Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Γέρων Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης

ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ, Ο ΠΡΩΤΟΣ ἐν ΑΜΕΡΙΚῌ ΕΛΛΗΝ ΑΓΙΟΣ (Dr. Ἰω. Καλλιανιώτης)

Γέρων Ἐφραίμ ὁ τέως Φιλοθεΐτης
καί νῦν ὁ Ἀριζονίτης
:
ἐν Ἀμερικῇ πρῶτος Ἅγιος τοῦ Ἑλληνισμοῦ

ὑπό
Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου
Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Scranton

  «Ἔσεσθε οὖν ὑμεῖς τέλειοι, ὡς ὁ Πατήρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τέλειός ἐστιν.» (Ματθ. ε΄ 48)

.            Εἶναι γεγονός ἀναμφισβήτητον ὅτι ὑπεράνω καί πέραν τῶν πράξεων καί ἔργων ἡμῶν «ὑπάρχει καί προΐσταται ὁ Θεός»,[1] ἡ θεία Χάρις Του καί ἡ θεία Πρόνοιά Του διά τήν θείαν Αὐτοῦ δημιουργίαν. Αὕτη, συνεπῶς, καθωδήγησεν καί τόν σεβαστόν ἡμῶν Γέροντα, τόν π. Ἐφραίμ, νά ἐγκαταλείψῃ τό Ἅγιον Ὄρος καί νά φθάσῃ ἐδῶ εἰς ἡμᾶς, εἰς τόν ἀπολωλότα Νέον Κόσμον τῆς ἀποστασίας καί τῶν αἱρέσεων.|
.            Ὁ Γέροντας Ἐφραίμ ἔζησεν ἑβδομήκοντα δύο (72) ἔτη ὡς μοναχός, ἱεροδιάκονος, ἱερομόναχος καί Γέροντας, καθηγούμενος εἰς τήν Ἱ. Μονήν Φιλοθέου τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί κατόπιν ὡς ἀναβιωτής, πνευματικός καθοδηγητής καί ἱδρυτής (κτίτωρ) δεκάδων Ἱερῶν Μονῶν εἰς Ἑλλάδα, Καναδᾶν καί Ἀμερικήν. Διά τόν μοναστικόν βίον του, ἀπό τό 1947 εἰς τό Ἅγιον Ὄρος ὑπό τήν συνοδείαν καί καθοδήγησιν τοῦ Ὁσίου Γέροντός του π. Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ καί κατόπιν ὡς ἡγούμενος τῆς Μονῆς Φιλοθέου τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἀπό τό 1973, ἔχουν γραφῆ πάρα πολλά, ὡς καί ὁ ἴδιος ὁ Γέροντας ἔχει καταγράψει. Εἰς αὐτό ἐδῶ τό μικρόν ἄρθρον θά ἤθελα νά ἀναφερθῶ εἰς τήν ἐμπειρίαν μας καί εὐλογίαν, τήν ὁποίαν ἐλάβομεν, ἡμεῖς οἱ Ἕλληνες τῆς Ἀμερικῆς, μέ τόν ἐρχομόν τοῦ Γέροντος εἰς τήν χώραν ταύτην, ἔπειτα ἀπό ἐπίσκεψίν του εἰς Καναδᾶν τό 1979 διά λόγους ὑγείας.|
.            Κατόπιν πολλῶν δυσχερειῶν, πειρασμῶν καί ἀντιδράσεων ἀπό τό Πατριαρχεῖον, ὁ Γέροντας Ἐφραίμ καθοδηγούμενος ὑπό τῆς θείας Προνοίας ἱδρύει τήν πρώτην Ἱεράν Μονήν εἰς τό Σάξονμπεργκ (Saxonburg) τῆς Πεννσυλβανίας, τήν Ἱ. Μ. τῆς Γεννήσεως τῆς Θεοτόκου τῷ 1990, μέ Καθηγουμένην τήν μακαριστήν Γερόντισσαν Ταξιαρχίαν.[2] Ἐν συνεχείᾳ, ἱδρύει δύο Ἱεράς Μονάς εἰς Καναδᾶν, τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ εἰς Bolton, Ontario καί τῆς Παναγίας τῆς Παρηγορήτισσας εἰς Brownsburg, Quebec καί μίαν δευτέραν τοιαύτην εἰς Ἀμερικήν, τήν Ἱ. Μονήν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου εἰς Pleasant Prairie, Wisconsin.|
.            Τόν Δεκέμβριον τοῦ 1993, ἔφερεν ὁ σεβαστός μας Γέροντας δύο μοναχές ἀπό τήν Ἱεράν Μονήν Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ τῆς Θάσου, τήν Γερόντισσαν Ὀλυμπιάδα καί τήν ἀδελφήν Χρυσοβαλάντου, εἰς τό Ὄρος Πόκονο (Mt. Pocono) τῆς Βορείου-Ἀνατολικῆς Πεννσυλβανίας, εἰς τό Weatherly, ὅπου ἡ φιλομόναχος ἀδελφότης «Παναγία ἡ Γλυκοφιλοῦσα» εἶχεν ἠγοράσει ἕν κτῆμα μέ δύο κτήρια (οἰκίας) ἐντός αὐτοῦ. Αὕτη ἦτο ἡ ἔναρξις τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Ἁγίας Σκέπης, ἡ ὁποία μετεφέρθη εἰς ἕν θαυμάσιον λόφον μετά ἀπό ὀλίγα ἔτη εἰς τό White Haven τῆς Πεννσυλβανίας, ὅπου εὑρίσκεται ἔκτοτε καί ἔχει καταστῆ ὁ πνευματικός πόλος ἕλξεως μοναζουσῶν καί προσκυνητῶν ἀπό ὅλην τήν Βόρειον-Ἀνατολικήν Ἀμερικήν.[3]
.            Ἐν συνεχείᾳ ἱδρύει οὗτος δύο ἑτέρας Ἱεράς Μονάς εἰς Ἀμερικήν, τήν Μονήν τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς εἰς Dunlap, California καί τήν Ἱ. Μ. τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου εἰς Goldendale, Washington. Τό 1995, Γέροντας Ἐφραίμ πηγαίνει εἰς τήν Ἀριζόνα καί θαυμαστῷ τῷ τρόπῳ, ὡς μᾶς ἔλεγεν ἴδιος, ἱδρύει τήν Ἱεράν Μονήν τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου εἰς τήν ἔρημον τῆς Florence, Arizona. Ἔκτοτε, ὁ Γέροντας κατέστησε τήν Ἱεράν ταύτην Μονήν τό πνευματικόν κέντρον τῆς μονίμου διαμονῆς του. Ὁ ἅγιος Γέροντάς μας ἐσυνέχισε τήν ἵδρυσιν τῶν Ἱερῶν Μονῶν εἰς τήν Ἀμερικήν καί εἰς ὀλίγα ἔτη εἶχεν ἱδρύσει δέκα ἑπτά (17) Ἱεράς Μονάς. Ὁ στόχος του ἦτο νά δημιουργήσῃ εἰς τήν Νέαν Χώραν εἴκοσι (20) Ἱεράς Μονάς, ὡς τάς τοιαύτας τοῦ Ἁγίου Ὄρους.[4]  Τά πνευματικά του τέκνα θά πρέπει νά συνεχίσουν μέ τήν ἵδρυσιν τριῶν ἀκόμη Ἱερῶν Μονῶν, ὥστε νά πραγματοποιηθῇ ἡ θεοπρεπής ἐπιθυμία τοῦ ἁγίου Γέροντός των.
.            Τά θεάρεστα καί θεόπνευστα αὐτά ἐπιτεύγματα τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ εἶναι μοναδικά εἰς τήν Ἐκκλησιαστικήν μας Ἱστορίαν. Οὐδείς ἕως σήμερον ἠμπόρεσε νά δημιουργήσῃ δέκα ἑπτά (17) Ἱεράς Μονάς καί νά εἶναι ὁ πνευματικός καθοδηγητής ἄνω τῶν εἴκοσι πέντε (25) Ἱερῶν Μονῶν καί χιλιάδων πνευματικῶν τέκνων. Τό ἔργον τοῦ Πατρός τούτου εἶναι πραγματικῶς θεῖον καί μόνον ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ μας καί ἡ θεία Αὐτοῦ Πρόνοια ἠμποροῦν νά δημιουργήσουν τοιαῦτα θαυμαστά ἀποτελέσματα. Οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες τῆς Ἀμερικῆς καί τοῦ Καναδᾶ ἐγνώρισαν διά πρώτην φοράν τά πνευματικά αὐτά καταφύγια τῆς Ὀρθοδοξίας μας, τά ὁποῖα εἶναι αἱ Ἱεραί Μοναί. Ὁ ἄνθρωπος ἄνευ γνώσεως τοῦ Μοναχισμοῦ, τοῦ Ἀσκητισμοῦ, τῆς Παραδόσεως καί χωρίς τάς ἐπισκέψεις καί προσκυνήματά του εἰς τάς Ἱεράς Μονάς εἶναι πράγματι πτωχός πνευματικῶς (Προτεστάντης).[5] Ἐκεῖ θά ἐξομολογηθῇ, θά συναντήσῃ τούς μοναχούς καί μοναζούσας, τούς πνευματικούς, τούς ἱερομονάχους, τούς φιλομονάχους ἱερεῖς, τούς ἐν Χριστῷ ἀδελφούς του, τό ἱερόν κατανυκτικόν περιβάλλον των, τήν Ὀρθόδοξον Χριστιανικήν περιβολήν καί ἐμφάνισιν, τάς ὁποίας ἀκολουθεῖ καί ὁ ἴδιος διά νά παρακολουθήσῃ τάς θείας τελετάς. Εἰς τάς Ἱεράς Μονάς ὁ προσκυνητής συνήντησε τόν Γέροντά του, τόν π. Ἐφραίμ, ἐξωμολογήθη, ἤκουσε τάς νουθεσίας του καί τάς πνευματικάς ὁμιλίας του, συμμετεῖχεν εἰς τάς ἑορτάς, τραπέζας καί πανηγύρεις, τάς Ἁγιορειτικάς ἀγρυπνίας καί ᾐσθάνθη τό δέος, τήν κατάνυξιν καί τήν Βυζαντινήν μεγαλοπρέπειαν τῆς Ἀληθοῦς Ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως.
.            Ἅπαντα ταῦτα τά ὀφείλομεν εἰς τόν Γέροντα Ἐφραίμ, ὁ ὁποῖος θείᾳ Χάριτι, μᾶς ἔφερεν τήν ἰσάγγελον πολιτείαν τοῦ Ἁγίου Ὄρους εἰς τάς μακράν τῆς πατρίδος μας Νέας πόλεις διαμονῆς καί κατοικίας τῶν Ἑλλήνων τῆς Ἀμερικῆς, ὅπου κατέστησεν αὐτάς ἐπιγείους παραδείσους.[6] Ὁ πλοῦτος τῆς Παραδοσιακῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι πολύ μεγάλος, ἀλλά ἡ κοσμικότης καί ὁ ἀντίζηλος τοῦ ἀνθρώπου μᾶς παρεπλάνησαν καί ἀπωλέσαμε τήν ἱερότητά της, τό περιεχόμενόν της, τούς Ἱερούς της Κανόνας καί τέλος, τόν σκοπόν μας ἐν τῇ ζωῇ ταύτῃ. Οἱ καρποί τοῦ πνευματικοῦ αὐτοῦ δένδρου, τό ὁποῖον ἐφυτεύθη εἰς τό Ἅγιον Ὄρος, τό Περιβόλιον τῆς Παναγίας μας, ἔφθασαν διά τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ εἰς ὅλην τήν Βόρειον Ἀμερικήν. Ἡ προσευχή τοῦ Γέροντος,[7] αἱ νουθεσίαι,[8] αἱ ἐξομολογήσεις, ἡ ἁπλότης του, τό ἱλαρόν καί προσφιλές τοῦ χαρακτῆρός του, ἡ ἀγάπη του πρός τόν λαόν τοῦ Θεοῦ εἶχον τά λαμπρά ἀποτελέσματα, τά ὁποῖα συναντᾷ ὁ προσκυνητής καί ὁ ἐπισκέπτης εἰς ἑκάστην μίαν ἀπό τάς Ἱεράς Μονάς τοῦ Γέροντος εἰς τήν Ἀμερικήν. Ἡ προσφορά του πρός ὅλους τούς πιστούς καί τούς νέους προσηλύτους τεραστία.
.                              Αὐτά τά ὀλίγα, ὡς ὀφειλή καί χρέος ἡμῶν, ἀλλά καί ὡς μνημόσυνον αἰώνιον πρός τόν πνευματικόν μας πατέρα, ἀπ’ ὅσα ἐζήσαμεν ὅλοι μας. Θά ἠμποροῦσε κάποιος νά γράψῃ πλεῖστα γεγονότα καί συζητήσεις τοῦ Γέροντος, ἀκόμη καί μέ ἐμέ τόν ἔσχατον, εἰς οἰκίας, ὅπου μετέβαινεν ὁ π. Ἐφραίμ εἰς τάς ἀρχάς τῆς ἐπισκέψεώς του εἰς Ἀμερικήν˙ κατόπιν εἰς τάς Ἱεράς Μονάς, τοῦ Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου καί τῆς Ἁγίας Σκέπης, ἀλλά δέν εἶναι πρέπον νά κουράζωμεν τούς ἀγαπητούς ἀναγνώστας ἐπί τοῦ παρόντος. Ὁ σκοπός τοῦ μικροῦ αὐτοῦ ἄρθρου εἶναι ἕν μικρόν μνημόσυνον, ἐπιτάφιος λόγος καί ἐγκώμιον εἰς τόν Ἅγιον ἡμῶν Γέροντα, τόν π. Ἐφραίμ καί μία πενιχρά ἔνδειξις τῆς ἀπείρου ἀγάπης μας διά τήν ἀπερίγραπτον καί ἀμέριστον προσφοράν του πρός ἅπαντας ἡμᾶς.
.            Συνεπῶς, ἡ προσφορά τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν καί τόν Ἑλληνισμόν εἶναι μοναδική (ἀπερίγραπτος) καί δι’ ἡμᾶς, τούς ἐγκαταλείψαντας τήν χώραν μας καί τά χωρία μας,  θεία εὐλογία καί ἐλπίς σωτηρίας. Ἅπαντες οἱ Ὀρθόδοξοι ἐδῶ ἀναγνωρίζουν τό μοναχικόν, τό καθιδρυτικόν (κτιτορικόν) καί πνευματικόν ἔργον τοῦ Ἁγίου Γέροντός μας καί ἐκτιμῶμεν τήν φωτοδότιδα εὐεργεσίαν του πρός ἡμᾶς καί δοξάζομεν τόν Θεόν διά τήν ἀγάπην Του πρός τά ἀπολωλότα πρόβατα, ὥστε ἀπέστειλε τόν π. Ἐφραίμ. Ὁ σεβάσμιος πατήρ ἡμῶν, ὁ Γέροντας Ἐφραίμ, ἦτο ὁ φορεύς τῆς Ἀληθοῦς γνώσεως τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας καί ἔθεσεν τήν σφραγῖδά του ἐπί πλήθους πιστῶν. Χάριν τῶν ἐν ζωῇ ἁγίων αὐτῶν πατέρων διατηρεῖται ἡ ζῶσα Παράδοσις τῆς ἡμῶν Ὀρθοδοξίας ἀνά τούς αἰῶνας, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τήν Ἱστορικήν πραγματικότητα, τήν ἀναφαίρετον κληρονομίαν μας, ὡς Ἑλληνορθοδόξων˙ παρέχει δέ καί τήν ἐλπίδα τῆς ἡμῶν σωτηρίας. Πέραν ταύτης δέν ὑπάρει Πραγματική Ὀρθοδοξία καί βεβαίως, οὔτε ψυχική σωτηρία.
.            Τέλος, δέν εἶναι δυνατόν νά περιγράψω, διά τῶν πτωχῶν μου λέξεων τήν μεταλλαγήν καί τήν πνευματικήν ἀνάκαμψιν, τήν ὁποίαν ἐπέφερεν εἰς τήν ζωήν τῶν ἀδελφῶν μας καί εἰς ἐμέ προσωπικῶς, ἐδῶ εἰς τήν Ἀμερικήν ὁ Ἅγιος Γέροντάς μας. Ὀφείλομεν νά ἀκολουθῶμεν τάς νουθεσίας του, ὡς πρός τήν προσευχήν, τάς μετανοίας, τήν ἐξομολόγησιν, τήν συχνήν θείαν κοινωνίαν καί ἁπάσας τάς διδαχάς τοῦ πνευματικοῦ μας τούτου πατρός. Αἱ Ἱεραί Μοναί του, οἱ πατέρες καί αἱ μοναχαί θά ἐξακολουθήσουν νά παρέχουν τόν πλοῦτον, τόν ὁποῖον παρέλαβον ἀπό τόν ἅγιον Γέροντά των καί τά πνευματικά του τέκνα θά ἐξακολουθοῦν νά ἐνθυμῶνται καί νά ἀκολουθοῦν τά ἔργα του καί τά λόγια του καθ’ ὅλην τήν ζωήν των. Ἡ ἀγάπη μας διά τόν Γέροντά μας εἶναι ἀπεριόριστος καί εὐχόμεθα ὁλοψύχως,

