Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Βασ. Νικόπουλος

H ΘEΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤAΓΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΙΔΡΥΣΕΩΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜ. ΣΠΟΥΔΩΝ ΣΤΙΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ (Β. Νικόπουλος, Πρ. ἐ.τ. Ἀρείου Πάγου) «Ὑπὸ τὸ ἰσχῦον Σύνταγμα δὲν ἐπιτρέπεται ἡ ἵδρυση αὐτοτελοῦς κλάδου σπουδῶν ἢ τμήματος ἐντὸς τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν τῶν Πανεπιστημίων μας, διότι εἶναι ἀντίθετη πρὸς τὸν ἀπὸ τὸ ἄρθρ. 16§2 ὁριζόμενο σκοπὸ τῆς παιδείας ἐν γένει».

Βασ. Εὐτ. Νικόπουλος,
Πρ. ἐ.τ. Ἀρείου Πάγου

Ἡ θέση τοῦ Συντάγματος
στὸ θέμα τῆς ἱδρύσεως τμήματος μουσουλμανικῶν σπουδῶν
στὶς Θεολογικὲς Σχολές

Περιοδ. « Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ»,
ἀρ. τ. 520, ΙΟΥΝ.-ΙΟΥΛ. 2014

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»:
– Ὑπάρχει ἆραγε Σύνταγμα σὲ αὐτὴ τὴν Χώρα;
– Ἐδῶ δὲν ὑπάρχει Λαός, θὰ ὑπάρχει Σύνταγμα;

.              Τὸ θέμα τῆς ἱδρύσεως τμήματος μουσουλμανικῶν σπουδῶν στὶς Θεολογικὲς Σχολές τῶν ἑλληνικῶν Πανεπιστημίων ἀπὸ συνταγματικὴ ἄποψη, πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθεῖ μὲ τὸν συνδυασμὸ τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 16§2 τοῦ Συντάγματος καὶ τοῦ ὑπερκειμένου ὅλων τῶν διατάξεων αὐτοῦ θρησκευτικοῦ του προοιμίου.
.             Τὸ Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος εἶναι ψηφισμένο «εἰς τὸ Ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος». Αὐτὸ τὸ θρησκευτικὸ χριστιανικὸ καὶ ὀρθόδοξο προοίμιο τοῦ Συντάγματος δημοσιεύθυκε μαζὶ μὲ τὶς ὑπόλοιπες διατάξεις αὐτοῦ στὴν Ε.τ.Κ. (Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως) καὶ μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἀπέκτησε νομικὴ καὶ δὴ συνταγματικὴ ἰσχύ, ἡ ὁποία συνίσταται σὲ τοῦτο: στὸ ὅτι δηλαδὴ ὅλες οἱ διατάξεις τοῦ Συντάγματος πρέπει νὰ εἶναι ἐναρμονισμένς μὲ αὐτό, ἄλλως πάσχουν ἀπὸ ἀντισυνταγματικότητα.
.         Ἡ διάταξη τοῦ ἄρθρου 16§2 τοῦ Συντάγματος, ἡ ὁποία ὁρίζει ὅτι ὁ σκοπὸς τῆς παιδείας εἶναι… ἡ ἀνάπτυξη (ἐκτὸς τῶν ἄλλων) τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως τῶν Ἑλλήνων», παραπέμπει κατὰ νομικὴ ἀναγκαιότητα στὸ προοίμιο τοῦ Συντάγματος, τὸ ὁποῖο ὡς ἀκραιφνῶς ὀρθόδοξο χριστιανικὸ καθορίζει ὁμοτρόπως τὴν θρησκευτικὴ συνείδηση τῶν Ἑλλήνων.
.              Ἡ διάταξη τοῦ ἄρθρου 16§2 ἀναφέρεται ρητῶς καὶ περιοριστικῶς στὴν «παιδεία τῶν Ἑλλήνων», ὅπερ ἔχει τὴν ἔννοια ὅτι ἡ ἀπὸ τὸ ἐλληνικὸ Κράτος παρεχομένη σὲ ὅλες τὶς βαθμίδες τῆς ἐκπαίδευσης παιδεία εἶναι ἀποκλειστικῶς ἑλληνική. Τὸ ἑλληνικὸ Κράτος μὲ βάση τὴν ρητὴ αὐτὴ διάταξη τοῦ Συντάγματος δὲν ὑποχρεοῦται, ἀλλὰ καὶ δὲν δικαιοῦται νὰ παρέχει σὲ κανένα ἄλλη παιδεία πλὴν τῆς ἑλληνικῆς. Ἑπομένως ὁ ἀλλοδαπός, ὁ ὁποῖος θὰ θελήσει νὰ φοιτήσει σὲ δημόσιο ἑλληνικὸ ἐκπαιδευτήριο ὁποιασδήποτε βαθμίδας τῆς ἐκπαιδεύσεως δὲν δικαιοῦται νὰ ἀξιώσει νὰ τοῦ παρασχεθεῖ ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ Κράτος παιδεία τῆς ἀρεσκείας του, ἀλλὰ ὀφείλει νὰ δεχθεῖ τὴν ὑποχρεωτικῶς ἀπὸ αὐτὸ παρεχομένη ἑλληνικὴ παιδεία.
.             Ἡ παιδεία ὅμως αὐτή, ἡ ἑλληνική, εἶναι ὁλοκληρωμένη κατὰ τὸν Συνταγματικὸ νομοθέτη, ὅταν σκοπεῖ, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, καὶ στὴν ἀνάπτυξη τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης τῶν Ἑλλήνων. Ὁ εἰδικότερος αὐτὸς σκοπὸς τῆς ἑλληνικῆς παιδείας εἶναι ἄμεση ἀπόρροια τῆς νομικῆς ἰσχῦος τοῦ ὀρθόδοξου χριστιανικοῦ προοιμίου τοῦ Συντάγματος. Ἡ ἀναγωγὴ τοῦ εἰδικότερου αὐτοῦ σκοποῦ τῆς παιδείας στὸ προοίμιο τοῦ Συντάγματος, ἔχει ἰδιαίτερη σημασία, ἐκτός τῶν ἄλλων, καὶ γιὰ τὸν ἀκριβὴ προσδιορισμὸ τῆς ἔννοιας τῆς «θρησκευτικῆς συνείδησης» τῶν Ἑλλήνων, στὴν ὁποία ρητῶς ἀναφέρεται τὸ ἄρθρ. 16§2. Τὸ προοίμιο τοῦ Συντάγματος ἀποτελεῖ τὸ σταθερὸ σημεῖο συνταγματικῆς ἀναφορᾶς. Τοῦτο σημαίνει ὅτι ὅλο τὸ Σύνταγμα πρέπει νὰ στοιχεῖ πρὸς τὸ περιεχόμενο τοῦ προοιμίου.
.             Γιὰ νὰ γίνει κατανοητὸ αὐτό, ἂς φαντασθοῦμε πρὸς στιγμὴ ἕνα Σύνταγμα, τὸ ὁποῖο ἔχει ὡς προοίμιο τὴν δημοκρατικὴ ἀρχή, στὸ ὄνομα τῆς ὁποίας εἶναι ψηφισμένο, καὶ παρόλα αὐτὰ μερικὲς ἀπὸ τὶς διατάξεις του εἶναι ἀντιδημοκρατικὲς ἢ ἑρμηνεύονται καὶ ἐφαρμόζονται κατὰ ἀντιδημοκρατικὸ τρόπο. Στὴν περίπτωση αὐτὴ τὸ λιγότερο ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε εἶναι ὅτι πρόκειται γιὰ ἕνα κραυγαλέο συνταγματικὸ παράλογο! Τὸ ἴδιο ὅμως συμβαίνει καὶ μὲ τὸ θρησκευτικὸ προοίμιο. Ἔτσι δὲν εἶναι λογικῶς παραδεκτὸ τὸ μὲν προοίμιο τοῦ Συντάγματος νὰ εἶναι θρησκευτικό, καὶ εἰδικότερα ὀρθόδοξο χριστιανικό, ὅπως τοῦ δικοῦ μας Συντάγματος, καὶ μερικὲς ἀπὸ τὶς διατάξεις του νὰ εἶναι «ἀντιχριστιανικὲς» ἢ νὰ ἑρμηνεύονται καὶ ἐφαρμόζονται κατὰ τρόπο ἀντιχριστιανικὸ καὶ ἀντορθόδοξο. Ἑπομένως εἶναι ἀνάγκη ὄχι μόνο νομικὴ-συνταγματική, ἀλλὰ καὶ λογική, οἱ διατάξεις τοῦ Συντάγματός μας νὰ μὴν εἶναι ἀντίθετες ἢ νὰ μὴν ἑρμηνεύονται κατὰ τρόπο ἀντίθετο μὲ τὸ περιεχόμενο καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ θρησκευτικοῦ του προοιμίου. Ἡ ἀρχὴ αὐτὴ πρέπει νὰ ἐφαρμοσθεῖ βεβαίως καὶ στὴν ἑρμηνεία τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρ. 16§2 καὶ εἰδικότερα ὅσον ἀφορᾶ στὸν ἀκριβῆ καθορισμὸ τῆς ἔννοιας «θρησκευτικὴ» συνείδηση. Μὲ βάση τὴν ἑρμηνευτικὴ αὐτὴ ἀρχὴ πρέπει νὰ δεχθοῦμε ὅτι ὁ ὅρος θρησκευτικὴ συνείδηση στὸ ἄρθρ. 16§2 ὑποδηλώνει τὴν «ὀρθόδοξη χριστιανικὴ» συνείδηση. Καὶ τοῦτο διότι κατὰ τὴ λογικὴ ἑρμηνεία τοῦ Δικαίου, δὲν εἶναι λογικῶς ἀποδεκτὸ τὸ μὲν προοίμιο στὸ ὁποῖο πρέπει, κατὰ τὰ ἀνωτέρω νὰ ἀνάγονται ὅλες οἱ διατάξεις τοῦ Συντάγματος, νὰ εἶναι ὀρθόδοξο χριστιανικό, ἡ παιδεία ὅμως τὴν ὁποία παρέχει τὸ Κράτος νὰ μὴ στοχεύει στὴν ἀνάπτυξη τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς συνείδησης τῶν Ἑλλήνων.
