Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Βαβέλ

Η ΒΑΒΕΛ “ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΕ” ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ τῆς 25ης Ἰανουρίου 2015

Η ΒΑΒΕΛ ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
τῆς 25ης Ἰανουρίου 2015

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Μητροπ. Γόρτυνος Ἰερεμία

«Η ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ»
ἔκδ. Γ´ , Ἀθῆναι 2005, σελ. 89.

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστιανικῆς Βιβλιογραφίας»

Ἡ Ἱστορία τοῦ Πύργου τῆς Βαβὲλ εἶναι μία τελικὴ ἀπεικόνιση τῆς ἀνθρώπινης διαφθορᾶς, ποὺ ἐπικρατεῖ στὸν κόσμο μετὰ τὸν κατακλυσμό. Ἡ ἱστορία αὐτὴ βασίζεται στὸ καλὰ γνωστὸ γεγονός, ὅτι ἔσπασε πιὰ ἡ κοινωνία μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων καὶ δὲν ὑπάρχει μεταξύ τους συνεννόηση, γιατί μιλοῦν διάφορες γλῶσσες. Ἀκόμη καὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ μιλοῦν τὴν ἴδια γλῶσσα δὲν ἔχουν πραγματικὴ καὶ οὐσιαστικὴ κοινωνία μεταξύ τους. Οἱ ἄνθρωποι, λοιπόν, ὑποφέρουν ἀπὸ τὴν σύγχυση τῶν γλωσσῶν. Καὶ συχνὰ δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο. Αὐτὴ ἡ κρίση τῆς ἐπικοινωνίας μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἕνα σημεῖο τῆς ἀποξενώσεως τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὸν Θεό. Ἡ ἐπανάσταση τοῦ ἀνθρώπου κατὰ τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἁμαρτία τῶν πρωτοπλάστων ἔφερε καὶ τὴν μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων ἐπανάσταση.

, ,

Σχολιάστε

Η ΒΑΒΕΛ (ΤΩΝ ΚΡΥΠΤΩΝΥΜΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΕΝΔΕΔΥΜΕΝΩΝ ΛΕΞΕΩΝ)

ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Μέσα σὲ αὐτὴ τὴν Βαβέλ ἐννοιῶν, λέξεων, ὀνομάτων κ.λπ, τὴν ὁποία εὐστοχότατα ἐπισημαίνει ὁ Στάθης στὸ κατωτέρω ἄρθρο του, ἐπιδιώκεται ἀπὸ ξενέρωτους θεολογικοὺς κύκλους ἡ προώθηση τῆς «μεταφράσεως» τῶν λειτουργικῶν κειμένων. Ἔτσι ὥστε μέσα στὴν ἀντάρα τοῦ ψεύδους καὶ τὴν γενικὴ ἀσυνεννοησία, τὴν ὑποκρισία τῶν προσεκτικὰ ἐπιλεγμένων διατυπώσεων καὶ τὴν ἀμφισημία ἄλλων ὅρων καὶ «παρενδεδυμένων» λέξεων (προϊόντων μὲ τὴν σειρά τους παρενδυτικῶν [transvestire!] ἀντιλήψεων) νὰ χάσουμε τ᾽ αὐγὰ καὶ τὰ πασχάλια καὶ στὴν ἐκκλησιαστικὴ -λειτουργικὴ γλῶσσα.

 ΒΑΒΕΛ
τοῦ ΣΤΑΘΗ Σ.