Καλόν Παράδεισον καί Αἰωνία ἡ Μνήμη τοῦ πρώτου ἐν Ἀμερικῇ Ἕλληνος Ἁγίου.  

—————————————————————

[1] Λόγοι τῆς Παναγίας πρός τόν Ἀνθυπασπιστήν Νικόλαον Γκάτζαρον τήν 3ην Μαρτίου 1941. Ὅρα, Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου, «Ἡ Ἁγία Σκέπη: Ἡ Προστάτις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», Ἅγιος Ἀγαθάγγελος, Ἔτος Ν΄, Τεῦχος 295, Σεπτέμβριος-Ὀκτώβριος 2019, σ. 29.

[2] Ἡ πολυαγαπημένη μας αὐτή Μητέρα, ἡ Γερόντισσα Ταξιαρχία Α΄, ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ τόν Αὔγουστον τοῦ 1994.

[3] Ὅρα, Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου, Ὁ ἐν Ἀμερικῇ Μοναχισμός, Ἐκδόσεις ΤΗΝΟΣ, Ἀθῆναι 2001.

[4] Αἱ ἕτεραι Ἱεραί Μοναί εἶναι: Ἱερά Μονή Ἁγίων Ἀρχαγγέλων εἰς Kendalia, Texas. Ἱερά Μονή Παναγίας Βλαχερνῶν εἰς Williston, Florida. Ἱερά Μονή Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου εἰς Reddick, Florida. Ἱερά Μονή Ἁγίας Τριάδος εἰς Smith Creek, Michigan. Ἱερά Μονή Παναγίας Προυσιώτισσας εἰς Troy, North Carolina. Ἱερά Μονή Παναγίας Παμμακαρίστου εἰς Lawsonville,  North Carolina. Ἱερά Μονή Ἁγίου Νεκταρίου εἰς Roscoe, New York. Ἱερά Μονή Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος εἰς Harvard, Illinois. Ἱερά Μονή Ἁγίας Παρασκευῆς εἰς Washington, Texas. Ὅρα, http://www.holyprotectionmonastery.org/en/affiliatedmonasteries.html

[5] Τοῦτο εἶναι ἐμφανές εἰς ἅπαντας τούς Ὀρθοδόξους τῆς Ἀμερικῆς, ὄχι μόνον εἰς τούς Ἕλληνας. Οἱ μακράν τοῦ μοναχισμοῦ «ὀρθόδοξοι», ὅλοι προτεσταντίζουν καί οὐνιτίζουν. Διότι ἐρχόμενοι εἰς αὐτήν τήν χώραν, τό πρότυπόν των ἦσαν οἱ Προτεστάνται καί ὁ σκοπός των, ἡ ἀφομοίωσις πάντων: «Ἀμερικανοποίησις» (melting pat).

[6] Ἐάν ἀδελφοί μας ἀπολέσωμεν τήν ψυχήν μας μέ τόν ἐρχομόν μας εἰς τήν κοσμικήν καί ὑλιστικήν Ἀμερικήν, θά ἦτο καλύτερον νά εἴχωμεν παραμένει πτωχοί ξωμάχοι ἤ ψαράδες εἰς τά χωρία μας, ἀλλά νά ἔχωμεν σώσει τάς ψυχάς μας. Αὐτό μοῦ τό εἶχεν εἴπει ἕνας σεβάσμιος Πατέρας πρό τριάντα ἐτῶν˙ «παιδί μου δέν φοβᾶσαι νά μήν χάσῃς τήν ψυχήν σου ἐκεῖ εἰς τήν Ἀμερικήν;»

[7] Ἐπέμενε καί ἐνουθέτει τά πνευματικά του τέκνα εἰς τήν ἀδιάλειπτον προσευχήν, τήν «εὐχήν», ὡς ἔλεγεν: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν» καί «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς».

[8] Ὅρα, Γέροντος Ἐφραίμ, Καθηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Φιλοθέου, Πατρικαί Νουθεσίαι, Ἔκδοσις Β΄, Ἔκδοσις: Ἱερά Μονή Φιλοθέου, Ἅγιον Ὄρος 1989.

,

Σχολιάστε

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ὁ Ἁγιορείτης καὶ Ἀριζονίτης «Θά εἰσβάλῃ εἰς τό κέντρον τῆς βασιλείας τοῦ σατανᾶ καί θά καθαρίσῃ τήν ἀτμόσφαιραν ἀπό τά δαιμόνια μέ τό Ὀρθόδοξο θυμιατό καί νῆψι».

Ὁ Γέροντας Ἐφραίμ ὁ Ἁγιορείτης καί Ἀριζονίτης
τοῦ Μητροπολ. Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱεροθέου

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

.               Τό προηγούμενο Σάββατο, 7 Ὀκτωβρίου 2019, ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ στήν Ἱερά Μονή τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου στήν Ἀριζόνα τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν Ἀμερικῆς, ὁ Γέροντας Ἐφραίμ, καί ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία του ἔγινε τήν 11η Δεκεμβρίου 2019 στήν ἴδια Μονή ἐν μέσῳ πολλῶν πνευματικῶν του παιδιῶν, τά ὁποῖα ἀναγέννησε πνευμα­τικά, Κληρικῶν, μοναχῶν καί λαϊκῶν, ὅλων τῶν ἡλικιῶν καί κατηγοριῶν.
.               Ἐτιμήθη ἀπό τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο μέ μήνυμα πού διαβάσθηκε κατά τήν ἐξόδιο ἀκολουθία του ἀπό τόν Ἡγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Φιλοθέου Ἁγίου Ὄρους Ἀρχιμ. π. Νικόδημο, ὁ ὁποῖος ἐξεφώνησε κατόπιν καί δικό του λόγο, ἀλλά καί μέ τήν παρουσία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀμε­ρικῆς κ. Ἐλπιδοφόρου, ὁ ὁποῖος παρουσίασε τήν προσωπικότητά του καί τό ἔργο τό ὁποῖο ἐπιτέλεσε.
.               Μέ τόν μακαριστό Ἱερομόναχο Ἐφραίμ συνδέθηκα πολυτρόπως καί ποικιλοτρόπως ἐδῶ καί πολλά χρόνια, καί μέ τό κείμε­νο αὐτό θά παρουσιάσω μερικές σκέψεις μου γιά τόν μακαριστό Γέροντα.

1. Ἡσυχαστής καί διδάσκαλος τῆς ἡσυχίας

.               Τήν δεκαετία τοῦ 1960 ἄρχισε νά ἀνατέλλη τό φωτεινό αὐτό πνευματικό ἀστέρι στό Ἅγιον Ὄρος. Ἀπό τήν νεανική ἡλικία του συγκα­ταριθμήθηκε στήν πνευματική συνοδεία τοῦ μεγάλου Γέροντος Ἡσυχαστοῦ Ἰωσήφ τοῦ Σπηλαιώτου. Διακρινόταν ἀπό τότε γιά τήν παιδικότητά του καί τήν ἀδιάκριτη ὑπακοή του, πού τόν ἐξύψωσαν.
.               Ὅταν ἤμουν φοιτητής, τήν περίοδο 1964-1968 ἄκουγα γιά τόν Γέροντα Ἐφραίμ. Εἶχε ἤδη κοιμηθῆ τό 1959 ὁ μεγάλος Γέροντάς του π. Ἰωσήφ ὁ Σπηλαιώτης καί ἐκεῖνος μαζί μέ μιά μικρή συνοδεία συνέχιζε τήν ζωή τοῦ Γέροντός του στό Καλύβι τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου στήν Νέα Σκήτη.
.               Τότε, ἐπειδή ὁ Ἀρχιμ. π. Σπυρίδων Ξένος, πού ἦταν Διευθυντής στό Οἰκοτροφεῖο τοῦ Ἀγρινίου, ὅπου ἔμενα κατά τά μαθητικά μου χρόνια, ἔγινε μοναχός στήν Νέα Σκήτη τοῦ Ἁγίου Ὄρους, γι’ αὐτό πήγαινα συχνά στήν Νέα Σκήτη καί γνώρισα τόν Γέροντα Ἐφραίμ, τήν Συνοδεία του, ἀλλά καί μερικά μέλη ἀπό τήν Συνοδεία τοῦ Γέροντος Ἰωσήφ τοῦ ἡσυχαστοῦ, ὅπως τόν αὐτάδελφό του π. Ἀθανάσιο, τόν μοναχό Ἰωσήφ τόν μετέπειτα Βατοπαιδινό, τόν μοναχό Θεοφύλακτο καί ἄλλους. Ὁ Γέροντας Ἐφραίμ ἀκολουθοῦσε πιστῶς τήν ἡσυχαστική ζωή τοῦ Γέροντος Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχα­στοῦ.
.               Μιά φορά, ὡς λαϊκός φοιτητής τήν δεκαετία τοῦ 1960, πῆγα στήν Καλύβη του νά τόν συναντήσω καί νά ἀκούσω ἀπό τά χείλη του γιά τήν νοερά προσευχή, πού διψοῦσα νά μάθω. Ἐπειδή δέν γνώριζα τό πρόγραμμά του πῆγα τό πρωΐ, ὅταν ἐκεῖνος μέ τήν Συνοδεία του ξεκουράζονταν ἀπό τήν νυκτερινή ἀκολουθία πού ἔκαναν μέ τό κομποσχοίνι καί τήν θεία Λειτουργία πού τελοῦσαν κάθε βράδυ.
.               Ἔτσι, ἐπειδή δέν ἄνοιγαν τήν πόρτα, μετά τό κτύπημα, παρέμεινα πολύ ὥρα ἔξω ἀπό τήν πόρτα τῆς καλύβης του προσευχόμενος. Μετά ἀπό περίπου δύο ὧρες ἄνοιξαν τήν πόρτα καί συνάντησα τόν Γέροντα Ἐφραίμ γιά πρώτη φορά.
.               Τό πρόσωπό του ἦταν ἤρεμο, παιδικό, φωτεινό, καί ὁ λόγος του ἦταν ἱλαρός. Τόν ρώτησα γιά τήν εὐχή. Δέν ἐνθυμοῦμαι τί μοῦ εἶπε, ἀλλά συνεχῶς ἐπανελάμβανε τό ρῆμα «ἀδολεσχῶ» καί τήν λέξη «ἀδολεσχία», μέ τήν ἔννοια ὅτι πρέπει συνεχῶς νά ἀδολεσχοῦμε μέ τόν Θεό καί μέ αὐτό δήλωνε τήν νοερά προσευχή.
.               Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση αὐτή ἡ λέξη πού συναντᾶται στούς Ψαλμούς τοῦ Δαυίδ: «ἠδολέσχουν ἐν τοῖς δικαιώμασί σου» (Ψαλμ. 118, 48). Τά δικαιώματα τοῦ Θεοῦ εἶναι οἱ ἐντολές του, τίς ὁποῖες πρέπει νά ἐφαρμόζουμε. Μιά ἀπό αὐτές εἶναι ἡ νήψη καί ἡ προσευχή.
Ἁπλῶς ἐδῶ νά προσθέσω ὅτι βρῆκα καί τό βιβλίο τοῦ Εὐγενίου Βούλγαρη «Ἀδολεσχία Φιλόθεος», πού εἶναι ἑρμηνεία τῆς Πεντατεύχου. Ὅμως ὁ Γέροντας Ἐφραίμ τό ἐννοοῦσε ὡς τήν ἀδιάλειπτη προσευχή, τήν συνεχῆ ἐπίκληση τῆς εὐχῆς «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με».
.               Ὅταν στίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ 1970 ἔγινα Κληρικός καί πήγαινα συχνά στό Ἅγιον Ὄρος, ἐκεῖνος μετακινήθηκε μέ τήν Συνοδεία του στή Ἱερά Μονή Φιλοθέου, καί ἀνέλαβε τήν θέση τοῦ Ἡγουμένου. Ἦταν φυσικό νά ἐπισκέπτομαι καί τήν Ἱερά αὐτή Μονή. Ἔβλεπε κανείς στήν Μονή νέους μοναχούς οἱ ὁποῖοι, μαζί μέ τίς ἱερές ἀκολουθίες ἠσχολοῦντο μέ τήν νοερά προσευχή. Ἦταν ἕνα πνευματικό μελίσσι, γιατί παντοῦ ἄκουγε κανείς νά λέγεται ἡ εὐχή, κατά τήν ὥρα τῶν διακονημάτων καί τῶν μετακινήσεων ψιθυριστά, ἀλλά τό διαισθανόταν κανείς ἔντονα καί στήν ἀτμόσφαιρα τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, μέ τίς ἀκολουθίες καί τήν θεία Λειτουργία. Γιατί ἡ θεία Λειτουργία ἀποκτᾶ ἄλλη πνευματική αἴσθηση, ὅταν τελῆται ἀπό ἡσυχαστές Κληρικούς καί εἶναι παρόντες ἡσυχαστές μοναχοί.
.               Ἀπό τήν πνευματική ἀτμόσφαιρα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Φιλοθέου ἐπανδρώθηκαν καί ἄλλα τρία Μοναστήρια, ὅπως ἡ Μονή Καρακάλλου, ἡ Μονή Ξηροποτάμου καί ἡ Μονή Κωνστα­μονίτου.
.               Ὅταν πήγαινα στήν Ἱερά Μονή Φιλοθέου, συζητοῦσα μέ τόν Ἡγούμενο π. Ἐφραίμ θέματα πού μέ ἐνδιέφεραν, γιατί πράγματι ἐκείνη τήν ἐποχή ἤθελα νά μάθω πολύ γιά τό πῶς μπορεῖ νά συνδέση κανείς στενά τήν ἱερά ἡσυχία μέ τήν θεία Λειτουργία καί τήν ποιμαντική. Ἀπό ὅσα μοῦ ἔλεγε κατά καιρούς συγκράτησα μέχρι σήμερα δύο σημεῖα.
.               Πρῶτον, μοῦ μιλοῦσε γιά τήν ἱερά ἡσυχία, τήν νοερά προσευχή καί τήν μέθοδό της. Στήν πραγματικότητα μοῦ ἀνέλυε τόν ἱερό ἡσυχασμό στήν πράξη, ὅπως τόν ζοῦσε ὁ Γέροντάς του Ἰωσήφ ὁ ἡσυχαστής, καί ὅπως τόν παρέλαβε ἐκεῖνος καί τόν ἐφήρμοζε, καί ἔπειτα τόν μετέδιδε στά πνευματικά του παιδιά. Εἶναι μιά πνευματική κληρονομιά.
.               Δεύτερον, μοῦ μιλοῦσε συχνά γιά τήν κοίμηση τοῦ Γέρον­τός του Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ. Μοῦ ἔμεινε μιά φράση ὅτι «δέν εἶδα πιό λεβέντικο θάνατο ἀπό τόν θάνατο τοῦ Γέροντος». Ὁ τρόπος δέ πού τόν διηγεῖτο ἦταν μυσταγωγικός. Τά ἔγραψε αὐτά ὁ ἴδιος καί μπορεῖ κανείς νά τά διαβάση, ἀλλά ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο τά διηγεῖτο ἐκεῖνος, μέ τήν λεπτή φωνή του, τόν ἀργό τρόπο ἔκφρασης τοῦ λόγου του καί τήν κατανυκτική ἀτμόσφαιρα τῆς Μονῆς, μάλιστα μετά ἀπό τό Ἀπόδειπνο, ἦταν ἀνεπανάληπτος.

