Ἄρθρα σημειωμένα ὡς αὐτοθέωση

H ΤΡΑΓΩΔΙΑ τοῦ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

ἀπόσπασμα ἀπὸ
τὸ βιβλίο τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Σωφρονίου (†)
«Ἡ ζωή Του ζωή μου»
ἐκδ. Π. Πουρναρᾶ
Θεσσαλονίκη 1983, σελ. 48-49

Ἡ τραγωδία τοῦ ἀνθρώπου

.                 Ἡ τραγωδία τῆς ἐποχῆς μας βρίσκεται κυρίως στὴν ἄγνοιά μας ἢ τὴν ἀδυναμία μας νὰ καταλάβουμε ὅτι ὑπάρχουν δύο βασίλεια, τὸ πρόσκαιρο καὶ τὸ αἰώνιο. Θὰ θέλαμε νὰ χτίσουμε τὴ βασιλεία τῶν Οὐρανῶν στὴ γῆ ἀπορρίπτοντας κάθε ἰδέα γιὰ ἀνάσταση καὶ αἰωνιότητα. Ἡ ἀνάσταση εἶναι ἕνας μύθος. Ὁ Θεὸς εἶναι νεκρός.
.                 Ἂς ἐπιστρέψουμε πίσω στὴ βιβλικὴ ἀποκάλυψη, στὴ δημιουργία τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὔας, καὶ στὸ πρόβλημα τῆς προπατορικῆς ἁμαρτίας. «Ὁ Θεὸς φῶς ἐστι καὶ σκοτία ἐν αὐτῷ οὐκ ἔστιν οὐδεμία» (Α´ Ἰωάν. 1,5). Ἡ ἐντολὴ ποὺ δόθηκε στοὺς πρωτοπλάστους στὸν παράδεισο, ἀποδεικνύει καὶ συγχρόνως δηλώνει ὅτι, παρότι ὁ Ἀδὰμ εἶχε ἀπόλυτη ἐλευθερία ἐκλογῆς, ἡ ἐκλογή του νὰ φάει ἀπὸ τὸ δένδρο τῆς γνώσεως τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ θὰ εἶχε σὰν ἀποτέλεσμα μία διακοπὴ σχέσεως μὲ τὸ Θεό, τὴ μοναδικὴ πηγὴ τῆς ζωῆς. Λαβαίνοντας γνώση τοῦ κακοῦ – μὲ ἄλλα λόγια μὲ τὴν ὑπαρξιακὴ σχέση μὲ τὸ κακό, ἀφοῦ γεύτηκε ὁ Ἀδὰμ τὸ κακό, ἀναπόφευκτα διέκοψε τὴ σχέση του μὲ τὸν Θεό, ὁ ὁποῖος μὲ κανένα τρόπο δὲν μπορεῖ νὰ ἔχει σχέση μὲ τὸ κακὸ (Β´ Κορ. 6,14.15). Διακόπτοντας τὴ σχέση μὲ τὸ Θεὸ ὁ Ἀδὰμ πεθαίνει. «ᾟ δ’ ἂν ἡμέρα φάγητε ἀπ’ αὐτοῦ» καὶ ἔτσι ἀπομακρυνθεῖτε ἀπὸ ἐμένα, περιφρονώντας τὴν ἀγάπη μου, τὴν ἐντολή μου, τὸ θέλημά μου, «θανάτῳ ἀποθανεῖσθε» (Γέν. 2,17). Ὁ ἀκριβὴς τρόπος κατὰ τὸν ὁποῖο «ἐδοκίμασεν» ὁ Ἀδὰμ τὸν καρπὸ τῆς γνώσεως τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ δὲν εἶναι οὐσιώδης. Ἡ ἁμαρτία τοῦ ἦταν ἡ ἀμφιβολία του γιὰ τὸν Θεό, ἡ ἐπιθυμία του νὰ καθορίσει τὴ ζωή του ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ Θεό, ἀκόμα ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ αὐτὸν κατὰ τὸν τύπο τοῦ Ἑωσφόρου. Αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι ἡ οὐσία τοῦ ἁμαρτήματος τοῦ Ἀδάμ. Ἦταν μία κίνηση πρὸς αὐτοθεοποίηση. Ὁ Ἀδὰμ μποροῦσε νὰ ἐπιθυμεῖ φυσικὰ τὴν θεοποίηση, ἄλλωστε εἶχε δημιουργηθεῖ κατ’ εἰκόνα Θεοῦ, ἀλλὰ ἁμάρτησε στὸν τρόπο θεοποιήσεως, γιατί αὐτὴ δὲν ἔγινε διὰ μέσου της ἑνώσεώς του μὲ τὸν Θεὸ ἀλλὰ μὲ ρήξη. Τὸ ἑρπετὸ ἐξαπάτησε τὴν Εὔα, τὴ σύζυγο ποὺ ὁ Θεὸς εἶχε δημιουργήσει γιὰ τὸν Ἀδάμ, ἰσχυριζόμενο ὅτι ὁ Θεὸς ἔθετε αὐτὴ τὴν ἀπαγόρευση ποὺ τοὺς περιόριζε τὴν ἐλευθερία τους νὰ ἀναζητήσουν γνώση Θείας πληρότητας, τὴν ὁποία ὁ Θεὸς δὲν ἐπιθυμοῦσε γι’ αὐτοὺς ποὺ «θὰ ἦταν ὡς θεοὶ γινώσκοντες τὸ καλὸν καὶ τὸ κακὸν» (Γέν. 3,5).
.           Συνάντησα τὴν ἰδέα τῆς τραγωδίας ὄχι στὴ ζωὴ ἀλλὰ στὴ φιλολογία. Οἱ σπόροι τῆς τραγωδίας –τὸ διαπίστωσα στὴ νεαρή μου ἠλικία– σπέρνονται ὅταν ὁ ἄνθρωπος συναρπάζεται ἀπὸ κάποιο ἰδανικό. Γιὰ νὰ πετύχει αὐτὸ τὸ ἰδανικό, ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἕτοιμος νὰ διακινδυνεύσει κάθε θυσία, κάθε ταλαιπωρία, ἀκόμα κι αὐτὴ τὴ ζωή του. Συμβαίνει ὅμως, ὅταν πετύχει τὸ ἀντικείμενο τῶν προσπαθειῶν του, ν’ ἀποδεικνύεται ὅτι αὐτὸ εἶναι μία ἀνόητη χίμαιρα. Ἡ πραγματικότητα δὲν ἀνταποκρίνεται σ’ αὐτὸ ποὺ εἶχε κατὰ νοῦ. Αὐτὴ ἡ λυπηρὴ ἀνακάλυψη ὁδηγεῖ σὲ βαθειὰ ἀπαγοήτευση, σ’ ἕνα τραυματισμένο πνεῦμα, ἕνα τερατώδη θάνατο.
.           Πολλοὶ ἄνθρωποι ἔχουν διαφορετικὰ ἰδανικά. Ὑπάρχει τὸ ἰδανικό τῆς δυνάμεως, ὅπως συνέβη μὲ τὸν Μπόρις Γκοντούνωφ. Στὴν ἐπιδίωξη τοῦ σκοποῦ του δὲν δίστασε οὔτε μπροστὰ στὴν αἱματοχυσία. Κατόπιν ὅμως ἀνακάλυψε ὅτι δὲν ἀπέκτησε αὐτὸ ποὺ ἀνέμενε· «ἔφτασα στὸ ὕψος τῆς δυνάμεως, ἀλλὰ ἡ ψυχή μου δὲν γνωρίζει εὐτυχία». Ἂν καὶ τὰ σχετικὰ μὲ τὸ πνεῦμα ἀπαιτοῦν εὐγενέστερη ἔρευνα, ὁ ἰδιοφυὴς στὸ βασίλειο τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τέχνης ἀργὰ ἢ γρήγορα ἀνακαλύπτει τὴν ἀνικανότητά του νὰ πραγματοποιήσει τὰ ἀρχικά του ὁράματα. Καὶ πάλι ἡ λογικὴ κατάληξη εἶναι ὁ θάνατος.
.           Ἡ μοίρα τοῦ κόσμου μὲ συγκλόνισε βαθειά. Ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ σὲ ὁποιοδήποτε στάδιο ἦταν ἀναπόφευκτα συνδεδεμένη μὲ ταλαιπωρίες. Ἀκόμα καὶ ἡ ἀγάπη ἦταν γεμάτη ἀντιθέσεις καὶ πικρὲς κρίσεις. Ἡ σφραγίδα τῆς καταστροφῆς ἦταν παντοῦ.