.               Πρὸς αὐτὴ τὴν ὀρθὴ συνταγματικὴ κατεύθυνση ὁδηγεῖ τὴν ἑρμηνεία, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, καὶ ὁ βαθύτερος λόγος τῆς καθιέρωσης θρησκευτικοῦ προοιμίου, καὶ μάλιστα ὀρθόδοξου χριστιανικοῦ, στὸ Σύνταγμά μας. Ἡ ἀρχὴ τῆς διαμόρφωσης θρησκευτικῆς μὲ τὸ ὡς ἄνω περιεχόμενο προοιμιακῆς συνταγματικῆς παράδοσης στὴν Χώρα μας, ἀνάγεται στὰ πρῶτα ἔτη τῆς μεγάλης ἐθνικῆς μας ἐπανάστασης τοῦ 1821 καὶ ἀποτυπώνεται στὰ πρωτόλεια συνταγματικὰ κείμενα τῆς Ἐπιδαύρου, τοῦ Ἄστρους καὶ τῆς Τροιζῆνος. Ὁ λόγος τῆς σταθερῆς συνταγματικῆς αὐτῆς θρησκευτικότητας ταυτίζεται ἀπολύτως μὲ τὸν ὑπέρτατο λόγο, ὁ ὁποῖος ὁδήγησε τὸ ὑπόδουλο Γένος τῶν Ἑλλήνων στὴ μεγάλη του ἐθνικὴ ἐπανάσταση, καὶ δὲν εἶναι ἄλλος βεβαίως ἀπὸ τὴ βαθιὰ καὶ ἀκλόνητη πίστη τοῦ Λαοῦ μας στὸν Τριαδικὸ Θεό. Ἡ διάσωση καὶ διατήρηση τῆς ὀρθόδοξης πίστης κατὰ τὴν τουρκοκρατία ἀποτελεῖ θαῦμα τοῦ ἴδιου τοῦ ὑπόδουλου Γένους, τὸ ὁποῖο τελικῶς τὸ ὁδήγησε στὴν ἐλευθερία του. Ἔτσι ἡ ὀρθόδοξη πίστη ταυτίσθηκε πλέον μὲ τὴν ἐθνικὴ συνείδηση τῶν Ἑλλήνων, καὶ γι’ αὐτὸ τὸν λόγο τὸ Γένος ξεσηκώθηκε κατὰ τοῦ Τούρκου κατακτητῆ γιὰ δύο λόγους συνυφασμένους ἀρρήκτως μεταξύ τους: «Γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία καὶ τῆς Πατρίδος τὴν ἐλευθερία». Ἀφοῦ ὅμως τὸ Γένος τῶν Ἑλλήνων ἐπαναστάτησε καὶ «γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία» κατέστη πλέον ἀναγκαῖο ἐπακόλουθο τῆς ἐθνικῆς μας ἐπανάστασης ἡ πολιτειακὴ ὀργάνωση τοῦ νεοσύστατου ἑλληνικοῦ Κράτους νὰ ἔχει ὡς βάση τὴν πίστη τοῦ ἐπαναστατημένου Λαοῦ μας στὸ ὄνομα Τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποία ὁ Λαός μας θέλησε νὰ διακηρύξει προοιμιακῶς στὸ Σύνταγμά του! Ἔτσι τὸ προοίμιο τοῦ Συντάγματος εἶναι ἀρρήκτως συνυφασμένο μὲ τὴν ἐθνικὴ καὶ θρησκευτικὴ συνείδηση τοῦ Λαοῦ μας καὶ γι’ αὐτὸ ἔχει αὐξημένη συνταγματικὴ ἰσχύ, ἡ ὁποία τὸ καθιστᾶ ἀπαραβίαστο καὶ γι’ αὐτὸ ἀναλλοίωτο καὶ μὴ ἀναθεωρητέο περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη μὴ ἀναθεωρητέα διάταξη τοῦ Συντάγματος. Διότι ἡ ἀναθεώρηση τοῦ προοιμίου τοῦ Συντάγματος θὰ σήμαινε τὴν κατάργηση τοῦ ἴδιου τοῦ κυρίαρχου Λαοῦ καὶ τὴν αὐτοκατάλυση τοῦ ἑλληνικοῦ Κράτους!
.             Ἡ παραπάνω συνταγματικὴ θέση σημαίνει ἐξ ἐπόψεως σκοποῦ τῆς παιδείας, ὅτι αὐτὸς ἐκφράζεται στὸ ἄρθρο 16§2 τοῦ Συντάγματος τὰ ἑξῆς:
α) Ἡ δημόσια παιδεία, αὐτὴ δηλαδὴ ποὺ παρέχεται ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ Κράτος στὰ δημόσια ἐκπαιδευτήρια ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν βαθμίδων τῆς ἐκπαίδευσης, δὲν ἐπιτρέπεται συνταγματικῶς νὰ περιλαμβάνει στὰ ἐκπαιδευτικά της μέσα ἐν γένει μεθόδους, βιβλία, συγγράμματα, διδασκαλίες, καὶ πολὺ περισσότερο αὐτοτελεῖς κλάδους σπουδῶν ποὺ εἶναι ἀντίθετοι πρὸς τὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ συνείδηση τῶν Ἑλλήνων.
β) Ἀντιθρησκευτικὰ καὶ εἰδικότερα ἀντορθόδοξα ἐκπαιδευτικὰ προγράμματα, εἶναι ἀντίθετα πρὸς τὸ ἄρθρ. 16§2 τοῦ Συντάγματος καὶ γιὰ τοῦτο ἀνεφάρμοστα καὶ ἀπορριπτέα.
γ) Ἀντιχριστιανικὲς καὶ εἰδικότερα ἀντορθόδοξες διδασκαλίες ἐντὸς τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν τῶν Πανεπιστημίων μας εἶναι ἀνεπίτρεπτες ὡς ἀντισυνταγματικές. Ἐπιτρέπεται μόνο ἡ συγκριτικὴ θεολογία ἢ ἄλλως ἡ θρησκειολογία πρὸς σύγκριση τῆς Ὀρθοδοξίας πρὸς τὰ ἄλλα θρησκεύματα, προκειμένου νὰ ἀναδειχθεῖ μέσα ἀπὸ αὐτὴ ἡ ἀλήθεια τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς πίστης, διότι μόνο ἔτσι προάγεται καὶ ἀναπτύσσεται ἡ ὀρθόδοξη χριστιανικὴ συνείδηση τῶν Ἑλλήνων, ὅπως ἀπαιτεῖ ἡ διάταξη τοῦ ἄρθρου 16§2 τοῦ Συντάγματος.
δ) Ἡ ἵδρυση αὐτοτελῶν κλάδων σπουδῶν ἢ τμημάτων ἐντὸς τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν τῶν Πανεπιστημίων μὲ ἀντιχριστιανικὸ καὶ ἀντορθόδοξο ἀντικείμενο διδασκαλίας, ἀντιβαίνει στὸ ἄρθρ. 16§2 τοῦ Συντάγματος, διότι ἀντὶ νὰ ἀναπτύσσει τὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ συνείδηση τῶν Ἑλλήνων, ἀλλοιώνει αὐτήν.
Καὶ ε) οἱ Θεολογικὲς Σχολὲς τῶν Πανεπιστημίων μας ὀφείλουν μὲ κάθε μέσο καὶ τρόπο νὰ ἀναπτύσσουν τὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ συνείδηση, μέσα ἀπὸ ὅλα τὰ τμήματα καὶ τοὺς κλάδους σπουδῶν ποὺ διαθέτουν ἢ ποὺ μποροῦν νὰ ἀποκτήσουν στὸ μέλλον.
.               Οἱ ἀνωτέρω συνταγματικὲς θέσεις, ποὺ προκύπτουν ἀπὸ τὴν ἱστορική, συστηματικὴ καὶ τελεολογικὴ ἑρμηνεία τοῦ Συντάγματος, δὲν παραβιάζουν τὸ ἀπὸ τὸ ἄρθρ. 13 τοῦ Συντάγματος ἀναγνωριζόμενο καὶ προστατευόμενο ἀτομικὸ δικαίωμα τῆς ἐλευθερίας τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης τοῦ καθενός. Οἱ σκοποί, τοὺς ὁποίους τὸ Σύνταγμα θέτει στὴν παιδεία ἀποτελοῦν ἔκφραση τῆς κυριαρχίας τοῦ Κράτους, τὸ ὁποῖο κανένα ἀπολύτως δὲν ὑποχρεώνει νὰ ἀκολουθήσει ὁρισμένο θρήσκευμα. Ὁ καθένας ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ πρεσβεύει ἀκωλύτως ὅποια θρησκεία προτιμᾶ, καὶ νὰ ἀσκεῖ τὰ τῆς λατρείας της ἐλευθέρως. Αὐτὸ ὅμως δὲν ἀποκλείει τὸ δικαίωμα τοῦ ἑλληνικοῦ Κράτους νὰ καθορίζει αὐτὸ ὡς κυρίαρχο, τὸ περιεχόμενο καὶ τοὺς σκοποὺς τῆς παιδείας, τὴν ὁποία αὐτὸ θὰ παρέχει στοὺς Ἕλληνες. Οἱ ἀλλοδαποί, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ λάβουν τὴν ἑλληνικὴ παιδεία, δὲν μποροῦν νὰ φοιτήσουν σὲ δημόσιο ἑλληνικὸ σχολεῖο ὁποιασδήποτε ἐκπαιδευτικῆς βαθμίδος, ἀλλὰ ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ φοιτήσουν σὲ ἰδιωτικὰ ἐκπαιδευτήρια, τὰ ὁποῖα μποροῦν νὰ ἱδρύσουν καὶ αὐτοὶ ὅπου καὶ ὅπως ὁ νόμος ἐπιτρέπει αὐτό.
.             Μὲ βάση τὰ παραπάνω τό γε νῦν καὶ ὑπὸ τὸ ἰσχῦον Σύνταγμα δὲν ἐπιτρέπεται ἡ ἵδρυση αὐτοτελοῦς κλάδου σπουδῶν ἢ τμήματος ἐντὸς τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν τῶν Πανεπιστημίων μας, διότι εἶναι ἀντίθετη πρὸς τὸν ἀπὸ τὸ ἄρθρ. 16§2 ὁριζόμενο σκοπὸ τῆς παιδείας ἐν γένει.