(19.V.2011)

.    Ὁμιλοῦμε αὐτὲς τὶς ἡμέρες περὶ «συναίνεσης». Ὁμιλεῖ γιὰ «συναίνεση» ὁ Παπανδρέου, ὁμιλεῖ γιὰ «συναίνεση» ἡ Τρόικα, ὁμιλεῖ γιὰ «συναίνεση» κι ἕνα μέρος τοῦ Τύπου, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα ἐννοεῖται ἀλλὰ καὶ ὑποδεικνύεται, ἂν δὲν ὑπαγορεύεται, ἡ ὑποταγὴ ἑνὸς μέρους σὲ ἕνα ἄλλο. Ὅταν ἄλλο διακηρύσσεται καὶ ἄλλο ἐπιδιώκεται, δὲν ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ κάποιο εἶδος διαστροφῆς τῶν λέξεων, ἀλλὰ μὲ ἁπλὴ κυβερνητικὴ ἐπὶ τῶν ἀνθρώπων. Δὲν εἶναι λοξίες οἱ λέξεις, λαοπλάνα εἶναι ἡ ἐξουσία.
.   Τὸ φαινόμενο εἶναι εὐρύτερο. Αἴφνης ὁ Καντάφι, λόγου χάριν, κατηγορεῖται γιὰ «ἐγκλήματα κατὰ τῆς ἀνθρωπότητος», ἤτοι δολοφονίες ἀμάχων, δηλαδὴ γιὰ τὸ ἴδιο ἀκριβῶς ποὺ κάνουν καὶ οἱ «σύμμαχοι» ποὺ ἔχουν ἐπέμβει στὴ χώρα του. Ατ χρήση τν ννοιν κα τν λέξεων σν ν χουν δύο πρόσωπα πως ανς – μως μον-ζυγ δικά μας κα τ δύο, χει κάνει τ ψέμα εκολο καὶ τὸν ἔλεγχο τῆς πολιτικῆς σχεδὸν ἀδύνατον…
.   Ζοῦμε σὲ μία κοινωνία στὴν ὁποίαν ὁ δημόσιος λόγος (καὶ διάλογος) εἶναι ἀπὸ χέρι ὑπονομευμένος. Διότι ρολογία του συντίθεται κυρίως π κατ συνθήκη ψεύδη, π ψευδεπίγραφες ννοιες κι π παρενδεδυμένες λέξεις.
.    Ἡ κυρίαρχη ἰδεολογία ἔχει ἐπιβάλει στερεότυπα ποὺ λλα λένε κι λλα ννοον, εὐφημισμοὺς ἀλλὰ καὶ δυσωνυμίες, μ ποτέλεσμα μία βαβλ συνεννοησίας κα κατ συνέπειαν ποκολοκύνθωσης σ μαζικ κλίμακα– μωραίνει τὸ σύστημα οὓς βούλεται ἀπολέσαι.
.  Ἐπὶ παραδείγματι: λέμε «προσωπικὰ δεδομένα». Δὲν ὑπάρχουν «προσωπικὰ δεδομένα», ὑπάρχει γενικὸ φακέλλωμα, στὸ ὁποῖον ἔχουν πρόσβαση οἱ πάντες: ἀστυνομία, μυστικὲς ὑπηρεσίες, τράπεζες, διαφημιστικὲς ἑταιρεῖες, ἀσφαλιστικὲς τοιαῦτες καὶ πᾶς τὶς ὅστις τυγχάνει ἐνδιαφερόμενος.
.    Λέμε, «ἀνθρώπινα δικαιώματα». Δὲν ὑπάρχουν παρὰ ὡς πρόσχημα προπαγάνδας καὶ «ἀνθρωπιστικῶν ἐπεμβάσεων» – ἄλλος ἕνας ὅρος κι αὐτὸς λούφας καὶ παραλλαγῆς κάτω ἀπ᾽ τὸν ὁποῖον κρύβονται ὁ ἰμπεριαλισμὸς καὶ ἡ ἀποικιοκρατία.
