Ἄρθρα σημειωμένα ὡς βία

ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΒΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ; (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 Τίς πταίει γιὰ τὴν βία στοὺς ἀνήλικους;

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                    Ἡ βία στοὺς νέους ἀνθρώπους ἔχει αὐξηθεῖ σὲ ἀνησυχητικὸ βαθμὸ τὰ τελευταῖα χρόνια στὴν Ἑλλάδα, καθὼς καὶ σὲ ὅλη τὴ Δύση, ἰδιαίτερα δὲ στὶς ΗΠΑ. Μὲ τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἦρθε στὸ μυαλό μου τὸ ἐρώτημα «τίς πταίει;», ποὺ ἔθεσε ὁ Χαρίλαος Τρικούπης τὸ 1874 γιὰ τὴν παρακμιακὴ κατάσταση διακυβέρνησης τῆς χώρας. Ὁ Τρικούπης κατονόμασε ὡς ὑπεύθυνο τὸν τότε βασιλιὰ Γεώργιο. Σήμερα οἱ ἀπαντήσεις ποὺ δίδονται στὸ «τὶς πταίει» εἶναι λογικοφανεῖς, ἀλλὰ ἀπέχουν τῆς οὐσίας καὶ τῆς πραγματικότητας.
.                    Πρὸ ἡμερῶν διοργανώθηκε στὴ Θεσσαλονίκη συζήτηση μὲ θέμα «Τὸ σκοτεινὸ νῆμα τῆς βίας, ἀνιχνεύοντας τὸν λαβύρινθο ἑνὸς θλιβεροῦ κοινωνικοῦ φαινομένου». Ὁ τίτλος πεσιμιστικός. Ἀπὸ τὸν λαβύρινθο δὲν βγαίνεις, παρὰ μόνο μὲ ἐκ τῶν ἔξω βοήθεια. Κατὰ τὰ ὑπόλοιπα οἱ ὁμιλητὲς ἔκαμαν κοινότοπες διαπιστώσεις – μία ἐμοίαζε μὲ τὸ ἐπιχείρημα «κακούργα κοινωνία…». Ὅσοι πρότειναν λύση ἐπανέλαβαν τὸ οὐτοπικὸ  κράτος δικαίου…
.                    Ἡ κρατικὴ ἀντιμετώπιση δὲν μπαίνει στὴν οὐσία τοῦ προβλήματος. Δρώντας ἀποτρεπτικά, ἀλλὰ ἀναποτελεσματικά, αὐστηροποιεῖ τοὺς Νόμους. Οἱ κρατικὲς Ἀρχὲς ἀναζητοῦν τοὺς ποινικὰ ὑπεύθυνους, ὄχι τὰ ἀπώτερα αἴτια τῆς πράξης τους. Παράδειγμα: Αὐτοκτόνησε ὁ14χρονος Μάκης. Γράφει τὸ ρεπορτὰζ ὅτι γιὰ τὸ λυπηρὸ γεγονὸς κινητοποιήθηκαν οἱ διωκτικὲςἀρχές, πυρετωδῶς ἐργάζονται τὰ ἐγκληματολογικὰ ἐργαστήρια καὶ οἱ ἀστυνομικοὶ προσπαθοῦν νὰπροσεγγίσουν μὲ προσοχὴ καὶ διακριτικότητα φίλο τοῦ τραγικοῦ ἀγοριοῦ, κάτι ποὺ δὲν εἶναι εὔκολο, γιατί εἶναι σὲ κακὴ ψυχολογικὴ κατάσταση. Τὸ καίριο ἐρώτημα εἶναι γιατί δὲν ἐρωτῶνται πρῶτα οἱ γονεῖς τοῦ  ἐφήβου αὐτόχειρα.
.                    Πρὶν ἀπὸ λίγες ἐπίσης ἡμέρες στὶς ΗΠΑ 18χρονος δολοφόνησε 19 μαθητὲς καὶ δύο δασκάλους στὸ Τέξας. Τὸ κυρίαρχο ζήτημα μετὰ τὸ ἀποτρόπαιο ἔγκλημα ἦταν ἂν πρέπει νὰἐπιτρέπεται ἡ κατοχὴ ὅπλου στὴν ἐν λόγῳ χώρα ἀπὸ τὰ 18 ἢ ἀπὸ τὰ 21 χρόνια..
.                    Στὰ ὅσα διαπιστώνονται καὶ προτείνονται λείπει ὁ παράγων γονεῖς, λείπει ὁ παράγων οἰκογένεια, ποὺ εἶναι τὸ κυριότερο στοιχεῖο γιὰ τὴν πρόληψη τῆς βίας καὶ γιὰ τὴ δημιουργία ἰσορροπημένης προσωπικότητας. Στὶς ἡμέρες μας τὸ ἰδεολογικὸ κατεστημένο πολεμάει μὲ λύσσα τὸν θεσμὸ τῆς οἰκογένειας ἐν ὀνόματι μίας ἐγωιστικῆς λογικῆς καὶ μιᾶς θανατηφόρας ἡδονιστικῆςὑποτιθέμενης ἐλευθερίας. Οὐδεὶς  ὑποταγμένος στὸ σύστημα μιλάει γιὰ τὸν πόλεμο ποὺ διεξάγεται κατὰ τοῦ ἐν λόγῳ θεσμοῦ. Δεῖτε ἀκόμη καὶ τὸν ΟΗΕ. Τὸ 1994 ὅρισε τὴν 15η Μαΐου ὡς «Παγκόσμια ἡμέρα γιὰ τὴν οἰκογένεια». Κατ’ αὐτὴν ὁ ΟΗΕ συνήθως δημοσιοποιεῖ ποσοστὰ ποὺἀφοροῦν στὴν ἰσότητα τῶν γυναικῶν καὶ στὸ οἰκονομικὸ ἐπίπεδο ζωῆς τῶν οἰκογενειῶν στὶςἀναπτυσσόμενες χῶρες…  Γιὰ τὴν ἠθικὴ ποιότητα ζωῆς τῆς οἰκογένειας στὶς ἀνεπτυγμένες χῶρες καὶ τὰ ψυχολογικὰ προβλήματα ποὺ ἀντιμετωπίζουν τὰ παιδιὰ σὲ αὐτὲς οὐδεὶς λόγος…
.                     Τὴν 1η Ἰουνίου εἶναι καὶ ἡ παγκόσμια ἡμέρα τῶν γονέων, ὅπως τὴν καθόρισε ἡΓενικὴ Συνέλευση τοῦ ΟΗΕ τὸ 2012. Οὐδεὶς τὴν ἀντελήφθη στὴν Ἑλλάδα  καὶ ὁ ἴδιος ὁ ΟΗΕ δίνει ἔμφαση μόνο σὲ εὐχὲς γιὰ βελτίωση τῆς οἰκονομικῆς κατάστασης τῶν συζύγων, ποὺ δὲν ἔχουν οὐσιαστικὴ ἀξία…-  

,

Σχολιάστε

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΝΔΟΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΒΙΑ «Τὰ ἔθνη, τὰ ὁποῖα δὲν γνωρίζουν τὸν ἀληθινὸ Θεὸ μαζὶ μὲ τὶς πολυεθνικές τῆς διαφήμισης καὶ τοῦ κινηματογράφου, ἀλλὰ καὶ ὁ ὑπόκοσμος τῆς διακίνησης ἐξαπατημένων προσώπων συνθέτουν τὸ πὰζλ μίας διάχυτης ἀπαξίωσης, συχνὰ βάρβαρης καὶ ἐξοντωτικῆς, τοῦ γυναικείου φύλου καὶ προσώπου»

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΝΔΟΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΒΙΑ

 Τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΛΑΜΙΑΣ»

.               Ὁ Χριστιανισμὸς καὶ ἰδιαίτερα ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία βλέπει μὲ ἀπόλυτη κατανόηση τὴν ἀδύναμη σωματικὰ θέση τῆς γυναίκας στὸν κοινωνικὸ ἱστὸ καὶ τὴν προστατεύει μὲ ἀπόλυτο σεβασμὸ στὸ ρόλο της καὶ τὴν ἀποστολή της ἀπὸ τὴν ἐπιθετικότητα καὶ τὴν ἐκμετάλλευση τοῦ ἀνδρικοῦ στοιχείου. Χαρακτηριστικότερη εἶναι ἡ περίπτωση πού ὁ Κύριος συνιστᾶ νὰ ἀντικρύζουμε σὰ μάνα μας, κόρη μας καὶ ἀδελφή μας τὴν ὅποια γυναίκα. Ἀκόμη πιὸ σημαδιακὴ εἶναι ἡ στάση Του καὶ ἡ φράση Του: “ὁ ἀναμάρτητος πρῶτος τὸν λίθον βαλέτω”, ἡ ὁποία φρέναρε τὴ δολοφονικὴ μανία τῶν πουριτανῶν καὶ ὑποκριτῶν φαρισαίων, οἱ ὁποῖοι ὀχυρωμένοι πίσω ἀπὸ τὸ γράμμα τοῦ νόμου ζητοῦσαν τὴ θανατικὴ ποινὴ γιὰ μία μοιχαλίδα γυναίκα.
.               Εἶναι ἀλήθεια ὅτι μετὰ τὴν πτώση τῶν Πρωτοπλάστων καὶ τὴν ἀλλοίωση τῆς ἀρχέγονης δικαιοσύνης τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους, τὰ πράγματα στὸ προκείμενο θέμα ἀγρίεψαν. Ἡ γυναίκα μπῆκε στὸ στόχαστρο. Ὄχι μόνο τῆς βίας, ἀλλὰ καὶ μίας χυδαίας ἐκμετάλλευσης τοῦ γυναικείου προσώπου, ἡ ὁποία φτάνει μέχρι καὶ στὶς μέρες μας, σὲ θρησκευτικὰ καθεστῶτα καὶ κράτη ποὺ δὲν ἐμπνέονται ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο ἢ σὲ κοινωνίες ποὺ δὲν βιώνουν τὸ ἐκκλησιαστικὸ ἦθος. Τ θνη, τ ποα δν γνωρίζουν τν ληθιν Θε μαζ μ τς πολυεθνικές τῆς διαφήμισης κα το κινηματογράφου, λλ κα πόκοσμος τς διακίνησης ξαπατημένων προσώπων συνθέτουν τ πζλ μίας διάχυτης παξίωσης, συχν βάρβαρης κα ξοντωτικς, το γυναικείου φύλου κα προσώπου.
.               Ἀπέναντι σὲ ὅλα αὐτὰ ἡ ἀπάντηση τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι μία: Ἡ Παναγία μας. Ἡ τιμὴ στὸ πρόσωπο τῆς Μητέρας τοῦ Κυρίου καὶ ἡ ἀνύψωση τῆς γυναικείας ἀποστολῆς, ὅπως αὐτὴ ἐκφράστηκε μέσα ἀπὸ τὴ ζωὴ καὶ διακονία τῆς Παναγίας μας γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἀποτελοῦν τὸ Ἔβερεστ τῆς συμπεριφορᾶς τοῦ πραγματικὰ πιστοῦ κόσμου ἀπέναντι στὴ γυναίκα. Τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ ἀπέναντι σὲ κάθε γυναίκα.
.               Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνὸς καταφέρεται ἐναντίον τῶν ἰσχυόντων νόμων τοῦ κράτους, ποὺ εὐνοοῦσαν τοὺς ἄνδρες καὶ τιμωροῦσαν τὶς γυναῖκες (Λόγος ΛΖ´, 6 (PG 36, 289A)): «Γιὰ ποιό λόγο τιμωροῦν τὴ γυναίκα, ἐνῶ συγχωροῦν τὸν ἄνδρα; Καὶ ἡ μὲν γυναίκα ὅταν προσβάλει τὴν κοίτη τοῦ ἄντρα διαπράττει μοιχεία, καὶ ὁ νόμος τὴν τιμωρεῖ μὲ βαριὲς ποινὲς γι᾽ αὐτό, ἐνῶ ὁ ἄντρας, ὅταν πορνεύει μὲ ἄλλες γυναῖκες, γιατί νὰ μένει ἀτιμώρητος; Αὐτὴ τὴ νομοθεσία δὲν τὴν δέχομαι καὶ τὴ συνήθεια αὐτὴν τὴν καταδικάζω».
.               Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἀπαγορεύει στοὺς ἄντρες νὰ χρησιμοποιοῦν τὴ σωματική τους δύναμη ἐπὶ τῶν γυναικῶν. «Μὴ γένοιτο [νὰ δέρνεται ἡ γυναίκα]· διότι αὐτὸ εἶναι μέγιστη ἀτιμία, ὄχι γι᾽ αὐτὴ ποὺ δέρνεται ἀλλὰ γι᾽ αὐτὸν ποὺ δέρνει. (..) Καὶ τί λέγω ἐγὼ διὰ τὴν γυναίκα; Οὔτε δούλη θὰ ἦταν ἀνεκτὸ σὲ ἄνδρα ἐλεύθερο νὰ κτυπᾶ καὶ νὰ χειροδικεῖ σὲ αὐτήν. Ἐὰν δὲ εἶναι μεγάλη ἐντροπὴ γιὰ τὸν ἄνδρα τὸ νὰ κτυπήσει δούλη, πολὺ περισσότερο τὸ νὰ σηκώσει τὸ χέρι ἐναντίον ἐλεύθερης γυναίκας» (Λόγος κϛ´ εἰς τὴν Α´ Πρὸς Κορινθίους, 10). Ἀκόμα καὶ γιὰ τὴν κακομεταχείριση ποὺ ὑφίσταντο τότε οἱ δοῦλες διαμαρτυρόταν ὁ Χρυσόστομος.
.               Ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος μάλιστα καυτηριάζει τὴν ἁμαρτωλὴ ἀνδρικὴ φύση σὲ ὁμιλίες, ὅπως ἡ “Περὶ τοῦ πῶς δεῖ πολιτεύεσθαι”, καθὼς ἀναφέρει πολλὰ ἀνδρικὰ ἁμαρτήματα. Δὲν διστάζει νὰ παρομοιάσει τοὺς ἄνδρες μὲ ἄγρια θηρία ποὺ διψᾶνε γιὰ αἷμα, ἐξ αἰτίας τῶν ἀγαπημένων τους παραπτωμάτων, δηλαδὴ τὴ φιληδονία, τὴν ἀπανθρωπία, τὴ βία, τὴν ὀργή, τὴ λαιμαργία καὶ ἄλλα. «Γιὰ τὴ σωφροσύνη τῆς γυναίκας εἶσαι τόσο λεπτολόγος, ὥστε γίνεσαι σχολαστικὸς καὶ ὑπερβολικὸς καὶ δὲν τῆς ἐπιτρέπεις οὔτε τὶς πλέον ἀπαραίτητες ἐξόδους· στὸν ἑαυτόν σου ὅμως νομίζεις ὅτι ὅλα ἐπιτρέπονται. Δὲν σοῦ τὰ ἐπιτρέπει ὅμως ὁ Παῦλος, ὁ ὁποῖος δίνει τὴν ἴδια ἐξουσία καὶ στὴ γυναίκα» (Ἰω. Χρυσόστομου, Ὁμιλία ζ´ εἰς τὸ Κατὰ Ματθαῖον, 7).
.               Ὁ Χρυσόστομος ἐπίσης γράφει (Ὁμιλία κ´ εἰς τὴν Πρὸς Ἐφεσίους, 2): «Ποιά σύζευξη ὑπάρχει, ὅταν ἡ γυναίκα τρέμει τὸν ἄνδρα;» καὶ (Ὁμιλία κ´ εἰς τὴν Πρὸς Ἐφεσίους, 5): «καὶ ὁ ἄνδρας, ἂν δὲν φοβᾶται ἡ γυναίκα, ὅμως ἂς ἀγαπᾶ» καὶ (Ὁμιλία κ´ εἰς τὴν Πρὸς Ἐφεσίους, 6): «Οὔτε ὁ ἄνδρας νὰ πιστεύη εὔκολα τὰ λεγόμενα ἐναντίον τῆς γυναικός του. (…) Καὶ ἂν ἀκόμη σὲ κατηγορεῖ ἡ γυναίκα, νὰ μὴ δυσανασχετεῖς· ἡ ἐνέργειά της αὐτὴ εἶναι δεῖγμα φιλίας, ὄχι ἀπογνώσεως· οἱ κατηγορίες της εἶναι δεῖγμα θερμῆς φιλίας καὶ θερμῆς διαθέσεως καὶ φόβου» καὶ ἀκόμη (Ὁμιλία κ´ εἰς τὴν Πρὸς Ἐφεσίους, 8): «Νὰ ἀποδεικνύεσαι ὅτι θεωρεῖς περὶ πολλοῦ τὴν πρὸς αὐτὴν συναναστροφή, καὶ ὅτι θέλεις νὰ εὑρίσκεσαι περισσότερο γι᾽ αὐτὴν εἰς τὸ σπίτι, παρὰ στὴν ἀγορά· καὶ νὰ τὴν προτιμᾶς ἀπὸ ὅλους τοὺς φίλους καὶ τὰ παιδιὰ ποὺ γεννήθηκαν ἀπὸ αὐτή, καὶ αὐτὰ νὰ τὰ ἀγαπᾶς ἐξ αἰτίας αὐτῆς». Τέλος ὁ Χρυσόστομος γράφει (Ὁμιλία κ´ εἰς τὴν Πρὸς Ἐφεσίους, 2): «νὰ μὴν ἀποστραφεῖς τὴν γυναίκα ἐξ αἰτίας τῆς (σσ. ἐπερχόμενης μὲ τὸ χρόνο) ἀσχήμιάς της».
.              Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς γράφει (Διδαχὴ Α2): «Ἀκόμη νὰ προσέχετε οἱ ἄντρες νὰ μὴ κοιτάζετε τὶς γυναῖκες σας μὲ ἄγριο μάτι διὰ πολλὲς αἰτίες μάλιστα πὼς δὲν κάνουν παιδιὰ καὶ λέγετε τάχα πὼς ἔχετε κατάρα».
.               Ὁ Ἅγιος ἀπευθύνεται στὸν ἄντρα (Διδαχὴ Ε´): «κι ἂν καμμία φορὰν σοῦ φταίει ἡ γυναίκα σου, μὴν τὴν ξεσυνερίζεσαι καὶ νὰ στοχάζεσαι καὶ τὰ καλά τῆς γυναικός σου καὶ ὄχι μόνον τὰ κακὰ καὶ νὰ στοχάζεσαι καὶ τὰ κακὰ τὰ δικά σου». Ἡ ἀξία τῶν γυναικῶν δὲν εἶναι κατώτερη τῶν ἀντρῶν (Διδαχὴ Β´): «Εὑρίσκονται πολλὲς γυναῖκες, ὅπου εἶναι καλύτερες καὶ ἀπὸ τοὺς ἄντρες. Ἂν ἴσως καὶ θέλετε οἱ ἄντρες νὰ ἤσασταν καλύτεροι ἀπὸ τὶς γυναῖκες, πρέπει νὰ κάνετε καὶ ἔργα καλύτερα ἀπὸ ἐκεῖνες».

 

, , , ,

Σχολιάστε

Η ΕΣΧΑΤΗ ΒΙΑ: Ο ΘΑΝΑΤΟΣ («Ἡ ἀσθένεια τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς, ὡς γεγονὸς καθ’ ἑαυτό, ἀποτελεῖ μία ἰδιότυπη καὶ ἰδιόμορφη παρουσία καὶ δραστηριότητα τῆς βίας πάνω στὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο».)

