τὰ συνθήματα, ποὺ ἔγραφαν φοιτητὲς κατὰ τὴν ἐξέγερση τοῦ Μάη ᾽68, δείχνουν ὅτι αὐτοὶ ἦσαν ἀντιεξουσιαστὲς καὶ ἀναρχικοί.
Μερικὰ ἀπὸ αὐτά:

Ἀπαγορεύεται τὸ ἀπαγορεύεται.
Νά ᾽στε ρεαλιστές, ζητᾶτε τὸ ἀδύνατο.
Ἡ φαντασία στὴν ἐξουσία.
Διαβάζετε λιγότερο, ζῆστε περισσότερο.
Δὲν θὰ ἀξιώσουμε τίποτε, δὲν θὰ ζητήσουμε τίποτε. Θὰ τὰ πάρουμε, θὰ τὰ κατάσχουμε.
Ἐργάτη, εἶσαι 25 ἐτῶν, ἀλλὰ τὸ συνδικάτο σου εἶναι τοῦ περασμένου αἰώνα.
Ἀγοράζουν τὴν εὐτυχία σου. Κλέψ᾽ την.
Τὸ οἰνόπνευμα σκοτώνει. Πάρτε L.S.D.

——————————————————–

[1] Les collections de l’ Histoire, No 27, Avril – Juin 2005, p. 83

[2] Φιλόλογος, D.E.A. Νεοελληνικῆς Φιλολογίας, Μ.Δ.Ε. Φιλοσοφίας

[3] Νέος ΕΡΜΗΣ Ο ΛΟΓΙΟΣ, τεύχ. 5ο – 6ο, Μάϊος – Δεκέμβριος 2012, σελ. 92.

[4] Raymond Aron “Memoires”, Ed. Julliard, Paris 1983, Vol. II, p. 663-664.

[5] Αὐτ. σελ. 671

[6] Liberation, 2 Juillet 2017

[7] Κορνηλίου Καστοριάδη «ἡ ἄνοδος τῆς ἀσημαντότητας», Ἐκδ. Ὕψιλον, Ἀθήνα, 1995, σελ. 44-47

Advertisements

,

Σχολιάστε

ΧΑΙΡΕ ΓΑΛΛΙΑ, ΠΡΩΤΟΠΟΡΕ ΣΤΗΝ “ΕΞΥΠΝΗ” ΒΛΑΚΕΙΑ! (Διέκοψαν ταινία σὲ σχολεῖο, γιατί «ἀναφερόταν στὸν Χριστό»!)

Διέκοψαν τὴν προβολὴ χριστουγεννιάτικης ταινίας σὲ μαθητές,
γιατί «μιλοῦσε γιὰ τὸν Χριστό».