.   Τὰ «ἀνθρώπινα δικαιώματα» στὴν ἐργασία δὲν ὑπάρχουν· στὴν ὑγεία, ἀργοπεθαίνουν· στὴν ἀσφάλιση, ἔχουν πάρει σύνταξη – μειωμένη κι ἀτιμωτική. Στὴν ἐκπαίδευση, σβήνουν καὶ στὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου, τυλίγονται σὲ μία κόλλα χαρτὶ ἀπὸ τὸ πλεῖστον τῶν ΜΜΕ καὶ βεβαίως ἀπὸ τὸ ὑπερόπλο τῆς τηλεόρασης.
.   Λέμε: «ἐλεύθερη ἀγορὰ» καὶ (θὰ ἔπρεπε νὰ) ἐννοοῦμε τὸ σκλάβωμα τῶν ἀνθρώπων. Ἀλλὰ οὔτε ἡ ἴδια ἡ ἀγορὰ εἶναι «ἐλεύθερη», αἰχμάλωτη εἶναι τῆς μὴ πραγματικῆς οἰκονομίας, τοῦ τραπεζικοῦ συστήματος καὶ τῶν ὑπερεθνικῶν μεγάλων ἑταιρειῶν. Τῶν μονοπωλίων καὶ τῶν τράστ.
.     Λέμε: «ἀπελευθέρωση τῆς ἐργασίας» καὶ συμβαίνει ἀποθηρίωση τοῦ κεφαλαίου. Πρόκειται γιὰ τὴν προοδευτικὴ κι ἐν τέλει ὁριστικὴ κατάργηση τῶν ἐργατικῶν κατακτήσεων ἑνὸς αἰώνα – τοῦ τρομεροῦ 20οῦ Αἰώνα. Πρόκειται γιὰ τὴν κατάλυση τοῦ πολιτισμοῦ τῆς ἐργασίας, τῆς τέχνης ποὺ αὐτὸς ὁ πολιτισμὸς παρήγαγε καθὼς καὶ τῶν ἐλπίδων ποὺ γέννησε γιὰ μία ἀνθρωπότητα ἀνθρωπιστική. Διαδικασία πού μὲ τὴν σειρά της συνοδεύεται ἀπὸ πλῆθος ἀντίστοιχων τραβεστὶ νεολογισμῶν, ὅπως ἡ «εὐέλικτη ἐργασία», οἱ «ἀπασχολήσιμοι», ἡ «διαχείριση ἀνθρώπινου δυναμικοῦ» κι ἄλλα πονηρὰ παρόμοια.
.    ρολογίες τς πλάκας κα τς ποκρισίας, ἡ σημειολογία μίας ἐξουσίας ποὺ μεταλλάσσει τὶς (ἀστικὲς ἔστω) δημοκρατίες σὲ τυραννίδες. Κλισὲ ποὺ ἔχουν ἀναχθεῖ σὲ φετὶχ τῆς μαζικῆς μας ἀποβλάκωσης. Μὲ τὰ ὁποῖα οἱ ἄνθρωποι σκέφτονται χωρὶς κὰν νὰ τὸ συνειδητοποιοῦν, ἔτσι μὲ τὴν δύναμη τῆς ἀδράνειας. «Ἀνταγωνισμός». Λένε «ἀνταγωνισμὸς» ὡς νὰ ἐπρόκειτο γιὰ τὸ πλαίσιο τοῦ ὑγιῶς ἐπιχειρεῖν, ἐνῶ πρόκειται γιὰ τὸν νόμο τῆς ζούγκλας, ὅπου ὁ ἰσχυρότερος τρώει τὸν ἀσθενέστερο, ὥσπου ὁ κάθε κλάδος τῆς οἰκονομίας (ἐθνικῆς καὶ διεθνικῆς) νὰ μονοπωληθεῖ.
.    Λένε ὅτι ὁ ἀνταγωνισμὸς ρίχνει τὶς τιμὲς – βεβαίως! μέχρι νὰ ὁδηγήσει στὸ μονοπώλιο, ὅποτε θὰ τὶς αὐξάνει μόνο του πλέον τὸ τέρας τράστ κατὰ τὸ δοκοῦν.
.  Λένε «κρατισμὸς» καὶ μέμφονται τὸ κράτος αὐτοὶ ποὺ τὸ ἔχουν στὰ χέρια τους, πλουτίζουν ἀπ᾽ αὐτό, κρατικοδίαιτοι καὶ διαπλεκόμενοι, ἐνῶ ταυτοχρόνως τὸ ξεχαρβαλώνουν καὶ τὸ κάνουν σὰν τὰ μοῦτρα τους: δυσλειτουργικὸ γιὰ τὸν λαό, ἀντιπαραγωγικὸ γιὰ τὸ ἐπιχειρεῖν καὶ ἐχθρικὸ γιὰ ὅσους δὲν εἶναι πελάτες τῆς κομματοκρατίας.