2. Μεταφύτευση στήν Ἀμερική

.               Ἡ μεταφύτευση τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ στήν Ἀμερική ἦταν μιά παράτολμη ἐνέργεια. Ἐνῶ εἶχε τόν δέοντα σεβασμό στό Ἅγιον Ὄρος ἀπό τά πνευματικά του παιδιά, ἀπό Ἡγουμένους, Ἱερομονάχους καί μοναχούς, ἐκεῖνος προτίμησε νά κάνη ἕνα «παράτολμο πήδημα» στήν ἄβυσσο τοῦ Νέου Κόσμου, τοῦ Καναδᾶ καί τῆς Ἀμερικῆς. Προφανῶς, εἶχε ἀποκάλυψη-πληροφορία ἀπό τόν Θεό.
.               Ἡ Ἀμερική ἔχει κυριευθῆ ἀπό ἕναν Χριστιανισμό μέ σχο­λα­στικό περιεχόμενο, ὅπως τόν ἐκφράζει ὁ Ρωμαιοκαθολικισμός, καί μέ ἠθικό-συναισθηματικό περιεχόμενο, ὅπως τόν ἐκήρυττε ὁ Προτεσταντισμός. Κυρίως ἡ Ἀμερική εἶναι ἕνα συνονθύλευμα Προτεσταντισμοῦ, Διαφωτισμοῦ καί Ρομαντισμοῦ. Τά ρεύματα αὐτά ἔχουν ἐπηρεάσει καί τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πού ὑπάγεται στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο δέν εἶχε ἀνεπτυγμένο ὀρθόδοξο Μοναχισμό.
.               Ὁ μακαριστός Γέροντας Ἐφραίμ διέβλεψε αὐτήν τήν ἔλλειψη καί πῆρε τήν ἀπόφαση νά ἱδρύση Ὀρθόδοξα Μοναστήρια, καί στήν πραγματικότητα νά μεταφέρη στήν Ἀμερική τόν ὀρθόδοξο ἀθωνικό μοναχισμό, πού ἔχει ὡς βάση τόν ἱερό ἡσυχασμό, ὅπως τόν ἔζησε καί τόν δίδαξε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς.
.               Εἶναι δίκαιο νά ὑπογραμμισθῆ ὅτι ὁ μακαριστός π. Ἰωάννης Ρωμανίδης διέβλεψε πρῶτος αὐτήν τήν ἔλλειψη καί τήν διετύπωσε σέ κείμενά του.  Ἐπειδή γεννήθηκε καί μεγάλωσε στήν Ἀμερική, καί μάλιστα στό Μανχάταν τῆς Νέας Ὑόρκης, καί σπούδασε σέ τρεῖς Θεολογικές Σχολές (Τιμίου Σταυροῦ Βοστώνης, Πανεπιστημίου Γέϊλ, καί Ἁγίου Βλαδιμήρου Νέας Ὑόρκης) γνώριζε πολύ καλά τό πνεῦμα τοῦ Χριστιανισμοῦ πού ἐπικρατεῖ στήν Ἀμερική, τίς ἐπιρροές πού δέχθηκε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί ἡ ὀρθόδοξη θεολογία ἀπό τόν Ρωμαιοκαθολικισμό καί τόν Προτεσταντισμό, ἀλλά συνειδητοποίησε καί πολύ καλά καί τόν τρόπο διεξόδου ἀπό αὐτήν τήν ἐκκοσμίκευση στήν Ἐκκλησία καί στήν θεολογία.
.               Αὐτό ἔγινε ἡ αἰτία νά ἀσχοληθῆ μέ τήν ὀρθόδοξη θεολογία, ὅπως ἐκφράζεται ἀπό τούς Προφῆτες, τούς Ἀποστόλους καί τούς Πατέρες, μέ κατάληξη τήν διατριβή του «Τό προπατορικό ἁμάρτημα», πού κατατέθηκε καί ἐγκρίθηκε τό 1957 ἀπό τήν Θεολογική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.
.               Εἶναι σημαντικό νά σημειωθῆ ὅτι πρίν γράψει τήν διδακτορική του διατριβή «Τό προπατορικό ἁμάρτημα», ἔγραψε τέσσερεις ἐπί μέρους ἐργασίες, ὡς στάδιο προετοιμασίας γιά τήν διδακτορική του διατριβή καί τίς κατέθεσε στό Θεολογικό Ἰνστιτοῦτο τοῦ Ἁγίου Σεργίου στό Παρίσι. Στίς δύο ἀπό αὐτές διαλαμβάνονται μερικά σημεῖα πού θέλω νά ὑπογραμμίσω ἐδῶ.
.               Στήν πρώτη μελέτη του πού ἔγραψε στήν ἀγγλική γλώσσα τό 1954 μέ τίτλο «Τό Προπατορικό Ἁμάρτημα κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο» ὁ π. Ἰωάννης κατέληξε ὡς ἑξῆς: «Ἡ ἀποστολή τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας σήμερα εἶναι νά φέρη μιά ἀφύπνιση στόν Δυτικό Χριστιανισμό, ἀλλά γιά νά τό κάνουν αὐτό οἱ ἴδιοι οἱ Ὀρθόδοξοι πρέπει νά ξαναανακαλύψουν τίς δικές τους παραδόσεις καί νά παύσουν, μιά καί καλή, νά ἀποδέχονται τήν διαβρωτική διείσδυση τῆς Δυτικῆς θεολογικῆς συγχύσεως στήν Ὀρθόδοξη θεολογία.  Μόνον μέσῳ τῆς ἐπιστροφῆς στήν Βιβλική κατανόηση τοῦ Σατανᾶ καί τοῦ ἀνθρωπίνου προορισμοῦ μποροῦν γιά ἄλλη μιά φορά τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας νά γίνουν ἡ πηγή καί ἡ δύναμη τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας.  Ὁ ἐχθρός τῆς ζωῆς καί τῆς ἀγάπης μπορεῖ νά καταστραφῆ μόνον ὅταν οἱ Χριστιανοί μποροῦν με σιγουριά νά ποῦν, «οὐ γὰρ αὐτοῦ τὰ νοήματα ἀγνοοῦμεν» (Β΄ Κορ. 2:11).Ὃποια θεολογία δέν μπορεῖ νά ὁρίση μέ ἀκρίβεια τίς μεθόδους καί τίς ἐξαπατήσεις τοῦ διαβόλου εἶναι καθαρά αἱρετική, ἐπειδή μιά τέτοια θεολογία ἔχει ἤδη ἐξαπατηθῆ ἀπό τόν διάβολο. Γιά αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγο οἱ Πατέρες μποροῦσαν νά βεβαιώσουν πώς ἡ αἵρεση εἶναι ἔργο τοῦ διαβόλου».
.               Σέ μιά ἄλλη μελέτη του τήν ὁποία δημοσίευσε στήν ἀγγλική γλώσσα τό 1956 μέ τίτλο «Ἡ ἐκκλησιολογία τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Ἀντιοχείας», μεταξύ τῶν ἄλλων ἀναφέρεται στίς δύο ὄψεις τῆς Ἐκκλησίας, πού εἶναι ὁ πόλεμος ἐναντίον τοῦ διαβόλου καί ἡ ἕνωση καί κοινωνία μέ τόν Χριστό. Γράφει, μεταξύ τῶν ἄλλων: «Ἡ Ἐκκλησία ἔχει δύο ὄψεις, μιά θετική –ἀγάπη, ἑνότητα καί κοινωνία ἀθανασίας μεταξύ τῶν μελῶν της καί τῶν ἁγίων ἐν Χριστῷ, καί μιά ἀρνητική–τόν πόλεμο κατά τοῦ Σατανᾶ καί τῶν δυνάμεών του πού ἤδη ἔχουν νικηθῆ στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ ἀπό αὐτούς πού ζοῦν ἐν Χριστῷ πέραν τοῦ θανάτου, ἀναμένοντας τήν γενική (Δευτέρα) ἀνάσταση –τήν τελική καί ὁριστική νίκη τοῦ Θεοῦ ἐπί τοῦ Σατανᾶ. Ἡ Χριστολογία εἶναι ἡ θετική ὄψη τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά ὁρίζεται ἀπό τήν βιβλική δαιμονολογία, ἡ ὁποία εἶναι ὁ ἀρνητικός παράγοντας-κλειδί, ἡ ὁποία καθορίζει τήν Χριστολογία καί τήν Ἐκκλησιολογία, πού καί οἱ δύο εἶναι ἀκατανόητες χωρίς μιά ἐπαρκῆ κατανόηση τοῦ ἔργου καί τῶν μεθόδων τοῦ Σατανᾶ» (Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου: π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, ἕνα κορυφαῖος δογματικός θεολόγος τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἐκδ. Ἱερᾶς Μονῆς Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου (Πελαγίας), α΄ ἔκδ. 2012).
.               Ὅπως φαίνεται στά δύο αὐτά ἀποσπάσματα, μιά ἀπό τίς βασικές θέσεις τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη εἶναι ὅτι ἡ ὀρθόδοξη θεολογία πρέπει νά ἀπεγκλωβιστῆ ἀπό τόν σχολαστικισμό τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν καί τόν ἠθικισμό τῶν Προτεσταντῶν καί νά ἀποκτήση δικά της κριτήρια, πού εἶναι ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Χριστιανῶν μέ τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ ἐναντίον τοῦ διαβόλου, τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου.
.               Ὡς συνέπεια αὐτῶν ἦταν νά συλλάβη τήν σκέψη ὅτι πρέπει νά ἱδρυθῆ ἕνα Ὀρθόδοξο Μοναστήρι στήν Ἀμερική, ὅπου οἱ ἄνθρωποι θά μαθαίνουν πῶς θά ἀπελευθερώνονται ἀπό τήν ὑποδούλωσή τους στόν διάβολο, τήν ἁμαρτία καί τόν θάνατο.
.               Ἔτσι, σέ ἐπιστολή του πού ἔστειλε στόν π. Θεόκλητο Διονυσιάτη τό 1958, μετά τήν ἐκπόνηση τῆς διδακτορικῆς διατριβῆς του, ἔγραφε ὅτι ἡ Ἐκκλησία στήν Ἀμερική ἔχει ἀνάγκη ἀπό τήν ἵδρυση μιᾶς ὀρθοδόξου Μονῆς καί ἀπό τήν μεταφορά ἐκεῖ μιᾶς ἁγιορείτικης ἀδελφότητος. Μεταξύ τῶν ἄλλων τοῦ ἔγραφε στόν π. Θεόκλητο Διονυσιάτη: «… Ἀκριβῶς ἐπειδή ἡ ἐν κόσμῳ Ἐκκλησία ἀπεκόπη τῆς μοναχικῆς παραδόσεως, ἐσημειώθη ἐπί τῶν ἡμερῶν μας ἡ γνωστή κατάπτωσις τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Ὁ σατανᾶς ἔχει τόσον πολύ διαστρέψει τήν θεολογίαν τῶν αἱρετικῶν καί τῶν ἐκ τῆς Δύσεως ἐπηρεασμένων δῆθεν ὀρθοδόξων, ὥστε νά νομίζουν τινές ὅτι ἡ σωτηρία δέν εἶναι ἀπό τό κράτος καί τάς χεῖρας τοῦ ἐχθροῦ, ἀλλά ἀπό τόν Θεόν. Ὁ Θεός ἔγινεν ἄνθρωπος διά νά μᾶς σώσῃ ἀπό τόν ἑαυτόν Του! Διά τοῦτο εἰς τήν Δύσιν ἐξέλιπεν ἡ ἀσκητική ζωή. Οὔτε νηστεύουν οὔτε προσεύχονται πολύ. Μόνον ἀναζητοῦν τήν εὐδαιμονίαν. … Ὅταν ὑπάρχῃ ἐσφαλμένη Θεολογία τότε ὁ Χριστιανισμός καταντᾷ δρᾶσις. … Ὁ μοναχικός βίος τῶν ἑτεροδόξων ἐδῶ εἶναι μεστά δράσεως τάγματα πού καταγίνονται μέ ὅ,τιδήποτε ἐκτός ἀπό ἄσκησιν πνευματικήν, ὡς τήν ἐκλαμβάνει ἡ Ὀρθόδοξος παράδοσις. … Δυστυχῶς δέν ἔχομεν ἐδῶ οὔτε ἕνα ἀσκητήν ἤ Μοναστήρι καί δέν ὑπάρχει κανένα παράδειγμα ζωντανόν Ὀρθοδόξου ζωῆς. …
.               Θά ἤθελα νά μάθω τήν γνώμην Σου περί τῶν δυνατοτήτων μεταφυτεύσεως μιᾶς μοναχικῆς κοινότητος ἐκ 5-10 Μοναχῶν ἐπί ἀμερικανικοῦ ἐδάφους. Ἐάν δέν γίνῃ κάτι τέτοιο ἡ Ὀρθοδοξία θά ἐκλείψῃ ἐδῶ ἤ θά μεταμορφωθῇ σέ κάτι ἄλλο, ὅπως ἤδη ἔχει γίνει εἰς μεγάλον βαθμόν.
.               Προσεπάθησα στό βιβλίον μου νά πῶ αὐτά πού λές καί Σύ στό ἰδικόν Σου, ἀλλά ἐδῶ κανείς δέν τό καταλαβαίνει. Βλέπεις οἱ Ἕλληνες ἐδῶ ἔχουν ἀφομοιωθῆ μέ τόν εὐδαιμονισμόν τῆς Δύσεως καί εἰς τά μάτια τους ὁ εὐδαιμονισμός εἶναι θέλημα Θεοῦ. Λοιπόν τί θά πάῃ νά κάμῃ ἐπάνω στούς βράχους μέ ὁλονυκτίες καί τά λοιπά;
