Ἄρθρα σημειωμένα ὡς βιολογία

Η «ΘΕΪΣΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ» καὶ ἡ «ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΗ» ΘΕΟΛΟΓΙΑ–3

Ἡ πλάνη τῆς Θεϊστικῆς ἐξελίξεως
καί «Πρωτοποριακή» ἑτερόδοξη
καί
«ἑλληνική Ὀρθόδοξη» θεολογία

Μέρος Γ´

τοῦ Γεωργίου Χασούρου,
βιολόγου μέσης ἐκπ/σεως  

Μέρος Α´: Η «ΘΕΪΣΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ» καὶ ἡ «ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΗ» ΘΕΟΛΟΓΙΑ–1
Μέρος Β´: Η «ΘΕΪΣΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ» καὶ ἡ «ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΗ» ΘΕΟΛΟΓΙΑ–2

Ἡ Ὀρθόδοξη πατερική διδασκαλία γιά τήν Δημιουργία

.          Ὁ Μέγας Βασίλειος, ἐκφωνώντας τούς λόγους του πάνω στήν Γένεση καί τήν ἑξαήμερο Δημιουργία γύρω στό 370 μ.Χ στήν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας, σέ κάποια στιγμή θά πεῖ : «Ἐρῶ σοί οὐκ ἐμαυτοῦ λόγον, ἀλλά Σύρου ἀνδρός σοφίας κοσμικῆς τοσοῦτον ἀφεστηκότος, ὅσο ἐγγύς ἦν τῶν ἀληθινῶν ἐπιστήμης.»[1]   δηλαδή «θά σοῦ πῶ μία γνώμη ὄχι δική μου, ἀλλά ἑνός Σύρου[2] ἀνδρός πού ἦτο τόσο ξένος ἀπό τήν κοσμική σοφία ,ὅσον ἦτο οἰκεῖος τῆς ἐπιστήμης τῆς ἀληθείας».
.          Αὐτή τήν ἐπιστήμη τῆς ἀληθείας λέγει ὁ Μ. Βασίλειος τήν κατεῖχε ὁ Μωϋσῆς. Πῶς τήν ἀπέκτησε; Μᾶς τό λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος: «Ἐν ἀρχῇ ἐποίησε ὁ Θεός τόν οὐρανόν καί τήν γῆν· Γέν.1,1… …καί αὐτός πού συνέταξε τό βιβλίο τοῦτο εἶναι ὁ Μωϋσῆς …. ἦλθε στήν Αἰθιοπία καί ἐκεῖ ἀπαλλαγμένος τελείως ἀπό τά ἄλλα , ἐπί τεσσαράκοντα ὁλόκληρα ἔτη ἀφοσιώθηκε εἰς τήν θεωρία τῶν ὄντων….Αὐτός λοιπόν πού ἀξιώθηκε νά ἰδῆ τόν Θεόν αὐτοπροσώπως ὅπως οἱ ἄγγελοι, αὐτός μᾶς διδάσκει ἀπό ὅσα ἄκουσε ἀπό τόν Θεόν. Διά τοῦτο ἀξίζει νά ἀκούσουμε τά λόγια τῆς ἀληθείας πού ἐλαλήθησαν ὄχι μέ ἐπιχειρήματα ἀνθρώπινης σοφίας, ἀλλά μέ διδάγματα τοῦ Πνεύματος.»[3]
Σέ σύμφωνη γνώμη ὁ ἅγιος Χρυσόστομος θά πεῖ στίς ὁμιλίες του ἐπίσης πάνω στή Γένεση τοῦ Μωυσῆ:
«ὅμως ὑπάρχουν μερικοί ἀγνώμονες, οἱ ὁποῖοι παρά τήν τόσον σαφῆ διδασκαλίαν προσπαθοῦν νά μή πείθωνται καί νά μή παραδέχωνται, ὅτι ὅσα βλέπομεν, ἔχουν Δημιουργόν. Καί ἄλλοι μέν ἰσχυρίζονται , ὅτι αὐτά ἐδημιουργήθησαν μόνα τους , ἄλλοι δέ ὅτι ἔχουν γίνει ἀπό προϋπάρχουσα ὕλην . Πρόσεχε πόσον μεγάλη εἶναι ἡ ἀπάτη τοῦ διαβόλου. Δία τοῦτο ὁ μακάριος Μωϋσῆς μέ τόση ἀκρίβειαν μᾶς διδάσκει, φωτιζόμενος ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα, νά μήν ὑποστῶμεν τό ἴδιον πάθημα μέ αὐτούς, ἀλλά νά δυνάμεθα νά γνωρίζωμεν μέ σαφήνειαν καί τήν διαδοχικήν σειράν τῶν δημιουργημάτων τοῦ Θεοῦ καί πῶς τό καθένα ἐδημιουργήθη»[4]. Καί συνεχίζει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος τήν ὁμιλία του λέγοντας: «…Τά πάντα ἔκανε ἀπό φιλανθρωπία καί ἀγαθότητα γιαυτό τμηματικά δημιουργεῖ τόν κόσμο καί μᾶς παρέχει συγκεκριμένη γνώση γιά ὅ, τι ἔγινε μέ τήν γλῶσσα τοῦ μακαρίου προφήτου, γιά τόν λόγο, ἀφοῦ διδαχθοῦμε μέ ἀκρίβεια νά μήν ὑποπέσουμε σέ σφάλματα, ὅπως ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ὑποκινοῦνται ἀπό ἀνθρώπινες σκέψεις. »[5]
.          Εἶναι φανερό ὅτι οἱ ἅγιοι Πατέρες , σέ ἀντίθεση μέ τούς ὀπαδούς τῆς «πρωτοποριακῆς» ἑτερόδοξης καί «ἑλληνικῆς» θεολογίας, ἀπορρίπτουν κατηγορηματικά θεωρίες-προϊόντα ἀνθρώπινου στοχασμοῦ, πού ἀφοροῦν τό «πῶς» τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου.

1. Ὁ Θεός δημιουργεῖ ἀχρόνως, ἀκαριαία καί κατά γένη

.           Ἄς ἐξετάσουμε τό δόγμα τῆς ΘτΕ: «Ἡ φύση ἐξελίχτηκε ἀργά μέ μηχανιστικές αὐτόνομες φυσικές διαδικασίες». Ὅμως ὁ Μέγας Βασίλειος ἑρμηνεύοντας μέ θεόπνευστο τρόπο τήν τρίτη ἡμέρα   τῆς Δημιουργίας, τότε πού ὁ Θεός δημιούργησε τόν φυτικό κόσμο, θά πεῖ: «Βλαστησάτω ἡ γῆ. Νόησον μοί ἐκ μικρᾶς φωνῆς καί προστάγματος οὕτω βραχέος τήν κατεψυγμένην καί ἄγονον ὠδίνουσαν ἀθρόως (ἀκαριαία) καί πρός καρπογονίαν συγκινουμένην, ὥσπερ τινά σκυθρωπήν καί πενθήρη ἀπορρίψασαν περιβολήν… καί μυρσίναι καί δάφναι, πάντα ἐν μίᾳ καιροῦ ροπῇ (ἀκαριαία στιγμή χρόνου), …Βλαστησάτω ἡ γῆ ξύλον κάρπιμον ποιοῦν καρπόν ἐπί τῆς γῆς. Καί εὐθύς(ἀμέσως) αἱ κορυφαί τῶν ὀρέων ἐκόμων. Καί ἐφιλοτεχνοῦντο παράδεισον[6].   Ἐπίσης ἕνας ἄλλος μεγάλος πατέρας τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ὁ ἅγιος Χρυσόστομος, στίς ὁμιλίες του καί αὐτός πάνω στή Γένεση, ὁμιλεῖ γιά γρήγορη δημιουργία τῶν ὄντων : «Ἀκούσατε κατά τίς προηγούμενες ἡμέρες τήν ἀνέκφραστον σοφίαν Ἐκείνου ὁ ὁποῖος ἐδημιούργησε τά πάντα καί ὅτι τό πᾶν ἔγινε μέ τόν λόγον καί τό θέλημά Του. Διότι εἶπε νά γίνουν καί ἔγιναν καί ἀκαριαία ἐδημιουργήθηκαν ὅλα γενικῶς τά στοιχεῖα τῆς φύσεως καί ἦταν ἀρκετός ὁ λόγος γιά τήν σύσταση τῶν δημιουργημάτων, ὄχι ἁπλῶς διότι ἦταν λόγος, ἀλλά ἐπειδή ἦταν λόγος Θεοῦ….»[7].Ὁ ἱερός Χρυσόστομος θά ἐπαναλάβει σέ ἄλλη ὁμιλία τήν παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ ὁ Ὁποῖος μπορεῖ νά δημιουργεῖ ἀκαριαία τά πάντα , μέ λόγο ἀλλά καί μέ εὐταξία: «Ἐπί πλέον μποροῦμε ἔτσι νά γνωρίζουμε διδασκόμενοι ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα μέσα ἀπό τήν γλῶσσα τοῦ μακαρίου αὐτοῦ προφήτου, ποιά ὄντα ἐδημιουργήθηκαν κατά τήν πρώτην ἡμέραν καί ποιά κατά τίς ὑπόλοιπες. Καί αὐτό εἶναι γνώρισμα τῆς μετριοφροσύνης τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ. Ὄχι γιατί δέν μποροῦσε τό παντοδύναμο χέρι καί ἡ ἄπειρος σοφία Αὐτοῦ, νά δημιουργήσει τά πάντα σέ μία μέρα. Ἀλλά γιατί λέγω σέ μία ἡμέρα; Καί ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ μποροῦσε.»[8]
.          Σέ ἄλλο σημεῖο τῆς ὁμιλίας του στήν ἑξαήμερο, μᾶς λέγει ὁ Μέγας Βασίλειος σαφῶς πώς ὁ Δημιουργός ἔκτιζε κάθε εἶδος χωριστά καί ὄχι μεταβάλλοντας τό ἕνα στό ἄλλο:
.          « Ἀλλά λέγουν: Πῶς ἡ γῆ φυτρώνει τά σπέρματα κατά εἶδος , ἀφοῦ πολλάκις σπείρομεν (συνήθη) σίτον καί θερίζομεν τό γνωστόν μαῦρον σιτηρόν; Αὐτό ὅμως δέν εἶναι μεταβολή εἰς ἄλλο εἶδος, ἀλλά τρόπον τινά μία νόσος καί ἀρρώστεια τοῦ σπέρματος. Διότι δέν ἔπαυσεν νά εἶναι σίτος… Ἡ δέ λεγόμενη ἤρα καί ὅσα ἄλλα νόθα σπέρματα ἀναμιγνύονται μέ τά φαγώσιμα, ἐκεῖνα πού ἡ Γραφή τά ὀνομάζει συνήθως ζιζάνια, δέν προέρχονται ἀπό τήν μετατροπήν τοῦ σίτου, ἀλλά ὑπάρχουν ἀπό ἰδικήν των ἀρχικήν μορφήν καί ἀποτελοῦν ἰδιαίτερον εἶδος.»[9]
.          Καί ὁ Μ.Βασίλειος ἐξηγεῖ ἀλληγορικά τή σημασία τῆς ἤρας: «Αὐτά εἰκονίζουν παραβολικῶς αὐτούς πού ἀλλοιώνουν τήν διδασκαλίαν τοῦ Κυρίου καί δέν μαθητεύουν εἰς τόν (θεῖον) λόγον ὡς γνήσιοι μαθητές, ἀλλά εἶναι κατεστραμμένοι ἀπό τήν διδασκαλίαν τοῦ πονηροῦ, καί ἀναμιγνύνουν τούς ἑαυτούς των εἰς τό ὑγιές σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, διά νά προκαλέσουν ἐκ τοῦ ἀφανοῦς τάς βλάβας των εἰς τούς ἁγνοτέρους»[10] .
.          Δέν θά βροῦμε οὔτε ἕνα λόγο κάποιου Ὀρθοδόξου ἁγίου, ὁ ὁποῖος νά δίνει ἔστω καί τήν παραμικρή ὑπόνοια ὅτι ὁ Θεός μετασχημάτισε ἀργά μέ φυσικές διαδικασίες, κάποιο εἶδος ὀργανισμοῦ σέ ἕνα ἄλλο ἐντελῶς διαφορετικό. Ἀλλά ὅτι κάθε εἶδος ἔγινε ξεχωριστά μέ μία ἐντολή καί στή συνέχεια ἐτέθη σέ κίνηση μέ τήν καθορισμένη λειτουργικότητα πού ἐρευνᾶ ἡ ἐπιστήμη. Σύμφωνος σέ αὐτή τήν παράδοση εἴδαμε νά εἶναι καί ὁ ἅγιος Παΐσιος ὅταν εἶπε ὅτι «ὁ Θεός δέν χρειάζεται ἀνταλλακτικά γιά νά δημιουργήσει ὁτιδήποτε»

2. Ἡ ταυτόχρονη δημιουργία ψυχῆς καί σώματος τοῦ ἀνθρώπου καί ὁ διχασμός τῶν χριστιανῶν ἐξελικτικῶν.

   .          Ἄς ἐξετάσουμε τό ἑπόμενο δόγμα τῆς ΘτΈ: « Πρῶτα δημιουργήθηκε τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου ὡς προϊόν ἐξέλιξης ἑκατομμυρίων ἐτῶν ἀπό πιθηκοειδῆ ζῶα καί ἀργότερα ἐμφύτευσε ὁ Θεός τήν ἀθάνατη ψυχή στόν ἄνθρωπο «ζῶο» ».
.          Δέν θά βροῦμε οὔτε ἕναν ἅγιο Πατέρα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πού νά συμφωνεῖ μέ μία τέτοια ἰδέα. Παραθέτουμε τούς λόγους δυό μεγάλων ἁγίων Πατέρων.Ὁ ἅγιος Δαμασκηνός λέγει ὅτι: «Τό σῶμα καί ἡ ψυχή δημιουργήθηκαν τήν ἴδια στιγμή ὄχι τό ἕνα πρίν ἀπό τό ἄλλο ὅπως οἱ ἀσυναρτησίες τοῦ Ὠριγένη θά δεχόντουσαν»[11]. Ἀλλά καί ὁ ἄγ. Γρηγόριος Νύσσης θά γράψει γιαυτό τό ζήτημα ἐξηγώντας καί τίς συνέπειες γιά τήν ψυχή πού ἔχει μία τέτοια ἰδέα: «Ἀλλά ὅπως ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἕνας, ἡ ὕπαρξη συνίσταται ἀπό ψυχή καί σῶμα, εἰκάζουμε ὅτι ἡ ἀρχή τῆς ὕπαρξής του εἶναι κοινή καί γιά τά δυό μέρη, ἔτσι ὥστε νά μήν βρεθεῖ αὐτός σέ θέση νά νοιώθει προγενέστερος καί κατοπινός ἀπό τόν ἑαυτό του, ἄν τό σωματικό στοιχεῖο ὑπῆρξε πρῶτο μέσα στό χρόνο, καί τό ἄλλο προστέθηκε ἀργότερα. …Καί στήν δημιουργία τῶν ἀτόμων, δέν ἐτέθη τό ἕνα στοιχεῖο πρίν ἀπό τό ἄλλο : οὔτε ἡ ψυχή πρίν τό σῶμα , οὔτε ἀντίθετα, διότι ὁ ἄνθρωπος δέν μπορεῖ νά εἶναι σέ διαμάχη ἐνάντια στόν ἑαυτό του εὑρισκόμενος διαιρεμένος ἀπό τήν διαφορά ὅσον ἀφορᾶ στό χρονικό σημεῖο. Ἐπειδή ἡ φύση μας θεωρεῖται διττή, σύμφωνα μέ τήν ἀποστολική διδασκαλία, πλασμένη ἀπό ἕνα ὁρατό καί ἕνα κρυμμένο ἄνθρωπο, ἄν τό ἕνα ἦρθε πρῶτα καί τό ἄλλο ἐπακολούθησε, ἡ δύναμη Αὐτοῦ πού μᾶς ἔπλασε θά ἐμφανίζεται ὅτι εἶναι κατά κάποιο τρόπο ἀτελής, σά νά μήν εἶναι ἱκανή γιά τήν ἐπίτευξη τοῦ ὅλου σκοποῦ ἀμέσως, ἀλλά ὅτι κατανέμει τήν ἐργασία καί ἀπασχολεῖ τόν ἑαυτό του διαδοχικά μέ κάθε ἕνα μέρος τῆς ἐργασίας».
.          Ὁ ἅγιος Γρηγόριος μᾶς διδάσκει κάτι πού ἐξηγεῖ ξεκάθαρα τά ψυχικά προβλήματα πού συναντᾶ κανείς στούς αἱρετικούς πάσης φύσεως: Ψυχικός διχασμός, ἡ πηγή, ὡς γνωστόν, κάθε ψυχικῆς διαταραχῆς καί παρά φύση πάθους. Καί γνωρίζει πλέον ὁ καθένας ὅτι τά παρά φύση πάθη καί οἱ διαστροφές στίς τάξεις τοῦ ρωμαιοκαθολικισμοῦ καί τοῦ λουθηροκαλβινισμοῦ «ἀνθοῦν» στό ἔπακρον. Μήπως τελικά γιαυτό γεννήθηκε στή Δύση, ὡς γνωστόν μέσα ἀπό τίς τάξεις τοῦ καθολικοπροτεσταντισμοῦ, ἡ σύγχρονη ψυχολογία καί ψυχοθεραπεία, σάν μία προσπάθεια νά θεραπεύσουν ἐκεῖ τόν ἐσωτερικό τους διχασμό καί τά ψυχικά τους προβλήματα; Νά ἀκόμα ἕνας λόγος πού ἀπειλεῖ τή σωτηρία μας ἄν δεχτοῦμε ὅτι ὁ Θεός ἐξέλιξε τόν κόσμο.