.     «Λαϊκισμὸς» – ἡ αἴσχιστη μομφὴ κατὰ τοῦ ἴδιου τοῦ λαοῦ ἀπὸ τοὺς ποπουλιστὲς καὶ τοὺς δημαγωγοὺς ποὺ τὸν λεηλατοῦν καὶ τὸν καταδυναστεύουν -τὸ «κάτσε καλὰ» ἐναντίον ὅσων δὲν ἔχουν γίνει ἀκόμα φυτά, θύματα τῆς προπαγάνδας τους.
.     Μὲ κορυφαῖον τὸν «ἐκσυγχρονισμὸ» ποὺ σημαίνει ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο: τὴν ἐπιστροφὴ τῶν ἐργαζομένων, αὐτῶν ποὺ παράγουν τὸν πλοῦτο, στὴν ἐποχὴ τοῦ Ντίκενς, στὸ μεροδούλι-μεροφάι, στὸ μὰμ-κακὰ-καὶ νάνι.
.     Χέρι-χέρι, διαφήμιση καὶ προπαγάνδα στὴ σύγχρονη Βαβὲλ ἄλλα λένε καὶ ἄλλα ἐννοοῦν.
.     Λένε «πολυπολιτισμὸς» κι ἐννοοῦν τὴ δημιουργία χρήσιμων καὶ προσοδοφόρων γκέτο μέσα στὶς πόλεις. Λένε «αὐτοπροσδιορισμὸς» κι ἀνοίγουν τὴν πόρτα γιὰ τὸν διαμελισμὸ χωρῶν καὶ τὸν διχασμὸ λαῶν. Μιλᾶμε γιὰ Μὴ-Κυβερνητικὲς Ὀργανώσεις ποὺ ὅμως λαμβάνουν κυβερνητικὲς χρηματοδοτήσεις.
.   Λένε «πολιτικὴ ὀρθότης» καὶ στὸ ὄνομά της ἔχουν ἐξαπολύσει τὴν πιὸ ἰταμὴ ἀλλὰ καὶ ἀποτελεσματικὴ ἰδεολογικὴ τρομοκρατία ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης. Ὁ καθένας, ἂν εἶναι ἀντιιμπεριαλιστὴς μπορεῖ νὰ κατηγορηθεῖ γιὰ ἀντιαμερικανισμό. Ἂν εἶναι πατριώτης γιὰ ἐθνικισμό. Ἂν εἶναι ἀντισιωνιστής, γιὰ ἀντισημιτισμό. Ἂν ξέρει πέντε γράμματα, γιὰ ἀρχαιολαγνεία καὶ προγονοπληξία.
.    Μία ὀργουελιανὴ βαβέλ, μία διαρκὴς καφκικὴ δίκη προθέσεων καὶ ἰδεῶν -οἱ ἄνθρωποι ἔχουν καθιερώσει τὰ «ἐγκλήματα γνώμης» – τὰ ὀνομάζουν «ἐγκλήματα μίσους» κι ὅποιον πάρει ὁ χάρος (λὲς κι εἶναι, λόγου χάριν, κακὸ νὰ μισεῖς τὸν ναζισμό). Ἐπ᾽ αὐτοῦ μάλιστα ἐξομοιώνουν τὸν κομμουνισμὸ μὲ τὸν φασισμὸ καὶ τρέχα γύρευε νὰ βρεῖς ὀκτάωρο, Πικάσο καὶ Ἰησοῦ Χριστό.
.    Ὅμως τὸ μεγάλο τους ἐπίτευγμα εἶναι τὸ «διαίρει καὶ βασίλευε», ἤγουν ξιοποίηση τν παθολογιν.