,

Σχολιάστε

ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ Η ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜ. ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ «1.Ὁ ὁποιοσδήποτε ἀλλοδαπός σέ ἑλληνικό σχολεῖο εἶναι ὑποχρεωμένος νά δεχθεῖ τήν ἑλληνική ἀγωγή καί παιδεία 2. Ἡ παιδεία τῶν Ἑλλήνων πρέπει νά στοχεύει καί στήν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καί θρησκευτικῆς συνείδησης τῶν μαθητῶν» (Βασ. Νικόπουλος)

Ἀντισυνταγματική ἡ μετάλλαξη τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν
στά σχολεῖα

Ἐπιστολὴ τοῦ κ. Βασ. Νικοπούλου, Ἐπιτ. Προέδρου τοῦ Ἀρείου Πάγου
στὸ Περιοδ. «Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ»,
ἀρ. τ. 504, Δεκέμβριος 2012

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Ἀξιότιμε κύριε Διευθυντά,

.         Στό τελευταῖο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ σας (σελ. 312), διάβασα τό ἄρθρο: «ἡ μετάλλαξη τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν», μέ τό ὁποῖο ἐπιχειρεῖται ὀρθή κριτική στήν διά νόμου μετάλλαξη τοῦ σκοποῦ τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν ἀπό μάθημα ὀρθόδοξης θρησκευτικῆς ἀγωγῆς σέ μάθημα «θρησκειολογίας». Ἄν καί δέν εἶμαι ἐκπαιδευτικός, συμφωνῶ ὡστόσο μέ τίς ἐπισημάνσεις του καί θά ἤθελα νά προσθέσω τίς ἀκόλουθες λίγες νομικές σκέψεις, οἱ ὁποῖες ἴσως βοηθήσουν στήν ὀρθή ἀντιμετώπιση τοῦ τεράστιου αὐτοῦ θέματος.
.         Ποιός πρέπει νά εἶναι ὁ σκοπός καί τό περιεχόμενο τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν δέν καθορίζεται ἀπό τό νόμο καί τίς ἐγκυκλίους, ἀλλά ἀπό τό Σύνταγμα, τό ὁποῖο στό ἄρθρο 16§2 καθορίζει ἀπαραβάτως τόν σκοπό τῆς παιδείας γενικῶς ὁρίζοντας τά ἑξῆς: «ἡ παιδεία ἔχει σκοπό τήν ἠθική, πνευματική, ἐπαγγελματική καί φυσική ἀγωγή τῶν Ἑλλήνων, τήν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καί θρησκευτικῆς συνείδησης καί τή διάπλασή τους σέ ἐλεύθερους καί ὑπεύθυνους πολίτες».
.         Ἀπό τήν διάταξη αὐτή προκύπτουν ἀβιάστως, χωρίς ἑρμηνευτικές αὐθαιρεσίες καί νομικίστικους ἀκροβατισμούς, ἐκτός τῶν ἄλλων πολύ σημαντικῶν, καί τά ἀκόλουθα σημαντικότατα: α) στήν ἑλληνική Πολιτεία ἡ παιδεία ἀφορᾶ τήν ἀγωγή ἐν γένει «τῶν Ἑλλήνων». Τοῦτο νομικῶς σημαίνει ὅτι ὁ ὁποιοσδήποτε ἀλλοδαπός ἐπιθυμεῖ νά φοιτήσει σέ ἑλληνικό σχολεῖο εἶναι ὑποχρεωμένος νά δεχθεῖ τήν ἑλληνική ἀγωγή καί  παιδεία. β) Ἡ παιδεία τῶν Ἑλλήνων πρέπει, ἐκτός τῶν ἄλλων, νά στοχεύει καί στήν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καί θρησκευτικῆς συνείδησης τῶν μαθητῶν. Ἡ ἀνάπτυξη δέ τῆς ἐθνικῆς καί θρησκευτικῆς συνειδήσεως τῶν «Ἑλλήνων» πρέπει νά ἐπιδιώκεται μέ τή συστηματική διδασκαλία τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, ὅπως αὐτή ἔχει ἀποκρυσταλλωθεῖ στήν ἱστορική μνήμη τοῦ ἑλληνικοῦ Ἔθνους, καί ὄχι ὅπως «κατασκευάζεται» ἀπό ὁρισμένους καλοβολεμένους καλαμαράδες καί ἀκριβοπληρωμένους καί γι’ αὐτό «προσκυνημένους» θολοκουλτουριάρηδες ἱστορικοκαθηγητάδες, καί τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς πίστης, ἡ ὁποία εἶναι ἡ θρησκεία τῶν Ἑλλήνων.
.         Μέ βάση τίς συνταγματικές αὐτές ἐπιταγές τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν πρέπει νά ἔχει ὡς περιεχόμενο ἀποκλειστικῶς καί μόνο τή διδασκαλία τῆς ὀρθόδοξης πίστεως τῶν Ἑλλήνων, διότι μόνο μέ αὐτή ἐπιτυγχάνεται ἡ κατά τό Σύνταγμά μας «ἀνάπτυξη τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης τῶν Ἑλλήνων».
.         Ἑπομένως κάθε νομοθετική προσπάθεια ἀλλοίωσης ἤ «μετάλλαξης» τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν ἀπό μάθημα ὀρθόδοξης χριστιανικῆς διδασκαλίας σέ μάθημα «θρησκειολογίας», εἶναι εὐθέως «ἀντισυνταγματική» καί ὡς τοιαύτη μπορεῖ καί πρέπει νά προσβληθεῖ ἐνώπιον τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας!
.         Ἀντί λοιπόν ἄλλου τινός οἱ ἐκπαιδευτικοί μας, οἱ γονεῖς καί ὅλοι ὅσοι εἰλικρινῶς ἐνδιαφέρονται γιά τήν παιδεία μας, ὀφείλουν νά ἐπικεντρώσουν τούς ἀγῶνες τους στήν αὐστηρή τήρηση τοῦ Συντάγματος καί εἰδικότερα τοῦ ἄρθρου 16§2 αὐτοῦ, διότι αὐτό ἐπιβάλλεται ἀπό τήν «φιλοπατρία» τους, ἐκ τῆς ὁποίας, δέν πρέπει νά ξεχνοῦμε, ὅτι ὁ συνταγματικός νομοθέτης ἐξήρτησε τήν τήρηση τοῦ Συντάγματος (ἄρθρο 120§4).

Εὐχαριστῶ γιά τήν φιλοξενία.

Βασίλειος Νικόπουλος
Ἐπίτιμος Πρόεδρος τοῦ Ἀρείου Πάγου

, , , , ,

Σχολιάστε

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΑΓΕ ΣΥΝΤΑΓΜΑ Σ᾽ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΧΩΡΑ; (ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ «ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ» ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ: «Ὅλες αὐτὲς οἱ ἀτέλειωτες παραβιάσεις τοῦ Συντάγματος συνιστοῦν “σφετερισμὸ τῆς λαϊκῆς κυριαρχίας”, ὁ ὁποῖος διώκεται μόλις ἀποκατασταθεῖ ἡ νόμιμη ἐξουσία».

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
ΤΟΥ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΙΚΟΥ ΣΕΒΑΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Γράφει ὁ κ. Βασίλειος Νικόπουλος
Πρόεδρος ἐ.τ. Ἀρείου Πάγου

Περιοδ. «Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ»,
ἀρ. τ. 503, Νοέμβριος 2012

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/10/07/ὑπάρχει-ἆραγε-σύνταγμα/

ΕΙΣ. ΣΗΜ.: Συνιστοῦμε στοὺς ἀναγνῶστες μας νὰ προσέξουν ἰδιαίτερα τὸ ἄρθρο, ποῦ ἀκολουθεῖ. Κάνει σαφῆ λόγο γιὰ τὰ τεράστια λάθη κατὰ τὴν ἔνταξή μας στὴν Ε.Ο.Κ. καὶ τὴν ἀποδοχή μας τῆς Συνθήκης τῆς Λισαβώνας, ποὺ ἔθεσε ὑπὸ εὐρωπαϊκὸ κλοιὸ τὰ ἐθνικά μας συμφέροντα. Καὶ πῶς ἡ Ε.Ε. ἅλωσε συνταγματικῶς τοὺς εὐρωπαϊκοὺς λαοὺς μὲ τὴν ὁλοσχερῆ κατάργηση τῶν ἐθνικῶν τους συνταγμάτων. Τονίζει ὅτι τὸ ἑνιαῖο Εὐρωπαϊκὸ Σύνταγμα ἀγνόησε συστηματικὰ καὶ προκλητικὰ τὶς εὐρωπαϊκὲς ἱστορικὲς καταβολές· ἀγνοήθηκε ἡ Ἑλλάδα, ἡ Ρώμη, τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ. Ὑπογραμμίζει τί σημαίνει ἡ πραξικοπηματικὴ ἔνταξη τῆς χώρας μας στὸ τοκογλυφικὸ καὶ ἀπανθρώπως ληστρικὸ ΔΝΤ. Καὶ τέλος ἀναφέρει τὶς κυριότερες διατάξεις τοῦ Συντάγματός μας, οἱ ὁποῖες παραβιάστηκαν.

.         Ὁ βαθύτερος λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο οἱ λαοὶ τῆς Εὐρώπης ἀπέρριψαν τὸ προτεινόμενο ἑνιαῖο εὐρωπαϊκὸ Σύνταγμα, ἦταν τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ σχέδιο τοῦ προταθέντος ἑνιαίου εὐρωπαϊκοῦ Συντάγματος ἀγνοοῦσε συστηματικὰ καὶ προκλητικὰ μαζὶ τὶς ἱστορικὲς καταβολὲς τῆς Εὐρώπης. Οἱ ρίζες τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ ἀναμφισβητήτως εἶναι ἑλληνοχριστιανικές. Ὁ εὐρωπαϊκὸς πολιτισμὸς στηρίζεται ἐπὶ ἑνὸς τεραστίου πνευματικοῦ τρίποδος, ὁ ὁποῖος εἶναι στερεῶς ἐμπεπηγμένος ἐπὶ τριῶν φυσικῶν καὶ αἰωνίων λόφων, οἱ ὁποῖοι προβάλλουν ὑπερηφάνως στὸν ὁρίζοντα τῆς ἀνθρωπότητας: τῆς Ἀκροπόλεως, τοῦ Καπιτωλίου καὶ τοῦ Γολγοθa, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἐκπέμφθηκαν στὴν Εὐρώπη καὶ στὸν κόσμο ὁλόκληρο ἡ Φιλοσοφία, τὸ Δίκαιο καὶ τὸ Εὐαγγέλιο τῆς ἀγάπης καὶ σωτηρίας τοῦ κόσμου! Καὶ ὅμως, οἱ ἰθύνοντες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως ἀρνήθηκαν ἐπιμόνως, πλὴν ἀνιστορήτως, νὰ προβοῦν σὲ ὁποιαδήποτε μνεία στὸ προοίμιο τοῦ σχεδίου τοῦ ἑνιαίου εὐρωπαϊκοῦ συντάγματος τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας, τοῦ ρωμαϊκοῦ Δικαίου καὶ τοῦ χριστιανικοῦ μηνύματος, στὴν προσπάθειά τους νὰ ἀποκόψουν τὴν Εὐρώπη ἀπὸ τὶς πνευματικές της ρίζες, ἰσχυριζόμενοι ψευδῶς καὶ ἀνιστορήτως ὅτι ἡ Εὐρώπη ἀρχίζει δῆθεν ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Καρλομάγνου καὶ ἐντεῦθεν. Οἱ πρὸ τοῦ Καρλομάγνου αἰῶνες εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ ἀγνοήθηκαν κατὰ τρόπο προκλητικῶς ἀνιστόρητο καὶ ἀναιδῶς ἀντιεπιστημονικό! γνοήθηκε ἡ λλάδα, ἡ ὁποία ἔδωσε στὴν Εὐρώπη, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ὄνομα, καὶ τὴ δημοκρατία, τὴν ἐλευθερία, τὶς τέχνες, καὶ τὶς ἐπιστῆμες. γνοήθηκε Ρώμη, ἡ ὁποία ἔδωσε στὴν Εὐρώπη τὸ τελειότερο δικανικὸ σύστημα, τὸ περίφημο Ρωμαϊκὸ Δίκαιο, ἐπὶ τοῦ ὁποίου μέχρι καὶ σήμερα ἀκόμη στηρίζονται τὰ ἐθνικὰ Δίκαια τῶν περισσοτέρων εὐρωπαϊκῶν Κρατῶν. γνοήθηκε τέλος τ Εαγγέλιο το Χριστο, μὲ τὸ ὁποῖο ἀναγεννήθηκε ἡ Εὐρώπη καὶ ὁ κόσμος ὁλόκληρος! Ἡ πρώτη πραγματικὴ Magna Charta τῶν εὐρωπαϊκῶν ἐλευθεριῶν δὲν εἶναι ἡ γνωστὴ ἐκείνη τοῦ Ἰωάννη τοῦ Ἀκτήμονος, ἀλλὰ αὐτὴ ποὺ ἐντοπίζεται εὐχερῶς στὴ διακήρυξη τοῦ Απ. Παύλου: «οὐκ ἔνι  Ἕλλην καὶ Ἰουδαῖος, δοῦλος καὶ ἐλεύθερος, ἄρσεν καὶ θῆλυ…» (Γαλ. γ΄ 28, Κολ. γ΄ 11). Ἐὰν ὄντως ὁ εὐρωπαϊκὸς πολιτισμὸς ἄρχιζε ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Καρλομάγνου, τότε ἡ Εὐρώπη θὰ ἦταν ἀκόμη «τρωγλοδύτισσα»!

