Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Βυζάντιο

ΠΑΝΑΓΙΑ καὶ ΒΥΖΑΝΤΙΟ

ΠΑΝΑΓΙΑ καὶ ΒΥΖΑΝΤΙΟ
Λόγος τοῦ Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ´
ἐκφωνηθεὶς κατὰ τοὺς Δ´ Χαιρετισμοὺς (5-4-2019)
εἰς τὸν Ἅγιο Δημήτριο τοῦ Μυστρᾶ

.           Εὑρισκόμεθα μὲ τὴν τιμητικὴ πρόσκληση καὶ εὐλογία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μονεμβασίας καὶ Σπάρτης κ. Εὐσταθίου στὸν Μυστρᾶ, τὴν πρωτεύουσα τοῦ Βυζαντινοῦ Δεσποτάτου» κατὰ τὸν 14ο καὶ 15ο αἰώνα, μόλις μερικὰ χιλιόμετρα ἀνατολικὰ τῆς ἱστορικῆς πόλεως Σπάρτης.
.           Καὶ μπορεῖ ὁ Μυστρᾶς νὰ ὀνομάζεται «νεκρὴ πολιτεία» ἐπειδὴ δὲν κατοικεῖται. Ὅμως εἶναι ζῶσα πολιτεία τῶν θαυμασίων τοῦ Θεοῦ.
.           Συνδέεται βεβαίως μὲ τὴν κατάλυση τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας ἀπὸ τὴν Δ´ Σταυροφορία (1204) ὁπότε ἔκτοτε κατέστη σπουδαιότατο πνευματικὸ κέντρο τῆς ὕστερης βυζαντινῆς περιόδου. Πολλοὶ διοικητές, Καντακουζηνοὶ καὶ Παλαιολόγοι διοίκησαν καὶ ἕδρασαν στὸ Δεσποτάτο. Πολλοὶ ἐπίσης λόγιοι, καλλιτέχνες, πνευμτικοὶ ἄνδρες ἄφησαν τὰ ἴχνη τους.
.           Τὸ σημαντικότερο ὅμως θησαύρισμα στὸν Μυστρᾶ, μνημεῖο παγκόσμιου πολιτισμοῦ εἶναι οἱ ἱεροὶ ναοί του. Ἡ Περίβλεπτος, ἡ Παντάνασσα, ἡ Ἁγία Σοφία, οἱ ἅγιοι Θεόδωροι καὶ ἡ Ὁδηγήτρια, θαυμάσιοι ναοί, ἡ Εὐαγγελίστρια καὶ ἡ Μητρόπολη ὁ Ἄγιος Δημήτριος. Εἶναι ὁ ἅγιος Δημήτριος ὁ ἱερὸς ναὸς ὅπου εὑρισκόμεθα ἀπόψε, αὐτὴ τὴν πανίερη νύκτα καὶ τελοῦμε τὴν Ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν καὶ συγκεκριμένα τὴν Δ´ στάση τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου. Ἕνας ὑπέροχος βυζαντινὸς ναὸς ὅπου ἐδῶ μάλιστα στέφθηκε αὐτοκράτορας ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος. Ἰδοὺ βλέπουμε καὶ ἀναπολοῦμε στὸ κέντρο τοῦ ἱεροῦ ναοῦ τὴν μαρμάρινη πλάκα μὲ τὸν δικέφαλο ἀετό.
.           Ἐδῶ, λοιπόν, ἀποτυπώνεται, ἡ ἱστορία, ἡ ἱστορία τῶν βυζαντινῶν χρόνων, ἡ δική μας ἱστορία γιατὶ καὶ τὸ Βυζάντιο εἶναι τοῦ Γένους μας ἱστορία.
.           Λησμονοῦμε, ἐνίοτε, τὸ Βυζάντιο, τοὺς σπουδαίους αὐτοὺς αἰῶνες καὶ κάμνουμε τὸ λάθος ἀπὸ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα νὰ ἀνατρέχουμε στὴν νεοτέρα. Ὅμως, τὸ Βυζάντιο ἔχει ἕνα πλοῦτο ἡρωϊσμοῦ, φιλανθρωπίας, γραμμάτων, τέχνης, μεγάλων μορφῶν, ἕνα κόσμο τοῦ πνεύματος. Καὶ ὀφείλουμε ἐμεῖς οἱ νεοέλληνες νὰ μὴν ἀποκόπτουμε τὶς ρίζες μας ἀλλὰ νὰ μελετοῦμε αὐτὸν τὸν βυζαντινὸ κόσμο. Ἂν οἱ βυζαντινολογικὲς σπουδὲς καὶ ἔρευνες εἶναι ἐξαιρετικὲς καὶ σὲ μεγάλο βαθμὸ ἀνεπτυγμένες στὸ ἐξωτερικὸ σὲ πανεπιστημιακὰ κέντρα, Εὐρώπη καὶ Ἀμερική, πόσο μᾶλλον ἐμεῖς οἱ φυσικοὶ κληρονόμοι, πρέπει νὰ ἐντρυφοῦμε στὸν θησαυρὸ τοῦ Βυζαντίου.
.           Ὡστόσο ἀπόψε, ἐπειδὴ ψάλαμε μὲ τόση ἱερὴ κατάνυξη καὶ εὐλάβεια τοὺς Χαιρετισμοὺς στὴν Παναγία μας, ἀξίζει νὰ σταθοῦμε στὸ θέμα Βυζάντιο καὶ Παναγία. Τί ἄραγε ἔχει νὰ μᾶς πεῖ ἡ Κυρία Θεοτόκος, ἡ Κεχαριτωμένη, ἡ «δεξαμένη τὸ Χαῖρε», ἡ Παναγία μας;