.    Κάθε τάξη, κλάδος, κατάσταση ἔχει τὴν παθολογία της, οἱ γιατροί, οἱ γεωργοί, οἱ δημοσιογράφοι, ὁ δημόσιος τομέας. Ἡ ἀνάδειξη ἀπὸ τοὺς κρατοῦντες Δυνατοὺς αὐτῶν τῶν παθολογιῶν σὲ γενικὸ χαρακτηριστικὸ τῆς κάθε τάξης (π.χ. «οἱ γιατροὶ τὰ παίρνουν», «οἱ γεωργοὶ τεμπελιάζουν» καὶ τὰ λοιπὰ) τὶς ἀπονομιμοποιεῖ στὴ συνείδηση τῶν ἄλλων, τὶς ξεφτιλίζει καὶ τὶς καθιστᾶ εὐάλωτες στὶς ὀρέξεις τῶν… «ἐλίτ». Ὁπού «ἐλὶτ» εἶναι μία ἀκόμη κρυπτωνυμία τῆς ἀστικῆς τάξης, τῶν ἐξ αὐτῆς λαμόγιων καὶ «νταβατζήδων».
.    Τέλος, τὸ πιὸ ὀχληρὸ ἀλλὰ καὶ πιὸ ἐπικίνδυνο μὲ ὅλο αὐτὸ τὸ ἔπος τῆς ἀμερικανιᾶς στὴ σημειολογία ποὺ ἐλέγχει τὴν κοινωνία εἶναι ὅτι υἱοθετήθηκε (μάλιστα μὲ τὴν εὐήθεια καὶ τὸν ζῆλο τοῦ νεοφώτιστου) ἀπὸ ἕνα μεγάλο μέρος τῆς μὴ κομμουνιστικῆς ἀριστερᾶς· ποὺ κατέστησε ἔτσι ἑαυτὴν παρακολούθημα τῶν νεοφιλελεύθερων ἐπιλογῶν, εἴτε αὐτὲς ἐκφράζονταν ὑπὸ τὴ δορὰ μιᾶς τάχα σοσιαλιστικῆς ρητορικῆς, εἴτε ἀπὸ τὶς ὑπαγορεύσεις τῶν λύκων αὐτοπροσώπως καὶ φόρα παρτίδα.
.     Δῶστε σὲ ὁρισμένους ἀριστεροὺς ὅρους ὅπως «φαντασιακό», «ἡ ἀλήθεια τοῦ ἄλλου», «ἀφήγηση» (ἀντὶ γιὰ ἱστορία), «ναστοχασμς» [ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Αὐτὴ ἡ λεξούλα εἶναι περιπόθητη καὶ μεταξὺ ἐπιλέκτων ἐκπροσώπων τοῦ θεολογικοῦ στερεώματος! Πάνω της στήνουν μιὰ ὁλόκληρη ἐργολαβία κατεδαφίσεως τῶν πατροπαραδότων καὶ εἰσαγωγῆς καινοτομιῶν πάσης φύσεως καὶ α-φύσεως…!]   καὶ πάρτε τους τὴν ψυχή! Καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς ἔκαναν – τοὺς πῆραν τὴν ψυχή!
.   Ὅπως καὶ νά ᾽χει, ἕνα τέταρτο τοῦ αἰώνα ἀβάσταχτης ἐλαφρότητας περὶ τὸ «τίς βούλεται ἀγορεύειν» στὴν ἀγορὰ καὶ στὸν δημόσιο βίο, ἴσως ἡ βλάβη νά ᾽ναι πλέον ἀνήκεστος…
.    Ἂν ὄχι, θὰ τὸ δοῦμε στοὺς δρόμους.
.     Ἂν ἀνθίσει ξανὰ ἡ ποίηση τῶν ἀνθρώπων, θὰ ἀνθίσει στοὺς δρόμους -στὰ σαλόνια πλέον τελεῖται μόνον ἡ νεκρώσιμος ἀκολουθία ὅσων ζωγραφίσαν κάποτε στὴ ζωὴ μας μία «Κυριακή», μία «σχόλη». Διότι, ταν νας πρωθυπουργς βαφτίζει τ ξεπούλημα «κμηδενισμ τς συμμετοχς το Δημοσίου», τότε ο λέξεις πο βγαίνουν π᾽ τ στόμα του χουν φορέσει μαρες κουκολες κα σκοτώνουν – τ λογική, τς λπίδες, λλ κα τς ποιες πιθανότητες γι μία στρατηγικ συνεννόησης…