.          Ἡ σπουδαιότερη ὅμως κυνικῶς ἀπροκάλυπτη ἐπιδρομὴ κατὰ τοῦ ἐθνικοῦ μας Συντάγματος ἔγινε μὲ τὴν πραξικοπηματικὴ ἔνταξη τῆς Χώρας μας στὸ ὄχι μόνο τοκογλυφικό, ἀλλὰ καὶ ἀπανθρώπως ληστρικὸ Διεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο καὶ τὴν ψήφιση τοῦ λεγομένου «Μνημονίου 1», τὸ ἀντισυνταγματικὸ ἔργο τοῦ ὁποίου ὁλοκλήρωσε μὲ τὴν ἀλαζονικὴ νοοτροπία τοῦ κατακτητῆ, τὸ «Μνημόνιο 2». Πρόκειται στὴν οὐσία γιὰ δύο ἔξωθεν μὲν προερχόμενες, πλήρως μως σμένως δὲ σον καὶ ναιδς υοθετηθεσες καὶ ποστηριχθεσες π τς λληνικς κυβερνήσεως, προκάλυπτες καὶ λομέτωπες πιθέσεις κατ τοῦ θνικο μας Συντάγματος, π τοῦ ποίου ξακολουθον νὰ σελγον ναισχύντως οἱ λληνες κυβερνντες! Μὲ τὰ ὡς ἄνω ἔξωθεν ἐπιβαλλόμενα … «κατακτητικὰ» στὴν οὐσία Μνημόνια καταλύεται ἡ ἐθνική μας κυριαρχία κατὰ παραβίαση τοῦ ἄρθρου 1 τοῦ Συντάγματος, ὅπως σαφῶς προκύπτει ἀπὸ τὸ ἄρθρο 14 τοῦ πρώτου Μνημονίου… Σήμερα ποιός λληνας μπορε νὰ σχυρισθε πλέον τι τ θεμέλιο τοῦ πολιτεύματός μας εναι λαϊκ κυριαρχία, μετ τν πιβολ τν Μνημονίων στὴν Χώρα μας; Ποιός Ἕλληνας στ’ ἀλήθεια πιστεύει πλέον ὅτι στὴν Χώρα αὐτὴ ὅλες οἱ ἐξουσίες πηγάζουν ἀπὸ τὸν λαό, ὅπως ὁρίζει τὸ ἄρθρο 1 τοῦ Συντάγματος; Σήμερα δυστυχῶς ὅλοι οἱ  Ἕλληνες, πλὴν ἐλαχίστων βολεμένων στὸ ληστρικὸ πολιτικὸ σύστημα, ασθάνονται τι βρίσκονται κάτω π μι στυγν «κοινοβουλευτικ δικτατορία», ἡ ποία σελγεναλγήτως σ βάρος το δημοκρατικο μας πολιτεύματος, ὅπως αὐτὸ τουλάχιστον περιγράφεται στὸ Σύνταγμά μας! Διότι ποιά δικτατορικὴ Κυβέρνηση θὰ τολμοῦσε νὰ λάβει μέσα σὲ τόσο λίγο χρονικὸ διάστημα, μόλις δύο ἐτῶν, τόσα πολλὰ ἀντιδημοκρατικὰ καὶ ἀντιλαϊκὰ μέτρα, ὅσα μέ… «ἐθνικὴ» ὑπερηφάνεια, ποὺ ἑρμηνεύεται ὡς κοινωνικὴ ἀναλγησία καὶ δημοκρατικὸς ἐμπαιγμός, ἔλαβε ἡ κυβέρνηση τὰ δύο τελευταῖα ἔτη; Πρὸς ἐπιβεβαίωση αὐτῆς τῆς ἀλήθειας, ἀρκεῖ νὰ ἀναφέρουμε ἁπλῶς τὰ γνωστὰ σὲ ὅλους μας ἀντικοινωνικά, ἀντιατομικά, ἀντιοικονομικὰ καὶ ἀντιδημοκρατικὰ μέτρα τῆς ἑλληνικῆς κυβέρνησης, ὅπως τὴν λεηλασία τῶν μισθῶν καὶ συντάξεων, τὴν κατάργηση τῶν στοιχειωδῶν ἐργασιακῶν καὶ ἀσφαλιστικῶν δικαιωμάτων, τὴν φορολογικὴ ἐπιδρομὴ μὲ τὴν ἐπιβολὴ πολλαπλῆς φορολογίας, κατὰ τῶν ἐναπομεινάντων πλέον ἰσχνῶν ἕως ἀνυπάρκτων εἰσοδημάτων τῶν ἐργαζομένων, τὶς ἀθρόες ἀπολύσεις τῶν ἐργαζομένων καὶ τόσα ἄλλα «ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμὸς» ἀντισυνταγματικὰ μέτρα, καὶ ὅλα αὐτὰ τὴν στιγμὴ ποὺ τὸ Ἐθνικό μας Σύνταγμα προστατεύει τὰ δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου ὡς ἀτόμου καὶ ὡς μέλους τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου (ἄρθρο 25), ὑποχρεώνει τὸ Κράτος νὰ προστατεύει τὴν ἐργασία ὡς δικαίωμα τοῦ ἀνθρώπου καὶ νὰ μεριμνᾶ γιὰ τὴν δημιουργία συνθηκῶν ἀπασχόλησης (ἄρθρο 22 πάρ. 1), ἐπιβάλλει τὴν τήρηση ἀνάλογης φορολογίας τῶν Ἑλλήνων ὅλων καὶ ὄχι μόνο τῶν μισθωτῶν καὶ συνταξιούχων.

«Αἰδὼς Ἀργεῖοι!»

.         Στὸ σημεῖο αὐτὸ ἀναφέρουμε ὅλως ἐνδεικτικῶς τὶς κυριότερες διατάξεις τοῦ Συντάγματος, οἱ ὁποῖες παραβιάσθηκαν ἑξακολουθητικῶς ἐκ μέρους τοῦ ἴδιου τοῦ Κράτους, τὰ τελευταῖα δύο καὶ πλέον χρόνια:

Ἄρθρο 1 § 1 καὶ 2 (λαϊκὴ κυριαρχία).
Ἄρθρο 4 § 1 καὶ 5 (ἰσότητα καὶ ἀνάλογη συμμετοχὴ στὰ δημόσια βάρη).
Ἄρθρο 16 § 2 (σκοπὸς τῆς παιδείας ἡ ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς συνείδησης τῶν Ἑλλήνων).
Ἄρθρο 18 § 1 (περὶ προστασίας τοῦ ὑπογείου πλούτου τῆς Χώρας).
Ἄρθρο 21 § 1, 3, 4 (προστασία τῆς οἰκογένειας τῶν πολυτέκνων οἰκογενειῶν, μέριμνα γιὰ τὴν ὑγεία τῶν πολιτῶν καὶ τὴν περίθαλψή τους καὶ τὴν ἀπόκτηση κατοικίας ἀπὸ αὐτοὺς ποῦ τὴν στεροῦνται).
Ἄρθρο 22 (προστασία τῆς ἐργασίας, μέριμνα γιὰ τὴν ἀπασχόληση καὶ τὴν ἠθικὴ καὶ ὑλικὴ ἐξύψωση τῶν ἐργαζομένων, συλλογικὲς συμβάσεις ἐργασίας, κανόνες διαιτησίας).
Ἄρθρο 25 (ὑποχρέωση τοῦ Κράτους νὰ ἐγγυᾶται τὰ δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου ὡς ἀτόμου καὶ ὡς μέλους τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου).
Ἄρθρο 38 § 2 (νέος πρωθυπουργὸς σὲ περίπτωση παραιτήσεως τοῦ ἤδη ὑπάρχοντος).

.         Ὡς ἁπλὸς Ἕλληνας πολίτης, ἀλλὰ καὶ ὡς πρώην ἀνώτατος δικαστὴς τῆς Χώρας, πρόεδρος τοῦ ἀνωτάτου Ἀκυρωτικοῦ Δικαστηρίου αὐτῆς, τοῦ Ἀρείου Πάγου, εὔχομαι ἔστω τὴν ὑστάτη στιγμή, νὰ ἀναλογισθοῦν ὅλοι οἱ ὑπεύθυνοι τὶς εὐθύνες τους, νὰ τὶς ἀναλάβουν στὸ ἀκέραιο, θέτοντας τέλος στὶς προκλητικὲς παραβιάσεις τοῦ Συντάγματος καὶ ἐπαναφέροντες τὴν ἤδη διασαλευθεῖσα συνταγματικὴ τάξη καὶ νομιμότητα.

.         Διαφορετικὰ τὸν λόγο ἔχει ὁ λαός, ὁ ὁποῖος ὀφείλει νὰ ἀναλάβει τὶς δικές του εὐθύνες, ἀσκώντας τὸ δικαίωμα «ὑπερασπίσεως τοῦ Συντάγματος», τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ ταυτόχρονα καὶ ὑποχρέωσή του, ὅπως αὐτὸ προβλέπεται ρητῶς στὸ ἄρθρο 120 §§ 2 καὶ 4 τοῦ Συντάγματος, ἔχοντας ὑπ’ ὄψιν του ὅτι ὅλες αὐτὲς οἱ ἀτέλειωτες παραβιάσεις τοῦ Συντάγματος δὲν συνιστοῦν ἁπλῶς «ἔλλειμμα σεβασμοῦ τοῦ Κράτους πρὸς τὸ ἐθνικό μας ΣΥΝΤΑΓΜΑ», ὅπως ἐπὶ τὸ ἐπιεικέστερον χαρακτηρίσθηκαν στὸν τίτλο τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ «σφετερισμ τς λαϊκς κυριαρχίας», ὁ ὁποῖος διώκεται μόλις ἀποκατασταθεῖ ἡ νόμιμη ἐξουσία, ὅπως ρητῶς ὁρίζει, προειδοποιώντας τοὺς σφετεριστές, τὸ ἴδιο τὸ Σύνταγμα στὴν § 3 τοῦ ἰδίου ὡς ἄνω ἄρθρου.

, ,

Σχολιάστε

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΑΓΕ ΣΥΝΤΑΓΜΑ Σ᾽ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΧΩΡΑ; (ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ «ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ» ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ: «Οἱ παραβιάσεις τοῦ Συντάγματος εἶναι σχεδὸν καθημερινὲς μὲ αὐτουργοὺς ὅλα σχεδὸν τὰ συντεταγμένα ὄργανα τοῦ Κράτους».) [Τοῦ Βασ. Νικοπούλου, πρ. ἐ.τ. Ἀρείου Πάγου]

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
ΤΟΥ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΙΚΟΥ ΣΕΒΑΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Γράφει ὁ κ. Βασίλειος Νικόπουλος
Πρόεδρος ἐ.τ. Ἀρείου Πάγου

Περιοδ. «Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ»,
ἀρ. τ. 502, Ὀκτωβριος 2012