* * *

.           Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ Παναγία, συνδέθηκε στενὰ μὲ τὸ Βυζάντιο.
.           Ἤδη μὲ τὴν Γ´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο ἡ ὁποία συνεκλήθη στὴν Ἔφεσο «ὁμολογοῦμεν τὴν ἁγίαν Παρθένον Θεοτόκον διὰ τὸ τὸν Θεὸν Λόγον σαρκωθῆναι καὶ ἐνανθρωπῆσαι καὶ ἐξ αὐτῆς τῆς συλλήψεως ἑνῶσαι ἑαυτῷ τὸν ἐξ αὐτῆς ληφθέντα ναόν». Ὁμοῦ μετὰ τοῦ ὅρου «Θεοτόκος» ἀποδίδομεν στὴν Μητέρα τοῦ Κυρίου καὶ τὸ ἀειπάρθενον.
.           Ἔπειτα ἐπὶ αὐτοκράτορος Λέοντος Α´ (5ος αἰ.) ἔχουμε τὴν μεταφορὰ τῆς τιμίας Ἑσθῆτος (τὸ Μαφόριο) τῆς Παναγίας καὶ ἐναπόθεσή της στὸ ναὸ ἐν Βλαχέρναις, ἐνῶ ἀργότερα τὸν 8ο αἰῶνα ἔχουμε τὴν ἐναπόθεση τῆς Τιμίας Ζώνης τῆς Παναγίας στὸν ναὸ ἐν τοῖς Χαλκοπρατείοις.
.           Στὰ βυζαντινὰ χρόνια καθιερώθησαν οἱ Θεομητορικὲς ἑορτές, τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου καὶ οἱ ἄλλες, ὁ δὲ ἱερὸς ὑμνογράφος, Ρωμανὸς ὁ Μελωδὸς συνθέτει ἤδη τὸν 6ο αἰ. Κοντάκια καὶ ὕμνους πρὸς τὴν Θεοτόκο.
.           Τὸν 7ο αἰ. τὸ Βυζάντιο μᾶς δίνει τὸν Ἀκάθιστο Ὕμνο, τὴν μεγάλη θὰ λέγαμε αὐτὴ ἱκεσία καὶ προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας πρὸς τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Ἡ «Ὑπέρμαχος Στρατηγὸς» νίκησε τοὺς ἐχθρούς, ἔσωσε τὴν Πόλη καὶ ὁ Ἀκάθιστος Ὑμνος μὲ τὶς σπάνιες λέξεις, τὶς ὡραῖες ἐκφράσεις, τὶς εἰκόνες, τὶς ὁμοιοκαταλήξεις, τὶς παρηχήσεις, τὰ ὀνόματα καὶ ὅπως ἐψάλη «ὀρθοστάδην» τότε στὴν Παναγία Βλαχερνῶν, ἔτσι ἀπὸ τότε ἀναβιβάζει στὰ ὑπερκόσμια τοὺς πιστούς καὶ τὸ Κοντάκον «Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τὰ νικητήρια» καθίσταται ὁ ὑπέροχος ὕμνος τῆς δοξολογίας καὶ εὐχαριστίας πρὸς τὴν Θεοτόκο.
.           Ἡ εὐλάβεια καὶ ἡ τιμὴ πρὸς τὴν Παναγία στὰ βυζαντινὰ χρόνια φανερώνεται ἀπὸ τοὺς πάρα πολλοὺς ναοὺς καὶ τὶς ἱερὲς μονὲς ἀφιερωμένες στὴν Παναγία ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἀποτύπωσή της στὰ μολυβδόδουλλα τῶν αὐτοκρατόρων, στὶς πατριαρχικὲς σφραγίδες, στὰ δακτυλίδια, στὰ νομίσματα. Εἶναι ἀκόμη χαρακτηριστικὸ ὅτι σὲ εἰκονογραφημένα χειρόγραφα πλεῖστοι πατερικοὶ λόγοι ἀναφέρονται στὴν Θεοτόκο, τὴν Δέσποινα τοῦ κόσμου, ἡ ὁποία διηκόνησε τὸ μέγα τῆς σωτηρίας μας Μυστήριον.
.           Πῶς ὅμως νὰ μὴν ἀναφερθοῦμε καὶ στὴ Βυζαντινὴ τέχνη. Τὰ ἱερὰ αἰσθήματα, ἡ θεολογικὴ σκέψη, ἡ εὐλάβεια, ἡ προσευχὴ, ἡ πίστις ὁδήγησαν ὑπερόχους ἁγιογράφους-καλλιτέχνες νὰ ἀποδώσουν τὸ πανάγιο πρόσωπο τῆς Παναγίας σὲ εἰκονίσματα καὶ ψηφιδωτά. Πολλὲς οἱ εἰκόνες τῆς Παναγίας στὰ βυζαντινὰ χρόνια. Κορυφαῖες ὅμως ἡ Παναγία ἡ Ὁδηγήτρια, ἡ Παναγία «ἡ Χώρα τοῦ Ἀχωρήτου», ἡ Παμμακάριστος καὶ ἡ Δέησις στὸ Ναὸ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας στὴν Βασιλεύουσα ἀλλὰ καὶ ἡ Παναγία στὸν Ἐσωνάρθηκα ἐν μέσῳ αὐτοκρατόρων Κωνσταντίνου Ἰουστινιανοῦ καὶ στὸ νότιο ὑπερῶο ἐν μέσῳ Ἰωάννου Κομνηνοῦ καὶ Εἰρήνης τὰ καταπληκτικὰ αὐτὰ ψηφιδωτὰ μὲ κορυφαῖο ψηφιδωτὸ τὴν Παναγία τῆς ἁψίδας, ἡ ἔνθρονος Θεοτόκος, «ὁ ἔμψυχος θρόνος τοῦ Παντοκράτορος» τὸ ἀρχαιότερο ψηφιδωτό.
.           Ὡστόσο, ἡ Παναγία Μητέρα μας δάκρυσε μὲ τὴν τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἅλωσι, τὴν ἀείποτε Βασιλίδι τῶν πόλεων. Ἐθλίβη καὶ δάκρυσε.
.           Ἀλλ᾿ ἂς σκεφθοῦμε, δὲν δακρύζει καὶ δὲν θλίβεται ἡ Παναγία μας καὶ σήμερα ὅταν ἐμεῖς τὰ παιδιά της ἁμαρτάνουμε; Δὲν δακρύζει ὅταν ἀπομακρυνόμεθα ἀπὸ τὸν Υἱόν της, τὸν Χριστὸ καὶ ὅταν κάμνουμε ἀνυπακοὴ στὶς θεῖες ἐντολές Του. Ἐκείνη τί εἶπε στὸν ἀρχάγγελο Γαβριὴλ ὅταν τὴν ἐπεσκέφθη στὴ Ναζαρέτ; «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατὰ τὸ ρῆμα σου». Πίστη, ταπεινοφροσύνη καὶ ὑπακοὴ στὸ θεῖο θέλημα. Αὐτὲς τὶς τρεῖς μεγάλες ἀρετὲς ἐκφράζουν τὰ λόγια αὐτὰ τῆς Παναγίας.
.           Ἀπόψε, λοιπὸν ὅλοι ἐμεῖς οἱ προσκυνητὲς στὰ ἱερὰ αὐτὰ χώματα, ποὺ καταφθάσαμε ἀπ᾿ ὅλη τὴν Ἑλλάδα ἐδῶ στὸν βυζαντινὸ Μυστρᾶ, στὴ Μητρόπολη τοῦ Μυστρᾶ διαισθάνομαι «κλίνουμε γόνυ καρδίας» ἐν ὑπακοῇ ἐνώπιον τῆς Παναγίας μας. Ναί, ἂς γονατίσουμε μὲ εὐλάβεια καὶ ἱερὸ δέος.
.           Ἐκείνη, εἶναι δακρυσμένη γιὰ μᾶς, ἀλλὰ καὶ Δεομένη στὸν Υἱόν της Ἰησοῦν Χριστόν.

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

 

, ,

Σχολιάστε

Η “ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ”, ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΤΩΝ ΔΙΑΦΩΤΙΣΤΩΝ καὶ ἡ Νεικώ! (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Μεγάλη Παναγία καὶ οἱ διαφωτιστὲς