[1] Μ.Βασιλείου ἑξαήμερος τ. 4 Πατερικαί ἐκδόσεις «Γρηγόριος Παλαμάς» σελ. 87

[2] Πιθανόν να ομιλεί για τον άγιο Εφραίμ τον Σύρο

[3]  Μ.Βασιλείου ἑξαήμερος τ. 4 Πατερικαί ἐκδόσεις «Γρηγόριος Παλαμᾶς» σελ. 25.26.27

[4]  Ἁγ. Ἰω. Χρυσοστόμου Εἰς τήν Γένεσιν Ζ’ 4, Ἑλληνικός Ἐκδοτικός Ὀργανισμός Ἀθήνα 1973 σελ.192, 95

[5]  Ὅ.π. σελ. 133

[6] Μ. Βασιλείου Ἑξαήμερος Ὁμιλία Ε΄ στ΄29 Πατερικές Ἐκδόσεις « Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς» σελ. 176,190, 206

[7] Ἁγ. Χρυσοστόμου Ἔργα Εἰς τήν Γένεσιν Ὁμιλία Θ΄ τόμος 42 , σελ.113 Ἑλληνικός Ἐκδοτικός Ὀργανισμός Ἀθήνα 1973

[8] Ἁγ. Χρυσοστόμου Ἔργα Εἰς τήν Γένεσιν Ὁμιλία Γ΄ τόμος 41 , σελ.133 Ἑλληνικός Ἐκδοτικός Ὀργανισμός Ἀθήνα 1973

[9]   Ὅ.π. σελ. 187

[10]   Ὅ.π.

[11] Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός Περί Ὀρθοδόξου Πίστεως 2, σελ. 235 (Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας σειρές)

Advertisements

, ,

Σχολιάστε

Η «ΘΕΪΣΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ» καὶ ἡ «ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΗ» ΘΕΟΛΟΓΙΑ–2

Ἡ πλάνη τῆς Θεϊστικῆς ἐξελίξεως
καί «Πρωτοποριακή» ἑτερόδοξη
καί
«ἑλληνική Ὀρθόδοξη» θεολογία

Μέρος B´

τοῦ Γεωργίου Χασούρου,
βιολόγου μέσης ἐκπ/σεως  

Τό ἀντιεπιστημονικό δόγμα τοῦ ὁμοιομορφισμοῦ
καί ἡ θεοποίηση τῆς φύσης.

Μέρος Α´: Η «ΘΕΪΣΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ» καὶ ἡ «ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΗ» ΘΕΟΛΟΓΙΑ–1

.          Ἄλλο ἕνα παράδειγμα πού ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ἐξελικτική ἰδέα δέν ἔχει ἐπιστημονικό ἔρεισμα, ἐνῶ στηρίζεται σέ ἕνα ἐκτός πραγματικότητος ἐπιστημονικοφανές δόγμα.
.          Πρέπει νά γνωρίζει κάποιος, ἄν θέλει νά ἔχει κάποιο ὀρθό κριτήριο γιά τήν ἐξελικτική ἰδέα, ὅτι ὅλο τό οἰκοδόμημα αὐτό τοῦ ἐξελικτισμοῦ βασίζεται σέ ἕνα ἀξίωμα, ἕνα δόγμα πού δέν ὑπάρχει δυνατότητα νά διαψευσθεῖ, ἀλλά οὔτε νά ἐπαληθευθεῖ πειραματικά. Τό δόγμα αὐτό τό ὁποῖο ἐμφανίστηκε γιά πρώτη φορά ἀπό κάποιον Γεωλόγο, τόν   James Hutton (1726 -1797) ἀλλά καί τόν Charles Lyell (1797 – 1875), πού δίδαξε καί ὑποστήριξε, ὅπως προαναφέραμε, τόν Δαρβίνο στήν διάδοση τῆς θεωρίας του, λέει: «Μποροῦμε μελετώντας τά σημερινά φυσικά φαινόμενα, νά συμπεράνουμε τί ἔγινε στό ἀπώτερο παρελθόν, τότε πού ἐμφανίστηκαν γιά πρώτη φορά πρωτότυπες μορφές ὄντων, δισεκατομμύρια χρόνια πρίν νά ἐμφανιστεῖ ὁ ἄνθρωπος. Μία ἄλλη διατύπωση αὐτοῦ τοῦ δόγματος εἶναι «τό κλειδί γιά τό παρελθόν εἶναι τό παρόν».
.          Μία τέτοια ὅμως μεθοδολογία, προκειμένου νά ἀποδείξουμε ὅτι ἔγινε ἡ ἐξέλιξη στό διάβα δισεκατομμυρίων ἐτῶν, προϋποθέτει τήν ἀξιωματική παραδοχή πὼς ὅ,τι συμβαίνει σήμερα στή φύση, π.χ ὁ ρυθμός μεταστοιχείωσης[1] τῶν ραδιενεργῶν στοιχείων, ἡ ταχύτητα τοῦ φωτός, ἤ τῆς ἐναπόθεσης ἱζημάτων στόν πυθμένα τῆς θάλασσας, ἡ ἔνταση τῆς κοσμικῆς ἀκτινοβολίας κ.ἄ. συνέβαινε ἀκριβῶς μέ τόν ἴδιο ρυθμό πάντα στή φύση. Αὐτό τό δόγμα ὀνομάστηκε στή Γεωλογία καί τή Βιολογία ὁμοιομορφισμός. Καί ἦταν αὐτή ἡ ἰδέα πού βρῆκαν, ὅπως εἴπαμε παραπάνω, ἀπαράδεκτη καί ἀντιεπιστημονική οἱ σπουδαιότεροι ἐπιστήμονες τῆς ἐποχῆς. Μάλιστα ὁ μεγάλος φυσικός Λόρδος Κέλβιν[2] προσπάθησε νά δείξει τό λάθος αὐτοῦ τοῦ δόγματος καί «ἀπέδειξε» μέ μαθηματικούς ὑπολογισμούς, ὅτι ἄν ἡ γῆ ἦταν δισεκατομμυρίων ἐτῶν ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ ἐξελικτικοί, ἡ θερμική ἐνέργεια πού ἐκπέμπεται ἀπό τό ἐσωτερικό της πρός τά ἔξω, ἄν ἀκολουθοῦσε τόν ἴδιο ρυθμό ἐπί δισεκατομμύρια ἔτη, θά εἶχε λιώσει καί διαλύσει τά πάντα στή γῆ. Φυσικά οἱ ἐξελικτικοί εἶπαν τά δικά τους ἀντεπιχειρήματα καί συνέχισαν νά πιστεύουν αὐτό τό δόγμα. Ἔτσι καί ἀλλιῶς, ὅπως εἴπαμε καί παραπάνω, μπορεῖ ὁ καθένας νά λέει ὅ,τι θέλει γύρω ἀπό αὐτό τό ζήτημα, καθόσον δέν ὑπάρχει καμία δυνατότητα νά ταξιδέψει κανείς πίσω στό χρόνο γιά νά δεῖ τί ἔγινε τότε. Ὅπως ἐπίσης δέν ὑπάρχει ἡ δυνατότητα νά διαψεύσει κανείς πειραματικά τήν ἰδέα ὅτι πρίν ἀπό δισεκατομμύρια ἔτη οἱ ρυθμοί στήν φύση ἦταν οἱ ἴδιοι. Πρόκειται γιά ἕνα δόγμα ἐκτός φυσικῆς πραγματικότητας καί συνεπῶς ἐκτός τοῦ πεδίου ἔρευνας τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν.
.              
Σέ αὐτό τό δόγμα, βασίζεται καί ἡ μέτρηση τῆς ἡλικίας τοῦ σύμπαντος, τήν ὁποία συναντᾶμε ὡς ἀπόλυτη βεβαιότητα, ὅπως εἴπαμε, σέ ὅλα τά σχολικά βιβλία νά εἶναι 14 δισ. ἔτη χωρίς βέβαια κάτι τέτοιο νά ἔχει ἀποδειχτεῖ ἀπό κανέναν ἐπιστήμονα ὅτι ἰσχύει.. Ἐφόσον λέγουν κάποιοι ἐπιστήμονες, ἕνα ἀστέρι εἶναι πολύ μακριά ἀπό τή γῆ, καί τό φῶς πού ταξιδεύει μέ 300.000 Km./sec χρειάζεται π.χ 10 δισεκατομμύρια ἔτη νά φτάσει στή γῆ, ἄρα τό σύμπαν ἔχει τεράστια ἡλικία. Αὐτό ἀκούγεται στόν κοινό νοῦ λογικό. Ὅμως ἐμφανίζονται ἀξιόλογοι ἐπιστήμονες καί ρωτοῦν: «Πῶς γνωρίζουμε ὅτι ἡ ταχύτητα τοῦ φωτός, τά μαγνητικά πεδία, οἱ βαρυτικές δυνάμεις καί ἡ διαστολή τοῦ σύμπαντος, ἦταν πάντα τά ἴδια, ὥστε νά μποροῦμε νά ἐξάγουμε ἀσφαλῆ συμπεράσματα γιά δισεκατομμύρια ἔτη πρίν»;
.             Εἶναι ἐνδιαφέρον ἐδῶ νά ἀναφέρουμε πώς ὑπεραμύνεται αὐτοῦ τοῦ ἀντιεπιστημονικοῦ δόγματος, πού στηρίζει κυριολεκτικά ὅλο τό ἐξελικτικό οἰκοδόμημα, ὁ γνωστός Γερμανός Ἀστροφυσικός Heino Falcke (1966 -) καθηγητής ραδιοαστρονομίας καί φυσικῆς ἀστροσωματιδίων στό Πανεπιστήμιο Radboud Nijmegen: «Γιά μένα τό πιό συναρπαστικό καί ἐπαρκές ἐπιχείρημα γιά ἕνα πολύ παλιό σύμπαν προέρχεται ἀπό τό μέγεθός του καί ἀπό τό χρόνο πού χρειάζεται γιά νά φτάσει τό φῶς: ἀπό τά περισσότερα μέρη τοῦ σύμπαντος χρειάζονται ἑκατομμύρια ἤ καί δισεκατομμύρια χρόνια. Αὐτό εἶναι πού ὅλοι πρέπει νά καταλάβουν καί νά ἀντιμετωπίσουν πρῶτα.… Ὅπως ἐξηγῶ παρακάτω, αὐτό πού διαπιστώνουμε εἶναι ὅτι καί τότε ἡ ταχύτητα τοῦ φωτός δέν ἦταν πολύ διαφορετική ἀπό αὐτή πού εἶναι σήμερα.»[3]
.          Μέχρι ἐδῶ ὁ Φάλκε ὁμιλεῖ ὡς ἐπιστήμονας, χωρίς βέβαια νά παρουσιάζει κανένα σοβαρό ἐπιστημονικό ἐπιχείρημα πού νά στηρίζει τό δόγμα τοῦ ὁμοιομορφισμοῦ. Καί ξαφνικά, μετατρέπεται σέ θεολόγο καί καταφεύγει στό Εὐαγγέλιο γιά νά στηρίξει τό ὑποτίθεται ἐπιστημονικό δόγμα τοῦ ὁμοιομορφισμοῦ:
.          «Ὅταν ὁ Ἰησοῦς μιλάει γιά τούς ἀμετάβλητους θεϊκούς νόμους, δηλώνοντας ὅτι “ἕως ἄν παρέλθῃ ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ, ἰῶτα ἕν ἤ μία κεραία οὐ μή παρέλθῃ ἀπό τοῦ νόμου ἕως ἄν πάντα γένηται” (Ματθ. ε´ 17-20) ἐννοεῖ μόνο τούς πνευματικούς νόμους; Αὐτό δέν ἰσχύει καί γιά ὁλόκληρη τήν τάξη, στήν ὁποία ὑπόκειται ἡ δημιουργία; Τί ἀξία ἔχουν αὐτοί οἱ πνευματικοί νόμοι, ἄν ὁ Θεός ἀλλάξει τούς νόμους τοῦ κόσμου μέσα στόν ὁποῖο οἱ ἄνθρωποι πρέπει νά λειτουργοῦν μέ βούληση, ὅταν στήν πραγματικότητα δέν ὑπάρχει πραγματικά τάξη; Ἐάν δέν θά ἀλλάξει τούς πνευματικούς νόμους, τούς ὁποίους θά πρέπει νά ἀκολουθοῦν οἱ ἄνθρωποι, γιατί θά ἔπρεπε νά διασαλεύει τούς φυσικούς νόμους, μέσα στούς ὁποίους παραμένουν τά πετρώματα; Ἐξ ἄλλου, οἱ νόμοι τῆς φύσης εἶναι τό θεμέλιο πάνω στό ὁποῖο λειτουργεῖ ἡ καθημερινή μας ζωή. …Ἐάν οἱ νόμοι τῆς φύσης ἀλλάξουν σέ μία καθημερινή βάση, οἱ φυσικοί νόμοι θά γίνουν χωρίς νόημα καί δέν θά μποροῦσε νά κατασκευαστεῖ ἀξιόπιστο μηχάνημα. Ἐάν δέν μποροῦμε νά πιστέψουμε ὅτι οἱ νόμοι τῆς ἀεροδυναμικῆς ἰσχύουν σήμερα μέ τόν ἴδιο τρόπο πού λειτουργοῦσαν χθές, θά ἔπρεπε ἁπλῶς νά βασιστοῦμε στά θαύματα – ἤ στήν πραγματικότητα στήν τύχη – γιά νά πετάξουν τά ἀεροπλάνα. Προβλέπω ὅτι ἀκόμα καί οἱ πιό πιστοί ἀπό ἐμᾶς δέν θά ἔμπαιναν ποτέ σέ ἕνα τέτοιο ἀεροπλάνο, ἄν δέν εἶχαν ἄλλη ἐπιλογή.… Ὡς ἐκ τούτου, ὑπό τό πρίσμα εὐρέως καί δημοσίως προσβάσιμων γνώσεων καί ἐμπειριῶν σχετικά μέ τό μέγεθος τοῦ σύμπαντος, ἕνα σύμπαν 6000 ἐτῶν μπορεῖ νά ἀπορριφθεῖ σταθερά καί μέ ἀσφάλεια γιά ἐπιστημονικούς καί θεολογικούς λόγους.»[4]
.          Εἶναι ἄξιον ἀπορίας πῶς ἕνας καταξιωμένος ἐπιστήμονας, ὅπως εἶναι ὁ Φάλκε, ὀπαδός ὅπως εἶναι φανερό τῆς ΘτΕ, νά καταφεύγει στό Εὐαγγέλιο γιά νά στηρίξει τά πορίσματα τῆς ἐπιστήμης του! Νά σημειώσουμε ἐπίσης ὅτι ὁ γνωστός αὐτός ἐπιστήμονας ἔχει διοριστεῖ καί ποιμένας τῆς προτεσταντικῆς «ἐκκλησίας» τῶν Κάτω Χωρῶν. Καταλαβαίνουμε ἔτσι ἀπό ποῦ πηγάζει τό θεολογικό μπέρδεμα αὐτοῦ τοῦ καθηγητῆ. Δέν μπορεῖ ὁ ποιμένας αὐτός τοῦ λουθηροκαλβινισμοῦ, νά διακρίνει τή διαφορά μεταξύ τῶν φυσικῶν κτιστῶν νόμωντούς ὁποίους ὅποτε θέλει ὁ Θεός μεταβάλλει, εἴτε ἐκτάκτως ὡς θαῦμα, εἴτε μονίμως ὅπως μετά τήν πτώση τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά καί μετά τήν κοινή Ἀνάσταση– καί τῶν ἄκτιστων πνευματικῶν νόμων οἱ ὁποῖοι ἀσφαλῶς εἶναι προαιώνιοι καί ἀπαρασάλευτοι. Εἶναι γνωστό βέβαια, ὅτι οἱ λατινόφρονες αἱρετικοί «χριστιανοί», δέν μποροῦν νά κάνουν τήν διάκριση μεταξύ τῶν κτιστῶν φυσικῶν ἐνεργειῶν καί τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅπως τήν διδάσκουν οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Εἶναι γνωστό ἄλλωστε τό αἱρετικό δόγμα τῆς «κτιστῆς χάριτος» τοῦ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ. Καταλήγουν ἔτσι αὐτοί οἱ ἐπιστήμονες, παιδιά τῶν αἱρέσεων τῆς Δύσης, σέ «αἱρετικά» ἐπιστημονικά δόγματα, ὅπως αὐτό τοῦ ὁμοιομορφισμοῦ, γιατί μελετοῦν τίς Γραφές μέ ἐγκεφαλικό τρόπο. Καί καταλήγουν νά πιστεύουν ὅτι μελετώντας τίς τάχα αἰώνιες καί ἀμετάβλητες ἐνέργειες τῆς φύσης θά γνωρίσουν τίς ἀπαρχές τοῦ σύμπαντος. Δέν κατανοοῦν ἔτσι οἱ αἱρετικοί προοδευτικοί «χριστιανοί» στήν Δύση ὅτι ἀποδεχόμενοι τό δόγμα τοῦ ὁμοιομορφισμοῦ, οὐσιαστικά συμπλέουν μέ τήν ἀθεϊστική φυσιοκρατία. Διότι ὅταν ἀποδέχεσαι ὅτι ἡ φύση δέν μεταβάλλει τούς νόμους της ποτέ, ὅπως δέν μεταβάλλονται καί οἱ Ἄκτιστες Ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ, οὐσιαστικά θεοποιεῖς τήν φύση.

