Ἄρθρα σημειωμένα ὡς γάμος

O ΟΙΚ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΤΟΥ ΠΑΠΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος
ὑποστηρίζει Ἐγκύκλιο τοῦ Πάπα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Μὲ τὸν τίτλο «Τὸ πέπλο ἔπεσε: Ὀρθόδοξος Πατριάρχης ὑποστηρίζει τὸν Φραγκίσκο» δημοσιεύθηκε στὶς 12 Δεκεμβρίου 2016 ἄρθρο τῆς δημοσιογράφου Hilary White στὴν ἀμερικανικὴ ἐφημερίδα The Remnant. Στὸ ἄρθρο της ἡ ἀμερικανίδα δημοσιογράφος, ἡ ὁποία ζεῖ στὴν Ἰταλία καὶ ἀσχολεῖται μὲ τὰ θέματα τοῦ Βατικανοῦ, σχολιάζει τὸ ἄρθρο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, τὸ ὁποῖο δημοσιεύθηκε στὸ ἐπίσημο δημοσιογραφικὸ καὶ ἐπικοινωνιακὸ ὄργανο τοῦ Πάπα καὶ τοῦ Βατικανοῦ Osservatore Romano, στὶς 2 Δεκεμβρίου 2016.
.           Τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Βαρθολομαίου* ἀναφέρεται στὴν ἐγκύκλιο τοῦ Πάπα Amoris Laetitia (Ἡ χαρὰ τῆς ἀγάπης) καὶ ἐνθέρμως τὴν ὑποστηρίζει. Μὲ τὴν ἐν λόγῳ ἐγκύκλιο ὁ Πάπας, μεταξὺ τῶν ἄλλων, δίδει τὴν ἄδεια τῆς συμμετοχῆς στὴν Θεία Κοινωνία σὲ ὅσους/ες πῆραν διαζύγιο ἀπὸ τὴν Πολιτεία καὶ τέλεσαν δεύτερο (πολιτικὸ) γάμο καὶ σὲ ὅσους/ες τέλεσαν μόνο πολιτικὸ γάμο. Ὁ Ὀρθόδοξος Πατριάρχης στὸ ἄρθρο του δὲν παρουσιάζει τὴ διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας γιὰ τὸν γάμο, οὔτε κὰν τὶς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου στὴν Κρήτη γιὰ τὸν γάμο, ὅταν μάλιστα αὐτοπροσδιορίζεται ὡς ὁ «Φύλαξ τοῦ Δόγματος καὶ τῆς κανονικῆς ἐν τῇ κατὰ Ἀνατολὰς Ἐκκλησία τάξεως». Ἁπλῶς ἐπαινεῖ τὴν ἐν λόγῳ παπικὴ ἐγκύκλιο καὶ ἐμφανίζεται νὰ συμφωνεῖ μαζί του στὶς διατυπώσεις μίας καινοφανοῦς διδασκαλίας, ποὺ προκαλεῖ ἀντιδράσεις στοὺς ἴδιους τοὺς ρωμαιοκαθολικούς.
.           Στὸ ἄρθρο του ὁ κ. Βαρθολομαῖος, ἀφοῦ παραδέχεται ὅτι ὑπῆρξαν «σχόλια καὶ ἀξιολογήσεις γιὰ τὴ σπουδαία αὐτὴ ἐγκύκλιο» σημειώνει: «…Εἶναι σημαντικὸ νὰ παρατηρηθεῖ ὅτι ἡ Amoris Laetitia ὑπενθυμίζει κατ’ ἀρχὴν καὶ πρὸ πάντων τὴν εὐσπλαχνία καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ κα χι μόνο τος θικος κανόνες κα τς κανονικς ρυθμίσεις τν νθρώπων» (Ἡ ὑπογράμμιση τοῦ ὑπογρ.).
.           Στὴ συνέχεια ὁ Οἰκ. Πατριάρχης τονίζει: «ναμφίβολα, ατ τ ποο πνιγε κα παρενέβαλε μπόδια κατ τ παρελθν στος νθρώπους ταν φόβος πς “νας οράνιος πατέρας” πιβάλλει μ κάποιο τρόπο τν νθρώπινη συμπεριφορ κα προδιαγράφει τς νθρώπινες συνήθειες. Εναι ληθς κριβς τ ντίθετο κα ο θρησκευτικο γέτες καλονται ν πενθυμίσουν στος αυτούς τους κα κατόπιν στος λλους, τι Θες εναι ζω κα γάπη κα φς… Ἐπὶ τοῦ προκειμένου αὐτὰ εἶναι τὰ λόγια, τὰ ὁποία ἐπανειλημμένως ὑπογραμμίζονται ἀπὸ τὸν Πάπα Φραγκίσκο στὴν ἐγκύκλιό του…». (Σημ. Ἡ ὑπογράμμιση τοῦ ὑπογρ.)
.           Καὶ συνεχίζει ὁ Πατριάρχης στὸ ἄρθρο του στὸν Osservatore Romano: «Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας δὲν φοβήθηκαν νὰ μιλήσουν ἀνοικτὰ καὶ μὲ ἐντιμότητα γιὰ τὴ χριστιανικὴ ζωή. Ἐν τούτοις τὸ σημεῖο ἐκκίνησής τους εἶναι πάντα ἡ ἀγαπῶσα καὶ λυτρωτικὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, ποὺ φωτίζει καθέναν χωρὶς διάκριση καὶ καταφρόνια….». Καὶ ὁλοκληρώνει τὸ ἄρθρο του μὲ τὰ ἑξῆς: «Τὸ συμπέρασμα τῆς παπικῆς προτροπῆς εἶναι λοιπὸν καὶ τὸ δικό μας συμπέρασμα καὶ ἡ δική μας σκέψη: “Αὐτὸ τὸ ὁποῖο μᾶς ἔχει ἐπαγγελθεῖ εἶναι πιὸ μεγάλο ἀπὸ ὅσο μποροῦμε νὰ φαντασθοῦμε. Μὴν ἀπογοητευόμαστε ποτὲ ἐξ αἰτίας τῶν δικῶν μας ὁρίων καὶ μὴν παύουμε ποτὲ νὰ ἀποζητᾶμε αὐτὴν τὴν πληρότητα τῆς ἀγάπης καὶ τῆς κοινωνίας ποὺ ὁ Θεὸς μᾶς φανερώνει”».
.           Στὸ ἄρθρο της ἡ Hilary White σημειώνει ὅτι διαβάζοντας τὸ ἄρθρο τοῦ Ὀρθόδοξου Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ἔμεινε μὲ τὴν αἴσθηση ὅτι ὁ Πάπας συμφωνεῖ μὲ τὸ περιεχόμενό του, ἀφοῦ τὸ πρόβαλε στὴν ἐπίσημη ἐφημερίδα του καὶ δὲν ὑπάρχουν ἐπ’ αὐτοῦ διορθωτικὲς διευκρινίσεις καὶ σχόλια. Καὶ διερωτᾶται ἡ δημοσιογράφος: «Μήπως ἡ ἐγκύκλιος Amoris Laetitia προωθεῖ ἕναν νέο θεό, ὁ ὁποῖος δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸ πῶς συμπεριφέρονται οἱ ἄνθρωποι; Εἶναι αὐτὸ τὸ μήνυμα τοῦ Πάπα, διὰ μέσου ἑνὸς ἀπὸ τοὺς ἐπιλεγμένους κοντινούς του (Σημ. ὑπογρ. Ὑπονοεῖ τὸν Πατριάρχη), πὼς ἁπλὰ δὲν ὑπάρχει πλέον κάτι ποὺ νὰ θεωρεῖται ἁμάρτημα;». Καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο: «Πρέπει νὰ ὑποθέσουμε ὅτι ἡ ἐγκύκλιος Amoris laetitia δὲν εἶναι ἕνα κείμενο τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴν οἰκογένεια, ἀλλὰ ἕνα μανιφέστο μίας θρησκείας καθ’ ὁλοκληρίαν νέας;». Καὶ πάρα κάτω παρατηρεῖ ἡ δημοσιογράφος: « Ἐὰν ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ὁ οὐράνιος Πατέρας, ποὺ ἔχει καθιερώσει τὸν νόμο Του γιὰ τὰ παιδιά Του καὶ δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ἀνθρώπινη συμπεριφορά, καταλήγει κανεὶς στὸ συμπέρασμα ὅτι εἶναι ὡς νὰ τοῦ προτείνεται νὰ ὁμοιάσει μὲ τοὺς σατανιστές, ποὺ ἔχουν ὡς σύνθημά τους “Κάνε ὅ, τι σὲ εὐχαριστεῖ, τὰ πάντα ἐπιτρέπονται”».
.           Tὸ ἄρθρο τῆς Hilary White ἀναδημοσιεύθηκε στὸ γαλλόφωνο ἐνημερωτικὸ συγκρότημα Reinformation TV, τὴν 12η Δεκεμβρίου 2016. Τὸ σχετικὸ ρεπορτὰζ ὑπογράφει ἡ Anne Dolheim, ἡ ὁποία ἐπίσης σημειώνει πὼς ἐφ᾽ ὅσον ὁ Πάπας ἀποδέχεται τὰ ὅσα ἀναφέρει στὸ ἄρθρο του ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, τότε αὐτὸ ἔχει συνέπεια στὸ ἴδιο τὸ τριαδικὸ δόγμα, διότι «ἐὰν δὲν ὑπάρχει πλέον “Οὐράνιος Πατέρας”, ποιά εἶναι ἡ πίστη μας;». Ἔναντι τῆς συγκεκριμένης παπικῆς ἐγκυκλίου συνεχίζονται οἱ πολλὲς καὶ σοβαρὲς ἀντιδράσεις. Πρόσφατα πέντε καρδινάλιοι ζήτησαν διευκρινίσεις ἀπὸ τὸν Πάπα.
.           Ἐμᾶς, ὡς Ὀρθοδόξους, δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει τόσο ἡ συγκεκριμένη ἐγκύκλιος τοῦ Πάπα, οὔτε οἱ ἀντιδράσεις ποὺ ὑπάρχουν στοὺς κύκλους τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν. Μᾶς ἐνδιαφέρουν κυρίως τὰ ὅσα γράφει στὴν Osservatore Romano ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος. Εἶναι ἐξαιρετικὰ σοβαρά. Ἀφοροῦν στὰ δόγματα, στὴ διδασκαλία καὶ στὴν ἴδια τὴν Πίστη τῶν Ὀρθοδόξων. Οἱ ἀναφορὲς ὅτι δὲν ὑπάρχει Οὐράνιος Πατέρας ποὺ νὰ ἐνδιαφέρεται νὰ ἐπιβάλλει τὸν τρόπο τῆς ἀνθρώπινης συμπεριφορᾶς καὶ νὰ καθοδηγεῖ τὸ ἦθος τῶν ἀνθρώπων, καὶ ὅτι συμφωνεῖ μὲ τὸν Πάπα καὶ ἐμφανίζεται νὰ ὑποβαθμίζει τοὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, ἀπαιτοῦν ἄμεσες διευκρινίσεις.
.           Εἶναι ἀδιανόητο ὄχι Πατριάρχης, ὄχι Μητροπολίτης καὶ ἱερέας, ἀλλὰ ὁ ὁποιοσδήποτε Ὀρθόδοξος πιστὸς νὰ πεῖ ἢ νὰ γράψει τέτοιες ἀπόψεις. Δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ἀποδεχθεῖ κανεὶς ὅτι ὁ Πατριάρχης ἐνεπλάκη στὴ συζήτηση γιὰ τὴν παπικὴ ἐγκύκλιο, γιὰ νὰ συμβάλει στὰ σχέδια τοῦ Πάπα γιὰ τὴ δημιουργία μίας νέας σύγχρονης θρησκείας. Δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ἔχει προωθήσει καὶ ψηφίσει πρὸ ἐλάχιστων μηνῶν τοὺς περὶ γάμου κανόνες τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ τώρα νὰ συμφωνεῖ μὲ τὸν Πάπα ὅτι οἱ κανόνες αὐτοὶ ὑποχωροῦν μπρὸς στὴν εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ. Ὡς οἱ Ἱεροὶ Κανόνες νὰ εἶναι ἀπάνθρωποι καὶ νὰ ἀποτελοῦν τροχοπέδη στὴν πνευματικὴ ζωή… Εὐχόμαστε νὰ ἔχει γίνει λάθος στὴ μετάφραση, ἐλπίζουμε νὰ εἶναι ἄλλου τὸ κείμενο ποὺ φέρει τὴν ὑπογραφὴ τοῦ Πατριάρχη, πιστεύουμε ὅτι θὰ δοθοῦν σὲ βραχύτατο χρονικὸ διάστημα οἱ δέουσες διευκρινίσεις.-**