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἡ Μεγάλη Παναγία ἦταν μία ἀπὸ τὶς μεγαλοπρεπέστερες βυζαντινὲς ἐκκλησίες τῶν Ἀθηνῶν. Ἦταν ἡ ζωντανὴ ἱστορία δεκατεσσάρων αἰώνων ἀγάπης τῶν Ἑλλήνων πρὸς τὴν Θεοτόκο. Ὁ Ναὸς κατεστράφη μὲ ἐντολὴ τοῦ καθηγητοῦ Στεφάνου Κουμανούδη, τὸ 1885. Ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ θύματα τῶν διαφωτιστῶν τοῦ 19ου αἰώνα. Μὲ φανατισμὸ ταλιμπὰν κατὰ κάθε βυζαντινοῦ μνημείου, μὲ ἕνα μίσος κατὰ τοῦ βυζαντινοῦ πολιτισμοῦ καὶ μὲ πρόσχημα τὴν ἀρχαιολογικὴ ἔρευνα τῆς προχριστιανικῆς Ἀθήνας κατέστρεψαν σ’ αὐτὴν εἴκοσι βυζαντινὲς καὶ μεταβυζαντινὲς ἐκκλησιὲς τῆς Παναγίας, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὴν πρώτη Ἐκκλησία της, τὴν Μεγάλη Παναγιά.
.           Στὶς ἀρχὲς τοῦ 5ου αἰώνα ὁ Ἔπαρχος τοῦ Ἰλλυρικοῦ Ἑρκούλιος (408–412), γιὰ νὰ ἡσυχάσουν οἱ ἔριδες μεταξὺ χριστιανῶν καὶ παγανιστῶν στὴν Ἀθήνα, ὡς πρὸς τὸν τόπο τῆς λατρείας στὸ κέντρο τῆς πόλης, κατένειμε μεταξύ τους τὸν χῶρο τῆς Βιβλιοθήκης τοῦ Ἀδριανοῦ. Στοὺς μὲν παγανιστὲς παραχώρησε τὰ κτίρια τῆς ἀνακαινισμένης Βιβλιοθήκης, στοὺς δὲ χριστιανοὺς τὴν ἐξωτερικὴ αὐλή, γιὰ νὰ κατασκευάσουν Ναό. Ἡ ἔξυπνη αὐτὴ κίνηση τοῦ Ἑρκούλιου ὁδήγησε στὴν εἰρηνικὴ συνύπαρξη στὸν ἴδιο χῶρο τῶν δύο ὁμάδων πολιτῶν.
.           Ἔτσι δημιουργήθηκε ὁ πρῶτος γνωστὸς χριστιανικὸς ναὸς τῆς Ἀθήνας, ἡ Μεγάλη Παναγιά. Ἦταν τετράκογχος ρυθμοῦ βασιλικῆς μαρμάρινος ναός. Ἱστορικοὶ ὑποστηρίζουν ὅτι λόγῳ τοῦ μεγέθους του καὶ τῆς κεντρικῆς του θέσης ἦταν γιὰ αἰῶνες ὁ καθεδρικὸς ναὸς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου τῶν Ἀθηνῶν. Ἡ ἱστορία τοῦ Ναοῦ εἶναι μακρά, ἀπὸ τὸ 408 ἕως τὸ 1885 ὅταν ὁ Κουμανούδης τὸν ἐκθεμελίωσε. Τὸν 11ο αἰώνα πυρκαγιὰ κατέστρεψε μεγάλο μέρος τοῦ ἀρχαίου ναοῦ καὶ στὴ θέση του ἀνεγέρθηκε βυζαντινὸς ναός. Τὸ 1261 ἀνεγέρθηκε κωδωνοστάσιο, τὸ 1687 ὑπέστη ζημιές, κατὰ τὸν ἑνετο-τουρκικὸ πόλεμο, τὸ 1774 παραχωρήθηκε στὴ Μονὴ Παναχράντου τῆς Ἄνδρου. Στὴ δεκαετία τοῦ 1830 κατέστη ἐνοριακὸς ναός. Στὰ ἔτη 1853 – 1858 ἡ Ἀρχαιολογικὴ Ἑταιρεία προέβη σὲ ἐπισκευὲς τοῦ Ναοῦ. Τὸ 1880 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Μεσσηνίας Πανάρετος Κωνσταντινίδης περιέγραψε τὸν Ναό, ἔργο πολύτιμο, ἀφοῦ σὲ λίγα χρόνια τὸν γκρέμισαν…
.           Ὁ Χαρ. Μπούρας σὲ ἄρθρο του στὸ Δελτίο τῆς Χριστιανικῆς Ἀρχαιολογικῆς Ἑταιρείας σημειώνει σχετικά: «Τὸ 1885 κατεδαφίστηκε χάριν ἀρχαιολογικῶν ἀνασκαφῶν ἡ μερικῶς ἐρειπωμένη, γνωστὴ ὡς Μεγάλη Παναγιά, ἐκκλησία τῶν Ἀθηνῶν. Στὴν βραχύτατη ἔκθεσή του ὁ Στέφανος Κουμανούδης δὲν ἀπέκρυψε τὴν περιφρόνησή του γιὰ τὸ βυζαντινὸ μνημεῖο, τοῦ ὁποίου σεβάσθηκε μόνον ἕνα τμῆμα ἀπὸ τὴν παλαιοχριστιανική του φάση, τοὺς τρεῖς κίονες καὶ τὴν παραστάδα, ποὺ ὑψώνονται καὶ σήμερα στὸν χῶρο τῆς βιβλιοθήκης τοῦ Ἀδριανοῦ… Κατεδάφιση τοῦ ναοῦ καὶ ἀνασκαφὴ τοῦ πέριξ χώρου (χωρὶς καμία ἐπιστημονικὴ τεκμηρίωση γιὰ τὴν καταστροφὴ) ἐκ μέρους τοῦ Κουμανούδη… Ὁ Κουμανούδης δὲν ἄφησε πληροφορίες γιὰ τὰ μαρμάρινα δάπεδα, ποὺ ἀφήρεσε ἀπὸ διάφορα μέρη τοῦ Ναοῦ».
.           Καὶ συνεχίζει ὁ ἀείμνηστος καθηγητής: «Ἡ καλλιτεχνικὴ ἀξία τῆς Μεγάλης Παναγιᾶς, μὲ τὶς καλοδιατηρημένες τοιχογραφίες της, ἦταν ὁπωσδήποτε πολὺ σημαντική. Ἀκόμα μεγαλύτερη ἦταν ὁπωσδήποτε ἡ ἱστορική της ἀξία, δεδομένου ὅτι εἶχε τέσσερις οἰκοδομικὲς φάσεις καὶ τὸν χαρακτήρα ἑνὸς διαχρονικοῦ μνημείου. Ἡ καταστροφή της ἐντάσσεται σὲ ἕνα κύμα κατεδαφίσεων καὶ μεταμορφώσεων τῶν βυζαντινῶν μνημείων, ποὺ ζημίωσε ἀνεπανόρθωτα κατὰ τὸν 19ο αἰώνα τὸν μεσαιωνικὸ μνημειακὸ πλοῦτο τῶν Ἀθηνῶν».
.           Τὸ μίσος καὶ ἡ προκατάληψη σὲ βάρος τοῦ μεσαιωνικοῦ βυζαντινοῦ ἑλληνισμοῦ συνεχίζεται. Μία ἐπίσκεψη στὸ Μουσεῖο τῆς Ἀκρόπολης καὶ ἡ παρακολούθηση τοῦ «ἐνημερωτικοῦ» ντοκιμαντέρ, ποὺ παίζεται ἐκεῖ, τὸ ἀποδεικνύει. Εἶναι ἀνακριβὲς ὅτι οἱ χριστιανοὶ κατέστρεφαν τὰ ἀρχαῖα μνημεῖα. Γιὰ μίαν ἄλλη πτυχὴ τῆς σχέσης τοῦ ἀρχαίου μὲ τὸν μεσαιωνικὸ ἑλληνισμὸ μίλησε πρόσφατα ὁ κ. Δημήτρης Ἀθανασούλης, προϊστάμενος τῆς Ἐφορείας Ἀρχαιοτήτων Κυκλάδων. Στὴν Σίκινο ἀνακάλυψε μὲ τοὺς συνεργάτες του τὸν ἀσύλητο τάφο τῆς Νεικῶς καὶ γι’ αὐτὸν προέβη στὴν «Καθημερινὴ» στὴν ἀκόλουθη δήλωση: « Ἀρχαῖα κτίρια, ποὺ ἔγιναν ἐκκλησίες, ὑπάρχουν πολλά. Ἐδῶ ὅμως πρόκειται γιὰ σπανία περίπτωση, καθὼς σὲ ἕνα μνημεῖο συναντᾶμε δύο βασικὲς συνιστῶσες τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, κλασικὴ περίοδο καὶ Μεσαίωνα, ἀπόλυτα διακριτές, ἀλλὰ καὶ συνδυασμένες μὲ ἕναν σοφὸ τρόπο καὶ μὲ σεβασμό». Πιὸ συγκεκριμένα ὁ κ. Ἀθανασούλης κατέληξε στὸ συμπέρασμα ὅτι στὴν ἴδια θέση ὑπάρχει, ὅπως γράφει, τὸ ἀνακαλυφθὲν λαξευμένο ταφικὸ ἐπίγραμμα, μαυσωλεῖο μίας γυναίκας, τῆς Νεικῶς καὶ ἡ ἐκκλησία τῆς Παναγίας, ποὺ ἔγινε πολὺ ἀργότερα. Ἡ Νεικώ, ἀπὸ τὸν τάφο της, ἀπαντᾶ σὲ ὅσους μισοῦν καὶ συκοφαντοῦν μία σημαντικὴ καὶ μακρὰ χρονικὰ περίοδο τοῦ Ἑλληνισμοῦ.-

, , ,

Σχολιάστε

ΥΠΕΡ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ “ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ” – 3 «Τὸ Βυζάντιο εἶχε πλήρη κοινωνικὴ αἴσθηση. Ἡ βαθμολογία ποὺ θὰ δίναμε στὸ κοινωνικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας στὸ Βυζάντιο εἶναι ἰδιαίτερα ὑψηλή».

Εἶναι τ Βυζάντιο λληνικ  χι;
[Γ´]

ΥΠΕΡ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ “ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ” – 1:  https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/05/29/ὑπὲρ-ἑλληνικοῦ-βυζαντίου-1/

ΥΠΕΡ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ “ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ” – 2: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/05/30/ὑπὲρ-ἑλληνικοῦ-βυζαντίου-2/

Ὑπῆρχε κοινωνικὸ κράτος στὸ Βυζάντιο;

.                 Ἡ Ἐκκλησία ἔκανε πολλὰ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους. Τὸ Βυζάντιο εἶχε πλήρη κοινωνικὴ αἴσθηση. Τὰ νοσοκομεῖα ἦταν πολὺ καλά, ὅπως καὶ τὰ γηροκομεῖα, τὰ ὁποῖα ἀνῆκαν κυρίως στὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ ὄχι μόνο σὲ αὐτὴν -ὑπῆρχαν καὶ κρατικά. Ἂς μὴ ξεχνᾶμε ὅτι ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ ὑψηλόβαθμους ἀξιωματούχους τοῦ κράτους ἦταν ὁ Ὀρφανοτρόφος. Σίγουρα ἡ Ἐκκλησία ἔπαιξε βασικὸ κοινωνικὸ ρόλο. Δὲν ἦταν ἁπλὰ ἕνα καθεστὼς ἐρημιτῶν ποὺ κάθονταν στὸ Ἅγιον Ὄρος -ἦταν κι αὐτό, ἀλλὰ ὑπῆρχε ἕνα σύστημα ἀπὸ μοναστήρια στὶς πόλεις. Τα μοναστήρια φρόντιζαν τοὺς Οἴκους γιὰ τοὺς γέροντες, τῶν ὁποίων οἱ μοναχοὶ μόρφωναν τὴ νεολαία – κυρίως τὰ ἀγόρια, γιατί τὰ κορίτσια μορφώνονταν στὸ σπίτι- καὶ τὰ περισσότερα παρεῖχαν πολὺ καλὴ μόρφωση. Τὰ κορίτσια τοῦ Βυζαντίου εἶχαν πολλὲς φορὲς καλύτερη παιδεία, διότι «ἀπολάμβαναν» περισσότερη, ἰδιωτικὴ προσοχή. Νομίζω ὅτι ἡ βαθμολογία ποὺ θὰ δίναμε στὸ κοινωνικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας στὸ Βυζάντιο εἶναι ἰδιαίτερα ὑψηλή.