Λευτέρης Σαββίδης
25 Δεκεμβρίου 2017 17:58

.           Οἱ δάσκαλοι στὸ δημοτικὸ τῆς νοτιοανατολικῆς Γαλλίας συνειδητοποίησαν πὼς τὸ περιεχόμενό της βασιζόταν στὴν Καινὴ Διαθήκη, γεγονὸς ποὺ κατὰ τὴ γνώμη τους δὲν συνάδει μὲ τὸν κοσμικὸ χαρακτήρα τοῦ γαλλικοῦ σχολείου.
.           Οἱ δάσκαλοι δημοτικοῦ σχολείου στὴ νοτιοανατολικὴ Γαλλία σταμάτησαν προβολὴ χριστουγεννιάτικης ταινίας γιὰ 83 μαθητές, καθὼς διαπίστωσαν πὼς τὸ περιεχόμενό της δὲν ἦταν ἀρκετὰ ἐκκοσμικευμένο. Ἡ ἀμερικανικὴ ταινία κινουμένων σχεδίων “Τὸ Ἀστέρι τῶν Χριστουγέννων” περιγράφει τὴν ἱστορία ἑνὸς γαϊδουριοῦ ποὺ ἀκολουθεῖ τὴν Παρθένο Μαρία καὶ τὸν Ἰωσὴφ ὢς τὴν Βηθλεὲμ καὶ τὴν γέννηση τοῦ θείου Βρέφους. Οἱ ὑπεύθυνοι ἐκπαιδευτικοὶ ἀναφέρουν πὼς θεώρησαν ἀπὸ τὴν περίληψη τῆς ταινίας πὼς τὸ ἔργο θὰ ἐκτυλισσόταν σὲ χριστουγεννιάτικη περίοδο, ὄχι ὅμως πὼς θὰ περιέγραφε τὴν χριστιανικὴ ἱστορία τῆς Καινῆς Διαθήκης. Αὐτὸ τὸ τελευταῖο τοὺς ἀνάγκασε, ὅπως διαβάζουμε στὴν τοπικὴ ἐφημερίδα Le Republicain Sud-Gironde, νὰ σταματήσουν τὴν προβολή.
.         «Συνειδητοποιήσαμε, ὅσο παιζόταν ἡ ταινία, πὼς δὲν πρόκειται γιὰ ἕνα φὶλμ σὲ χριστουγεννιάτικο κλίμα, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἱστορία τῆς Γέννησης, τῆς γέννησης τοῦ Ἰησοῦ, τῆς περιπλάνησης τῆς Μαρίας καὶ τοῦ Ἰωσὴφ ὢς τὴ Βηθλεέμ. Τὸ ἔργο βασίζει λοιπὸν τὸ περιεχόμενό του στὰ Εὐαγγέλια, κάτι ποὺ δὲν εἶναι κοσμικό», ἀναφέρουν οἱ ἐκπαιδευτικοί, σὲ μία εἴδηση ποὺ ἔχει προκαλέσει ἔντονη συζήτηση στὴ Γαλλία.
.           Πέρσι, ὁ δημόσιος διάλογος εἶχε περιστραφεῖ γύρω ἀπὸ τὴν ἐπιλογὴ Δήμων ἀνὰ τὴν χώρα νὰ τοποθετήσουν φάτνες σὲ δημόσια κτίρια, κάτι ποὺ θεωρήθηκε πλῆγμα ἐνάντια στὸ κοσμικὸ κράτος. Τὸ γαλλικὸ ΣτΕ συνεδρίασε τὸ 2016 προκειμένου νὰ ἀποφασίσει ἂν θὰ ἐπιτραπεῖ ἢ ὄχι ἡ ἐγκατάσταση φάτνης σὲ δημόσια κτίρια ἐν ὄψει Χριστουγέννων.
.           Ἡ Γαλλία ἔχει διαχωρίσει τὸ γαλλικὸ κράτος ἀπὸ τὴν καθολικὴ ἐκκλησία μὲ νόμο ἀπὸ τὸ 1905 καὶ οἱ ὀπαδοὶ τῆς αὐστηρῆς του ἐφαρμογῆς καὶ τῆς θρησκευτικῆς οὐδετερότητας στὴ δημόσια σφαίρα, ἐκτιμοῦν πὼς ἡ φάτνη δὲν μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ὡς ἁπλὸ σύμβολο «λαϊκῆς τέχνης», ἀλλὰ εἶναι ἕνα σύμβολο τῆς χριστιανικῆς θρησκείας. Πιὸ συγκεκριμένα, τὸ ἄρθρο 28 τοῦ νόμου ἀπαγορεύει κάθε «σύμβολο ἢ ἔμβλημα θρησκευτικοῦ χαρακτήρα σὲ δημόσια κτίρια».

ΠΗΓΗ: news247.gr

, , ,

Σχολιάστε

«ΚΑΡΦΩΣΑΝ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΙΣΙΟΥ»