Δαρβινισμός:
Ἡ «θεωρία» πού δέν πίστεψε κανείς

 .          Θά ἐξετάσουμε στή συνέχεια τί λένε διακεκριμένοι ἐπιστήμονες γιά τήν ἀποδεικτική ἰσχύ τῆς δαρβινικῆς θεωρίας καί κατά πῶς αὐτή εἶναι ἐπιβεβαιωμένο γεγονός.
.          Ὁ περίφημος Βρετανός ἀστρονόμος καί ὁ μαθηματικός Sir Fred Hoyle, δίχως νά ὑποστηρίζει τόν δημιουργισμό δηλώνοντας μάλιστα ἀγνωστικιστής, ἄσκησε σφοδρή κριτική στόν δαρβινικό ἐξελικτισμό λέγοντας κάποτε: «Ὁ ἐπιστημονικός κόσμος ἔχει ἐμπνευστεῖ ἀπό τήν πίστη ὅτι ἡ ἐξέλιξη ἔχει ἀποδειχθεῖ. Τίποτα δέν θά μποροῦσε νά ἀπέχει περισσότερο ἀπό τήν ἀλήθεια»[5]. Ἀλλά καί ὁ φημισμένος μηχανολόγος τῆς Nasa, πού συμμετεῖχε στήν κατασκευή τῶν πρώτων δορυφόρων στήν Ἀμερική, ὁ Δρ Χένρι Ρίχτερ (Henry Richter), θά πεῖ: «Γιά πολύ καιρό πίστευα ὅτι ὁ Θεός χρησιμοποίησε τήν ἐξέλιξη, γιά νά βάλει τά πάντα σέ ἑνότητα, ἀλλά αὐτό δέν εἶναι δυνατό. Σχετικά μέ τή θεωρία τῆς μεγάλης ἔκρηξης (Bing-Bang) καί τίς προσπάθειες τοῦ ἀνθρώπου νά ἐξηγήσει τό σύμπαν χωρίς ἕναν Δημιουργό, εἶπε: «Τό Bing-Bang καί ἡ ἐξέλιξη εἶναι ἕνα ἀπό τά μεγαλύτερα παραμύθια γιά ἐνήλικες πού μπορῶ νά φανταστῶ»[6]. Ἀκόμα ὁ διάσημος Ζωολόγος καί καθηγητής L. H. Matthews[7] θά γίνει αὐστηρός καί δηκτικός κατά τῶν «παντοδύναμων» ἐξελικτικῶν: «Ἀποδεχόμενοι τήν ἐξέλιξη ὡς γεγονός πολλοί βιολόγοι παύουν νά σκέφτονται ὅτι ἡ ἐπιστήμη χτίζεται σέ θεωρίες πού ἀποδεικνύονται σωστές μέσῳ πειραμάτων, ἤ παύουν νά θυμοῦνται ὅτι ἡ θεωρία τῆς ἐξέλιξης τῶν ζώων δέν ἔχει ποτέ ἀποδειχθεῖ σωστή μέ κάποιον παρόμοιο τρόπο. … Ἡ πίστη στή θεωρία τῆς ἐξέλιξης εἶναι ἔτσι ἀκριβῶς παράλληλη μέ τήν πίστη στήν εἰδική δημιουργία. Καί οἱ δυό εἶναι ἀπόψεις πού οἱ πιστοί ξέρουν ὅτι εἶναι ἀλήθεια, ἀλλά κανένας μέχρι σήμερα δέν ἔχει σταθεῖ ἱκανός νά τήν ἀποδείξει»[8]. Ἀλλά καί γιά τά περίφημα ἀπολιθώματα καί τά κρανία – τούς περίφημους «προγόνους» τοῦ ἀνθρώπου, πού δεσπόζουν μόνιμα δεκαετίες τώρα στά σχολικά βιβλία τάχα σάν ἀποδεικτικά στοιχεῖα τῆς ἐξέλιξης τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τά πιθηκοειδῆ- ἔχει ἀσκηθεῖ ἔντονη κριτική. Τά παρακάτω ἀνήκουν στή γραφίδα ἑνός ἀγνωστικιστῆ καί πιστοῦ στήν ἰδέα τῆς ἐξέλιξης, γνωστοῦ καθηγητῆ Γενετικῆς καί μαθηματικοῦ στό πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, τοῦ περίφημου Richard Lewontin: «Ἡ ἀναζήτηση τοῦ Ἐλλείποντος Κρίκου, τῆς πλέον παλαιᾶς μορφῆς, ἡ ὁποία συνδέεται εὐθέως μέ τούς προγόνους τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι μία αὐταπάτη. Κανείς δέν γνωρίζει κι οὔτε θά γνωρίσει ποτέ, βασιζόμενος στό εἶδος τῶν μαρτυριῶν πού διαθέτουμε σήμερα, ἐάν κάποιο ἀπολίθωμα εἶναι ἄμεσος πρόγονος τῶν ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι τό ἔχουν ἀνακαλύψει καί γράφουν βιβλία γι αὐτό»[9] .
.          Ἐπίσης ὁ φανατικότερος ἴσως τῶν σύγχρονων Νεοδαρβινιστῶν, ὁ Ρ. Ντώκινς θά πεῖ: «Ἡ ἐξήγηση τῆς καταγωγῆς τῆς ζωῆς πού θά δώσω εἶναι κατ᾽ ἀνάγκη θεωρητική. Σίγουρα δέν ὑπῆρχε κανείς ἐκεῖ γιά νά δεῖ τί συμβαίνει»[10].
.          Τέλος ὁ φημισμένος D.M.S. Watson καί ὀπαδός τοῦ ἐξελικτισμοῦ, θά πεῖ: «Ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως εἶναι μία θεωρία παγκοσμίως ἀποδεκτή ὄχι γιατί μπορεῖ νά ἀποδειχτεῖ μέ λογικά συνεπῆ ἀπόδειξη γιά νά εἶναι ἀληθινή, ἀλλά, γιατί ἡ μόνη ἐναλλακτική, εἰδική δημιουργία, εἶναι καθαρά ἀπίστευτη»![11]
.          Θά μπορούσαμε νά γεμίσουμε κυριολεκτικά ἕνα βιβλίο μέ τίς γνῶμες τῶν πιό σημαντικῶν ἐπιστημόνων μέχρι σήμερα, ἀκόμα καί ἀγνωστικιστῶν, οἱ ὁποῖοι δίχως φόβο ὅτι ἔρχονται σέ ἀντίθεση μέ τήν ἐπιστήμη – γιατί ἀκριβῶς εἶναι αὐτοί πού γνωρίζουν τί εἶναι ἐπιστήμη – θέτουν ἔξω ἀπό τό πεδίο τῆς γνώσης τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν τόν δαρβινισμό. Δέν λέγουν ὅτι δέν ἔχει ἀποδειχθεῖ ἀκόμα ἡ δαρβινική θεωρία καί ἴσως μέ τήν πρόοδο τῆς ἐπιστήμης θά ἀποδειχθεῖ. Δηλώνουν κατηγορηματικά ὅτι δέν εἶναι δυνατόν ποτέ νά ἀποδειχθεῖ ἕνα τέτοιο ὑποθετικό σενάριο, ὅπως ἀπεδείχθη πειραματικά π.χ ἡ κβαντική θεωρία, ἡ θεωρία τῆς Θερμοδυναμικῆς κ.ἄ. πέρα ἀπό τίς ἀτέλειες καί τά λάθη πού μπορεῖ νά περιέχει μία θεωρία καί τά ὁποῖα μπορεῖ μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου νά διορθωθοῦν.
.          Ὅμως θά ἀρκοῦσε γιά τοῦ λόγου τό ἀληθές, ἄν παραθέταμε τά λόγια τοῦ ἰδίου τοῦ Δαρβίνου, ὁ ὁποῖος σέ κάποια στιγμή εἰλικρίνειας καί ἀμφιβολίας γιά τήν «ἐπαναστατική» αὐτή ἰδέα του, θά γράψει κάτι ἀπροσδόκητο πού κάνει νά «τρίζει» αὐτή ἡ αὐτάρεσκη σιγουριά γιά τήν ἐξέλιξη πού ἔχουν οἱ ὀπαδοί της. Παραθέτουμε τό πρωτότυπο κείμενο ἀπό τήν περίφημη ἔκδοση τῆς «Καταγωγῆς τῶν Εἰδῶν» πού ἐκδόθηκε γιά πρώτη φορά τό 1859:
.          «To suppose that the eye with all its inimitable contrivances for adjusting the focus to different distances, for admitting different amounts of light, and for the correction of spherical and chromatic aberration(ἀπόκλιση), could have been formed by natural selection, seems, I freely confess( ὁμολογῶ), absurd in the highest degree.”[12]   Δηλαδή: «Τό νά ὑποθέσουμε ὅτι ὁ ὀφθαλμός μέ ὅλες τίς μοναδικές κατασκευές του προκειμένου νά ρυθμίζει τήν ἑστίαση γιά διαφορετικές ἀποστάσεις, νά δέχεται διαφορετικά ποσά φωτός καί νά διορθώνει τίς σφαιρικές καί χρωματικές ἀποκλίσεις, ἔχει διαμορφωθεῖ ἀπό τήν Φυσική Ἐπιλογή, φαίνεται, γιά νά τό ὁμολογήσω ἐλεύθερα, στόν ὕψιστο βαθμό παράλογο».
.          Ἄν ὁ ἴδιος ὁ ἱδρυτής τῆς ἐξελικτικῆς ἰδέας, δέν πίστευε στήν ἀλήθεια αὐτῆς τῆς ἐπιστημονικοφανοῦς θεωρίας, τότε ποιός ἀλήθεια μπορεῖ νά τήν πιστεύει χωρίς νά ἀμφιβάλλει σοβαρά; Ἀλλά καί ὁ Ζωολόγος καί γνωστός νεοδαρβινιστής Ἐρνστ Mayr θά πεῖ τό ἑξῆς καταπληκτικό πού σοκάρει ἀσφαλῶς τούς ἐξελικτικούς: «Πράγματι εἶναι ἀλήθεια, ὅτι μερικοί ἀπό τούς ἐξέχοντες Δαρβινιστές ὅπως ὁ Lyell καί ὁ Huxley ποτέ δέν πίστευαν στή Φυσική Ἐπιλογή. Οὔτε ὁ Huxley οὔτε ὁ Lyell ἀποδέχτηκαν τήν πίστη τοῦ Δαρβίνου στήν ὁλοκληρωτική βαθμιαία ἐξέλιξη.   …Ὁ Δαρβινισμός σήμαινε ἁπλά τήν ἄρνηση τῆς εἰδικῆς Δημιουργίας καί τήν ἀντικατάστασή της μέ τή θεωρία τῆς ἐξέλιξης καί συγκεκριμένα μέ τή θεωρία τῆς κοινῆς καταγωγῆς.… Ἡ λειτουργία τῶν φυσικῶν διεργασιῶν ἀντικατέστησε τό «χέρι τοῦ Θεοῦ». Ὁ Θεός «ἐκθρονίστηκε» ὅπως τό διετύπωσε ἕνας ἀπό τούς ἐπικριτές τοῦ Δαρβίνου. Πράγματι ὁ Θεός δέν ἔπαιζε κανένα ρόλο στά ἑρμηνευτικά σχήματα τοῦ Δαρβίνου….»[13].
.          Νά λοιπόν πόσο δίκιο εἶχε ὁ ἅγιος Παΐσιος, ὅταν ἔλεγε μέ τό διορατικό του αἰσθητήριο, ὅτι αὐτοί πού διασπείρουν στόν κόσμο τήν ἰδέα τῆς ἐξελίξεως, οὐσιαστικά δέν τήν πιστεύουν οὔτε οἱ ἴδιοι! Ἁπλῶς, διακατεχόμενοι ἀπό ἕνα ἀντιχριστιανικό μένος, πολεμοῦν τήν χριστιανική πίστη προκειμένου νά τήν ἀντικαταστήσουν μέ μία ἄλλη φυσιολατρική.     
.          Ἐν τούτοις , καί σέ πεῖσμα τῶν πλέον καταξιωμένων ἐπιστημόνων πού γνωρίσαμε παραπάνω νά ἀμφισβητοῦν τήν ἐξελικτική θεωρία ὡς μία γνήσια ἐπιστημονική θεωρία πού ἐπαληθεύεται πειραματικά, οἱ μαθητές τῆς Γ΄ Λυκείου, διδάσκονται καί ὑποχρεώνονται στανικά νά μάθουν παπαγαλία προκειμένου νά ἐξεταστοῦν στίς Πανελλήνιες ἐξετάσεις, ἀπό τό βιβλίο Βιολογίας Γενικῆς Παιδείας γνώσεις ὅπως: «ἡ ἔρευνα σέ ἄλλες περιοχές τῆς Βιολογίας, ἰδιαίτερα στή Μοριακή Βιολογία, δέ γεννοῦν καμία ἀμφιβολία ὅτι ὁ ἄνθρωπος ὅπως καί κάθε ἄλλος ὀργανισμός τοῦ πλανήτη εἶναι προϊόν ἐξέλιξης»[14]. Ἡ δήλωση ἀσφαλῶς αὐτή ἔχει ξεκάθαρα θρησκευτική χροιά. Εἶναι ἡ θρησκευτικῆς τάξεως πίστη τῶν ὀπαδῶν τῆς ἐπιστημολατρείας καί τῆς φυσιοκρατίας πού δέν καταλάβανε ὅτι τό πρῶτο πράγμα πού πρέπει νά ἔχει στό νοῦ του ἕνας ἐπιστήμονας εἶναι ἡ ἀμφιβολία ἰδιαίτερα γιά ὑπαρξιακά ζητήματα ὅπως εἶναι ἡ δημιουργία τῶν ὄντων. Τό κακό ὅμως εἶναι ὅτι τήν θρησκεία τους, οἱ ἰθύνοντες τῶν Παιδαγωγικῶν Ἰνστιτούτων, τήν ἐπιβάλλουν ὑποχρεωτικά στούς Ὀρθόδοξους Ἕλληνες μαθητές ἀσκώντας ἔτσι κατά παράβασιν τοῦ Συντάγματος, ἀθέμιτο προσηλυτισμό.