Ἡ ἔσχατη βία· ὁ θάνατος! 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
Ἰωάννου Κορναράκη,
Ὁμοτ. Καθηγ. Θεολογικῆς Σχ. Παν/μίου Ἀθηνῶν
«Βία. Ἡ ὁδὸς τοῦ Θεοῦ»,
κδ. Ἀφῶν Κυριακίδη, Θεσ/νίκη, σ. 66-74 

.            Ἡ δαιμονικὴ βία, στὴν προσπάθειά της νὰ περάσει στὸ πνεῦμα τοῦ ἀδαμικοῦ ζεύγους, ὡς ἐξαιρετικὰ συμφέρουσα, τὴν ἰδέα τῆς παραβάσεως τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ, διαβεβαίωσε τὸ ζεῦγος αὐτό, ἀπατηλὰ καὶ ὑποκριτικά, ὅτι τρώγοντας ἀπὸ τὸν καρπὸ τοῦ ἀπαγορευμένου δένδρου, δὲν ἐπρόκειτο, σὲ καμμιὰ περίπτωση, νὰ πραγματοποιηθεῖ αὐτὸ ποὺ ὁ Θεὸς τοὺς εἶχε προαναγγείλει, ὅτι δλ. θὰ πεθάνουν·

– «Οὐ θανάτῳ ἀποθανεῖσθε»! Διαβεβαίωσε ἡ βία αὐτὴ τὸ ἀδαμικὸ ζεῦγος!

*

.            Ὁ Θεὸς πράγματι εἶχε προαναγγείλει καὶ εἶχε ξεκαθαρίσει τὴν πορεία τῶν πραγμάτων στὴν περίπτωση, ποὺ τὸ ἀδαμικὸ ζεῦγος θὰ διάλεγε ὡς τρόπο ὑπαρξιακῆς του καταξιώσεως τὴν ἀθέτηση τῆς ἐντολῆς του· «ᾗ δ’ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ’ αὐτοῦ, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε» .
.            Ὁ διάβολος, ἐνεργώντας ἀντίθετα πρὸς τὴν διαβεβαίωση αὐτὴ τοῦ Θεοῦ, ἔπεισε τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὕα, ὅτι δὲν πρόκειται νὰ πεθάνουν, ἐὰν ἐπιλέξουν τὴν βρώση τοῦ ἀπαγορευμένου καρποῦ ὡς πλήρωση καὶ ἱκανοποίηση τῆς προσωπικῆς τους ἐπιθυμίας νὰ γίνουν θεοὶ ἐδῶ καὶ τώρα!
– «Οὐ θανάτῳ ἀποθανεῖσθε!» Δὲν θὰ πεθάνετε!

*

.            Ὅμως ἤδη, ἡ πρώτη ἐμπειρία τοῦ πρώτου ἀνθρωπίνου ζεύγους, ἀμέσως μετὰ τὴν παράβαση τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ, ἦταν ἐμπειρία θανάτου!
.            Ἡ τρομακτικὴ ἐμπειρία τῆς γυμνότητας τοῦ ἑαυτοῦ, ἀπὸ τὰ πνευματικὰ προσόντα καὶ χαρίσματα τοῦ «κατ’ εἰκόνα», ἦταν πράγματι ἐμπειρία θανάτου. Ἦταν μία πικρὴ γεύση νεκρώσεως!
.            Ἔτσι ὅλη ἡ ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου, ὁ συνολικὸς ἑαυτός του, πέρασε στὴν ἀμετάκλητη βία τοῦ θανάτου, καθηλώθηκε πλέον ἀμετακίνητα «ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου». Ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τῆς παραβάσεως τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ ἐνεπλάκη ὁ ἀδαμικὸς ἄνθρωπος στὰ ἀλύτρωτα δεσμὰ τῆς ἐσχάτης βίας, τῆς κυριαρχίας τοῦ κράτους τοῦ θανάτου!

*

.            Ἡ δαιμονικὴ βία, σφραγίζοντας μὲ τὸν θάνατο τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία της πάνω στὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο, τὸ καθήλωνε πλέον στὴν καταδίκη τοῦ πνευματικοῦ ἀλλὰ καὶ τοῦ σωματικοῦ θανάτου.
.            Ἀλλὰ καὶ στὴν περίπτωση αὐτὴ παγίδευσε τὴν αὐτοσυνειδησία τοῦ ἀνθρώπου σὲ μία καταστροφική, γιὰ τὴν ὕπαρξή του καὶ μάλιστα γιὰ τὸ αἰώνιο μέλλον του, ἀντίδραση κατὰ τοῦ γεγονότος τοῦ θανάτου: ἀντέστρεψε (“μετατίμησε”) στὸ πνεῦμα του τὸ μέγεθος τῆς ἀξίας τῶν δύο συστατικῶν του στοιχείων τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος!

*

.            Σύμφωνα μὲ τὸν θεογενῆ χαρακτήρα τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, ἡ ὑψίστη ὑπαρξιακὴ καταξίωσή του ἦταν ἡ προετοιμασθεῖσα ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ θέωσή του, ἡ κατάκτηση καὶ πραγματοποίηση τοῦ «καθ’ ὁμοίωσιν!»
.            Ἐξ ἄλλου κατὰ τὴν ἱεράρχηση τῶν δύο βασικῶν συστατικῶν στοιχείων τοῦ προσώπου αὐτοῦ, ἀπὸ τὴ θεία σοφία καὶ ἀγάπη, τὸ χοϊκὸ-ὑλικὸ στοιχεῖο ἀκολουθοῦσε σὲ ἀξία καὶ τιμὴ τὸ πρώτιστο, τὸ πνευματικὸ στοιχεῖο. Τὸ «κατ’ εἰκόνα», δηλ. ἡ πνευματική, θεόκτιστη φύση τοῦ ἀνθρώπου, ἦταν ἐκείνη ποὺ ἐπρόκειτο νὰ προχωρήσει στὸν δρόμο τῆς θεώσεως (πάντοτε βέβαια στὴν πρέπουσα θεωτικὴ σχέση της μὲ τὴν χοϊκὴ-σωματικὴ φύση τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου) καὶ νὰ ὑψωθεῖ στὴν κατὰ χάρη ὁμοιότητά της μὲ τὴν θεία εἰκόνα, τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ.
.            Ἑπομένως ὁ ἄνθρωπος, πορευόμενος τὸν δρόμο τῆς θεώσεως, θὰ ἔπρεπε νὰ προσανατολίζεται πρὸς τὸν τελικὸ σκοπὸ δυνάμει τῆς πνευματικῆς του αὐτοσυνειδησίας. Θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχει σαφῆ ἐπίγνωση, ὅτι τὸ πρώτιστο καὶ κυριώτερο ὑπαρξιακό του κεφάλαιο ἦταν τὸ πνεῦμα του (ἡ ψυχή του) καὶ ὅτι ὅλη του ἡ ζωή, κάθε σκέψη του καὶ ἐπιθυμία του, κάθε προσδοκία καὶ προσωπική του χαρὰ καὶ εὐτυχία, θὰ ἔπρεπε νὰ προσανατολίζεται πρὸς τὰ ἄνω, πρὸς τὸν στόχο καὶ τὸν σκοπὸ τῆς θεώσεως!

*

.            Ἀλλὰ δαιμονικ βία, π τν πρώτη στιγμ τς κυριαρχίας της στὸ νθρώπινο πρόσωπο, τ παγίδευσε στ βίαιη ξιολογικὴ ντιστροφ τν συστατικν του στοιχείων, καθιστώντας τ πρόσωπο ατξαιρετικ εαίσθητο στὴν χοϊκή του ξάρτηση (στὸ σῶμα του) ἀλλὰ σχεδὸν … ἀδιάφορο (στὴν πλειονότητα τῶν ἀνθρώπων) γιὰ τὴν πνευματικὴ (ψυχική) του ὑπόσταση καὶ αὐτοσυνειδησία!
.            τσι ο πι πολλοὶ νθρωποι εναι πόλυτα σχεδν ταυτισμένοι μ τ σμα τους καὶ θεωροῦν τὴν ζωὴ τοῦ σώματος πιὸ σημαντική, πιὸ σπουδαία καὶ πιὸ ζωτική, ἀπ’ ὁτιδήποτε ἄλλο στὸν… κόσμο!
– “Υγεία νὰ ἔχουμε, πρῶτα-πρῶτα ὑγεία, καὶ ἔχει… ὁ Θεός”!
.            Εἶναι μία φραστικὴ ἔνδειξη, ἡ ἐπιθυμία ἢ ἡ ἐπιδίωξη αὐτή, τῆς προσκολλήσεως, ἀκόμη καὶ πολλῶν καλῶν χριστιανῶν, στὴν ἀπόλυτη ἐγκόσμια ἀξία τοῦ σώματος. Ἀλλὰ ὅπου μία τέτοια νοοτροπία ἔχει πράγματι μία ἀπολυτότητα, ποὺ ἐγκλωβίζει τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο ἀποκλειστικὰ στὴν τραγικότητα τοῦ φυσικοῦ θανάτου, λανθάνει ἢ ὑποδηλώνεται ἡ ἰδέα (καὶ ἄρα ἡ βασικὴ ὑπαρξιακὴ τοποθέτηση), ὅτι ὁ ἄνθρωπος ζεῖ καὶ ὑπάρχει, ὅσο τὸ σῶμα του εἶναι ζωντανό! Ἅμα πεθάνει… πέθανε!

*

.            Τὸ “μάθημα” αὐτὸ τὸ ἔχει φυτέψει στὸ πνεῦμα τοῦ παραβάτη τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ ἡ δαιμονικὴ βία, ἐπειδὴ τὸ μάθημα αὐτὸ τὴν βολεύει νὰ ἀσκεῖ ἀποτελεσματικώτερα τὸν βιασμὸ τοῦ ἀνθρώπου στὴν ἀδιαφορία του καὶ τὴν ἀμέλειά του γιὰ τὴν σωτηρία του.
.            Ἕνα τέτοιο μάθημα, μία τέτοια δηλ. βίαιη δαιμονικὴ ὑποβολὴ στὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο, τὸ ἐγκλωβίζει δραστικώτερα στὴν χοϊκή του ὑπόσταση καὶ τοῦ “μπλοκάρει” τὴν ἔξοδο ἀπὸ τὴν χοϊκότητα στὴν αἰωνιότητα. Ἀπὸ τὴν φθαρτότητα στὴν ἀφθαρσία!