 Καὶ ἡ παιδεία τους, κατὰ τὸ Μέγα Βασίλειο, ὄφειλε νὰ στηρίζεται στὸν Ὅμηρο, τὸν «διδάσκαλο τῶν ἀρετῶν».

.           Ἦταν γνῶστες τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς Γραμματείας. Εἶναι ἀξιομνημόνευτο, ὡστόσο, ὅτι δὲν ἔδιναν μεγάλη σημασία στοὺς Ἀττικοὺς Τραγωδούς, ἀλλὰ στοὺς λοιποὺς ποιητές. Ὑπάρχει ἡ διάσημη ἱστορία μίας ἑλκυστικῆς κυρίας, φίλης ἑνὸς αὐτοκράτορα, ποὺ μᾶς διηγεῖται ἡ Ἄννα Κομνηνή. Την ὥρα ποὺ ἡ κυρία περνοῦσε, κάποιος τῆς φώναξε ἕναν ὁμηρικὸ στίχο, ποὺ μιλοῦσε γιὰ τὴν Ἑλένη στὴν Τροία, κι ἐκείνη κατάλαβε τὸ ὑπονοούμενο. Δὲν ὑπῆρχε κανεὶς λόγος νὰ τῆς ἐξηγήσει κάποιος, ποιανοῦ ἦταν οἱ στίχοι. Ὅλα ἀνεξαιρέτως τὰ ἀγόρια καὶ τὰ κορίτσια ἤξεραν τὸν Ὅμηρο. Ἡ Ἄννα Κομνηνὴ δὲν ἐξηγεῖ ποτὲ τὰ σημεῖα στὰ ὁποῖα ἀναφέρεται στὸν Ὅμηρο, ὅλοι οἱ ἀναγνῶστες της τὰ γνώριζαν. (!!!)

 Ἀμόρφωτοι, δὲν ὑπῆρχαν στὸ Βυζάντιο;

.                 Ἄλλα ἦταν τὰ προβλήματα τῆς βυζαντινῆς γραμματείας. Ἦταν τόσο καλοὶ γνῶστες τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας, ὥστε ἐπηρεάστηκαν στὴ διαμόρφωση τῆς γλώσσας. Πολλοὶ ἱστορικοὶ ἤθελαν νὰ γράψουν σὰν τὸν Θουκυδίδη, δὲν ἤθελαν νὰ γράψουν στὴ γλώσσα ποὺ τοὺς ἦταν πιὸ φυσικὴ ἀλλὰ στὴν ἀρχαία. Ἡ μεγάλη τραγωδία τῶν βυζαντινῶν γραμμάτων ἦταν ἡ ἐξάρτησή της ἀπὸ τὴν κλασσικὴ γραμματεία. Ὄχι γιατί δὲν γνώριζαν ἀρκετά, ἀλλὰ γιατί γνώριζαν πολὺ περισσότερα ἀπὸ ὅσα ἦταν ἀπαραίτητα, γιὰ τὸ δικό τους «δημιουργικὸ» καλό.

 Θὰ θέλατε νὰ ζεῖτε στὸ Βυζάντιο;

Δὲν ξέρω ἂν προσωπικὰ θὰ ταιρίαζα στὴν ἐποχὴ τοῦ Βυζαντίου. Ἂν ζοῦσα τότε, σκέφτομαι ὅτι θὰ ἀναπαυόμουν σὲ κάποιο μοναστηρι, ζώντας, ὅπως πολλοὶ μοναχοὶ ζοῦσαν, μία ζωὴ διανοούμενου, χωμένος στὶς θαυμάσιες βιβλιοθῆκες ποὺ διέθεταν. Δὲν νομίζω πὼς θὰ ἤθελα μία ζωὴ στὴ βυζαντινὴ πολιτική, ἀλλά, εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ βρεῖς μία περίοδο στὴν παγκόσμια ἱστορία, στὴν ὁποία θὰ ἤθελες νὰ ζήσεις… Ὅλα ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὸ πολίτευμα, τὴν κοινωνία, τὴν τάξη στὴν ὁποία γεννιέσαι. Θὰ ἤθελα νὰ ζῶ στὴ Βρετανία τοῦ 18ου αιώνα ἂν εἶχα γεννηθεῖ ἀριστοκράτης, ἀλλιῶς δὲν θὰ μοῦ ἄρεσε καθόλου. Εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ ἀπαντηθεῖ τὸ ἐρώτημά σας.

, , , ,

Σχολιάστε

ΥΠΕΡ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ “ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ” – 2 «Οἱ ἄνθρωποι ποὺ κατατρέχουν τὸ Βυζάντιο ποτὲ δὲν τὸ μελέτησαν, ξεκίνησαν μὲ προκαταλήψεις ἐναντίον του. Δὲν γνωρίζουν τί κατόρθωσε, τί ἐπετεύχθη».

Εναι τ Βυζάντιο λληνικ  χι;
[Β´]

ΥΠΕΡ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ “ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ” – 1:  https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/05/29/ὑπὲρ-ἑλληνικοῦ-βυζαντίου-1/

Ἄρα, ὅσοι χαρακτηρίζουν «ἁπλὴ μίμηση κι ἀντιγραφὴ» τὴν βυζαντινὴ τέχνη, μᾶλλον σφάλλουν.

.                 Ἂν κάνεις κάτι ἄριστα, μπορεῖς νὰ τὸ ἐπαναλάβεις ἄριστα. Ἀλλὰ ὑπῆρχαν πάντα διαφορές. Βλέποντας μία εἰκόνα, μποροῦμε νὰ τὴν χρονολογήσουμε -ἂν ἦταν ὅλες ἴδιες αὐτὸ δὲν θὰ συνέβαινε. Ὑπάρχουν συγκεκριμένες παραδόσεις ποὺ διατηροῦνταν, ἀλλὰ ἡ τέχνη αὐτὴ παρουσιάζει μεγάλες διαφορὲς ἀπὸ αἰώνα σὲ αἰώνα. «Κόλλησε» καὶ παρέμεινε ἡ ἴδια μετὰ τὴν πτώση τῆς Τουρκοκρατίας, διότι ἔλειπαν ἀπὸ τὴν χώρα σας οἱ φωτισμένοι χορηγοί.* Ἡ τέχνη τῶν Παλαιολόγων εἶναι πολὺ διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν Ἰουστινιάνεια. Φυσικά, εἶχε καὶ ἀναλογίες, ἀλλὰ δὲν ἦταν μιμητική. Τὰ πράγματα εἶναι ἁπλά: ο νθρωποι πο κατατρέχουν τ Βυζάντιο ποτ δν τ μελέτησαν, ξεκίνησαν μ προκαταλήψεις ναντίον του. Δὲν γνωρίζουν τί κατόρθωσε, τί πετεύχθη.

 Ἑλλάδα, Βυζάντιο, σύγχρονη Δημοκρατία: Ὑποστηρίζεται ἀπὸ ὁρισμένους ὅτι τὸ βυζάντιο δὲν ἦταν Ἑλληνικὸ καὶ δὲν ἀποτέλεσε κανενὸς εἴδους συνέχεια τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδας. Δὲν εἶχε δημοκρατία, ἢ ἔστω δημοκρατικοὺς θεσμούς.