Ὀρθόδοξη μαρτυρία στὸν 21ο αἰώνα

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.                Στὸ διαδίκτυο ἐντοπίσαμε μία ἐνδιαφέρουσα εἴδηση: «Οἱ Ρῶσοι ‟κάρφωσαν” τὸν Τίμιο Σταυρὸ στὴν καρδιὰ τοῦ Παρισιοῦ. Ἕτοιμη σχεδὸν ἡ ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Τριάδος (…). Κάποιοι τὰ δημόσια ἔσοδά τους τὰ κατευθύνουν στὸ νὰ ὁμολογοῦν Ὀρθοδοξία, εἴτε στὸ Κόσοβο, ἀναστηλώνοντας κατεστραμμένες ἀπὸ τοὺς Ἀλβανοὺς ἐκκλησίες, εἴτε ἀνοικοδομών­τας Ὀρθόδοξους Ἱεροὺς Ναοὺς στὸ κέν­τρο τῆς Εὐρώπης. Ἔτσι λοιπὸν μὲ πανηγυρικὸ τρόπο (…) τοποθετήθηκε ὁ βάρους 8 τόνων τροῦλος στὴν ρωσικὴ Ὀρθόδοξη ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Τριάδος, δίπλα ἀκριβῶς ἀπὸ τὸν πύργο τοῦ Ἄιφελ, μὲ τὸν Τίμιο Σταυρὸ τοῦ Κυρίου μας νὰ δεσπόζει στὴν περιοχή. Τὰ χρήματα γιὰ τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ μεγάλου αὐτοῦ ναοῦ δόθηκαν ἀπὸ τὸ πατριαρχεῖο Μόσχας καὶ τὴ ρωσικὴ κυβέρνηση» («Dioptra-news» 23-3-2016).
.                Εἶναι ἄξιο προσοχῆς τὸ ὅτι ὄχι μόνο τὸ ρωσικὸ πατριαρχεῖο, ἀλλὰ καὶ ἡ ρωσικὴ κυβέρνηση χρηματοδότησαν τὴν ἀνέγερση τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ Ναοῦ. Ἑπομένως πολὺ ὠφέλιμο γιὰ τὸν λαό μας θὰ εἶναι ἂν οἱ πολιτικοὶ ὅλων τῶν ἀποχρώσεων, ποὺ τὸν κυβερνοῦν κατὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες, κατανοήσουν τὴν εὐεργετικὴ ἐπίδραση ποὺ μπορεῖ νὰ ἀσκήσει ἡ Ὀρθόδοξη πίστη στὴ σύγχρονη ἀποστατημένη κοινωνία. Τὰ μέτρα ποὺ παίρνουν μεθοδικὰ οἱ κυβερνήσεις τῶν χωρῶν τῆς Δύσεως γιὰ νὰ ὁδηγήσουν ἀπὸ τὴν «πολυπολιτισμικὴ κοινωνία» στὴν περίφημη «παγκοσμιοποίηση», μόνο σὲ τραγικὰ ἀ­διέξοδα καταλήγουν. Στὴν πατρίδα μας τὸ πράγμα εἶναι ἐμφανέστατο καὶ μόνο ἐξ αἰτίας τοῦ τεραστίου μεταναστευτικοῦ προβλήματος. Ἄραγε οἱ σημερινοὶ κυβερνῆτες μας θὰ θελήσουν νὰ ὑπηρετήσουν τὰ ἀληθινὰ συμφέροντα τοῦ Ἑλληνορθοδόξου λαοῦ μας; Διαφορετικὰ θὰ ἐπαληθευθεῖ γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ ὁ θεόπνευστος λόγος τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου: «Πόσοι ἐπολέμησαν τὴν Ἐκκλησίαν; Καὶ οἱ πολεμήσαντες ἀπώλοντο (=χάθηκαν, ἐξαφανίσθηκαν)»!

, , ,

Σχολιάστε

«ΑΣ᾽ ΤΟΥΣ ΓΑΛΛΟΥΣ! ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ!» (Ἅγ. Παΐσιος Ἁγιορείτης)

Νικόλαος Ζουρνατζόγλου
Μαρτυρίες Προσκυνητῶν
Γέροντας ΠΑΪΣΙΟΣ ὁ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (1924–1994)
τόμ. Β´ σελίδα 359
ἐκδ. «Ἁγιοτόκος Καππαδοκία»

«Ἄσ᾽ τους ατούς, πο μαζεύουν τος Μουσουλμάνους κα τος χτίζουν τζαμιά. ργότερα, θ καταλάβουν τί συμβαίνει κα τότε θ εναι ο πρτοι πο θ πάρουν μέτρα ναντίον τους. Θ δετε τί θ κάνουν».

, ,

Σχολιάστε

Ο ΑΝΑΔΥΟΜΕΝΟΣ ΙΔΕΩΔΗΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ “ΑΝΩΝΥΜΙΑΣ”!

Τοῦ Jean Clair ,
μέλους de l᾽ Academie Francaise,
“Le citoyen ideal”,
ἐφημ. «Le Figaro», 17-18 Novembre 2012, p. 20.

«Ὁ ἰδεώδης πολίτης [τῆς “Γαλλικῆς Δημοκρατίας”], ὁ ὁποῖος καλύτερα ἀπὸ ὅ,τι ὁ προλετάριος τοῦ Μὰρξ ἢ ὁ ἐργάτης τοῦ Γιοῦνκερ θὰ ἐνσαρκώσει τὸν καθαρὸ καὶ ἀποκλειστικὰ παραγωγὸ ἄνθρωπο, ποὺ θὰ παράγει χωρὶς τὸ ἐμπόδιο τῶν οἰκογενειακῶν δεσμῶν καὶ τῶν κτύπων τῆς καρδιᾶς του, καὶ τοῦ ὁποίου ὁ μόνος λόγος ὕπαρξής του, δὲν θὰ εἶναι ὅτι ἔρχεται ἀπὸ κάπου καὶ κατευθύνεται πρὸς κάπου, δὲν θὰ εἶναι ἀπόγονος μίας οἰκογένειας, οὔτε συντελεστὴς τοῦ μέλλοντός του, ἀλλὰ χωρὶς σχέδιο οὔτε θλίψη, ἕνα ἄτομο χωρὶς γενεαλογικὸ δένδρο, χωρὶς ρίζες, χωρὶς διαδοχὴ καὶ χωρὶς δεσμούς, ποὺ θὰ μπορεῖ ὅλη τὴν ζωὴ τῆς ὀρφάνιας του νὰ μὴν τὴν ἀφιερώσει πουθενὰ ἀλλοῦ, παρὰ μόνο στὴν ἀνώνυμη κοινωνία, τῆς ὁποίας εἶναι προϊόν».

