Ἄρθρα σημειωμένα ὡς βλασφημία

Η ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ ΕΚΤΟΣ ΟΡΙΩΝ (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

Ἡ βλασφημία δέν ἔχει ὅρια

Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

.                      Ὅλα ἔχουν ὅρια. Φυσικὰ καὶ ἡ σάτιρα. Δὲν εἶναι ἀσύδοτος λόγος. Οὔτε εἶναι ἀπάνθρωπη προσβολή. Οὔτε εἶναι ἀεσβής βλασφημία.
.                      Ὅταν μάλιστα μία Ἀλήθεια σατιρίζεται καὶ ἐμφανίζεται ὡς… παραμύθια, τότε ὁ σατιρίζων μοιάζει μ᾽ αὐτόν, πού ἐκσφενδονίζει βοῦρκο γιὰ νὰ λερώση τὸν ἥλιο! Καὶ ὅταν μάλιστα ὁ σατιρίζων αὐτὸς δὲν εἶναι κάποιος ἐπαγγελματίας λασπολόγος, ἀλλ᾽ εἶναι ἀκαδημαϊκὸς «διδάσκαλος» (!), τότε θέτει ὑπό ἀμφισβήτησι καὶ τὰ ὅσα στὸν τομέα του διδάσκει.
.                      Ὅταν π.χ. ὑποβιβάζη καὶ τὴ δική του νοημοσύνη καὶ τὴ νοημοσύνη δισεκατομμυρίων ἀνθρώπων, τότε ἡ βλάσφημη σάτιρα του φτάνει στὴν ταύτισι αἰσχροῦ παραμυθιοῦ μὲ τὸ μυστήριο τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Τὰ περὶ «κρίνου» τῆς Παναγίας εἶναι χιλιοειπωμένο παραμύθι. Ἡ Παναγία εἶναι βεβαίως πάλλευκο κρίνο «ἀσπίλου καὶ ἄμωμου» ζωῆς. ‘Ἀλλὰ κανένας ἄγγελος δὲν τῆς ἔδωσε κρίνο καὶ κανένα κρίνο δὲν κράτησε στὰ χέρια της γιά νὰ καταστῆ Μητέρα.
.                      Τὸ πῶς «ἔτεκε Θεὸν ἐνανθρωπήσαντα», δὲν ἔχει σχέσι μὲ κανένα λουλούδι. Ἡ ἴδια εἶναι «ἄνθος τὸ ἀμάραντον». Τὸ «πῶς;» θὰ συνέβαινε κατὰ τὴ στιγμή τοῦ Εὐαγγελισμοῦ ἡ ἄσπορος σύλληψις καὶ ἡ ἐκ Παρθένου γέννησις, ἂν ἤθελε νὰ τὸ μάθη ὁ καθηγητὴς κ. Μόσσιαλος, εἶχε τὸ δικαίωμα. Εἶχε δικαίωμα νὰ ἔκφραση τὸ «πῶς;», ἀφοῦ ἕνα τέτοιο «πῶς;» εἶχε ἐκφράσει καὶ ἡ ἴδια ἡ Παρθένος Κόρη. Καὶ θὰ ἔπαιρνε καὶ ὁ καθηγητὴς τὴν ἀπάντησι τοῦ ἀγγέλου: «Πνεῦμα Ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπί σέ καὶ δύναμις ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι» (Λουκ. α´ 35).
.                      Ἄν, κ. Μόσσιαλε, σᾶς ἔλγ7αν ὅτι στὴν Κίνα κάποιος ὠσφάνθηκε κρίνο καὶ αὐτομάτως γεννήθηκε ὁ ἰὸς (κορωνοϊός), θὰ τὸ «καταπίνατε ἀμάσητο»; Θὰ φωνάζατε, καὶ μὲ τὸ δίκιο σας: «Παραμύθια»!!! Γιατί τώρα παρουσιάζετε τὴν Παναγία νὰ λέη στὸν Ἰωσήφ, ὅτι «κατάπιε ἀμάσητο» τό παραμύθι τοῦ κρίνου;
.                      Ὄχι, κ. καθηγητά, κανένας κρίνος δὲν προκάλεσε τὴν σάρκωσι τοῦ Θεοῦ, τὴν γέννησι τοῦ Υἱοῦ τῆς Παρθένου. Τὸ κρίμα δὲν εἶναι τόσο ἡ ἀσεβής σάτιρά σας, ὅσο ἡ γελοία ἀπάντησίς σας στὶς ποικίλες ἐπικρίσεις. Πολλὰ φληναφήματα, τίποτε ὅμως γιά τὴν… «ταμπακιέρα»!
.                      Ὅσο γιὰ τὴν σιωπὴ τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ, φαίνεται, ὅτι ἢ ἐνίοτε λησμονεῖ πώς εἶναι ἡγέτης λαοῦ μὲ ριζωμένη τὴν Ὀρθόδοξο πίστι, ἢ πώς τὸν ἔχουν παραπλανήσει, ὅτι ἔχει ἀνάγκη καὶ ἀπό τούς ψήφους ἀσεβῶν καὶ βλασφήμων! Ἐμεῖς πιστεύουμε, ὅτι ἕνας πρωθυπουργός, πού ἀποδεικνύει δυναμισμὸ στὴν ἀντιμετώπισι τόσων ἐκτάκτων συμφορῶν καὶ δοκιμασιῶν, εὔκολα μπορεῖ ν᾽ ἀπαλλαγῆ ἀπὸ πρόσωπα, πού μᾶλλον ζημιὰ τοῦ κάνουν.

,

Σχολιάστε

Η ΑΙΔΩΣ, Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ αἰδώς, ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ κοινωνία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.               Κατὰ τὸν ἀρχαιοελληνικὸ μύθο, ὅταν κινδύνευε ἡ ὕπαρξη τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ὁ Δίας ἔδωσε ἐντολὴ στὸν Ἑρμῆ νὰ τοῦ μεταφέρει τὶς δύο ἀρετὲς ποὺ θὰ τὸ σώσουν, τὴν ΑΙΔΩ καὶτὴ ΔΙΚΗ. Μὲ αὐτὲς «θὰ μπορέσει νὰ ἀναπτυχθεῖ ἡ πολιτικὴ τάξη καὶ θὰ δημιουργηθοῦν δεσμοὶΦΙΛΙΑΣ καὶ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΧΗΣ, ἀπαραίτητοι γιὰ τὴν ὕπαρξή του». Αὐτὰ γράφει ὁ Πρωταγόρας καὶ ὁ Guthrie στὸ βιβλίο του «Οἱ σοφιστὲς» (Ἔκδοση ΜΙΕΤ) ἐξηγεῖ ὅτι γιὰ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες ΔΙΚΗ σήμαινε τὴν αἴσθηση τοῦ σωστοῦ καὶ τῆς δικαιοσύνης καὶ ἡ ΑΙΔΩΣ συνδύαζε τὰ αἰσθήματα τῆς ντροπῆς, τῆς σεμνότητας, τοῦ αὐτοσεβασμοῦ καὶ τοῦ σεβασμοῦ πρὸς τοὺς ἄλλους.
.                Ἡ καλλιέργεια τῆς αἰδοῦς στοὺς πολίτες ἦταν βασικὸ στοιχεῖο τῆς Ἀθηναϊκῆς Δημοκρατίας, κάτι ποὺ τόνισαν οἱ Περικλῆς, Πλάτων καὶ Ἀριστοτέλης. Καὶ ὁ Εὐριπίδης στοὺς «Ἡρακλεῖδες» συνιστᾶ ὁ σώφρων ἄνθρωπος νὰ ἔρχεται σὲ διάλογο μόνο μὲ συνάνθρωπο σοφὸ καὶ ἐνάρετο, γιατί αὐτὸς ἔχει αἰδὼ καὶ συνείδηση σεβασμοῦ πρὸς τὶς ἰδέες τοῦ ἄλλου.
.               Τὰ περὶ αὐτοσεβασμοῦ καὶ σεβασμοῦ πρὸς τὶς πεποιθήσεις τοῦ ἄλλου, ὡς βάσεων συνοχῆς τῆς κάθε κοινωνίας, τὰ σκέφθηκα μετὰ τὴν προκλητική, προσβλητικὴ καὶ δηκτικὴδημοσίευση τοῦ κ. Μόσιαλου πρὸς τὴν Πίστη τῶν Ἑλλήνων. Σημειώνεται ὅτι σχεδὸν ὅλοι οἱγράφοντες στὰ ΜΜΕ ὑποστήριξαν τὸ προφανὲς ἀτόπημα τοῦ κ. καθηγητοῦ, δικαιολογώντας το… Οἱ περισσότεροι ἔγραψαν ὅτι ἦταν «σάτιρα», «πλάκα», «χιοῦμορ», «ἀστειάκι»… Ἄλλοι «θεολόγησαν» ἐπὶ τῆς «σάτιρας» τοῦ κ. Μόσιαλου, γράφοντας ὀρθῶς μὲν ὅτι ἡ τῶν Εὐαγγελιστῶν διήγηση οὐδὲν ἀναφέρει περὶ «κρίνου» στὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Θεοτόκου καὶ ἑπομένωςἀπαλλάσσεται ὁ κ. Μόσιαλος λόγω τοῦ ἄτοπού του «χιοῦμορ» (…), ἀλλὰ ἀποσιωποῦν τὸ μεῖζον γεγονὸς ὅτι ὁ κ. καθηγητὴς μὲ τὴ «σάτιρά» του ἀρνεῖται τὸ μυστήριο τῆς Γέννησης τοῦΘεανθρώπου. Ἄλλοι «ἐκκλησιολόγησαν», δείχνοντας ὅτι οὐδὲν γνωρίζουν γιὰ τὸ τί σημαίνει Ἐκκλησία…
.               Ἦσαν καὶ οἱ ἀκραῖοι ὑποστηρικτὲς τοῦ ἐκπροσώπου τῆς Ἑλληνικῆς κυβερνήσεως σὲ διεθνεῖς ὀργανισμοὺς ὑγείας, ποὺ ἀντέστρεψαν τὴν ἀλήθεια, χαρακτηρίζοντας «ὀπισθοδρομικοὺς» τοὺς συμπολίτες τους, ποὺ διαμαρτυρήθηκαν γιὰ τὴν ὕβρη πρὸς τὸν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ καὶ «προοδευτικοὺς» αὐτούς, ποὺ προσέβαλαν τὴν Πίστη τους… Γιατί τὰ δημοσιευθέντα ἀπὸ τὸν κ. Μόσιαλο δὲν ἦταν «πλάκα», «σάτιρα» καὶ «καλαμπούρι», στὴν οὐσία ἦσαν μπούλινγκ ἰδεολογικὸ κατὰ τῆς βάσης τῆς Πίστης τῶν Χριστιανῶν. Καὶ μὲ αὐτή του τὴνἐνέργεια ὁ κ. Μόσιαλος οὔτε ἔπεισε κανένα νὰ φορᾶ μάσκα καὶ νὰ ἐμβολιάζεται, οὔτε βοήθησε στὴσυνοχὴ τῆς κοινωνίας…
.               Ἡ Πηνελόπη Δέλτα μπορεῖ νὰ μὴν κατανόησε πλήρως τὸ μυστηριακὸ σῶμα τῆςἘκκλησίας, ἀλλὰ στὴ «Ζωὴ τοῦ Χριστοῦ», ποὺ ἔγραψε, σημειώνει πὼς «ποτέ του ὁ Ἰησοῦς δὲνἀδίκησε κανένα, μόνο ἀγάπη σκορποῦσε γύρω του, ἦταν ἀναμάρτητος, ἀλλὰ σπλαχνιζόταν τὶς ἁμαρτίες τῶν ἄλλων καὶ τοὺς συγχωροῦσε». Αὐτὸν ὁ κ. Μόσιαλος προσέβαλε τὴν ἡμέρα τῶν γενεθλίων Του….
.               Ὁ Χρ. Μαλεβίτσης ἔγραψε τὴ διαπίστωση, ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ἐπειδὴ δὲν μπορεῖ νὰ σκοτώσει τὸν Θεό, τὸν λησμονεῖ καὶ καθίσταται «να ληθαο ν σ να λίθεο κόσμο» (ἕναἀγνῶμον ξεχασιάρικο ὂν σὲ ἕνα πέτρινο κόσμο). Καὶ αὐτὰ συμβαίνουν στὴν Ἑλλάδα… 200 χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ οἱ πρόγονοί μας ἀγωνίστηκαν ὑπὲρ «Πίστεως καὶ Πατρίδος» καὶ μᾶς ἔδωσαν τὴνἐλευθερία, σήμερα κάποιοι ἀρνοῦνται τὴν κληρονομιά τους, ἀπαρνοῦνται τὴν ταυτότητά τους.-      