 .                 Δὲν νομίζω ὅτι οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες εἶναι περισσότερο Ελληνες ἀπὸ τοὺς βυζαντινούς(!!!). Μέσα στὸν χρόνο, μὲς στοὺς αἰῶνες, οἱ φυλὲς δὲν μένουν καθαρές, πάρχουν μως ρισμένα χαρακτηριστικ τν πολιτισμν πο παραμένουν θνικά. Ο βυζαντινο χρησιμοποιοσαν τν λληνικ γλώσσα -ποὺ ἄλλαξε λίγο, ἀλλὰ οἱ γλῶσσες ἀλλάζουν- ἐνδιαφέρονταν γιὰ τη φιλοσοφία καὶ τὴ φιλοσοφικὴ ζωὴ πάρα πολύ, ἦταν μὲν ὑπήκοοι ἑνὸς αὐτοκράτορα, ἀλλὰ αὐτὸς ὁ αὐτοκράτορας ἔπρεπε νὰ φέρεται σωστά, γιατί γίνονταν εὔκολα λαϊκὲς ἐξεγέρσεις. Τὸ χειρότερο ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ποῦν γιὰ τὸ Βυζάντιο εἶναι πὼς ἦταν, μᾶλλον, ἕνα γραφειοκρατικὸ κράτος. μως εχε μία πολ μορφωμένη γραφειοκρατία, πολ πι μορφωμένη π τος γραφειοκράτες το σημερινο κόσμου(!!!). Καί, τί ἐννοεῖτε μὲ τὴ λέξη «δημοκρατία»; ταν λη ρχαία λλάδα δημοκρατική; χι. Θὰ ἔλεγα στοὺς Ἕλληνες ποὺ ὑποστηρίζουν κάτι τέτοιο, νὰ διαβάσουν τὴν ἴδια τους τὴν ἱστορία, εἰδικότερα τῆς κλασσικῆς Ἑλλάδας. Ἐκεῖ, θὰ βροῦν πολλὰ νὰ κατακρίνουν… Ποτέ μου δν κατάλαβα τί κριβς σημαίνει «δημοκρατία». Στ περισσότερα μέρη το κόσμου σήμερα δημοκρατία σημαίνει ν σ κυβερνον τ μέσα μαζικς νημέρωσης, ο φημερίδες, τηλεόραση. Διότι, εἶναι θεμιτὸ νὰ ἔχουμε αὐτὸ ποὺ ὀνομάζεται «λαϊκὴ ψῆφος» ἀλλά, π τ στιγμ πο ο νθρωποι δν μπορον ν κρίνουν μόνοι τους -κι πάρχουν πολλο νθρωποι στ σύγχρονο κόσμο πο δὲν σκέφτονται- τότε μεταφέρουν τν ξουσία στ χέρια σων κατέχουν τα ΜΜΕ, οἱ ὁποῖοι, μὲ τὴν δύναμη ποὺ ἔχουν, θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιλέξουν τὸν δύσκολο δρόμο καὶ νὰ μορφώσουν ὅλο τὸν κόσμο. Πολλοὶ ἐξ αὐτῶν, ὄχι ὅλοι εὐτυχῶς, εἶναι ἀνεύθυνοι. Δημοκρατία μπορε ν πάρξει μόνον ἐὰν χουμε να ψηλς μόρφωσης κοινό. Σὲ μία πόλη σὰν τὴν ἀρχαία Ἀθήνα ὑπῆρχε δημοκρατία -χωρὶς νὰ σκεφτόμαστε πῶς περνοῦσαν οἱ σκλαβοι ἢ οἰ γυναῖκες-, διότι οἱ ἄνδρες εἶχαν ὅλοι πολὺ καλὴ μόρφωση. Συνήθως δὲν ἐξέλεγαν τοὺς κυβερνῆτες τους, τραβοῦσαν κλῆρο, σὰν νὰ τὸ ἄφηναν στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ -καμία σχέση μὲ τὴν βουλὴ τῶν κοινοτήτων.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/05/31/ὑπὲρ-ἑλληνικοῦ-βυζαντίου-3/

, ,

Σχολιάστε

ΥΠΕΡ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ “ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ” – 1 «Κανένας ἀρχαῖος Ἕλληνας δὲν θὰ μποροῦσε νὰ χτίσει τὴν Ἁγία Σοφία».

Εναι τ Βυζάντιο λληνικ χι;

Σημείωση ἱστολογίου «eleftheri-epistimi.blogspot.gr»: Τὰ τελευταῖα χρόνια τὸ Βυζάντιο ἔχει κατασυκοφαντηθεῖ ἀπὸ τὴν νέα φουρνιὰ ἱστορικῶν ξενόφερτων ἢ ξενοσπουδαγμένων καθηγητῶν. Ἀκοῦς διάφορα γραφικὰ ὅτι ὁ τάδε αὐτοκράτορας δὲν ἦταν Ἕλληνας, ὅτι δὲν ὑπάρχει πολιτισμὸς καὶ τέχνη στὸ Βυζάντιο. Δυστυχῶς γιὰ αὐτοὺς ὁ κορυφαῖος σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο βυζαντινολόγος σὲρ Στίβεν Ράνσιμαν διαφωνεῖ μαζί τους καὶ ἀποδεικνύει ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο. Πρέπει ἐπιτέλους στὴν ἐπιστήμη νὰ ἀφήσουμε τὴν προχειρολογία καὶ νὰ στηριχθοῦμε σὲ πρωτογενεῖς πηγὲς γιὰ νὰ βγάλουμε ὀρθὰ συμπεράσματα.

.             Καὶ νὰ μὴν ξεχνᾶμε ὅτι τὰ γνωστὰ διεθνῆ κέντρα, βλέπε Σόρος, ἔχουν μεγάλο συμφέρον νὰ διασπάσουν γεωγραφικά, ἱστορικὰ καὶ πολιτιστικὰ τὴν Ἑλλάδα. Τὰ ἴδια αὐτὰ κέντρα χρηματοδοτοῦν κινήματα στὰ ὁποῖα ἀκοῦς “εἴμαστε Κρητικοὶ καὶ ὄχι Ἕλληνες”, “εἴμαστε Κερκυραῖοι καὶ ὄχι Ἕλληνες” κτλ. Τὰ ἴδια κέντρα χρηματοδοτοῦν κάποιες “μετριότητες” ποὺ πρόσκεινται στὸν ἑλληνοκεντρικὸ χῶρο νὰ ποῦν “τὸ Βυζάντιο δὲν εἶναι ἑλληνικό”, κάποιοι ἄλλοι “οἱ Σπαρτιάτες δὲν εἶναι Ἕλληνες”, “οἱ Θηβαῖοι δὲν εἶναι Ἕλληνες”… Ὅλα αὐτὰ προέρχονται ἀπὸ τὰ ἴδια κέντρα.
.             Εἶναι πιὰ κοινὸ μυστικὸ σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο ποιά εἶναι αὐτὰ τὰ κέντρα ποὺ συντονίζουν αὐτὸ τὸν ἀγώνα. Καὶ γιὰ ὅποιον διαφωνεῖ ἂς σκεφτεῖ πὼς ἐφαρμόζεται στὴν γεωπολιτικὴ τὸ “διαίρει καὶ βασίλευε”; Ἀπαντῆστε σὲ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα καὶ τὰ ξαναλέμε.
Κατωτέρω δύο συνεντεύξεις τοῦ βυζαντινολόγου Ράνσιμαν.

ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΚΑΙ Ο ΡΑΝΣΙΜΑΝ

.             Ὁ μεγάλος Βυζαντινολόγος (ἴσως ὁ μεγαλύτερος τοῦ αἰώνα μας) καὶ φιλέλλην sir Steven Runciman ἔφυγε πλήρης ἡμερῶν (97 ἐτῶν). Ἂς παρακολουθήσουμε μία πολὺ ἐνδιαφέρουσα συνέντευξή του (ἀπὸ τὸ flash.gr ).
.             Ἡ συνέντευξη ποὺ ἀκολουθεῖ δόθηκε ἀπὸ τὸ σὲρ Στῆβεν Ράνσιμαν, στὸ Ἐλσισιλντς τῆς Σκωτίας, στὸν πατρογονικὸ πύργο του, τὸν Ὀκτώβρη τοῦ 1994, γιὰ λογαριασμὸ τῆς ΕΤ3, στὶς δημοσιογράφους Χρύσα Ἀράπογλου καὶ Λαμπρινὴ Χ. Θωμᾶ. Γιὰ τεχνικοὺς λόγους, δὲν «βγῆκε» ποτὲ στὸν ἀέρα. Καὶ οἱ δύο δημοσιογράφοι θεωροῦν τὴν συνέντευξη αὐτὴ ἀπὸ τὶς πιὸ σημαντικὲς τῆς καριέρας τους, μία καὶ ἀνήκει στὸ εἶδος τῶν «συζητήσεων» ποὺ σὲ διαμορφώνουν καὶ δὲν ξεχνᾶς ποτέ. Θεωροῦν ὅτι πρέπει νὰ δεῖ τὸ φῶς τῆς δημοσιότητας, ἔστω καὶ μὲ μία τόσο θλιβερὴ ἀφορμή, ὅπως ὁ θάνατος τοῦ μεγάλου φιλέλληνα. Ὁ Flash.gr δημοσιεύει, γιὰ πρώτη φορά, ἀδημοσίευτα ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν συνέντευξη αὐτή.