 

 

, , ,

Σχολιάστε

ΧΡΥΣΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΣΤΟΝ ΗΓΕΤΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΘΕΩΣΕΩΣ (Πάπα)

.       ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»: Στὴν ἐποχὴ τοῦ Γενικοῦ Ξεπουλήματος καὶ τῆς Ὁλικῆς Ἀλλοτριώσεως δὲν πρέπει νὰ ἐκπλήττεται κανένας μὲ τίποτα. Ὅλα θυσιάζονται στὸν βωμὸ τῶν Ὠμῶν Συμφερόντων, τῶν Ἀνόμων Σκοπιμοτήτων, τοῦ Θεομίσητου Συγκρητισμοῦ. Ἐδῶ ξεπουλιέται ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΧΩΡΑ μὲ τοὺς ἰθαγενεῖς της (ἡ Ἑλλάς), «σιγὰ τὰ λάχανα» ἂν ξεπουληθεῖ καὶ λίγη Ἀξιοπρέπεια καὶ καμιὰ …φλοῦδα ἀπὸ Ὁμολογιακὸ ΗΘΟΣ στὸν πάπα, ὁ ὁποῖος ἐκπροσωπεῖ τὸ ἀναποδογυρισμένο Εὐαγγέλιο τῆς Ἑκκλησίας τοῦ Χριστοῦ!
.        Τὸ σχόλιο τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ» εὐθύβολο. Ἀλλὰ -δυστυχῶς- οἱ συνειδήσεις ἀλεξίσφαιρες!