, ,

Σχολιάστε

ΤΟΜΑΡΙΑ ΚΑΙ… ΠΑΛΙΟΤΟΜΑΡΑ (Δ. Νατσιός)

Τομάρια καί… παλιοτόμαρα

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                           «Ἄλλο ὁ βυρσοδέψης, ἄλλο ὁ τσαγκάρης, ἄλλο ὁ δερματολόγος, ἄλλο ὁ βιβλιοδέτης καὶ ὁἄλλο ὁ δικαστὴς κακουργοδικείου. Βέβαια ὅλοι αὐτοὶ ἔχουν ἕνα κοινὸ σημεῖο: ὅλοι ἀσχολοῦνται μὲ“τομάρια”. Ἀλλὰ πάντως μὲ πολὺ διαφορετικὰ τομάρια ὁ καθένας». Ἐρανίζομαι τὸν πρόλογο ἀπὸ τὸ ἐξαιρετικὸβιβλίο τοῦ π. Ἰω. Κωστὼφ «Ἀθεϊσμός: οἶκος ἀνοχῆς».
.                           Κατ’ ἀρχάς, λόγῳ διδασκαλικῆς συνήθειας, ἀναζήτησα τὰ ἐτυμολογικά τῆς λέξης «τομάρι». Παράγεται ἀπὸ τὸ ὁμηρικὸ ρῆμα «τέμνω», κόβω. Ἀπὸ τὸ «τέμνω» ἔχουμε τὸν τόμο, (=τεμάχιο, τμῆμα), τὴν τομὴκαὶ ἀπὸ ἐδῶ τὸ ὑποκοριστικό, μεσαιωνικὸ «τομάριον» καὶ στὴν νεοελληνικὴ τομάρι, ποὺ σημαίνει δορά, δέρμα. Προφανῶς ἐπειδὴ τὰ δέρματα κατὰ τὴν ἐπεξεργασία τους, στὰ περίφημα γουναράδικα ἢ τουρκιστὶ ταμπάκικα, μύριζαν ἄσχημα -ἂν καὶ τὸ ἐπάγγελμα ἦταν ἐπικερδέστατο, «γουναράδες βρωμεροὶ καὶ στὴν τσέπη ὅλο φλουρί», γράφει ὁ λαογράφος Νίκ. Πολίτης- ἡ λέξη ταυτίστηκε μὲ τοὺς οὐτιδανούς, μὲ τοὺς παλιανθρώπους. Πιὸ συχνὰ ὁ ἁπλὸς λαὸς τὸ χρησιμοποιεῖ στὴν… ὑπερθετική του μορφή, μιλώντας γιὰ «παλιοτόμαρα». Τὸτομάρι, ἂν καὶ οὐδέτερο, γέννησε καὶ μία ἄλλη λέξη, ποὺ χαρακτηρίζει τὸν ἄνθρωπο, ποὺ ἀρχὴ καὶ ρίζα παντὸς ἀγαθοῦ θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του, ὁ φιλοτομαριστής, ὁ ὑπέρμετρα ἐγωπαθής.
.                           Στὸ παρὸν ἄρθρο δὲν μᾶς ἐνδιαφέρουν τὰ τομάρια τοῦ βυρσοδέψη οὔτε τὰ πετσιὰ τοῦτσαγκάρη καὶ τοῦ δερματολόγου ἡ ἐπιστήμη. Θὰ καταπιαστοῦμε μὲ τὰ τομάρια, τὰ παλιοτόμαρα ποὺ λέει καὶ ὁλαός, ποὺ ἐνίοτε ἀπασχολοῦν καὶ τὰ ποινικὰ δικαστήρια. Τὸ τομάρι, ὡς εἶδος ἀνθρωπολογικό, ἀνθεῖ σὲ τοῦτον τὸν τόπο, ὑπάρχει ἐν ἀφθονίᾳ. Λιπαίνεται βεβαίως καὶ εὐδοκιμεῖ λόγῳ καὶ τῆς περιρρέουσας ἀτιμωρησίας. Ἡτιμωρία καὶ ὡς λέξη ἔχει διαγραφεῖ ἀπὸ τὸ λεξιλόγιο τῶν γονέων καὶ διδασκάλων ἤ… διδασκλάβων ὅπως μᾶς κατήντησαν, οἱ δὲ τιμωρίες τῆς Δικαιοσύνης μὲ τὶς ἄδειες καὶ τὰ πενταετοῦς διάρκειας «ἰσόβια» δεσμά, φαντάζουν στὰ μάτια τῶν τομαριῶν μὲ ὀλιγοήμερες διακοπὲς καὶ δωρεὰν σίτιση. Ἐξ ἄλλου τὰ ποικιλώνυμα τομάρια δὲν βασανίζονται ἀπὸ ἠθικὰ διλήμματα τοῦ τύπου «νὰ κλέψω ἢ νὰ μὴν κλέψω», ἀλλὰ ἀπὸ τὸ «θὰ μὲπιάσουν ἢ δὲν θὰ μὲ πιάσουν». Οἱ περισσότεροι «νονοὶ τῆς νύχτας» ἔχουν τὸ στρατηγεῖο τους στὶς φυλακές, ἐκεῖ νιώθουν ἀσφάλεια καὶ ἐξέρχονται ἀνὰ τακτὰ χρονικὰ διαστήματα, γιὰ νὰ ἐπιθεωρήσουν τὰ ἐργοτάξιά τους. Ἂν ἔβγαιναν, τὰ τομάρια,  ἀπὸ τὴν εἱρκτὴ μέσα σὲ φέρετρο, ὅπως γίνεται στὴν «βάρβαρη» Ἀμερική, τὸἔγκλημα θὰ περιοριζόταν σὲ πολὺ μεγάλο βαθμό. Ἀλλὰ ἐδῶ εἶναι Εὐρώπη, θερμοκήπιο καὶ φυτώριο τομαριῶν.
.                           Ἡ πατρίδα μας ἰδίως εἶναι ἀπὸ τοὺς λίγους τόπους τοῦ κόσμου, ἴσως ὁ μοναδικός, ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ὄμβρια ὕδατα, βρέχει καί… ἀνθρώπους. Εἶναι αὐτοὶ ποὺ «πέφτουν ἀπὸ τὰ σύννεφα», καταπῶς μὲπερισσὴ πρωτοτυπία ἀναμασοῦν τὰ ἡμιμαθῆ μειράκια τῶν καναλιῶν, ὅταν ἀποκαλυφθεῖ ἀνόμημα ἑνὸς ὑπεράνω πάσης ὑποψίας τομαριοῦ, ἐπωνύμου ἢ ἀνωνύμου.
.                           Δεῦτε ἴδωμεν τώρα ποιές εἶναι οἱ πιὸ συνηθισμένες καὶ διακριτὲς κατηγορίες τομαριῶν στὸν τόπο μας. Διευκρινίζω ὅτι δὲν θὰ ἀναφερθῶ μόνο στοὺς ἐγκληματίες τοῦ κοινοῦ ποινικοῦ δικαίου, ἀλλὰ καὶ σὲ τομάρια τοῦ κοινοῦ «πνευματικοῦ» δικαίου. (Θυμήθηκα αὐτὸ τὸ βαθύτατα θεολογικὸ ποὺ ἔλεγε ὁ ὁσιακῆς μνήμης γέροντας π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος, «ὁ ἅγιος τῶν φυλακισμένων», πολὺ σπουδαία μορφή, στὶς ὁμιλίες του στοὺς φυλακισμένους. «Εἴμαστε ὅλοι ἐγκληματίες, ἁπλῶς ἐσᾶς σᾶς ἔπιασαν»).
.                           Πρῶτον: Τομάρια καὶ παλιοτόμαρα εἶναι ὅσοι ἐκμεταλλευόμενοι τὴν ὅποια ἐπωνυμία ἀπέκτησαν, ἐξευτελίζουν πρόστυχα κυρίως νεαρὰ κορίτσια, ὄντας οἱ ἴδιοι περασμένης ἡλικίας. («Τρία δὲεἴδη ἐμίσησεν ἡ ψυχή μου…. πτωχὸν ὑπερήφανον, πλούσιον ψεύστην καὶ γέροντα μοιχόν…», γράφει ἡΣοφία τοῦ Θεοῦ). Τὸ γιατί περίσσεψαν τὰ βδελυρὰ αὐτὰ ἐγκλήματα – ὄχι μόνο σὲ ἐπώνυμα τομάρια, ἀλλὰ καὶσὲ ἀνθρώπους τῆς διπλανῆς πόρτας – καὶ καθημερινῶς ξεβράζονται τέτοια τομάρια ἡ ἀπάντηση εἶναι μία καὶἀνήκει στὸν Ντοστογιέφσκι: «Χωρὶς Θεὸ ὅλα ἐπιτρέπονται». Ἂς προστεθεῖ ἐδῶ καὶ ἡ ἔλλειψη ὑγιῶν παραδειγμάτων, μὲς στὴν οἰκογένεια ποὺ περιορίζεται στὰ «πρέπει» καὶ ὄχι στὸ «πρέπον» καὶ στὴν παρεχόμενη ἐκπαίδευση, ποὺ ἀντὶ νὰ ἀρωματίζεται ἀπὸ τὴν ὅλο εὐγένεια καὶ ἁγνότητα Παράδοσή μας, παραδόθηκε στὶς ἀκαθαρσίες Δύσης καὶ Ἀνατολῆς.
.                           Δεύτερον: Τομάρια εἶναι ὅσοι νυχθημερὸν ἀνεμίζουν τὸ δρεπάνι τοῦ θανάτου, μέσῳ τῶν διαύλων τῆς τηλοψίας, μὲς στὰ σπίτια μας, κατατρομοκρατώντας τὸν λαὸ καὶ ἰδίως τοὺς ἡλικιωμένους ποὺφοβοῦνται καὶ τὸν ἀέρα ποὺ ἀναπνέουν. Παρηγοριὰ καὶ ἐνθάρρυνση θέλει ὁ κόσμος καὶ ὄχι φέρετρα καὶνεκροταφεῖα.
.                           Τρίτον: Τὰ χειρότερα τομάρια εἶναι οἱ βλάσφημοι. «Κἂν ἀκούσῃς τινὸς ἐν ἀμφόδῳ ἢ ἐν ἀγορᾷ μέσῃ βλασφημοῦντος τὸν Θεόν, ἐπιτίμησον, κἂν πληγὰς ἐπιθεῖναι δέη, μὴ παραιτήσῃ, ῥάπισον αὐτοῦ τὴν ὄψιν, σύντριψον τὸ στόμα, ἁγίασόν σου τὴν χείρα διὰ τῆς πληγῆς, κἂν ἐγκαλῶσιν τινές, κἂν εἰς δικαστήριον  ἕλκωσιν, ἀκολούθησον, κἂν ἐπὶ τοῦ βήματος ὁ δικαστὴς ἀπαιτήσῃ, εἰπὲ μετὰ παρρησίας ὅτι τὸν βασιλέα τῶν ἀγγέλων ἐβλασφήμησεν…». (Ἰωάννου Χρυσοστόμου, α’, Πρὸς Ἀνδριάντας. Και σὲ νεοελληνικὴ ἀπόδοση. «Ἂν ἀκούσεις κάποιον σὲ δρόμo ἢ στὴν ἀγορὰ (ἢ σὲ ΜΜΕ, θὰ προσθέταμε), νὰ βλασφημεῖ τὸν Θεὸ (ἢ τὴν Θεοτόκο), ἔλεγξέ τον. Μὴν σταματήσεις ἀκόμη κι ἄν σοῦ ἐπιτεθεῖ. Χτύπησέ τον στὸ πρόσωπο, «σύντριψον τὸ στόμα» (σήμερα, σὲ πολὺ ἁπλὴ γλώσσα αὐτὸμεταφράζεται «σπάσ’ του τὰ μοῦτρα»), ἁγίασε τὸ χέρι σου ἀκόμη καὶ ἂν σὲ κατηγορήσουν κάποιοι ἢ σὲσύρουν σὲ δικαστήρια. Καὶ στὸ βῆμα τοῦ κριτηρίου, νὰ πεῖς μὲ θάρρος, ὅτι τὸ ἔπραξες γιατί βλαστήμησε (ὁραπισθεὶς) τὸν βασιλέα τῶν ἀγγέλων».
.                           Βαριά, σκληρὰ λόγια θὰ σκεφτεῖ κάποιος. Και μάλιστα ἀπὸ τὸν Χρυσόστομο ἅγιο, ὁ ὁποῖος σὲ ἄλλη περίπτωση, γιὰ τὸ ἴδιο θέμα τοῦ ἐλέγχου, θὰ πεῖ: «Χρῆ καὶ τοὺς ἐπιτιμῶντας τοῦτο συμμέτρως ποιεῖν», δηλαδὴ «Πρέπει ἐκεῖνοι ποὺ ἐπιπλήττουν καὶ ἐλέγχουν, νὰ τὸ κάνουν μὲ μέτρο». (Εἰς Δαυὶδ καὶΣαούλ, ὁμιλ. Γ, 2).
.                           βρίζεται, βλασφημεται σήμερα Θεοτόκος μας, κκλησία το Χριστο. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, κόπρος το Αγεία, πωνυματοφόρος σαχλαμάρα, γι ν πουλήσει λίγη ξυπνάδα κα βλακώδη «προοδευτισμό», νοίγει τν χετό του κα βλασφημε κα σπιλώνει σια κα ερά. Κα τί κάνουμε; Φοβόμαστε μήπως μς πον σκοταδιστές, ποιοί; Τ σκότος τ ψηλαφητόν. θνικιστές, ποιοί; Ο προδότες. Ρατσιστές, ποιοί; Ο χθρο τν λλήνων. Ὁ Ἅγιος Νικόλαος, ἡ «εἰκόνα πραότητος», ὅταν ὁ αἱρεσιάρχης Ἄρειος βλασφημοῦσε τὸν Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ, χαστούκισε τὸν βλάσφημο καὶ τὸν ἔκλεισαν φυλακή. Ὁ Κύριος, ὅμως, τὸν ἐπαίνεσε καὶ τὸν δόξασε.
.                           Στὸ ἱστορικό του βιβλίο , «τὸ χρονικό τοῦ Κάρς», ὁ Χρῆστος Σαμουηλίδης, Κιλκισιώτης συγγραφέας, περιγράφει τὰ πάθια, τοὺς καημοὺς καὶ τὶς σφαγὲς τῶν Ἑλλήνων τοῦ Καυκάσου καὶ τὴν μετεγκατάστασής τους στὴν Ἑλλάδα, ὅσοι γλύτωσαν ἀπὸ τὸν αἱμοσταγῆ Κεμάλ. Ἡ σκηνὴ εἶναι ἀπὸ τὸν ἐρχομὸ τῶν πλοίων γιὰ τὸ «νόστιμον ἧμαρ». «Ἐκείνη τὴν στιγμὴ κατέφθασαν στὸ λιμάνι καὶ δύο ἄνδρες τοῦ κλιμακίου τῆς Μίσιας (=ἡ ἑλληνικὴ ἀποστολὴ ποὺ θὰ μετέφερε τοὺς πρόσφυγες στὴν πατρίδα). Ὁ ἕνας βλέποντας τὴν κατάσταση ἐκνευρίστηκε τόσο πολύ, ὥστε ἄρχισε νὰ βρίζει Χριστοὺς καὶ Παναγίες.  Μόλις τὸν ἄκουσαν οἱ πρόσφυγες, ποὺ δὲν ἦταν συνηθισμένοι οὔτε νὰ λένε οὔτε νὰ ἀκοῦνε παρόμοιες βρισιές, ἔγιναν ἔξαλλοι καὶ στράφηκαν ἐναντίον τοῦ ὑβριστῆ, παρ’ ὅλο ποὺ εἶδαν ὅτι ἦταν ὑπερασπιστής τους. Τὸν ἅρπαξαν καὶ ἄρχισαν νὰ τὸν δέρνουν ἄγρια». (σελ. 249). Ἦταν ἀληθινοὶ Ἕλληνες…
.                           Τώρα ξημερωμένοι κα νιάτως ξευρωπαϊσμένοι νεχόμαστε τος καντιποτένιους νβλασφημον τν Θεοτόκο.