Δημοσιογράφος: Πῶς νοιώθει ἕνας ἄνθρωπος ποὺ ἀσχολεῖται τόσα χρόνια μὲ τὸ Βυζάντιο; Κουραστήκατε;

.             Δύσκολο νὰ ἀπαντήσω. Τὸ ἐνδιαφέρον μου ποτὲ δὲν ἐξανεμίστηκε. Ὅταν ἄρχισα νὰ μελετῶ τὸ Βυζάντιο, ὑπῆρχαν πολλοὶ λίγοι ἄνθρωποι σ᾽ αὐτὴν τὴν χώρα (σ.σ. τὴν Μεγάλη Βρετανία) ποὺ ἐνδιαφέρονταν, ἔστω καὶ ἐλάχιστα γιὰ τὸ Βυζάντιο. Μ᾽ ἀρέσει νὰ πιστεύω πὼς «δημιούργησα» ἐνδιαφέρον γιὰ τὸ Βυζάντιο. Αὐτὸ ποὺ μὲ ἱκανοποιεῖ, ἰδιαίτερα σήμερα, εἶναι ὅτι πλέον ὑπάρχουν ἀρκετοί, πολλοὶ καλοὶ ἐκπρόσωποι (σ.σ. τῆς σπουδῆς τοῦ Βυζαντίου) στὴ Βρετανία. Μπορῶ νὰ πῶ ὅτι αἰσθάνομαι πατρικὰ ἀπέναντί τους. Εἶμαι εὐτυχής, λοιπόν, ποὺ ἐπέλεξα τὸ Βυζάντιο ὡς τὸ κύριο ἱστορικό μου ἐνδιαφέρον.

Κι ἦταν ἑλκυστικὸ γιὰ σᾶς ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια;

Πιστεύω πὼς κάθε γεγονὸς τῆς ἱστορίας, ἂν ἀρχίσεις νὰ τὸ μελετᾶς σὲ βάθος, μπορεῖ νὰ γίνει συναρπαστικό. Το δὲ Βυζάντιο τὸ βρίσκω ἐξαιρετικὰ συναρπαστικό, γιατί ἦταν ἕνας αὐθύπαρκτος πολιτισμός. Γιὰ νὰ μελετήσεις τὸ Βυζάντιο, πρέπει νὰ μελετήσεις τὴν τέχνη, νὰ μελετήσεις τὴν θρησκεία, νὰ μελετήσεις ἕναν ὁλόκληρο τρόπο ζωῆς, ποὺ εἶναι πολὺ διαφορετικὸς ἀπὸ τὸν σημερινό.

Καλύτερος ἢ χειρότερος;

‘Κοιτάξτε… Δὲν εἶμαι σίγουρος, ἂν θὰ μοῦ ἄρεσε νὰ ζήσω στοὺς βυζαντινοὺς χρόνους. Δὲν θὰ μοῦ ἄρεσε, λόγου χάριν, νὰ ἀφήσω γένια. Ὡστόσο, στὸ Βυζάντιο εἶχαν ἕναν τρόπο ζωῆς ποὺ ἦταν καλύτερα δομημένος. Ἄλλωστε, ὅταν ἔχεις ἔντονο θρησκευτικὸ συναίσθημα, ζωή σου «μορφοποιεται» κι εναι πολ πι κανοποιητικ π τ σημερινή, που κανες δν πιστεύει σ τίποτε ρκετά.

Ἄρα ἦταν μία θρησκευτικὴ Πολιτεία;

.                 Ἦταν ἕνας πολιτισμός, στὸν ὁποῖο ἡ θρησκεία ἀποτελοῦσε μέρος τῆς ζωῆς.

Καὶ στοὺς ἕντεκα αὐτοὺς αἰῶνες;

.                 Νομίζω ὅτι ὁ κόσμος μιλᾶ γιὰ τὸ Βυζάντιο λὲς κι παρέμεινε τὸ ἴδιο, ἕνας πολιτισμὸς ἀμετάβλητος κατὰ τὴν διάρκεια ὅλων αὐτῶν τῶν αἰώνων. Εἶχε ἀλλάξει πολὺ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὣς τὸ τέλος του, ἂν καὶ κάποια συγκεκριμένα βασικὰ στοιχεῖα κράτησαν σὲ ὅλη τὴ διάρκειά του -ὅπως τὸ θρησκευτικὸ αἴσθημαΜπορε ν διαφωνοσαν γι θρησκευτικ ζητήματα λλ πίστευαν λοι, κι ατ τ ασθημα εναι μόνιμο. Ὁ σεβασμός, ἡ ἐκτίμηση στὶς τέχνες, ὡς ἐκεῖνες ποὺ εὐχαριστοῦν τὸ Θεό, κι αὐτὰ διατηρήθηκαν. Κι ἔτσι, παρ᾽ τι ο μόδες λλαζαν, οκονομικ κατάσταση λλαζε, ο πολιτικς καταστάσεις λλαζαν, πρχε μία κεραιότητα, πολ νδιαφέρουσα μέσα στ σύνολο.

Μιλᾶμε γιὰ θρησκεία και ἠθική. Τὸ Βυζάντιο πολλοὶ τὸ θεωροῦν μία περίοδο πολέμων, δολοφονιῶν, δολοπλοκιῶν, «βυζαντινισμῶν» ποὺ οὐδεμία σχέση εἶχε μὲ τὴν ἠθική.

.                 Γίνονταν καὶ τότε πολλοὶ φόνοι, ἀλλά δεν ὑπάρχει περίοδος τῆς ἱστορίας ποὺ αὐτοὶ νὰ λείπουν. Κάποτε ἔδινα μία διάλεξη στὶς Η.Π.Α., καὶ στὸ ἀκροατήριό μου ἦταν κι ἡ κόρη τοῦ προέδρου Τζόνσον, ποὺ μελετοῦσε τὸ Βυζάντιο. Ἦρθε στὴ διάλεξη μὲ δύο σωματοφύλακες, δύο σκληροὺς κυρίους ποὺ τὴν πρόσεχαν. Μοῦ ἐξήγησε ὅτι ἀγαποῦν τὴ βυζαντινὴ ἱστορία, γιατί εἶναι γεμάτη φόνους, καὶ φαντάζει σὰν σχολικὸ μάθημα (homework). Εἶχα τὸ τάκτ νὰ μὴν τῆς πῶ ὅτι, ὣς τότε, τ ποσοστ τν μερικανν προέδρων πο εχαν δολοφονηθε ταν πολ μεγαλύτερο -σ σχέση μ τ χρόνια παρξης τν Η.Π.Α.- π τ ποσοστ τν δολοφονημένων βυζαντινν ατοκρατόρων στ διάρκεια τς ατοκρατορίας. Οἱ ἄνθρωποι συνεχίζουν νὰ δολοφονοῦν. Ἀνοῖξτε τὰ μάτια σας!

Γράφετε στὸν “Βυζαντινὸ πολιτισμὸ” ὅτι δὲν ὑπῆρχε θανατικὴ ποινὴ στὸ Βυζάντιο.

.                 Ὄντως, δὲν σκότωναν. Καὶ ἡ μεγάλη διαφορὰ φαίνεται στοὺς πρώτους χρόνους. Ὅταν ἡ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία ἔγινε χριστιανική, μία ἀπὸ τὶς βασικότερες ἀλλαγὲς ἦταν νὰ σταματήσουν οἱ μονομαχίες, νὰ μὴ πετοῦν πιὰ ἀνθρώπους στὰ λιοντάρια, κι ὅλα τὰ σχετικά. Ἡ αὐτοκρατορία ἔγινε πολὺ πιὸ ἀνθρωπιστική. Καὶ πάντα, ἀπέφευγαν ὅσο μποροῦσαν τὴ θανατικὴ ποινή. Κατὰ καιρούς, κάποιοι αὐτοκράτορες κατέφευγαν σὲ αὐτή, ἀλλὰ οἱ περισσότεροι χρησιμοποιοῦσαν ὡς ἐσχάτη τιμωρία, μία μέθοδο ποὺ σήμερα μᾶς φαίνεται ἀποτρόπαια: τὸν ἀκρωτηριασμὸ κάποιας μορφῆς. Ἀλλὰ μοῦ φαίνεται, ὅτι οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι θὰ προτιμοῦσαν νὰ τοὺς κόψουν π.χ. ἕνα χέρι, παρὰ νὰ τοὺς θανατώσουν.