 

 

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ ΠΡΟΟΔΕΥΕΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΠΟΡΟΥΣ ΔΕΣΜΕΥΕΙ!

Ὁ ὁλοκληρωτισμὸς προοδεύει. Οἱ σπόροι ΔΕΣΜΕΥΟΝΤΑΙ
Ἔρχεται ὁ ἔλεγχος τῆς τροφῆς καὶ ἀπαγόρευση
τῆς ἐπαναχρησιμοποίησης σπόρων γιὰ τοὺς Γάλλους ἀγρότες

.          Ἕνα νέο αὐστηρὸ νομοσχέδιο ποὺ θὰ ἐπιβάλλει τὴν καταβολὴ δικαιωμάτων χρήσης τῶν σπόρων καὶ περιορίζει τὴν ἐλεύθερη ἰδιοπαραγωγὴ ψηφίσθηκε πρόσφατα ἀπὸ τὸ Γαλλικὸ κοινοβούλιο. Ἡ νέα νομοθεσία ἐπιβεβαιώνει τὴν γενικότερη τάση στὴν Ε.Ε. περιορισμοῦ τῶν δικαιωμάτων τῶν ἀγροτῶν ἐπὶ τῆς χρήσης τῶν σπόρων καθὼς ἐντείνει καὶ τὶς ἀνησυχίες γιὰ τὶς δυνητικὲς ἐπιπτώσεις στὴν ἀγροτικὴ βιοποικιλότητα.