Ρωμαιοκαθολικισμός καί Θεϊστική Ἐξέλιξη

.          Πολλοί διατηροῦν τήν ἐντύπωση ὅτι ὁ Δαρβίνος πολεμήθηκε ἀρχικά μόνο ἀπό τούς θρησκευόμενους χριστιανούς ἐκεῖ στήν Ἀγγλία, ἐνῶ ἔγινε ἀποδεκτός ἀπό τούς ἐπιστήμονες τῆς ἐποχῆς. Καί ὅμως τό ἀντίθετο συνέβη! Οἱ ἐπιστήμονες τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν τῆς ἐποχῆς, ὅπως φάνηκε ἀπό τά παραπάνω, βρῆκαν ἐντελῶς ἀπαράδεκτο τόν τρόπο προσέγγισης τῶν ἐξελικτικῶν στή μελέτη τῆς φύσεως πού ἀφοροῦσε γεγονότα ὕπαρξης καί καταγωγῆς. Ἀντίθετα πολλοί φιλελεύθεροι ἑτερόδοξοι «χριστιανοί», κυρίως οἱ ὀπαδοί τοῦ «Ἀλάθητου», ὅπως καί τοῦ Θωμά Ἀκινάτη καί τοῦ Βαρλαάμ , ἀποδέχτηκαν ἀμέσως αὐτή τήν ἀναπόδεικτη ὅπως δείξαμε θεωρία τοῦ Δαρβίνου, συμβιβάζοντάς τη βέβαια μέ τό θεϊκό σχέδιο. Ἔτσι ξεκίνησε ἐκεῖ στήν Ἀγγλία ἡ πίστη στήν ΘτΈ. Παραθέτουμε μερικά παραδείγματα ἀπό τίς πιό γνωστές προσωπικότητες τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας ἐκείνης τῆς ἐποχῆς πού ὑπεστήριξαν ἔνθερμα τόν δαρβινισμό:
.          Ὁ κληρικός Charles Kingsley, ἐξέχουσα προσωπικότητα καθηγητής ἱστορίας στό Καίμπριτζ καί ἡγέτης τῆς ὑπηρεσίας τῆς βασίλισσας Βικτωρίας, ὅπως καί ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τοῦ Καντέρμπουρυ Frederick Temple, ἦταν ἀπό τούς πρώτους θεολόγους τῆς Δύσης πού στήριξαν τήν θεωρία τοῦ Δαρβίνου. Ἐπίσης ὁ Aubrey Lackington Moore (1848-1890) Ἄγγλος καθολικός ἱερέας ὑπῆρξε ἕνας ἀπό τούς πρώτους χριστιανούς δαρβινιστές. Θεωρεῖται ὡς ὁ κληρικός πού περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλο ἄτομο πολέμησε τόν δημιουργισμό, δηλαδή τήν ἰδέα ὅτι ὁ Θεός δημιούργησε γρήγορα τόν κόσμο σέ ἕξι ἡμέρες! Ὁ Moore, ὁποῖος ὑπῆρξε καί βοτανολόγος, ὑποστήριξε ὅτι ὁ δαρβινισμός δέν ἔρχεται σέ σύγκρουση μέ τόν Χριστιανισμό. Ἐπίσης,ὁ «ἅγιος» George Mivart, φυσικός καί ρωμαιοκαθολικός θεολόγος, ὑποστήριξε μέ θέρμη τήν ἐξελικτική ἰδέα, διαφωνώντας ὅμως μέ τήν ἰδέα τῆς φυσικῆς ἐπιλογῆς τοῦ Δαρβίνου.
.          Ἀπεφάνθησαν λοιπόν τότε οἱ ταγοί τῆς ρωμαιοκαθολικῆς αἵρεσης, ὅτι ἡ διήγηση τοῦ Μωϋσῆ γιά τίς ἕξι ἡμέρες τῆς Δημιουργίας εἶναι ἀλληγορική. Αὐτή βέβαια τήν ἰδέα περί ἀλληγορίας τῆς ἑξαήμερου δημιουργίας, γνωρίζουμε τώρα ὅτι πολλοί ἑτερόδοξοι θεολόγοι τήν εἶχαν ἀποδεχθεῖ ὡς ἰδέα καί πρίν νά ἐμφανιστεῖ ὁ Δαρβίνος μέ τή θεωρία του. Εἶχε ἀφήσει δηλαδή ὁ παπισμός μέ τήν ἀκινατική καί τήν βαρλααμική θεολογική παράδοση, ἕνα παράθυρο ἀνοιχτό γιά νά εἰσέλθει μέσα στήν «ἐκκλησία» ἡ φυσιοκρατική θρησκεία τοῦ δαρβινισμοῦ.
.          Ἀλλά ἔχει ἐνδιαφέρον αὐτό πού ἔγραψε ὁ Καρδινάλιος John Henry Newman, τό 1868, μόλις 10 χρόνια μετά τήν ἐμφάνιση τῆς δαρβινικῆς θεωρίας καί πρίν ἀκόμα ὑπάρξει οἱαδήποτε ἐπιστημονική ὑποστήριξη αὐτῆς: «Ἡ θεωρία τοῦ κ. Darwin δέν χρειάζεται τότε νά εἶναι ἀθεϊστική, ἀληθινή ἤ ὄχι, μπορεῖ ἁπλῶς νά προτείνει μία μεγαλύτερη ἰδέα τῆς Θείας Προνοίας καί Δεξιοτήτων … καί δέν βλέπω ὅτι “ἡ τυχαία ἐξέλιξη τῶν ὀργανικῶν ὄντων” εἶναι ἀσυμβίβαστη μέ τό θεϊκό σχέδιο – εἶναι τυχαῖο γιά μᾶς, ὄχι γιά τόν Θεό ».[15]
.          Εἶναι ἡλίου φαεινότερο ὅτι οἱ Ἀγγλικανοί πού ἀπεδέχθησαν τήν ἐξελικτική ἰδέα, παρόμοια μέ τόν Δαρβίνο, δέν πίστευαν ἀπαραίτητα ὅτι εἶναι ἀληθινή αὐτή ἡ ἰδέα. Μᾶλλον γοητεύτηκαν ἀπό τήν ρητορική δεινότητα τοῦ Δαρβίνου καί ἀπό τόν νατουραλιστικό ἐγκεφαλικό τρόπο πού ἑρμήνευσε αὐτός τήν καταγωγή τῶν ζωντανῶν ὀργανισμῶν. Ὅπως ἐγκεφαλικά ἑρμήνευαν οἱ ἴδιοι καί τίς Γραφές.
.          Ἀργότερα τόν 20ο αἰώνα θά ἐμφανιστεῖ ἀκόμα ἕνας Ἰησουίτης ρωμαιοκαθολικός ἱερέας καί παλαιοντολόγος, ὁ ὁποῖος εἶχε ἐμπλακεῖ σέ ἀπάτες μέ κρανία τά ὁποῖα τάχα ἀνῆκαν σέ προγόνους τῶν ἀνθρώπων. Πρόκειται γιά τόν ἀποκρυφιστή Pierre Teilhard de Chardin, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε ὡς γνωστόν καί πνευματικός δάσκαλος τοῦ πλέον γνωστοῦ βιολόγου νεοδαρβινιστῆ Θεοδώρου Ντομπζάνσκυ. Τό ὄνομα τοῦ τελευταίου δεσπόζει στά σχολικά βιβλία Βιολογίας. Ὁ βιολόγος αὐτός, πού δηλώνει καί Ὀρθόδοξος στό θρήσκευμα, ὑπῆρξε καί ὀπαδός τῆς ΘτΕ . Σέ κάποια στιγμή θά γράψει ἀναφερόμενος σέ κάτι πού εἶχε πεῖ ὁ δάσκαλός του Teilhard: «Ἡ ἐξέλιξις εἶναι ἕνα γενικὸ ἀξίωμα εἰς τὸ ὁποῖον ὅλες οἱ θεωρίες, ὅλες οἱ ὑποθέσεις, ὅλα τὰ συστήματα ὀφείλουν τοῦ λοιποῦ νὰ προσκυνήσουν, καί τά ὁποῖα πρέπει νά ἱκανοποιήσουν προκειμένου νὰ εἶναι λογικὰ καὶ ἀληθῆ. Ἡ ἐξέλιξις εἶναι ἕνα φῶς ποὺ φωτίζει ὅλα τὰ γεγονότα, μία τροχιὰ τὴν ὁποία ὅλες οἱ γραμμὲς σκέψης πρέπει νὰ ἀκολουθήσουν»[16].
.          Ὁ Teilhard μέ τά παραπάνω ἐκφράζει μέ ἀπόλυτο τρόπο τό ἀληθινό ὁλοκληρωτικό πρόσωπο τοῦ ρωμαιοκαθολικισμοῦ, ὅσο καί τοῦ δαρβινισμοῦ.
.          Ὅμως, ἀκόμα καί ἡ περίφημη θεωρία τοῦ Μπίνκ Μπάνκ (Μεγάλη Ἔκρηξη), πού τόσο μεγάλη λαϊκή ἀπήχηση ἔχει παγκοσμίως (ἐξαιτίας φυσικά της διαφήμισης πού ἔχει δοθεῖ σέ αὐτή τή θεωρία), προτάθηκε καί πάλι ἀπό ἕναν Ἰησουΐτη ἱερέα τόν Βέλγο Ἀββᾶ Georges Henri Joseph Eduard Lemaitre, ( 1894 – 1966) καθηγητή τῆς Φυσικῆς, ἀστρονόμο, κοσμολόγο καί μαθηματικό. Καί εἶπε ὅτι ὁ κόσμος ξεκίνησε ἐκ τοῦ μηδενός πρίν ἀπό δισεκατομμύρια ἔτη μέ μία μεγάλη ἔκρηξη. Αὐτή τή θεωρία χλευαστικά ὁ διάσημος ἀστροφυσικός sir Hoyle ἀποκάλεσε «Μπίνκ- Μπάνκ». Ὁ Ἀϊνστάιν καί ἄλλοι μεγάλοι ἐπιστήμονες ἀπέρριψαν ἀμέσως αὐτή τή δημοφιλῆ στίς λαϊκές μάζες θεωρία, γιά τόν λόγο ὅτι αὐτή ἀποδεχόταν μία ἐκ τοῦ μηδενός δημιουργία τῆς ὕλης καί συνεπῶς παρέπεμπε σέ ἕνα Θεό Δημιουργό. Ἀντίθετα αὐτοί θεωροῦσαν, ὅπως καί οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες, ὅτι ἡ ὑλική φύση ὑπῆρχε ἀπό πάντα. Ὅμως στά ΜΜΕ,προπαγανδίζεται συνεχῶς ἡ φήμη ὅτι ἡ ἐπιστήμη καί οἱ περισσότεροι ἐπιστήμονες ἔχουν ἀποδεχθεῖ αὐτή τή θεωρία. Οὐσιαστικά ὅμως αὐτή ἡ θεωρία εἶναι μία γελοιοποίηση τῆς βιβλικῆς Δημιουργίας ἡ ὁποία παρουσιάζει τόν Θεό νά δημιουργεῖ τόν κόσμο μέ μία ἔκρηξη. Ὁ σκοπός μᾶλλον εἶναι νά παρασυρθοῦν οἱ χριστιανοί στήν ἰδέα ὅτι ἡ ἐπιστήμη καί ὁ στοχασμός τοῦ ἀνθρώπου κατόρθωσε νά «σταθεῖ» δίπλα στόν Θεό καί νά «δεῖ» ὅπως ὁ Μωϋσῆς πού μίλησε αὐτοπροσώπως μέ τόν Θεό, τήν ἀρχή τῆς Δημιουργίας. Τελικά τό Βατικανό αὐτή τήν ἀναπόδεικτη ἰδέα θά τήν ἀναγνωρίσει ἐπίσημα: «Τό 1996 ὁ πάπας Ἰωάννης Παῦλος Β´ ἐπανέλαβε τήν καθολική ἐκδοχή, σύμφωνα μέ τήν ὁποία ὁ Θεός δημιούργησε τόν κόσμο, στή συνέχεια ἔδρασαν οἱ διαδικασίες τῆς Ἐξέλιξης καί ἀναδύθηκαν οἱ ἀνθρώπινες ὀντότητες ἐνδεχομένως ἀπό πιό πρωτόγονες μορφές ζωῆς. Ὅμως τό χέρι τοῦ Θεοῦ ἦταν ἀναγκαῖο γιά νά δημιουργηθεῖ ἡ ἀνθρώπινη ψυχή (John Paul II).… »[17] .
.          Ὡστόσο ὑπῆρξαν καί ἄλλοι πιό συντηρητικοί ἑτερόδοξοι τῆς Ἀγγλικανικῆς καί Γερμανικῆς «ἐκκλησίας» πού ἔφεραν ἀντιρρήσεις στή νέα αὐτή προσέγγιση τῆς Βίβλου. Ἰδιαίτερα οἱ φονταμενταλιστές Προτεστάντες πού ἑρμηνεύουν κυριολεκτικά πάντα τίς Γραφές, ἀντιτάχθηκαν σέ αὐτή τήν ἀλληγορική δαρβινική ἑρμηνεία τῆς Βίβλου τήν ὁποία πολεμοῦν μέχρι σήμερα ἀκόμα καί μέ δικαστικές διαμάχες ἰδιαίτερα στήν Ἀμερική.
.          Τό πρόβλημα ὅμως μέ τούς φονταμενταλιστές προτεστάντες εἶναι ὅτι ἑρμηνεύουν τά πάντα στή βίβλο κυριολεκτικά προσπαθώντας νά ἀποδείξουν τή Βίβλο μέ ὀρθολογικά καί ἐπιστημονικά ἐπιχειρήματα. Ἔχουν ἀναπτύξει τήν «ἐπιστήμη» τοῦ «δημιουργισμοῦ», τήν ὁποία διδάσκουν καί στά σχολεῖα τους ξεσηκώνοντας τή μήνη φυσικά τῶν ἐξελικτικῶν. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι νά ἀναλώνονται σέ ἀτέρμονες ἐριστικές συζητήσεις καί ντιμπέϊτ πού δέν βγάζουν πουθενά. Οὐσιαστικά ὅλες οἱ πλευρές, παιδιά τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ ὀρθολογισμοῦ, στερημένοι ἀπό τήν Ὀρθόδοξη θεολογική παράδοση, ἀγωνίζονται νά ἑρμηνεύσουν καί νά ἀποδείξουν μέ τήν λογική καί τήν ἐπιστήμη τά ἀπρόσιτα γιά τόν ἀνθρώπινο νοῦ ὑπαρξιακά ζητήματα.
.          Σέ γενικές γραμμές ὁ Θεϊστικός ἐξελικτισμός εἰσάγει μεταξύ ἄλλων, τά παρακάτω δόγματα:
1. Ὁ Θεός δημιούργησε τόν κόσμο, ἔθεσε τούς φυσικούς νόμους καί μετά τόν ἄφησε νά ἐξελιχτεῖ μέ φυσικές διαδικασίες μετασχηματίζοντας ἀργά τό ἕνα ὄν στό ἄλλο ὅπως ὁ δαρβινισμός περιγράφει. Σύμφωνα μέ ὁρισμένους , πιθανόν ὁ Θεός νά ἐπενέβαινε κατά καιρούς γιά νά προχωρήσει μέ ἅλματα ἡ ἐξέλιξη.
2. Ἡ φύση ἦταν ἐξαρχῆς φθαρτή δηλαδή οἱ ρυθμοί τῆς φύσεως πού βλέπουμε σήμερα ἦταν πάντα οἱ ἴδιοι. Ὁ θάνατος καί ἡ   καταστροφή ἦταν παροῦσα στήν ἀρχική δημιουργία καί πρίν ὁ ἄνθρωπος νά πέσει στήν ἁμαρτία.
3. Ἡ ψυχή καί τό σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, δημιουργήθηκαν ὄχι ταυτόχρονα , ἀλλά πρῶτα ἐμφανίστηκε τό θνητό σῶμα ὡς προϊόν ἐξέλιξης ἀπό τά ζῶα καί ἀργότερα ἐμφυσήθηκε ἡ ἀθάνατη ψυχή.
4. Οἱ ἕξι ἡμέρες τῆς δημιουργίας ἔχουν ἀλληγορική σημασία καί συμβολίζουν τούς «ἕξι» γεωλογικούς αἰῶνες. Ὁ χρόνος αὐτός τῶν ἡμερῶν εἶναι γιά τόν Θεό λέγουν οἱ ἐξελικτικοί καί ὄχι γιά τόν ἄνθρωπο («Μία μέρα γιά τόν Θεό, χίλιες γιά τόν ἄνθρωπο»).
.          Θά ἐξετάσουμε στή συνέχεια, ἀφοῦ ἀποδείξαμε ὅτι ὁ δαρβινισμός καί γενικότερα ὁ ἐξελικτισμός δέν ἔχει ἐπιστημονικό ἔρεισμα, ἄν τά δόγματα αὐτά τῆς ΘτΕ συμφωνοῦν μέ τήν πατερική διδασκαλία πάνω στή Δημιουργία.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

 

[1] Ο εξελικτικός William B.N. Berry γράφει: «Όλα τα φαινόμενα που σχετίζονται με την παρελθοντική ιστορία της γής εξαρτώνται πάνω στον κανόνα του ομοιομορφισμού για την ερμηνεία των φυσικών διεργασιών μέσα στο χρόνο.. Για παράδειγμα, η μέθοδος του άνθρακα 14 βασίζεται πάνω στο αξίωμα ή την αναπόδεικτη παραδοχή ότι η κοσμική ακτινοβολία υπήρχε στην ίδια ένταση τουλάχιστον τα τελευταία 35000 χρόνια ( το μήκος χρόνου για το οποίο αυτή η μέθοδος είναι πιο αποτελεσματική) και ο ρυθμός διάσπασης του άνθρακα 14 ήταν πάντοτε η ίδια όπως τώρα. Προφανώς χωρίς το αξίωμα του ομοιομορφισμού στις φυσικές διαδικασίες, καθορισμοί ηλικιών βασιζόμενοι πάνω στην διάσπαση του άνθρακα 14 δεν θα γινόντουσαν αποδεκτές». WilliamB. N. Berry Growth of a Prehistoric Time Scale p. 23

[2] zapatopi.net/kelvin/papers/the_doctrine_of_uniformity_in_geology_briefly_refuted.htmlΤο “Δόγμα της Ομοιομορφίας” στη Γεωλογία, το οποίο αντικρούεται συνοπτικά από τον Λόρδο Kelvin (William Thomson)Πρακτικά της Βασιλικής Εταιρείας του Εδιμβούργου , 1866, 5: 512-13

[3] hfalcke.wordpress.com/2017/03/14/six-thousand-versus-14-billion-how-large-and-how-old-is-the-universe/

[4] ὅ.π.