*Τὸ ἄρθρο δὲν ἔχει δημοσιευθεῖ στὴν ἐπίσημη ἱστοσελίδα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, οὔτε στὰ φιλικὰ πρὸς αὐτὸ ΜΜΕ. Σημειώνεται ὅτι στὴν ἰστοσελίδα τοῦ Οἴκ. Πατριαρχείου ἔχουν δημοσιευθεῖ ὅλες οἱ ὁμιλίες τοῦ κ. Βαρθολομαίου, ποὺ ἐκφώνησε κατὰ τὴν πρόσφατη ἐπίσκεψή του στὸ Μπάρι γιὰ τὴν ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Νικολάου.

**Τὸ ρεπορτὰζ ἐγράφη μὲ δέος καὶ συνοχὴ καρδίας, ἐπειδὴ ἀφορᾶ στὴν Πίστη μας καὶ ἀναφέρεται στὸν ἔχοντα τὰ πρεσβεῖα τιμῆς Πατριάρχη ὅλης τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. 

 

, ,

Σχολιάστε

«ΕΡΩΤΑΣ καὶ ΓΑΜΟΣ» (Μαγνητοσκόπημα τῆς Ἡμερίδος)

Ἑσπερίδα μὲ θέμα: «Ἔρωτας καὶ Γάμος» – (3 μέρη)

βλ. σχετ.: «ΕΡΩΤΑΣ καὶ ΓΑΜΟΣ» (Ἡμερίδα, 27.02.16)
 ΑΝΑΜΕΤΑΔΟΣΗ ΗΜΕΡΙΔΟΣ «ΕΡΩΣ καὶ ΓΑΜΟΣ»

, ,

Σχολιάστε

ΣΥΖΥΓΙΑ: ΑΘΛΗΜΑ ΖΩΗΣ

«Συζυγία: ἄθλημα ζωῆς» 
τοῦ πρωτ. Σταύρου Τρικαλιώτη
στήν ἡμερίδα μέ θέμα: «Ἔρωτας καί Γάμος»
(ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος», 27 . 02. 2016)

Σεβασμιώτατοι ἅγιοι ἀρχιερεῖς, πανοσιολογιώτατοι καί αἰδεσιμολογιώτατοι σεβαστοί πατέρες, ἐκλεκτοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