 .             Γιὰ τοὺς Γάλλους ἀγρότες ἡ ἐλεύθερη χρήση σπόρων δείχνει πολὺ σύντομα νὰ γίνεται ἀνάμνηση. Οἱ ἰδιοπαραγώμενοι σπόροι, γνωστοὶ ὡς “σπόροι ἀγροκτήματος,” ἐπιλέγονται ἀπὸ τοὺς ἀγρότες ἀπὸ τὴ δική τους σοδειὰ καὶ διατηροῦνται γιὰ φύτευση τὴν ἑπόμενη χρονιά. Ἐδῶ καὶ μερικὲς δεκαετίες, αὐτὸ εἶχε πρακτικὰ περιοριστεῖ κατὰ πολύ, ἰδιαίτερα ἀπὸ τότε ποὺ οἱ σπόροι προστατεύονται ἀπὸ τὸ Πιστοποιητικὸ Φυτικῶν Ποικιλιῶν (PVC), ἢ ἀλλιῶς τοῦ δικαιώματος ἰδιοκτησίας ποὺ ἀνήκει ἀποκλειστικὰ στοὺς “ἰδιοκτῆτες” τῶν σπόρων. Ἡ ἐπαναχρησιμοποίηση αὐτῶν τῶν σπόρων πρὸς φύτευση ἦταν θεωρητικὰ ἀπαγορευμένη, ἂν καὶ στὴ πραγματικότητα, ἡ πρακτική της ἐπαναχρησιμοποίησης τῶν σπόρων ἦταν εὐρέως ἀνεκτὴ στὴ Γαλλία. Ὡστόσο, ἀπὸ τώρα καὶ στὸ ἑξῆς ἡ νομοθεσία θὰ γίνει πολὺ πιὸ αὐστηρὴ σύμφωνα μὲ ἕνα νομοσχέδιο τοῦ κεντροδεξιοῦ κόμματος Γαλλικοῦ κόμματος UMP τὸ ὁποῖο ἐγκρίθηκε στὶς 28 Νοεμβρίου ἀπὸ τὸ Γαλλικὸ κοινοβούλιο.
.             “’Από τὶς 5.000 φυτικὲς ποικιλίες ποὺ καλλιεργοῦνται γιὰ ἐμπορικοὺς σκοποὺς στὴν Γαλλία, οἱ 1.600 προστατεύονται μὲ πιστοποιητικὸ PVC ἀντιστοιχώντας στὸ 99% τῶν καλλιεργούμενων ποικιλιῶν”, ἐξηγεῖ ὁ Delphine Guey, τῆς Ἐθνικῆς Διεπαγγελματικῆς Ὁμάδας Σπόρων (NISG). Ὡστόσο, μέχρι σήμερα, καὶ σύμφωνα μὲ τὸ Ἐθνικὸ Συντονιστικὸ γιὰ τὴν Ὑπεράσπιση τῶν Σπόρων Ἀγροκτήματος (CNDSF), περίπου τὸ ἥμισυ τῶν καλλιεργούμενων σιτηρῶν ἐπαναχρησιμοποιοῦνται γιὰ φύτευση ἀπὸ τοὺς ἀγρότες, κάτι ποὺ εἶναι σχεδὸν πάντα “παρανομο”. Φαίνεται, παρ᾽ ὅλα αὐτά, ὅτι ὁ καιρὸς τῆς “νομικῆς ἀβεβαιότητας” ἔχει παρέλθει: Σύμφωνα μὲ τὸ Γαλλικὸ Ὑπουργεῖο Γεωργίας “..οἱ σπόροι δὲν θὰ μποροῦν νὰ ἀπαλλάσσονται ἀπὸ τὴν φορολογία, ὅπως συμβαίνει ἕως σήμερα.”
.             Τὸ νομοσχέδιο τοῦ κόμματος UMP οὐσιαστικὰ ἑρμηνεύει ἕναν Εὐρωπαϊκὸ κανονισμὸ ἀπὸ τὸ 1994 σχετικὰ μὲ τὶς φυτικὲς ποικιλίες, ὁ ὁποῖος μέχρι τώρα δὲν ἦταν σὲ οὐσιαστικὴ ἰσχὺ στὴν Γαλλία. Κατὰ συνέπεια, οἱ αὐτοπαραγώμενοι σπόροι, οἱ ὁποῖοι μέχρι πρότινος βρίσκονταν ὑπὸ ἕνα καθεστὼς ἀνοχῆς τῆς ὕπαρξής τους, ἔχουν πιὰ νομιμοποιηθεῖ, μὲ τὴν προϋπόθεση βέβαια ὅτι πρέπει νὰ δοθεῖ κάποια “ἀποζημίωση στοὺς ἰδιοκτῆτες τοῦ πιστοποιητικοῦ PVC” – ἐννοώντας, τὸ νὰ πληρώνονται οἱ ἑταιρεῖες σπόρων – “μὲ στόχο αὐτὲς νὰ συνεχίσουν νὰ ἀφιερώνουν τὴν δύναμή τους στὴν ἔρευνα καὶ τὴν συνεχῆ βελτίωση τῶν γενετικῶν πόρων”, ὅπως ἀναφέρει τὸ κείμενο τοῦ νόμου. Ἐξαίρεση στὸ παραπάνω ἀποτελοῦν γεωργοὶ ποὺ παράγουν λιγότερους ἀπὸ 92 τόνους σιτηρῶν.
.             Ἀπὸ τὸ 2001, ἡ νομοθεσία αὐτὴ εἶχε ἐφαρμογὴ εἶχε ἐφαρμογὴ μόνο σὲ ἕνα εἶδος, τὸ σιτάρι γιὰ παρασκευὴ ψωμιοῦ. Ὀνομάζεται «ἀναγκαία ἐθελοντικὴ συνεισφορὰ» καὶ συλλέγονταν ἀπὸ τὶς σποροπαραγωγικὲς ἑνώσεις. Οἱ καλλιεργητὲς ἔπρεπε νὰ καταβάλουν 50 σέντς/τόνο κατὰ τὴν συγκομιδὴ τοῦ σιταριοῦ. Αὐτὸ τὸ σύστημα τώρα θὰ ἐπεκταθεῖ σὲ μία ἀνοικτὴ λίστα 21 εἰδῶν, λέει ὁ Xavier Beulin, πρόεδρος τῆς Ἐθνικῆς Ὁμοσπονδίας Ἑνώσεων Παραγωγῶν Ἀγροτικῶν Προϊόντων (NFAPU). Μὲ λίγα λόγια, σύμφωνα μὲ τὸν Guy Kastler, Διευθύνοντα Σύμβουλο τοῦ Δικτύου σπόρων καὶ μέλος τῆς συνομοσπονδίας Ἀγροτῶν γιὰ τὰ μισὰ ἀπὸ τὰ καλλιεργούμενα εἴδη – ὅπως σόγια, φροῦτα, λαχανικὰ – ἡ ἐπαναχρησιμοποίηση τῶν σπόρων μας θὰ εἶναι ἀπαγορευμένη, καὶ γιὰ τὰ ἄλλα μισὰ – σιτηρὰ καὶ κτηνοτροφικὰ εἴδη – θὰ πρέπει νὰ πληρώνουμε γιὰ νὰ τὰ ἐπαναχρησιμοποιήσουμε”.