[5] George W. Cornell, «Ο επιστήμονας αποκαλεί την παράλογη θεωρία του Darwin,» στο Times-Advocate , 10 Δεκεμβρίου 1982, σ. Α10.

[6]  creation.com/dr-henry-richter-interview

[7] Leonard Harrison Matthews FRS ( 1901 – 1986) υπήρξε ένας Βρετανός ζωολόγος, ιδιαίτερα γνωστός για την έρευνά του πάνω στα θαλάσσια θηλαστικά

[8] Matthews,L.H., Introduction to Origin of the Species, by Charles Darwin, 1971 edition, pp. x-   xi.

[9] Richard Lewontin : Δεν είναι απαραίτητα έτσι σελ. 72 Εκδόσεις Κάτοπτρον Πρώτη Εκδοση 2002

[10] Το Εγωιστικό Γονίδιο Ritchard Dawkins Μετάφραση Λουκάς Μαργαρίτης ο.π. Σελ. 47

[11] D.M.S. Watson, “Adaptation,” Nature, Vol. 123 [sic Vol. 124] (1929), p. 233).

[12] Charles Darwin, “On the Origin of Species by Means of Natural Selection, or the Preservation of   Favoured Races in the Struggle for Life,” 1859, p. 155.

[13] ὅ.π. σελ. 178, 148

[14] Βιολογία Γενικῆς Παιδείας Γ΄ Λυκείου, σελ. 119 και 143

[15]   [Letter of John Henry Newman to J. Walker of Scarborough, The Letters and Diaries of John Henry Newman, edited by C.S. Dessain and T. Gornall, vol. XXIV (Oxford: Clarendon Press, 1973), pp. 77-78. inters.org/Newman-Scarborough-Darwin-Evolution]

[16] από Genesis Creation and Εarly man του π. Σεραφείμ Ρόουζ.εκδόσεις Saint Herman of Alaska Brotherhood 2000 Σελ. 369 Theodosius Dobzhansky “ Evolution : Gods Method of Creation” in concern, Spring 1973

[17] Eugenie C.Scott  Εξέλιξη vs Δημιουργία Εκδόσεις Κέδρος 2009 Σελ. 127

,

Σχολιάστε

Η «ΘΕΪΣΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ» καὶ ἡ «ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΗ» ΘΕΟΛΟΓΙΑ–1

Ἡ πλάνη τῆς Θεϊστικῆς ἐξελίξεως
καί «Πρωτοποριακή» ἑτερόδοξη
καί
«ἑλληνική Ὀρθόδοξη» θεολογία

Μέρος Α´

τοῦ Γεωργίου Χασούρου,
βιολόγου μέσης ἐκπ/σεως  

.             Ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως καί τῆς καταγωγῆς τοῦ ἀνθρώπου ἡ ὁποία παρουσιάστηκε ἀπό τόν Κάρολο Δαρβίνο ἐδῶ καί 150 χρόνια, ἔχει ὡς γνωστόν προκαλέσει ἀτέλειωτες συζητήσεις καί διαφωνίες σέ ὅλο τόν κόσμο. Ὅμως, ἀκόμα πιό ἔντονες διαφωνίες, ἰδιαίτερα μεταξύ τῶν χριστιανῶν, ἔχει ἐπιφέρει μία ἄποψη γιά τή δημιουργία τῶν ὄντων ἡ ὁποία ὀνομάζεται διεθνῶς Theistic Evolution, δηλαδή Θεϊστική Ἐξέλιξη (ΘτE) ἤ κατά μία ἄλλη ἐκδοχή Christian evolutionism (Χριστιανικός ἐξελικτισμός). Τό κεντρικό δόγμα αὐτῆς τῆς θεωρίας εἶναι ὅτι ὁ Θεός δημιούργησε τόν κόσμο, ἔθεσε τούς σταθερούς φυσικούς νόμους καί μετά τόν ἄφησε νά ἐξελιχθεῖ ἀργά σέ δισεκατομμύρια ἔτη μέχρι καί τόν ἄνθρωπο. Ὅ,τι λέει δηλαδή ἡ δαρβινική θεωρία τῆς ἐξελίξεως μέ τή διαφορά ὅτι ἡ ἐξέλιξη στήν ΘτΈ δέν γίνεται στά τυφλά ἀλλά μέ τήν καθοδήγηση τῆς θείας πρόνοιας.
.           Πολλοί ὀρθόδοξοι χριστιανοί διατυπώνουν συχνά τό ἑξῆς ἐρώτημα, ὅταν ἀκοῦνε ἀντιρρήσεις καί ἔριδες γύρω ἀπό τήν δαρβινική ἐξέλιξη: «Τί πειράζει στήν πίστη μας καί τή σωτηρία μας, ἄν δεχτοῦμε ὅτι ὁ Θεός ἐξέλιξε τόν κόσμο ἀργά σέ δισεκατομμύρια χρόνια, ὅπως ἡ ἐπιστήμη περιγράφει καί ὅτι ὁ ἄνθρωπος σωματικά ἐξελίχτηκε ἀπό τά πιθηκοειδῆ; Τί πειράζει ἀκόμα ἄν πιστέψουμε, ὅτι ἡ ἑξαήμερος διήγηση τοῦ Μωυσῆ εἶναι ἀλληγορική, δηλαδή κάθε «μέρα» τῆς Δημιουργίας στήν πραγματικότητα εἶναι τεράστια χρονικά διαστήματα;»
.            Ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, ὅταν τοῦ ἀπηύθυναν αὐτό τό ἐρώτημα, ἔδωσε περίπου τήν ἑξῆς ἐμπνευσμένη ἀπάντηση: « Ὁ Θεός δέν χρειάζεται ἀνταλλακτικά γιά νά φτιάξει κάτι. Μπορεῖ νά δημιουργήσει ἀμέσως ὅ,τι θέλει ἐκ τοῦ μηδενός»! Μέ μία φράση ὁ ἅγιος ἀπέρριψε κατηγορηματικά τήν ἰδέα ὅτι ὁ Θεός μετασχημάτισε στή διάβα δισεκατομμυρίων ἐτῶν μέ φυσικές διαδικασίες κάποια εἴδη γιά νά δημιουργήσει ἄλλα. Ἀπέρριπτε προφανῶς ἐπίσης καί τήν ἰδέα ὅτι μετασχημάτισε ὁ Θεός πιθηκοειδῆ ὄντα γιά νά δημιουργήσει τόν ἄνθρωπο καί ὄχι κατευθείαν ἀπό χῶμα ὅπως περιγράφει ἡ Γένεση τοῦ Μωυσῆ. Προφανῶς τόν πείραζε μία τέτοια ἰδέα. Τήν θεωροῦσε ὡς γνωστόν βλάσφημη. Ἔλεγε μάλιστα ὅτι αὐτοί πού διαδίδουν σέ ὅλο τόν κόσμο αὐτή τήν ἰδέα, στήν πραγματικότητα δέν τήν πιστεύουν καί οἱ ἴδιοι, ἀλλά ἁπλῶς θέλουν νά διασπείρουν τήν δυσπιστία στίς ψυχές τῶν χριστιανῶν καί νά τούς ὁδηγήσουν στήν ἀθεΐα. Θά διαπιστώσουμε μέχρι τό τέλος τῆς μελέτης μας ὅτι ὁ ἅγιος εἶχε δίκιο. 
.           Ἄν κάποιος περιδιαβεῖ τά βιβλία τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν ἀπό Δημοτικό μέχρι Λύκειο, θά συναντήσει μονότονα τήν ἴδια ἄποψη: Ὁ κόσμος εἶναι 14 περίπου δισεκατομμυρίων ἐτῶν[1] , ἡ γῆ 5 δισ. ἐτῶν καί ἡ πρώτη μορφή ζωή ἐμφανίστηκε 3,5 δισ. ἔτη καί ἐξελίχθηκε ὅπως ὁ Δαρβίνος καί ἄλλοι ὀπαδοί τῆς ἐξελικτικῆς ἰδέας περιγράφουν. Αὐτή ἡ ἄποψη δημιουργίας τῶν ὄντων ἐμφανίζεται σέ ὅλα τά βιβλία ὡσάν νά εἶναι ἀπόλυτα ἀποδεδειγμένη ἀπό τήν ἐπιστήμη.
.      Ὅμως παρόμοια ἄποψη γιά τόν φυσικό κόσμο θά συναντήσει κανείς σέ ὅλα τά βιβλία θρησκευτικῶν, χωρίς ἐξαίρεση, καί μάλιστα ὡς μία ἀπόλυτα ἐπιστημονική ἀποδεδειγμένη θεωρία, σύν Θεῷ βέβαια. Αὐτό σημαίνει ὅτι ὅλοι οἱ μαθητές στήν Ἑλλάδα διδάσκονται ὑποχρεωτικά τήν ΘτΈ. Οὔτε κἄν σέ ἕνα παράθεμα ἤ ὑποσημείωση δέν ὑπάρχει ἡ ἄποψη, ὅτι ὁ κόσμος δημιουργήθηκε γρήγορα σέ ἕξι ἡμέρες ὅπως ὁ Μωϋσῆς περιέγραψε στή Γένεση. Ταυτόχρονα ἡ ἑξαήμερος Δημιουργία τοῦ Μωϋσῆ ἐμφανίζεται μέ ἀπόλυτη βεβαιότητα ἀλληγορική[2] . Αὐτό σημαίνει ὅτι κάθε ἡμέρα ἀπό τίς ἕξι εἶναι τεράστια χρονικά διαστήματα καί ὄχι κυριολεκτικά 24ωρα. Τέλος συναντᾶ κανείς κατ᾽ ἐπανάληψιν τό ἑξῆς σύνθημα[3]: Ἡ ἐπιστήμη θά μᾶς ἑρμηνεύει πῶς δημιουργήθηκαν τά ὄντα, ἐνῶ ἡ θεολογία τό ποιός δημιούργησε τόν κόσμο.
.                Χαρακτηριστικό κείμενο πού ὑπερασπίζεται τά προηγούμενα, εἶναι αὐτό πού συναντᾶμε στόν ἐκτός πλέον νόμου φάκελο θρησκευτικῶν τῆς Γ΄ Λυκείου, ἕνα ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Περγάμου κ. Ζηζιούλα πού φέρει τόν τίτλο «Ὁ ἄνθρωπος καί τό περιβάλλον: Ὀρθόδοξη θεολογική προσέγγιση». «Ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως καί, ἐδῶ ἅπτομαι ἴσως εὐαισθησιῶν, κανένα πρόβλημα δέν παρουσιάζει γιά τή θεολογία ἀπό τήν ἄποψη αὐτή. … Ἡ θεωρία τῆς ἐξελίξεως στή σοβαρή καί ὄχι στή γελοιοποιημένη ἐκδοχή της, καταγωγή ἀπό τόν πίθηκο κ.λπ., ἀναφέρεται ὄχι στό ποιός ἀλλά στό πῶς δημιουργήθηκε ὁ κόσμος. Καί μόνο ἡ σύγχυση τῶν δυό αὐτῶν ἐρωτημάτων, ὅπως συμβαίνει σέ μία φονταμενταλιστική προσέγγιση τῆς γραφῆς, μπορεῖ νά ἀποτελέσει ἀπειλή γιά τή χριστιανική πίστη. Μία προσεκτική μελέτη (σχόλιο) τῶν ὁμιλιῶν τοῦ Μ. Βασιλείου στήν «Ἑξαήμερο» πείθει περί τῆς ἐξελικτικῆς δημιουργίας τῶν εἰδῶν. »[4]
.                 Οἱ παραπάνω ἀπόψεις τοῦ Μητροπολίτη Περγάμου, τείνουν νά κυριαρχήσουν καί στήν Ἀκαδημαϊκή Θεολογία. Στίς 24 Ἰανουαρίου τοῦ 2017, πραγματοποιήθηκε ὁμιλία[5] στά πλαίσια κύκλου ἐκδηλώσεων «ἐπιστήμη καί θρησκεία: μία περίπλοκη σχέση», ἀπό τόν Μάριο Μπέγζο, προκοσμήτωρα Θεολογικῆς Σχολῆς ΕΚΠΑ, μέ θέμα «Ἡ ἀποδοχή τῆς Θεωρίας τῆς Ἐξέλιξης ἀπό τήν σύγχρονη ἑλληνική θεολογία «στό Ἐθνικό Ἵδρυμα Ἐρευνῶν (Ἀμφιθέατρο Λ. Ζέρβας). Σέ αὐτή τήν ὁμιλία ὁ προκοσμήτωρ ἀνέφερε μεταξύ ἄλλων περίπου καί τά ἑξῆς: «Θά προσπαθήσω νά σᾶς περιγράψω πῶς ἡ σύγχρονη πρωτοποριακή θεολογία ὄχι μόνο ἡ Ἑλληνική Ὀρθόδοξη ἀλλά καί ἡ ἑτερόδοξη τοποθετεῖται θετικά ἀπέναντι στή θεωρία τῆς ἐξελίξεως. Καί ξεκινῶ ἀπό τήν ἑτερόδοξη (προτεσταντική καί ρωμαιοκαθολική) μή Ἑλληνική, ἐπειδή τά δικά της βήματα ἐνέπνευσαν καί παραδειγμάτισαν τήν Ἑλληνική θεολογία. … ἐκείνη πού θά ἀποφανθεῖ γιά τόν ἐνόργανο κόσμο εἶναι ἡ Βιολογία καί ὄχι ὁ Θεολόγος ὁ ὁποῖος θά ἀσχοληθεῖ μέ τίς σημασίες αὐτοῦ τοῦ βίου… Ἡ πρωτοποριακή θεολογία τείνει νά ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τόν δημιουργισμό καί τήν ἐριστική θεολογία… (ἑξαήμερη Δημιουργία)».
.             Παρατηροῦμε ἀπό τίς παραπάνω δηλώσεις ὅτι ὅποιος τολμήσει νά ἐγείρει ἀντιρρητικό λόγο σέ μία ἄποψη, ἡ ὁποία ἅπτεται τῆς ὕπαρξης τοῦ ἀνθρώπου, αὐτομάτως χαρακτηρίζεται, ἐριστικός, φονταμενταλιστής, κ.ἄ.
.                Πολλοί χριστιανοί λοιπόν, ἰδιαίτερα θεολόγοι πού διδάσκουν καί στά σχολεῖα, φοβούμενοι ὅτι θά ἔρθουν σέ ἀντίθεση μέ τήν ἐπιστήμη, ἔχουν ἀποδεχτεῖ ἀβασάνιστα τήν ἐξελικτική ἰδέα καί τήν ἔχουν συμβιβάσει μέ τήν χριστιανική πίστη ἤ διατηροῦν ἀμφιβολίες γιά τό ποιά ἄποψη ἔχει σχέση μέ τήν ἀλήθεια. Κλίνουν μάλιστα οἱ περισσότεροι στήν ἀλληγορική ἑρμηνεία τῆς ἑξαημέρου Δημιουργίας.
.                 Θά ἐξετάσουμε λοιπόν κατά πρῶτον ἄν ἡ δαρβινική ἐξελικτική ἰδέα, εἶναι ὄντως γνήσια ἐπιστημονική θεωρία ὅπως εἶναι ἡ Νευτώνεια θεωρία τῆς παγκόσμιας ἕλξεως τῶν σωμάτων. Στή συνέχεια θά ἐξετάσουμε ἄν τά δόγματα τῶν χριστιανῶν ἐξελικτικῶν ἔρχονται σέ συμφωνία μέ τή διδασκαλία τῶν ἁγίων πατέρων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὅσον ἀφορᾶ τή δημιουργία τοῦ κόσμου.

Τά ὅρια τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν
καί ἡ ἐξελικτική θεωρία.