,

Σχολιάστε

«ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Η ΕΥΣΠΛΑΓΧΝΙΑ» (ἀπάντηση γιὰ τὴν ἀμαύρωση τῆς εἰκόνος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ)

28 Δεκεμβρίου 2019

“Γεννήθηκε ἡ εὐσπλαχνία”,
γιὰ τὴν ἀμαύρωση τῆς εἰκόνος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ
τοῦ Μητροπολίτου Ἀργολίδος Νεκταρίου

«Ἕν’ ἄλλο βράδυ τὸν ἄκουσα νὰ κλαίει δίπλα.
Χτύπησα τὴν πόρτα καὶ μπῆκα. Μοῦ ᾽δειξε
πάνω στὸ κομοδίνο ἕνα μικρὸ ξύλινο σταυρό.
“Εἶδες, μοῦ λέει, γεννήθηκε ἡ εὐσπλαχνία”.
Ἔσκυψα τότε τὸ κεφάλι κι ἔκλαψα κι ἐγώ.
Γιατί θὰ περνοῦσαν αἰῶνες καὶ αἰῶνες
καὶ δὲν θά ᾽χαμε νὰ ποῦμε τίποτε ὡραιότερο ἀπ’ αὐτὸ»
( «Ἡ γέννηση». Τάσος Λειβαδίτης)

.               Τούτη τὴ μέρα ποὺ γεννήθηκε ἡ Εὐσπλαχνία, ποὺ ταυτίζεται μὲ τὴν Ἀγάπη, βρέθηκαν κάποιοι συμπολίτες μας ποὺ ἐπιχείρησαν νὰ τὴν ἀμαυρώσουν. Ἂν καὶ λυπήθηκα βαθειὰ μέσα μου καὶ πόνεσα γιὰ αὐτὰ τὰ νέα παιδιά, δὲν θέλησα οὔτε νὰ σχολιάσω, οὔτε νὰ διαμαρτυρηθῶ, οὔτε πολὺ περισσότερο νὰ «ἀπειλήσω» μὲ ἀρὲς καὶ ἀναθέματα τοὺς δημιουργούς της ἀφίσας καὶ τοὺ  «βλάσφημου πάρτυ». Προτιμῶ τὴν σιωπὴ τοῦ Χριστοῦ. «Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐσιώπα» μπροστὰ στὸ καταιγισμὸ τῶν κατηγοριῶν, ἀπειλῶν, βλασφημιῶν. Μία σιωπὴ ἰσχυρότερη ἀπ’ ὅλες τὶς φωνὲς καὶ βροντές. Ἀλλὰ καὶ γιὰ ἕναν ἀκόμη λόγο. Ἡ ἀντίδραση σὲ κάθε «βλάσφημη» ἐκδήλωση, ταινία, βιβλίο κ.λπ. εἶναι ἡ καλύτερη διαφήμηση καὶ τὸ ἔχουν μάθει καλὰ οἱ ἐπαγγελματίες τῆς διαφήμησης… Τὸ κακὸ δὲν τὸ διαφημίζουμε. Ὁ Χριστὸς δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὸ κακό. Δὲν ἔχει καμιὰ σχέση μαζί του.
.               Ὅμως μετὰ τὸ θόρυβο ποὺ ξεσηκώθηκε, ἐνοίωσα ὅτι δὲν μπορῶ νὰ παραμείνω στὴ σιωπή μου. Γι’ αὐτὸ καὶ καταθέτω κάποιες σκέψεις καὶ κάποια ἐρωτηματικά, ὅσο γίνεται πιὸ νηφάλια, πρὸς τοὺς διοργανωτὲς τοῦ ἐν λόγω πάρτυ, ἀλλὰ καὶ σὲ ἐμᾶς.
.               Δὲν τοὺς γνωρίζω προσωπικά, ἀλλὰ ἀπ’ ὅ,τι κατάλαβα καὶ ἀπὸ τὴ μικρὴ πληροφόρηση ποὺ εἶχα, πρόκειται γιὰ νέα παιδιά, τὰ ὁποῖα, μεταξὺ τῶν ἄλλων, βρῆκαν καὶ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ ἐκδηλώσουν τὴν ἀντίδρασή τους στὸ «κατεστημένο», ἴσως καὶ τὸν πόνο τους, τὸ ἄγχος τους ἢ τὴν ἀγωνία τους μπροστὰ στὰ ἀμείλικτα καὶ ἐπιτακτικὰ ἐρωτήματα τῆς ὕπαρξης. Βεβαίως, ἀπ’ ὅσο πληροφορήθηκα, δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ γίνεται κάτι τέτοιο. Ἔγινε καὶ τὸ Πάσχα, ἀλλὰ ἔμεινε μεταξύ τους καὶ δὲν πῆρε τέτοιες διαστάσεις.
.               Κάποιοι χριστιανοὶ ἐπικαλέστηκαν τὰ «ἀνθρώπινα δικαιώματα», τὸ σεβασμὸ στὰ πιστεύω τοῦ ἄλλου κ.λπ. κ.λπ. Δὲν τὸ κάνω. Ὄχι γιατί τὰ ἀμφισβητῶ, ἀλλὰ γιατί ὡς χριστιανὸς τὰ θεωρῶ πολὺ λίγα. Ὁ Χριστὸς παραιτήθηκε τῶν «ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων Του», δὲν αἰσθάνθηκε τὴν ἀνάγκη νὰ ἀπολογηθεῖ, νὰ ἀπαιτήσει τὴν ἐφαρμογὴ τῶν στοιχειωδῶν δικονομικῶν μέσων της ἐποχῆς Του. Παραδόθηκε ἐθελούσια καὶ ὁδηγήθηκε ἀνυπεράσπιστος στὴ σφαγὴ «ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καὶ σωτηρίας». Κι ἔκανε τὴν ὑπέρβαση.
.               Κι ἔρχομαι στὸ ἐρώτημα.
.               Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση ὅτι οἱ διοργανωτὲς διάλεξαν αὐτὴ τὴν ἐκπληκτικὴ σὲ κάλλος καὶ ὑψηλῆς τέχνης εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ φυλάσεται στὸ Σινᾶ. Εἶναι ἡ πιὸ παλιὰ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἔχει γίνει ἀντικείμενο θαυμασμοῦ, ἔρευνας καὶ ἀναλύσεων, ὄχι μόνον ἀπὸ θεολόγους ἀλλὰ καὶ ἀπὸ καλλιτέχνες, κριτικοὺς τέχνης καὶ εἰδικούς. Μία εἰκόνα ποὺ ἀποτέλεσε τὸ πρότυπο ὅλων τῶν ἄλλων εἰκόνων τοῦ Χριστοῦ. Ἀναρωτιέμαι λοιπόν: Δὲν εἶδαν αὐτὴ τὴν ὀμορφιά; Πῶς τόλμησαν νὰ τὴν κακοποιήσουν μὲ τόσο βάναυσο τρόπο; Πῶς θὰ μᾶς φαινόταν ἂν κάποιος κατέστρεφε καὶ ἀλλοίωνε τὶς προσωπογραφίες τῶν μεγάλων καλλιτεχνῶν ποὺ φιλοξενοῦνται στὰ μεγάλα μουσεῖα; Ἐδῶ δὲν πρόκειται ἁπλῶς γιὰ κίτς, ἀλλὰ γιὰ κάτι βαθύτερο, ἔνδειξη μίας ἐσωτερικῆς ἐρημίας καὶ ἀδυναμίας νὰ ξεχωρίσουμε τὴν ὀμορφιά, ἀπὸ τὴν ἀσχήμια…
.               Ὅσοι διαβάζετε τοῦτες τὶς γραμμὲς σᾶς καλῶ νὰ κοιτάξετε αὐτὴν τὴν εἰκόνα. Ἀφεθεῖτε γιὰ λίγο. Κι ἔπειτα κρύψτε τὸ ἀριστερὸ μάτι τοῦ Χριστοῦ. Δεῖτε μόνο τὸ δεξί. Θὰ δεῖτε ἕνα μάτι συμπόνιας, εὐσπλαχνίας, ἱλαρότητας, ἐλέους καὶ ἀγάπης. Κρύψτε τώρα τὸ δεξὶ μάτι καὶ δεῖτε τὸ ἀριστερό. Ἕνα μάτι πού σου προκαλεῖ τὸ δέος. Τὸ δέος μπροστὰ στὸ μυστήριο, μπροστὰ στὴ θεότητα τοῦ Χριστοῦ. Κι ὅμως σ’ αὐτὸ τὸ μᾶλλον αὐστηρὸ μάτι, ὄχι τυχαία, τὸ φρύδι εἶναι σηκωμένο, ἕτοιμο γιὰ νὰ ἀκούσει Μ’ ἐνδιαφέρον τὸν ἄνθρωπο. Ἕνας συνδυασμὸς δέους ἀλλὰ καὶ ἀγάπης. Φοβᾶμαι ὅτι αὐτὸ τὸ βλέμμα τοῦ δέους καὶ τῆς ἀπέραντης ἀγάπης, οἱ διοργανωτές, ὅπως καὶ οἱ περισσότεροι ἀπὸ μᾶς δὲν τὸ ἀντέχουμε. Ὅ,τι ἔγινε ἦταν μία ἀντίδραση καὶ μία ἐπίθεση στὴν Ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὴ τὴν Ἀγάπη δὲν τὴν ἀντέχουμε. Ναί, δὲν ἀντέχεται ἡ Ἀγάπη. Μᾶς βολεύουν τά… ρὸζ αἰσθηματάκια, ποὺ διαρκοῦν «ὅσο κρατάει ἕνας καφὲς» ἀλλὰ ὄχι ἡ «κραταιὰ ὡς θάνατος ἀγάπη».
.               Βλέπω πολλοὺς χριστιανοὺς σὲ παρόμοιες περιπτώσεις νὰ ἐξανίστανται, ἄλλοι νὰ ἀνησυχοῦν, ἄλλοι νὰ ἀγχώνονται, ἄλλοι νὰ καλοῦν «στ’ ἅρματα» γιὰ νὰ ὑπερασπίσουν τὸ Χριστό. Κατανοῶ τὴ δικαιολογημένη ἀντίδραση, δὲ μπορῶ ὅμως νὰ συμφωνήσω μὲ «σταυροφορικὲς» μεθόδους. Ὁ Χριστὸς δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ροπαλοφόρους ὑπερασπιστές. Στὴ σύλληψη Τοῦ ἐπιτίμησε τὸν ἀπόστολο Πέτρο. «Βάλε τὴν μάχαιραν εἰς τὴν θήκην»… Οἱ ὅποιες «βλασφημίες» πρὸς τὸ πρόσωπό Του δὲν Τὸν ἀγγίζουν. Ξέρει πολὺ καλὰ ἀπὸ βλαστήμιες, ἀπὸ φτύσιμο, ἀπὸ χαστούκια, ἀπὸ ραπίσματα, ἀπὸ καρφιά, ἀπὸ ξύδι, ἀπὸ χολή, ἀπὸ λόγχες. Ὁ Χριστός, ὅπως ἔλεγε ὁ Pascal, βρίσκεται στὴ Γεθσημανῆ καὶ ἀγωνιᾶ ὣς τὸ τέλος τοῦ κόσμου. Τὸ πάθος Του ἔχει διπλὴ ὄψη. Πάσχει πάνω στὸ σταυρὸ καὶ πάσχει ἀπὸ δύο ὁμάδες. Πάσχει ἀπὸ ἐχθροὺς καὶ φίλους. Πάσχει ἀπὸ τὴν ἀδυναμία τοῦ κόσμου νὰ Τὸν κατανοήσει. Πάσχει ἀπὸ τὰ παιδιά Του, ποὺ δὲν Τὸν κατανοοῦν, πάσχει καὶ ἀπὸ τὰ ἄλλα παιδιά Του, ποὺ τὸν ἀρνοῦνται, γιατί καὶ αὐτοὶ δὲν Τὸν κατανοοῦν. Πάνω στὸ σταυρό, ἀντὶ νὰ καταραστεῖ, ἀντὶ νὰ ρίξει κεραυνούς, ἀντὶ νὰ τιμωρήσει… ἀγωνιᾶ γιὰ τοὺς σταυρωτές Του, τοὺς βλάσφημους, τοὺς ληστές, ἀγωνιᾶ γιὰ ὅλους μας καὶ ἕνα ζητᾶ: «Πάτερ, ἅφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι». Μία κραυγὴ ἀγωνίας ποὺ ἀκούγεται ὣς καὶ σήμερα καὶ θὰ ἀκούγεται ἕως τὸ τέλος τοῦ κόσμου.