.           Στό θέμα πού θά ἀναπτύξω στήν ἀγάπη σας θά ἐξετάσω τή συζυγία στό πλαίσιο τοῦ ὀρθοδόξου γάμου καί θά προσπαθήσω νά καταδείξω τήν ἀνωτερότητα τῆς χριστιανικῆς συζυγίας, ἡ ὁποία θεμελιώνεται ἐν Χριστῷ καί ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ.
.           Ἄν θελήσουμε νά δοῦμε τή λέξη συζυγία ἀπό ἐτυμολογικῆς ἀπόψεως, θά λέγαμε ὅτι ἡ λέξη προέρχεται ἀπό τήν ἀρχαιοελληνική λέξη συζυγία καί αὐτή μέ τή σειρά της ἀπό τή μεταπτωτική βαθμίδα τοῦ θέματος -συζυγ- πού ἀπαντᾶ στό ἀρχαῖο “συζεύγνυμι” (συζευγνύω: συνδέω, ἑνώνω).(1)
.           Ἑπομένως, συζυγία εἶναι ἡ «σύζευξη», «ἡ ἕνωση» τῶν δύο συζύγων, ὁ γάμος (συν. πάντρεμα, ζευγάρωμα) (2) καί σύζυγος (ὁ, ἡ) εἶναι ὁ νόμιμος σύντροφος, τό ἄτομο μέ τό ὁποῖο κανείς συνδέεται μέ γάμο. (3). Ἐνῶ στήν νεολληνική γλῶσσα τό ρῆμα συζῶ ἔφτασε νά σημαίνει: ζῶ στό ἴδιο σπίτι μέ τόν / τήν σύντροφό μου χωρίς νά ἔχουμε παντρευτεῖ.
.           Τό ἴδιο ρῆμα: “συζεύγνυμι” ἤ “συζευγνύω” χρησιμοποίησε καί ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός θέλοντας νά δηλώσει τήν ἰσχυρή ἕνωση ἀνδρός καί γυναικός, ἕνωση τήν ὁποία ἐπικυρώνει καί διασφαλίζει ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Μᾶς λέει λοιπόν ὁ εὐαγγελιστής Ματθαῖος ὅτι κάποτε οἱ Φαρισαῖοι θέλοντας νά πειράξουν τόν Κύριό μας τοῦ ἔθεσαν τό ἑξῆς ἐρώτημα: «εἰ ἔξεστιν ἀνθρώπῳ ἀπολῦσαι τὴν γυναῖκα αὐτοῦ κατὰ πᾶσαν αἰτίαν;», δηλ. «Ἐπιτρέπεται νά χωρίζει κανείς τήν γυναίκα του διά κάθε αἰτία»; Γιά νά λάβουν τήν ἀποστομωτική ἀπάντηση ἀπό τόν Ἰησοῦ: «οὐκ ἀνέγνωτε ὅτι ὁ ποιήσας ἀπ᾽ ἀρχῆς ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς» δηλ. «Δέν διαβάσατε ὅτι ὁ Δημιουργός ἀπό τήν ἀρχή τούς ἐδημιούργησε ἄνδρες καί γυναῖκες» «καὶ εἶπεν, ἕνεκεν τοῦτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα καὶ τὴν μητἐρα καὶ κολληθήσεται τῇ γυναικὶ αὐτοῦ, καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν;» δηλ. : «Καί εἶπε ὁ Δημιουργός: “Διά τοῦτο ὁ ἄνθρωπος θά ἐγκαταλείψει τόν πατέρα καί τήν μητέρα καί θά προσκολληθεῖ στήν γυναίκα του, καί οἱ δύο θά γίνουν μία σάρκα;”» Καί καταλήγει συμπερασματικά ὁ Κύριος: «ὥστε οὐκέτι εἰσὶ δύο, ἀλλὰ σάρξ μία. ὅ οὖν ὁ Θεὸς συνἐξευξεν, ἄνθρωπος μὴ χωριζέτω», δηλαδή «Ὥστε δέν εἶναι πλέον δύο, ἀλλά μία σάρκα. Ἐκεῖνο λοιπόν πού ὁ Θεός ἕνωσε, ὁ ἄνθρωπος ἄς μήν τό χωρίζει». (5)
.           Ὁ Κύριός μας στό σημεῖο αὐτό ἑρμηνεύει τό κλασικό χωρίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. (6) Τό χωρίο αὐτό εἶναι σημαντικότατο διότι μᾶς δείχνει ὅτι ὁ γάμος συνεστήθη ὑπό τοῦ Δημιουργοῦ Θεοῦ. Ἄρα ὁ γάμος εἶναι θεῖος θεσμός καί δέν νοεῖται ὡς γάμος τίποτε ἄλλο , παρά ἡ ἕνωση τοῦ ἄνδρα μέ τή γυναίκα, ὅπως σαφῶς προσδιορίζεται ἀπό τήν Ἁγ. Γραφή. Ὁ ἑρμηνευτής Εὐθύμιος Ζιγαβηνός μᾶς λέει ὅτι ὁ Θεός ἔπλασε στήν ἀρχή ἕναν ἄνδρα καί μία γυναίκα μέ σκοπό αὐτό τό ζεῦγος νά ἔχει μιά μοναδικότητα. Ἐάν ἤθελε ὁ Θεός ὁ ἄνδρας νά ἀφήσει τήν γυναίκα του καί νά πάρει ἄλλη, θά δημιουργοῦσε περισσότερες γυναῖκες. Ἐπειδή ὅμως δέν ἔπλασε περισσότερες γυναῖκες, θέλει ὁ Θεός νά μήν χωρίζει ὁ ἄνδρας τήν γυναίκα του». (Ἑρμην. Στό Κατά Ματθαῖον εὐαγγέλιον). Στή συνέχεια ὁ Κύριος τονίζει ὅτι ὁ Μωϋσῆς κατά ἄκρα συγκατάβαση καί ἐξ αἰτίας τῆς σκληροκαρδίας τῶν Ἰουδαίων τούς ἔδωσε τήν δυνατότητα νά χωρίζουν τίς γυναῖκες τους καί μέ τήν λέξη “σκληροκαρδία” ὑποδηλώνει ἐδῶ τήν σκληρότητα καί τήν ὡμότητα πού ἐπεδείκνυαν οἱ Ἰουδαῖοι στίς γυναῖκες τους, «ἐπειδή γιά διάφορους λόγους ἔφταναν νά τίς μισοῦν καί δέν συμφιλιώνονταν μαζί τους» (Ζιγαβηνός). Ἦταν μάλιστα «τόσο σκληροί πρός τίς γυναῖκες τους, ὥστε ἔφταναν καί στό σημεῖο νά τίς φονεύουν» (Θεοφύλακτος Βουλγαρίας). Γι᾽ αὐτό κι ὁ Μωϋσῆς, προκειμένου ν᾽ ἀποφεύγονται τέτοιου εἴδους ἀκραῖες καταστάσεις, παρεχώρησε τήν δυνατότητα τοῦ διαζυγίου. Ὁ Κύριός μας, ὅμως, διατρανώνοντας τήν ἱερότητα τοῦ θεσμοῦ τοῦ γάμου καί συμπληρώνοντας τόν νόμο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ἕνα λόγο δέχεται ὡς εὔλογη αἰτία διαζυγίου:  «ἐπὶ πορνείᾳ», ἐάν δηλαδή ἡ γυναίκα διαπράξει τό ἁμάρτημα τῆς πορνείας μέ κάποιον ἄλλο ἄνδρα. Μέ αὐτόν τόν τρόπο ὁ Ἰησοῦς Χριστός θέλει νά διασφαλίσει «τήν ἀδιάσπαστον ἕνωσιν» (Θεοφύλακτος Βουλγαρίας) πού ὑπάρχει στήν νόμιμη συζυγία.
.           Θά ἤθελα, ἀγαπητοί μου, νά σταθοῦμε στήν ἀδιάσπαστη αὐτή ἕνωση πού ὑπάρχει μεταξύ τοῦ ἄνδρα καί τῆς γυναίκας. Στήν ἀκολουθία τοῦ γάμου καί πρίν τήν στέψη καί τήν ἕνωση τῶν χειρῶν τῶν νεονύμφων ἀπό τόν ἱερέα, ὁ ἱερέας διαβάζει μιά πολύ ὄμορφη εὐχή, μεστή θεολογικῶν νοημάτων, ἡ ὁποία προδιαγράφει τή σχέση τοῦ ἀνδρογύνου. Μᾶς λέει λοιπόν ἡ εὐχή: «Ὁ Θεὸς ὁ ἅγιος, ὁ πλάσας ἐκ χοὸς τὸν ἄνθρωπον, καὶ ἐκ τῆς πλευρᾶς αὐτοῦ ἀνοικοδομήσας γυναῖκα καὶ συζεύξας αὐτῷ βοηθὸν κατ᾽ αὐτόν, διὰ τὸ οὕτως ἀρέσαι τῇ σῇ μεγαλειότητι, μὴ μόνον εἶναι τὸν ἄνθρωπον ἐπὶ τῆς γῆς»· δηλ. «Ὁ Θεός ὁ ἅγιος, πού ἔπλασες ἀπό χῶμα τόν ἄνθρωπο καί ἀπό τήν πλευρά του δημιούργησες τήν γυναίκα, καί τήν ἔδωσες σ᾽αὐτόν ὡς βοηθό, ἐπειδή ἔτσι ἄρεσε στή μεγαλειότητά σου, νά μήν εἶναι ὁ ἄνθρωπος μόνος πάνω στή γῆ», «αὐτὸς καὶ νῦν, δέσποτα, ἐξαπόστειλον τὴν χεῖρά σου ἐξ ἁγίου κατοικητηρίου σου, καὶ ἅρμοσον τὸν δοῦλον σου (τὸνδε) καὶ τὴν δούλην σου (τὴνδε), ὅτι παρὰ σοὺ ἁρμόζεται ἀνδρὶ γυνή». Δηλαδή «στεῖλε ἀπό μακριά τό χέρι σου ἀπό τό ἅγιο κατοικητήριό σου καί συνένωσε τόν δοῦλον σου (τάδε) καί τήν δούλη σου (τάδε), γιατί ἀπό σένα ἑνώνεται ἡ γυναίκα μέ τόν ἄνδρα». «Σύζευξον αὐτοὺς ἐν ὁμοφροσύνῃ, στεφάνωσον αὐτοὺς εἰς σάρκα μίαν, χάρισαι αὐτοῖς καρπὸν κοιλίας, εὐτεκνίας ἀπόλαυσιν». Δηλαδή «Συνένωσέ τους μέ ἑνότητα φρονήματος καί αἰσθημάτων· στεφάνωσέ τους σέ μιά σάρκα· χάρισαί τους καρπό κοιλίας, ἀπόλαυση καλῶν παιδιῶν». (8)
.           Ὁ συντάκτης τῆς εὐχῆς αὐτῆς ἔχει ἀναφορές σέ βασικά χωρία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης (βιβλίο Γενέσεως), τά ὁποῖα καί προσδιορίζουν τήν θεολογία τοῦ γάμου. Ἔτσι λοιπόν, βλέπουμε ὅτι:
α. Ὁ πρωταρχικός καί βασικός σκοπός τῆς δημιουργίας τοῦ ἑτέρου ἡμίσεως (δηλ. τῆς γυναίκας) εἶναι γιά νά ὑπάρχει ἡ συντροφικότητα στό ἀνδρόγυνο καί ἡ βοήθεια τῆς γυναίκας πρός τόν ἄνδρα, χωρίς αὐτό νά ἀποκλείει καί τό ἀντίστροφο.
β. Ἡ δημιουργία τῆς γυναίκας «ἐκ τῆς πλευρᾶς τοῦ ἀνδρός» δέν δηλώνει δουλική ἐξάρτηση τῆς γυναίκας ἀπό τόν ἄνδρα, ἀλλά μᾶλλον τήν ἰσοτιμία καί τήν οἰκειότητα τῶν προσώπων.
γ. Ἡ φράση: «διὰ τὸ οὕτως ἀρέσαι τῇ σῇ μεγαλειότητι» ὑποδηλώνει τήν ἐλευθερία τῶν ἐπιλογῶν τοῦ Θεοῦ κατά τήν δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου καί τή βασική θέση ὅτι ἡ κρίση τοῦ πανσόφου Δημιουργοῦ δέν ὑπόκειται σέ τυχόν ἀνθρώπινες ἀμφισβητήσεις. Ὁ Θεός σέ καμμία περίπτωση δέν καθίσταται ὑπόλογος σέ ἐνστάσεις καί «γιατί» τῶν ἐλλόγων δημιουργημάτων του.
δ. Ἡ ἕνωση τοῦ ἀνδρογύνου στό μυστήριο τοῦ γάμου γίνεται μέ θεία ἐνέργεια καί εὐλογία. Ἑπομένως ὁ θεσμός τῆς οἰκογένειας εἶναι θεοσύστατος καί κάθε ἀνθρώπινη ἐνέργεια πού ἔρχεται σέ ἀντίθεση μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀποβαίνει σέ τελευταία ἀνάλυση θεομάχος. Ἀλλά ὅπως μᾶς ὑπενθυμίζει καί ἡ θεία Γραφή: «σκληρὸν» γιά τόν ἀνθρωπο τό «πρὸς κέντρα λακτίζειν». (9)
ε. Τό «Σύζευξον αὐτοὺς ἐν ὁμοφροσύνῃ» ὑποδηλώνει σαφῶς ὅτι ἡ ἐπίτευξη συνεννοήσεως, ἀλληλοκατανοήσεως καί εἰρήνης μεταξύ τοῦ ἀνδρογύνου, ἀποτελεῖ ἱκανή καί ἀναγκαία συνθήκη γιά νά στερεωθεῖ ὁ γάμος καί αὐτό γίνεται καί μέ τήν προσπάθεια τῶν συζύγων (ἀνθρώπινος παράγοντας) καί μέ τήν θεία βοήθεια, διότι, ὅπως μᾶς ἔχει πεῖ καί ὁ Κύριός μας: «χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν». (10)
ϛ. Τέλος, ἡ δημιουργία τέκνων καί ἡ χαρά πού προσφέρει στό ἀνδρόγυνο ἡ τεκνογονία εἶναι ἕνα δῶρο καί εὐλογία τοῦ Θεοῦ, τό ὁποῖο παρέχεται στόν ἀνδρόγυνο σύμφωνα μέ τίς βουλές τοῦ Θεοῦ. Δέν πρέπει ὅμως νά ἀπολυτοποιεῖται, γιατί μπορεῖ νά ὑπάρξει καί ζευγάρι πού νά ζεῖ σύμφωνα μέ τόν νόμο τοῦ Θεοῦ καί παρ᾽ ὅλα αὐτά νά εἶναι ἄτεκνο. Σκοπός τοῦ γάμου εἶναι νά κερδίσουν ἀμφότεροι οἱ σύζυγοι τήν βασιλεία του Θεοῦ μέ ἤ χωρίς παιδιά. Ἡ τεκνογονία εἶναι μέν μεγίστη εὐλογία ἀπό τόν Θεό, ταυτόχρονα ὅμως ἀποτελεῖ καί μεγίστη εὐθύνη γιά τούς γονεῖς, ἐφ᾽ ὅσον προϋποθέτει πνεῦμα αὐτοθυσίας καί αὐταπαρνήσεως καί τῶν δύο συζύγων.
.           Ἡ χριστιανική συζυγία, ὅπως προσδιορίζεται ἀπό τίς ὑψηλές προδιαγραφές πού θέτουν ἡ Ἁγία Γραφή καί οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, δέν εἶναι κάτι πού ἐπιτυγχάνεται ²μαγικῷ τῷ τρόπῳ² ἀπό τή στιγμή πού ἡ Ἐκκλησία μας ἑνώνει μέ τά δεσμά τοῦ γάμου δύο πρόσωπα. Στό ἱερό μυστήριο παρέχονται οἱ προϋποθέσεις ἑνός ἐπιτυχημένου γάμου. Ἀπό ἐκεῖ καί πέρα ἐναπόκειται στό ζευγάρι πῶς μέσα ἀπό τήν ἐλευθερία καί τόν σεβασμό τῶν προσώπων, θά κατορθώσει νά διαπλεύσει τό πέλαγος τοῦ βίου καί θά ὁδηγήσει τό σκάφος τῆς συζυγίας σέ ἀκύμαντο λιμάνι. Ὁ βίος δέν εἶναι ἀνθόσπαρτος! Ἀντίθετα, εἶναι σπαρμένος μέ πολλά ἀγκάθια καί τριβόλια, πειρασμούς καί δοκιμασίες πού ἀναφύονται στήν πορεία τοῦ ἔγγαμου βίου καί προσπαθοῦν νά πνίξουν τήν ἀγάπη τῶν συζύγων.
.           Ἄν γιά τήν συνύπαρξη καί συμβίωση δύο ἀδελφῶν (πού προέρχονται ἀπό τόν ἴδιο πατέρα καί ἀπό τήν ἴδια μητέρα) ὑπάρχουν προβλήματα καί δυσκολίες, πόσο μᾶλλον ἀπό τήν συμβίωση δύο ἐντελῶς ξένων μεταξύ τους προσώπων, δύο διαφορετικῶν κόσμων, μέ διαφορετικές ἤ καί ἀντίθετες πολλές φορές νοοτροπίες, κοινωνικές καί οἰκονομικές καταβολές, ἐμπειρίες   καί πνευματικό ἤ   μορφωτικό ἐπιπέδο.
.           Καί ἀκριβῶς ἐπειδή ὑπάρχουν ὅλες αὐτές οἱ ἀντιθέσεις καί δυσκολίες πού προαναφέραμε, γι᾽αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία μας θέτει ὡς βάση καί ὡς ὅρο ἀπαράβατο γιά τήν ἁρμονική συνύπαρξη τοῦ ζεύγους τήν ἀγάπη. Ἡ Ἐκκλησία μας προσεύχεται γιά τούς νεονύμφους: «Ὑπέρ τοῦ καταπεμφθῆναι αὐτοῖς ἀγάπην τελείαν, εἰρηνικὴν καί βοήθειαν». Ὁ ἱερός Χρυσόστομος ὡς ἀλάνθαστος ἀνατόμος τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς τονίζει πόσο σημαντικό εἶναι νά ὑπάρχει ἀγάπη μεταξύ τῶν συζύγων καί προσδιορίζει τήν ὑφή αὐτῆς τῆς ²ὑπερβάλλουσας ἀγάπης²: «Δέν ὑπάρχει τόσο μεγάλη οἰκειότητα ἄνδρα πρός ἄνδρα, ὅση τῆς γυναίκας πρός τόν ἄνδρα, ἐάν εἶναι κανείς συνεζευγμένος ὅπως πρέπει». Ὁ ἅγιος κατόπιν μᾶς μιλάει γιά τήν τυραννίδα αὐτῆς τῆς ἀγάπης καί τήν σφοδρότητά της καθώς καί γιά τό γεγονός ὅτι ἔχει τήν ἰδιότητα νά παραμένει σταθερή, «ἀμάραντος», χωρίς νά μαραίνεται. Καί ἐξηγεῖ τό γιατί ὁ ἱερός πατήρ: « Ὑπάρχει κάποιος ἔρωτας πού ἐμφωλεύει στή φύση καί διαφεύγει τῆς προσοχῆς μας, ὁ ὁποῖος ἔρωτας συμπλέκει αὐτά τά σώματα. Γι᾽ αὐτό καί ἀρχικά ἡ γυναίκα πλάσθηκε ἀπό τόν ἄνδρα, καί κατόπιν ἀπό τόν ἄνδρα καί τήν γυναίκα ὁ ἄνδρας καί ἡ γυναίκα». Πάλι ἐπανέρχεται ὁ ἱερός πατήρ καί μᾶς τονίζει τήν σπουδαιότητα πού ἔχει ὁ ἔρωτας τοῦ ἄνδρα καί τῆς γυναίκας στήν συγκρότηση τοῦ ἀνθρώπινου βίου: « Τίποτε δέν ἑνώνει τόσο τή ζωή μας, ὅσο ὁ ἔρωτας τοῦ ἄνδρα καί τῆς γυναίκας· ἐξαιτίας αὐτοῦ τοῦ ἔρωτα πολλοί καταθέτουν καί τά ὅπλα, χάριν αὐτοῦ παραδίδουν καί τήν ψυχή τους». Κατόπιν ὁ ἱερός πατήρ μᾶς ἐπεξηγεῖ: « Δέν θά ἦταν δυνατόν λοιπόν ἔτσι ἁπλῶς καί χωρίς λόγο ὁ Παῦλος νά φρόντιζε πολύ ὑπέρ αὐτοῦ τοῦ πράγματος λέγοντας· “Αἱ γυναῖκες, τοῖς ἰδίοις ἀνδράσιν ὑποτάσσεσθε, ὡς τῷ Κυρίῳ”. (11) Γιατί λοιπόν; Διότι ἐάν ἔχουν αὐτοί ὁμόνοια καί τά παιδιά ἀνατρέφονται καλῶς καί οἱ ὑπηρέτες πειθαρχοῦν καί ὑπακοῦν, καί οἱ γείτονες ἀπολαμβάνουν τήν εὐωδία καί οἱ φίλοι καί οἱ συγγενεῖς. Ἐάν ὅμως συμβαίνει τό ἀντίθετο, ὅλα ἀνατρέπονται καί ἀναστατώνονται. Καί ὅπως, ὅταν εἰρηνεύουν οἱ στρατηγοί, τά πάντα ἀκολουθοῦν ὁμαλά καί ὅταν πάλι ἐκεῖνοι ταράσσονται, ὅλα γίνονται ἄνω κάτω, ἔτσι λοιπόν καί τώρα». (12)