.                Ὁ φημισμένος στή Δύση Γερμανός φιλόσοφος, συνιδρυτής τοῦ μεγάλου φιλοσοφικοῦ κινήματος τοῦ ὑπαρξισμοῦ, Karl Jaspers, θά γράψει κάποτε στό περίφημο δοκίμιό του, « Εἰσαγωγή στή Φιλοσοφία» γιά τά ὅρια τῆς ἐπιστήμης καί τίς συνέπειες τῆς ὑπέρβασης αὐτῶν τῶν ὁρίων: «Ἡ ἐπιστημονική σκέψις εἶναι οὐσιώδης συνετελεστής διά τήν ὀρθή ἀντίληψιν καί ἑρμηνεία τῶν φαινομένων τοῦ αἰσθητοῦ κόσμου. Δέν δύναται ὅμως νά καταστήσει ἀντικείμενο μελέτης της τήν ὕπαρξιν. Ἡ ὕπαρξις καθίσταται δυνατή μόνο ὅταν ἐπικοινωνεῖ μετά τοῦ Θεοῦ. …Ὥστε, τό μέγα καί ἐπιτακτικό καθῆκον τῆς ἐποχῆς μας εἶναι ἡ σαφής κατανόηση τοῦ νοήματος καί τῶν ὁρίων τῆς σύγχρονης ἐπιστήμης» Διότι ἡ κυριάρχηση τῆς ἐσφαλμένης ὑπόθεσης μετατρέπει τήν ἐπιστήμη σέ βιαστή τοῦ ἀνθρώπου, σέ ὁλοκληρωτική, δεσποτική δύναμη. Τό νόημα τῆς ἐπιστήμης, μέσα στήν ἐσωτερική καί ὑπαρξιακή του συνάφεια, ὁλοένα καί λιγότεροι τό ἀντιλαμβάνονται, περιλαμβανομένων καί τῶν ἐπιστημόνων. Ἔπρεπε οἱ φιλόσοφοι νά τό κατανοοῦν.»[6]
.               Ὁ Jaspers ἐπισημαίνει ἕνα τεράστιο πρόβλημα τῶν καιρῶν μας τό ὁποῖο ἔχει σχέση μέ τήν θεωρία τοῦ Δαρβίνου ἀλλά καί τήν θεϊστική ἐκδοχή αὐτῆς: Τό πρόβλημα τῆς ὑπέρβασης τῶν ὁρίων τῆς ἐπιστήμης, τό ὁποῖο ἅπτεται τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου, ἕνα πρόβλημα τό ὁποῖο ὅλο καί λιγότεροι ἐπιστήμονες ἀντιλαμβάνονται. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι πολλοί ἐπιστήμονες νά ὑπερβαίνουν συχνά τά ὅρια τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν καί νά εἰσέρχονται δίχως νά τό ἀντιλαμβάνονται σέ ὑπαρξιακά καί μεταφυσικά φιλοσοφικά ἐρωτήματα. Τό πρόβλημα ὅμως εἶναι ποιός θά διαγράψει αὐτά τά ὅρια καθόσον ὁ καθένας, ἀνάλογα μέ τήν φιλοσοφική του θέση καί προκατάληψη , ἔχει ἄλλα μέτρα ὁριοθέτησης τῆς ἐπιστήμης.
.                Ἡ λέξη ἐπιστήμη προέρχεται ἀπό τό ἐπίσταμαι, πού σημαίνει ἔχω καλή, βιωματική γνώση ἑνός γεγονότος, μίας κατάστασης, ἑνός πράγματος . Ὅταν λοιπόν ἀναφερόμαστε στίς φυσικές ἐπιστῆμες, συζητᾶμε γιά γνώση φυσικῶν γεγονότων ἡ ὁποία συμφωνεῖ μέ τήν φυσική πραγματικότητα τῆς ὁποίας μετέχει καί ἐξετάζει ἐμπειρικά ὁ ἄνθρωπος. Ὡς ἐκ τούτου ἡ φυσική ἐπιστήμη πού διαμορφώνει θεωρίες μέ βάση τό μαθηματικό λογισμό καί τόν πειραματισμό δέν ἀφορᾶ ἰδέες καί ἱστορικά σενάρια κοσμογονίας, προϊόντα ἁπλῶς σκέψης καί φαντασίας, ὅπως αὐτά πού συναντᾶμε στόν Ἰνδουϊσμό, τόν νεοπλατωνισμό καί γενικά τόν ἀποκρυφισμό.
.            
  Ὅμως ὁ δαρβινισμός καί ἡ ἐξελικτική ἰδέα, ἀφορᾶ τήν φυσική πραγματικότητα, ὥστε νά μπορεῖ νά σταθεῖ ὡς θεωρία στό χῶρο τῆς ἐπιστήμης; Καί ἐδῶ οἱ γνῶμες τῶν εἰδικῶν ἐπιστημόνων διίστανται.

Δαρβινισμός,
μία ἐκτός φυσικῆς πραγματικότητας «ἐπιστήμη»