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.           Τὸ Σύνταγμα, ὡς γνωστόν, εἶναι ὁ ὑπέρτατος νόμος μὲ τὸν ὁποῖο ὀργανώνεται πολιτειακῶς ἕνας συγκεκριμένος λαός, ὁ ὁποῖος κατοικεῖ σὲ ὁρισμένη χώρα. Δικαίως λοιπὸν ὁ νόμος αὐτὸς ἀξιώνει τὸν σεβασμὸ ἀπὸ ὅλους καὶ πρωτίστως ἀπὸ τὸ Κράτος, τὸ ὁποῖο ὀφείλει τὴν ὕπαρξή του σ’ αὐτόν. Δυστυχῶς τὸν τελευταῖο καιρὸ ὁ σεβασμὸς ὅλων μας, καὶ εἰδικότερα τοῦ ἰδίου τοῦ Κράτους πρὸς τὸ Σύνταγμά μας, καθίσταται ὁλοένα καὶ πιὸ ἐλλειμματικός. Τὴν εὐθύνη γιὰ τὸ μεγάλο αὐτὸ ἐθνικὸ ἔλλειμμα φέρουμε ὅλοι μας ὡς Ἕλληνες, πρωτίστως ὅμως τὸ Κράτος!
.           Κι αὐτὸ ἐπειδὴ σήμερα, δυστυχῶς, τὸ Σύνταγμα παραβιάζεται ἐκ μέρους τοῦ Κράτους μὲ τέτοια καὶ τόση εὐκολία, ὥστε δύσκολα, χωρὶς ὑπερβολή, μπορεῖ νὰ ὑποδείξει ἔστω καὶ μία διάταξή του, ποὺ νὰ μὴν ἔχει παραβιαστεῖ ἔστω καὶ μία φορά! Οἱ παραβιάσεις μάλιστα τοῦ Συντάγματος εἶναι σχεδὸν καθημερινὲς μὲ αὐτουργοὺς ὅλα σχεδὸν τὰ συντεταγμένα ὄργανα τοῦ Κράτους, καὶ τῶν τριῶν ἐξουσιῶν αὐτοῦ. Καὶ εἶναι λίαν ἀνησυχητικὸ τὸ φαινόμενο τῆς παραβιάσεως τοῦ Συντάγματος, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, καὶ ἀπὸ τὴν ἐξουσία ἐκείνη, ἐννοοῦμε τὴν Δικαστική, ἡ ὁποία ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ Σύνταγμα ἔχει τὴν ὑποχρέωση νὰ ἐλέγχει τὴν συνταγματικότητα τῶν νόμων. Ἐκεῖνο ὅμως τὸ ὁποῖο πρέπει πρωτίστως νὰ προβληματίζει ὅλους μας εἶναι ἡ εὐκολία μὲ τὴν ὁποία παραβιάζεται τὸ Σύνταγμα καὶ συνακόλουθα ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο τὶς περισσότερες φορὲς εἶναι ὠμός, ἀπροκάλυπτος καὶ βεβαίως προκλητικός, τουλάχιστον τὰ τελευταῖα δύο χρόνια! Διότι πράγματι ἡ ἔκταση καὶ ἡ ἔνταση τῆς παραβιάσεως τοῦ Συντάγματος τὰ δύο τελευταῖα αὐτὰ χρόνια εἶναι τόση καὶ τέτοια, ὥστε ἀναρωτιέται κανεὶς ἂν ὑπάρχει Σύνταγμα σ’ αὐτὴ τὴν Χώρα!

.           Οἱ ἀπαρχὲς τῆς ἀπροκάλυπτης αὐτῆς ἀσέβειας πρὸς τὸ Σύνταγμά μας ἀνάγονται στὶς ἀρχὲς τῆς μεταπολιτεύσεως, μὲ τὴν πανηγυρικὴ κατὰ τὰ ἄλλα εἴσοδό μας στν νεπαισθήτως τότε, συνετς κα ταπεινοφρόνως καλούμενη Ερωπαϊκ Οκονομικ Κοινότητα, τν μετέπειτα ν πιγνώσει λαζονικς κα οτοπιστικς μεταλλαχθεσα σ Ερωπαϊκνωση. Τότε καταφέρθηκε τὸ πρῶτο βαρύτατο πλῆγμα κατὰ τοῦ Ἐθνικοῦ μας Συντάγματος, μὲ τὴν ἀπαράδεκτη γιὰ ἕνα ἀνεξάρτητο καὶ ἐλεύθερο Κράτος ἀπαίτηση μιᾶς ἁπλῆς οἰκονομικῆς κοινότητας, ἑνὸς δηλαδὴ διεθνοῦ «κονσόρτσιουμ», ἡ ὁποία δὲν διέθετε κρατικὴ ὀντότητα, ὅπως οἱ «ντιρεκτίβες» τῆς ὑπερισχύουν τῶν διατάξεων τοῦ ἐθνικοῦ μας Συντάγματος! Αὐτὴ ἦταν ἡ πρώτη ἀπροκάλυπτη «ἐπίθεση» τῆς ἀποκαλουμένης Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως κατὰ τοῦ Ἐθνικοῦ μας Συντάγματος, τὴν ὁποία ὄχι μόνο δεχθήκαμε τότε ἀδιαμαρτύρητα καὶ βεβαίως ἀδιαπραγμάτευτα, ἀλλὰ καὶ πανηγυρίσαμε ὡς… ἐθνικὴ κατάκτηση, ἀσεβοῦντες ἔτσι κατὰ τοῦ Συντάγματός μας! Καμία πολύτως διαμαρτυρία π κανένα, οτε κόμη καὶ π τ δικαστήρια τς Χώρας, τὰ ποα δν τόλμησαν ν κηρύξουν ντισυνταγματικ τν «ντιρεκτιβικ» ατ ρύθμιση, ἡ ὁποία δυστυχῶς ἐπέφερε τὴν πρώτη μεγάλη σεισμικὴ ὄντως ρωγμὴ στὸ Ἐθνικό μας Σύνταγμα. Δυστυχῶς φαίνεται ὅτι τὰ δικαστήριά μας δὲν μπόρεσαν νὰ συνειδητοποιήσουν τὴν μεγάλη ἀποστολή τους πρὸς ἔλεγχον τῆς συνταγματικότητας τῶν ἐνεργειῶν τῶν ἄλλων δύο συντεταγμένων ἐξουσιῶν τοῦ Κράτους, διότι κατέχονται ἀπὸ ἀδικαιολόγητο δέος μπροστὰ στὴν ὑψηλὴ ὄντως αὐτὴ ἀποστολή τους, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ φόβο ἀπέναντι στὶς δύο ἄλλες ἰσότιμες δῆθεν πρὸς αὐτὴ κρατικὲς ἐξουσίες, οἱ ὁποῖες ὅμως στὴν πραγματικότητα συμπεριφέρονται ἀπέναντί της ὡσὰν αὐτὴ νὰ εἶναι θεραπαινίδα τους, πρς πιβεβαίωση τς ντισυνταγματικς γενικότερον νοοτροπίας π τν ποία κενες διέπονται! Ἡ δεύτερη, εὐτυχῶς, ἐν ἀποπείρᾳ αὐτὴ τὴ φορά, προσπάθεια τῆς αὐτοαποκαλουμένης Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως πλέον καταλύσεως καὶ ὄχι ἁπλῶς ἀθετήσεως ὁρισμένων διατάξεων τοῦ ἐθνικοῦ μας Συντάγματος, ἐκδηλώθηκε μὲ τὴ σχεδιαζομένη ἐπιβολὴ στὰ κράτη μέλη της δικοῦ της ἑνιαίου συντάγματος, τὸ ὁποῖο θὰ καταργοῦσε ὅλα τὰ ἐθνικὰ συντάγματα τῶν χωρῶν μελῶν, ἐντελῶς ξένου πρὸς τὶς ἐθνικὲς ἰδιαιτερότητες τῶν λαῶν τῆς γηραιᾶς Ἠπείρου, καὶ εἰδικότερα «τοῦ ὅλως ἰδιάζοντος Ἑλληνικοῦ Λαοῦ». Εὐτυχῶς ὅμως, χάρη στὴν σθεναρὴ ἀντίσταση τῶν λαῶν ὁρισμένων εὐρωπαϊκῶν χωρῶν, ἡ προσπάθεια αὐτὴ ἀπέτυχε, χωρὶς ὅμως αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι καὶ ἐγκαταλείφθηκε.
.           Ἀντιθέτως, μάλιστα, συνεχίστηκε μὲ ἄλλους συγκεκαλυμμένους καὶ παραπλανητικοὺς τρόπους, ὅπως αὐτὸν τῆς καλουμένης «Συνθήκης τῆς Λισαβώνας», τὴν ὁποία μὲ ἀκατανόητη ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια ψήφισε καὶ ἡ Ἑλλάδα. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, στὰ πλαίσια πλέον τῆς «παγκοσμιοποιήσεως», τὴν ὁποία ὑπηρετεῖ δουλικῶς στὸν εὐρωπαϊκὸ χῶρο, προσπάθησε, καὶ μέχρι ἑνὸς σημείου τὸ πέτυχε, νὰ θέσει ὑπὸ «εὐρωπαϊκὸ» κλοιὸ τὰ «Ἐθνικὰ συντάγματα τῶν κρατῶν μελῶν της, παρὰ τὴν δεδηλωμένη ἀντίθετη βούληση τῶν λαῶν τους». Τὸ ζήτημα ὅμως τῆς ψηφίσεως ἑνιαίου εὐρωπαϊκοῦ συντάγματος, πέρα ἀπὸ τὸ κατακτητικὸ καὶ ἰσοπεδωτικὸ πνεῦμα ποῦ χαρακτήριζε τὸ σχέδιο ἐκεῖνο, ἐμφανίζει καὶ τοῦτο τὸ συνταγματικὸ παράδοξο, τὸ ὁποῖο πρέπει ἰδιαιτέρως νὰ προσεχθεῖ: Τὸ Σύνταγμα, ὡς γνωστόν, «συντάσσει», ὀργανώνει δηλαδή, πολιτειακῶς ἕνα συγκεκριμένο λαό, ὅπερ σημαίνει ὅτι ὁ οὕτω πολιτειακῶς συντασσόμενος λαὸς ἀποκτᾶ κρατικὴ ὀντότητα. Αὐτὸ νομικῶς ἐπιτυγχάνεται διὰ τῆς ἀναδείξεως ἀποκλειστικῶς ὑπὸ τοῦ ὑπὸ πολιτειακὴ σύνταξη λαοῦ μιᾶς ἀντιπροσωπευτικῆς του βουλῆς, τῆς νομικῶς καλουμένης «συντακτικῆς» βουλῆς, ἡ ὁποία καταρτίζει καὶ ἐν συνεχείᾳ ψηφίζει τὸ σύνταγμα τοῦ νέου αὐτοῦ Κράτους, τὸ ὁποῖο εἶναι προϊόν τῆς οὕτως ἐκφρασθείσης λαϊκῆς βουλήσεως. Στὴν προκειμένη περίπτωση συνέβη τὸ ἑξῆς τραγελαφικό: Μι οκονομικ «ερωπαϊκὴ ργάνωση», ἡ ποία ατοαποκαλεται «Ερωπαϊκνωση», ἡ ποία στερεται ἡ δια κρατικς ποστάσεως κα δν γνωρίζει τί εδους «νομικ» νεόπλασμα εναι, θέλησε νὰ πιβάλει στὰ δη πολιτειακς δ κα αἰῶνες ργανωμένα κράτη μέλη της να δικό της Σύνταγμα, τὸ ὁποῖο συνέταξαν κάποιοι διορισμένοι ἀπὸ τὴν ἴδια «οἰκονομολόγοι καὶ τεχνοκράτες», χωρὶς οἱ λαοὶ τῶν κρατῶν μελῶν της νὰ ἀναδείξουν προηγουμένως μιὰ κοινὴ εὐρωπαϊκὴ «συντακτικὴ» συνέλευση, ἡ ὁποία θὰ κατάρτιζε καὶ στὴν συνέχεια θὰ ψήφιζε «Σύνταγμα», μὲ τὸ ὁποῖο θὰ «συντάσσονταν» σὲ ἑνιαῖο εὐρωπαϊκὸ Κράτος οἱ ἐπιθυμοῦντες τοῦτο εὐρωπαϊκοὶ λαοί. Τὸ δὲ παραδοξότερον ὅλων εἶναι ὅτι μὲ τὸ σύνταγμα ποὺ πρότεινε ἐκείνη, δηλαδὴ ἡ μὲ περίσσεια ἀλαζονεία ὡς Κράτος συμπεριφερομένη «Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση», μὲ τὸν νομικῶς ἀπαράδεκτο αὐτὸν τρόπο, δὲν ἐσκοπεῖτο ἡ πολιτειακὴ ὀργάνωση τῆς Εὐρώπης σὲ ἑνιαία κρατικὴ ὀντότητα, προφανῶς ἐπειδὴ γνώριζαν «οἱ τεχνοκρατούμενοι» ἐγκέφαλοί της ὅτι κάτι τέτοιο εἶναι καὶ θὰ εἶναι μιὰ κραυγαλέα οὐτοπία, ὅμοια τῆς ὁποίας δὲν γνώρισε ποτὲ ὁ κόσμος. σκοπός της βεβαίως, πιβαλλόμενος νωθεν π τ σκοτειν κέντρα τς παγκοσμιοποιήσεως, ταν νὰ λώσει συνταγματικς τος ερωπαϊκος λαος μ τν λοσχερ κατάργηση τν θνικν τους Συνταγμάτων. Κατόπιν ὅλων αὐτῶν τῶν τραγελαφικῶν νομικῶν κατασκευασμάτων, ἦταν ἀπολύτως φυσικὸ οἱ λαοὶ τῆς Εὐρώπης, σὲ ὅσους τουλάχιστον δόθηκε ἡ εὐκαιρία, νὰ ἀπορρίψουν ὡς ἀπαράδεκτο τὸ σχέδιο ἐκεῖνο τοῦ καλουμένου ἑνιαίου εὐρωπαϊκοῦ Συντάγματος. Ἡ Ἑλλάδα πάντως, μὲ τὶς δουλόφρονες καὶ ὑποτακτικὲς Κυβερνήσεις της, διέκειτο φανερὰ ὑπὲρ τοῦ συνταγματικοῦ ἐκείνου νεοπλάσματος, ἀποδεικνύοντας ἔτσι γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ τὴν παντελῆ λλειψη σεβασμο πο τν κατέχει ς Κράτος πρς τὸ διο τ Σύνταγμά της.