Ὑπάρχει ἐδῶ καὶ καιρὸ ἕνας διάλογος ἀνοικτὸς στὴν Ἑλλάδα. Ὑπάρχουν σύγχρονοι Ἕλληνες διανοούμενοι ποὺ ὑποστηρίζουν ὅτι τὸ Βυζάντιο δὲν ἀξίζει νὰ μελετηθεῖ ἰδιαίτερα, ὅτι δὲν δημιούργησε τίποτε, ὅτι εἶχε σχολιαστὲς τῶν γραφῶν κι ὄχι διανοούμενους. Μὲ μία φράση «δὲν ἦταν καὶ τίποτε ἀξιομνημόνευτο».

.                 Νομίζω ὅτι αὐτοὶ ο λληνες εναι πολ δικοι μ τος βυζαντινούς τους προγόνους. Δν ταν μία κοινωνία χωρς διανοούμενους –ρκε ν δες τ δουλει κα τν πρόοδο τς βυζαντινς ατρικς. Μπορεῖ νὰ μὴ συμπαθεῖ κάποιος τὴ θρησκεία, ἀλλὰ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς συγγραφεῖς ὅπως οἱ Καπαδόκες Πατέρες, καὶ πολλοὶ ἀκόμη, ὣς τὸν Γρηγόριο τὸν Παλαμά, ἦταν ἄνθρωποι μοναδικῆς πνευματικότητας… Ὑπῆρχε ἔντονη διανόηση καὶ πνευματικὴ ζωὴ στὸ Βυζάντιο. Κυρίως δέ, στὸ τέλος τῶν βυζαντινῶν χρόνων, π.χ. στὴν Παλαιολόγεια περίοδο. Εἶναι ἀρκετὰ περίεργο πώς, τν ρα πο ατοκρατορία συρρικνωνόταν διανόηση ταν πι νθηρ π ποτέ.

Κάποιοι ἄλλοι ὑποστηρίζουν ὅτι δὲν εἶχε τέχνη.

.                 Τότε αὐτοὶ δὲν πρέπει νὰ ξέρουν τίποτε ἀπὸ τέχνη. βυζαντιν τέχνη ταν π τς μεγαλύτερες σχολς τέχνης παγκοσμίως. Κανένας ρχαος λληνας δὲν θ μποροσε ν χτίσει τν γία Σοφία, ατ παιτοσε πολ βαθι τεχνικ γνώση. Κάποιοι, ξέρετε, ὑποστηρίζουν, ὅτι ἡ βυζαντινὴ τέχνη εἶναι στατική. Δὲν ἦταν καθόλου στατική, ἀλλὰ ἦταν μία σχολὴ τέχνης ἀπὸ τὶς σημαντικότερες στὸν κόσμο, ποὺ ὅσο περνᾶ ὁ καιρὸς ἐκτιμᾶται ὅλο καὶ περισσότερο, κι σοι λληνες διανοούμενοι σς λένε τι τ Βυζάντιο δὲν δημιούργησε τίποτε, εναι τυφλοί.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/05/30/ὑπὲρ-ἑλληνικοῦ-βυζαντίου-2/

,

Σχολιάστε

«ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΜΕΡΕΣ. ΘΑ ΕΠΕΜΒΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΙΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΑΣ» (Γέρ. Παΐσιος Ἁγιορ.)

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἔ, γέροντα Παΐσιε, πές μας, πῶς γλίτωσες τὸ «ἐπιτίμιο» γιὰ τὶς “συνωμοσιολογίες” σου καὶ τὸν …“φυλετισμό” σου!

«Ἡ Τουρκία, καταραμένη φυλή, θ σβήσει,
ταν κατέβει ρώσικη ρμάδα»!

Τμῆμα εἰδήσεων defencenet.gr

.        Ὀπαδοὶ τῶν προφητειῶν δὲν εἴμαστε (πιστεύουμε ὅτι οἱ ἄνθρωποι φτιάχνουν τὴν μοίρα τους καθημερινά), ἀλλὰ ἡ εἴδηση ὅτι ἡ CIA ἔχει ἱδρύσει πρὶν ἀπὸ δώδεκα χρόνια ἕνα ἀπόρρητο τμῆμα ἀναλυτῶν ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν ἀνάλυση τῶν … προφητειῶν ἀπὸ διάφορες θρησκεῖες καὶ σὲ διάφορα μέρη τοῦ κόσμου, μᾶς βάζει στὸν πειρασμὸ νὰ ἀναδημοσιεύουμε ἕνα ἐντυπωσιακὸ ὡς πρὸς τὴν πρόβλεψή του ἀπόσπασμα τῶν ὅσων ὑποστήριζε ὅτι θὰ συμβοῦν μελλοντικὰ ὁ μοναχὸς Παΐσιος, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη τὸ 1994.
.        Τὸ πιὸ κάτω κείμενο εἶναι αὐτοτελὲς τὸ 10ο κεφάλαιο ἀπὸ τὸ σχετικὰ πρόσφατα (2001) ἐκδοθὲν βιβλίο γιὰ τὸν Γέροντα Παΐσιο: “Λόγοι χάριτος καὶ Σοφίας” ἀπὸ τὸν Ἁγιορείτη π. Μακάριο Ἁγιαννανίτη.