 Ἔρχεται ἡ ἰδιωτικοποίηση τῶν σπόρων;

.             Πολλὲς οἰκολογικὲς καὶ ἀγροτικὲς ἑνώσεις φοβοῦνται μία σημαντικὴ παρέμβαση ἀπὸ τὶς σποροπαραγωγικὲς ἑταιρεῖες στὴν πρόσβαση σὲ σπόρους μέσα ἀπὸ δικαιώματα ἰδιοκτησίας τὰ ὁποῖα θὰ ἐπεκταθοῦν σὲ διάφορες καλλιέργειες καὶ τὰ παραγόμενα προϊόντα τους. Μὲ τὴν ἐν λόγῳ φορολόγηση, “ἀκόμη καὶ οἱ ἀγρότες ποὺ χρησιμοποιοῦν ἐμπορικοὺς σπόρους θὰ πρέπει νὰ πληρώνουν γιὰ τοὺς σπόρους τους,” ἐπισημαίνει ὁ Guy Kastler. Οἱ φόβοι ποὺ διατυπώνονται εἶναι τὸ ποσοστὸ τῶν σπόρων ἀγροκτήματος ποὺ χρησιμοποιεῖται θὰ μειωθεῖ καθὼς αὐτοὶ θὰ ἀκριβύνουν καὶ θὰ γίνουν ἔτσι λιγότερο ἑλκυστικοὶ γιὰ τοὺς ἀγρότες. Μεταξὺ φόρων καὶ ἀπαγόρευσης ἐπαναχρησιμοποίησης τῶν δικῶν τους σπόρων, οἱ ἀγρότες θὰ φορολογοῦνται ὅλο καὶ περισσότερο κάθε φορά, χωρὶς πλέον νὰ τοὺς παράγουν, ἀλλὰ μὲ τὸ ἀγοράζουν κάθε χρονιὰ τοὺς σπόρους τους. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ὑπάρχει ὁ φόβος ὅτι θὰ ὑπάρξει αὔξηση τῆς ἐξάρτησης ἀπὸ τὴν βιομηχανία σπόρων.
.             Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ὁ Xavier Beulin πιστεύει πὼς ἐξασφαλίζεται ἔτσι ἡ συνεισφορὰ ἀπὸ τὸν καθένα στὴν ἔρευνα τῶν καλλιεργούμενων σπόρων, δεδομένου ὅτι αὐτοὶ γενικότερα προέρχονται ἀπὸ τοὺς σπόρους ἀγροκτήματος. Κάνοντας ἕναν παραλληλισμὸ μὲ ἕνα νόμο ποὺ ἀποσκοπεῖ στὴν “προστασία τῶν δημιουργῶν” ταινιῶν καὶ μουσικῆς, ὁ πρόεδρος τῆς NFAPU ὑποστηρίζει ὅτι εἶναι “φυσιολογικὸ ὅσοι χρησιμοποιοῦν σπόρους ἀγροκτήματος νὰ συμμετέχουν ἐπίσης στὴν χρηματοδότηση τῆς δημιουργίας νέων ποικιλιῶν, δεδομένου ὅτι ἡ αὐτοὶ οἱ ἴδιοι θὰ ἐπωφεληθοῦν”.
.             Ἀντικρούοντας αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημα, ἡ Ἕνωση Ἀγροτικοῦ Συντονισμοῦ τονίζουν στὴν ἰστοσελίδα τους ὅτι ὁ Beulin Xavier δὲν εἶναι μόνο ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς Ἐθνικῆς Ὁμοσπονδίας Ἀγροτικῶν Ἑνώσεων NFAPU, ἀλλὰ καὶ διευθυντὴς τῆς ὁμάδας Sofiproteol, “ἡ ὁποία ἀποτελεῖ μέρος μίας μεγαλύτερης ὁμάδας γαλλικῶν ἑταιρειῶν σπόρων ὅπως ἡ Euralis SEMENCES, Limagrain κ.α.”.