.               Ἀδελφοί,

«Μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία, μηδὲ δειλιάτω». Καὶ τοῦτο γιατί «γεννήθηκε ἡ Εὐσπλαχνία».
.               Πέρασαν καὶ θὰ περάσουν αἰῶνες καὶ αἰῶνες «καὶ δὲν θά ’χουμε νὰ ποῦμε τίποτα ὡραιότερο ἀπ’ αὐτό».

Μὲ εὐχὲς γιὰ Χριστούγεννα ἐλπίδας
Ὁ Ἀργολίδος Νεκτάριος

 

ΠΗΓΗ: imargolidos.gr

 

 

,

Σχολιάστε

ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ κ. ΤΣΙΑΡΑ. (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΣΕ ΣΑΣ…)

Ντροπή σας, κ. Τσιάρα!

τῆς ἐφημ. «Δημοκρατία», 13.11.2019

.                 Οἱ ὕβρεις στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας, τῶν ἁγίων, ἡ βλασφημία τῶν θείων ἐπιτρέπονται στὴν Ἑλλάδα, μὲ τὶς εὐλογίες τῆς κυβέρνησης τῆς Νέας Δημοκρατίας! Κάθε συμπλεγματικὸ πρόσωπο, ποὺ φέρει ἐντός του μεγάλο πλεόνασμα κακότητας καὶ καλπάζουσα πνευματικὴ νόσο, θὰ μπορεῖ νὰ προσβάλλει τὶς θρησκευτικὲς πεποιθήσεις τῆς πλειοψηφίας χωρὶς τὸ κράτος νὰ ἀσκεῖ κανένα δικαίωμά του ὥστε νὰ διατηρηθεῖ ἡ κοινωνικὴ εἰρήνη καὶ νὰ προστατευτοῦν οἱ χριστιανοὶ ἀπὸ τὶς ἀνόσιες ροπὲς μίας προβληματικῆς μειοψηφίας.
.                 Ὁ ὑπουργὸς Δικαιοσύνης Κώστας Τσιάρας προέβη σὲ μία πρωτοφανῆ πράξη περιφρόνησης τοῦ θρησκευτικοῦ συναισθήματος τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀλλὰ καὶ ἐξευτελισμοῦ τῆς κρατικῆς λειτουργίας. Ἐνῶ ἀρχικὰ εἶχε ἐξαγγείλει ὅτι στὸν νέο Ποινικὸ Κώδικα θὰ ἐπανέλθει τὸ ἀξιόποινο τῆς βλασφημίας, στὴ συνέχεια, ἐπειδὴ ὁ ἴδιος διαπίστωσε «ἀντιδράσεις» (ἀπὸ τὴν ἄκρα Ἀριστερά, ποὺ ἔχει δεύτερη φύση τὸν ἀντιχριστιανισμό, καθὼς καὶ ἀπὸ τοὺς χριστομάχους δικαιωματιστές), ἀποφάσισε νὰ ἀναιρέσει ὅσα εἶπε καὶ νὰ ἀνακαλέσει τὴ σχετικὴ νομοθετικὴ πρωτοβουλία ἀπὸ τηλεοράσεως!
.                 Ὁ κ. Τσιάρας μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἀναγνωρίζει ὡς κυρίαρχη καὶ καθοριστικὴ γιὰ τὸν τρόπο ἄσκησης τῆς ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας τὴ βούληση τοῦ κοινωνικοῦ περιθωρίου. Γιὰ νὰ μὴν προσβληθεῖ ἡ ὀλιγάριθμη δράκα προβληματικῶν ἀνθρώπων, στρέφεται εὐθέως κατὰ τῆς πλειοψηφίας τοῦ λαοῦ μας, συνεχίζοντας τὴν ἀντιχριστιανικὴ πολιτικὴ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ.
.                 Ἐπιπλέον, ὁ κ. Τσιάρας «ἀδειάζει» καὶ τοὺς συναδέλφους του στὸ ὑπουργικὸ συμβούλιο, ἀλλὰ καὶ τὸν ἴδιο τὸν πρωθυπουργό. Μέσα στὰ πολλὰ ποὺ εἶπε, καλὸ θὰ ἦταν νὰ περιλάβει καὶ τὴ διαδικασία ποὺ ἀκολούθησε γιὰ νὰ ἀποσύρει τὴ διάταξη περὶ βλασφημίας. Σὲ ὑπουργικὸ συμβούλιο ἢ σὲ συνεννόηση μὲ τὸν κ. Μητσοτάκη προέκυψε αὐτὴ ἡ ἀπόφαση ἢ ἁπλὰ ὁ κ. Τσιάρας εἶδε ἐπὶ ὥρα τηλεόραση, διάβασε πολλὲς ἀναρτήσεις ἀριστεριστῶν στὸ διαδίκτυο καὶ σκέφτηκε ὅτι εἶναι «πολλὲς οἱ ἀντιδράσεις» γιὰ τὴν ποινικοποίηση τῆς βλασφημίας;
.                Εἶναι κρίμα γιὰ τὴν Ἑλλάδα νὰ ἀσκεῖται πολιτικὴ αὐτοῦ του εἴδους καὶ οἱ ὑπουργοὶ τῆς κυβέρνησης νὰ φέρουν μεγάλο μερίδιο εὐθύνης γιὰ τὴν ἐξαχρείωση τῶν ἠθῶν τοῦ λαοῦ μας.

 

 

Σχολιάστε

ΤΟΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΤΟΥ ΑΡΑΓΕ ΤΟΝ ΒΛΑΣΤΗΜΑΕΙ ΔΗΜΟΣΙΑ; (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

Τὸν διευθυντὴ τῆς ἐφημερίδας του ἆραγε
τὸν βλαστημάει δημόσια;
 

τοῦ Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη 

.                  Ἡ ἀπάντησις εἶναι «ὄχι»! Καὶ πολὺ περισσότερο δὲν βλαστημάει δημόσια, προφορικῶς ἢ γραπτῶς, τὸν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας. Ὁ λόγος γιὰ ἕνα δημοσιογράφο τῆς «Καθημερινῆς», τὸν κ. Στέφανο Κασιμάτη, πού στὴ στήλη του (2η σελ.) οὔτε λίγο οὔτε πολὺ «ἐγκωμιάζει» τὴ βλασφημία τῶν θείων, τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ ὀνόματος τῆς Παναγίας! Γιὰ τὸν δημοσιογράφο ἡ βλασφημία εἶναι «μιὰ βαθειὰ ριζωμένη σχέση στὴ συνείδηση τοῦ Ἕλληνα. Θὰ ἐξακολουθήσει νὰ ὑπάρχει καὶ νὰ ἐξελίσσεται στὸν χρόνο, εἴτε καταργηθεῖ τὸ ἄρθρο τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα εἴτε παραμείνει. Τὸ ξέρουν ὣς καὶ οἱ παπάδες αὐτό!».