.        «Σήμερα ὁ νέος Ἰσραὴλ εἴμεθα ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες. Ἡ δική μας παιδεία ὅμως εἶναι ἑβδομηκοντάκις ἑπτὰ καὶ ὄχι ἑπτάκις, διότι ἐμεῖς εἴχαμε τὴ γνώση. Τὸ ἑβδομηκοντάκις ἑπτά, ποὺ εἶναι ἡ αἰχμαλωσία μας (1453 Ἅλωση Κων/πόλεως) ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ, τώρα ἀκριβῶς τελειώνει. Αὐτὸς ἦταν ὁ κανόνας τοῦ Θεοῦ γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας. Ἕνα παρόμοιο εἶχε γίνει μὲ τὸν ρωσικὸ λαό. Πρὶν 50 χρόνια μαζὶ μὲ τὸν γέροντά μου, τὸν Ἰωσὴφ τὸν Ἔγκλειστο, συναντήσαμε ἕνα Ρῶσο μοναχό, γέροντα. Γιὰ νὰ τὸν ἐνισχύσουμε γιὰ τὰ δεινὰ τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ καὶ τὴν δοκιμασία τῶν πιστῶν ἀπὸ τὸν κομμουνισμό, θελήσαμε νὰ τοῦ δώσουμε θάρρος, λέγοντάς του λόγια παρηγοριᾶς. Αὐτὸς ὅμως λέει: «Δὲν εἶναι τίποτα, κανόνας εἶναι ποὺ θὰ κρατήσει ἑβδομήντα χρόνια». Ἐσὺ πῶς τὸ ξέρεις; ρωτήσαμε. Καὶ ἡ ἀπάντησή του: “Τὸ 1917, ὅταν ἐπεκράτησε ὁ κομμουνισμός, ὁ Χριστιανισμὸς ἐκηρύχθη ἐκτὸς νόμου, καὶ ὅποιος σκότωνε Χριστιανοὺς ἦταν ἥρωας. Οἱ χριστιανοὶ πανικοβλήθηκαν καὶ οἱ μὲν πλούσιοι ἐδραπέτευσαν πρὸς τὴν Εὐρώπη, οἱ δὲ ἄλλοι ἔτρεχαν στοὺς ναούς, ἐλπίζοντας ὅτι ὁ Θεὸς θὰ κάμει θαῦμα γιὰ νὰ τοὺς σώσει. Σὲ ἕνα μεγάλο ναό, τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, μπῆκαν πέντε περίπου χιλιάδες Χριστιανοί. Οἱ μπολσεβίκοι, ὅταν τοὺς βρῆκαν, ἔβαλαν φωτιὰ στὸ ναό. Ἕνας ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς δὲν πέθανε. Εἶχε κατορθώσει νὰ ἀνέβει ψηλὰ στοὺς τρούλους καὶ ἔμενε δίπλα ἀπὸ ἕνα παράθυρο καὶ ἀνέπνεε. Αὐτὸς λοιπὸν μοῦ εἶπε, ὅτι ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα ποὺ ἄρχισε ὁ κόσμος νὰ πεθαίνει, κλαίγανε καὶ φωνάζανε, παρουσιάστηκαν οἱ Δώδεκα Ἀπόστολοι καὶ τοὺς εἶπαν ὅτι δὲν μποροῦν νὰ βοηθήσουν, διότι δὲν τὸ ἐπιτρέπει ὁ Θεός. Εἶναι κανόνας γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας ποὺ θὰ κρατήσει 70 χρόνια”.
.           Αὐτὰ μᾶς εἶπε ὁ Ρῶσος μοναχὸς 50 χρόνια πρίν. Τὸ διάστημα ποὺ διέρρευσε ἀπὸ τότε εἶχα σχεδὸν ξεχάσει τὰ λόγια του. Ὅταν ὅμως ἔπεσε ὁ χάρτινος πύργος τοῦ “ἀνατολικοῦ εὐδαιμονισμοῦ”, τότε τὸ θυμήθηκα. Κάθισα καὶ μέτρησα καὶ εἶδα ὅτι ἦταν ἀκριβῶς ἑβδομήντα χρόνια. Τώρα καὶ ὁ δικός μας κανόνας τῶν ἐβδομηκοντάκις ἑπτὰ τελειώνει καὶ θὰ ἐπανέλθουν. Τώρα ὁ πνευματικὸς νόμος θὰ ἐφαρμοσθεῖ πολυτρόπως.
.        Πρτα θ παιδεύσει Θες τος μεγάλους χθροὺς τῆς ρθοδοξίας, πο εναι σλαμισμς κα Καθολικισμός. Αὐτοὶ ποὺ ἀμείλικτα χτυποῦν τὴν Ὀρθοδοξία, τώρα θὰ ἐκλείψουν. Ἀκόμα καὶ ατο πο κατέστρεψαν τν Βυζαντιν Πολιτισμ δν εναι ο Τορκοι πο τν κατέστρεψαν, εναι ο σταυροφόροι, ο Ερωπαοι, ο καθολικο πο νίσχυσαν τος Τούρκους γι ν καταστρέψουν τ Βυζάντιο. (σ.σ. Σᾶς θυμίζει τίποτα σχετικὰ μὲ τὸ Μνημόνιο καὶ τὴ νέα δουλεία;)
.         Τοὺς ἀπογόνους τους, λοιπόν, θὰ τοὺς μαζέψει ὁ Θεὸς ἐκεῖ μέσα καὶ θὰ σφαγοῦν ἐκεῖ. Ἐσεῖς εἶστε νεώτεροι καὶ θὰ τὸ δεῖτε, ἀφοῦ θὰ εἶστε ἐν ζωῇ. Τώρα θὰ γίνει ἡ Μεγάλη Σύρραξη, ὁ Ἀρμαγεδών. Αὐτὸ ποὺ τώρα ξεκίνησε στὰ Βαλκάνια δὲν θὰ σταματήσει. Ἐκεῖνος ποὺ θὰ τὸ ἐμποδίζει νὰ ἁπλωθεῖ εἶναι ἡ διαιρεμένη ρώσικη ἡγεσία (σ.σ. Γέλτσιν) ἡ ὁποία πλευρίζει τους Ἀμερικανούς. Ὅμως ὁ ρωσικὸς λαὸς θὰ τοὺς ρίξει καὶ οἱ χριστιανικοὶ λαοὶ τῶν Βαλκανίων θὰ προελάσουν (σ.σ. τὰ λέει πέντε-ἕξι χρονια πρὶν τὴν ἄνοδο τοῦ Βλ. Πούτιν στὴν ἐξουσία!). Οἱ Ρῶσοι θέλουν τώρα νὰ βγοῦν στὴ Μεσόγειο (σ.σ.!). Αὐτὸ θὰ εἶναι τὸ ἐλατήριο. Ὅμως δὲν θὰ εἶναι αὐτὴ ἡ πραγματικὴ ἀλήθεια. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς τοὺς προσκαλεῖ ὡς ὄργανά Του. Κατεβαίνοντας αὐτοὶ θὰ σβήσουν καὶ θὰ ἀφανίσουν τὴν τούρκικη λαίλαπα μέσα σὲ μία ἑβδομάδα. Κι ὅταν κατέβουν οἱ φίλοι τῆς Τουρκίας (οἱ ἀπόγονοι δηλαδὴ τῶν σταυροφόρων) τὸ ΝΑΤΟ, γιὰ νὰ τὴ σώσουν, τότε ἐκεῖ θὰ γίνει, ἡ μεγάλη Σύρραξη καὶ θὰ σφαγοῦν. (σ.σ.: τὰ λέει 16 χρόνια πρὶν κατεβεῖ ἡ ρωσικὴ ἁρμάδα!)
.         Ἡ Κύπρος θὰ δεχτεῖ ράπισμα ἀπὸ τοὺς Τούρκους (γιατί τώρα εἶναι ἀνέγγιχτη), ἀλλὰ θὰ εἶναι προσωρινό. Ἡ Τουρκία θὰ σβήσει, ἀλλὰ δὲν θὰ ὑπάρχει οὔτε μία σελίδα στὴν παγκόσμα ἱστορία ποὺ νὰ φέρνει στὴν μνήμη ὅτι ὑπῆρξε αὐτὴ ἡ καταραμένη φυλή.
.        γαπ πολ τν πατρίδα μου καὶ λυποῦμαι πολὺ ποὺ σήμερα τὰ Ἑλληνόπουλα ντρέπονται νὰ ποῦν πὼς εἶναι Ἕλληνες. λέξη «λληνας» δν ποδίδει φυλετισμό. Ἡ λέξη «Ἕλληνας» ἀποτελεῖ φυλετισμὸ γιὰ κάθε ἄλλον πλὴν τῶν Ἑλλήνων. Τώρα μως δν εμεθα λληνες, εμεθα Ρωμαοι, εμεθα Βυζαντινοί, εμεθα Θεανθρωπιστές. Ἀνεβήκαμε πιὸ ψηλά.
.        Εἶναι κρίμα, γιατί σήμερα  κατόρθωσε ὁ διάβολος κι αἰχμαλώτισε τὶς ἡγεσίες. Κλαίω τὴν Ἑλλάδα. Δὲν ἔχει μείνει τίποτα ὄρθιο σήμερα. Ἡ λλάδα γι ν σωθε, πρέπει λοι οἱ γέτες της, που καὶ ν βρίσκονται, ν πνε ξορία. Ν φύγουν, γιατί παρόντες μολύνουν.
.        Σήμερα πουλήθηκαν ὅλα. Σήμερα ὅμως ποὺ ὅλοι γονατίσαμε καὶ δὲν ὑπάρχει ἐλπίς, θ πέμβει Θες τν πατέρων μας γι τ αματα τν Μαρτύρων μας κα τ λείψανα τν γίων μας. Τὸ αἷμα τὸ Ἑλληνικὸ  ποὺ χύθηκε γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, ἐὰν ἑνωθεῖ σήμερα θὰ γίνει πλωτὸ ποτάμι, νὰ πνίξει τοὺς κανίβαλους ποὺ λέγονται «μεγάλοι».
.        Ὅταν ἔγινε ἡ πρώτη διάσπαση τοῦ ἀτόμου καὶ κατασκευάστηκε ἡ ἀτομικὴ βόμβα, ἄκουσα ὁ ἴδιος τὸν Ἀϊζενχάουερ νὰ δηλώνε: “Σήμερα εὑρισκόμεθα στὰ προπύλαια τῆς ἑλληνικῆς μαθηματικῆς”. Εἶπε τὴν ἀλήθεια ὁ κανίβαλος!
.        Οἱ ἐλπίδες μας εἶναι μόνο στὸν Θεό. Κι ἐσεῖς νὰ ζεῖτε χριστιανικά, γιατί σᾶς λέω ὑπεύθυνα -καὶ θὰ τὸ δεῖτε- ὅτι δὲν ἔχουμε μέρες. Αὐτὸ ποὺ ἀνάβει τώρα στὰ Βαλκάνια θὰ συνεχιστεῖ. Αὐτὸ θὰ εἶναι ἡ ἀφετηρία μέσῳ τῆς ὁποίας ὁ Θεός, μὲ τὸν δικό Του τρόπο, θὰ ἐλευθερώσει τοὺς χριστιανοὺς καὶ θὰ τοὺς ὑψώσει πάλι στὴν γραμμή τους. Καὶ θὰ ἐπανέλθει τὸ Βυζάντιο. Καὶ ξέρετε γιατί; Διότι οἱ Εὐρωπαῖοι λαοὶ θὰ ξαναενωθοῦν. Ποιός θὰ τοὺς καθοδηγεῖ; Δὲν κρατάει κανείς. Μόνο ἐμεῖς κρατᾶμε τὴν Ὀρθόδοξη πίστη».

.        Ἐξακολουθοῦμε νὰ τονίζουμε ὅτι εἴμαστε ὀρθολογιστὲς καὶ δὲν ἀσπαζόμαστε τὶς προβλέψεις μελλοντικῶν γεγονότων ἀπὸ τὸν οἱονδήποτε. Ἀλλὰ σίγουρα τὸ παραπάνω ἀπόσπασμα θὰ ἀποτελέσει σημεῖο ἀναλυσης πολλῶν εἰδικῶν…

 ΠΗΓΗ: defencenet.gr 

, , , ,

Σχολιάστε