.               Θά ἤθελα πολύ νά ἀλληλογραφῶμεν. Νομίζω ὅτι θά λυπηθῆ ὁ διάβολος πού δέν μᾶς ἀρέσει ὁ χριστιανισμός πού προωθεῖ, ἀλλά τί θά γίνῃ; Δέν μπορεῖ κανείς νά ἀρέσῃ εἰς αὐτόν, ὅταν θέλῃ νά ἀρέσῃ στόν Θεόν. Ὡραῖα περιγράφει ὁ ἅγιος Συμεών ὁ νέος Θεολόγος πῶς ὁ σατανᾶς βοηθεῖ εἰς τήν προσευχήν καί στά καλά ἔργα ὡρισμένων…»
.               Ἀπορεῖ κανείς τό πῶς μέ τόση ἐνάργεια κατάλαβε ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης ἀπό τήν δεκαετία τοῦ 1950 αὐτό τό πρόβλημα πού ὑπάρχει στόν δυτικό κόσμο.
.               Φαίνεται πώς αὐτή ἦταν μιά ἀπό τίς ἔμμονες ἰδέες τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη τό νά μεταφυτευθῆ στήν Ἀμερική ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος μιά μοναχική ἀδελφότητα, πράγμα τό ὁποῖο συναντᾶμε σέ ἐπιστολές του, τίς ὁποῖες ἀπέστειλε στό ζεῦγος Πανάγου καί Κατίγκως Πατέρα, πού ἀργότερα καί αὐτοί ἔγιναν μοναχοί καί ἔλαβαν τά ὀνόματα Ξενοφών καί Μαρία Μυρτιδιώτισσα. Τίς ἐπιστολές αὐτές δημοσίευσε ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνός στό βιβλίο του μέ τίτλο «Πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης Ρωμανίδης, “ὁ προφήτης τῆς Ρωμηοσύνης” προσωπογραφούμενος μέσα ἀπό ἄγνωστα ἤ λίγο γνωστά κείμενα» (ἔκδ. Ἁρμός).
.               Στίς  ἐπιστολές αὐτές διασώζονται πολλά στοιχεῖα πού δείχνουν τό ἐνδιαφέρον τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη γιά τήν ἵδρυση στήν Ἀμερική Ὀρθοδόξων Ἱερῶν Μονῶν, οἱ ὁποῖες θά ἀκολουθοῦν τήν ὀρθόδοξη ἀσκητική παράδοση, ἡ ὁποία εἶναι ἡ βάση τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας. Θά ἀναφέρω μερικά ἀποσπάσματα.
.               Σέ μιά ἐπιστολή του (14-7-1958) γράφει μεταξύ τῶν ἄλλων ὅτι στήν Δύση ἡ Ὀρθοδοξία ἔγινε μιά μορφή Προτεσταντικῆς Οὐνίας. Πολύ τολμηρός λόγος!
«Ἑπομένως, ὅπως ἔχουν οἱ ρωμαϊκοί τήν οὐνίαν, τώρα καί οἱ προτεστάνται ἔχουν ἐπίσης μίαν οὐνίαν. Ἀκολουθοῦμεν τούς προτεστάντας εἰς ὅλα καί τήν Ὀρθοδοξίαν μόνον κατά τούς λειτουργικούς τύπους».
.               Σέ ἄλλη ἐπιστολή του (27-12-1958) ἀναφέρεται στόν γέροντα Ἰωσήφ τόν Ἡσυχαστή, ὁ ὁποῖος «εἶναι ἴσως ὁ καλύτερος ἀσκητής στήν νοερά προσευχή» καί προσθέτει: «Οἱ ὑποτακτικοί του εἶναι ἄριστοι καί ἄν γίνῃ μοναστήρι, εἰμπορεῖ ἕνας ἀπ’ αὐτούς νά βάλῃ θεμέλια». Καί σημειώνει: «Μία καλή καί αὐστηρά μοναχική ζωή εἶναι τό μόνο πράγμα πού εἰμπορεῖ νά δείξῃ τόν δρόμον νά ἐξέλθωμεν ἀπό αὐτήν τήν ἐλεεινήν κατάστασιν τῆς Ὀρθοδοξίας ἐν Ἀμερικῇ. Ἐάν γίνῃ ἀπό Ἁγιορείτας, θά ἔχωμεν τό τυπικόν τοῦ Ἁγ. Ὄρους μέ τές ἀγρυπνίες κ.τ.λ. καί αὐτοί θά εἶναι ἰσχυρόν ἱεραποστολικόν κέντρον, πού θά εἰσβάλῃ εἰς τό κέντρον τῆς βασιλείας τοῦ σατανᾶ καί θά καθαρίσῃ τήν ἀτμόσφαιραν ἀπό τά δαιμόνια μέ τό Ὀρθόδοξο θυμιατό καί νῆψι. Ξεύρετε ὅτι οἱ ἀσκηταί φεύγανε στήν ἔρημο, ὄχι ἐπειδή ἀναζητοῦσαν ἥσυχην ζωή, ἀλλά διότι ἡ ἔρημος ἐθεωρεῖτο τό κατ’ ἐξοχήν βασίλειον τοῦ σατανᾶ. Διά τοῦτο ὁ Χριστός πῆγε πρῶτα στήν ἔρημον καί ἐνίκησε τόν διάβολον εἰς τό ἰσχυρότερόν του φρούριον. Ἔτσι καί ἐδῶ πού τόσα χρόνια ὁ σατανᾶς βασιλεύει ἀνενόχλητα, πρέπει νά πολεμηθῇ».
.               Φοβερός ὁ λόγος του ὅτι χρειάζονταν στήν Ἀμερική μερικοί ἱεραπόστολοι Ἁγιορεῖτες γιά νά εἰσέλθουν στήν «βασιλεία τοῦ Σατανᾶ» καί νά καθαρισθῆ ἡ ἀτμόσφαιρα ἀπό τά δαιμόνια «μέ τό ὀρθόδοξο θυμιατό καί νῆψι», δηλαδή μέ τήν προσευχή καί τήν νήψη!
.               Σέ ἄλλη ἐπιστολή του (19-11-1959) κάνει λόγο γιά τήν συνοδεία τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ καί ἀναφέρεται στόν μακαριστό Γέροντα Ἐφραίμ, πού τελικά πῆγε στήν Ἀμερική: «Εἴχατε γνωρίσει τόν Ἐφραίμ τοῦ Ἰωσήφ». Σάν νά «προφήτευε» τήν παρουσία του στήν Ἀμερική.
.               Σέ ἄλλη ἐπιστολή του (10-12-1960) ἐπιμένει στό θέμα ἱδρύσεως Μοναστηριοῦ στήν Ἀμερική: «Οἱ ἐδῶ ὀρθόδοξοι ἔχουν μεγάλην ἀνάγκην ἀπό καλό μοναστῆρι». Ἐκφράζει τήν ἐπιθυμία τῶν Ὀρθοδόξων τῆς Ἀμερικῆς γιά ἀπόκτηση ἑνός Μοναστηριοῦ.
.               Σέ μιά ἑπόμενη ἐπιστολή του (15-8-1962) ἐξακολουθεῖ νά ἐπιμένη στήν ἵδρυση μιᾶς ὀρθόδοξης Ἱερᾶς Μονῆς: «Πρέπει πάσῃ θυσίᾳ ὁ μοναχισμός ὁ πραγματικός νά ἐνισχυθῇ καί νά αὐξηθῇ πνευματικῶς καί διδασκαλικῶς καί ἡγετικῶς. Ἄλλως, διατρέχομεν μεγάλον κίνδυνον».
.               Ἡ ἀγωνία του εἶναι μεγάλη, γιατί γνωρίζει ὅτι μόνον ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μέσα ἀπό τόν ἡσυχαστικό μοναχισμό πού ἐκφράζει τήν παράδοση τῆς Φιλοκαλίας τῶν ἱερῶν Νηπτικῶν γιά τήν καθαρτική, φωτιστική καί θεοποιό ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νά διαφοροποιηθῆ ἀπό τίς ἄλλες χριστιανικές παραδόσεις.
.               Εἶχε δέ συνειδητοποιήσει ὅτι σέ ὅλες τίς συναντήσεις τῶν ὀρθοδόξων μέ τούς ἄλλους Χριστιανούς δέν γινόταν λόγος γιά τόν πόλεμο ἐναντίον τοῦ διαβόλου, τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου, πού εἶναι ἡ βάση τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας.
.               Καί ἐπειδή δέν εὕρισκε ἀνταπόκριση, γι’ αὐτό καί ἔγραψε σέ μία ἐπιστολή του (2-11-1958): «Ὁ Θεός νά μᾶς λυπηθῇ. Τόσο ἁμαρτωλοί εἴμεθα πού πρέπει νά ἔχωμεν αἱρετικούς νά μᾶς ποιμαίνουν; Πάντως ἐάν γίνουν τέτοια πράγματα, δέν γνωρίζω τί θά γίνῃ».
Αὐτά τά ἴδια ἔγραφε σέ μιά ἐπιστολή του (11-5-1958) καί στόν π. Γεώργιο Φλωρόφσκι. Τοῦ μιλοῦσε γιά τήν δυνατότητα μεταφύτευσης στήν Ἀμερική μιᾶς μοναχικῆς κοινότητας ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος «ὥστε νά χρησιμεύση ὡς πυρήνας γιά τήν ἀνάπτυξη τῆς πνευματικῆς ζωῆς στόν λαό μας σέ παραδοσιακές βάσεις».
.               Αὐτές ἦταν οἱ ἀνησυχίες τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη καί ζητοῦσε νά λυπηθῆ ὁ Θεός τούς Χριστιανούς τῆς Ἀμερικῆς.
.               Καί ὁ Θεός ἄκουσε τήν ἀγωνία του καί τήν ἐπιθυμία τοῦ λαοῦ του καί ἔστειλε στήν Ἀμερική τόν Γέροντα Ἐφραίμ τόν Φιλοθεΐτη ὑποτακτικό τοῦ  Ἰωσήφ τοῦ ἡσυχαστοῦ γιά νά ἱδρύση δέκα ἐννιά (19) Ὀρθόδοξα Μοναστήρια στήν Ἀμερική καί τόν Καναδᾶ, μέσα ἀπό τά ὁποῖα διδάσκεται ἡ ὀρθόδοξη ἀσκητική διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καί ἡ μάχη τῶν Χριστιανῶν ἐναντίον τοῦ διαβόλου, τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου.
.             Ὁ Γέροντας Ἐφραίμ συνέλαβε αὐτήν τήν ἀγωνία καί τόν πόθο τῶν ἀνθρώπων καί ὕστερα ἀπό πληροφορία πού ἔλαβε ἀπό τόν Θεό, ἄφησε τήν ἡσυχία τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί ἀνοίχθηκε μέσα στόν Ὠκεανό τῶν ποικίλων ρευμάτων καί κυμάτων καί μέσα στήν ἐρημία τῶν μεγαλουπόλεων γιά νά κηρύξη «Ἰησοῦν Χριστόν καί τοῦτον ἐσταυρωμένον» (Α΄ Κορ. β΄, 2), μέ ὁσιακή, προφητική,  ἀποστολική καί μαρτυρική δύναμη καί ἐνέργεια.
.               Ἀπό τίς πολλές ἐπισκέψεις μου στήν Ἀμερική, ἀπό τήν ἐπικοινωνία μου μέ Ἡγουμένους τῶν Μοναστηριῶν πού ἐκεῖνος δημιούργησε καί μέ πολλούς λαϊκούς πού ἦταν δικά του πνευματικά παιδιά, ἔχω προσωπική γνώση τοῦ μεγάλου ἔργου πού ἐπιτέλεσε μέσα ἀπό τίς μοναστικές ἀδελφότητες, τίς ὁποῖες ἐκεῖνος δημιούργησε καί τίς κατηύθυνε μέ τόν ἀκοίμητο καθαρό νοῦ του.
.               Νομίζω, τά πνευματικά του παιδιά θά γράψουν γιά τό μεγάλο αὐτό ἔργο, πού γίνεται στήν Ἀμερική, μέ τό ὁποῖο δίνονται αὐθεντικά κριτήρια γιά νά διακρίνεται ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση ἀπό ἄλλες Χριστιανικές καί μή παραδόσεις.
.             Καί ὅλο αὐτό τό ἔργο ἐπιτελεῖται μέ σημεῖα καί θαύματα, πού συνοδεύουν πάντοτε τόν ἀποστολικό του λόγο, σύμφωνα μέ τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ, πού εἶπε: «σημεῖα δὲ τοῖς πιστεύσασι ταῦτα παρακολουθήσει· ἐν τῷ ὀνόματί μου δαιμόνια ἐκβαλοῦσι· γλώσσαις λαλήσουσι καιναῖς· ὄφεις ἀροῦσι· κἂν θανάσιμόν τι πίωσιν, οὐ μὴ αὐτοὺς βλάψει· ἐπὶ ἀρρώστους χεῖρας ἐπιθήσουσι, καὶ καλῶς ἕξουσιν» (Μᾶρκ. ιστ’, 17-18).
.             Ἔτσι ὁ μακαριστός Γέροντας Ἐφραίμ ἦταν ἕνας προφήτης, ἰσαπόστολος, μάρτυρας καί ὅσιος καί ὡς τέτοιος εἰσῆλθε «εἰς τό κέντρον τῆς βασιλείας τοῦ σατανᾶ» καί δίδαξε ἕναν μοναχισμό καί χριστιανισμό πού «δέν ἀρέσει στόν διάβολο», ἀλλά ἀρέσει στόν Θεό.