*

.            ταν λο τὸ γχος καὶ λη ἡ γωνία τοῦ νθρώπου προσανατολίζεται στ κρίσιμο γεγονς το σωματικο θανάτου, εναι κενος πρόθυμος ν πουλήσει κόμη κα τν ψυχή του γι ν σώσει τ σμα του! Κι ατ τ γεγονς δείχνει, λήθεια, τι χει πεθάνει, πρίν πεθάνει!

*

.            Ὁπωσδήποτε, βέβαια, εἶναι γεγονός, ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ἀπὸ μία ἄλλη ἄποψη, δὲν πεθαίνει μία μόνο φορὰ ἢ σὲ μία μόνο στιγμή. Πρὶν ἀπὸ τὴν τελεσίδικη, γιὰ τὴν σωματική του ζωή, στιγμή, “πεθαίνει” πολλὲς φορὲς μὲ τὴν ἔννοια τῆς ψυχικῆς του ταλαιπωρίας καὶ ἐξουθενώσεως στοὺς βασανισμούς, τὰ προβλήματα καὶ τὶς λοιπὲς ἐμπειρίες “θανάτου”, ποὺ ἡ πικρὴ καθημερινότητα τοῦ προσφέρει.
.            Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ βία τοῦ θανάτου, στὴν κυριαρχία τῆς ὁποίας εἶναι παγιδευμένος ὁ ἄνθρωπος, βιώνεται ἀπὸ τὸν τελευταῖο σὲ ποικίλες ποιότητες καὶ καταστάσεις βασανισμοῦ καὶ ψυχικῆς καὶ σωματικῆς ταλαιπωρίας, σὲ διάφορες (ὄχι λίγες) βαθμίδες καὶ μορφὲς ἀπωλείας ἀντοχῆς καὶ ἐξαντλητικῆς ὑπομονῆς, σὲ βιωματικὲς καταστάσεις, ποὺ δὲν ἀποτελοῦν παρὰ ἐμπειρίες καὶ γεύσεις μίας θανάσιμης καὶ πικρῆς βίας, ἀφοῦ οἱ βασανισμοὶ καὶ οἱ ταλαιπωρίες αὐτὲς εἶναι ἀθέλητες καὶ ἀπαράδεκτες ἀπὸ τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο.

*

.            Ἴσως θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ ἐπισημάνει στὸ σημεῖο τοῦτο δύο σημαντικὲς ἐμπειρίες ψυχικοῦ βασανισμοῦ καὶ ψυχικῆς ταλαιπωρίας, ποὺ ἀποτελοῦν ποιότητες θανάτου καὶ σχετίζονται πάντα μὲ τὴν φυσικὴ φθορὰ τοῦ ἀνθρωπίνου ψυχοσωματικοῦ ὀργανισμοῦ.
.            Πρόκειται γιὰ τὴν ἀσθένεια καὶ τὴν προοδευτικὴ παρακμὴ τοῦ σωματικοῦ ἰδιαίτερα ὀργανισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου.
.            Ἡ ἀσθένεια γενικὰ ἀλλὰ καὶ ἡ βαθμιαία σωματικὴ ἐξασθένιση καὶ γήρανση τοῦ σώματος τοῦ ἀνθρώπου, ὡς ποιότητες ἀργοῦ ἀλλὰ σίγουρου θανάτου, εἶναι συγχρόνως ποιότητες βίας, ἀφοῦ στὶς ἐμπειρίες αὐτὲς τὸ βαθύτερο, συνειδητὸ ἢ λανθάνον βιωματικὸ στοιχεῖο εἶναι, συνήθως, τὸ ἀθέλητο καὶ τὸ ἀπαράδεκτο.

.            Ἡ σθένεια το σώματος κα τς ψυχς, ς γεγονς καθ’ αυτό, ποτελε μία διότυπη καὶ διόμορφη παρουσία κα δραστηριότητα τς βίας πάνω στὸ νθρώπινο πρόσωπο. Οἱ ἀρνητικὲς ὑπαρξιακὲς ἀπηχήσεις τῆς ἀσθενείας γενικὰ (ἀλλὰ καὶ ἰδιαίτερα ἐκείνης, ποὺ καταργεῖ μ’ ὁποιοδήποτε τρόπο, γιὰ μεγάλα χρονικὰ διαστήματα, τὴν ἐλεύθερη καὶ ἀνεμπόδιστη φυσιολογικὴ λειτουργία τοῦ ψυχοσωματικοῦ ὀργανισμοῦ) στὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου, το δίνουν μία ξεχωριστ πληροφορία καὶ μπειρία γι τν μπλοκή του στν δυναμία του ν εναι ατό, πο θ μποροσε ν εναι, δηλ. ἕνας ἄνθρωπος ὑγιής, ἀκμαῖος καὶ ἱκανὸς γιὰ κάθε τρόπο καὶ μορφὴ φυσιολογικῆς ζωῆς.
.            Ἔτσι κάθε σθενς μπλέκεται συχνὰ ναπόφευκτα στν μπειρία τς παρξιακς μειονεξίας καὶ ρα στν μπειρία το τραυματισμο καί, γιατί ὄχι, κάποιες φορές, τοῦ θανάτου τῆς ἰδεατῆς (πλασματικῆς) του εἰκόνος.
.            Κάθε ἀσθενής, καὶ ἰδιαίτερα ὁ χρόνιος, δὲν ζεῖ τὸν ὑπαρξιακό του προβληματισμὸ ἀποκλειστικὰ “καθ’ ἐαυτόν”, ὅσο κι’ ἂν φαίνεται, πολλὲς φορές, ὅτι εἶναι κλεισμένος στὸν ἑαυτό του καὶ συμβιβασμένος μὲ τὴ μοίρα του. Οἱ ἀναπόφευκτες διαπροσωπικὲς σχέσεις καὶ προσεγγίσεις συντηροῦν συχνὰ μία ἀκοίμητη σύγκριση μὲ κάθε ὑγιὲς ἄτομο, ἡ ὁποία συνειδητοποιεῖ στὸ πνεῦμα του (καὶ ἄρα ὀξύνει) τὸ πρόβλημα τοῦ εἴδους καὶ τοῦ ὕψους τῆς ἀξίας τῆς προσωπικῆς του εἰκόνος. Τὸ βαθύτερο τραῦμα τῆς ἐμπειρίας αὐτῆς εἶναι πράγματι τραῦμα θανάτου καὶ βίας, πάνω στὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο, ἀφοῦ οὔτε ἰδεατὴ εἰκόνα φαίνεται νὰ μὴ δικαιοῦται νὰ συντηρεῖ, ὡς προσωπικὴ παρηγοριὰ καὶ στήριγμα ζωῆς!

*

.            Ἀλλὰ καὶ ἡ ἐμπειρία τῆς φθορᾶς καὶ τῆς σωματικῆς καὶ πνευματικῆς παρακμῆς καὶ ἐξασθενίσεως καὶ γηράνσεως βιώνεται συνήθως, ἀπὸ τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο, ὡς καταπίεση καὶ ὑπαρξιακὴ ἀντίφαση στὸν ἐσώτερο μυστικὸ καὶ ἀκατασίγαστο πόθο τοῦ ἀνθρώπου γιὰ ζωή, νεότητα καὶ ψυχοσωματικὴ ἀκμαιότητα!
.            Ἡ φθορά, ἡ βαθμιαία γήρανση τοῦ σωματικοῦ ὀργανισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ κάθε σχετικὴ ἐμπειρία καὶ κάθε σημάδι παρακμῆς τοῦ ὀργανισμοῦ αὐτοῦ ἀντιφάσκει στὴν δυνατότητα τοῦ ἀνθρώπου νὰ βλέπει μακρύτερα ἀπὸ τὴν χοϊκότητα καὶ τοὺς ὑλικοὺς περιορισμοὺς τῆς ἐπίγειας θητείας του.
.            Ἀνεξάρτητα ἀπὸ κάθε τοποθέτηση τοῦ ἀνθρώπου ἀπέναντι στὸ πρόβλημα γενικά, τῆς ὑπάρξεως ἢ μή, συνεχείας τῆς ζωῆς καὶ πέρα τοῦ τάφου, ἡ αὐθόρμητη (ἐνστικτώδης) ἐνορατικὴ λειτουργία τοῦ πνεύματός του, μὲ ὅση δυνατότητα ἐλευθερίας διαθέτει, προεκτείνεται πέρα τῶν ὁρίων τῆς φθορᾶς καὶ τῆς παρακμῆς, “πέρα τῶν ὀρίων” τῆς ρυτίδος καὶ τῆς γηράνσεως. Κι αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ γεγονὸς βιώνεται ἐπίσης ὡς μία βίαιη αἰχμαλωσία καὶ παγίδευση τοῦ ἀνθρώπου στοὺς ἀμετάκλητους νόμους τῆς φθορᾶς καὶ τῆς παρακμῆς, τῶν “ἐξοδίων” αὐτῶν μηνυμάτων ἢ φάσεων τῆς ἀνθρωπινῆς ὑπάρξεως!