(Συνεχίζεται)

,

Σχολιάστε

«“ΟΙ ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΙ ΟΥΤΟΙ ΠΙΘΗΚΟΙ” ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΑΦΑΙΡΕΣΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ, ΓΙΑΤΙ ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΛΠΙΖΕΙ ΕΥΚΟΛΩΣ ΗΤΤΑΤΑΙ»

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΕΛΠΙΔΟΣ
Βασ. Εὐτ. Νικοπούλου
Προέδρου Ἀρείου Πάγου ἐ.τ., Δ.Ν. 

.    Οἱ ὑπεύθυνοι ὄχι µόνο τῆς οἰκονοµικῆς κρίσεως, ἡ ὁποία µαστίζει σήµερα τὴ χώρα µας, ἀλλὰ κυρίως καὶ πρωτίστως τῆς πνευµατικῆς καὶ ἠθικῆς ἐξαθλίωσης τοῦ λαοῦ µας, τουτέστιν ο γχώριοι πολιτικοί, ο κατ τν λ. Παπαδιαµάντη «µετάβλητοι οτοι σχοινοβται, ο θίγγανοι, ο γελωτοποιο οτοι πίθηκοι», ο σαλτιµπάγκοι τς δηµόσιας ζως, κα ο πάτρωνές τους θύνοντες τς παγκοσµιοποίησης, προκειµένου νὰ ἐπιτύχουν τοὺς ἀνόµους καὶ ὀλεθρίους γιὰ τὸν τόπο µας σκοπούς τους, προσπαθοῦν νὰ ἀφαιρέσουν ἀπὸ τὸν πιστὸ λαό µας, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, καὶ τὴν ἐλπίδα, διότι γνωρίζουν καλς τι λας πο δν λπίζει, εκόλως ττται κα παραδίδεται. Γι᾽ αὐτὸ πρέπει ὅλοι µας, ἰδιαιτέρως ὅμως οἱ νέοι µας, νὰ «κατέχωµεν τὴν ὁµολογίαν τῆς ἐλπίδος ἀκλινῆ» (Ἑβρ. ι´ 23) καὶ ἀκλόνητον καὶ ἀπαραµείωτον τὴν πίστη µἂς στὸν παντοκράτορα Κύριο ἠµῶν Ἰησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος ὅσον οὔπω θὰ συντρίψει τοὺς ἐχθρούς µας «ὡς σκεύη κεραµέως».
.     Ἑποµένως ὁ λόγος περὶ ἐλπίδος, πάντοτε ἐπίκαιρος, σήµερα ἀποβαίνει ἀπολύτως ἀναγκαῖος, προκειµένου νὰ παραµείνουµε ἑδραῖοι στὴν πίστη µας καὶ νὰ διατηρήσουµε τὴν «ὁµολογίαν τῆς ἐλπίδος ἀκλινῆ». Τὰ ὅσα ἀκολουθοῦν στὴ συνέχεια εἶναι προδηµοσίευση ἀπὸ τὰ ὅσα περὶ ἐλπίδος γράφονται στὸ ὑπὸ ἔκδοση βιβλίο µου µὲ τίτλο: «Παῦλος, ὁ ἡγέτης τῆς Χριστιανικῆς ἐπανάστασης»

.      … Στὴν τριλογία τῶν ἰδεῶν, ἡ ὁποία εἶναι χαραγµένη στὸ λάβαρο τῆς χριστιανικῆς ἐπανάστασης, ἀναφέρεται καὶ ἡ ἐλπίδα. «Νυνὶ δὲ µένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα» (Α´ Κορ. ιγ´ 13). Πῶς ἦταν δυνατὸν ὁ Χριστὸς νὰ ἔλθει στὸν κόσµο, χωρὶς νὰ φέρει τὴν ἐλπίδα. Ἂν ἡ πίστη εἶναι ἡ «ὑπόσταση τῶν ἐλπιζοµένων» (Ἑβρ. ιγ´ 1), ἡ ἐλπίδα εἶναι τὸ οὐσιαστικὸ περιεχόµενο τῆς πίστης. Ἀπὸ φιλοσοφικὴ ἄποψη, ἡ ἐλπίδα διαφέρει ἀπὸ τὴν πίστη ὡς πρὸς τὸ στοιχεῖο τῆς ἀναµονῆς. Ἡ ἐλπίδα ἀπὸ φιλοσοφικὴ ἄποψη εἶναι ἡ ἀναµονὴ καὶ προσδοκία τῶν ἀγαθῶν, ἐνῶ ἡ πίστη εἶναι ἡ βεβαιότητα τῆς ἐπέλευσής τους. Τὰ ὅρια µἐταξύ τους πολλὲς φορὲς εἶναι δυσδιάκριτα. Κατὰ βάση ὅποιος πιστεύει ἀναγκαίως καὶ ἐλπίζει, κι ὅποιος ἐλπίζει ὁδηγεῖται ἀνεπιγνώτως στὴν πίστη. Ἡ ἐλπίδα εἶναι ἡ ἀµφίβολη πίστη, ἐνῶ ἡ πίστη εἶναι ἡ ἀναµφίβολη ἐλπίδα. Ἡ ἐλπίδα δὲν ἀντιβαίνει στὴ λογική, ὅπως συµβαίνει πολλὲς φορὲς µὲ τὴν πίστη. Ἡ πίστη δὲν συµβιβάζεται µὲ τὴν ἀµφιβολία, ἐνῶ ἡ ἐλπίδα δυσκολεύεται νὰ τὴν ὑπερβεῖ, παρ᾽ ὅλο ποὺ πολὺ τὸ ἐπιθυµεῖ. Ἡ ἐλπίδα περιέχει τὴν εὐχὴ τῆς πραγµατοποίησης τῶν ποθουµένων, ἡ πίστη περιέχει τὴν ἐκπλήρωση αὐτῆς τῆς εὐχῆς. Εἰδικότερα ἡ ἐλπίδα στὸν Θεὸ συγχέεται πολλὲς φορὲς πρὸς τὴν πίστη, διότι, ὅταν πιστεύουµε στὸ Θεό, δεχόµαστε a priori ὅτι ἡ ἐλπίδα µας εἶναι ἤδη µία πραγµατικότητα. Ἀκόµη καὶ αὐτὸς ὁ µέγας Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος δυσκολεύεται νὰ διακρίνει µεταξὺ τῆς πίστης καὶ τῆς ἐλπίδας, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὸ περίφηµο χωρίο τῆς πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολῆς (ι´ 23), ὅπου γράφει: «Καὶ λελουµένοι τὸ σῶµα ὕδατι καθαρῷ κατέχωµεν τὴν ὁµολογίαν τῆς ἐλπίδος ἀκλινῆ· πιστὸς γὰρ ὁ ἐπαγγειλάµενος», διότι, ὅπως σχολιάζει ὁ Θεοδώρητος, «ὁµολογίαν δὲ τῆς ἐλπίδος τὸ πιστεύειν εἰς τὰ µέλλοντα ἀγαθά», γιὰ νὰ προσθέσει ἀκόµη πιὸ ἐµφαντικὰ ὁ Θεοφύλακτος «ἠλπίσαµεν γὰρ ἐν ἀρχῇ τῆς πίστεως ὅτι καὶ αὐτοὶ εἰς τὸν οὐρανὸν εἰσελευσόµεθα. Καὶ ὡµολογήσαµεν, ὅτε τὰς συνθῆκας τῆς πίστεως ἐποιούµεθα, εἰς ἀνάστασιν νεκρῶν πιστεύειν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον».
.     Ὁ Παῦλος ἀναζητώντας τὶς καταβολὲς τῆς ἐλπίδας ἀνάγει αὐτὲς παραδόξως πως στὶς θλίψεις, παραδίδοντας τὴ γενεαλογία της ὡς ἑξῆς: «Οὐ µόνον δὲ ἀλλὰ καὶ καυχώµεθα ἐν ταῖς θλίψεσιν, εἰδότες ὅτι ἡ θλῖψις ὑποµονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑποµονὴ δοκιµήν, ἡ δὲ δοκιµὴ ἐλπίδα» (Ρωµ. ε´ 3-4). Ἡ ἐλπίδα λοιπὸν εἶναι τὸ ἀποτέλεσµα τῆς δοκιµασµένης ἀπὸ τὶς θλίψεις ὑποµονῆς. Σὲ τελευταία ἀνάλυση δὲν νοεῖται πίστη χωρὶς ἐλπίδα. Ὅποιος πιστεύει, ἐλπίζει. Ἀντίθετα, χωρὶς πίστη µπορεῖ θεωρητικῶς νὰ ὑπαρχει ἐλπίδα, µὲ τὴ διαφορὰ ὅμως ὅτι ἡ ἐλπίδα αὐτὴ θὰ εἶναι πάντοτε φρούδα. Ὁ ἄνθρωπος ὡς λογικὸ ὄν, δὲν µπορεῖ νὰ ζήσει χωρὶς ἐλπίδα. Μὲ τὴν ἐλπίδα ὁ ἄνθρωπος προσπαθεῖ νὰ διαλύσει τὴν ἀβεβαιότητα τοῦ µέλλοντος. Ὁ ἄνθρωπος φοβᾶται τὴν ἀβεβαιότητα τοῦ µέλλοντος, γι᾽ αὐτὸ ἐλπίζει. Χωρὶς ἐλπίδα ὁ ἄνθρωπος θὰ ἦταν δυστυχὴς κι ἀκόµη περισσότερο δὲν θὰ ἦταν κὰν ἄνθρωπος. Γι᾽ αὐτὸ τὸ µεγαλύτερο ψέµα ποὺ λέχθηκε ποτὲ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο εἶναι ὅτι δὲν αἰσθάνθηκε τὴν ἀνάγκη τῆς ἐλπίδας ποτὲ στὴ ζωή του.  Αὐτὴ τὴν αἴσθηση ἀποκόµισα, ὅταν διάβασα στὸν τάφο τοῦ Καζαντζάκη: «δὲν ἐλπίζω τίποτε». Εἶναι τὸ µεγαλύτερο ψέµα ποὺ θὰ µποροῦσε ποτὲ νὰ πεῖ ὁ ἄνθρωπος.
.    Δὲν εἶναι δὲ τυχαῖο ὅτι τὸ ψέµα αὐτό, τὸ τόσο µεγάλο καὶ τραγικὸ µαζί, τὸ εἶπε ὁ Καζαντζάκης. Διότι ἐξηγεῖται ψυχολογικὰ ὅτι ὁ ἄθεος φοβᾶται περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλον τὴν ἀβεβαιότητα τοῦ µέλλοντος καί, ἐνῶ κατὰ βάθος ἐλπίζει σὲ πολλά, ἐν τούτοις προσποιεῖται πὼς δὲν ἐλπίζει σὲ τίποτε, γιὰ νὰ ἀποδείξει τάχα πὼς δὲν φοβᾶται. Ὁ ἄθεος ἰσχυρίζεται ὅτι εἶναι ἄθεος, µόνο καὶ µόνο ἐπειδὴ κατὰ βάθος φοβᾶται τὸν Θεό. Ἡ πίστη καὶ ἡ ἐλπίδα ἀπαιτοῦν µεγάλη ψυχικὴ ἀντοχή. Οἱ δυνατοὶ εἶναι στὴν πραγµατικότητα ἐκεῖνοι ποὺ πιστεύουν καὶ ἐλπίζουν. Αὐτὸ τελικῶς εἶναι τὸ µεγάλο µήνυµα ποὺ ἐκπέµπει ὁ µέγας ἀπόστολος Παῦλος στὸν κόσµο «διὰ τῆς ἐλπίδος», ὅτι δηλαδὴ ἡ ἐλπίδα στὸν Χριστὸ µᾶς δείχνει δυνατοὺς καὶ πάντως «οὐ καταισχύνει» (Ρωµ. ε´ 5). Ἐλπίζοντες ὄχι µόνο δὲν αἰσθανόµαστε ντροπιασµένοι, ἀλλὰ νιώθουµε πρὸ πάντων δυνατοί, ἐπειδὴ ἡ ἐλπίδα µας στὸν Χριστὸ ὑποστασιάζεται διὰ τῆς πίστεως καὶ ἀποβαίνει πάντοτε «βεβαῖα καὶ ἀκλινής» (Ἑβρ. ι´ 23).