3. «Ἡ Τέχνη τῆς σωτηρίας»

.             Ἀπό τότε πού ὁ Γέροντας Ἐφραίμ πῆγε στήν Ἀμερική δέν ἔχουμε συναντηθῆ. Δέν εἶχα τήν εὐλογία νά τόν ἐπισκεφθῶ στήν Ἱερά Μονή Ἀριζόνας. Ὅμως, εἶχα καί ἐξακολουθῶ νά ἔχω ἐπικοινωνία μέ δικά του πνευματικά παιδιά καί διά μέσου αὐτῶν ζητοῦσα τίς προσευχές του καί ἐκεῖνος μοῦ ἔστελνε διάφορους «προφητικούς λόγους» καί τήν ἀγάπη του.
.             Τοῦ ἔστελνα τά βιβλία πού ἐξέδιδα καί χαιρόταν. Μάλιστα χάρηκε ἰδιαίτερα γιά ἕνα ἀπό αὐτά, δηλαδή γιά τό πρῶτο βιβλίο πού ἔγραψα γιά τόν ἅγιο Παΐσιο τόν Ἁγιορείτη, καί μοῦ ἔστειλαν ἀπό τήν Ἱερά Μονή Ἀριζόνας φωτογραφία πού κρατᾶ στά χέρια του αὐτό τό βιβλίο, ἔνδειξη ὅτι ἀγαποῦσε πολύ τόν ἅγιο Παΐσιο.
.             Μερικές φορές μίλησα τηλεφωνικά μαζί του, τοῦ ἐξέφρασα τήν ἀγάπη μου καί ζητοῦσα  τίς εὐχές του καί τήν ἀγάπη του γιά τήν διακονία μου. Ἡ μακαριστή Γερόντισσα Φωτεινή, Ἡγουμένη τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου (Πελαγίας) εἶχε ἀλληλογραφία μαζί του, ὅπου φαίνεται ἡ ὅλη προσωπικότητα τοῦ π. Ἐφραίμ καί τό πῶς καθοδηγοῦσε τούς μοναχούς. Κάποτε θά δημοσιεύσω αὐτήν τήν ἀλληλογραφία.
.             Μοῦ ἔκανε δέ ἐξαιρετική ἐντύπωση ὅτι διά μέσου τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν μοῦ ζητοῦσε νά προλογίσω διάφορα βιβλία του, τά ὁποῖα ἐξέδιδε στήν ἀγγλική γλώσσα, ὅπως γιά παράδειγμα τό βιβλίο του μέ τίτλο «Ὁ Γέροντάς μου Ἰωσήφ, ὁ ἡσυχαστής καί σπηλαιώτης», πού περιλαμβάνει τίς ἐπιστολές τοῦ Γέροντός του Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχαστῆ. Ἐπειδή διακατεχόταν ἀπό ἐκκλησιαστικό φρόνημα, ἤθελε νά ἔχη πρόλογο ἀπό ἕναν Ἐπίσκοπο πού ἀγαπᾶ τόν μοναχισμό.
.             Ἀκόμη πιό μεγάλη ἐντύπωση μοῦ ἔκανε, ὅταν μοῦ ἔστειλε δακτυλογραφημένο τό βιβλίο του πού εἶχε σκοπό νά ἐκδώση μέ τίτλο «Ἡ τέχνη τῆς σωτηρίας» πού ἀποτελεῖται ἀπό ὁμιλίες πού ἔκανε στήν Ἱερά Μονή Φιλοθέου καί στήν Ἀμερική.  Μέ τήν ταπείνωση πού τόν διέκρινε μοῦ ζήτησε νά τό διαβάσω καί νά ἐντοπίσω τυχόν σημεῖα πού ἔπρεπε νά διορθωθοῦν, ὥστε νά μήν παρεκκλίνουν ἀπό τήν ὀρθόδοξη θεολογία. Τό διάβασα στήν πρόχειρη μορφή μέ πολύ μεγάλη ἔμπνευση καί τοῦ ἀπέστειλα μερικά σημεῖα πού θά μποροῦσε ὁ ἴδιος νά διορθώση.
.             Μετά ἀπό αὐτό μοῦ ἔστειλε γράμμα μέ τό ὁποῖο μοῦ ἔλεγε ὅτι ὄχι μόνο γίνονταν ἀποδεκτά ὅλα ὅσα τοῦ πρότεινα, ἀλλά μέ προέτρεψε νά κάνω καί ἄλλες τυχόν ἀλλαγές καί χωρίς νά τόν ἐνημερώσω νά τά ἀποστείλω κατευθείαν στό τυπογραφεῖο γιά ἔκδοση. Αὐτό δείχνει τήν ταπείνωση ἑνός μεγάλου ἐμπειρικοῦ Πατρός. Μέ παρακάλεσε δέ νά προλογίσω τό βιβλίο αὐτό στήν ἑλληνική γλώσσα.
.            Παραθέτω στήν συνέχεια τόν πρόλογο στό βιβλίο αὐτοῦ, πού γράφηκε τό 2003, δηλαδή πρίν 16 χρόνια, γιατί ἐκεῖ φαίνεται ἡ ἄποψή μου πού εἶχα γιά τόν Γέροντα Ἐφραίμ πρίν πολλά χρόνια. Ἔγραφα στόν πρόλογο:
.             «Αἰσθάνομαι ἰδιαίτερη καί ἐξαιρετική τιμή πού προλογίζω τόν πρῶτο τόμο τῶν ὁμιλιῶν τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ, Προηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Φιλοθέου Ἁγίου Ὄρους, κατόπιν παρακλήσεως τοῦ ἰδίου καί τῶν πατέρων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου Ἀριζόνας τῆς Ἀμερικῆς. Καί αὐτή ἡ αἴσθηση τῆς τιμῆς ξεκινᾶ ἀπό τό γεγονός ὅτι ὁ Γέροντας Ἐφραίμ εἶναι πεπειραμένος διδάσκαλος τῆς νηπτικῆς ζωῆς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας.
.             Γνώρισα τόν Γέροντα Ἐφραίμ στό Ἅγιον Ὄρος καί μάλιστα τότε πού ἀσκεῖτο στήν Νέα Σκήτη καί διατηρῶ ἔντονα μέσα στήν μνήμη τῆς καρδιᾶς μου τήν εἰκόνα τοῦ φλογεροῦ ἀσκητοῦ πού εἶχε ἀδιάλειπτη μνήμη Θεοῦ, ἔμπνευση πνευματική. Πρόκειται γιά ἕναν ἀσκητή πού ἔζησε ἐμπειρικά τήν πνευματική ζωή καί γνώρισε ἐκ πείρας, τί εἶναι τά πάθη καί πῶς ὑπερβαίνονται, τί εἶναι ἡ θεοκοινωνία καί πῶς μπορεῖ κανείς νά τήν ἀποκτήση. Συγχρόνως, εἶναι ἕνας πεπειραμένος καί διακριτικός πνευματικός πατέρας καί ἐκφράζοντας τό ἐκκλησιαστικό του φρόνημα πού τόν διακρίνει, ὅπως καί κάθε πραγματικό ἡσυχαστή μοναχό, σέβεται καί τόν Ἐπίσκοπο τόν ὁποῖο παρακαλεῖ, μέ τήν ἄκρα ταπείνωσή του καί τό ἀταπείνωτο μεγαλεῖο του, νά προλογίση τίς ὁμιλίες του αὐτές.
.             Ὁπότε, βλέπουμε ἐδῶ τόν σύνδεσμο μεταξύ δύο χαρισμάτων μέσα στήν Ἐκκλησία, ἤτοι τῆς ζωῆς τοῦ μοναχοῦ καί τῆς διακονίας τοῦ Ἐπισκόπου. Καί αὐτό μοῦ θυμίζει ἔντονα τήν σχέση, ἀλλά καί τήν ταπείνωση, καί ὡς πρός τό σημεῖο αὐτό, μεταξύ τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου καί τοῦ Ἐπισκόπου Εὐρίπου Ἱεροθέου, ὅπως φαίνεται στίς ἐπιστολές τῶν δύο πού δημοσιεύονται στήν ἀρχή τοῦ Συμβουλευτικοῦ ἐγχειριδίου, ἤτοι περί φυλακῆς τῶν πέντε αἰσθήσεων.
.             Τά κείμενα, πού περιλαμβάνονται στό βιβλίο αὐτό, εἶναι ὁμιλίες πρός τούς μοναχούς καί μάλιστα σέ κοινοβιάτες, κυρίως, ἀπό ὅ,τι κατάλαβα, ὁμιλίες πρός τούς μοναχούς τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Φιλοθέου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, πού εἶναι πνευματικά του παιδιά καί τά καθοδηγεῖ στήν πνευματική ζωή.
.             Τό κεντρικό γνώρισμα τῶν ὁμιλιῶν αὐτῶν εἶναι ὅτι συνδυάζουν τήν θεολογία μέ τήν ποιμαντική. Βεβαίως, ὅταν κάνω λόγο γιά θεολογία δέν ἐννοῶ τήν ἀκαδημαϊκή γνώση, πού εἶναι χρήσιμη σέ μερικές περιπτώσεις τῆς ἱστορικῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά τήν θεολογία ὡς χάρισμα, ὡς ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ καί γνώση τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ, ὡς γνώση τῶν ἀκτίστων ρημάτων, τά ὁποῖα στήν συνέχεια μεταφέρονται ὡς διδασκαλία μέ κτιστά ρήματα καί νοήματα.
.             Ὁ ἴδιος ὁ Γέροντας Ἐφραίμ ἔκανε ὑπακοή σέ ἐξαγιασμένο Γέροντα, τόν Γέροντα Ἰωσήφ τόν ἡσυχαστή, ἔζησε τήν νοερά προσευχή, μέ τήν καθοδήγηση τοῦ ἐρημίτου καί ἡσυχαστοῦ αὐτοῦ Γέροντος, βίωσε τήν «πρώτη χάρη» καί στήν συνέχεια καί τήν «δεύτερη χάρη», ὅπως πολύ σοφά ἔλεγε ὁ Γέροντας Ἰωσήφ, καί ἔπειτα ἀπέκτησε τήν διάκριση τῶν πνευμάτων, πού εἶναι τό πραγματικό θεολογικό χάρισμα.
.             Αὐτή ἡ θεολογία γίνεται στήν συνέχεια ποιμαντική ἐπιστήμη πού προσφέρεται γιά τήν ποιμαντική καθοδήγηση τῶν πνευματικῶν παιδιῶν. Ὁπότε, ἕνας τέτοιος θεολόγος γνωρίζει ἀπό τήν πείρα του, ποιά ἦταν ἡ κατάσταση τοῦ Ἀδάμ πρό τῆς παρακοῆς καί τῆς πτώσεως, ἀφοῦ τότε βρισκόταν στόν φωτισμό τοῦ νοῦ· ποιές ἦταν οἱ φοβερές συνέπειες τῆς πτώσεως, ἀφοῦ ἀμαυρώθηκε τό κατ’ εἰκόνα, σκοτίσθηκε ὁ νοῦς καί διαστρεβλώθηκαν ὅλες οἱ δυνάμεις τῆς ψυχῆς, οἱ ὁποῖες ἀπέκτησαν τήν παρά φύση κίνησή τους, μέ ἀποτέλεσμα νά δημιουργηθοῦν τά πάθη ὅπως τά γνωρίζουμε ἐμεῖς σήμερα. Στήν συνέχεια, ἕνας τέτοιος θεολόγος γνωρίζει τήν ἀσκητική- νηπτική- ἡσυχαστική μέθοδο, ἤτοι τήν ὑπακοή, τήν νήψη, τήν προσευχή, τήν νοερά ἡσυχία, διά τῆς ὁποίας ὁ ἄνθρωπος ἐλευθερώνεται ἀπό τήν κυριαρχία τοῦ διαβόλου, τοῦ θανάτου καί τῆς ἁμαρτίας καί ἀποκτᾶ τήν κοινωνία μέ τόν Θεό «ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ», φθάνει μάλιστα μέχρι τήν θέατῆς δόξης τοῦ Θεοῦ στήν ἀνθρώπινη σάρκα τοῦ Λόγου, πού εἶναι ὁ Παράδεισος.
.             Φαίνεται, λοιπόν, ὁ στενός σύνδεσμος μεταξύ θεολογίας καί ποιμαντικῆς, μεταξύ πνευματικῆς γνώσεως καί ποιμαντικῆς διακονίας τῶν ἀνθρώπων. Μόνον ὅσοι ἔχουν γνώση τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ ἐμπειρικά, μποροῦν νά βοηθήσουν τούς ἀνθρώπους νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τήν κυριαρχία τῶν παθῶν, τοῦ διαβόλου καί τοῦ θανάτου, πού συνιστᾶ τήν ἀληθινή ποιμαντική τῆς Ἐκκλησίας. Ἄν δέν ἔχη κανείς αὐτές τίς προϋποθέσεις, τότε ὁμιλώντας θά κάνη ὡραιολογία ἀντί θεολογία καί αἰσθητική ἀντί ἀσκητική.
.           Μέσα στά πλαίσια αὐτά κινοῦνται καί οἱ ὁμιλίες τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ. Καί ὅπως γίνεται ἀντιληπτό, τό ὑλικό τό ὁποῖο χρησιμοποιεῖ, προέρχεται ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, πού εἶναι ὁ λόγος τῶν Προφητῶν καί τῶν Ἀποστόλων, τῶν αὐτοπτῶν μαρτύρων τοῦ ἀσάρκου καί σεσαρκωμένου Λόγου· ἀπό τά κείμενα τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, τῶν διαδόχων τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καί τῶν φορέων τῆς ἀποκαλυπτικῆς ἐμπειρίας τῆς Πεντηκοστῆς· ἀπό τό Γεροντικό καί τά Συναξάρια τῆς Ἐκκλησίας, στά ὁποῖα φαίνεται ἡ ζωή τῶν πραγματικῶν καί ἐξαγιασμένων μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, πού ταυτόχρονα εἶναι τά μέλη, ὄχι τοῦ μυστικοῦ, ἀλλά τοῦ πραγματικοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ· καί ἀπό διηγήσεις ἀπό καί γιά ἐξαγιασμένους ἀσκητές τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Καί πάνω ἀπό ὅλα, τά κείμενα αὐτά πλάθονται μέσα στήν προσωπική ἐμπειρία τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ, γι’ αὐτό καί προσφέρονται μέ αὐθεντικότητα, ἁπλότητα, ἠρεμία, πραότητα, πού εἶναι καρποί τῆς ὀρθοδόξου ἡσυχίας.
.             Διάβασα τίς ὁμιλίες αὐτές πού δημοσιεύονται στόν πρῶτο αὐτόν τόμο, μέ προσοχή καί προσευχή, τίς περισσότερες μέσα στήν ἡσυχία τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Κοιμήσεως Θεοτόκου τῆς Ἀμπελακιωτίσσης τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μου. Διαβάζοντας τά κείμενα αὐτά ὠφελήθηκα πνευματικά, μοῦ δημιουργήθηκε κατάσταση προσευχῆς. Καί τό κυριότερο, εἶδα νά παρουσιάζεται πῶς ἦταν ὁ ἄνθρωπος πρό τῆς πτώσεως, ποῦ ἔφθασε μετά τήν πτώση του καί πῶς μπορεῖ νά ἀπαλλαγῆ ἀπό τό κράτος τοῦ θανάτου.
.             Πράγματι, οἱ ὁμιλίες αὐτές εἶναι ζωντανές, ἀφυπνιστικές, δημιουργοῦν ἔμπνευση καί μετάνοια, πού εἶναι τά γνωρίσματα μιᾶς ἀληθινῆς ὀρθοδόξου διδαχῆς. Οἱ ὁμιλίες αὐτές, ὅπως συμβαίνει καί μέ λόγους ἀνθρώπων πού ἔχουν τό Ἅγιον Πνεῦμα καί ἀπέκτησαν κοινωνία μέ τόν Χριστό διά τῆς ἱερᾶς ἡσυχίας, δίνουν τήν αἴσθηση ὅτι ὁ νοῦς τοῦ ὁμιλοῦντος κινεῖται πέρα ἀπό τά ἀνθρώπινα καί προσανατολίζουν τόν ἀναγνώστη σέ μιά ἄλλη αἴσθηση τῶν πραγμάτων, πέρα ἀπό τήν ἐνέργεια τῶν παθῶν καί τοῦ θανάτου μέ ὅλη τήν πνευματική σημασία τῆς λέξεως καί καταστάσεως αὐτῆς.
.             Ὅταν τέλειωσα τήν ἀνάγνωση τῶν ὁμιλιῶν αὐτῶν ἦλθε στόν νοῦ μου τό χωρίο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «Μηδείς ὑμᾶς καταβραβευέτω θέλων ἐν ταπεινοφροσύνῃ καί θρησκείᾳ τῶν ἀγγέλων, ἅ μή ἑώρακεν ἐμβατεύων, εἰκῆ φυσιούμενος ὑπό τοῦ νοός τῆς σαρκός αὐτοῦ, καί οὐ κρατῶν τήν κεφαλήν, ἐξ οὗ πᾶν τό σῶμα διά τῶν ἁφῶν καί συνδέσμων ἐπιχορηγούμενον καί συμβιβαζόμενον αὔξει τήν αὔξησιν τοῦ Θεοῦ» (Κολ. β΄, 18-19).
.               Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐδῶ κάνει λόγο γιά μιά κατάσταση τῆς ἐποχῆς ἐκείνης πού ἀναφερόταν στήν θρησκεία τῶν ἀγγέλων καί σέ ὁράματα πού προέρχονταν ἀπό τόν σαρκικό πεπτωκότα ἄνθρωπο. Ὅμως μποροῦμε νά ἰσχυρισθοῦμε ὅτι καί σήμερα ὑπάρχουν πολλές θρησκεῖες ἀγγέλων – δαιμόνων, πού στηρίζονται στήν φυσίωση τοῦ νοῦ τῆς σαρκός, σέ διανοήματα φανταστικά, σέ ὁράματα δαιμονικά καί σέ κοινωνιολογικά σχήματα καί ὄχι στήν αὐθεντική διδασκαλία πού εἶναι ἀπόρροια τῆς συνδέσεως μέ τόν Χριστό, τήν κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας. Ὁπότε, ἰσχύει καί ἐδῶ ὁ λόγος τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «Εἰ οὖν ἀπεθάνετε σύν τῷ Χριστῷ ἀπό τῶν στοιχείων τοῦ κόσμου, τί ὡς ζῶντες ἐν κόσμῳ δογματίζεσθε;» (Κολ. β΄, 20).
.             Ζώντας σέ μιά τέτοια ἐκκοσμικευμένη κοινωνία πού πολλές φορές ἐπηρεάζει καί τήν ἐκκλησιαστική κατάσταση πρέπει νά ἀγωνιζόμαστε ταπεινά καί μέ ὅλες τίς ὀρθόδοξες ἐκκλησιαστικές προϋποθέσεις, πού περιγράφουν οἱ διδασκαλίες τῶν ἁγίων, τῶν πραγματικῶν μελῶν τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, νά συνδεόμαστε στενά μέ τήν κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας πού εἶναι ὁ Χριστός, καί ὡς μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ νά τρεφόμαστε ἀπό τήν κεφαλή, νά συγκροτούμαστε ἀπό αὐτήν καί νά αὐξανόμαστε πνευματικά, δηλαδή ἡ ὅλη ὕπαρξή μας νά «αὔξη τήν αὔξησιν τοῦ Θεοῦ». Ὁ σκοπός τῆς ζωῆς μας πρέπει νά εἶναι νά αὐξανόμαστε κατά Θεόν καί νά προχωροῦμε ἀπό τήν πτωτική κατάστασή μας μέχρι τόν Παράδεισο, ἀπό τήν ἐξάρτησή μας στόν διάβολο μέχρι τήν θεώση, πού εἶναι ἡ αὔξηση τοῦ Θεοῦ.
.             Σέ αὐτήν τήν πνευματική αὔξηση συντελοῦν καί οἱ ὁμιλίες αὐτές τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ, οἱ ὁποῖες μοῦ θύμισαν, ὄχι μόνον μιά αὐθεντική μοναχική διδασκαλία, ἀλλά καί τό «πνεῦμα» τοῦ Ἁγίου Ὄρους ὅπως τό συνάντησα τήν δεκαετία τοῦ ’60 καί ’70, καί ὅπως τό συναντῶ καί σήμερα σέ ἐξαγιασμένους ἁγιορεῖτες μοναχούς πού ζοῦν τήν ἀσκητική – ἡσυχαστική ζωή.
.             Αἰσθάνομαι τήν ἀνάγκη νά εὐχαριστήσω τόν σεβαστό Γέροντα Ἐφραίμ γιά τούς κόπους πού κατέβαλε νά ἀποκτήση τήν γνώση τοῦ Θεοῦ, τῆς ὁποίας εὔχυμος καρπός εἶναι οἱ ὁμιλίες αὐτές, καί τόν παρακαλῶ νά προσεύχεται καί γιά μένα καί γιά ὅλους ὅσοι ἀσχολούμαστε μέ τήν ποιμαντική διακονία τῶν ἀνθρώπων, ὥστε νά μή χάσουμε τόν βαθύτερο καί οὐσιαστικότερο σκοπό τῆς ποιμαντικῆς διακονίας πού εἶναι νά ὁδηγοῦμε τούς ἀνθρώπους, πρωτίστως τόν ἑαυτό μας, ἀπό τό κατ’ εἰκόνα στό καθ’ ὁμοίωση, ἀπό τόν σκοτασμό τοῦ νοῦ στόν φωτισμό καί τήν θέωση. Γιατί, πρέπει νά τό ἀντιληφθοῦμε καλά ὅτι ὁ Χριστιανισμός δέν ἔχει σκοπό ἁπλῶς νά ἐξασκῆ ἕνα κοινωνικό ἔργο, ἀλλά κατά τόν εὔστοχο λόγο τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης “Χριστιανισμός ἐστί τῆς θείας φύσεως μίμησις”» (Αὔγουστος 2003).