*

.            Στὴν περίπτωση πάντως, ποὺ ἡ ζωὴ ἑνὸς ἀνθρώπου συνεχίζεται παρατεινομένη σ’ ἕνα σχετικὰ μεγάλο ἀριθμὸ δεκαετιῶν, συνοδεύεται ὁπωσδήποτε καὶ συντροφεύεται ἀπὸ κάθε εἴδους ἐμπειρία φθορᾶς καὶ παρακμῆς. Ἔτσι ὁ προχωρημένος στὰ χρόνια ἄνθρωπος, μὲ τὴν ἐπίγνωση ὅτι κάνει σίγουρα πιὰ βήματα πρὸς τὴν τελική, ἀπὸ τὴν ζωή, ἔξοδο, τὸν θάνατο, ἔχει συγχρόνως τὴν αἴσθηση, ὅτι ἐγκαταλείπει αὐτὴ τὴν ζωὴ χωρὶς τὴν βούλησή του, χωρὶς τὴν δική του ἐπιλογή.
.            Ἀλλὰ καὶ στὴν περίπτωση, πού, ἡ ἔξοδος αὐτή, μπορεῖ νὰ ἀνταποκρίνεται στὴν ἐπιθυμία του ἢ νὰ εἶναι τῆς δικῆς του ἐπιλογῆς, μία τέτοια ἐπιθυμία καὶ μία τέτοια ἐπιλογή, μόνο στὴν ἄσκηση βίας στὴν ὑπαρξιακή του αὐτοσυνειδησία μπορεῖ νὰ ὀφείλεται. Ὅταν ὁ θάνατος εἶναι ἐπιθυμητὸς γιατί θὰ φέρει τὴν λύτρωση, φαίνεται πολὺ καθαρά, ὅτι, καὶ στὴν περίπτωση αὐτή, ἡ βία ἔχει κάνει τὸ “χρέος” της μὲ ἀνελέητη ἐπιμονή!
.            Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι, οὕτως ἢ ἄλλως, δηλ. σ κάθε περίπτωση ξόδου νς νθρωπου π τὴν ζωή, βία πισφραγίζει τ καταστροφικό της ργο, πάνω στὸ νθρώπινο πρόσωπο, μ τν σχατη δύναμή της, τὸν θάνατο!

*

– “Έσχατη μορφὴ βίας ὁ θάνατος”!
.            Εἴτε πρόωρος, εἴτε αἰφνίδιος, εἴτε ἀργοπορημένος· εἴτε ἐμφανῶς βίαιος, εἴτε εἰρηνικός, ὁ θάνατος εἶναι ὁ τελευταῖος πιστότατος ὑπηρέτης καὶ ἐργάτης τῆς βίας, ποὺ κλείνει τὸν μικρὸ ἢ μεγάλο κύκλο τῆς ἀτομικῆς ἀνθρώπινης ζωῆς.
.              Ἐκεῖνος ἔχει τὸν τελευταῖο λόγο…! Τὸν τελευταῖο βίαιο λόγο!

*

“Ὄντως φοβερώτατον τὸ τοῦ θανάτου μυστήριον! Πῶς ἡ ψυχὴ ἐκ τοῦ σώματος βιαίως χωρίζεται ἐκ τῆς ἁρμονίας καὶ τῆς συμφυΐας, ὁ φυσικώτατος δεσμός, θείῳ βουλήματι ἀποτέμνεται…”!

*

“Οἴμοι, οἷον ἀγώνα ἔχει ἡ ψυχὴ χωριζόμενη ἐκ τοῦ σώματος”! “Μέγας κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμός, μέγας στεναγμὸς καὶ ἀνάγκη ὁ χωρισμὸς τῆς ψυχῆς”.

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: «ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ»

, , ,

Σχολιάστε

Η ΠΟΛΥΜΗΧΑΝΗ ΒΙΑ

πολυμήχανη βία

Γράφει ὁ μοναχὸς ΜΩΥΣΗΣ, Ἁγιορείτης

.            Θεόρατα κύματα πολυποίκιλης βίας ταράζουν καθημερινὰ τὴ ζωὴ τῶν ταλαίπωρων ἀνθρώπων. Τὸ φαινόμενο εἶναι παγκόσμιο, ἀλλὰ καὶ ἑλληνικὸ δυστυχῶς. Ὁ Νεοέλληνας μαθητεύει στὸ σχολεῖο τοῦ εὔκολου κέρδους, τῆς πλούσιας καὶ ἡδονικῆς ζωῆς, τῆς κακουργίας, τῆς ληστείας, ἀκόμη καὶ τοῦ ἐγκλήματος. Καταλύεται ἡ ἱερότητα, ἡ μοναδικότητα, τὸ ἀνεπανάληπτo τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου. Χάθηκε ἡ ντροπή, ἡ ἀναστολή, ἡ ἀθωότητα, τὸ ἀπονήρευτο, τὸ ἄδολο, τὸ διαφανὲς καὶ ἀληθινό. Ἐπικρατεῖ ἀσυδοσία, βαρβαρότητα, σκληρότητα καὶ τραχύτητα. Βιαστὲς ἀπαγωγεῖς, ληστές, φονιάδες, βομβιστές, τρομοκράτες παρελαύνουν καθημερινὰ μὲ τὸ κεφάλι ψηλά. Ἕνα πλῆθος σιωπᾶ, φοβᾶται, παρατηρεῖ ἀπὸ μακριά, κρύβεται καὶ ἀπορεῖ.
.              Ἡ ἀθεόφοβη ζωή, ὁ ἄθεος βίος, ἡ ἀγένεια, ἡ ἀσέβεια, ἡ ἀνταρσία δημιουργεῖ μία ἀρκετὰ θολὴ κατάσταση, ἕνα μολυσμένο κλίμα, δίχως βάσεις, ἀρχὲς καὶ ὅρια. Ἡ μανιακὴ ἀναρχία φτιάχνει πρόσωπα ἐγωιστικά, ταραγμένα, προβληματικὰ καὶ νοσηρά. Ἡ ἡδονὴ τῆς βίας μειώνει τὴ λογική, ὁδηγεῖ σὲ τρομερὲς περιπέτειες καὶ σοβαροὺς κινδύνους. Γι’ αὐτὸ θέλουν νὰ σβήσουν ὅ,τι ἀντιστέκεται, ὅ,τι ἱερὸ καὶ ὡραῖο, ὅ,τι ἠθικὸ καὶ ἀξιοσέβαστο. Δυστυχῶς, ἀρκετὰ τοὺς ἀνέχονται καὶ μάλιστα ὑποστηρίζουν, παρασυρμένοι ἀπὸ τὰ ψεύτικα κηρύγματά τους περὶ ἰσότητας καὶ δικαιοσύνης. Ὁ παραλογισμὸς ὁδηγεῖ στὰ ἄκρα, τὴν ἐξόντωση τοῦ ἄλλου, ποὺ δὲν συμφωνεῖ μαζί του καὶ δὲν τὸν ἀκολουθεῖ. Κατὰ τὸν κ. Τσιρόπουλο: «ἡ κάθε μορφῆς ἀδικία θεριεύει στὴν Οἰκουμένη κι ὁ πολιτισμός, ξεπνοημένος, δὲν ἔχει πιὰ δύναμη, μὲ τὴν παιδεία, νὰ μαλάξει, νὰ καλλιεργήσει, νὰ ἐξευγενίσει τὶς ἐξαγριωμένες καρδιές».
.            Παρὰ τὰ τόσα πολλὰ ποὺ λέγονται ἔχουμε κι ἐδῶ ἔξαρση μεγάλη τῆς βίας. Ἀκόμη ἔχουμε πολέμους καὶ μάλιστα ἐμφυλίους, διώξεις ἀντιφρονούντων, φυλετικὲς διακρίσεις, ἀναβίωση ὁλοκληρωτισμῶν. Ἐπιβολὴ ἀνελευθεριῶν, διάφορη τρομοκρατία, αὔξηση τῆς ἐγκληματικότητας καὶ βιασμὸς ἀνηλίκων ἀγοριῶν καὶ κοριτσιῶν. Σὲ κινήματα ἀπροκάλυπτης ἢ μὴ βίας ἐντάσσονται καὶ νέοι, συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα. Τὸ φαινόμενο αὐτὸ εἶναι λίαν ἀνησυχητικὸ καὶ λυπηρό. Στὴν ἐπιδημία τῆς βίας δὲν ὑπάρχει ὀργανωμένη ἀντίδραση, ἀλλὰ παθητικὴ ἀποδοχή. Ὁ πολιτισμὸς φαίνεται πὼς πιὰ παρακμάζει. Νομίζουν ὅτι μὲ τὴ βία γίνονται ἥρωες καὶ ἀποκαθιστοῦν τὴν κοινωνικὴ ἀδικία. Ἡ βία ὅμως φέρνει βία. Τὸ κακὸ δὲν θεραπεύεται μὲ τὸ κακό. Ἡ βία δὲν λύνει προβλήματα ἀλλὰ δημιουργεῖ νέα.
.              Οἱ καιροί μας καλλιεργοῦν ἀνθρώπους ὑπεράνθρωπους, ἐγωιστές, ἀτομιστές, ἀνυπότακτους καὶ ἀσεβεῖς. Ἡ ἀνισορροπία τοῦ πολιτισμοῦ μας καὶ ἡ ἐπηρμένη παιδεία μᾶς γεννᾶ ἐπιπόλαιους, ἀνεύθυνους, ἀήθεις καὶ ἀδύναμους. Ὁ πολιτισμὸς ὡς νὰ δηλώνει ἀδυναμία μεταποιήσεως τῶν ἐξαγριωμένων καρδιῶν. Ἡ βία εἶναι πλέον ἀδίστακτη, μπῆκε στὰ σπίτια, στὶς οἰκογένειες, στὰ γραφεῖα. Τὸ κενό, ἡ ἀνία καὶ ἡ παραπληροφόρηση γιὰ μία ἐντελῶς ἐλεύθερη ζωὴ ὁδηγοῦν σὲ σκηνὲς ἄφατης βίας, ποὺ πλέον οὔτε καν ἐντυπωσιάζουν τοὺς πολλούς. Δίχως ἰδανικὰ ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἐπιρρεπὴς σὲ κάθε εἴδους βαρβαρότητα καὶ βανδαλισμό. Βία στὰ σχολεῖα, στὰ γήπεδα, στοὺς δρόμους, παντοῦ. Ὑπάρχει καὶ ψυχολογικὴ βία, καταπίεση, καταδυνάστευση, ἐξάρτηση, ἐκεῖ ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχει ἡ θυσιαστικὴ ἀγάπη, ἡ εἰρήνη καὶ ἡ ἀληθινὴ χαρά.
.             Τὰ γιγάντια κύματα τῆς βίας θὰ γαληνέψουν μὲ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν ἀνθρώπων σὲ αἰώνια ἰδανικά, σὲ ἀρχὲς ὡραίου ἤθους, σὲ πηγὲς ναμάτων ζωηφόρων, ποὺ θὰ εἰρηνεύσουν καὶ ἐμπνεύσουν.