.           Στό σημεῖο αὐτό καί γιά νά μήν ὑπάρξουν παρανοήσεις καί παρερμηνεῖες, θά ἤθελα νά παρατηρήσω ὅτι τόσο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅσο καί ὁ ἑρμηνευτής του ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, περιγράφουν τίς σχέσεις ἄνδρα καί γυναίκας τονίζοντας τούς διαφορετικούς ρόλους τῶν δύο φύλων. Βέβαια, ἐάν τό ἑρμηνεύσει κάποιος αὐτό τό χωρίο μέ τίς τρέχουσες λανθασμένες φεμινιστικές ἀντιλήψεις, ἴσως φτάσει στό μή ὀρθό συμπέρασμα ὅτι ἡ γυναίκα εἶναι κατώτερη ἀπό τόν ἄνδρα καί ὅτι ἀπό τήν Ἐκκλησία ζητεῖται ἀπό τήν γυναίκα ἡ δουλική ὑποταγή στόν ἄνδρα, κάτι πού ἀσφαλῶς δέν ἰσχύει. Ἡ γυναίκα καλεῖται νά σεβαστεῖ καί νά συνεργαστεῖ μέ τόν ἄνδρα ὡς τήν πρώτη ἀρχή, ἀλλά ταυτόχρονα καί ὁ ἄνδρας καλεῖται νά θυσιαστεῖ γιά τήν γυναίκα καί νά κάνει τά πάντα γιά τήν γυναίκα του, ὅπως καί ὁ Χριστός θυσιἀστηκε γιά τήν Ἐκκλησία καί «ἑαυτὸν παρέδωκε ἵνα σταυρωθῇ». Στό σημεῖο αὐτό ἀξίζει νά δανειστοῦμε τήν χρυσοστόμειο ἑρμηνεία, ἡ ὁποία καί τοποθετεῖ τά πράγματα στήν ἁρμόζουσα τάξη καί σειρά. Μᾶς λέει λοιπόν ὁ ἱερός πατήρ: «Ἄκουσες τήν ὑπερβολή τῆς ὑποταγῆς· ἐπαίνεσες καί ἐθαύμασες τόν Παῦλο, καθόσον συγκροτεῖ τή ζωή μας, ὡς ἕνα θαυμαστό καί πνευματικό ἄνδρα. Ἔχει καλῶς. Ἀλλ᾽ ἄκουσε καί ἐκεῖνα, τά ὁποῖα ἀπαιτεῖ ἀπό σένα. Πάλι βέβαια χρησιμοποιεῖ τό ἴδιο παράδειγμα· “Οἱ ἄνδρες, λέγει, νά ἀγαπᾶτε τίς γυναῖκες σας, καθώς καί ὁ Χριστός ἀγάπησε τήν Ἐκκλησία”. (13) Εἶδες τό μέγεθος τῆς ὑπακοῆς; Ἄκουσε καί τό μέγεθος τῆς ἀγάπης. Θέλεις νά ὑπακούει σέ σένα ἡ γυναίκα σου, “καθώς ἡ Ἐκκκλησία στόν Χριστό”; Φρόντιζε κι ἐσύ αὐτήν, ὅπως ὁ Χριστός φροντίζει τήν Ἐκκλησία. Εἶτε πρέπει νά δώσεις τήν ψυχή σου γιά χάρη τῆς γυναίκας σου, εἴτε πρέπει νά πληγωθεῖς χίλιες φορές, εἴτε νά ὑπομείνεις καί νά πάθεις ὁ,τιδήποτε, νά μήν τό ἀποφύγεις· καί ἄν ἀκόμη πάθεις αὐτά, τίποτε ἀκόμη δέν κατόρθωσες, ὅπως ὁ Χριστός». (14) Σέ κάποια ἄλλη ὁμιλία ὁ ἱερός πατήρ ἀποδεικνύει ὅτι ἡ γυναίκα ἐπλάσθηκε ὡς λογική φύση ἀπό τήν πλευρά τοῦ ἄνδρα («ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων αὐτοῦ») καί δόθηκε στόν ἄνδρα «ὡς βοηθὸς κατ᾽αὐτόν» , δηλ. δόθηκε ἡ γυναίκα ὡς παρηγορία στόν ἄνδρα (“παραμυθία”). Στήν ἴδια ὁμιλία μᾶς ἀναφέρει ὅτι ἡ γυναίκα εἶναι ὁμότιμη μέ τόν ἄνδρα καί ὅτι πλάσθηκε κατόπιν συσκέψεως Πατρός πρός τόν Υἱόν, τόν “Θαυμαστὸν σύμβουλον”: «Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾽ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾽ ὁμοίωσιν («διαλέγεται ὁ Πατήρ πρὸς τὸν ἐξ αὐτοῦ γεννηθέντα)». (15) Στήν Ἐκκλησία μας σύμφωνα καί μέ τήν παύλειο θέση δέν ὑπάρχουν διακρίσεις ὡς πρός τό φῦλο: «οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ. Πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστὲ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (16), ἀλλά διαφοροποίηση ρόλων καί κοινή ἐν Χριστῷ πορεία πρός τήν βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ὁ γάμος εἶναι μυστήριο ἀγάπης, μᾶς τονίζει κάπου ἀλλοῦ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «μυστήριον ἀγάπης ἐστὶν ὁ γάμος. Γυνὴ γὰρ καὶ ἀνὴρ οὐκ εἰσὶν ἄνθρωποι δύο, ἀλλὰ ἄνθρωπος εἷς …». (17)