*

.             Ὁ Γέροντας Ἐφραίμ ὁ Ἁγιορείτης, ὁ Ἀριζονίτης καί ὁ Οἰκουμενικός διδάσκαλος τῆς ἡσυχίας, ἀπεδείχθη, ὅπως μοῦ εἶπε ἕνας εὐλογημένος μοναχός καί ὅπως φάνηκε ἀπό ὅσα ἔγραψα προηγουμένως, ὅσιος ἀσκητής, μέ ἡσυχαστική παράδοση καί ζωή, ἰσαπόστολος τοῦ Χριστοῦ πού φώτισε τήν Ἀμερική μέ τόν ἡσυχαστικό Ἀθωνικό μοναχισμό, μάρτυρας διότι πολέμησε τίς ποικιλώνυμες σατανικές δυνάμεις, ἀλλά καί προφήτης διότι μέ τόν διορατικό του νοῦ ἔβλεπε τά προβλήματα πού ὑπάρχουν στήν σημερινή ἐποχή μεταξύ τῶν Χριστιανῶν καί τά ἀντιμετώπιζε «ἐν πνεύματι καί δυνάμει» Ἠλιού τοῦ Προφήτου. Ὁ Θεός θά στηρίζη τά ἔργα τῶν χειρῶν του, τά Μοναστήρια του πού μέ κόπο τά δημιούργησε καί τά καθοδήγησε.
.             Ταπεινά ζητῶ τίς εὐχές του καί τίς προσευχές του πρός τόν Κύριο γιά ὅλους τούς ὀρθοδόξους Χριστιανούς, κληρικούς καί λαϊκούς, μεταξύ τῶν ὁποίων καί γιά τήν ἐλαχιστότητά μου. Ἡ μνήμη του θά παραμείνη αἰώνια στούς ἀνθρώπους πού τόν ἀγάπησαν, ἀλλά κυρίως στήν μνήμη τῆς Ἐκκλησίας.

Δεκέμβριος 2019

,

Σχολιάστε

ΥΠΕΡΚΟΠΩΣΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΛΥ ΦΙΛΟΤΙΜΟ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο

τοῦ Γέρ. Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου
«Ὁ Γέροντάς μου,
Ἰωσὴφ ὁ Ἡσυχαστὴς καὶ Σπηλαιώτης»
ἔκδ. Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Ἀντωνίου Ἀριζόνας 2014
σελ. 82-84

Ἠλ. στοιχειοθεσία «Χριστιανικῆς Βιβλιογραφίας»

.           Οἱ τριγύρω πατέρες κάθε τόσο τοὺς ἔστελναν σὲ ἀγγαρεῖες, πρᾶγμα ποὺ χαλοῦσε τὸ πρόγραμμά τους καὶ τοὺς ἐμπόδιζε στὴν ἡσυχαστική τους ζωή. Ὁ Γερο-Ἐφραὶμ ἦταν ἁπλὸς ἄνθρωπος καὶ παρ’ ὅλον ποὺ καὶ σ’ αὐτὸν δὲν ἄρεσε ὅ,τι συνέβαινε, ἐν τούτοις ντρεπόταν νὰ ἀρνηθῇ στοὺς πατέρες. Ἔτσι ἔστελνε τοὺς νεαροὺς ὑποτακτικούς του ὅπου ζητοῦσαν οἱ γύρω πατέρες.
.           Ἄλλο πρόβλημα ποὺ χαλοῦσε τὴν ἡσυχία τους ἦταν μιὰ παλιὰ συνήθεια ὅλων τῶν γύρω πατέρων νὰ περνοῦν, χάριν συντομίας, μέσα ἀπὸ τὴν αὐλὴ τῆς καλύβης τους, ὅταν ἤθελαν νὰ πᾶνε στὰ Κατουνάκια.
.           Ἐπὶ πλέον τοὺς ἐμπόδιζαν ἀπὸ τὴν ἡσυχία οἱ διάφορες παγκοινιές, ὅταν πλησίαζε κάποια πανήγυρις.
.           Ὁ Γέροντας Ἰωσὴφ ἔκανε ὑπομονὴ γιὰ ἑπτὰ χρόνια σὲ αὐτὲς τὶς καταστάσεις, ἀλλὰ μετὰ τὴν ὀπτασία τῶν τριῶν Ἀγγέλων, δὲν ἄντεχε πλέον τοὺς περισπασμούς. Ἡ καρδιὰ του φλεγόταν γιὰ μόνωσι καὶ ἡσυχία.
.           Ἐκτὸς ἀπ’ αὐτά, τὸ ἐργόχειρο τῆς βαρελοποιΐας τοὺς δημιουργοῦσε φασαρίες. Δυστυχῶς ὁ καθένας θυμόταν νὰ φτιάξῃ τὰ βαρέλια του λίγο πρὶν τὸν μοῦστο. Καὶ ἐπειδὴ ὁ Γερο-Ἐφραὶμ ἦταν ἄριστος βαρελάς, ὅλοι σ’ αὐτὸν ἔτρεχαν. Ἔτσι, ἔπεφταν ὅλοι μαζὶ οἱ γύρω πατέρες πάνω του καὶ τὸν βίαζαν νὰ τελειώνῃ τὸ συντομώτερο τὰ βαρέλια τους, διότι τὰ εἶχαν ἄμεση ἀνάγκη. Ὁ Γερο-Ἐφραὶμ ἀπὸ τὸ πολὺ φιλότιμο, ποὺ τὸν διέκρινε, δὲν ἀρνιόταν, ἀλλὰ κόντευε νὰ πάθῃ ὑπερκόπωσι, διότι ἀναγκαστικὰ δούλευε μέρα-νύκτα. Ἐκτὸς τούτων ποτὲ δὲν ζητοῦσε χρήματα ἀπὸ κανένα γιὰ τὴν ἐργασία του. Καὶ ἔτσι πολλοὶ ἐκμεταλλεύονταν τὴν καλωσύνη του καὶ τοῦ ἔδιναν ἐλάχιστα χρήματα γιὰ τὸν κόπο του. Ἀλλὰ τὸ κακὸ εἶχε παραγίνει. Ἀκόμα καὶ οἱ κοσμικοὶ τὸν εἶχαν μάθει καὶ τὸν ἐκμεταλλεύονταν κι αὐτοί.
.           Τοῦ ἔδιναν γιὰ ἐργασία 1.000 δραχμῶν τῆς τότε ἐποχῆς 50-100 δραχμὲς καὶ μὲ ὕφος τὸν ἐρωτοῦσαν:
— Φθάνει Γερο-Ἐφραίμ;
— Φθάνει, φθάνει παιδί μου, ἔλεγε ντροπαλὰ ἐκεῖνος.
.           Φυσικὰ οἱ νεαροὶ ὑποτακτικοὶ δὲν μποροῦσαν νὰ ἀνεχθοῦν νὰ βλέπουν τὸν Γέροντά τους νὰ σκοτώνεται στὴ δουλειὰ μέρα-νύχτα, εἰς βάρος μάλιστα τῶν μοναχικῶν του καθηκόντων, καὶ νὰ τὸν ἐκμεταλλεύωνται οἱ ἄλλοι. Γιὰ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους ἄρχισαν νὰ σκέπτωνται μήπως ἔπρεπε νὰ μετακομίσουν σὲ πιὸ ἥσυχο μέρος.
.           Μιὰ ἡμέρα λοιπόν, ὁ Γέροντας Ἰωσὴφ φώναξε τὸν πατέρα Ἀρσένιο καὶ τοῦ λέει:
— Τὸ ἐργόχειρο αὐτό, ἐκτὸς τοῦ ὅτι μᾶς χαλᾶ τὴν ἡσυχία, γίνεται αἰτία νὰ κινδυνεύῃ ὁ Γέροντάς μας ἀπὸ ὑπερκόπωσι, ἐξ αἰτίας τοῦ πολλοῦ φιλότιμου ποὺ τὸν διακρίνει. Ἂς κάνουμε πρῶτα προσευχή, πάτερ Ἀρσένιε καὶ κατόπιν νὰ τὸν ἐρωτήσουμε ἂν συμφωνῇ ν’ ἀναχωρήσουμε μαζί του γιὰ ἡσυχαστικώτερο τόπο.
.           Πράγματι, ἔτσι κι ἔκαναν. Μετὰ τὴν προσευχὴ εἶπαν τὸν λογισμό τους στὸν Γέροντα κι ἐκεῖνος τόσο χάρηκε, ποὺ ἔνοιωσε σὰν νὰ τὸν ἔβγαλε ὁ Θεὸς ἀπὸ τὸ ἀδιέξοδο. Μὲ πολλὴ χαρὰ δέχτηκε τὴν πρότασι καὶ τοὺς παρεκίνησε νὰ ψάξουν γιὰ ἡσυχαστικώτερη περιοχή.