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Η ΔΡΑΣΙΣ ΜΑΣ», τ. 490, Ἰουν.-Ἰουλ. 2011
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»  

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΠΡΟΟΙΜΙΟ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΩΣ ΥΠΕΡΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΡΧΗ ΚΑΛΕΙ ΣΕ ΑΠΟΚΡΟΥΣΗ ΤΩΝ ΑΛΑΣΤΟΡΩΝ ΤΗΣ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΩΣ

ΕΙΣΑΓ. ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἡ πλέον ἔγκυρη νομικὴ προσέγγιση ἀπὸ τὸν ἐ. τ. Πρόεδρο τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου κ. Β. Νικόπουλο (πατέρα τῆς πασίγνωστης Χαρᾶς Νικοπούλου!) τῆς ἤδη συντελουμένης ΚΑΤΑΛΥΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΑΣΤΟΡΕΣ ΤΗΣ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΩΣ τῆς ἰδιοπροσωπίας μας ἀποτελεῖ μιὰ ἐξαιρετικὴ συμβολὴ στὴν ἀπόκρουσή τους.
.         Ἀλλὰ ὅλο καὶ περισσότερο γίνεται ἡλίου φαεινότερον ὅτι σήμερα δὲν μεριμνοῦν οἱ Ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ Συντάγματος καὶ τῶν Νόμων, παρὰ μόνον ὅταν αὐτὴ ἡ ἐφαρμογὴ βολεύει τὰ συμφέροντά τους. Ἐκ παραλλήλου ἂς ὑπογραμμισθεῖ πὼς ἤδη ἔχει καταλυθεῖ τὸ Σύνταγμα de facto ἀπὸ τὴν ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν σταδιακὴ εἰσβολὴ ἐξωγενοῦς Δικαίου, ὅπως π.χ. Εὐρωπαϊκὲς Συνθῆκες, Μνημόνια κ.ἄ τερατουργήματα καταλυτικὰ τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων !
.      Ἐκτὸς δὲ τῶν Ἀρχόντων φαίνεται νὰ μὴ ἐνδιαφέρεται ἀποχαυνωμένος ἀπὸ τὸν Ὀχετὸ τῆς Προπαγάνδας, τὸ Ψυχολογικὸ Σὸκ καὶ τοὺς Ψεκασμούς (πραγματικοὺς καὶ ἀλληγορικούς) ὁ Ἴδιος ὁ Λαός, ὁ ὁποῖος ἔχει καὶ κατὰ τὸ Σύνταγμα τὸν τελευταῖο λόγο γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῶν συνταγματικῶν προβλέψεων καὶ τὴν προάσπιση τῆς Ἐλευθερίας του.

ΤΟ ΠΡΟΟΙΜΙΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ
ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ ΥΠΕΡΔΙΚΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΥΠΕΡΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΡΧΗ
Γράφει ὁ Βασίλειος Εὐτυχ. Νικόπουλος,
Πρόεδρος Ἀρείου Πάγου ἐ.τ.