.           Σέ κοσμικά κυρίως περιβάλλοντα ἤ σέ ἀνθρώπους πού εἶναι χαλαρά (ἤ ὑποκριτικά ) συνδεδεμένοι μέ τήν Ἐκκλησία, παρατηρεῖται μιά τάση ὑποβάθμισης καί ὑποτίμησης τῆς γυναίκας. Οἱ ἐφήμερες σχέσεις (ἐκτός γάμου), τό σχιζοφρενικό μοντέλο τῆς ἐναλλαγῆς «ἐρωτικῶν συντρόφων», ὁ περιορισμός τοῦ ρόλου τῆς γυναίκας ἀπό τούς ἄνδρες σέ ἀντικείμενο μόνο ἡδονῆς καί ἡ ἀνάλογη ἐμπορευματοποίηση τοῦ φαινομένου, ἡ οἰκονομική ἐκμετάλλευση τῆς γυναίκας, ἀκόμα (καί τό χειρότερο) ἡ χειροδικία τῶν ἀνδρῶν κατά τῶν γυναικῶν, ἀποτελοῦν μερικά μόνο παραδείγματα γιά τό ποῦ μπορεῖ νά φτάσει ὁ ἐξευτελισμός τῆς γυναίκας ἀπό ἀνθρώπους πού δέν βιώνουν τήν γνησιότητα τῆς ὀρθόδοξης παράδοσης.

.           Μόνο στήν γνήσια ἐν Χριστῷ ζωή τό πρόσωπο τῆς γυναίκας βρίσκει τήν πλήρη καταξίωσή του. Στό εὐλογημένο πλαίσιο τοῦ γάμου (ὁ ὁποῖος εἶναι τύπος τῆς παρουσίας τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ) (18), τά ἐπιμέρους ἐγώ, τά διάφορα πάθη καί οἱ μικρότητες πού δηλητηριάζουν τίς σχέσεις τῶν συζύγων, ὑποχωροῦν γιά χάρη τῆς συζυγικῆς ἀγάπης καί τῆς ἁρμονικῆς συμβιώσεως. Ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς συνέστηνε στά ζευγάρια –πνευματικά του παιδιά- κάθε βράδυ μετά τήν κοινή προσευχή τοῦ Ἀποδείπνου νά βάζουν οἱ σύζυγοι ἀπό μία μετάνοια ὁ ἕνας στόν ἄλλο, εἴτε ἔχουν ψυχρανθεῖ εἴτε ὄχι (προληπτικά). Αὐτό βοηθάει πάρα πολύ στήν ταπείνωση. Καί ὅπου ὑπάρχει ἀληθινή ταπείνωση, ἐκεῖ ὑπάρχει καί ἀσφάλεια καί εἰρήνη, φυγαδεύονται οἱ δαίμονες καί δίνεται πλούσια ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Γι᾽αὐτό καί πάλι μᾶς διδάσκει πολύ εὔστοχα ὁ ἱερός Χρυσόστομος: «Ἄς γίνει τό σπίτι σου στίβος καί παλαίστρα ἀρετῆς· ἀφοῦ γυμνασθεῖς ἐκεῖ μέσα καλῶς, νά ἀγωνισθεῖς μέ πολλή τέχνη καί στήν ἀγορά». (19) Ἀλλοῦ ὁ ἴδιος ἅγιος χαρακτηρίζει τόν γάμο ὡς «λιμάνι» καί ἔτσι πρέπει νά εἶναι: ἕνα ἀπάγγειο λιμάνι, ὅπου βρίσκουμε ζεστασιά καί θαλπωρή ἀπό τόν πολυκύμαντο ἀγώνα τῆς ζωῆς.
.           Στό σημεῖο αὐτό πρέπει νά τονίσουμε τόν εὐεργετικό ρόλο πού διαδραματίζει στό ζεῦγος ἡ παρουσία ἑνός καλοῦ πνευματικοῦ πατέρα στή ζωή τους (εἰ δυνατόν κοινοῦ), ὁ ὁποῖος ὡς ἀντικειμενικός κριτής θά διορθώσει πνευματικά τίς ἑκατέρωθεν παρεκκλίσεις, θά ἀναλάβει ρόλο εἰρηνοποιοῦ σέ ὁριακές καταστάσεις, ὅπου κλυδονίζεται ἡ συζυγική ἀγάπη καί μέ τήν προσευχή του καί τήν δύναμη καί χάρη τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως, θά βοηθήσει τό ἀνδρόγυνο νά ἀποφύγει τούς ὑφάλους πού κρύβει ὁ ἔγγαμος βίος καί τήν ὀδυνηρή ἐμπειρία ἑνός διαζυγίου ἤ μιᾶς ἐξωσυζυγικῆς σχέσης.
.           Ὁ ἱερός Χρυσόστομος στήν περίπτωση ἐνδεχόμενης μοιχείας εἶναι σαφής καί κατηγορηματικός: « Τήν γυναίκα πού σοῦ ἔλαχε ἀπό τήν ἀρχή, αὐτήν νά ἔχεις συνέχεια». Γι᾽αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία μας εὔχεται: «Τίμιος ὁ γάμος καὶ ἡ κοίτη ἀμίαντος». Ἐδῶ πρέπει νά κάνουμε εἰδική μνεία γιά τήν εὐθύνη πού ἔχει ὁ ἄνδρας ὥστε ἡ γυναίκα νά εἶναι «ἁγία καὶ ἄμωμος» συμφώνως πρός τήν παύλειο προτροπή. (20) Ὁ ἄνδρας πρέπει νά συμβουλεύει τήν γυναίκα, νά θυσιάζεται γι᾽αὐτήν, νά κάνει διάλογο μαζί της καί νά προσπαθεῖ μέ κάθε τρόπο νά ἐξασφαλίσει τήν σωτηρία της. Νά μήν ἀφήνει τήν γυναίκα του νά ἔχει συναισθηματικά κενά καί ἐλλείψεις, τά ὁποῖα μπορεῖ νά ἐκμεταλλευτεῖ ὁ πονηρός καί νά τήν ὁδηγήσει σέ παράνομα ὑποκατάστατα πού θά βάλουν «βόμβα» στά θεμέλια τοῦ γάμου. «Πῶς εἶναι δυνατόν» λέει στόν ἄνδρα ὁ ἱερός Χρυσόστομος, «νά λείπεις ὅλη μέρα μέ τούς φίλους σου καί νά γυρνᾶς στό σπίτι τό ἀπόγευμα καί νά μήν ξέρει πού βρίσκεσαι καί νά τήν βάζεις νά ἔχει ὑπόνοιες γιά σένα» . «Κι ὅταν» , λέει στόν ἄνδρα ὁ ἱερός πατήρ, «σέ κατηγορήσει γιά τήν συμπεριφορά σου αὐτή, ἐσύ νά μήν δυσανασχετεῖς, γιατί ἡ ἐνέργειά της αὐτή εἶναι δεῖγμα ἀγάπης καί ὄχι ἄλογη ἀντίδραση. Οἱ κατηγορίες της εἶναι δεῖγμα θερμῆς φιλίας καί φόβου μήπως κάποια ἄλλη τῆς ἔκλεψε τήν συζυγική κλίνη». (21)
.           Κάποιος διανοούμενος εἶχε πεῖ τό ἑξῆς χαρακτηριστικό: «Τό πρόβλημα μέ τόν γάμο εἶναι ὅτι ἐρωτευόμαστε μιά προσωπικότητα καί πρέπει νά ζήσουμε μέ ἕνα χαρακτήρα». Ἐγώ αὐτό τό καταλαβαίνω ὡς ἑξῆς: Στήν ἀρχή τοῦ γάμου βλέπουμε μόνο τά θετικά στοιχεῖα τοῦ ἄλλου, μᾶς ἑλκύει μιά ἰδανική εἰκόνα πού σχηματίζουμε γι᾽ αὐτόν. Στήν πορεία τῆς συζυγικῆς ζωῆς, ὅμως, ἀνακαλύπτουμε καί τόν χαρακτήρα τοῦ ἄλλου μέ ὅλα τά ἀρνητικά στοιχεῖα πού αὐτός«φέρει». Κι ἐδῶ ἀκριβῶς ἔγκειται ὁ ἀγώνας τῶν συζύγων: «Νά ξεπεράσουν τόν ἐγωκεντρισμό τους καί νά ἐπανατοποθετηθοῦν στόν δρόμο πού ὁδηγεῖ στήν κοινωνία τῶν προσώπων, στήν ἑνότητα τῆς μίας ἀνθρώπινης φύσης, “Εἰς Χριστὸν καὶ εἰς τὴν ᾽Εκκλησίαν”». (22)
.           Γιά νά εἶναι ἐπιτυχημένη αὐτή ἡ συνοδοιπορία τοῦ ζεύγους στόν δρόμο γιά τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, θά πρέπει νά βάλουν καί οἱ δύο ὁρισμένα ὅρια καί νά δουλέψουν στήν οἰκοδόμηση τῆς μεταξύ τους ἀγάπης. Ποιά εἶναι αὐτά τά ὅρια;

α) Ἀμφότεροι οἱ γονεῖς τῶν συζύγων θά πρέπει νά τηροῦν μιά διακριτική ἀπόσταση ἀσφαλείας, ἀλλά καί τό ζεῦγος θά πρέπει νά ἀποδίδει στούς γονεῖς τήν ὀφειλομένη τιμή καί σεβασμό. Κάποτε ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης ἔγραψε σέ εὐχετήρια κάρτα πού ἀπευθυνόταν σέ νιόπαντρο ζευγάρι: «Ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία μαζί σας. Σοῦ δίνω τήν εὐλογία, Δημήτρη, νά μαλώνεις μέ ὅλον τόν κόσμο, ἐκτός ἀπό τήν Μαρία! Τό ἴδιο καί στήν Μαρία» (23)

β) Ἡ ἀγάπη τῶν τέκνων δέν πρέπει νά ὑποκαθιστᾶ τήν συζυγική ἀγάπη. Ἀγαπᾶμε τά παιδιά ἐξ αἰτίας τοῦ (τῆς) συζύγου ( Ἅγ. Ἰω. Χρυσόστομος).