 ΠΗΓΗ: makthes.gr

,

Σχολιάστε

Η ΩΜΗ ΒΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ

ΒΙΑ ΚΑΙ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ

τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝ. ΕΣΤΙΑΣ ΛΑΜΙΑΣ»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἢ καλύτερα, ἡ ΩΜΗ ΒΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ποὺ προωθεῖται ἀπὸ τὰ Μέσα γιὰ τὴν ὁλοκλήρωση τῆς Ἐργολαβίας Ἀλλοτριώσεως.

.         Δύο εἶναι τὰ κυρίαρχα θλιβερὰ στοιχεῖα στὴ σημερινὴ τραγικὴ Ἑλληνικὴ πραγματικότητα: ἡ βία καὶ ἡ ὑποκρισία. Εἴμαστε ὡς χριστιανοὶ καὶ Ἕλληνες ἐναντίον καὶ τῶν δύο.

.            Α] Ἡ βία εἶναι ἀπαράδεκτη γιὰ ἕνα χριστιανό. Μπορεῖ κάποια στιγμὴ νὰ ἐξηγεῖται, ἀλλὰ δὲν δικαιολογεῖται. Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς εἶπε ὅτι «ὅποιος παίρνει μαχαίρι γιὰ νὰ σκοτώσει, θὰ πάει ἀπὸ μαχαίρι» (Ματθ. κϛ΄ 52). Τὸ εἶπε μάλιστα στὸν θερμόαιμο καὶ αὐθόρμητο Πέτρο, ὁ ὁποῖος γιὰ νὰ ὑπερασπιστεῖ τὸν διδάσκαλό του στὸν Κῆπο τῶν Ἐλαιῶν, τράβηξε μαχαίρι καὶ «ἀπέκοψε τὸ ὠτίον τοῦ δούλου τοῦ ἀρχιερέως Μάλχου» (Ματθ. κϛ΄ 51).

.           Ὁ Ἴδιος μάλιστα ὁ Κύριος μὲ τὸ παράδειγμά Του στὸν Γολγοθά, ἂν καὶ μποροῦσε, «πάσχων οὐκ ἠπείλει, λοιδορούμενος οὐκ ἀντελοιδόρει, παρεδίδου δὲ τῷ κρίνοντι δικαίως» (Α΄ Πέτρ. β΄ 23). Ἐπί πλέον, στὴν ἐπὶ τοῦ ὄρους Ὁμιλία εἶπε ἐκεῖνο τὸ γνωστὸ καὶ ἐν πολλοῖς παρεξηγήσιμο ἀπὸ τοὺς ἀμαθεῖς καὶ ἐπιπολαίους: «ὅστις σὲ ραπίσει ἐπὶ τὴν δεξιὰν σιαγόνα, στρέψον αὐτῷ καὶ τὴν ἄλλην, ὅστις σὲ ἀγγαρρεύσει μίλιον ἓν ὕπαγε μετ΄ αὐτοῦ δύο καὶ ὅστις σοῦ ζητήσει τὸν χιτώνα δὸς αὐτῷ καὶ τὸ ἱμάτιον» (Ματθ. ε´ 39-41), δηλ. ὅλα αὐτὰ τὰ θεῖα λόγια τοῦ Χριστοῦ συνηγοροῦν ὑπὲρ τῆς μὴ βίας, διότι ἡ βία γεννᾶ βία καὶ δὲν πρέπει «νὰ δίδωμεν τόπον τῷ διαβόλῳ» (Ἐφεσ. δ΄ 27), οὔτε νὰ δηλητηριάζουμε μὲ ἀκατάσχετη ὀργὴ καὶ φονικὸ θυμὸ τὶς διαπροσωπικές μας σχέσεις.
.           «Δοῦλον τοῦ Θεοῦ οὐ δεῖ μάχεσθαι», (Β΄ Τιμ. β΄24) λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. «Δότε τόπον τῇ ὀργῇ» (Ρωμ. ιβ΄ 19). Μάλιστα λέγει ὅτι «εἶναι καλύτερα νὰ ἀδικούμαστε παρὰ νὰ ἀδικοῦμε» (Α΄ Κόρ. ϛ΄ 7-8). Ὁ Θεός, ὁ δίκαιος, θὰ ἀνταποδώσει καὶ θὰ κάνει ἐκδίκηση γιὰ μᾶς.

.           Β] Βέβαια ἡ βία παρόλο ποὺ εἶναι ἀπαράδεκτη πράξη κατὰ τῆς εἰκόνας τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀπειλὴ κατὰ τῆς ζωῆς, ποὺ εἶναι δῶρο Θεοῦ, ὑπὸ προϋποθέσεις καὶ σὲ εἰδικὲς περιπτώσεις, εἶναι ἀνεκτὴ καὶ ἔχει ἐλαφρυντικά. Μακάρι νὰ ἤμασταν ἅγιοι καὶ μὲ τὴν προσευχή μας νὰ διώχναμε ὅλους τοὺς ἐχθρούς μας: ἐθνικούς, κοινωνικοὺς καὶ προσωπικούς. Δὲν εἴμαστε ὅμως, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἰσχύουν συχνὰ κατ᾽ οἰκονομίαν καὶ ἐναλλακτικὲς λύσεις λιγότερο χριστιανικὲς καὶ θεάρεστες (Πρβλ. Ἰακ. δ΄ 1-3)
.           Δὲν εἴμαστε ὅλοι ἅγιοι λοιπόν. Ὡς ἁμαρτωλοὶ καὶ πρὸς τὴν ἁγιότητα πορευόμενοι κάπου μπορεῖ νὰ ξεφύγουμε. Κάποια στιγμὴ ποὺ μᾶς προσβάλλουν, κάποια φορὰ ποὺ μᾶς ὑβρίζουν, οἱ γονεῖς ποὺ ἀναγκάζονται νὰ συνετίσουν τὰ παιδιά τους μὲ ράβδο, ποὺ λέγει καὶ ἡ Ἁγία Γραφή, (Παροιμ. κγ΄ 13-14), οἱ στρατιῶτες στὸν πόλεμο, ποὺ ὑπερασπίζονται τὸν ἄμαχο πληθυσμό, ἡ ἀστυνομία πού, ὅπως χαρακτηριστικὰ λέγει καὶ πάλι ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «δὲν φοράει “εἰκῆ” (=γιὰ πλάκα) τὸ μαχαίρι, ἐκδικεῖται τὸ κακὸ καὶ ἐπαινεῖ τὸ ἀγαθὸ» (Ρωμ. ιγ΄ 4), οἱ δικαστὲς ποὺ ἀφαιροῦν δικαιώματα καὶ προνομίες ἀπὸ τοὺς κατηγορουμένους…
.           Ὑπάρχουν λοιπὸν καταστάσεις ποὺ ἡ βία εἶναι ἀνεκτὸ καὶ ἀναγκαῖο κακό, μέχρι μάλιστα τοῦ σημείου νὰ λέγει ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Μέγας, ὅτι «οἱ ἐν πολέμῳ φόνοι, φόνοι οὐ λογίζονται», ἡ δὲ Ἐκκλησία νὰ ἐπιβάλλει στὸν στρατιώτη ποὺ φονεύει ἐπιτίμιο ἀκοινωνησίας ἐπὶ ἕνα μόνο χρόνο καὶ νὰ μὴ τοῦ ἐπιτρέπει νὰ γίνει ἱερέας. Τοῦτο σημαίνει ὅτι ὁ στρατιώτης, ὁ ὑπερασπιστής, ὁ ἀστυνομικός, εὑρισκόμενοι μπροστὰ σὲ μία σύγκρουση καθηκόντων, σὲ ἕνα σταυροδρόμι ἀποφάσεων, νὰ σκοτώσουν τὸν ἐπιτιθέμενο ἢ νὰ ἀδρανήσουν καὶ νὰ γίνουν αἴτιοι νὰ σκοτωθοῦν ἀδύναμοι ἄνθρωποι, προτιμοῦν τὸ πρῶτο, ἂν δὲν μποροῦν νὰ τὸ ἀποφύγουν.
.           Ἐπιπρόσθετα, ἂν πάρουμε καὶ παραδείγματα τῆς Π. Διαθήκης, ποὺ ἐπικροτοῦνται καὶ ἀπὸ τὴν Κ. Διαθήκη, ἔχουμε ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ τοὺς προφῆτες καὶ τοὺς ἁγίους, οἱ ὁποῖοι «ἀδίκῳ θανάτῳ» ποικιλοτρόπως θανατώθηκαν ὑπὲρ τῆς ἀληθείας καὶ τοῦ λαοῦ, κι ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἔχουμε τοὺς Κριτὲς καὶ ἥρωες, μὲ πρώτους καὶ καλύτερους τὸν Μωϋσέα καὶ τὸν Δαβίδ, νὰ κατάγουν περιφανεῖς καὶ πολύνεκρες νίκες ὑπὲρ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ λαοῦ. Μάλιστα ὁ Μωϋσῆς σκότωσε τὸν βιαιοπραγοῦντα Αἰγύπτιο κατὰ τοῦ συμπατριώτη του Ἑβραίου καὶ ὁ Δαβὶδ τὸν ἐπιτιθέμενο καὶ βλάσφημο φιλισταῖο Γολιὰθ σὲ μονομαχία (Ἑβρ. ια΄ 24-27, 32-37) Δηλαδὴ ὅλα αὐτὰ ποὺ ἀποτελοῦν τὴν ἱερὰ Ἱστορία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης θὰ πρέπει νὰ τὰ διαγράψουμε, ἐπειδὴ τὸ θέλουν οἱ ὅποιοι ἐκσυγχρονιστές; Ὁ ἅγιος Νικόλαος δὲν ράπισε στὸν Ἄρειο στὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο στὴ Νίκαια τῆς Βιθυνίας τὸ 325 μ.Χ.; Καὶ τοῦτο διότι ἔλεγε βλάσφημα σὲ βάρος τοῦ Κυρίου. Μάλιστα κλείστηκε σὲ φυλακή, ἀλλὰ ὁ Θεὸς τὸν δικαίωσε.  Καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος συμβουλεύει νὰ «ἁγιάζουμε τὴ χείρα μας ραπίζοντας τὸν βλάσφημο συντρίβοντας αὐτοῦ τὴν ὄψη (=τὸ πρόσωπο)».