.           Στὰ ὅσα ὀρθὰ καὶ νομικῶς θεμελιωμένα γράφτηκαν στὸ τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ «Ἡ Δρᾶσις μας» (τ. 481, σελ. 262-263) σχετικῶς μὲ τὸ θέμα «τῆς ἀποκαθηλώσεως τῶν θρησκευτικῶν συμβόλων (εἰκόνων καὶ Εὐαγγελίων) ἀπὸ τὰ Ἑλληνικὰ Δικαστήρια», ἐπιτρέψτε μου, παρακαλῶ, νὰ προσθέσω κι ἐγὼ τὴν ταπεινή μου γνώμη, στηριγμένος ἀποκλειστικῶς στὸ ἰσχῦον Σύνταγμα τῆς χώρας μας.
.         Συνήθως, ὅταν πρόκειται νὰ ὑπερασπισθοῦμε στὴν Ἑλλάδα κάποιο θρησκευτικὸ καὶ εἰδικότερα χριστιανικὸ-ὀρθόδοξο ζήτημα ἐπικαλούμεθα – καὶ ὀρθῶς – τὸ ἄρθρο 3 παρ. 1 τοῦ Συντάγματος, τὸ ὁποῖο ἀναγνωρίζει, ὡς γνωστόν, ὡς ἐπικρατοῦσα θρησκεία στὴν Ἑλλάδα, τὴν θρησκεία τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, καὶ πάνω σ᾽ αὐτὸ στηρίζουμε ὅλη τὴ νομική μας ἐπιχειρηματολογία, ὅπως περίπου γίνεται καὶ στὸ προαναφερθὲν ἄρθρο τοῦ περιοδικοῦ σας, τὸ σχετικὸ μὲ τὴν «ἀποκαθήλωση τῶν θρησκευτικῶν συμβόλων ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ Δικαστήρια». Ἐν τούτοις, ἰσχυρότερα καὶ νομικῶς ἀκαταμάχητα ἐπιχειρήματα πρὸς ὑπεράσπιση ὄχι μόνο τοῦ συγκεκριμένου αὐτοῦ θέματος, ἀλλὰ καὶ γενικότερα παντὸς θρησκευτικοῦ θέματος, τὸ ὁποῖο καθ᾽ οἱονδήποτε τρόπο ἅπτεται ἢ θίγει «τὴν ὀρθόδοξον ἡμῶν πίστιν», μποροῦν ἀβιάστως καἀσφαλῶς νἀντληθοῦν ἀπὸ τὸ προοίμιο τοῦ Συντάγματος, τὁποῖο, παρὰ τὸν ἀποκλειστικῶς ὀρθόδοξο χαρακτήρα του, ἀγνοεῖται ἐν τούτοις ἀπό τοὺς περισσοτέρους, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι αὐτἐκφράζει τὸ πνεῦμα τοἰσχύοντος Συντάγματος. Πρόκειται γιὰ τὴν θεμελιώδη ὑπερ-δικανικὴν καὑπερ-συνταγματικὴν ἀρχήν, στὄνομα τῆς ὁποίας εἶναι ψηφισμένο τἙλληνικὸ Σύνταγμα.
.        ἀρχὴ αὐτὴ δὲν εἶναι οὔτε ἰδέα τῆς Δημοκρατίας, οὔτε τῆς ἐλευθερίας, οὔτε τοἀνθρωπισμοἢ τοῦ διαφωτισμοῦ, ἀλλὰ εἶναι τὸ «Ὄνομα τῆς Ἁγίας καὉμοουσίου καἈδιαιρέτου Τριάδος». Ναί, ὅσο καὶ ἂν ἠχεῖ παράξενα, ἴσως σήμερα στὴν «ἀποθεοποιημένη» καὶ «ἀποχριστιανισμένη» κοινωνία μας, τὸ ἰσχῦον Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος εἶναι ψηφισμένο ἀπὸ τὴν Ε´ Ἀναθεωρητικὴ Βουλὴ τῶν ‘Ἑλλήνων «εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος»!
.         Στὸ σημεῖο αὐτὸ ὁ συνταγματικὸς νομοθέτης ἀκολουθεῖ πιστῶς τὴν συνταγματικὴ παράδοση τοῦ τόπου μας, ἀφοῦ καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ πρῶτα συνταγματικὰ κείμενα τῆς ἐπαναστατημένης Ἑλλάδος ἦταν ψηφισμένα στὸ ὄνομα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ! τοῦτο βεβαίως ἔχει τὴν ἀκατάλυτη νομική του ἀξία. Σημαίνει δηλαδὴ ὅτι ὅλες οἱ διατάξεις τοῦ Συντάγματος καὶ συνακολούθως τῶν συναδόντων ὑποχρεωτικῶς μὲ αὐτὸ νόμων, πρέπει νὰ εἶναι σύμφωνες καὶ νἐμπνέονται ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς ὑπερτάτης Ἀρχῆς, στὄνομα τῆς ὁποίας εἶναι ψηφισμένο τὸ Σύνταγμα, δηλαδὴ τοῦ μόνου Ἀληθινοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.
.           Αὐτῆς τῆς προοιμιακῆς συνταγματικῆς Ἀρχῆς εἶναι ἀπόρροια τὸ ἄρθρο 3 παρ. Ι τοῦ Συντάγματος, μὲ τὸ ὁποῖο ἡ πίστη στὴν Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ἀναγνωρίζεται ὡς ἐπικρατοῦσα θρησκεία στὴν Ἑλλαδα, μὲ ὅλα τὰ νομικὰ συνταγματικὰ ἐπακόλουθα αὐτῆς, καθὼς καὶ πολλὲς ἄλλες διατάξεις τοῦ Συντάγματος, ὅπως τὰ ἄρθρα 13 περὶ τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας, 14 παρ. 3 ἐδάφιο α´, τὸ ὁποῖο ἀναφέρεται στὴν κατάσχεση ἐντύπων, ὅταν πρόκειται γιὰ προσβολὴ τῆς χριστιανικῆς καὶ κάθε ἄλλης γνωστῆς θρησκείας, 16 παρ. 2 γιὰ τὴν ὑποχρέωση τοῦ Κράτους νὰ μεριμνᾶ γιὰ τὴν ἀνάπτυξη τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης τῶν Ἑλλήνων. Ἀλλὰ καὶ ὅλες οἱ διατάξεις τοῦ Συντάγματος (ἄρθρα 425) περὶ τῶν ἐπικαλουμένων ἀτομικῶν δικαιωμάτων ἢ ἐλευθεριῶν εἶναι διαποτισμένες ἀπὸ τὴν θεμελιώδη προοιμιακὴ ὑπερσυνταγματικὴ ἀρχὴ στὴν ὁποία ψηφίσθηκε τὸ Σύνταγμα, δεδομένου ὅτι ἀπὸ αὐτὴ τὴν Ἀρχή, τῆς Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος, π τν να δηλαδ κα μόνο ληθιν θεό, πορρέουν ὅλα τ δικαιώματα, πειδ Ατς εναι πραγματικ πηγ τς λευθερίας. Ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος τὸ διακηρύσσει ἀπεριφράστως: «οὗ γὰρ τὸ Πνεῦμα Κυρίου ἐκεῖ ἐλευθερία» (Β´ Κoρ. γ´ 17), γι’ αὐτὸ καὶ παραγγέλλει σ᾽ ὅλους μας «τῇ ἐλευθερίᾳ στήκετε, ᾗ Χριστὸς ἡμᾶς ἠλευθέρωσε» (Γαλ. ε´ 1). Ἄλλωστε δὲν πρέπει νὰ μᾶς διαφεύγει ὅτι ἡ κλήση ὅλων τῶν ἀνθρώπων στὴν «ἐν Χριστῷ καινὴν πίστιν», δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ κλήση ἐλευθερίας, ὅπως μᾶς βεβαιώνει καὶ πάλι ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Ὑμεῖς γὰρ ἐπ᾽ ἐλευθερίᾳ ἐκλήθητε, ἀδελφοὶ» (Γαλ. ε´, 13). Ἑπομένως ἡ ψήφιση τοῦ Συντάγματος στὸ «Ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαίρετου Τριάδος» εἶναι σὲ τελευταία ἀνάλυση ψήφιση στὸ ὄνομα τῆς ἐλευθερίας, τὴν ὅποια ὁ Χριστὸς διὰ τοῦ σταυρικοῦ Του θανάτου μᾶς χάρισε.
.          Ὅλα αὐτὰ νομικῶς μεταφραζόμενα σημαίνουν ὅτι ψήφιση το Συντάγματος «ες τ νομα τς γίας Τριάδος» γεννᾶ τὴν βασικ κα θεμελιώδη ποχρέωση πρς πόλυτο σεβασμ το Τριαδικο Θεο ες τ νομα το ποίου εναι ψηφισμένο τ Σύνταγμα, ὁ ὁποῖος σεβασμὸς ἐκδηλώνεται ποικιλοτρόπως, ἀσφαλῶς δὲ καὶ μὲ τὴν ἀνάρτηση τῶν συμβόλων τῆς ἐπικρατούσης θρησκείας, ἀφοῦ στὸ ὄνομα τοῦ ὑπ᾽ αὐτῶν κηρυσσομένου Τριαδικοῦ Θεοῦ ἀναφέρεται εὐθέως καὶ ρητῶς τὸ ἀπαραβίαστο συνταγματικὸ προοίμιο, ὄχι μόνο στὶς αἴθoυσες τῶν δικαστηρίων καὶ τῶν διδακτηρίων τῆς χώρας μας, ἀλλὰ κυρίως στὴ σημαία μας καὶ στὸ ἐθνόσημό μας.
.        Ἀκόμη δὲ τὸ συνταγματικὸ προοίμιο χει τν ννοια ὅτι δν φίσταται καμία πολύτως ρχ στ Κράτος, ποία ν χει τ δικαίωμα ν διατάξει τν «ποκαθήλωση» τν θρησκευτικν συμβόλων γενικς, οὔτε ἡ Κυβέρνηση, οὔτε τὰ Δικαστήρια. Τὰ θρησκευτικὰ σύμβολα θὰ «ἀποκαθηλωθοῦν» μόνον, ὅταν τὸ Σύνταγμα παύσει νὰ εἶναι ψηφισμένο «εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος». Καὶ ὄχι μόνον τὰ ἱερά μας σύμβολα, λλ κα ὁ θρησκευτικς ποπροσανατολισμς τς παιδείας, γι παράδειγμα μ τν κατάργηση το μαθήματος τν Θρησκευτικν τν κατάργηση τς προσευχς στ σχολεα, δν εναι συνταγματικῶς πιτρεπτς ἐν ὅσῳ τὸ Σύνταγμα ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ψηφισμένο στὸ ὄνομα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Ἐὰν νομοθέτης το Συντάγματος θελε τν θρησκευτικ ποπροσανατολισμ το Κράτους θ τ πραττε ο διος, παύοντας πλέον ν ψηφίζει τ Σύνταγμα τς Χώρας «ες τ νομα τς γιας Τριάδος». Ἐν ὅσῳ ὅμως ἐκεῖνος ἐμμένει ἐνσυνειδήτως καὶ σταθερῶς σ᾽ αὐτὴ τὴν παραδεδομένη συνταγματικὴ τακτική, εἴμαστε ἅπαντες ὑποχρεωμένοι νὰ τὸν ἀκολουθοῦμε πιστῶς, σεβόμενοι τὸ Σύνταγμα. Κάθε προσπάθεια ποσύνδεσης τοῦ συνταγματικοῦ προοιμίου ἀπὸ τὸ κύριο κείμενο τοῦ Συντάγματος εναι «ντισυνταγματική», διότι συνιστᾶ εὐθεία παραβίαση τοῦ Συντάγματος καὶ βεβαίως δὲν ἀντέχει σὲ καμιὰ ἀπολύτως κριτική. ταν ρνούμεθα νσυνειδήτως τν θεμελιώδη προοιμιακ ρχ το Συντάγματος, πς εναι δυνατν ν κάνουμε λόγο γι τν τήρηση κα φαρμογ τν διατάξεων το Συντάγματος; Ὅταν ἀποκόπτουμε τὴν κεφαλή, δὲν μιλοῦμε γιὰ σεβασμὸ τοῦ σώματος! Ἡ ἄρνηση τοῦ προοιμίου του ἐπάγεται αὐτοδικαίως τὴν ἄρνηση τοῦ Συντάγματος. Καὶ ποιος ρνεται τ προοίμιο ρνεται συλλήβδην ὅλο τ Συνταγμα!
.           Χρέος λοιπν ὅλων μας, κα εδικότερα ὅλων τν ρθοδόξων λλήνων, εναι ν περασπιστομε τ προοίμιο το Συντάγματος. Τὴν ὑποχρέωση αὐτὴ τὴν ἐπιβάλλει σὲ ὅλους μας τὸ ἴδιο τὸ Σύνταγμα μὲ τὸ ἄρθρο 120 παρ. 4, τὸ ὁποῖο ὁρίζει ὅτι ἡ τήρηση τοῦ Συντάγματος ἐπαφίεται στὸν πατριωτισμὸ τῶν Ἕλληνων, ποὺ δικαιοῦνται καὶ ὑποχρεοῦνται νὰ ἀντιστέκονται μὲ κάθε μέσο ἐναντίον ὁποιουδήποτε ἐπιχειρεῖ νὰ τὸ καταλύσει μὲ τὴ βία. δια ὅμως ποχρέωση φίσταται κα στν περίπτωση πο πιχειρεται κατάλυση το Συντάγματος χι μ τ βία, λλ μ λλ μμεσα κα πλάγια μέσα, κα κυρίως μ τ συστηματικ ρνηση κ μέρους τν κυβερνώντων ν τ φαρμόζουν, διότι σεβασμς στ Σύνταγμα ποτελεῖ θεμελιώδη ποχρέωση ὅλων τν λλήνων, ὅπως ἐπίσης ὁρίζει τὸ ἴδιο ἄρθρο 120 παρ. 2 τοῦ Συντάγματος.
.          Δυστυχῶς ἐπὶ τῶν ἡμερῶν μας παρατηροῦνται πολλ κρούσματα, θ λέγαμε, παραβίασης το Συντάγματος κ μέρους κρατικν ὀργάνων, ὅπως στν τομέα τς οκονομίας, τς ργασίας, τς οκογένειας, τς παιδείας, χωρς καμι πολύτως «ντίσταση»! Τὸ φαινόμενο εἶναι λίαν ἀνησυχητικό, τόσο γιὰ τὸ θράσος τῶν ἀρνητῶν τοῦ Συντάγματος, ὅσο καὶ γιὰ τὴν ἀδράνεια ὅλων ἐκείνων ποὺ ὀφείλουν νὰ ἀντιδράσουν, καὶ πολὺ σύντομα, ἂν δὲν ἀρχίσει ἤδη, θὰ αἰσθανθοῦμε τὶς καταστροφικές του συνέπειες. Χρειάζεται λοιπν πειγόντως ν ὀργανωθοῦν ὅλες ο γιεῖς δυνάμεις το τόπου κα ν ντισταθον στν πνευματικ λεθρο πο μς πειλεῖ. Κα πρτα κκλησία, ποία δυστυχς μέχρι στιγμς δν φαίνεται ν χει ντιληφθε τν κίνδυνο σ ὅλη τν τρομακτική του διάσταση, γι᾽ ατ κα «πνώττει». Καιρὸς λοιπὸν νὰ ἀφυπνισθεῖ καὶ νὰ ἡγηθεῖ τοῦ ἀγώνα! Ἔπειτα τὸ Ἅγιον Ὅρος, ἡ κιβωτὸς τῆς Ὀρθοδοξίας, τὸ ὁποῖο, εὐτυχῶς, ἵσταται ὄρθιο καὶ μάχεται ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρόν, ἀλλὰ ὄχι ὀργανωμένα, ὅπως ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὶς περιστάσεις. Ἀκολούθως οἱ ζῶσες καὶ ἀγωνιστικὲς θρησκευτικὲς Ἀδελφότητες, οἱ ὁποῖες ἀγωνίζονται μέν, ἀλλὰ ἑκάστη στὸ δικό της στενὸ κύκλο, ἐνῶ ἐπιβάλλεται νὰ ἐπεκτείνουν συντονισμένα τὶς ἐνέργειές τους ἀπ᾽ ἄκρου εἰς ἄκρον τῆς πατρίδας μας. Κα τέλος ὅλοι ο πιστο ν παγρυπνομε κα ν τοιμαζόμεθα γι πραγματικ γώνα ἐναντίον ὅλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐπιβουλεύονται τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια τῆς φυλῆς μας, στὰ ὁποῖα μὴ λησμονοῦμε ὅτι συμπεριλαμβάνεται καὶ τὸ ψηφισμένο στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος, Σύνταγμα τῆς χώρας μας.
.         Ἀλλα γιὰ τὴν ὀργάνωση τοῦ πνευματικοῦ ἀγώνα ὅλων τῶν χριστιανικῶν καὶ πνευματικῶν δυνάμεων τῆς χώρας ἴσως χρειασθεῖ μὲ τὴν ἀδειά Σας, νὰ ἐπανέλθουμε, διότι «οἱ καιροὶ οὐ μενετοί».

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Η ΔΡΑΣΙΣ ΜΑΣ», τ. 486, Φεβρουάριος 2011
Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

 

 

, , , , ,

Σχολιάστε