 Ἔρχεται ἡ ἀπώλεια τῆς βιοποικιλότητας;

.             Ἕνας περαιτέρω φόβος εἶναι ὁ ἀντίκτυπος τοῦ μέτρου αὐτοῦ στὴ γεωργικὴ βιοποικιλότητα. Προφανῶς, φυτεύοντας συνέχεια μόνο μία ποικιλία -κάτι ποὺ σχεδὸν πάντα προκύπτει ἀπὸ τὴν ἔρευνα- δὲν αὐξάνει τὴ βιοποικιλότητα. Ὁ Guy Kastler προτείνει ὅτι μὲ τὴν χρήση ἰδιοπαραγόμενων σπόρων “νέα χαρακτηριστικὰ ἐμφανίζονται, τὰ ὁποῖα ἐπιτρέπουν στὸ φυτὸ νὰ προσαρμοστεῖ καλύτερα στὸ ἔδαφος, τὸ κλίμα, τὶς τοπικὲς συνθῆκες. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο εἶναι δυνατὸν νὰ μειωθεῖ ἡ χρήση λιπασμάτων καὶ φυτοφαρμάκων. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ἡ βιομηχανία σπόρων προσαρμόζει τὰ φυτά τους στὰ δικά τους λιπάσματα καὶ φυτοφάρμακα, ἔτσι ὥστε νὰ εἶναι τὰ ἴδια παντοῦ τείνοντας νὰ δημιουργήσουν ὁμοιομορφία τῶν φυτῶν, ὅπου καὶ ἂν καλλιεργοῦνται“.

 Πρὸς ἕνα καθεστὼς πατεντῶν

.             Τὸ πιστοποιητικὸ PVC στὴ Γαλλία εἶναι μία ἐναλλακτικὴ λύση γιὰ τὶς πατέντες σὲ ζωντανοὺς ὀργανισμούς, ποὺ εἶναι σὲ ἰσχύ, γιὰ παράδειγμα, στὶς ΗΠΑ. Αὐτὸ τὸ δικαίωμα πνευματικῆς ἰδιοκτησίας καταχωρεῖται ἀπὸ ἑταιρεῖες οἱ ὁποῖες, μέσῳ τῆς ἔρευνας, ἔχουν δημιουργήσει ὑβριδικὲς ποικιλίες καὶ ἔχουν μονοπώλιο τῆς πώλησης τῶν σπόρων [γιὰ ἀρκετὰ χρόνια] ἀπὸ τὰ εἴδη αὐτά, ὅπως συμβαίνει στὴ Γαλλία γιὰ περίπου 450 εἴδη.
.             Ὁρισμένοι, ὅπως ὁ Guy Kastler, φοβοῦνται ὅτι αὐτὸ θὰ εἶναι εὐνοϊκὸ γιὰ τὸ καθεστὼς πατεντῶν, τὸ ὁποῖο περιορίζει τὰ δικαιώματα τῶν ἀγροτῶν νὰ χρησιμοποιοῦν ἐλεύθερα προστατευόμενους σπόρους. Σὲ κάθε περίπτωση, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ πιστοποιητικὸ PVC, ἡ πατέντα ἀπαγορεύει ἐντελῶς στοὺς ἀγρότες νὰ καλλιεργοῦν [πατενταρισμένους] σπόρους ποὺ προέκυψαν ἀπὸ ἴδια παραγωγή, μὲ ἢ χωρὶς ἀποζημίωση, σύμφωνα μὲ Delphine Guey. Αὐτὴ συμβαίνει ἤδη μὲ τὶς γενετικὰ τροποποιημένες ποικιλίες (μεταλλαγμένα) ποὺ ἀνήκουν στὴν ἀμερικανικὴ ἑταιρεία Monsanto, ἡ ὁποία, σύμφωνα μὲ τὴν Marie-Monique Robinin στὸ ντοκιμαντὲρ “Ὁ Κόσμος Σύμφωνα μὲ τὴν Monsanto”, ἔχει δημιουργήσει ἕνα εἴδων “ἀστυνομικῶν σπόρων” ποὺ εἰδικεύονται στὴν παρενόχληση τῶν ἀγροτῶν ποὺ φυτεύουν ἢ ἀνταλλάσσουν “παρανομα” [πατενταρισμένους] σπόρους δικιᾶς τοὺς παραγωγῆς.
.             Ἡ ἄλλη διαφορὰ μὲ τὶς πατέντες εἶναι ὅτι τὸ πιστοποιητικὸ PCV ἐπιτρέπει στοὺς ἰδιοκτῆτες νὰ χρησιμοποιοῦν ἐλεύθερα προστατευόμενες ποικιλίες, ἐπωφελούμενοι τῶν γενετικῶν πόρων τους καὶ νὰ δημιουργήσουν νέες ποικιλίες. Ἔτσι, ἡ χρήση ἑνὸς γονιδίου ἀπὸ τὸ ἕνα φυτικὸ εἶδος δὲν ἐπιτρέπει τὴν χορήγηση πατέντας, καὶ ὡς ἐκ τούτου τὴν πλήρη ἰδιοποίησή του. Ἡ διαφοροποίηση αὐτὴ ἐπέτρεψε, σύμφωνα μὲ Delphine Guey, τὴν διατήρηση τῆς ποικιλίας τῶν γαλλικῶν ἑταιρειῶν σπόρων. Καὶ τουλάχιστον ἐπέτρεψε στοὺς παραγωγοὺς ἐπιλέξουν ἀπὸ μία εὐρύτερη ποικιλία ποικιλιῶν. Ὡστόσο, ἂν καὶ ἡ κατοχύρωση πατέντας σὲ ἔμβιους ὀργανισμοὺς δὲν ἐπιτρέπεται στὴν Γαλλία, ἡ πατεντοποίηση φυτικῶν γονιδίων ἤδη ὑφίσταται καὶ ἡ τάση αὐτὴ συνεχῶς αὐξάνεται.