 .             Διαβάζουμε ἀπό τή Βιολογία Γ΄ Λυκείου τόν θεμελιώδη ὁρισμό τῆς δαρβινικῆς θεωρίας: «τά ἔμβια ὄντα εἶναι προϊόν ἐξέλιξης πού ὑπέστησαν προγενέστεροι ὀργανισμοί»[7] . Διαφορετικά μποροῦμε νά ὁρίσουμε τή θεωρία: «Κάθε ὀργανισμός μοιράζεται ἕνα κοινό πρόγονο μέ ἄλλους ὀργανισμούς. Ὅλοι οἱ ὀργανισμοί ἔχουν σάν κοινό πρόγονο τούς πλέον ἁπλούς προκαρυωτικούς μονοκύτταρους ὀργανισμούς, τά πρωτόγονα βακτήρια».
.              Αὐτός ὁ ὁρισμός δίχως ἀμφιβολία ἔρχεται σέ πλήρη ἀντίθεση μέ τή βιβλική διήγηση τοῦ Μωϋσῆ, σύμφωνα μέ τήν ὁποία ὁ Θεός δημιουργοῦσε κάθε πρωτότυπη μορφή ἔμβιου ἤ ἄβιου ὄντος ξεχωριστά («κατά γένος») μέ ἰδιαίτερη πρόνοια στόν ἄνθρωπο.
.                Ἄς ὑποθέσουμε ὅμως ὅτι ἰσχύει αὐτός ὁ «φυσικός» νόμος τοῦ Δαρβίνου καί ὅτι ἔχει σχέση μέ τή φυσική πραγματικότητα. Χωρίς φυσικά νά ἔχει δεῖ κανένας τό δαρβινικό σενάριο πού περιγράφουμε τώρα, ἔστω ὅτι ὁ ἄνθρωπος προῆλθε ἀπό μετασχηματισμό πιθηκοειδῶν θηλαστικῶν καί αὐτά ἀπό τά ἀμφίβια ἑρπετά πού βγῆκαν ἀπό τή θάλασσα. Τά ἀμφίβια ἄς δεχτοῦμε ὅτι προῆλθαν ἀπό τά ψάρια, τά ψάρια ἀπό ἀσπόνδυλους σκωληκοειδεῖς ὀργανισμούς, αὐτά ἀπό μονοκύτταρους εὐκαρυωτικούς ὀργανισμούς (πρωτόζωα κ.ἄ.) καί φτάνουμε στούς ἁπλούστερους ὀργανισμούς πού εἶναι τά πρωτόγονα προκαρυωτικά εἴδη κάτι σάν βακτήρια. Τά πρωτόγονα (ἀρχαῖα) βακτήρια θεωροῦνται ὡς ἡ ἀρχή τῆς ζωῆς στόν πλανήτη. Ὅμως τά βακτήρια ποίων προγενέστερων ὀργανισμῶν προϊόν ἐξέλιξης εἶναι; Ἀκόμα ἀναζητοῦν οἱ ἐπιστήμονες τόν πρόγονο τῶν βακτηρίων, ἕναν πιό ἁπλό ὀργανισμό πού νά μετασχηματίστηκε μέ φυσικές διαδικασίες ἀργά σέ βακτήρια. Δέν ὑπάρχει πουθενά στή φύση ἕνας τέτοιος ὀργανισμός. Σάν νά ἐμφανίστηκαν τά βακτήρια ξαφνικά στή φύση. Ἡ ἰδέα πού προτείνουν κάποιοι ὅτι προῆλθαν ἀπό τά νεκρά βιομόρια, τά δομικά ὑλικά τῶν κυττάρων, ἔχει ἀπορριφθεῖ, καθόσον αὐτά συντίθενται μόνο μέσα στά ζωντανά κύτταρα. Ἀπαιτεῖται δηλαδή κάποια μορφή ζωῆς, Γενετικός Κώδικας, καί ἄλλοι πολύπλοκοι κυτταρικοί καί ἐνζυματικοί μηχανισμοί, γιά νά συντεθοῦν τά βιομόρια. Ὡς ἐκ τούτου ἡ ἀρχή τῆς ζωῆς παραμένει ἕνα μυστήριο γιά τήν ἐπιστήμη. Κανείς δέν εἶδε πῶς ξεκίνησε ἡ ζωή. Ὄχι πώς εἶδε ἀσφαλῶς κανείς νά μετασχηματίζεται ποτέ σκωληκοειδής ὀργανισμός σέ ψάρι ἤ ἑρπετό σέ πουλί καί πιθηκοειδές σέ ἄνθρωπο. Αὐτά τά γεγονότα ἐπίσης δίχως ἀμφιβολία δέν ἀποτελοῦν μέρος τῆς σημερινῆς φυσικῆς πραγματικότητας.
.                   Συμπερασματικά ἡ ἁπλή φυσική πραγματικότητα ἔρχεται σέ ἀντίθεση μέ τόν ὁρισμό τῆς ἐξέλιξης πού θέλει κάθε ὀργανισμός νά προέρχεται ἀπό μετασχηματισμό ἑνός προηγούμενου. Ἡ ἐπιστήμη ἐδῶ, καί ἡ Μοριακή Βιολογία, παρόλη τήν ἰλιγγιώδη ἀνάπτυξή της τούς τελευταίους αἰῶνες καί τήν βαθειά γνώση πού ἔχει ἀποκτήσει πάνω στή δομή καί τή λειτουργία τοῦ κυττάρου, ὅσον ἀφορᾶ στόν τρόπο πού ἦρθε στήν ὕπαρξη ἕνα κύτταρο, παραμένει στό «ἀπόλυτο» μηδέν. Αὐτή ἡ ἀδυναμία τῆς ἐπιστήμης νά ἐξηγήσει τήν ἐμφάνιση τῆς ζωῆς ἔχει τήν ἐξήγησή της καί διαγράφει σαφῶς τά ὅρια τῶν ἀνθρωπίνων δυνατοτήτων καί τῆς ἐπιστήμης. Καί τοῦτο διότι, ἄλλης τάξεως φυσικό γεγονός εἶναι ἡ μηχανιστική λειτουργία ἑνός κυττάρου πού ἐξετάζει ἡ ἐπιστήμη τῆς Βιολογίας ἤ καί οἱ κινήσεις τῶν πλανητῶν πού ἐξετάζει ἡ ἀστροφυσική καί ἄλλης τάξεως εἶναι τά γεγονότα πού ἀφοροῦν στόν τρόπο τοῦ πώς ἦρθαν στήν ὕπαρξη τά πρῶτα κύτταρα καί οἱ πρῶτοι πλανῆτες . Τά πρῶτα γεγονότα ὀνομάζονται ἐπαναλαμβανόμενα λειτουργικά φυσικά γεγονότα, τά φυσικά φαινόμενα ὅπως κοινῶς ὀνομάζονται ἐνῶ τά δεύτερα μοναδικά συμβάντα στή φύση ἤ ἅπαξ γενόμενα γεγονότα στή φύση καί ἀπόντος τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως ἡ δημιουργία γιά πρώτη φορά τῆς ὕλης, τοῦ ἥλιου, τῆς γῆς, τῶν κυττάρων,τῶν ψαριῶν, τῶν πτηνῶν καί τοῦ ἀνθρώπου. Τά ἐπαναλαμβανόμενα γεγονότα , «τρέχουν» μέ συγκεκριμένους ρυθμούς στό παρόν, καί ὡς ἐκ τούτου ὑπόκεινται καλά στήν ἐπιστημονική ἔρευνα, ἀκολουθοῦν κάποιους παγκόσμιους νόμους οἱ ὁποῖοι περιγράφονται μέ μαθηματικές ἐξισώσεις οἱ ὁποῖες πρέπει φυσικά νά ἐπαληθεύονται μέ τό πείραμα γιά νά μποροῦν νά ἔχουν ἰσχύ μίας ἀποδεδειγμένης θεωρίας. Ἔτσι διατυπώνονται οἱ ἐπιστημονικές θεωρίες.
.              Τά μοναδικά ὅμως συμβάντα δέν ὑπόκεινται στήν ἐπιστημονική ἔρευνα μέ τίς κλασσικές μεθόδους τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν. Δέν μπορεῖ κανείς νά παρατηρήσει, νά ἐρευνήσει, νά περιγράψει μέ μαθηματικές ἐξισώσεις καί νά ἀποδείξει πειραματικά ἕνα μοναδικό συμβάν ὅπως εἶναι ἡ πρωτογενής δημιουργία τοῦ στοιχείου Ὑδρογόνου ἤ τοῦ ἥλιου ἤ τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι αὐτά τά ὑπαρξιακά γεγονότα, τά ὁποῖα ὅπως γνωρίσαμε παραπάνω, ὁ φιλόσοφος Κάρλ Γιάσπερς, θεωρεῖ ζήτημα ὕπαρξης καί τά ὁποῖα μποροῦν νά ἀπαντηθοῦν μόνο διά τῆς ἐπικοινωνίας μέ τόν Θεό. Ἔτσι γεγονότα ὅπως πῶς ἦρθε στήν ὕπαρξη ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι ἐπιστημονικό πεδίο ἔρευνας ἀλλά φιλοσοφικό. Ὡστόσο οἱ «ἄθεοι» ἐπιστήμονες πού ἔχουν θεοποιήσει τό μυαλό τοῦ ἀνθρώπου καί τήν ἐπιστήμη, ἔχουν ἄλλη γνώμη πρός τοῦτο. Μποροῦμε λέγουν νά διατυπώσουμε θεωρία ἐπιστημονικῆς ἰσχύος καί γιαυτά τά μοναδικά συμβάντα. Διαβάζουμε ἀπό τήν Βιολόγο Eugenie C. Scott (Εὐγενία Σκότ), τέως πρόεδρο τοῦ Ἀμερικανικοῦ Συνδέσμου Ἀνθρωπολόγων καί ὀπαδό τοῦ δαρβινισμοῦ: «ὅταν ἕνας Βιολόγος προσπαθεῖ νά ἀπαντήσει σέ ἕνα ἐρώτημα πού ἀφορᾶ σέ κάποιο συμβάν πού λαμβάνει χώρα μία καί μοναδική φορά …ὅπως “Πότε ἐμφανίστηκε ὁ Homo Sapiens” δέν μπορεῖ νά βασιστεῖ στούς παγκόσμιους νόμους. Ὁ βιολόγος εἶναι ὑποχρεωμένος νά μελετήσει ὅλα τά γνωστά γεγονότα πού σχετίζονται μέ τό συγκεκριμένο πρόβλημα , … νά κατασκευάσει μία ἱστορική ἀφήγηση».
.           Λόγῳ τοῦ γεγονότος ὅτι ἡ ἐν λόγῳ προσέγγιση εἶναι θεμελιακά διαφορετική ἀπό τήν ἐξήγηση αἰτίου νόμου, οἱ κλασικοί φιλόσοφοι τῆς ἐπιστήμης, αὐτοί πού προέρχονται ἀπό τούς τομεῖς τῆς λογικῆς, τῶν μαθηματικῶν ἤ τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν, θεωροῦν τήν νέα προσέγγιση ἀπαράδεκτη…Φυσικά δέν εἶναι δυνατόν νά ἀποδειχτεῖ μέ κατηγορηματικό τρόπο ἡ «ἀλήθεια» μίας ἱστορικῆς ἀφήγησης». [8]
.              Ἡ ὁμολογία τῆς ἐξελικτικοῦ ἐπιβεβαιώνει τά παραπάνω πού ἐκθέσαμε σχετικά μέ τά μοναδικά ἱστορικά συμβάντα τῆς φύσης. Τά μοναδικά συμβάντα , ἐνῶ νομιμοποιεῖται ἕνας ἐπιστήμονας νά κατασκευάσει ἕνα ἱστορικό σενάριο γιά τήν πρωτογενῆ δημιουργία τῶν ὄντων, ὡστόσο δέν εἶναι δυνατόν νά ἀποδειχτεῖ αὐτό ἐπιστημονικά γιά τό λόγο ὅτι δέν εἶναι φυσικά ἐπαναλαμβανόμενα φαινόμενα πού ὑπόκεινται στόν πειραματισμό καί τήν μαθηματική ἀνάλυση, ἀλλά μοναδικά ὑπαρξιακά συμβάντα.
.                Ὅμως τόν 19ο αἰώνα ἐμφανίστηκαν κάποιοι «ἐπιστήμονες» ὅπως ὁ Δαρβίνος, οἱ ὁποῖοι θέλησαν νά ἐντάξουν τήν μελέτη αὐτῶν τῶν μοναδικῶν συμβάντων ἤ ὑπαρξιακῶν γεγονότων, στό χῶρο τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν, προκειμένου νά ἀποκτήσουν τό τεράστιο κύρος πού εἶχε ἀποκτήσει ἡ ἐπιστήμη ἐκείνη τήν ἐποχή. Γιά νά ἐνταχθοῦν ὅμως αὐτά τά ὑπαρξιακά γεγονότα στό πεδίο ἔρευνας τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν, ἤ γιά νά μετατεθοῦν αὐτά ἀπό τό φιλοσοφικό πεδίο ὅπως ἦταν μέχρι τότε, στό ἐπιστημονικό, ἔπρεπε νά συνδεθοῦν μέ λειτουργικά ἐπαναλαμβανόμενα φυσικά γεγονότα πού μποροῦν νά μελετηθοῦν διά τοῦ πειραματισμοῦ. Καί ὁ Δαρβίνος αὐτό τό κατάφερε μέ μία ἁπλή, ἀλλά εὐφυῶς πονηρή πρόταση. Εἶπε ὅτι αὐτά τά μοναδικά συμβάντα, ὅπως ἡ ἐμφάνιση τοῦ ἀνθρώπου, ἔγιναν κατά τή διάρκεια ἑκατομμυρίων ἐτῶν, ὅταν μικρές καί ἀνεπαίσθητες ἀλλαγές στά χαρακτηριστικά τῶν ὀργανισμῶν (μικροεξέλιξη δηλ. τυχαῖες μεταλλάξεις στό γενετικό ὑλικό ) συσσωρεύτηκαν, μέ ἀποτέλεσμα κάποτε νά συμβεῖ μία μεγάλη ἀλλαγή (μακροεξέλιξη) πού μετέβαλε ριζικά ἕναν ὀργανισμό ἤ δημιουργήθηκε ἕνα νέο ὄργανο, ὅπως ὁ ὀφθαλμός.
.                 Ἀκολουθώντας λοιπόν αὐτή τή λογικοφανή ἰδέα –ἡ ὁποία ὅμως εἶναι ἀξιωματική καί αὐθαίρετη παραδοχή χωρίς καμία πειραματική ἐπαλήθευση – λέγουν οἱ ἐξελικτικοί, ἄν μελετήσουμε τίς μικροαλλαγές πού συμβαίνουν στούς ὀργανισμούς, δηλαδή φυσικά ἐπαναλαμβανόμενα φαινόμενα πού βασίζονται σέ παγκόσμιους νόμους ( μεταλλάξεις DNA, ἀνασυνδυασμός γενετικοῦ ὑλικοῦ, γεωγραφική ἀπομόνωση, διασπορά τῶν γονιδίων κ.ἄ), θά ἐξηγήσουμε τά μοναδικά αὐτά συμβάντα τῆς δημιουργίας τῶν ὄντων. Ἡ σύνδεση λοιπόν μέ τίς φυσικές λειτουργικές ἐπιστῆμες εἶχε ἐπιτευχθεῖ. Φυσικά ἡ σύνδεση ἦταν μόνο θεωρητική καί ὄχι βασισμένη σέ πειραματικά δεδομένα καί τήν μαθηματική λογική. Γιαυτό καί ὁ Δαρβίνος δέν εἶχε οὔτε ἕνα πειραματικό δεδομένο γιά νά στηρίξει τή θεωρία του. Ἔβγαζε τά συμπεράσματά του ἁπλῶς καί μόνο ἀπό αὐτά πού ἔβλεπε νά συμβάνουν καθημερινά στή φύση. Δέν μπόρεσε φυσικά ποτέ νά ἀναπαραστήσει τά γεγονότα τά ὁποῖα ὑποστήριζε ὅτι συνέβησαν μέ κάποιο συγκεκριμένο τρόπο. Μία τέτοια μεθοδολογία ἦταν, πού βρῆκαν τότε ἀπαράδεκτη, ἀλλά καί βρίσκουν μέχρι σήμερα, ὅπως θά δοῦμε παρακάτω, οἱ σημαντικότεροι ἐπιστήμονες τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν.
.             Μετέτρεψε λοιπόν «εὐφυῶς» ὁ Δαρβίνος τό δημιουργικό ἤ ὑπαρξιακό γεγονός τῆς γένεσης μορφῆς ἤ ἑνός πρωτότυπου ἔργου μέσα στή φύση –τό ὁποῖο ἀπαιτεῖ ἀσύλληπτη ἀκριβῆ ὀργάνωση, ἀκριβῆ συνδυασμό πληροφοριῶν, δηλαδή Δημιουργό καί ἔμπνευση – σέ μία τυφλή μηχανιστική φυσική διαδικασία, ἕνα ἄθροισμα «ἁπλῶν» μικροεξελικτικῶν συμβάντων, πού τάχα ὑπόκεινται στό πεδίο ἔρευνας τῆς ἐπιστήμης. Καί ἔτσι ἕνα ὑπαρξιακό γεγονός πού ἀνήκει στό χῶρο τῆς φιλοσοφίας τό ἐνέταξαν οἱ ἄθεοι τῆς ἐποχῆς του, κατά τόν 19ο αἰώνα, στό χῶρο τῆς ἐπιστημονικῆς μελέτης πού ἀφορᾶ φυσικά λειτουργικά φαινόμενα. Ὡς ἐκ τούτου εἰσήχθη μέσα στά πανεπιστήμια καί τήν ἐπιστημονική ἔρευνα, ἕνας νέος τρόπος ἐπιστημονικῆς σκέψης ὁ ὁποῖος οὐσιαστικά ἔσπαζε τά ὅρια τῆς ἐπιστήμης. Αὐτό ὅμως δέν ἐπεβλήθη μέ τήν πνευματική δύναμη τῶν διανοητῶν τῆς ἐποχῆς. Μᾶλλον ἐπετεύχθη μία τέτοια ἀλλαγή μέ τήν βοήθεια ἀνθρώπων πού κατεῖχαν τόν πλοῦτο καί τόν χρυσό ἐκείνη τήν ἐποχή, δηλαδή ἀπό βιομηχάνους τοῦ κάρβουνου καί τοῦ χάλυβα, οἱ ὁποῖοι ὀργάνωσαν διαθέτοντας πακτωλό χρημάτων μία τεράστια προπαγάνδα καί διαφήμιση τοῦ δαρβινισμοῦ. Εἶναι ἱστορικά ἐπιβεβαιωμένο ὅτι ὁ Τσάρλς Λαῦελ, δικηγόρος, γεωλόγος καί βιομήχανος κάρβουνου, ὑπέρμαχος τοῦ ἐξελικτισμοῦ καί πολέμιος τοῦ χριστιανισμοῦ, ἀγόρασε τήν πρώτη μέρα κιόλας ἔκδοσης τοῦ βιβλίου τοῦ Δαρβίνου, τήν «Καταγωγή τῶν Εἰδῶν» τό 1859, ὅλα τά ἀντίτυπα, καί τά δυό χιλιάδες βιβλία πού ἐξέδωσε ὁ ἐκδοτικός οἶκος τότε! Καί τά διένειμε σέ ἐπιφανεῖς ἐπιστήμονες σέ ὅλη τήν Εὐρώπη. Τήν δεύτερη κιόλας ἡμέρα εἶχε γίνει ἡ δεύτερη ἔκδοση! Ἡ προπαγάνδα πού ἐπέβαλε ἡ πλουτοκρατία τῆς ἐποχῆς, αὐτή πού ἑτοίμαζε καί τίς μεγάλες ἐπαναστάσεις στήν Εὐρώπη γιά νά ρίξει τίς μοναρχίες, ἦταν πρωτοφανής. Μέσα σέ λίγα χρόνια ὅλος ὁ κόσμος συζητοῦσε γιά τήν ἐξελικτική θεωρία. Καί σύντομα εἰσήχθη καί ἐπεβλήθη ὡς ἔγκυρη ἐπιστημονική θεωρία ἡ δαρβινική ἐξέλιξη καί στά σχολεῖα.
.               Ἔτσι γιά πρώτη φορά στήν ἀνθρώπινη ἱστορία, τά ὑπαρξιακά ζητήματα ἀποτέλεσαν πεδίο ἔρευνας τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν. Αὐτό πλασαρίστηκε ὡς ἐπαναστατική ἐνέργεια πού ἀνατρέπει τά στερεότυπα τοῦ χριστιανισμοῦ καί χαιρετίστηκε ἀπό τήν ἄθεη διανόηση τῆς ἐποχῆς ( Νϊτσε, Βολταῖρο, Σπένσερ, Φρόυντ κ.ἄ.) ὡς κοσμοϊστορικό γεγονός. Ἦταν ἡ ἐποχή τοῦ «πέραν τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ» τῆς ὑπέρβασης κάθε φιλοσοφικῆς, θρησκευτικῆς καί ἀνθρώπινης ἀρχῆς, μία δαιμονική κατάσταση πού σάν παλιρροϊκό κύμα σάρωνε τότε τά πάντα. Καί αὐτό τό ὀνόμασαν οἱ ἀντίχριστες ἐκεῖ δυνάμεις, «Πρόοδο». Στήν πραγματικότητα «ἀνέτειλε» μία νέα βάρβαρη ἐποχή , μία ἀντίχριστη θρησκεία τῆς φυσιοκρατίας καί μία μεταμοντέρνα «θεολογία» πού θά σχετικοποιοῦσε τά πάντα. Ἀπό δῶ καί μπρός ὁ καθένας θά μποροῦσε νά λέει ὅ,τι θέλει. Ἀκόμα καί ὅτι ἡ βαρύτητα, ἕνα ἁπλό ἐπαναλαμβανόμενο φυσικό ντετερμινιστικό φαινόμενο, εἶναι τῆς ἰδίας τάξεως γεγονός μέ τή δημιουργία ἑνός δελφινιοῦ, ἑνός ἀητοῦ ἤ καί τοῦ ἀνθρώπου. Γράφει ὁ Δρ. Σ. Μανώλης καθηγητής Βιολογίας στό ΕΚΠΑ: «Ἡ ΕΞΕΛΙΞΗ εἶναι καί τά δυό, καί ΘΕΩΡΙΑ καί ΓΕΓΟΝΟΣ .Ἕνα γεγονός εἶναι ἁπλά μία ἐπιβεβαιωμένη ἀλήθεια. Εἶναι γεγονός ὅτι ἡ γῆ εἶναι στρογγυλή. Εἶναι γεγονός ἀκόμη ὅτι ἄν ρίξετε κάτι, αὐτό πέφτει κάτω, Ἡ Ἐξέλιξη λοιπόν εἶναι γεγονός. Οἱ ζωντανοί ὀργανισμοί ἔχουν ἀλλάξει στό παρελθόν καί συνεχίζουν νά ἀλλάζουν»[9].
.              Μπερδεύοντας λοιπόν τό «πῶς» τῆς δημιουργίας μίας πρωτότυπης μορφῆς, πού εἶναι ὑπαρξιακό γεγονός, μέ τό «πῶς» τῆς λειτουργίας τῶν σωμάτων, δέν ἀντιλαμβάνονται πολλοί ἐπιστήμονες, ὅτι παραβιάζουν ἔτσι τά ὅρια τῆς ἐπιστήμης. Παρουσιάζοντας μάλιστα ἕνα ὑποθετικό ἱστορικό σενάριο γιά τήν δημιουργία τῶν ὄντων ὡς ἀποδεδειγμένο γεγονός, συμβάλλουν ἔτσι ἀσυνείδητα στόν βιασμό τοῦ ἀνθρώπου μετατρέποντας τήν ἐπιστήμη ἀπό πηγή γνώσης καί προόδου σέ δεσποτική δύναμη ὅπως λέγει ὁ Γιάσπερς.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Η «ΘΕΪΣΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ» καὶ ἡ «ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΗ» ΘΕΟΛΟΓΙΑ–2

[1] Διαβάζουμε ἀπό τά Φυσικά τῆς Ϛ΄Δημοτικοῦ «Το σύμπαν, σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε σήμερα, προήλθε από ένα μεγαλειώδη μετασχηματισμό ενέργειας σε μάζα πριν 14 περίπου δισεκατομμύρια χρόνια. Από τότε ο κόσμος μας διαρκώς αλλάζει…»

[2] Διαβάζουμε στα Θρησκευτικά Β΄ Λυκείου :« Κατά τη διήγηση της Αγίας Γραφής, έγινε διαδοχικά σε έξι ημέρες, οι οποίες είναι φάσεις που αντιστοιχούν σε μεγάλα χρονικά διαστήματα.

[3] Διαβάζουμε ἐπίσης ἀπό προηγούμενα βιβλία θρησκευτικῶν Α΄ Γυμνασίου πού διδάσκοντο τά γυμνασιόπαιδα πρίν νά ἐκδοθοῦν οἱ «φάκελλοι» θρησκευτικῶν: ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGYM-A109/355/2385,9142/
Ἐπίσης στά Θρησκευτικά τῆς Β΄ Λυκείου: «Η επιστήμη ερευνά το πώς έγινε ο κόσμος καθώς και τους φυσικούς νόμους που ρυθμίζουν τη λειτουργία του, ενώ η θρησκεία ασχολείται με το ποιος και γιατί δημιούργησε τον κόσμο.»

[4] iep.edu.gr/images/IEP/EPISTIMONIKI_YPIRESIA/Epist_Grafeia/Graf_Ereynas_A/Nea_progr_spoyd_Thriskeytika/NEOI_FAKELOI/350951655-FAKELOS-MATHITI-THRISKEFTIKA-C-LYKEIOU.pdf Ἰωάννης Ζηζιούλας, μητρ. Περγάμου, Ὁ ἄνθρωπος καὶ τὸ περιβάλλον: Ὀρθόδοξη θεολογική προσέγγιση»

[5] pemptousia.gr/video/theoria-tis-exelixis-ke-theologia/

[6] Karl Jaspers, «Εinfuerung in die Philosophie» ( Εισαγωγή στη Φιλοσοφία)     Καρλ Γιασπερς — Ο παιδαγωγός των ορίων Εκδόσεις Δωδώνη Αθήνα σελ. 16,19

[7] Βιολογία Γενικής Παιδείας Γ΄ Λυκείου. σελ. 120.

[8] Eugenie C.Scott   Εξέλιξη vs Δημιουργία, Εκδόσεις Κέδρος 2009 Σελ 381-382

[9] Σ. Μανώλη «Εξελικτική Βιολογία Αθήνα 2002 Εκδόσεις Συμμετρία σελ. 11

 

, ,

Σχολιάστε

ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΣΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑ!

να βμα πι κοντ γι τν θανασία

Ἀπὸ τὴ Νεκταρία Καρακώστα
φημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»
10.11.2017

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» Τελικῶς ἡ Ἐπιστήμη (οἱ φυσικοὶ ἐπιστήμονες) ἔχει «ὑπαρξιακὲς ἀναζητήσεις», ἀναζητᾶ τὴν «ἀθανασία» (ἔστω καὶ μὲ λάθος τρόπο) ἢ ἐπιβεβαιώνει πὼς πρωταρχικὸ καὶ ἀπαράγραπτο αἴτημα τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ ἀποφυγὴ ἢ ἡ νίκη ἐπὶ τοῦ θανάτου, τὴν ὥρα ποὺ στὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα ἐπιδιώκεται λυσσαλέα νὰ ἐξαφανισθεῖ κάθε ἀναφορὰ στὴν «ἀθανασία» ἀπὸ τοὺς Ἑργολάβους τῆς Ἀλλοτριώσεως! (βλ. μάθημα «Θρησκευτικῶν», ἀπώθηση τῆς Προσευχῆς στὸ περιθώριο κλπ.)