ΠΗΓΗ: ἐφημ. «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» (enet.gr)

, , , , ,

Σχολιάστε

Η «ΓΛΩΣΣΑ» ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

.       Πεντηκοστὴ σήμερα. Καὶ διαπερνώντας πρωτόγνωρες διακεκαυμένες ζῶνες (ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ κρίση μέχρι τὰ ἐκκλησιαστικὰ μεταφραστικὰ πειράματα) θυμόμαστε τὴν πύρινη γλῶσσα τῆς Πεντηκοστῆς ὡς τὴν συμβολικὴ μορφὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μὲ τὴν ὁποία ἐξαγγέλλονται τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ (Πράξ. β´ 11).

.       Γιὰ τὴν σημασία καὶ τὸ περιεχόμενο τῆς «γλώσσης» ἑρμηνευτικὸ κλειδὶ παρέχει ἡ μετοχὴ «διαμεριζόμεναι». Στὸ Κοντάκιον τῆς σημερινῆς Ἑορτῆς ξεκινᾶμε ψάλλοντας: «ὅτε καταβὰς τὰς γλῶσσας συνέχεε, διεμέριζεν ἔθνη ὁ Ὕψιστος…». Ἐδῶ ἐπαναλαμβάνουμε ποιητικῶς τὸ «διεμέριζεν ὁ Ὕψιστος ἔθνη» τοῦ Δευτερονομίου (λβ´ 8). Καὶ μὲ τὴν ἀναφορὰ αὐτὴ ἀνατρέχουμε στὴν Βαβέλ, τὸν ἀντίποδα τῆς Πεντηκοστῆς. Καὶ στὰ δύο γεγονότα κομβικὸ στοιχεῖο ἀποτελεῖ ἡ γλῶσσα. Ἂν τότε στὴν Βαβὲλ ὁ Θεὸς διεμέριζε τὰ ἔθνη μὲ τὴν σύγχυση καὶ διαίρεση τῶν γλωσσῶν, τώρα, στὴν Ἱερουσαλὴμ τῆς Πεντηκοστῆς, ἡ πύρινη γλῶσσα τοῦ Πνεύματος διανεμομένη ἐφ᾽ ἔνα ἕκαστον καλεῖ «εἰς ἑνότητα» καὶ ΣΥΜΦΩΝΙΑ (συνέχεια τοῦ Κοντακίου).

.        Στὴν Γένεση μαθαίνουμε (ια´ 11) πὼς σ᾽ ὅλη τὴν γῆ μιλιόταν μία γλῶσσα, μία «φωνή», παντοῦ «χεῖλος ἕν». Ἡ ἀνθρώπινη ἀλαζονεία ὅμως μὲ τὴν οἰκοδόμηση τοῦ πύργου τῆς Βαβέλ ἐπιφέρει τὴν σύγχυση. «Δεῦτε καὶ καταβάντες συγχέωμεν αὐτῶν ἐκεῖ τὴν γλῶσσαν, ἵνα μὴ ἀκούσωσιν ἕκαστος τὴν φωνὴν τοῦ πλησίον. καὶ διέσπειρεν αὐτοὺς Κύριος…» (Γεν. ια´ 7-8). Ἡ ἀνθρώπινη ὑπεροψία καὶ αὐτοπεποίθηση προξενεῖ τὴν σύγχυση  καὶ διαίρεση τῶν γλωσσῶν καὶ τὴν διασπορὰ τῶν ἐθνῶν.