γ) Τά τυχόν περιουσιακά στοιχεῖα τῶν συζύγων δέν πρέπει νά γίνονται πρόσκομμα στήν συζυγική ἀγάπη. Πρέπει στό ζευγάρι ὅλα νά εἶναι κοινά. Ὅπως ἀκριβῶς συνέβαινε στούς πρώτους χριστιανούς, ὅπου «ἦν αὐτοῖς ἅπαντα κοινά» (24)

.           Καί τέλος, ἄς μήν ξεχνᾶμε, ὅτι τό καλό κρασί τῆς συζυγικῆς ἀγάπης δίνεται στό ζευγάρι στό τέλος, ὅταν ὡριμάσουν καί οἱ δυό μέσα ἀπό τίς ἀντιξοότητες καί τίς δυσχέρειες τοῦ ἔγγαμου βίου, ὁ ὁποῖος, ὅπως προείπαμε, εἶναι «ἄθλημα ζωῆς».

ΠΗΓΕΣ – ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

  1. Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ, ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ, ΑΘΗΝΑ 2009, σελ. 1353)
  2. Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ, ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ, ΑΘΗΝΑ 1998, σελ. 1698
  3. Γ. ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ, ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ, ΑΘΗΝΑ 1998, σελ. 1699
  4. Χρηστικό λεξικό τῆς Νεοελληνικής Γλώσσας, Ἐκδ. Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, ΑΘΗΝΑ 2014, σελ. 1505. Σύνταξη – ἐπιμέλεια: Χριστόφορος Χαραλαμπάκης.
  5. Ματθ. ιθ´, 4- 6.
  6. Γεν. α´, 27.
  7. (Ματ. ιθ´, 9)
  8. Ο ΓΑΜΟΣ (Ἰω. Β. Κογκούλη, Χρ. Οἰκονόμου, Παν. Σκαλτῆ), σελ. 92, 93, ἔκδ. «ΛΥΔΙΑ», Θες/ νίκη, 1996
  9. Πράξ. κϛ´, 14
  10. Ἰω. ε´, 5
  11. Ἐφ. ε´, 22
  12. Ἰω. Χρυσοστόμου, ὁμιλ. Κ´εἰς τὴν Πρὸς Ἐφεσίους, Ε.Π.Ε. τ. 21, σελ. 194, 196.
  13. Ἐφ. ε´, 25
  14. Ἰω. Χρυσοστόμου, ὁμιλ. Κ ´εἰς τὴν Πρὸς Ἐφεσίους, Ε.Π.Ε. τ. 21, σελ. 198.
  15. Γεν. α´, 26. Ἰω. Χρυσοστόμου, ὁμιλ. ΙΔ´ Εἰς τὴν Γένεσιν, Ε.Π.Ε. τ. 2, σελ. 206, 208 & σελ. 368, 370
  16. Γαλ. γ, 28
  17. Ἰω. Χρυσοστόμου, Πρὸς Κολοσσαεῖς, Ὁμιλία ΙΒ, ΕΠΕ 22, 342)
  18. Ἰω. Χρυσοστόμου, Πρὸς Κολοσσαεῖς, Ὁμιλία ΙΒ, ΕΠΕ 22, 346
  19. «Ἀγὼν ἔστω καὶ παλαίστρα ἀρετῆς ἡ οἰκία, ἵνα ἐκεῖ καλῶς γυμνασάμενος, μετὰ πολλῆς τῆς ἐπιστήμης τοῖς ἐν ἀγορᾷ προσβάλλῃς» (Ἰω. Χρυσοστόμου, Εἰς Ματθαῖον, ὁμ. ΙΑ’, ΕΠΕ 9, 376).
  20. Ἐφεσ. ε´ 27
  1. Ἰω. Χρυσοστόμου, ὁμιλ. Κ ´εἰς τὴν Πρὸς Ἐφεσίους, Ε.Π.Ε. τ. 21, σελ. 224
  2. Πρωτ. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου, “Εγχειρίδιο αἱρέσεων καί παραχριστιανικῶν ὁμάδων”
  3. Λόγοι Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου, τ.Δ´, ἔκδ. Ἱ. Μ. Ἁγίου Ἰωάννου Θεολόγου, Σουρωτή Θεσσαλονίκης)
  4. Πράξ. δ´

ΠΗΓΗ: aganargyroi.gr

 

,

Σχολιάστε

ΑΝΑΜΕΤΑΔΟΣΗ ΗΜΕΡΙΔΟΣ «ΕΡΩΣ καὶ ΓΑΜΟΣ»

ΕΡΩΣ ΓΑΜΟΣ

Σάββατο 27 Φεβρουαρίου 2016

ὥρα 15:30

“Ἑσπερίδα μὲ θέμα: “Ἔρωτας καὶ Γάμος”

,

Σχολιάστε

«ΕΡΩΤΑΣ καὶ ΓΑΜΟΣ» (Ἡμερίδα, 27.02.16)

ΕΡ-Γ.-1ΗΜΕΡΙΔΑ μὲ θέμα «ΕΡΩΤΑΣ καὶ ΓΑΜΟΣ»

ΕΡ.-Γ.-3ΕΡ-Γ.-4

,

Σχολιάστε

ΑΓΑΠΗ καὶ ΓΑΜΟΣ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ σύμφωνα μὲ ἔρευνα τοῦ Χάρβαρντ

Τ Χάρβαρντ ψαχνε τ μυστικ τς ετυχίας π 75 χρόνια:
Ο
3 τρόποι γι ν γίνει δική μας

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Οἱ ἔρευνες ψηλαφοῦν τὴν σημασία τῆς Ἀγάπης, ποὺ φυσικὰ ἔχει χριστιανικὸ πρόσημο! Ἀργοῦν βεβαίως λίγο(!), ἀλλὰ τὸ βρίσκουν στὸ τέλος!

.                   Φιλοσοφικὲς ἀναλύσεις καὶ συμβουλὲς γιὰ τὸ πῶς μπορεῖ κάποιος νὰ γίνει εὐτυχισμένος ἔχουμε ὅλοι μας ἀκούσει πολλές. Ὅταν ὅμως γιὰ τὸ ζήτημα μιλάει ὁ Διευθυντὴς τῆς Μελέτης Ἀνάπτυξης Ἐνηλίκων τοῦ Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, τότε μᾶλλον πρέπει νὰ ἀκούσουμε μὲ προσοχή. Πρόκειται γιὰ μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες καὶ πιὸ ὁλοκληρωμένες ἔρευνες γιὰ τὴν ἐνήλικη ζωή, ἡ ὁποία διεξήχθη ἀπὸ τὸν ψυχίατρο Ρόμπερτ Γουόλντινγκερ. Ἀντικείμενο τῆς μελέτης, ἡ ὁποία ἄρχισε τὸ 1938, ἦταν δύο ὁμάδες ἀπὸ λευκοὺς ἄνδρες. Οἱ 268 ἦταν τελειόφοιτοι τοῦ Χάρβαρντ καὶ ὑπεύθυνος γιὰ αὐτοὺς ἦταν ὁ ψυχίατρος τοῦ Χάρβαρντ, Τζὸρτζ Βάιλαντ. Οἱ 456 ἦταν ἀγόρια ἀπὸ 12 ἕως 16 ἐτῶν, τὰ ὁποῖα μεγάλωσαν στὸ ἐσωτερικό τῆς Βοστόνης καὶ ἀποτελοῦσαν μέρος τῆς «Μελέτης Γκλοῦεγκ», τῆς ὁποίας ἡγεῖτο ὁ καθηγητὴς Νομικῆς του Χάρβαρντ, Σέλντον Γκλοῦεγκ.
.                   Κάθε δύο χρόνια, οἱ ἐρευνητὲς ρωτοῦσαν τοὺς ἄνδρες γιὰ τὴ ζωή τους, σχετικὰ μὲ ζητήματα ποὺ εἶχαν νὰ κάνει μὲ τὴν κατάσταση τοῦ γάμου τους, μὲ τὸ πῶς πάει ἡ δουλειά τους καὶ ἐὰν τοὺς ἀρέσει καὶ μὲ τὴν κοινωνική τους ζωή. Παράλληλα, ἐξέταζαν τὴν φυσική τους κατάσταση μὲ διάφορα τέστ κάθε πέντε χρόνια.
.                   Αὐτὸ στὸ ὁποῖο κατέληξαν μᾶλλον δὲν μᾶς ἐκπλήσσει: Οἱ καλὲς σχέσεις μᾶς κρατᾶνε εὐτυχισμένους καὶ ὑγιεῖς.
.                   Μιλώντας στὸ TED, ὁ Ρόμπερτ Γουόλντινγκερ ἀνέλυσε τρεῖς τρόπους μὲ τοὺς ὁποίους μποροῦμε νὰ ἀποκτήσουμε τὴν εὐτυχία:

  1. Οἱ στενὲς σχέσεις

Οἱ ἄνδρες ποὺ εἶχαν καλὲς καὶ στενὲς σχέσεις μὲ τὴν οἰκογένεια, τοὺς φίλους καὶ τὴν κοινότητά τους, ἦταν περισσότερο εὐτυχισμένοι καὶ ὑγιεῖς σὲ σὲ σχέση μὲ τοὺς ὑπόλοιπους στὴν ὁμάδα τους. Ἐπίσης, ἔζησαν περισσότερο.