  • Ὁ Χριστὸς θὰ εἶναι πάντοτε «σημεῖον ἀντιλεγόμενον». Καὶ αὐτὸ φανερώνει, ὅτι εἶναι τὸ ζωντανὸ Πρόσωπο ὅλων τῶν αἰώνων. Θὰ ἐπαναλαμβάνεται τὸ σκηνικό του Γολγοθᾶ. Ἄλλοι, οἱ πολλοί, «ἐβλασφήμουν Αὐτὸν» (Ματθ. κζ’ 39), ἄλλοι Τὸν ὑμνοῦσαν καὶ ἐξέφραζαν τὴ μετάνοιά τους, τὴ συντριβή τους, τὴν ὁμολογία τοὺς (Λουκ. κγ´ 42). Δὲν ἔχουμε ἀπαίτησι ἀπό τά σκουλήκια, ποὺ εἶναι χωμένα στὶς σκοτεινὲς τρύπες τῆς γῆς νὰ θαυμάζουν τὸν ἥλιο. Ἀλλὰ καὶ δὲν θ’ ἀφήσουμε τὰ σκουλήκια νὰ μᾶς καθορίζουν τί εἶναι ὁ ἥλιος! Θὰ ἰσχύη πάντοτε ὅ,τι Ἐκεῖνος, ὁ Ἥλιος τῆς Θεότητας καὶ τῆς Ἀγάπης, εἶπε: «Πᾶς ὁ φαῦλα πράσσων μισεῖ τὸ φῶς καὶ οὐκ ἔρχεται πρὸς τὸ φῶς, ἵνα μὴ φανερὰ ὦσι τὰ ἔργα αὐτοῦ» (Ἰωάν. ζ΄20).

  • Ὁ Χριστὸς δὲν ἔχει ἀνάγκη διαφημίσεως. Λάμπει τὸ ἀναμάρτητο πρόσωπό Του. Δὲν προσβάλλεται καὶ ὅταν ὁλοφάνερα οἱ ἀσεβεῖς Τὸν ἀρνοῦνται. Θὰ ἰσχύη ὁ καθοριστικός Του λόγος: «Ὁ μὲν Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὑπάγει καθὼς γέγραπται περὶ αὐτοῦ· οὐαί δὲ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ, δι᾽ οὗ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται· καλὸν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος» (Ματθ. κϛ´ 24).

  • Δὲν εἶπε ὁ Χριστὸς νὰ φυλακίζωνται ὅσοι Τὸν βλασφημοῦν. Ἀλλὰ καὶ δὲν ἐπικύρωσε τὴν αἰσχρὴ βλασφημία ὡς σῆμα κατατεθὲν ἐχθρῶν Του καί… φίλων Του! ἡ βλασφημία ἐκστομίζεται ὄχι μόνο ἀπό ἀσεβεῖς, ἀλλά καὶ ἀπό λεγομένους «ὀρθοδόξους χριστιανούς»! Καὶ φυσικά, ἂν κάποιος βλάσφημος μετανοήση καὶ ζητήση τὸ ἔλεος καὶ τὴν ἀγάπη Του, θὰ βρεθῆ στὰ δεξιά Του, ὅπως συνέβη μὲ τὸν ἅγιο πλέον ληστή, τὸν πρώην βλάσφημο (Ματθ. κζ´ 39). Ἀλλ’ αὐτὸ δὲν σημαίνει, ὅτι ἡ Ἐκκλησία καὶ τὸ Ἑλληνικὸ Κράτος θ᾽ ἀνέχεται τὴν αἰσχρή, κακόβουλη καὶ μανιώδη βλασφημία τῶν θείων.

  • Ὁ ὑπέρμαχος τῆς βλασφημίας τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Παναγίας δημοσιογράφος θεωρεῖ, ὡς δεῖγμα… εὐφυΐας τοῦ Ἕλληνα τὴ φρικτὴ βλασφημία. Γράφει: «Ἕνας τρόπος γιὰ νὰ διασκεδάζω τοὺς ξένους φίλους, ἦταν νὰ τοὺς ἐξηγῶ ἐπακριβῶς τὶς συνηθέστερες βρισιὲς ποὺ ἔβγαιναν ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ ἐξυπνότερου λαοῦ τοῦ κόσμου σχετικὰ μὲ τὰ θεῖα… Ἐξακολουθῶ νὰ πιστεύω, ὅτι μιὰ γλαφυρή, ὄχι στεγνή, ἐξήγηση τῶν σεξουαλικῶν ὕβρεων (!) περὶ τὰ θεῖα εἶναι ἀπαραίτητο στοιχεῖο τῆς εἰσαγωγῆς κάθε ξένου στὸ σύμπαν τοῦ Ὑπαρκτοῦ Ἑλληνισμοῦ».

.           Καὶ ἄθεος ἂν εἶναι ὁ ἐν λόγῳ δημοσιογράφος (δὲν ἔχουμε ὑπ᾽ ὄψιν μας σχετικὴ δήλωσί του), θὰ ἦταν πρὸς τιμήν του ἕνας στοιχειώδης σεβασμὸς ὄχι τόσο τοῦ βλασφημουμένου Προσώπου, ὅσο τοῦ ἐσωτερικοῦ περιεχομένου τοῦ βλασφημοῦντος! Ἂν θεωρῆ πολιτισμὸ τὴ σεξολογία καὶ τὰ σεξουαλικὰ ἀνέκδοτα, ἂς τὰ περιορίση στὸ πρόσωπό του καὶ στοὺς… δικούς του! Δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ θεωρῆ «ἀναχρονιστικὰ ἄρθρα τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα σχετικὰ μὲ τὴν καθύβρισι τῶν θείων».

  • Εἶναι τόση ἡ ἀσεβής προσπάθειά του νὰ στηρίξη τὴ συνήθεια τῆς βλασφημίας, ὥστε… παίζει μὲ τὴν κτητικὴ ἀντωνυμία «σου». Δηλαδή, ἰσχυρίζεται δικολαβίστικα, ὅτι ὅποιος βλαστημάει, δὲν βλαστημάει τὴ Θεότητα γενικῶς, άλλά τὴ «θεότητα τοῦ ἄλλου»! Ἀλλά, κ. δημοσιογράφε, μία εἶναι ἡ Θεότητα ποὺ βρίζεται, ἡ Θεότητα τοῦ Χριστοῦ. Ἁπλῶς μὲ τὸ «σοῦ», πού προσθέτουν οἱ βλάσφημοι, τελοῦν ἕνα ἀκόμα ἀδίκημα: Προσβάλλουν καὶ τὴν πίστι τοῦ ἄλλου.

  • Ὄχι, κύριοι βλάσφημοι, δὲν ἔχετε δικαίωμα νὰ προσβάλλετε Ἐκεῖνον, πού γιὰ τὸν ἄλλον εἶναι λατρεία, ζωὴ καὶ σωτηρία. Τολμᾶ ὁ κ. Δημοσιογράφος νὰ γράψη βλάσφημο κείμενο γιὰ τὸν προϊστάμενό του, τὸν διευθυντὴ τῆς ἐφημερίδας του; Γιά μᾶς ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ἄπειρες φορὲς ἀνώτερος ὄχι ἀπό το διευθυντὴ μιᾶς ἐφημερίδας ἢ ἕνα δημοσιογράφο, ἀλλά καὶ ἀπό κάθε τρανὸ τῆς γῆς!

 

,

Σχολιάστε

«…ΤΟΝ ΒΛAΣΦΗΜΟ ΟΥΤΕ Η ΓΗ ΔΕΝ ΤΟΝ ΔΕΧΕΤΑΙ» (Δ. Νατσιός)

«…τν βλάσφημο οτε γ δν τν δέχεται»

Δημ. Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Ἂν ὑβρίσεις τὴν μάνα μου καὶ τὸν πατέρα μου σὲ συγχωρῶ, 
ἂν βλαστημήσεις τὴν Παναγία καὶ τὸν Χριστό, δὲν ἔχω μάτια νὰ σὲ δῶ»
(Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς)