.      Ἡ Βαβὲλ δὲν εἶναι μιὰ ἁπλῆ «γλωσσολογικὴ» ἱστορία ἀλλὰ κυρίως μιὰ εἰκόνα τοῦ δράματος τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, καθὼς ἡ ἐν γένει σύγχυση ἀναφέρεται στὴν κατάλυση τῆς κοινωνίας τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό. Στὴν Βαβὲλ διαδραματίζεται τελικῶς τὸ μυστήριο τῆς ἁμαρτίας. Ἀπέναντί της ὅμως ὀρθώνεται ἡ Ἱερουσαλήμ, ἡ πόλη τοῦ Θεοῦ, ὅπου κατὰ τὴν Πεντηκοστὴ ὑπερνικᾶται ἡ διαίρεση καὶ ἐγκαινιάζεται ἡ ἐσχατολογικὴ ἑνότητα ἐν Πνεύματι. Ἡ «φωνὴ» (Πράξ. β´ 6) ποὺ ἀκούστηκε στὸ ὑπερῷο τῆς Ἱερουσαλήμ (Πράξ. α´ 13) τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς εἶναι σημεῖο ἐσχατολογικῆς κρίσεως  (Ἰωήλ, δ´ 16). Μάλιστα δὲ κατὰ τὸν προφ. Ἠσαΐα ὁ λαὸς τῶν ἐσχάτων θὰ ὁμιλεῖ μιὰ κοινὴ γλῶσσα καὶ ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ θὰ ἀναγγελθεῖ μὲ μία φωνή. (Ἠσ. ξϛ´ 18).