Προαναγγέλλουν τὸ τέλος τῆς γήρανσης • Νέα ζωὴ στὰ κύτταρα ἔδωσαν οἱ ἐπιστήμονες 

.         Πιὸ κοντὰ στὸν στόχο τῆς ἀθανασίας, διακαῆ πόθο τῶν ἀλχημιστῶν, βρίσκονται πλέον Βρετανοὶ ἐπιστήμονες, οἱ ὁποῖοι ἀνακάλυψαν τὸ «ἐλιξίριο τῆς μακροζωίας» στὴ… ρεσβερατρόλη, οὐσία ποὺ περιέχεται -μεταξὺ ἄλλων- στὸ κόκκινο κρασί, στὸ σταφύλι, στὰ μύρτιλλα καὶ στὴ μαύρη σοκολάτα.
.         Ο πιστήμονες π τ πανεπιστήμια το ξετερ κα το Μπράιτον χορήγησαν νάλογα ρεσβερατρόλης σ γερασμένα κύτταρα κα εδαν μ κπληξη τι τ κύτταρα ατ χι μόνο ρχισαν ν μοιάζουν νεώτερα, λλ κα ν συμπεριφέρονται ς τέτοια!
.         «Τὰ γερασμένα κύτταρα ἔμοιαζαν μὲ νεαρά. Ἦταν σὰν μαγεία! Δὲν μποροῦσα νὰ τὸ πιστέψω. Ἐπανέλαβα πολλὲς φορὲς τὰ πειράματα καὶ κάθε φορὰ τὰ κύτταρα ἀνανεώνονταν», δήλωσε ἐνθουσιασμένη ἡ δρ Eva Latorre ἀπὸ τὸ πανεπιστήμιο τοῦ Ἐξετερ. Ἡ μελέτη, ποὺ δημοσιεύτηκε στὸ ἐπιστημονικὸ περιοδικὸ «BMC Cell Biology», φαίνεται πὼς ἀλλάζει τὸ μέλλον τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς, ἀφοῦ ἀνοίγει τὸν δρόμο γιὰ θεραπεῖες ποὺ θὰ μᾶς βοηθοῦν νὰ μεγαλώνουμε μὲ ὑγεία, χωρὶς νὰ βιώνουμε τὶς ἐπιπτώσεις τῆς γήρανσης καὶ χωρὶς νὰ ἐμφανίζουμε ἐκφυλιστικὲς παθήσεις.

διαδικασία

.         Κατὰ τὴ φυσιολογικὴ διαδικασία τῆς γήρανσης οἱ ἱστοὶ συσσωρεύουν γερασμένα κύτταρα ποὺ εἶναι μὲν ζωντανά, ἀλλὰ δὲν λειτουργοῦν φυσιολογικά. Αὐτὸς εἶναι καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους οἱ ἱστοὶ καὶ τὰ ὄργανά μας γίνονται ἐπιρρεπῆ στὶς ἀσθένειες καθὼς μεγαλώνουμε. Γι’ αὐτὸ οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι μετὰ τὰ 85 ἔτη γίνονται πιὸ ἐπιρρεπεῖς στὰ ἐγκεφαλικὰ ἐπεισόδια, στὶς καρδιακὲς νόσους ἢ στὸν καρκίνο.
.         Μὲ τὰ ἀνάλογα ρεσβερατρόλης ποὺ χρησιμοποίησαν, οἱ ἐπιστήμονες ἐπανενεργοποίησαν τοὺς παράγοντες συναρμογῆς, ποὺ εἶναι καίριας σημασίας, ὥστε τὰ γονίδια νὰ συμπεριφέρονται σωστά. Ἔτσι, μέσα σὲ λίγες ὧρες τὰ γερασμένα κύτταρα ὄχι μόνο ἔδειχναν νεώτερα, ἀλλὰ ἄρχισαν καὶ νὰ ἀναγεννιοῦνται!

,

Σχολιάστε

ΑΓΕΥΣΤΗ ΝΤΟΜΑΤΑ: ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΤΗΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ ΤΗΣ ΕΥΚΟΛΙΑΣ

γευστη ντομάτα:
Τ
τίμημα τς κουλτούρας το «εκολα κα
γρήγορα»
Τάνια Γεωργιοπούλου

Πῶς οἱ βελτιώσεις τῆς ντομάτας «σκότωσαν» τὸ γονίδιο τῆς νοστιμιᾶς
Νέα ἔρευνα ἀμερικανικοῦ πανεπιστημίου

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἡ περίπτωση τῆς ντομάτας εἶναι χαρακτηριστική: Ἡ γεύση της ὑποβαθμίσθηκε στὸν βωμὸ τῆς «ἐπιστημονικῆς προόδου καὶ ἀναπτύξεως». Στὴν τελετὴ ἐνάρξεως (πρὸ διημέρου) τῶν Ὀλυμπιακῶν ἀγώνων τοῦ Λονδίνου τὸ ὑπερκατόρθωμα αὐτὸ τοῦ ἀνθρώπου συμβολίσθηκε μὲ τὸν πλέον ἐπίσημα κυνικὸ τρόπο: Ξερριζώθηκαν τὰ δένδρα (πρέπει νὰ ἔνιωσαν τεράστια ἱκανοποίηση γιὰ τὴν σκηνοθετική τους ἀτιμία) γιὰ νὰ φυτρώσουν στὴν θέση τους οἱ βιομηχανικὲς τσιμινιέρες.
.              
που βάζει ὁ ἄνθρωπος τὸ χεράκι του χωρὶς ΛΟΓΟ, ΜΕΤΡΟ καὶ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ἐπέρχεται ὁ ὄλεθρος. Φαντασθεῖτε τί ἔχει νὰ γίνει ἂν ἡ μεταφραστικὴ ἀντίληψη ἀντικαταστήσει τὰ λειτουργικὰ κείμενα τῆς Ἐκκλησίας μὲ μεταφρασμένα! Φαντασθεῖτε τί ὡραία “γεύση”, τί “νοστιμιά” θὰ ἔχουν! Σὰν μεταλλαγμένες ντομάτες!

.                  «Οἱ ντομάτες δὲν εἶναι ὅπως παλιά. Δὲν ἔχουν πιὰ καθόλου γεύση». Δὲν εἶναι ἁπλῶς «γκρίνια», ἀλλὰ πραγματικότητα: οἱ γευστες ντομάτες εναι νθρώπινο «πίτευγμα». Στ βωμ τς ξωτερικς μφάνισης, τς καλλιεργητικς εκολίας κα τν παιτήσεων τοῦ μπορίου, οἱ πιστήμονες, πο βελτιώνουν τς ποικιλίες, θυσίασαν τ γεύση το κηπευτικο, ὅπως ἀποκαλύπτει ἔρευνα ποὺ δημοσιεύτηκε στὸ ἐπιστημονικὸ περιοδικὸ Science. «Ἀναπτύσσοντας γιὰ δεκαετίες καρποὺς μὲ πανομοιότυπη ἐμφάνιση καὶ χρῶμα, τοὺς κλέψαμε τὸ γονίδιο ποὺ εὐθύνεται γιὰ τὴν περιεκτικότητά τους σὲ σάκχαρα».
.                  Τὸ δημοφιλὲς λαχανικὸ -μόνο στὶς ΗΠΑ συγκομίζονται περίπου 15 ἑκατομμύρια κιλὰ ντομάτες κάθε χρόνο- ὑπῆρξε ἐδῶ καὶ δεκαετίες ἕνας ἀπὸ τοὺς βασικοὺς στόχους τῶν βελτιωτῶν. Προσπάθησαν -καὶ κατάφεραν μὲ συνεχεῖς διασταυρώσεις ποικιλιῶν- νὰ φτάσουν σὲ φυτὰ ποὺ παράγουν ντομάτες, οἱ ὁποῖες ἔχουν μόνο τὰ ἐπιθυμητὰ χαρακτηριστικά: ὁμοιόμορφο μέγεθος, ἔντονο κόκκινο χρῶμα καὶ μεγάλο χρόνο διατήρησης μετὰ τὴν συγκομιδή. Κάπου στὸν δρόμο, ὅμως, ἔχασαν… τὸ βασικὸ συστατικὸ τῆς δημοφιλίας τῆς ντομάτας: τὴν ἀσύγκριτη γεύση της.
.                  Στὸ πλαίσιο ἔρευνας γιὰ τὸ γονίδιο ποὺ κρύβεται πίσω ἀπὸ τὴν ἀλλαγὴ χρώματος, δηλαδὴ τὴν ὡρίμαση τῆς ντομάτας, οἱ ἐπιστήμονες τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Καλιφόρνια Davis βρέθηκαν μπροστὰ στὴν ἀποκάλυψη. Τὸ συγκεκριμένο γονίδιο στὶς περισσότερες ἀπὸ τὶς καλλιεργούμενες ποικιλίες ἢ ὑβρίδια τοῦ φυτοῦ εἶχε μεταλλαχθεῖ, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴ δίνει τὸν ἀναμενόμενο φαινότυπο, δηλαδὴ τὸ χαρακτηριστικὸ μὲ τὴν ἐκδήλωση τοῦ ὁποίου κανονικὰ σχετιζόταν. Ἔτσι, οἱ ντομάτες, πρὶν ὡριμάσουν, δὲν γίνονται σκοῦρες πράσινες, ἀλλὰ παίρνουν αὐτὸ τὸ «λαχανὶ» πράσινο χρῶμα ποὺ ὅλοι πλέον γνωρίζουμε.
.                  «Ἡ συγκεκριμένη μετάλλαξη ἦταν ἔκπληξη γιὰ ἐμᾶς», λέει ὁ James J. Giovannoni, ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐρευνητὲς τῆς ὁμάδας. «Ἡ μετάλλαξη ἔγινε τυχαία», ἀναφέρει ἡ κ. Καλλιόπη Παπαδοπούλου, ἐπ. καθηγήτρια Βιοτεχνολογίας Φυτῶν στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Θεσσαλίας, ὡστόσο ἐξηγεῖ ὅτι εἶναι πολὺ πιθανὸ νὰ προέκυψε γιατί οἱ βελτιωτὲς ἐπὶ πολλὰ χρόνια ἐπέλεγαν τὰ ἴδια χαρακτηριστικά, ἄρα τὰ ἴδια γονίδια. Οἱ καταναλωτὲς θέλουν τὶς ντομάτες κατακόκκινες καὶ ὄχι μὲ κίτρινα «στίγματα» κοντὰ στὸ βλαστό, ὅπως ἦταν οἱ παλιές. Ἐπίσης, οἱ παραγωγοί, ποὺ κόβουν τὶς ντομάτες πράσινες καὶ αὐτὲς ὡριμάζουν στὸ… δρόμο, προτιμοῦσαν ποικιλίες στὶς ὁποῖες νὰ ὡριμάζουν ταυτόχρονα καὶ ὁμοιόμορφα ὅλοι οἱ καρποί, γιατί ἔτσι ἡ συγκομιδὴ γινόταν πιὸ εὔκολα. Αὐτὰ λοιπὸν ἦταν τὰ βασικὰ ἐπιθυμητὰ χαρακτηριστικὰ καὶ ἐπὶ δεκαετίες ἐπιλέγονταν τὰ γονίδια ποὺ τὰ «ἐκπροσωποῦσαν».
.                  Ἡ Ann Powell, ἐπικεφαλῆς τῶν ἐρευνητῶν στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Καλιφόρνια, δοκίμασε νὰ βάλει γονίδια ἄγριων ποικιλιῶν στὴν ντομάτα, τὴν ὁποία χρησιμοποίησε σὰν φυτικὸ πειραματόζωο, ὅπως λέει. Πρὸς μεγάλη της ἔκπληξη, ὁ καρπός, πρὶν γίνει κόκκινος, ἀποκτοῦσε ἕνα βαθὺ πράσινο χρῶμα, ποὺ ἐμοίαζε μὲ αὐτὸ τῆς πιπεριᾶς. «Ἄρχισα νὰ ἀναρωτιέμαι γιατί οἱ ντομάτες “ἐνδιαφέρονται” νὰ γίνουν πράσινες», λέει ἡ ἐπιστήμονας στοὺς New York Times, γνωρίζοντας πὼς τὰ φυτὰ δὲν κάνουν τίποτε ἄχρηστο (ἀκόμη κι ἂν ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ κατανοήσουμε πλήρως τὴ λειτουργία τους). Τὸ πράσινο χρῶμα ὀφειλόταν στοὺς χλωροπλάστες, οἱ ὁποῖοι, μὲ τὴν σειρά τους, συμμετέχουν στὴν φωτοσύνθεση ποὺ ὁδηγεῖ στὴν δημιουργία τῶν σακχάρων, τὸ φαγητὸ τῶν φυτῶν, ἀλλὰ καὶ ὁ λόγος ποὺ ἔχουν ὡραία γεύση γιὰ ἐμᾶς οἱ καρποί. Ἐπίσης, οἱ χλωροπλάστες εὐθύνονται γιὰ τὴν ἀνάπτυξη τοῦ λυκοπενίου, τῆς οὐσίας ποὺ δίνει κόκκινο χρῶμα καὶ ἄρωμα στὴν ντομάτα καὶ προσφέρει σ’ ἐμᾶς ἀντιοξειδωτικὴ προστασία.
.                  Μὲ τὴν μετάλλαξη, λοιπόν, τοῦ συγκεκριμένου γονιδίου, τοῦ SIGLK2, οἱ ντομάτες ἔχασαν τὸ βαθὺ πράσινο χρῶμα ποὺ εἶχαν πρὶν ἀπὸ τὴν ὡρίμανση καὶ μαζὶ μεγάλο μέρος τῆς γεύσης τους, ἀφοῦ στὸν καρπὸ δὲν ἀναπτύσσονται πλέον πολλὰ σάκχαρα καὶ καροτενοειδῆ (ὅπως τὸ λυκοπένιο).
.                  «Οἱ ἐπιλογὲς ποὺ κάναμε ὅσον ἀφορᾶ στὴν βελτίωση τῆς ντομάτας ἦταν σαφῶς ὑποχώρηση στὴν ποιότητα. Οἱ “σύγχρονες” ντομάτες εἶναι ἀνθεκτικὲς σὲ ἀσθένειες, μποροῦν νὰ ταξιδεύουν σὲ ὅλο τὸν κόσμο χωρὶς νὰ σαπίζουν καὶ ἔχουν ὄμορφη ὄψη, ὅμως εἶναι ἄγευστες καὶ δὲν ἔχουν τὴν χαρακτηριστικὴ μυρωδιά», λέει ἡ κ. Παπαδοπούλου.

Μπορεῖ νὰ ἐπιστρέψει ἡ νοστιμιά;

.                  Τὸ γονίδιο τῆς νοστιμιᾶς τῆς ντομάτας μπορεῖ νὰ ἐπανέλθει; Καὶ ἂν ναί, μήπως ἡ ὅλη ἱστορία προσφέρει ἄλλοθι στὴ γενετικὴ μηχανική, στὴ βιομηχανία τῶν μεταλλαγμένων, πού, ὡς σωτήρας, θὰ ἔρθει νὰ προσθέσει τὸ πολύτιμο γονίδιο γεύσης ποὺ χάθηκε γρήγορα καὶ εὔκολα;
.                  Ἡ κ. Παπαδοπούλου ἀπαντᾶ πὼς κάτι τέτοιο δὲν εἶναι καθόλου ἀπαραίτητο. «Ἐφ᾽ ὅσον τὸ γονίδιο ὑπάρχει σὲ παλαιὲς ποικιλίες, ἀπὸ ὅπου ἄλλωστε τὸ πῆραν καὶ οἱ ἐρευνητές, μποροῦμε νὰ τὸ ἐπαναφέρουμε μέσῳ τῆς γενετικῆς βελτίωσης, ὅπως κάναμε τόσα χρόνια. Αὐτὴ ἄλλωστε εἶναι καὶ ἡ σημασία τῆς προστασίας τῆς βιοποικιλότητας καὶ ἡ ἀνάγκη διατήρησης ὀργανωμένης τράπεζας γενετικοῦ ὑλικοῦ. Σήμερα, ὅμως, μὲ τὴν συνεισφορὰ ἀκριβῶς τῆς βιοτεχνολογίας φυτῶν, αὐτὸ μπορεῖ νὰ γίνει στοχευμένα καὶ ὄχι μὲ τυχαῖο τρόπο». Τὸ ποιὰ μέθοδος θὰ ἐπιλεγεῖ τελικὰ εἶναι, φυσικά, ἄλλη συζήτηση.
.                  Μήπως ὅμως ἐπανέλθουν, μαζὶ μὲ τὴν γεύση, καὶ κάποια ἀπὸ τὰ ἀνεπιθύμητα στὸ ἐμπόριο χαρακτηριστικά; «Αὐτὸ δὲν μποροῦμε νὰ τὸ γνωρίζουμε, ἂν δὲν γίνουν πειράματα καὶ καλλιέργειες σὲ φυσικὲς συνθῆκες. Γιατί μπορεῖ τὰ γονίδια νὰ παίζουν μεγάλο ρόλο ἀλλὰ καὶ οἱ συνθῆκες, ὅπως τὸ κλίμα, τὸ ἔδαφος, οἱ μέθοδοι καλλιέργειας, εἶναι ἐξαιρετικὰ καθοριστικὲς γιὰ τὴν ποιότητα τοῦ τελικοῦ προϊόντος», ἐπισημαίνει.

ΠHΓΗ: alopsis.gr (ἀπὸ «Κ» Καθημερινῆς 29.07.2012)

, , ,

Σχολιάστε