.           Ἀποτυχημένοι διανοούμενοι, πανεπιστημιακοὶ μὲ προσόντα ἀκρίδας, ἐκκλησιομάχοι, καντιποτένιοι νεοσταλινικοί, ἡμιμαθεῖς, μετατρέπουν τὴν πατρίδα σὲ «ράκος ἀσθμαῖνον», σὲ ρημαδιό.  Ἄνοιξαν τὶς φυλακὲς -ὁ νόμος τοῦ ἀπίθανου αὐτοῦ τύπου Παρασκευόπουλου- καὶ ἀμόλησαν στυγεροὺς ἐγκληματίες γιὰ νὰ συνεχίσουν τὸ ἔργο τους, τὶς ἀνομίες τους.
.           Ὁ Κουφοντίνας, τρισάθλιο ὑποκείμενο, δολοφόνος ἀμετανόητος, λὲς καὶ ὑπηρετοῦσε τὴν θητεία του σὲ στρατόπεδο νεοσυλλέκτων, ἔπαιρνε ἄδειες καὶ προκλητικά, σεργιανοῦσε γιὰ ψώνια στὴν ἀγορὰ τῆς Ἀθήνας.  (Καὶ ὁ γιός του, τὸ ζαγάρ’, «νὰ βγάζει τὴν γλώσσα» στοὺς διαφωνοῦντες ἢ νὰ ἐλεεινολογεῖ καὶ νὰ εἰρωνεύεται ὅσους συμμετεῖχαν στὰ ἐθνικὰ συλλαλητήρια κατὰ τῆς προδοσίας τῆς Μακεδονίας μας).
.           Τώρα ἑτοιμάζονται νὰ καταργήσουν τὰ ἄρθρα τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα ποὺ ἀφοροῦν στὴν κακόβουλη βλασφημία, στὴν καθύβριση θρησκευμάτων καὶ στὴν περιύβριση τῶν νεκρῶν. Καὶ ποιὰ «θεία» βλασφημοῦνται στὴν πατρίδα μας; Τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Παναγίας μας. Οὔτε ὁ Μωάμεθ οὔτε ὁ Βούδας βλασφημοῦνται.  Καὶ τί θὰ συμβεῖ; «Χαῦνοι ὀρνεοκέφαλοι (θὰ) βυσσοδομοῦν. Σκυλοκοῖτες καὶ νεκρόσιτοι κι ἐρεβομανεῖς (θὰ) κοπροκρατοῦν τὸ μέλλον». (Ἐλύτης, Τὸ Ἄξιόν ἐστι). Ὅλα τὰ κατακάθια καὶ τὰ δυσώδη περιθώρια τοῦ τόπου, ἐλεύθεροι πλέον, θὰ βλασφημοῦν τὰ ὅσια καὶ τὰ ἱερά μας. Οὔτε «φύλλο συκῆς» πλέον δὲν κρατοῦν οἱ ἐχθροί τοῦ σταυροῦ «ὧν ὁ Θεὸς ἡ κοιλία». Ἡ Ἑλλάδα μας, ἂν συνεχιστεῖ αὐτὸ τὸ κακό, ὁδηγεῖται σὲ ἱστορικὴ εὐθανασία.
.           Ξεκίνησε μὲ ἕνα ἅγιο Κυβερνήτη, ποὺ τὴν ἀνέστησε, ποὺ πίστευε πὼς «…ἂν ἡ παροῦσα γενεὰ δὲν ἐνδυναμωθεῖ ἀπὸ ἀνθρώπους μορφωμένους ἐν καλῇ διδασκαλίᾳ καὶ μάλιστα πρὸς τὸν κανόνα τῆς ἁγίας ἡμῶν πίστεως καὶ τῶν ἠθῶν μας, θὰ εἶναι δυσοίωνο τὸ μέλλον της καὶ ἡ διακυβέρνησίς της ἀδύνατη». (Ι. Καποδίστρια, Κείμενα, «ΟΕΔΒ», σελ. 75). Ἡ Ἑλλάδα μας, ἡ ὁποία, διὰ στόματος τοῦ στρατηγοῦ Μακρυγιάννη, ὁμολογοῦσε ὅτι « τὸν Χριστὸν φοβόμαστε καὶ αὐτείνη ἡ θρησκεία μᾶς λευτέρωσεν καὶ βγήκαμε εἰς τὴν κοινωνίαν τοῦ κόσμου», αὐτὴ ἡ Ἑλλάδα κατασπαράσσεται, ὁδηγεῖται στὸν τάφο ἀπὸ τὰ ἀπολειφάδια τοῦ μαρξισμοῦ, ἀπὸ τσιράκια τοῦ διαβόλου. Ποιοί; Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, πάλαι ποτὲ λαὸς ἀρχοντικός, «διδάσκαλος τῆς ἀνθρωπότητος, κατὰ θείαν πρόνοιαν» (ἅγιος Νεκτάριος), χλεύη τῆς Οἰκουμένης καὶ παλιοψάθα τῶν ἐθνῶν. Κατήργησαν τὸν Ἐθνικὸ Ὕμνο στὸ δημοτικὸ σχολεῖο, μετέτρεψαν τὴν γιορτὴ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, σὲ ἀργία, «λέρωσαν» τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν τὸ ὁποῖο κατάντησε προπαγάνδα τῆς πανθρησκείας, πρόδωσαν τὴν Μακεδονία, ξηλώνουν ἀπὸ τὴν Ἱστορία τὸ Εἰκοσιένα καὶ τὸν Μακεδονικὸ Ἀγώνα, τί ἔμεινε γιὰ νὰ θυμίζει ὅτι τοῦτος ὁ τόπος εἶναι τῶν Ἑλλήνων;  Μαγαρίζουν τὴν Παράδοσή μας καὶ καὶ μένουμε μὲ τὰ μνημόνια καὶ τὴν ἀνικανότητά τους.  λων
.           Καὶ ὅμως δὲν πέρασαν πολλὰ χρόνια ποὺ ὁ λαός μας εἶχε σέβας.  Ποὺ θεωροῦσε ἀδιανόητη τὴν βλασφημία. Θὰ ἀναφερθῶ σὲ δύο ἐπεισόδια ἀπὸ τὴν πρόσφατη Ἱστορία μας, ποὺ παραπέμπουν στὴν ἀδυσώπητη φράση τοῦ Σεφέρη «νὰ νοσταλγεῖς τὸν τόπο σου, ζώντας στὸν τόπο σου, τίποτε δὲν εἶναι πιὸ πικρό». Καὶ τόπος εἶναι οἱ ἄνθρωποι, ποὺ κάποτε μοσχοβολοῦσαν σὰν τὸ Τίμιο Ξύλο καὶ τώρα γεμίσαμε δίποδες ἀναθυμιάσεις. Τὸ πρῶτο εἶναι ἀπὸ τὸ ἱστορικὸ βιβλίο τοῦ Χρήστου Σαμουηλίδη, Κιλκισσιώτη συγγραφέα, «τὸ χρονικό του Κάρς», στὸ ὁποῖο περιγράφει τὰ πάθια, τοὺς καημοὺς καὶ τὶς σφαγὲς τῶν Ἑλλήνων τοῦ Καυκάσου καὶ τὴν μετεγκατάστασής τους στὴν Ἑλλάδα, ὅσων γλύτωσαν ἀπὸ τὸν αἱμοσταγῆ Κεμάλ.
Ἡ σκηνὴ εἶναι ἀπὸ τὸν ἐρχομὸ τῶν πλοίων γιὰ τὸ «νόστιμον ἧμαρ».  «Ἐκείνη τὴν στιγμὴ κατέφθασαν στὸ λιμάνι καὶ δύο ἄνδρες τοῦ κλιμακίου τῆς Μίσιας (=ἡ ἑλληνικὴ ἀποστολὴ ποὺ θὰ μετέφερε τοὺς πρόσφυγες στὴν πατρίδα). Ὁ ἕνας βλέποντας τὴν κατάσταση ἐκνευρίστηκε τόσο πολὺ ὥστε ἄρχισε νὰ βρίζει Χριστοὺς καὶ Παναγίες.  Μόλις τὸν ἄκουσαν οἱ πρόσφυγες ποὺ δὲν ἦταν συνηθισμένοι οὔτε νὰ λένε οὔτε νὰ ἀκοῦνε παρόμοιες βρισιές, ἔγιναν ἔξαλλοι καὶ στράφηκαν ἐναντίον τοῦ ὑβριστῆ, παρ’ ὅλο ποὺ εἶδαν ὅτι ἦταν ὑπερασπιστής τους.  Τὸν ἅρπαξαν καὶ ἄρχισαν νὰ τὸν δέρνουν ἄγρια».  (σελ. 249).
.           Οἱ ἀγαθοὶ ἐκεῖνοι Ρωμιοί, τί ἔκαναν;  Ἐφάρμοσαν τὴν ἐντολὴ τοῦ ἁγίου Χρυσοστόμου: «Καν ἀκούσης τινὸς ἐν ἀμφόδῶ (=σὲ δρόμο) ἢ ἐν ἀγορᾷ βλασφημοῦντος τὸν Θεόν…ράπισον αὐτοῦ τὴν ὄψιν, σύντριψον τὸ στόμα.. ἁγίασόν σου τὴν χείρα» (πρὸς Ἀνδριάντας, α΄ ).
.           Τὸ δεύτερο: «Στὸν ἐπικὸ πόλεμο τοῦ 1940 ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς διακρινόταν γιὰ τὴν εὐσέβειά του. Στὸ μέτωπο ἡ βλασφημία εἶχε καταργηθεῖ ἀπὸ τοὺς ἴδιους τους στρατιῶτες μας, ποὺ ἀγωνίζονταν μὲ δυνατὴ πίστη στὸν Θεὸ καὶ κάτω ἀπὸ τὴ σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου. Δυστυχῶς ὑπῆρχαν καὶ οἱ θλιβερὲς ἐξαιρέσεις. Τὸ πιὸ κάτω περιστατικὸ ἀποτελεῖ φοβερὸ δεῖγμα παραδειγματικὴς τιμωρίας ἑνὸς βλάσφημου. Τὸ διηγείται ως αὐτόπτης μάρτυρας ο μακαριστος ἀρχιμανδρίτης Χαράλαμπος Δ. Βασιλοπουλος, ποὺ τότε ὑπηρετοῦσε ὡς λοχίας τοῦ τάγματος τῶν εὐζώνων».
«Ἦταν ἡ 27η Δεκεμβρίου 1940, τότε ποὺ οἱ Ἕλληνες ἀγωνίζονταν τὸν ἐνδοξότερο ἀγώνα τῆς πατρίδας. Ἡ μάχη ἐμαίνετο στὸ Τεπελένι. Μεταγωγικὰ μετέφεραν πυρομαχικὰ στοὺς μαχόμενους. Καθ᾽ ὁδὸν συναντοῦν τραυματία μὲ τραῦμα στὴν κνήμη. “Κουράγιο, συνάδελφε, τοῦ λένε. Θὰ γυρίσουμε καὶ θὰ σὲ πάρουμε”. Ἐκεῖνος βλασφήμησε τὸ ὄνομα τῆς Παναγίας. Στὸ ἄκουσμα τῆς βλασφημίας ἔφριξαν οἱ στρατιῶτες, διότι ἐκεῖ ἡ βλασφημία εἶχε κοπεῖ ἐντελῶς. “Συνάδελφε, τοῦ λένε, μὴ βλασφημεῖς! Πὲς “Παναγία βόηθα”. Ἀλλὰ ἐκεῖνος ἐξακολούθησε νὰ βλασφημεῖ συνεχῶς.
.           Ὅταν ἐπέστρεψαν, τὸν βρῆκαν πεθαμένο. Λυπήθηκαν κατάκαρδα γιὰ τὴν ψυχή του, διότι ἔφυγε μὲ αὐτὸν τὸν ἀμετανόητο τρόπο. Ἐπειδὴ δὲν ὑπῆρχε ἱερέας στὸ σύνταγμα, ἔσκαψαν πρόχειρα μὲ τὶς ξιφολόγχες τους καὶ τὸν ἔθαψαν. Ἔκαμαν τὸν σταυρό τους καὶ ἔφυγαν. Ἄλλα μόλις ἀπομακρύνθηκαν γύρω στὰ εἴκοσι μέτρα, ἔρχεται μία ὀβίδα ἀπὸ τὸ Τεπελένι, τὸν ξεθάφτει καὶ τὸν πετάει δέκα μέτρα μακριά! Ἔπεσαν οἱ ἄνδρες κάτω νὰ προφυλαχθοῦν. Κατάλαβαν ὅτι ἡ ὀβίδα ἦταν σταλμένη γιὰ τὸν βλάσφημο. Τὸν ἔχωσαν ξανὰ στὸν λάκκο ποὺ ἄνοιξε ἡ ὀβίδα καὶ ξεκίνησαν νὰ φύγουν.
.           Μόλις ἔφθασαν στὰ εἴκοσι μέτρα, ἔρχεται δεύτερη ὀβίδα καὶ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο τὸν ξεχώνει καὶ τὸν πετᾶ δέκα μέτρα μακριά! Τότε κατάλαβαν ὅτι τὸν βλάσφημο οὔτε ἡ γῆ δὲν τὸν δέχεται. Τὸν παράτησαν ἄταφο καὶ ἔφυγαν…
.           Φόβος καὶ τρόμος τοὺς κατέλαβε, ὄχι μόνο αὐτοὺς ἄλλα ὅλο τὸν ἐκεῖ στρατό. Ὁ γράφων ἦταν ἐκεῖ αὐτόπτης μάρτυρας». (Βιβλίο, «ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ᾽40»).

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΒΛΑΣΦΗΜΕI; «ΡAΠΙΣΟΝ ΑΥΤΟΥ ΤΗΝ ΟΨΙΝ, ΑΓΙΑΣΟΝ ΣΟΥ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑ» (Δ. Νατσιός)

Βλασφημε; «ράπισον ατο τν ψιν,
γίασόν σου τν χεῖρα»

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Οἱ βλάσφημοι δὲν εἶναι ἄξιοι νὰ ἀπολαμβάνουν τὸν κόσμο τοῦτον» (ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης)