, , ,

Σχολιάστε

«ΕΙΣΑΙ ΠΑΛΙΟΓΕΡΟΣ»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο

τοῦ Γέρ. Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου
«Ὁ Γέροντάς μου,
Ἰωσὴφ ὁ Ἡσυχαστὴς καὶ Σπηλαιώτης»
ἔκδ. Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Ἀντωνίου Ἀριζόνας 2014
σελ. 72-74

Ἠλ. στοιχειοθεσία «Χριστιανικῆς Βιβλιογραφίας»

.           Κάποια μέρα, στὰ Κατουνάκια, ἕνας γείτονας μοναχός, Κρητικὸς στὴν καταγωγή, ἄρχισε νὰ φωνάζῃ καὶ νὰ βρίζῃ ἄδικα τὸν Γερο-Ἐφραίμ, γιὰ κάποιο ὁροθέσιο κοντὰ στὴν καλύβη τους.
— Εἶσαι παλιόγερος, εἶσαι τέτοιος, εἶσαι τέτοιος…
.           Τοῦ ’λεγε, καὶ ὁ Γερο-Ἐφραίμ, ἐπειδὴ ἦταν πολὺ πράος καὶ ἁπλὸς δὲν ἤθελε νὰ ἀπαντήσῃ καὶ γι’ αὐτὸ φώναζε:
— Τί τραβάω ἀπ’ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο! Τί τραβάω ἀπ’ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο!
.           Ὁ Φραγκίσκος, νέος τότε μὲ ζωντανὰ τὰ πάθη ἀκόμα μέσα του, μόλις εἶδε τὸ σκηνικὸ ἄναψε ἀπὸ τὸν θυμό. Σκέφθηκε νὰ βγῇ ἔξω ἀγανακτισμένος καὶ νὰ «τακτοποιήσῃ» τὸν ἀγενῆ γείτονα, διότι ἄδικα στενοχωροῦσε τὸν Γέροντά του.
.           Ἡ καρδιὰ τοῦ νεαροῦ ὑποτακτικοῦ ἄρχισε νὰ κτυπάῃ γρήγορα, τὸ αἷμα νὰ βράζῃ καὶ ὁ νοῦς νὰ θολώνῃ, διότι ἦταν ἐκ φύσεως λίαν θυμώδης. Ὁ λογισμὸς τοῦ ἔλεγε: «Βγὲς ἔξω καὶ κτύπα τον!»
.           Κατάλαβε ὅμως πώς, ἐὰν ἔβγαινε ἔξω, δὲν μποροῦσε νὰ προβλέψῃ ποῦ θὰ ἔφθανε. Σὰν ἀνδρεῖος καὶ ὁρμητικὸς ποὺ ἦταν, θὰ ἔκανε μεγάλη ζημιά. «Ἂν βγῶ ἔξω τώρα, δὲν μοῦ γλυτώνει!» ἔλεγε μέσα του. Γι’ αὐτὸ μόλις εἶδε τὸν κίνδυνο κρατήθηκε καὶ ἀμέσως ἔτρεξε μέσα στὸ παρεκκλήσι τοῦ Εὐαγγελισμοῦ. Ἔπεσε ξαπλωτὸς μέσα στὸ πάτωμα τοῦ ναοῦ καὶ μὲ δάκρυα καὶ λυγμοὺς ἄρχισε νὰ ἐπικαλῆται τὴν Παναγία μας νὰ τὸν συγκρατήσῃ ἀπὸ κάποια ἀκραία συμπεριφορά.
Βοήθα με! Βοήθα με, τώρα, Παναγιά μου, νὰ μὴ βγῶ ἔξω! Βοήθα με Χριστέ μου, σῶσε με. Διότι ἂν βγῶ ἔξω τώρα, δὲν ξέρω τί θὰ γίνῃ. Βοήθα με, σῶσε με, κατεύνασε τὸ πάθος.
.           Κλαίγοντας καὶ ὀδυρόμενος βρέχοντας τὸ ἔδαφος μὲ τὴν πλημμύρα τῶν δακρύων του, τὸ πάθος τοῦ θυμοῦ ὑποχώρησε καὶ ὁ νεαρὸς ὑποτακτικὸς ἠρέμησε καὶ λογικεύθηκε. Καὶ ἀφοῦ εἰρήνευσε, βγῆκε ἔξω καὶ τακτοποίησε τὸ πρᾶγμα μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ γλυκύτητα:
— Ἔ, δὲν εἶναι καὶ τίποτε σπουδαῖο. Δὲν ἤρθαμε ἐδῶ νὰ κληρονομήσουμε καλύβες καὶ ἐλιὲς καὶ βράχια. Ἐδῶ ἤρθαμε γιὰ τὴν ψυχή μας, ἤρθαμε γιὰ ἀγάπη. Ἂν χάσουμε τὴν ἀγάπη, χάσαμε τὸν Θεό. Αὐτὰ θὰ τ’ ἀφήσουμε, ἀλλὰ τὴν ἀγάπη θὰ τὴν πάρουμε καὶ θὰ πάρουμε καὶ τὸ μῖσος. Καὶ τί βγαίνει, Γέροντα, ἐμεῖς ἀφήσαμε γονεῖς, ἀφήσαμε τόσα καὶ τόσα καὶ τώρα θὰ μαλώνουμε γι’ αὐτό, θὰ γίνουμε ρεζίλι «Ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις» καὶ σ’ ὅλη τὴν κτίσι;
.           Καὶ ἔτσι ὁ ἄξεστος μοναχὸς ὑποχώρησε. Καὶ ὁ Γέροντας Ἰωσὴφ ἐκ τῶν ὑστέρων ὡμολογοῦσε: «Ἂν δὲν κυριαρχοῦσα στὸν θυμό μου ἐκείνη τὴ μέρα, ἴσως καὶ νὰ σκότωνα τὸν μοναχό, γιατί εἶχα τόση ἀνδρεία καὶ δύναμι μέσα μου, ποὺ μποροῦσα νὰ τὰ βάλω μὲ δέκα καὶ νὰ τοὺς νικήσω. Ἔτσι ἦταν ἡ πρώτη νίκη ποὺ ἔκανα στὸ ἀρχικό μου στάδιο. Ἀπὸ τότε ἔνοιωσα τὸν θυμό, τὴν ὀργὴ νὰ ἔχῃ πέσει, νὰ μὴν ἔχῃ αὐτὴ τὴν ἔντασι».

, ,

Σχολιάστε

«ΠΡΕΠΕΙ ΠΡΙΝ ΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ, ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἀναζήτηση σχέσεων ἀνάμεσα στὴν «Νόμιμη» ἐκ προμελέτης ἀνθρωποκτονία τῶν ἀθώων βρεφῶν καὶ τὴν δεινὴ οἰκονομικὴ κρίση πιθανὸν νὰ ἐντάσσεται στὴν λεγομένη συνωμοσιολογία, τὴν ὁποία οἱ περισσότεροι ἐννοοῦν μὲ ὅρους ἐξωτερικῆς προσβολῆς. Δὲν λαμβάνουν ὑπ᾽ ὄψιν τους ὅτι ἡ μεγαλύτερη συνωμοσία εἶναι αὐτὴ ποὺ στήνει κάθε ἀμετανόητος –ἄνθρωπος ἢ λαός– ἐναντίον τοῦ ἴδιου τοῦ ἑαυτοῦ του. Κατὰ τοῦτο ἡ «νομιμοποίηση» τῶν ἀμβλώσεων στὰ χρόνια τῆς περιβόητης «Ἀλλαγῆς» καὶ ἡ εὐρεία κοινωνικὴ ἀποδοχὴ ἐνὸς τέτοιου ἐγκλήματος συνιστᾶ μιὰ ὀλέθρια αὐτοσυνωμοσία. Σκάψαμε μόνοι μας τὸν λάκκο μας. Τί τοὺς χρειαζόμαστε τοὺς ἐξωτερικούς …συνεργάτες, ἀφοῦ μόνοι μας μποροῦμε καὶ βγάζουμε τὰ μάτια μας;

 Τ τελειωτικ κτύπημα

Ἀπὸ τὸ βιβλίο  τοῦ Γέροντος Ἐφραὶμ Φιλοθεΐτου
Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ,