.           Γ] Καταλαβαίνουμε ὅμως πὼς χρειάζεται διάκριση, γιὰ νὰ δοῦμε καθαρὰ καὶ ἀπροϋπόθετα τὰ πράγματα, στοχεύοντας μόνο στὴν ἀλήθεια. Ὑπάρχει δικαιολογημένη, ἀλλὰ καὶ ἀδικαιολόγητη βία.
.           Ἐπιτιθέμενη καὶ ἀμυνόμενη, λεκτικὴ καὶ χειρωνακτική, ἀπὸ φόβο καὶ ἀγανάκτηση, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἰδεολογία καὶ ἄποψη.
.           Ὑπάρχει βία τῆς στιγμῆς, μεμονωμένη, ἀλλὰ καὶ βία ὡς ἠθικὴ αὐτουργία, καμουφλαρισμένη.
.           Ὑπάρχει βία προσωπική, ἀλλὰ καὶ συνευδοκία στὴ βία. Ὑπάρχει βία «ἐν βρασμῷ ψυχῆς» καὶ βία ὡς πράξη ἀπόγνωσης.
.           βία παραδοσιακὴ ὡς βεντέτα καὶ ἐκδίκηση, ἀλλὰ καὶ βία τοῦ ὑποκόσμου συστηματική.
.           Εἰσαγόμενη βία, ἀλλὰ καὶ ἐγχώρια.
.           Τὴ στιγμὴ ποὺ ἕνα κράτος δὲν μπορεῖ νὰ προστατεύσει τοὺς πολίτες του ἀπὸ τὴν λαθρομετανάστευση καὶ τὴν ἐγκληματικότητα, κάποιοι γιὰ νὰ προστατεύσουν τὴν οἰκογένειά τους καταφεύγουν στὴν αὐτοάμυνα καὶ δυστυχῶς στὴν αὐτοδικία.
.        Ὑπάρχει βία κατὰ τῶν νόμων καὶ πολιτικῶν ἐπιλογῶν μαζικὴ καὶ γενικευμένη, ἀλλὰ καὶ βία ὡς αὐτοκτονία, ὅταν ἡ ἀδυναμία νὰ ἀνατρέψει κάποιος τὸ σάπιο καθεστὼς καὶ τὸ ἀπάνθρωπο σύστημα, ὁδηγεῖ στὴν αὐτοχειρία, γιὰ νὰ μὴ κάνει ἀλλοῦ τὸ κακό, ποὺ ἀπὸ ἀγανάκτηση καὶ ὀργὴ πλημμυρίζει τὴν ψυχή του.
.           Ἐξ ἄλλου ὑπάρχει καὶ βία ἀποδεκτὴ ἀπὸ τὴ λαϊκὴ ἐτυμηγορία, διότι ἐκφράζει τὴν λαϊκὴ συνείδηση καὶ τὴν συσσωρευμένη ἀντίδραση ποὺ σὰν ἡφαίστειο φωλιάζει στὴν ψυχὴ ἑνὸς λαοῦ καὶ βία καταδικασμένη ἀπὸ ὅλους.
.         Πάντως «ἄνδρα αἱμάτων καὶ δόλιον βδελύσσεται ὁ Κύριος» (Ψαλμ. Ε´ 7)

.           Δ] Ἐν προκειμένῳ φαίνεται ἡ δικαιοσύνη τῶν ἀνθρώπων καὶ πάντων τῶν κρινόντων. Φαίνεται ὅμως καὶ ἡ ὑποκρισία. Δὲν εἶναι βία νὰ ὑποστηρίζει κάποιος τοὺς βιαστές, δολοφόνους, κλέφτες καὶ ἀπαγωγεῖς, τοὺς ἀλλοδαποὺς μὲ τὰ μαχαίρια καὶ τὴν συμμορία μὲ τὰ καλάσνικωφ, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ἀποδεδειγμένα Ἕλληνες συνάνθρωποί μας χάνονται ἀπὸ τὴν δράση αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων;
.           εἶναι βία καὶ ὑποκρισία νὰ εἶναι ὁ ἄλλος ὑπουργὸς καὶ ἀξιωματοῦχος, νὰ βλέπει τὴν χώρα του νὰ καίγεται, περιουσίες νὰ χάνονται, ἄνθρωποι νὰ σκοτώνονται καὶ ὁ ἴδιος ἀπὸ μικροπολιτικὸ συμφέρον, δειλία καὶ ἀτολμία νὰ μὴ δραστηριοποιεῖται καὶ ὅλα νὰ πηγαίνουν κατὰ κρημνοῦ;
.           Δὲν εἶναι ἀνθρωποκτονία ἐκ προμελέτης ἡ ψήφιση νόμων καὶ φόρων πάνω ἀπὸ τὴν δύναμη τοῦ λαοῦ μὲ ἀποτέλεσμα τὴν αὐτοκτονία χιλιάδων καὶ τὸν μαρασμὸ κάθε οἰκογένειας;
.           Δὲν εἶναι ἄκρα ὑποκρισία, ὅταν δὲν σὲ ἀγγίζει ἕνα πρόβλημα, νὰ παριστάνεις τὸν «πράο καὶ ταπεινὸ» καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ νὰ μὴ ἀφήνεις σὲ ἡσυχία, ὅποιον θίξει τὸ ἀτομικό σου συμφέρον, ὑποβάλλοντας σωρηδὸν μηνύσεις εἰς βάρος του;
.           Πῶς ἔρχονται ἄνθρωποι καὶ ὑποστηρίζουν τὴν μὴ βία καὶ κηρύττουν τὴν εἰρήνη, τὴν στιγμὴ ποὺ τὰ κόμματά τους ὑποστηρίζουν διαχρονικὰ τὴ δικτατορία τοῦ προλεταριάτου, δὲν ἐπιτρέπουν τὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου, δὲν γίνεται καμμιὰ διαδήλωση ἐκεῖ, ὅπου ἔχουν μὲ τὴ βία ἐπιβληθεῖ, ἔχουν γεμίσει μὲ θύματα ἀντιφρονούντων τὰ βουνὰ καὶ τὰ λαγκάδια καὶ οἱ ὁποῖοι ἀπὸ ὅπου πέρασαν, οἱ ὁμοϊδεάτες τους δηλαδή, μετέβαλαν τὰ πάντα σὲ μία ἀπέραντη φυλακὴ καὶ σὲ «κρανίου τόπον»;
.           Ἐδῶ καὶ δύο χρόνια ἐπὶ ΔΝΤ ἀσκεῖται τρομερὴ βία σὲ ἕνα ὁλόκληρο λαὸ καὶ δὲν ἱδρώνει τὸ αὐτὶ κανενὸς εἰσαγγελέως… «Εἴμαστε ἀκριβοὶ στὰ πίτουρα καὶ φτηνοὶ στὸ στάρι».
.           Γιατί ἄλλες ἐπιθέσεις σὲ πολιτικὰ πρόσωπα πέρασαν ἀπαρατήρητες ψυχρὰ καὶ ἀδιάφορα;
.           Γιατί ἐγκλήματα κατὰ ἡμεδαπῶν ἀναφέρονται μισὰ κι ἀνέσωστα, διακριτικὰ καὶ συγκεκαλυμμένα;
.           Ὁ νόμος περὶ ἀσυλίας τῶν βουλευτῶν δὲν εἶναι βία καὶ ὑποκρισία;
.           Ἡ θεότητα τῆς κομπίνας ποὺ προσκυνοῦν οἱ πολιτικοὶ δὲν εἶναι βία στὴν πλάτη τῶν φορολογουμένων;
.           Γιατί δὲν τιμωρήθηκαν ἀκόμη οἱ φονιάδες στὴν Τράπεζα τῆς Μαρφίν;
.           Γιατί πολιτικὰ κόμματα καὶ πολιτικὰ πρόσωπα, ποὺ ζητοῦν τὴν ψῆφο τοῦ λαοῦ δὲν καταδικάζονται καὶ δὲν ἀποκλείονται ἀπὸ τὴν διαδικασία ἐκλογῆς τους, τὴν στιγμὴ ποὺ δίνουν ἄλλοθι στὴ 17 Νοέμβρη, στοὺς καταστροφεῖς κουκουλοφόρους καὶ στοὺς πυρομανεῖς ἀναρχικούς;
.           Ὁ Χριστός μας θὰ ἔλεγε καὶ σὲ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις: «Οὐαὶ ὑμὶν γραμματεῖς καὶ φαρισαῖοι ὑποκριταί! Διϋλίζετε τὸν κώνωπα καὶ καταπίνετε τὴν κάμηλον. Ἀποδεκατοῦτε τὸ ἡδύοσμον καὶ τὸ ἄνηθον καὶ τὸ κύμινον καὶ ἀφήκατε τὰ βαρύτερα τοῦ νόμου, τὴν κρίσιν καὶ τὸν ἔλεον καὶ τὴν πίστιν» (Ματθ. κγ΄ 23, 24). Ἀλήθεια, τί ἐπιλεκτικότητα, μονομέρεια καὶ ὑποκρισία εἶναι αὐτή; !!!