.             «Κἂν ἀκούσῃς τινὸς ἐν ἀμφόδῳ ἢ ἐν ἀγορᾷ μέσῃ βλασφημοῦντος τὸν Θεόν, ἐπιτίμησον, κἂν πληγὰς ἐπιθεῖναι δέῃ, μὴ παραιτήσῃ, ράπισον αὐτοῦ τὴν ὄψιν, σύντριψον τὸ στόμα, ἁγίασόν σου τὴν χεῖρα διὰ τῆς πληγῆς, κἂν ἐγκαλῶσιν τινές, κἂν εἰς δικαστήριον  ἕλκωσιν, ἀκολούθησον, κἂν ἐπὶ τοῦ βήματος ὁ δικαστὴς ἀπαιτήσῃ, εἰπὲ μετὰ παρρησίας ὅτι τὸν βασιλέα τῶν ἀγγέλων ἐβλασφήμησεν…». (Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Α´ Πρὸς Ἀνδριάντας. Πολλὰ καὶ σπουδαῖα γιὰ τὴν βλασφημία γράφει καὶ ἅγιος Νικόδημος στὴν “Χρηστοήθεια”, σελίδες 160-168, ἔκδ. “Ρηγοπούλου” ).
.             Καὶ σὲ νεοελληνικὴ ἀπόδοση: «Ἂν ἀκούσεις κάποιον σὲ δρόμo ἢ στὴν ἀγορὰ (ἢ σὲ ΜΜΕ, θὰ προσθέταμε), νὰ βλασφημεῖ τὸν Θεὸ (ἢ τὴν Θεοτόκο), ἔλεγξέ τον. Μὴν σταματήσεις ἀκόμη κι ἂν σοῦ ἐπιτεθεῖ. Χτύπησέ τον στὸ πρόσωπο, «σύντριψον τὸ στόμα» (σήμερα, σὲ πολὺ ἁπλὴ γλώσσα αὐτὸ μεταφράζεται «σπάσ’ του τὰ μοῦτρα»), ἁγίασε τὸ χέρι σου ἀκόμη καὶ ἂν σὲ κατηγορήσουν κάποιοι ἢ σὲ σύρουν σὲ δικαστήρια. Καὶ στὸ βῆμα τοῦ κριτηρίου, νὰ πεῖς μὲ θάρρος, ὅτι τὸ ἔπραξες γιατί βλαστήμησε (ὁ ραπισθεὶς) τὸν βασιλέα τῶν ἀγγέλων».
.           Βαριά, σκληρὰ λόγια θὰ σκεφτεῖ κάποιος. Καὶ μάλιστα ἀπὸ τὸν Χρυσόστομο ἅγιο, ὁ ὁποῖος σὲ ἄλλη περίπτωση, γιὰ τὸ ἴδιο θέμα τοῦ ἐλέγχου, θὰ πεῖ: «Χρῆ καὶ τοὺς ἐπιτιμῶντας τοῦτο συμμέτρως ποιεῖν», δηλαδὴ «Πρέπει ἐκεῖνοι ποὺ ἐπιπλήττουν καὶ ἐλέγχουν, νὰ τὸ κάνουν μὲ μέτρο». (Εἰς Δαυὶδ καὶ Σαούλ, ὁμιλ. Γ, 2).
.             Ὑβρίζεται, βλασφημεῖται σήμερα ὁ Χριστός, ἡ Θεοτόκος μας, ἡ Ἐκκλησία. Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, ἡ κόπρος τοῦ Αὐγεία, ἡ ἐπωνυματοφόρος σαχλαμάρα γιὰ νὰ πουλήσει λίγη ἐξυπνάδα καὶ βλακώδη «προοδευτισμό», ἀνοίγει τὸν ὀχετό του καὶ βλασφημεῖ καὶ σπιλώνει, ὅσια καὶ ἱερά. Καὶ τί κάνουμε;
.             Φοβόμαστε μήπως μᾶς ποῦν σκοταδιστές, ποιοί; Τὸ σκότος τὸ ψηλαφητόν. Ἐθνικιστές, ποιοί; Οἱ προδότες. Ρατσιστές, ποιοί; Οἱ ἐχθροὶ τῶν Ἑλλήνων.
.             Κι ἂν τολμήσει κάποιος νὰ πράξει  τὰ αὐτονόητα (ὅπως ὁ ἐπίσκοπος Ἀμβρόσιος), τότε ἐπαναστατεῖ ἡ …σωφροσύνη μας. («Τὸ σῶφρον του ἀνάνδρου πρόσχημά ἐστι»).
.             Οἱ δειλοὶ καὶ οἱ ἄβουλοι, ὅσους ἐναντιώνονται στὶς ἀντίχριστες προστυχιὲς τύπου Βερύκιου, τοὺς χαρακτηρίζουν ἀκραίους ἢ ὑπερβολικούς. Αὐτὸ ἔκανε ὁ Ἅγιος Νικόλαος, ἡ «εἰκόνα πραότητος», ὅταν ὁ αἱρεσιάρχης Ἄρειος βλασφημοῦσε τὸν Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ; Ὄχι. Χαστούκισε τὸν βλάσφημο καὶ τὸν ἔκλεισαν φυλακή. Ὁ Κύριος, ὅμως, τὸν ἐπαίνεσε καὶ τὸν δόξασε.
.             Γράφει κάπου ὁ Μακρυγιάννης στὰ «Ἀπομνημονεύματά» του, ἕνα ἐπεισόδιο, ἀπὸ τὸ ὁποῖο συμπεραίνουμε τί λαὸς μᾶς ἀπελευθέρωσε καὶ τί συγχυσμένο ἀσκέρι καταντήσαμε.
.             Τὸ 1843 τὸν ἐπισκέπτεται κάποιος Γάλλος, ὀνόματι «Μαλέρμπης» («Malherbe»)  τάχα ἱστορικός, «μεγάλος ἄνδρας». Μεταξὺ ἄλλων, λέει στὸν ἀγωνιστή: «Ἕνα θὰ σᾶς βλάψει ἐσᾶς, τὸ κεφάλαιον τῆς θρησκείας, ὁπού εἶναι αὐτήνη ἡ ἰδέα σ’ ἐσᾶς πολὺ τυπωμένη». Προπαγάνδα ὑπὲρ τοῦ παπισμοῦ ἔκανε ὁ προκομμένος, γράφει ὁ στρατηγός.
«Ἀφοῦ φάγαμεν ψωμί, τοῦ εἶπα καὶ πάλε νὰ μὴν ματαειπῆ σὲ κανέναν περὶ θρησκείας. Αὐτὸς ἦρθε ὡς κατηχητής. Πῆγε εἰς τὰς ἐπαρχίας κι ἄρχισε πάλε τὴν κατήχησίν του καὶ τὸν ἔβαλαν εἰς τὶς ἐφημερίδες. Κι ἂν δὲν σωφρονίζεταν καὶ ξαναμιλοῦσε διὰ θρησκεία, θάμεναν τὰ κόκκαλά του εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ τότε θάλεγαν θεριὰ τοὺς Ἕλληνες, διατὶ δὲν θέλουν ν’ ἀλλάξουν τὴν θρησκεία τους». (ἔκδ. Ζαχαρόπουλος, σελ. 730).
.             Δὲν βλασφημοῦσε ὁ Μαλέρμπης, κατήχηση ἔκανε. Συνῆλθε καὶ γλύτωσε τὸ κεφάλι του ἀπὸ τὰ τότε «θερία» τοὺς Ἕλληνες, οἱ ὁποῖοι εἶχαν κατασκοτωθεῖ καὶ πολέμησαν σὰν θηρία γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία.
.             Τώρα ἐξημερωμένοι καὶ ἐξευρωπαϊσμένοι ἀνεχόμαστε τοὺς καντιποτένιους νὰ ποδοπατοῦν, νὰ ἐξευτελίζουν τὴν Ἐκκλησία μας.

Να ρωτήσω καὶ κάτι ποὺ σχετίζεται μὲ τὴν ἐκπαίδευση.
.             Θὰ ἐπέτρεπαν ἐκεῖνα τὰ λαμπρὰ «θερία», νὰ κυκλοφοροῦν στὰ σχολεῖα βιβλία Θρησκευτικῶν στὰ ὁποῖα -ἕνα παράδειγμα μόνο – θὰ παρουσιαζόταν σὲ ζωγραφιὰ ἡ Παναγία μὲ τὸν Ἰωσὴφ ἀγκαλιά, μὲ φόντο  καρδούλα, ποὺ παραπέμπει σὲ ἐρωτικὴ σχέση; (Ἀνοῖξτε τὸ βιβλίο Θρησκευτικῶν Γ´ δημοτικοῦ, σελ. 57). Κατὰ τὰ ἄλλα μᾶς ἐνοχλεῖ ὁ γενναῖος καὶ ἀσυμβίβαστος μητροπολίτης Ἀμβρόσιος!!
.            Ἀλλὰ γι’ αὐτὸ ἀπάντηση μᾶς δίνει ὁ ἅγιος τῶν ἡμερῶν μας, Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης. Πρὶν παραθέσω τὸ κείμενο περὶ ἀφορισμοῦ, νὰ μεταφέρω καὶ μία σκηνὴ ἀπὸ τὴν περίοδο τῆς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς καὶ τῆς Ἀνταλλαγῆς. Τὸ ἴδιο ἐπεισόδιο εἶχα διαβάσει καὶ στὸ βιβλίο τοῦ Χρ. Σαμουηλίδη,  «Τὸ χρονικό του Κάρς», τὸ ὁποῖο περιγράφει τὸν ἐρχομὸ τῶν Ποντίων τοῦ Καυκάσου στὴν Ἑλλάδα.  Τότε ποὺ πήγαιναν τα καράβια τῶν «παλαιοελλαδιτῶν» νὰ παραλάβουν τοὺς γενοκτονημένους πρόσφυγες.
.             «Πόσο εἶχαν ἀπογοητευθεῖ οἱ Φαρασιῶτες, τότε μὲ τὴν Ἀνταλλαγή, ὅταν ἔρχονταν μὲ τὸ καράβι στὴν Ἑλλάδα! Δύο ναῦτες μάλωναν καὶ ἔβριζαν τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία. Τοὺς φάνηκε πολὺ βαρύ! Σοῦ λέει: “Ἕλληνες, Χριστιανοί, νὰ βρίζουν τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία”! Τοὺς ἅρπαξαν καὶ τοὺς πέταξαν στὴν θάλασσα. Εὐτυχῶς ἤξεραν κολύμπι καὶ γλύτωσαν». («Πνευματικὴ ἀφύπνιση», σελ. 56).
.          «Ἔχω ὑπ’ ὄψιν μου ἕναν ἄλλο ἄθεο, ἕναν βλάσφημο, ποὺ τὸν ἀφήνουν στὴν τηλεόραση καὶ μιλάει ἐνῶ ἔχει πεῖ τὰ πιὸ βλάσφημα λόγια γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία. Δὲν παίρνει καὶ ἡ Ἐκκλησία μία θέση νὰ ἀφορίση μερικούς. Αὐτοὺς ἔπρεπε νὰ τοὺς ἀφορίζη ἡ Ἐκκλησία. Λυποῦνται τὸν ἀφορισμό!
-Γέροντα, τί θὰ καταλάβουν μὲ τὸν ἀφορισμό, ἀφοῦ τίποτε δὲν παραδέχονται;
-Τουλάχιστον θὰ φανῆ ὅτι ἡ Ἐκκλησία παίρνει μία θέση.
-Ἡ σιωπή της, Γέροντα, εἶναι σὰν νὰ τὰ ἀναγνωρίζη;
-Ναί. Ἔγραψε ἕνας κάτι βλάσφημα γιὰ τὴν Παναγία καὶ κανεὶς δὲν μίλησε. Λέω σὲ κάποιον: “Δὲν εἶδες τί γράφει ἐκεῖνος;”. “Έ,  τί νὰ τοὺς κάνης, μοῦ λέει. Θὰ λερωθῆς, ἂν ἀσχοληθῆς μαζί τους”. Φοβοῦνται νὰ μιλήσουν.
-Τί εἶχε νὰ φοβηθῆ, Γέροντα;
-Νὰ μὴ γράψουν τίποτε γι’ αὐτὸν καὶ ἐκτεθῆ, καὶ ἀνέχεται νὰ βλασφημῆται ἡ Παναγία! Νὰ μὴ θέλουμε νὰ βγάλη ὁ ἄλλος τὸ φίδι ἀπὸ τὴν τρύπα, γιὰ νὰ ἔχουμε ἐμεῖς τὴν ἡσυχία μας.
…Ἡ Ἑλλάδα, ἡ Ὀρθοδοξία, μὲ τὴν παράδοσή της, τοὺς Ἁγίους καὶ τοὺς ἥρωές της, νὰ πολεμῆται ἀπὸ τοὺς ἴδιους τους Ἕλληνες καὶ ἐμεῖς νὰ μὴ μιλᾶμε! Εἶναι φοβερό! Εἶπα σὲ κάποιον: “Γιατί δὲν μιλᾶτε; Τί εἶναι αὐτὰ ποὺ κάνει ὁ τάδε;”. “Τί  νὰ πῆς, μοῦ λέει, αὐτὸς ὅλος βρωμάει”. “Ἂν βρωμάη ὅλος, γιατί δὲν μιλᾶτε; Χτυπῆστε τον”. Τίποτε, τὸν ἀφήνουν. Ἕναν πολιτικὸ τὸν ἔφτυσα. Πές, τοῦ λέω, “δὲν συμφωνῶ μ’ αὐτό”. “Τίμια πράγματα. Θέλεις νὰ ἐξυπηρετηθῆς ἐσὺ καὶ νὰ ρημάξουν ὅλα;”.
.            Ἂν οἱ Χριστιανοὶ δὲν ὁμολογήσουν, δὲν ἀντιδράσουν, αὐτοὶ θὰ κάνουν χειρότερα. Ἐνῶ, ἂν ἀντιδράσουν, θὰ τὸ σκεφθοῦν. Ἀλλὰ καὶ οἱ σημερινοὶ Χριστιανοὶ δὲν εἶναι γιὰ μάχες. Οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ ἦταν γερὰ καρύδια, ἄλλαξαν ὅλο τὸν κόσμο. Καὶ στὴν βυζαντινὴ ἐποχὴ μὰ εἰκόνα ἔβγαζαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ ἀντιδροῦσε ὁ κόσμος. Ἐδῶ ὁ Χριστὸς σταυρώθηκε, γιὰ νὰ ἀναστηθοῦμε ἐμεῖς καὶ ἐμεῖς ἀδιαφοροῦμε! Ἂν ἡ Ἐκκλησία δὲν μιλάη γιὰ νὰ μὴν ἔρθη σὲ ρήξη μὲ τὸ κράτος, ἂν οἱ μητροπολίτες δὲν μιλοῦν, γιὰ νὰ τὰ ἔχουν καλὰ μὲ ὅλους, γιατί τοὺς βοηθᾶνε στὰ ἱδρύματα κλπ, οἱ Ἁγιορεῖτες πάλι ἂν δὲν μιλοῦν, γιὰ νὰ μὴν τοὺς κόψουν τὰ ἐπιδόματα, τότε ποιὸς θὰ μιλήση;».