 ΠΗΓΗ: «ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ» (ἐφημ. Le Monde)

, ,

Σχολιάστε

ΜΕΤΩΠΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΓΑΛΛΙΑΣ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ

«Μετωπικὴ» μὲ τὴν Τουρκία –
Ἡ γαλλικὴ Βουλὴ ποινικοποιεῖ τὴν ἄρνηση τῆς γενοκτονίας τῶν Ἀρμενίων
Χιλιάδες Τοῦρκοι διαδήλωσαν ἔξω ἀπὸ τὴν γαλλικὴ Ἐθνοσυνέλευση
τὴν ὥρα τῆς ψηφοφορίας.

 .        Παρίσι: Παρὰ τοὺς «βρυχηθμοὺς» τῆς Τουρκίας γιὰ ἀντίποινα καὶ μὴ ἀναστρέψιμες συνέπειες, ἡ γαλλικὴ Ἐθνοσυνέλευση ἐνέκρινε σήμερα τὸ σχέδιο νόμου ποὺ καθιστὰ ποινικὸ ἀδίκημα τὴν ἄρνηση τῆς ἀναγνώρισης ὡς γενοκτονίας τῆς μαζικῆς σφαγῆς τὸ 1915 τῶν Ἀρμενίων ἀπὸ τοὺς Τούρκους Ὀθωμανούς, τὸ ὁποῖο προβλέπει φυλάκιση ἑνὸς ἔτους καὶ βαρὺ πρόστιμο.
.       Ἡ Γαλλία ἔχει ἀναγνωρίσει τὴν Γενοκτονία τῶν Ἀρμενίων ἀπὸ τὸ 2001. Τὸ νομοσχέδιο ποὺ ἔχει προκαλέσει τὴν ὀργὴ τῆς Τουρκίας συντάχθηκε στὴν νομοθετικὴ βάση τῆς ποινικοποιήσεως τῆς ἀρνήσεως τοῦ Ὁλοκαυτώματος, τὴν ὁποία ἔχει υἱοθετήσει ἡ Γαλλία ἀπὸ τὸ 1990.
.            Τὸ σχέδιο νόμου υἱοθετήθηκε ἀπὸ πολὺ μεγάλη πλειοψηφία τῶν περίπου πενήντα βουλευτῶν ποὺ ἦταν παρόντες, ἐνῶ περίπου 6 ψήφισαν κατά.Τὸ σχέδιο νόμου, τὸ ὁποῖο ἔχει δημιουργήσει ἔνταση ἀνάμεσα στὸ Παρίσι καὶ τὴν Ἄγκυρα, θὰ κατατεθεῖ ἐν συνεχείᾳ στὴν Γερουσία, ὅπου θὰ συζητηθεῖ τὸ 2012.
.             Οἱ ὑποστηρικτές του ἐκφράζουν τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ υἱοθετηθεῖ καὶ ἀπὸ τὴν Γερουσία πρὶν ἀπὸ τὴν διακοπὴ τῶν ἐργασιῶν τοῦ γαλλικοῦ κοινοβουλίου στὰ τέλη τοῦ Φεβρουαρίου ἐν ὄψει τῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν στὴν Γαλλία.

 ΠΗΓΕΣ: ΑΠΕ-ΜΠΕ, news.in.gr, infognomonpolitics.blogspot.com

, ,

Σχολιάστε