  1. Ἡ ποιότητα (καὶ ὄχι ἡ ποσότητα) τῶν σχέσεων

Τὸ νὰ εἶναι κάποιος σὲ σχέση ἢ παντρεμένος, δὲν ἀρκεῖ γιὰ νὰ τὸν κάνει εὐτυχισμένο. Τὰ παντρεμένα ζευγάρια τῆς ἔρευνας ποὺ ἔλεγαν ὅτι μάλωναν συνέχεια ἢ δὲν ἔνιωθαν τρυφερότητα μεταξύ τους ἦταν περισσότερο δυστυχισμένα ἀπὸ τοὺς ἄνδρες ποὺ δὲν ἦταν κὰν παντρεμένοι.

  1. Σταθεροὶ γάμοι, ὅπου ὁ ἕνας στηρίζει τὸν ἄλλο

.                   Οἱ καλὲς σχέσεις δὲν βοηθοῦν μόνο τὴν φυσική, ἀλλὰ καὶ τὴν πνευματική μας ὑγεία. Ὅσοι ἄνδρες τῆς ἔρευνας ἦταν παντρεμένοι καὶ δὲν εἶχαν πάρει διαζύγιο, δὲν ἦταν σὲ διάσταση ἢ δὲν εἶχαν «σοβαρὰ προβλήματα» μέχρι τὰ 50 τους, τὰ πήγαιναν καὶ καλύτερα στὰ τέστ μνήμης.
.                   Ὅπως φαίνεται, λοιπόν, οἱ καλὲς σχέσεις εἶναι ζωτικῆς σημασίας γιὰ τὴν ὑγεία μας. «Ἡ κοινωνία δίνει μεγάλη ἔμφαση στὰ χρήματα καὶ στὸ νὰ ἀφοσιωνόμαστε στὴν δουλειά μας», λέει ὁ καθηγτὴς τοῦ Χάρβαρντ. «Ἀλλά, ξανὰ καὶ ξανά, στὸ πέρασμα αὐτῶν τῶν 75 χρόνων, ἡ ἔρευνα ἔχει δείξει ὅτι καλύτερα στ ζωή τους τ πγαν σοι δωσαν μφαση στς σχέσεις, στν οκογένεια, στος φίλους, στν κοινότητα».

 

ΠΗΓΗ: huffingtonpost

 

 

, , ,

Σχολιάστε

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ´ΛΟΥΚΑ Ἡ παραβολὴ τοῦ Μεγάλου Δείπνου-2 (Ἁγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς) «Ὅλα εἶναι ἕτοιμα, τὰ πάντα. Ὅλα ὅσα χρειάζεται ἡ μολυσμένη νύμφη γιὰ νὰ καθαριστεῖ, οἱ πεινασμένοι νὰ τραφοῦν, οἱ πληγωμένοι νὰ γιατρευτοῦν, οἱ γυμνοὶ νὰ ντυθοῦν, οἱ παράφρονες νὰ ᾽ρθοῦν στὰ λογικά τους, οἱ μέθυσοι νὰ γίνουν νηφάλιοι, οἱ νεκροὶ ν’ ἀναστηθοῦν».

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ´ ΛΟΥΚΑ
(Ἁγίων Προπατόρων)
Ἡ παραβολὴ τοῦ Μεγάλου Δείπνου
(Λουκ. ιδ´ 16-24)
(ΔΕΚΑΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ
ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ)

ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ὁμιλίες Ε´- Κυριακοδρόμιο Β´»,
Ἀθῆναι 2013,
μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 63 ἑξ.

Β´

Μέρος Α´: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ´ΛΟΥΚΑ Ἡ παραβολὴ τοῦ Μεγάλου Δείπνου-1 (Ἁγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς)