.       Στὴν ἐξιστόρηση τοῦ θεοφανικοῦ ἐκείνου γεγονότος τῆς Πεντηκοστῆς, ὑπογραμμίζεται ἀπὸ τὸν συγγραφέα, Εὐαγγελιστὴ Λουκᾶ, πὼς «ἤκουον εἷς  ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέκτ­ῳ λαλούντων αὐτῶν». Mιὰ ὄχι ἐπιφανειακὴ ἀνάγνωση καθιστᾶ σαφὲς πὼς ἐπρόκειτο γιὰ θαῦμα ΑΚΟΗΣ τῶν ΑΚΡΟΑΤΩΝ καὶ ὄχι γιὰ θαῦμα ὁμιλίας. Mία φωνὴ ἀκουγόταν, ἀλλὰ ἔφθανε μὲ θαυμαστὴ ἐπενέργεια τοῦ Πνεύματος ὡς οἰκεία γλῶσσα στὰ αὐτιὰ ἀνθρώπων διαφόρων ἐθνικῶν προελεύσεων(Πράξ. β´ 8). Ἂς σημειωθεῖ δὲ πὼς λίγο μετά, ὁ ἀπ. Πέτρος θὰ ἀπευθυνθεῖ στὸ συγκεντρωμένο πλῆθος μιλώντας ἀραμαϊκά, κι ὅμως ὅλοι θὰ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΝ τὴν ὁμιλία του. Τοὺς μιλάει τὸ Πνεῦμα.
.      Μετὰ τὰ ἀνωτέρω ἐκτεθέντα ἴσως νὰ ἄξιζε, ἐν εἴδει συμπεράσματος, νὰ ἐπαναληφθεῖ τὸ ὑπ᾽ ἀριθμ 14 ἐρώτημα τοῦ βιβλίου: «Ναὶ ἢ ὄχι στὴν μετάφραση τῆς λειτουργικῆς γλώσσης» (ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 2010):
.      «Ἄραγε δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἐκληφθεῖ ἡ παραδεδομένη λειτουργικὴ γλῶσσα ὡς ἕνα αἰσθητὸ στοιχεῖο ἄρσεως καὶ “ἀποκαταστάσεως”, ὡς “φάρμακο ἀναιρετικό” τρόπον τινά, τῆς γλωσσικῆς διαιρέσεως στὴν Βαβέλ; Ἡ διαίρεση καὶ σύγχυση τῶν γλωσσῶν δὲν εἶναι ἐπαινετὴ καὶ ζηλευτὴ κατάσταση, ἀντιθέτως μᾶς μαθαίνει πὼς τὶς γλῶσσες δὲν τὶς ἔκτισε ὁ Θεὸς καὶ μᾶς θυμίζει τὴν φθορὰ ποὺ ὑπέστη τὸ ἀνθρώπινο γένος ἀπὸ τὴν ἀπομάκρυνση καὶ τὴν ἀπώθηση τῆς Xάριτος τοῦ Θεοῦ. Mιὰ γλῶσσα, ἡ βιβλική-ἐκκλησιαστικὴ ἑλληνική καὶ ὑπερεθνική-οἰκουμενική, μήπως θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς ὑπενθυμίζει αὐτὴ τὴν διάσταση τῆς “γλωσσικῆς ἑνότητος καὶ συνεννοήσεως”;
.      Ἡ βιβλικὴ ἐξιστόρηση τῆς συγχύσεως τῶν γλωσσῶν στὴν Βαβὲλ ἔχει μιὰ θεολογία, ποὺ ὑποχρεώνει σὲ ἀνυπόκριτη ἀποδοχὴ τῶν συνεπειῶν της. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία ἐξ ἀρχῆς ἀνενδοιάστως κήρυξε σὲ ὅλες τὶς γλῶσσες τὸ Eὐαγγέλιο (τὸ ὁποῖο ὅμως κατὰ τὴν προτίμηση καὶ εὐδοκία τοῦ Θεοῦ ἐγράφη καὶ παρεδόθη στὴν Ἐκκλησία στὰ ἑλληνικά) καὶ μετέφρασε τὸ κήρυγμα, τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ ἐν συνεχείᾳ τὴν Λατρεία. Ἀλλὰ δὲν γινόταν ἀλλιῶς. Ὁ παντοδύναμος καὶ τὰ πάντα οἰκονομῶν πρὸς τὸ συμφέρον τῆς σωτηρίας μας Θεὸς ἀναπληρώνει μὲ τὴν Xάρη Tου ὅ,τι καὶ ἂν λείπει στοὺς ἀλλογλώσσους ὀρθοδόξους. Στὴν ἑλληνόφωνη περίπτωση ὅμως φαίνεται πὼς ὑπάρχουν δύο λεπτὲς διαφορές. Πρώτη: ἡ Nέα Ἑλληνικὴ δὲν εἶναι ΑΛΛH γλῶσσα ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστική-λειτουργική. Kαὶ αὐτὸ τὸ βεβαιώνουν καὶ οἱ γλωσσολόγοι. Kαὶ δεύτερη: αὐτὴ ἡ γλῶσσα ἐπελέγη ἀπὸ τὸν Θεό, δοκιμάστηκε καὶ δουλεύτηκε καὶ ἁγιάστηκε στὴν μακραίωνα χρήση της, ὥστε οἱ ἑλληνόφωνοι νὰ εἴμαστε, ὑπὸ μίαν ἔννοια, χρεωμένοι ἔναντι τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος τὴν “ἐσφράγισε” καὶ τὴν “ἐτελείωσε”.
.       Πῶς λοιπὸν μπορεῖ νὰ εὐσταθήσει ὁ ἰσχυρισμὸς ὅτι εἶναι ἀπολύτως ἴδιοι οἱ ὅροι καὶ τὰ δεδομένα τῆς μεταφράσεως στὶς ἄλλες γλῶσσες καὶ τῆς “μεταφράσεως” στὴν Nέα Ἑλληνική;»
.       Μήπως μιά μετάφραση τῆς λειτουργικῆς γλώσσης γιὰ μόνιμη λειτουργικὴ χρήση (καὶ ἀντικατάσταση τῆς παραδεδομένης) φανερώνοντας μιὰ κάποια σύγχυσή μας θὰ μᾶς βυθίσει πάλι, τοὺς ἑλληνοφώνους τῆς Καινῆς Διαθήκης, στὸ δράμα τῆς Βαβέλ;

π. Ἀθ. Σ. Λ.

, , , , ,

1 Σχόλιο