ἔκδ. Ἱερᾶς Μ. Φιλοθέου, Ἅγιον Ὄρος

Ἀγαπητά μου παιδιά,

.          Σήμερα ἡ γῆ μας ποτίζεται συνεχῶς ἀπὸ πολὺ αἷμα, ἀπὸ τοὺς πολέμους καὶ τόσα ἄλλα ποὺ συμβαίνουν. Ποτίζεται ὅμως καὶ μὲ ἀθωότερο αἷμα ἀπὸ αὐτὸ τοῦ Ἄβελ, καὶ τὸ αἷμα αὐτὸ εἶναι τῆς βρεφοκτονίας. Εἶναι τὸ αἷμα τῶν ἀθώων βρεφῶν, τῶν ἀπροστάτευτων ὑπάρξεων, τὸ ὁποῖον χύνεται ἀπὸ τὶς ἴδιες τὶς μητέρες των. Ὅλα τὰ ἰατρεῖα κι ὅλα τὰ μαιευτήρια ἔχουν γίνει σφαγεῖα τοῦ Ἡρώδου. Ἑκατομμύρια, ἑκατομμύρια βρέφη σ᾽ ὅλον τὸν κόσμο ἔχουν πεταχθῆ στοὺς ντενεκέδες τῶν σκουπιδιῶν καὶ στοὺς ὑπονόμους. Μήτε τὰ γατάκια δὲν πετοῦν ἔτσι. Ὅπως γνωρίζουμε, αὐτὸς ὁ φονιάς, ὁ γιατρός, ὁ μαιευτὴρ μὲ τὸ νυστέρι του σκοτώνει τὸ βρέφος μέσα στὴν μήτρα -ὅπως ἔχουμε δῆ σὲ ταινία- καὶ μετὰ μὲ τὸ ἐργαλεῖο του σπάζει, θραύει τὸ κεφαλάκι τοῦ παιδιοῦ καὶ τὸ βγάζει. Καὶ ἡ μητέρα δὲν βλέπει τίποτε καὶ πολὺ ἥσυχη ἀναχωρεῖ γιὰ τὸ σπίτι της….
.          …Βλέπετε πόσο τραγικὴ εἶναι ἡ ἔκτρωσις, πόσο μεγάλο ἔγκλημα εἶναι! Θὰ πρέπει λοιπὸν νὰ σταματήση. Οἱ ἀθῶες αὐτὲς ὑπάρξεις δὲν πρέπει νὰ σκοτώνωνται τόσο τραγικὰ καὶ χωρὶς ἔλεγχο συνειδήσεως, Ἔτσι μὲ τὸν ἁπλὸ λογισμό, ὅτι δὲν μπορεῖς νὰ θρέψης ἄλλο παιδί. Κανονίζουμε δηλαδὴ ἐμεῖς, πῶς θὰ μᾶς φερθῆ ὁ Θεός; Κανονίζουμε ἐμεῖς, ἂν θὰ μπορέσουμε ἢ ὄχι νὰ φέρουμε εἰς πέρας ὅσα παιδιὰ μᾶς δώση ὁ Θεὸς μέσα στὴν οἰκογένεια; Ἐμεῖς οἱ ἴδιοι κανοναρχοῦμε τὸν Θεὸ πῶς θὰ μᾶς φερθῆ;
.          Τὸ ἔγκλημα αὐτὸ παίρνει ὁλοένα καὶ μεγαλύτερες διαστάσεις, ἐπικίνδυνες καὶ πρέπει ἐπιτέλους νὰ συνειδητοποιήσουν οἱ γυναῖκες πόσο φοβερὸ εἶναι καὶ νὰ κάνουν ἕναν ἀγώνα νὰ τὸ σταματήσουν ἢ νὰ ἐμποδίσουν ἄλλες γυναῖκες, ποὺ πρόκειται κατὰ διαβολικὴ ἐνέργεια νὰ τὸ διαπράξουν. Γιατί συνήθως φθάνουν στὸ ἔγκλημα αὐτὸ εἴτε ἀπὸ ἄγνοια εἴτε ἀπὸ πίεσι εἴτε ἀπὸ πάλη ἐσωτερική. Κυρίως συμβάλλει ἡ συνεργεία τοῦ διαβόλου μὲ αἰτίες καὶ ἀστήρικτες δικαιολογίες καὶ προφάσεις καὶ ἀδυναμίες, ὅπως π.χ. δὲν φθάνουν τὰ οἰκονομικά, μὲ πιέζει ὁ ἄντρας μου, μοῦ ἦλθε ἡ ἀσθένεια κλπ. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ εἶναι καὶ ἡ ἄγνοια καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ ἐκμεταλλεύεται ὁ διάβολος καὶ κατορθώνει νὰ παρασύρη τὶς μητέρες σ᾽ αὐτὸ τὸ τραγικὸ ἁμάρτημα.
.        Δὲν ξέρω, ἂν γνωρίζετε ὅτι αὐτὰ τὰ παιδάκια, αὐτὰ τὰ ἔμβρυα, αὐτὲς οἱ ὑπάρξεις δὲν καταλήγουν στὴν ἀνυπαρξία μὲ τὴν ἔκτρωσι, ἀλλὰ τ κάθε μβρυο εναι κι νας τέλειος νθρωπος, κα μάλιστα στν ψυχή. Ατ τ παιδάκια ζον στν λλο κόσμο, κι πως καταλαβαίνετε τόσα κατομμύρια παιδι χουν ποτελέσει ναν λόκληρο στρατ στν ορανό. λα ατ διαμαρτύρονται· τ θο αμα τους βο πρς τν Θε τι δικοσκοτώθηκαν κα τι δν λαβαν τ γιον Βάπτισμα, τι δν εναι Χριστιανο ρθόδοξοι. Καὶ ἡ εὐθύνη σὲ ποιοὺς πηγαίνει; Τὰ εὐκόλως ἐννοούμενα παραλείπονται· δίπλα στὸ αἷμα αὐτὸ ποὺ χύνεται, στὸ «κομπιοῦτερ» τοῦ Θεοῦ, γράφεται «ἔγκλημα». Καὶ αὐτὸ τὸ αἷμα πῶς θὰ ξεπλυθῆ; Ὅταν λερώνεται κάποιος μὲ τί καθαρίζεται; Μὲ τὸ ὕδωρ, μὲ τὸ νεράκι τὸ καθαρό. Κι ἐδῶ χρειάζεται ὕδωρ νὰ βγαίνη συνεχῶς ἀπὸ δύο βρύσες, ποὺ εἶναι τὰ δύο μάτια. Ἡ μετάνοια ἡ ἐσωτερικὴ νὰ ἐξωτερικεύεται μὲ μία ἀκένωτη πηγὴ δακρύων ἐφ’ ὄρου ζωῆς!
.          Βέβαια τὸ ἁμάρτημα συγχωρεῖται, ἀφ᾽ ἧς στιγμῆς κατατεθῆ στὴν Ἱερά, στὴν παντοδύναμη Ἐξομολόγησι, ὅπου δὲν μένει τίποτε ἀσυγχώρητο. Ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη καὶ «ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ» (Α´ Ἰωαν. δ´ 17). Εἶναι ὅμως καὶ δικαιοσύνη. Γι᾽ αὐτὸ οἱ γυναῖκες ποὺ ἔχουν κάνει αὐτὸ τὸ ἁμάρτημα, ἂς μὴν ἐπαναπαύωνται ὅτι ἐξομολογήθηκαν τὶς ἐκτρώσεις, ποὺ ἔχουν ἤδη κάνει. Θὰ πρέπει σὲ ὅλη τους τὴν ζωὴ νὰ χύνουν δάκρυα μετανοίας. Πολλὲς ἀπ᾽ αὐτὲς νοιώθουν ἀνικανοποίητες καίτοι ἐξομολογήθηκαν. Γιατί; Διότι ἀκόμη δὲν μετενόησαν ἐσωτερικά, δὲν ἔχυσαν τὸ ἀναλογοῦν δάκρυον, τὸ ὁποῖον θὰ ξεπλύνη τὸ αἷμα τῆς ἐκτρώσεως ἢ τῶν ἐκτρώσεων. Ἡ μετάνοια εἶναι πολὺ μεγάλη, ἀπέραντη. Ἀπόδειξις τῆς ἀγάπης καὶ τῆς εὐσπλαχνίας τοῦ Θεοῦ εἶναι αὐτὸ τὸ «ζῆν», τὸ ὅτι ζεῖ ὁ ἄνθρωπος καὶ μετὰ τὸ ἔγκλημα. Ζεῖ καὶ αὐτὸ σημαίνει ὅτι τὸν περιμένει ὁ Θεός, κι ἀφοῦ τὸν περιμένει, δὲν πρέπει νὰ χάση τὴν εὐκαιρία, πρέπει νὰ τὴν ἐκμεταλλευθῆ.
.       Καὶ ὁ κανόνας τοῦ πνευματικοῦ συγκριτικὰ μὲ τὸ πολὺ σοβαρὸ αὐτὸ ἁμάρτημα καὶ εἰδικὸ ἔγκλημα, χρήζει ἰδιαιτέρας προσοχῆς. Ὁ κανόνας βοηθάει στὴν θεραπεία τῆς ψυχῆς, ἀλλά, ὅπως εἴπαμε, θὰ πρέπει νὰ ἀνοίξουν καὶ οἱ βρύσες τῶν δακρύων, ποὺ θὰ ξεπλύνουν τὰ αἵματα τῆς ἐκτρώσεως, γιὰ νὰ μπορέση κατόπιν ὁ ἄνθρωπος νὰ αἰσθανθῆ κοινωνία μὲ τὸν Θεό. Δὲν φθάνει, λοιπόν, μόνον ἡ ἐξομολόγησις. Αὐτὸ ποὺ μετρᾶ, αὐτὸ ποὺ θὰ ἀλλάξη, ποὺ θὰ ἀλλοιώση τὴν καρδιὰ τοῦ Θεοῦ, τὴν πικραμένη καὶ φαρμακωμένη, ποὺ θὰ τὴν ἐπαναφέρη, ὅπως ἦταν πρὶν ἁμαρτήση ὁ ἄνθρωπος, εἶναι οἱ δύο βρύσες τῶν ματιῶν του, ποὺ θὰ ρέουν δάκρυα μετανοίας. Θ πρέπει, πρν φύγουμε π᾽ ατν τν ζωή, ν χουμε λλάξει τν καρδι το Θεο.
.          Θὰ σᾶς ἀναφέρω ἕνα ἁπλὸ παράδειγμα: Ἂς ὑποθέσουμε ὅτι ἕνα παιδὶ λύπησε τὴν μητέρα του μὲ μία παρακοή, μία ἀσέβεια. Ὅταν ἐπιστρέψη αὐτὸ τὸ παιδί, καὶ τῆς πῆ: «Συγγνώμη, μητέρα, γι’ αὐτὸ ποὺ ἔκανα· δὲν θὰ τὸ ξανακάνω», ἡ μητέρα θὰ ἀπαντήση: «Συγχωρεμένο νὰ εἶσαι καὶ μὴν τὸ ξανακάνης». Τὴν συγχώρεσι τὴν πῆρε. Ἂν ὅμως πέση στὴν ἀγκαλιά της κι ἀρχίση νὰ κλαίη, νὰ ὀδύρεται, νὰ τὴν παρακαλῆ καὶ νὰ τὴν ἱκετεύη νὰ τοῦ δώση ἀπὸ καρδιᾶς τὴν συγγνώμη, τότε δὲν θὰ μείνη ἡ ἐλάχιστη λύπη καὶ πικρία μέσα της γιὰ τὸ σφάλμα τοῦ παιδιοῦ. Αὐτὸ ἀκριβῶς συμβαίνει καὶ μὲ τὸν ἄνθρωπο, ποὺ μετανοεῖ καὶ ἐπιστρέφει στὸν Θεὸ μετὰ ἀπὸ ὁποιοδήποτε ἁμάρτημα…
.          σον περισσότερον μετανοε νθρωπος, κι σον περισσότερον χύνει δάκρυα μετανοίας, τόσον περισσότερον καρδι το Θεο λλοιώνεται. Εἰς βάθος γίνεται ἡ καταλλαγὴ τοῦ Θεοῦ μετὰ τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου, καὶ ἰδιαίτερα στὴν περίπτωσι αὐτοῦ τοῦ ἐγκλήματος τῆς ἐκτρώσεως, ὅπου ἐπιβάλλεται ἡ ροὴ τῶν δακρύων νὰ μὴ σταματήση τὸ δάκρυ μέχρι τελευταίας ἀναπνοῆς….
.          Γι᾽ αὐτὸ κι ἐμεῖς δεχόμεθα τοὺς πάντες σ᾽ αὐτὸ τὸ σωτήριο λουτρό, σ᾽ αὐτὸ τὸ λιμάνι ποὺ λέγεται ἐξομολόγησις. Κι ἐκεῖ ἀράζει τὸ κάθε τσακισμένο καράβι ἀπὸ τὶς φουρτοῦνες τοῦ ὠκεανοῦ. Εἴτε τὸ ἔχουν δείρει ἄνεμοι ἢ φουρτοῦνες ἢ ληστές, ὀ,τιδήποτε κι ἂν εἶναι αὐτό, ἔρχεται καὶ γωνιάζει σιγὰ – σιγά. Τοῦ ἔχουν φύγει τὰ κατάρτια, τὰ πανιὰ καὶ τὸ μόνο ποὺ περισώζεται εἶναι τὸ σκάφος, ὁ σκελετός. Καὶ μπαίνει μέσα στὰ συνεργεῖα τὰ διορθωτικά, διορθώνονται ὅλα αὐτὰ τὰ πράγματα καὶ γίνεται πάλι καινούργιο τὸ καράβι αὐτό.
.          Ἔτσι μία ἡμέρα ἦλθε ἕνα τέτοιο καραβοτσακισμένο πλάσμα· ἦλθε μία γυναίκα στὸ μυστήριο -ἐγὼ βέβαια τὴ λυπήθηκα τρομερὰ- καὶ μοῦ παρουσιάζει ἡ καημένη πενήντα ἐκτρώσεις! Βάλε τώρα τὸ γεγονὸς αὐτὸ νὰ τίθεται στὴν κρίσι τοῦ πνευματικοῦ· πενήντα φόνοι παιδιῶν! Φυσικὰ ἐφ᾽ ὅσον ὁ Θεὸς τὴν ἔχει στὴν ζωὴ ἀκόμη, εἶναι ἐγγύησις τοῦ Θεοῦ ὅτι τὴν ἀνέχεται καὶ τὴν περιμένει, ὀπότε ποιὸς πνευματικὸς εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ τῆς φερθῆ κατ᾽ ἄλλον τρόπον; Τὴν πῆρα βέβαια μὲ πολλὴ στοργή, μὲ πολλὴ ἀγάπη, προσπάθησα νὰ τὴν βολέψω καὶ τῆς ἔδωσα ἐκεῖνο τὸ φάρμακο ποὺ τῆς χρειαζότανε.
.          Σκεφθῆτε πόσα χρόνια περάσανε· τὴν βασάνιζε τὸ ἁμάρτημα αὐτὸ καὶ δὲν εἶχε τὴν τόλμη νὰ τὸ πῆ! Καὶ γύρισε πίσω μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας. Πόσο τρομερὴ εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ! Ἀλλὰ καὶ ἡ χαρὰ τῶν Ἀγγέλων! «Ἐπὶ ἐνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι μεγάλη χαρὰ γίνεται ἐν τῷ οὐρανῷ» (Λουκ. ιε´ 7). Δὲν εἶναι μόνον τὸ ὅτι μετανοεῖ ὁ ἄνθρωπος καὶ κλαίει καὶ ὀδύρεται τὴν κατάντια του καὶ ὁ Θεὸς τὸν σώζει, ἀλλὰ καὶ ὅτι παραχρῆμα γίνεται καὶ στὸν οὐρανὸ χαρά. Ὁλόκληρος ὁ οὐρανὸς πανηγυρίζει καὶ οἱ Ἄγγελοι ὑμνοῦν καὶ αἰνοῦν τὸν Θεὸ γιὰ τὴν σωτηρία μιᾶς ἀθανάτου ψυχῆς!
.          «Μακάριοι ὧν ἀφέθησαν αἱ ἀνομίαι καὶ ὧν ἐπεκαλύφθησαν αἱ ἁμαρτίαι» (Ψαλμ. λα´ 32) · δηλαδὴ εἶναι εὐτυχὴς ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἀξιώθηκε νὰ συγχωρηθοῦν οἱ ἁμαρτίες του. Τί εὐχαριστία νὰ ἀποδώση κανεὶς στὸν Θεό! Σκέψου· ἐγὼ νὰ ἔχω ζήσει χίλια χρόνια, νὰ ἔχω κάνει ὅλα τὰ ἐγκλήματα τοῦ μεγαλύτερου ἐγκληματία καὶ τελικὰ νὰ μὲ φωτίση τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, νὰ ἐπιστρέψω, γιὰ μία στιγμὴ νὰ τὰ καταθέσω ὅλα καὶ μέσα σὲ δύο λεπτά, σὲ λίγη ὥρα νὰ βρεθῶ δίκαιος, νὰ βρεθῶ λουσμένος, νὰ βρεθῶ στοὺς οὐρανούς! Μὰ ἐκεῖνα τὰ χίλια χρόνια τί γίνονται; Πᾶνε ἐκεῖνα· μὴν τὰ λογαριάζεις, δὲν ὑπάρχουν τώρα, ἔχουν σβήσει, δὲν ζητοῦνται αὐτὰ πλέον, βγῆκαν ἀπὸ τὰ κατάστιχα τῶν δαιμόνων ἀμέσως, πάραυτα! Εἶναι διαταγὴ τοῦ Θεοῦ! Μὲ τὸ κάθε ἁμάρτημα ποὺ καταθέτεις, πατάει τὸ κουμπάκι τοῦ «κομπιοῦτερ», τάκ, ἄφεσις! Τάκ, ἄφεσις! Ἄφεσις! Μὲ ἄθροισμα ἀπὸ κάτω «μηδέν». Λευκὸ μητρῶο! Ὕστερα, εἶναι νὰ μὴν προσκυνᾶς αὐτὸν τὸν Θεό, νὰ μὴν πέσης κάτω καὶ νὰ κλαῖς ἀπὸ ἀγάπη καὶ ἔρωτα καὶ πόθον Θεοῦ;…

 Εὔχομαι ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νὰ μᾶς ἐπισκιάζη ὅλους καὶ νὰ μᾶς διατηρῆ ἐν Χριστῷ. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ (Διαδικτύου): anavaseis.blogspot.com

, , , , ,

Σχολιάστε