ΥΓ. Ὁ Βερύκιος παρουσιάζεται μεταμεληθείς. Ἐλέγχεται γιὰ ἄλλα πολλά, εἶναι νεοεποχίτης ὁλκῆς. Εἰρωνευόταν, γιὰ παράδειγμα,  τοὺς Ἕλληνες ποὺ διατράνωναν  τὰ δίκαια τῆς  Μακεδονίας. Ἀναμένουμε…

 

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

 

,

Σχολιάστε

Η ΑΠΟΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΣ καὶ Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΗΣ ΒΛΑΚΕΙΑΣ

Νομιμοποίηση τς βλασφημίας

ἐφημ. «Δημοκρατία», 27.07.16

.             Ὑπάρχουν πολλὰ σκαλοπάτια στὸν κατήφορο μίας χώρας. Ἡ δική μας, καθὼς φαίνεται, τὰ ἐξαντλεῖ. Ἐκεῖνοι ποὺ κατευθύνουν τὴν πορεία πρὸς τὰ κάτω εἶναι οἱ ἐπικεφαλῆς τοῦ κράτους. Δὲν ὑπάρχει ὕφαλος, στὸν ὁποῖο νὰ μὴν ἔχουν ρίξει πάνω τὸ συλλογικὸ σκάφος, οὔτε βλάβη πού… παρέλειψαν νὰ προκαλέσουν. Ὅσα μποροῦσαν καὶ μποροῦν νὰ πράξουν τὰ πράττουν πρόθυμα καὶ γρήγορα.
.             Μία ἀπὸ τὶς πιὸ μεγάλες ἀθλιότητες ποὺ σχεδιάζεται γιὰ τὸ ἄμεσο μέλλον εἶναι ἡ ἀποποινικοποίηση τῆς βλασφημίας. Τὸ ὑπουργεῖο Δικαιοσύνης μᾶς εἶχε συνηθίσει τὸν τελευταῖο καιρὸ νὰ παράγει νόμους ποὺ γεμίζουν τά… νεκροταφεῖα μὲ τὰ θύματα τῶν ἀποφυλακισθέντων ἐγκληματιῶν, οἱ ὁποῖοι κάνουν χρήση ἐξαιρετικὰ εὐνοϊκῶν διατάξεων.
.             Τώρα τὸ ἴδιο ὑπουργεῖο, ὅπου προΐσταται ὁ κ. Παρασκευόπουλος, φιλοδοξεῖ νὰ νομιμοποιήσει ἕνα ἀπὸ τὰ ἀηδιαστικότερα καὶ βαναυσότερα ἐγκλήματα: τὴ βλασφημία. Τὸ ὑπουργεῖο Δικαιοσύνης ἀνακοίνωσε: «Ἡ ἀποποινικοποίηση τοῦ ἐγκλήματος τῆς βλασφημίας ἔχει τεθεῖ ὑπὸ τὴν κρίση τῆς Νομοπαρασκευαστικῆς Ἐπιτροπῆς γιὰ τὴν ἀναθεώρηση τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα. Τὴ θέση αὐτὴ θὰ ἐκφράσει προσεχῶς καὶ κατὰ τὴν ἐξέταση τῆς χώρας μας ἀπὸ τὴν Ἐπιτροπὴ τῶν Η.Ε. γιὰ τὴν Ἐξάλειψη τῶν Φυλετικῶν Διακρίσεων (3-4 Αὐγούστου στὴ Γενεύη)».
.             Δηλαδὴ ἡ χώρα μας ἐξεταζόμενη γιὰ τὸν «ἀντιρατσισμό» της θὰ προσκομίσει ὡς «τεκμήριο» δικαιοσύνης καὶ ἰσονομίας τὸ δικαίωμα νὰ ὑβρίζει κάποιος τὰ θεῖα! Ἔτσι δὲ ἡ ἀνακοίνωση τοῦ ὑπουργείου καταλήγει μ᾽ ἕνα σκεπτικὸ μνημειώδους ἀνοησίας, ἰδεολογικῆς τύφλωσης καὶ νεοταξικῆς βαρβαρότητας: «Κατὰ τὸ Ποινικὸ Δίκαιο ἡ ποινὴ προϋποθέτει τὴν τέλεση πράξης. Ὁ προσδιορισμὸς τῆς τελευταίας χωρεῖ μὲ στάθμιση τῶν ἐμπειρικῶν – ἀποδείξιμων ἀποτελεσμάτων της. Ὡστόσο, στὴν περίπτωση τῆς βλασφημίας λείπει ὁποιαδήποτε ἀποδείξιμη ἐνώπιον δικαστηρίου βλαπτικὴ συνέπεια τῆς πράξης. Ἑπομένως, ἡ ἔννοια τοῦ ἐγκλήματος δὲν διακρίνεται». [ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Κατὰ συνέπειαν τὸ νὰ βλασφημήσει ἣ νὰ βρίσει κάποιος π.χ. τὴν θανοῦσα μητέρα τοῦ ὑπουργοῦ δὲν εἶναι ἔγκλημα, ἐπειδὴ δὲν ἀποδεικνύεται ἡ “βλαπτικὴ συνέπεια”»! Ἐξαιρετικὰ βλακώδης ἐπινόηση! Καὶ κάτι συμπληρωματικό: Ὁ προφήτης τῶν μουσουλμάνων ἄραγε θὰ “ἐπιτρέπεται” νὰ βλασφημεῖται;]
.             Ἰσχυρίζονται ὅτι δὲν μποροῦν νὰ διακρίνουν ἔγκλημα, ἐπειδὴ δὲν μποροῦν νὰ ἀποδείξουν τὴν ὕπαρξη Θεοῦ ἢ δὲν ἔχουν σχετικὲς ἐμπειρίες. Δὲν ἔχουν σκεφτεῖ ποτὲ πόσο μπορεῖ νὰ προσβληθεῖ καὶ νὰ πληγωθεῖ ἕνας πιστὸς ἀκούγοντας ἀθλιότητες ἐναντίον τῶν ἱερῶν καὶ τῶν ὁσίων του.

 

Σχολιάστε

Η …«ΕΦΗΒΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» τοῦ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ!

Βλασφημία!

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2124, 01.01.16

   .           Ἀναγνώστης τοῦ Περιοδικοῦ μας μᾶς ἐνημέρωσε γραπτῶς γιὰ τὸ παρακάτω συμβάν, τοῦ ὁποίου ὑπῆρξε αὐτήκοος μάρτυς:
.           Σὲ σχολικὴ τάξη μαθητῶν Β´ Γυμνασίου θεολόγος καθηγητὴς παραδίδει τὸ μάθημα γιὰ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ δωδεκαετοῦς Κυρίου στὸ Ναὸ καὶ τὴν παραμονή του σ᾽ αὐτόν. Στὸ τέλος ρωτᾶ τὰ παιδιὰ τί νομίζουν ὅτι φανερώνει ἡ ἀπάντηση τοῦ Χριστοῦ στὴν ἐναγώνια ἀναζήτηση τῆς Μητέρας του καὶ τοῦ Ἰωσήφ («τί ὅτι ἐζητεῖτέ με; οὐκ ᾔδειτε ὅτι ἐν τοῖς τοῦ πατρός μου δεῖ εἶναί με;» (Λουκ. β΄ 49). Ἀφοῦ ἀπάντησαν τὰ παιδιά, ὁ καθηγητὴς φροντίζει νὰ τοὺς περάσει τὴν «ἀλήθεια» σχετικὰ μὲ τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Κυρίου: «Ὁ Ἰησοῦς παρουσιάζεται ἀπότομος, ἀγενὴς ἢ καὶ αὐθάδης ἔναντι τῶν γονέων του. Αὐτὸ συνδέεται μὲ τὴν ἐπαναστατικότητα τῶν ἐφήβων. Ἡ ἐπαναστατικότητα προκαλεῖται ἀπὸ τὸν ὑπερπροστατευτισμὸ τῶν γονέων. Αὐτὸς δὲν ἀναγνωρίζει τὴν ἐλευθερία οὔτε τὴν ἀτομικότητα τῶν ἐφήβων. Ὁ ὑπερπροστατευτισμός, ἐπειδὴ δημιουργεῖ ἐξαρτημένες σχέσεις, δὲν μπορεῖ νὰ συνδέεται μὲ τὴν ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη πρέπει πάντα νὰ συνυφαίνεται μὲ τὴν ἐλευθερία καὶ τὸν διάλογο».
.               Εὖγε, κύριε καθηγητά! Νά λοιπὸν ποὺ οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας δὲν μᾶς τὰ εἶπαν αὐτά. Ἀπέκρυψαν τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἔκανε τὴν ἐπανάσταση τῆς ἐφηβείας του· γι᾽ αὐτὸ καὶ μιλοῦσε μὲ ἀγένεια καὶ αὐθάδεια πρὸς τοὺς γονεῖς του. Ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ δὲν ἤξεραν ἀπὸ ἀγάπη, ἀπὸ ἐλευθερία καὶ διάλογο· γι᾽ αὐτὸ καὶ καταπίεζαν τὸν δωδεκάχρονο Χριστὸ καὶ Τὸν ἔπνιγαν μὲ τὸν ὑπερπροστατευτισμό τους!…
.          Δηλαδή… σύγχυση φρενῶν, ποὺ ὅμως ἀγγίζει τὰ ὅρια τῆς βλασφημίας. Τί ἀκοῦνε τὰ παιδιά μας στὰ σχολεῖα ποὺ πηγαίνουν νὰ μάθουν γράμματα! Εἶναι τὰ βιβλία τέτοια ποὺ εἶναι, ὥστε νὰ διδάσκουν τὰ «ἄθεα γράμματα». Εἶναι οἱ ἄθεοι καθηγητές, οἱ ὁποῖοι περνοῦν στὶς ψυχὲς τῶν παιδιῶν τὸ δηλητήριο τῆς ἀπιστίας ποὺ κρύβουν μέσα τους. Ἂν καὶ οἱ θεολόγοι, στὸ ὡριαῖο ἢ δίωρο μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ἔτσι ὅπως θέλει τὸ Ὑπουργεῖο νὰ τὸ καταντήσει, ἄχρωμο καὶ ἄοσμο ἀπὸ Ὀρθόδοξη πνευματικότητα, ἐπιπλέον διδάσκουν τέτοια καὶ παρόμοια, τότε… ποῦ ὁδηγοῦνται τὰ παιδιά μας, ἡ νέα γενιά; Τί θὰ μαθαίνουν ἀπὸ τὸ σχολεῖο γιὰ τὴν πίστη καὶ τὴν Ἐκκλησία μας;
.               Εὐτυχῶς ποὺ ἀκόμα τὰ παιδιὰ κρατοῦν. Διότι στὸ ἐν λόγῳ περιστατικὸ βρέθηκαν μαθητὲς νὰ ἀντιδράσουν στὶς βλασφημίες τοῦ καθηγητῆ τους. Κι ἐκεῖνος ἀναγκάσθηκε νὰ μετριάσει τὶς θέσεις του. Ὅμως, ὅσοι ἀκόμα ἀπὸ τοὺς δασκάλους ὀρθοφρονοῦν, ὅσοι συνεχίζουν νὰ ποτίζουν τὸν ἑαυτό τους μὲ τὰ νάματα τῆς ἁγίας μας Ὀρθοδοξίας, ἂς μὴν πάψουν αὐτὰ νὰ τὰ μεταδίδουν στὰ νέα βλαστάρια τῆς πατρίδας μας. Γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ ἐλπίζουμε ὅτι ἡ φύτρα αὐτὴ δὲν θὰ χαθεῖ μέσα στὸ τέλμα τοῦ ψεύδους καὶ τῆς ὑλοφροσύνης.

, , ,

Σχολιάστε