.           Ε] Πάσχουμε ὄντως ἀπὸ μία περίεργη ξενομανία: βλέπουμε τὰ καλὰ τῶν ξένων ὑπερφυσικὰ καὶ ἐκπληκτικὰ καὶ σπεύδουμε νὰ τὰ μιμηθοῦμε, καὶ τὰ στραβά τους, καὶ μάλιστα τῶν ἀποδεδειγμένα ἐνόχων καὶ ἀπειλούντων τὴν ὑπόσταση τοῦ ἔθνους μας καὶ τὴν ζωὴ τῶν συμπολιτῶν μας, ὡς κάτι ἁπλὸ καὶ σύνηθες, τὸ ὑποβαθμίζουμε, ἐφ᾽ ὅσον μάλιστα δὲν μᾶς ἀφορᾶ ἄμεσα!
.           Φέραμε μὲ τὶς ἐπιλογές μας καὶ τὴν ὀλιγωρία μας μέσα στὸ ἐσωτερικό τῆς χώρας μετανάστες, ποὺ ἦταν οἱ χειρότεροι στὴν πατρίδα τους, καὶ μάλιστα οἱ περισσότεροι μουσουλμάνοι, δηλαδὴ ἐκ πεποιθήσεως βίαιοι καὶ φονεῖς λόγῳ θρησκείας καὶ κουλτούρας, τρόφιμοι φυλακῶν καὶ ποινικὰ ἐπιβεβαρυμένοι ἄνθρωποι, ποὺ σφάζουν στὸ γόνατο συμπατριῶτες τους ποὺ βαπτίζονται χριστιανοὶ στὶς χῶρες προελεύσεως καὶ ὄχι μόνο, καὶ ἀδελφές τους ἀκόμη, ἂν «ἁμαρτήσουν», καὶ προσπαθοῦμε τώρα μὲ ἡμίμετρα νὰ σώσουμε τὴν κατάσταση. Ἀδύνατο!
.           Βρισκόμαστε σὲ καθεστὼς παράνομης εἰσβολῆς ἀλλοφύλων καὶ οἱ κοινωνίες βιώνουν μία τρομακτικὴ πίεση ἔχοντας δίπλα τους γιὰ ὑπεράσπιση μία ἄοπλη καὶ ξεδοντιασμένη ἀστυνομία καὶ ἕνα ἀνύπαρκτο κράτος. Δηλαδὴ πόσο εἶναι κατακριτέος καὶ κακὸς ἕνας λαϊκὸς ξεσηκωμὸς κατὰ τόπους, ὅπου τὰ πράγματα ἔχουν φτάσει στὸ ἀπροχώρητο; Ὁ λαὸς τὸ κάνει αὐτό. Αὐτὸς ξέρει, γιατί αὐτὸς πάσχει. Γιατί τὸ ἴδιο γεγονὸς στὸ Πολυτεχνεῖο, στὴν κατοχή, στην  Ἀντίσταση δὲν ἦταν κακό; Γιατί στὶς χῶρες τῆς ἀφρικανικῆς ἄνοιξης δὲν ἦταν κακό;

Ϛ´] Καὶ τὸ χειρότερο:

.           Οἱ δικαστὲς δικάζουν πλέον μὲ περιορισμένη δυνατότητα εὐθυκρισίας λόγῳ τοῦ συσχετισμοῦ δυνάμεων, συμφερόντων καὶ πιέσεων καὶ ὁ λαὸς γενικευμένα ἀπ᾽ ἔξω ἔχει ἄλλη ἄποψη.
.           Οἱ δημοσιογράφοι καὶ πληρωμένοι κονδυλοφόροι τοποθετοῦνται ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς σύμφωνα μὲ τὴ γνώμη τοῦ καναλιοῦ καὶ τοῦ κόμματός τους, ἀλλὰ στὸ διαδίκτυο  εἶναι τελείως διαφορετικὰ τὰ σχόλια τῶν χρηστῶν. Εὐτυχῶς ποὺ ὑπάρχει καὶ τὸ διαδίκτυο.
.           Οἱ δημοσκοπήσεις καὶ οἱ πολιτικὲς ἐκτιμήσεις  ἀπορρίπτουν κάποιους καὶ ὁ λαὸς στὶς ἐκλογὲς ἀδειάζει παταγωδῶς μὲ τὴν ψῆφο του τοὺς μαθητευόμενους προφῆτες καὶ μελλοντολόγους.

.           Ζ] Λοιπὸν ποῦ εἶναι τελικὰ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ δημοκρατία; Ἔχουμε ἔλλειμμα ἀλήθειας, εἰλικρίνειας, ἀγωγῆς καὶ γενναιότητας πρὸς ὑποδοχὴ τῆς πραγματικότητας. Πετᾶμε στὰ σύννεφα τῶν ἀπόψεων, τῶν φόβων μας, τῶν συμφερόντων  μας καὶ τῶν πονηρῶν διασυνδέσεών μας. Κρίνουμε καὶ κατακρίνουμε ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς.

.       Κρίμα κι εἴμαστε καὶ Ἕλληνες καὶ Ὀρθόδοξοι χριστιανοί!

ΠΗΓΗ: ΧΡΙΣΤ. ΕΣΤΙΑ ΛΑΜΙΑΣ https://sites.google.com/site/xrestia/anartiseisall/82

, ,

Σχολιάστε

ΤΡΕΜΟΥΝ ΤΗΝ 25η ΜΑΡΤΙΟΥ!

Τρέμουν τὸν ξεσηκωμὸ τῆς 25ης Μαρτίου

ΠΕΡΙ «ΒΙΑΣ» ὁ λόγος

Παναγιώτης Τιμογιαννάκης
ἐφημ. «Τύπος τῆς Κυριακῆς” 

.          «Ξαφνικὰ» τὰ κανάλια τῆς διαπλοκῆς καὶ τοῦ Μνημονίου ἀνακάλυψαν καινούργια λέξη: «Βία». Καὶ σπεύδουν νὰ τὴν καταδικάσουν. Ποιά «βία» ὅμως; Αὐτὴ ποὺ ἀπορρέει ἀπὸ τοὺς πολίτες, ὅταν ἀγανακτοῦν καὶ ἀποδοκιμάζουν. Εἴτε πολιτικούς, εἴτε δημόσιους λειτουργούς, εἴτε ὀπαδοὺς τοῦ ΠΑΣΟΚ καὶ τοῦ Μνημονίου, ὅπως ὁ Γιῶργος Νταλάρας.

.          Γι’ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις ἐπιστράτευσαν τὴν λέξη καὶ ὅλη τὴν ἑβδομάδα τὴν ἀκούγαμε ὡς ἐπωδὸ στὰ διαπλεκόμενα δελτία. Ἡ ἀντίδραση ἔγινε «βία». Ἡ ἀγανάκτηση ἔγινε καὶ αὐτὴ «βία». Τὸ ὣς ἐδῶ καὶ μὴ παρέκει μετονομάστηκε ἐπίσης σὲ «βία». Καὶ ὅλοι καταδικάζουν τὴν «βία».
.          Ὅμως, οἱ λιποθυμίες τῶν μαθητῶν στὰ σχολεῖα δὲν εἶναι βία. Οἱ διακοπὲς τοῦ ρεύματος δὲν εἶναι βία. Τὰ λεφτὰ καὶ οἱ περιουσίες τῶν πολιτῶν ποὺ ὑφαρπάζονται δὲν εἶναι βία. Ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο μιλᾶ ὁ Πάγκαλος δὲν εἶναι βία. Ὁ Παπανδρέου ποὺ μᾶς ἔστειλε στὸ Μνημόνιο καὶ καταφέρεται καὶ αὐτὸς ἐναντίον τῆς βίας δὲν εἶναι βία. Ὁ Βενιζέλος ποὺ πάει κόντρα καὶ στὶς ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας δὲν εἶναι βία. Τὸ ὅτι θὰ βάζουν χέρι καὶ στὸ μισθὸ αὐτοῦ ποὺ δὲν ἔχει νὰ πληρώσει τὰ χαράτσια δὲν εἶναι βία. Οἱ περικοπὲς τῶν φαρμάκων σὲ ἡλικιωμένους, ἀρρώστους καὶ ἀσφαλισμένους ποὺ πλήρωσαν μία ζωὴ γιὰ νὰ τὰ ἔχουν στὰ γεράματά τους, δὲν εἶναι βία. Ἡ μετακίνηση ἀποτυχημένων ὑπουργῶν σὲ ἄλλα ὑπουργεῖα ὡς ἐπιβράβευση τῆς ἀνικανότητάς τους δὲν εἶναι βία. Τὸ νὰ βγαίνεις καὶ νὰ λὲς στὸν κόσμο «μὲ ζηλεύετε, ἐπειδὴ ἀπὸ τὴν Κοκκινιὰ κατάφερα νὰ ἀποκτήσω σπίτι μεγάλο καὶ εἶμαι σίγουρος ὅτι θὰ θέλατε καὶ ἐσεῖς τὸ ἴδιο», δὲν εἶναι βία, εἶναι σοσιαλισμός. Ἔ;
.          Μά, ὑπάρχει τίποτα πιὸ βίαιο ἀπὸ τὸν Διονύσιο Σολωμὸ «ποὺ μὲ βία μετράει τὴν γῆ»; Ἡ διαπλοκὴ θὰ τὸν εἶχε καταδικάσει γιὰ τοὺς στίχους του. Φυσικά! Διότι αὐτὴ εἶναι ἡ νέα σκλαβιά. Καὶ τρέμει τὸν ξεσηκωμὸ τοῦ Γένους. Τὴν 25η Μαρτίου…

ΠΗΓΗ: kostasxan.blogspot.com

Σχολιάστε