.           «Ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὅστις ἐποίησε γάμους τῷ υἱῷ αὐτοῦ» (Ματθ. κβ´ 2). Ὅπως καὶ στὶς ἄλλες παραβολὲς τοῦ Χριστοῦ, ἔτσι κι ἐδῶ ἀναφέρεται σ’ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρώπινη ἱστορία, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὣς τὸ τέλος. Ἄνθρωποι σοφοὶ δουλεύουν σκληρὰ γιὰ νὰ γράψουν μεγάλα καὶ πολλὲς φορὲς ἀκατανόητα βιβλία γιὰ νὰ ἐξηγήσουν τὴν ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου. Μπορεῖ νὰ πετύχουν σ’ αὐτὸ ποὺ προσπαθοῦν νὰ κάνουν, συχνὰ ὅμως μπλέκουν τὴ διάρθρωσή τους καὶ συγχέουν τὰ νοήματα. Ὁ Χριστὸς ὅμως, μὲ μία σύντομη καὶ ἁπλὴ παραβολή, τὰ λέει ὅλα καθαρὰ καὶ κατανοητά. Πράγματι, «οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος» (Ἰωάν. ζ´ 46).
.           Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν μπορεῖ νὰ ἐξηγηθεῖ μὲ λόγια. Μόνο μὲ κάτι ποὺ εἶναι οἰκεῖο σὲ μᾶς σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο μπορεῖ νὰ παρομοιαστεῖ. Ἀνάμεσα στ’ ἄλλα, μπορεῖ νὰ παρομοιαστεῖ καὶ μ’ ἕνα γάμο. Ὁ γάμος εἶναι μία εὐκαιρία χαρᾶς στοὺς ἀνθρώπους. Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν εἶναι ἀπὸ μόνη της χαρά, μπορεῖ ἑπομένως νὰ περιγραφεῖ μ’ ἕνα γάμο. Ὁ βασιλιὰς τῆς παραβολῆς εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Υἱός Του εἶναι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. Ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστὴς ἀποκάλυψε πὼς Ἐκεῖνος εἶναι ὁ Νυμφίος (Ἰωάν. γ´ 29). Κι αὐτὸ τὸ ἐπιβεβαίωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς (Ματθ. θ´ 15). λόκληρη στορία το νθρώπου, ξεκινώντας μ τν ξωση το δμ π τν παράδεισο, εναι πορεία προετοιμασίας τς ψυχς το νθρώπου γι τὸν γάμο της μ τν Υἱὸ το Θεο. Ἡ ἔλευση τοῦ Χριστοῦ στὸν κόσμο εἶναι ἡ πραγματικὴ ἀρχὴ τῆς γιορτῆς τοῦ γάμου. Ὁλόκληρη ἡ περίοδος ἀπὸ τὴν ἔλευσή Του ὣς τὸν θάνατο καὶ τὴν Ἀνάστασή Του εἶναι ἡ συνέχιση τῆς γαμήλιας γιορτῆς στὸν κόσμο. Ἡ χαρὰ ὅμως θὰ φτάσει στὸ ἀπόγαιό της μόνο στὴ μέλλουσα ζωή. λευση το Χριστο στν κόσμο εναι τ πι εφρόσυνο γεγονς γι τ νθρώπινο γένος γενικ κα γι κάθε ψυχ ξεχωριστά, πως λευση το νυμφίου στ νύμφη.
.           Ἀπ’ ὅλα τὰ ἔθνη τῆς γῆς, ὁ πιὸ χαρούμενος λαὸς θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι οἱ Ἰουδαῖοι, ποὺ δέχτηκαν τὸν Χριστὸ ὡς Νυμφίο, ἀφοῦ τὸ ἔθνος αὐτὸ εἶχε προπαρασκευαστεῖ καλύτερα ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ Τὸν δεχτεῖ. Τὸ ἔθνος αὐτὸ εἶχε τὴν ἐπιπλέον χαρὰ νὰ εἶναι τὸ πρῶτο ποὺ συνάντησε τὸν Χριστό, τὸ πρῶτο ποὺ τὸν γνώρισε καὶ τὸν ὑποδέχτηκε, γιὰ ν’ ἀναγγείλει τὴ χαρὰ τῆς σωτηρίας ὅλων τῶν ἐθνῶν καὶ τῶν λαῶν τῆς γῆς. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος πού, στὸ ἀρχικὸ κείμενο τοῦ εὐαγγελίου, χρησιμοποεῖται πληθυντικός: ὅστις ἐποίησε γάμους τῷ υἱῷ αὐτοῦ. Ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας ἦρθε στὸ λαὸ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης τῶν Ἰουδαίων. Ὁ νυμφίος κάθε ψυχῆς ποὺ ἀναζητοῦσε σωτηρία, ζωὴ καὶ χαρά, εἶχε ἔρθει. Ὁ νυμφίος ὅλων τῶν ἀνθρώπων εἶχε ἔρθει γιὰ ὅλους τοὺς λαούς, ὅλα τὰ ἔθνη. Ὅσο μεγάλη κι ἂν ἦταν ὅμως ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, ἄλλη τόση ἦταν ἡ τυφλότητα κι ἡ κακία τῶν ἁμαρτωλῶν στὴ γῆ. «Εἰς τὰ ἴδια ἦλθε καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον» (Ἰωάν. α´ 11), γράφει ὁ εὐαγγελιστής. Ἦρθε λοιπὸν πρῶτα σ’ ἐκείνους ποὺ ἀπὸ πολὺ καιρὸ καὶ πολὺ προσεκτικὰ εἶχε προετοιμάσει ὡς νύμφη Του: στὸν Ἰουδαϊκὸ λαό. Ὁ λαὸς αὐτὸς ὅμως δὲν τὸν ἀναγνώρισε. Ἀντίθετα, τὸν περιφρόνησε καὶ τὸν ἀπέρριψε.
.           Συνεχίζει ἡ παραβολή: «Καὶ ἀπέστειλε τοὺς δούλους αὐτοῦ καλέσαι τοὺς κεκλημένους εἰς τοὺς γάμους, καὶ οὐκ ἤθελον ἐλθεῖν» (Ματθ. κβ´ 3). Θέλοντας νὰ προετοιμάσει τὴ γιορτὴ γιὰ τοὺς γάμους τοῦ Υἱοῦ Του, ὁ Θεὸς ἔστελνε πρῶτα γιὰ πολλοὺς αἰῶνες τοὺς προφῆτες, γιὰ ν’ ἀναγγείλουν τὴ γιορτὴ ποὺ πλησίαζε καὶ νὰ καλέσουν τὸν ἑβραϊκὸ λαὸ νὰ προετοιμαστεῖ κι ἐκεῖνος, ὥστε νὰ ὑποδεχτεῖ τὸν Νυμφίο Χριστό. Οἱ προφῆτες ἦταν οἱ πρῶτοι ὑπηρέτες ποὺ ἔστειλε γιὰ νὰ καλέσει τοὺς κεκλημένους εἰς τοὺς γάμους. Ὅταν ὁ Χριστὸς εἶχε ἤδη ἐμφανιστεῖ στὸν κόσμο, στάλθηκε ὡς ἀγγελιαφόρος ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, γιὰ ν’ ἀναγγείλει κι αὐτός, νὰ κραυγάσει δυνατὰ καὶ νὰ καλέσει. Ὅπως ὅμως ἕνας πολὺ μικρὸς ἀριθμὸς ἀνθρώπων ἄκουσε τοὺς ἀρχαίους προφῆτες, ἔτσι καὶ τώρα πολλοὶ λίγοι πρόσεξαν τὸν κήρυκα τῆς ἐρήμου, τὸν Ἰωάννη τὸν Πρόδρομο. Καὶ οὐκ ἤθελον ἐλθεῖν.
.           «Πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους δούλους λέγων· εἴπατε τοῖς κεκλημένοις· ἰδοὺ τὸ ἄριστόν μου ἠτοίμασα, οἱ ταῦροι μου καὶ τὰ σιτιστὰ τεθυμένα, καὶ πάντα ἕτοιμα· δεῦτε εἰς τοὺς γάμους» (Ματθ. κβ´ 4). Οἱ ἄλλοι ὑπηρέτες ἦταν οἱ ἀπόστολοι κι οἱ συνεργάτες τους. Προσκεκλημένοι ἦταν πάλι οἱ ἴδιοι: οἱ Ἑβραῖοι. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος εἶχε πεῖ παλιότερα: «Οὐκ ἀπεστάλην εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα τοῦ οἴκου Ἰσραὴλ» (Μάτθ. ιε´ 24). Στὴν ἀρχὴ ἔδωσε τὴν ἑξῆς ἐντολὴ στοὺς ἀποστόλους: «Πορεύεσθε δὲ μᾶλλον πρὸς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραὴλ» (Μάτθ. ι´ 6). Αὐτὸ πρὶν ἀπὸ τὸ πάθος καὶ τὴν Ἀνάστασή Του. Ὅταν ὅμως οἱ Ἑβραῖοι τὸν ἀπέρριψαν, ὅταν οἱ κακοὶ γεωργοὶ τὸν ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη καὶ τὸν θανάτωσαν, τότε, μετὰ τὴν Ἀνάσταση, ἔδωσε καινούργια ἐντολή: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη» (Ματθ. κη´ 19).
.           Ὁ Θεὸς ἔμεινε πιστὸς στὴν ἐπαγγελία Του, οἱ Ἑβραῖοι ὅμως τὴν καταπάτησαν. Ὁ Θεὸς ἔμεινε πιστὸς στὴ νύμφη Του, στὴν ἐκλεκτή Του, στὸ λαὸ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, πιστὸς ὣς τὸ τέλος. νύμφη μως δὲν στάθηκε πιστ στὸν Νυμφίο της, συνψε μέτρητους νομους δεσμος μ εδωλα κα θεος ψεύτικους, πο δν τος φηνε γι ν γυρίσει στν προδομένο Νυμφίο της.
.           Ἰδοὺ τὸ ἄριστόν μου ἡτοίμασα. Ἔχουν ἑτοιμαστεῖ ὅλα ὅσα εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ τὴν ἀνατροφὴ καὶ τὴν ἀνανέωση τῆς ψυχῆς. Ἡ ψυχὴ τρέφεται ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. Τὴν ἀλήθεια ἀποκάλυψε στὴν πληρότητά της μὲ τὸ πλούσιο συμπόσιο τοῦ βασιλιᾶ. Ἡ νίκη ἐναντίον τῶν πονηρῶν πνευμάτων, ἐναντίον τῆς ἀρρώστιας καὶ τῆς μέριμνας, ἡ νίκη ἐνάντια στὴ φύση – ὅλες αὐτὲς οἱ νίκες ποὺ τρέφουν κι ἀνανεώνουν τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι ἐδῶ, μπροστά μας. Γι’ αὐτὸ προσέλθετε.
.           Ὁ οὐρανὸς ὣς τότε ἔμοιαζε κλεισμένος μὲ σιδερένιες μπάρες γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Οἱ ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων ἔμοιαζαν μὲ ἐλεεινὲς νύμφες, κλεισμένες μέσα σὲ ὑγρὴ φυλακή. Τώρα ὅμως ὁ οὐρανὸς εἶναι ὀρθάνοιχτος. Στὴ γῆ ἐμφανίστηκε ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ἐμφανίστηκαν οἱ ἄγγελοι, οἱ νεκροὶ ἐμφανίστηκαν ζωντανοὶ κι ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρώπου ἔφτασε στὸν οὐρανό. Πόσο γλυκιὰ εἶναι ἡ τροφὴ ποὺ προσφέρει ὁ Θεός! Πόσο πλούσιο εἶναι τὸ τραπέζι Του! Προσέλθετε!
.           Οἱ τυφλὲς ψυχὲς ποὺ ζοῦσαν μέσα στὴ σκοτεινὴ καὶ νοτερὴ φυλακή, ἀντὶ νὰ δεχτοῦν τὴν πρόσκληση στοὺς γάμους, ἔκαναν ἕνα πολὺ φοβερὸ ἔγκλημα: θανάτωσαν τὸν Σωτήρα, τὸν Νυμφίο τους. Κι αὐτὸ ἀκόμα ὅμως δὲν ἐξάντλησε τὴν ὑπομονὴ τοῦ Θεοῦ. Θες μετέτρεψε τ γκλημά τους σ πηγ χαρς κα δονς. Τ σμα κα τ αμα το σταυρωμένου Κυρίου, πο ταν σύγκριτα γλυκύτερα π τ στέατα, προσφέρονται στ τραπέζι το Βασιλέως. Προσέλθετε! Κοινωνστε τ γλυκύτητα πο ζηλεύουν κόμα κι ο γγελοι. Οἱ ποταμοὶ χαρίτων τοῦ παντοδύναμου καὶ Ζωοποιοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἶναι ἐλεύθεροι. Πάντα ἕτοιμα. λα εναι τοιμα, τ πάντα. λα σα χρειάζεται μολυσμένη νύμφη γι ν καθαριστε, ο πεινασμένοι ν τραφον, ο πληγωμένοι ν γιατρευτον, ο γυμνο ν ντυθον, ο παράφρονες ν ᾽ρθον στ λογικά τους, ο μέθυσοι ν γίνουν νηφάλιοι, ο νεκρο ν ναστηθον. δ πάρχει τ βάπτισμα μ νερό, μ φωτιά, μ πνεμα. δ θ βρετε τν νάπαυση μετ τ νηστεία, τ φτερ τς προσευχς. δ εναι τ λάδι, ρτος κι ονος. δ πάρχει βασιλικ ερωσύνη γι ν σς καθοδηγήσει, δ κκλησία τς γιότητας κα τς γάπης. λες ατς τς δωρες φέρνει Νυμφίος στ νύμφη Του κα τς τοποθετε στ τραπέζι το Βασιλέως. Προσέλθετε, λοιπόν, στος γάμους.

.           «Οἱ δὲ ἀμελήσαντες ἀπῆλθον, ὁ μὲν εἰς τὸν ἴδιον ἀγρόν, ὁ δὲ εἰς τὴν ἐμπορίαν αὐτοῦ· οἱ δὲ λοιποὶ κρατήσαντες τοὺς δούλους αὐτοῦ ὕβρισαν καὶ ἀπέκτειναν» (Ματθ. κβ´ 5, 6). Δὲν ὠφελεῖ νὰ προσφέρεις νόμιμο γάμο σὲ μία ἐπαγγελματία πόρνη. Δὲν θὰ δώσει καμιὰ σημασία στὸ νόμιμο σύζυγό της. Ἔχει τόσο πολὺ συνηθίσει στὰ εἴδωλά της, ὥστε δὲν μπορεῖ νὰ κόψει τοὺς δεσμούς της μαζί τους. Τ εδωλο μιᾶς σωτης ψυχς εναι γρός, μιᾶς λλης εναι τ μπόριο, μιᾶς τρίτης κάτι λλο. Ὁ ἀγρὸς ὑποδηλώνει τὸ σῶμα μὲ τὰ σαρκικὰ πάθη του, τὸ ἐμπόριο τὴν ἀπληστία, δηλαδὴ τὴν ἀπόκτηση ἢ τὸν ἐμπλουτισμὸ τῶν φθαρτῶν ἀγαθῶν αὐτοῦ τοῦ κόσμου. καθένας κατευθύνθηκε πρς τ εδωλό του, δν θελε ν κούσει τίποτα γι τ Νυμφίο. Ἄλλοι ἔνιωσαν προσβολὴ μὲ τὴν πρόσκληση καὶ πῆραν τοὺς ὑπηρέτες τοῦ Βασιλιᾶ, τοὺς ἔβρισαν ἢ τοὺς σκότωσαν. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, σύντομα μετὰ τὸ Γολγοθᾶ, μυκτήρισαν καὶ κακοποίησαν τοὺς ἀποστόλους Πέτρο καὶ Ἰωάννη (Πράξ. δ´ 3) κι ἀργότερα θανάτωσαν τὸν ἀρχιδιάκονο Στέφανο, τὸν ἀπόστολο Ἰάκωβο καὶ πολλοὺς ἄλλους.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, , , ,

Σχολιάστε