ΧΡΥΣΑ ΜΕΤΑΛΛΙΑ

.        Μέχρι σήμερα ξέραμε ὅτι χρυσὰ μετάλλια ἀπονέμονται σὲ πρόσωπα ποὺ διακρίθηκαν σὲ κάποιον ἡρωϊκὸ ἢ ἀλτρουιστικὸ ἀγώνα ἢ σὲ κάποια ἔρευνα ποὺ ὠφελεῖ γενικότερα τὴν κοινωνία.
.        Τώρα ὅμως πληροφορούμαστε καὶ γιὰ προσφορ χρυσο μεταλλίου στν γέτη τς παναιρέσεως κα τς παναμαρτίας, τν Πάπα. Στὸ πρόσωπο ποὺ ἐνσαρκώνει σὲ ἀπόλυτο βαθμὸ τὴν ἔπαρση καὶ τὴν ἀπόλυτη κοσμικὴ ἐξουσία. Διαβάστε τὴν εἴδηση: «Πόλη τοῦ Βατικανοῦ, 5 Ὀκτωβρίου 2011. Σύμφωνα μὲ ρωμαιοκαθολικὰ Μ.Μ.Ε. στὸν Πάπα Βενέδικτο XVI ἀπονεμήθηκε τὸ Χρυσὸ Μετάλλιο τοῦ Ἀποστόλου Ἰάσονα τῆς Θεσσαλονίκης ἀπὸ ἀντιπροσωπεία τοῦ Τμήματος Θεολογίας τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Θεσσαλονίκης. Τὸ μετάλλιο ἔδωσαν προσωπικὰ ὁ πρόεδρος τοῦ Συλλόγου Ἀποφοίτων καὶ οἱ ὑποψήφιοι διδάκτορες τοῦ πανεπιστημίου, Στέφανος Ἀθανασίου καὶ ὁ Γενικὸς Γραμματέας Σίσκος Ζήσης.
.        Στὸ χαιρετισμό του ὁ Πάπας πρὸς τοὺς προσκυνητές, ποὺ συγκεντρώθηκαν στὴν πλατεία τοῦ Ἁγίου Πέτρου, ἀπευθύνθηκε στὴν ἀντιπροσωπεία τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, λέγοντας ὅτι αἰσθάνθηκε “βαθιὰ τιμὴ” μὲ αὐτὴ τὴν “χειρονομία”, ἡ ὁποία εἶναι ἕνα “εὔγλωττο σύμβολο τῆς αὐξανομένης κατανοήσεως καὶ τοῦ διαλόγου μεταξὺ Ρωμαιοκαθολικῶν καὶ Ὀρθοδόξων”».
.        λλ τί εναι Πάπας; Εναι κενος ποὺ ντικατέστησε τν Θε μ τν νθρωπο! Παπισμς εναι γενεσιουργς ατία τοῦ θεϊστικο ομανισμο, κατ τν σιο ουστίνο Πόποβιτς, ὁ ὁποῖος προσθέτει: Τὸ δόγμα τοῦ ἀλαθήτου τοῦ Πάπα «εἶναι ἡ τελευταία μεταμόρφωσις (transformatio) καὶ ἡ τελικὴ ἀποθέωσις (glorificatio) τοῦ οὐμανισμοῦ». Στὴν αὐτοαποκαλουμένη Ρωμαϊκὴ «ἐκκλησία» ὁ Θεάνθρωπος Κύριος ἀπωθήθηκε στὸν οὐρανὸ καὶ στὴν θέση του τοποθετήθηκε ὁ ἀναπληρωτὴς Vicarius Christi, δηλαδὴ ὁ Πάπας!
.        Κατὰ τὸν ἴδιο Ὅσιο «στὴν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ὑπάρχουν τρεῖς κυρίως πτώσεις, τοῦ Ἀδάμ, τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Πάπα. Ἡ οὐσία τῆς πτώσεως στὴν ἁμαρτία εἶναι πάντοτε ἡ ἴδια: τὸ νὰ θέλει κανεὶς νὰ γίνει καλὸς διὰ τοῦ ἑαυτοῦ του». Ἔτσι ὅμως ἐξισώνεται ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν διάβολο, ὁ ὁποῖος θέλησε νὰ γίνει καὶ αὐτὸς θεὸς διὰ τοῦ ἑαυτοῦ του. Ἡ ἰδιαιτερότητα τοῦ Παπισμοῦ, κατὰ τὸν ὅσιο Ἰουστίνο, ἔγκειται στὴν τόλμη του νὰ ἀναγάγει σὲ δόγμα τὸν σατανικὸ πόθο τοῦ ἀνθρώπου νὰ αὐτοθεωθεῖ. Μὲ ὅλα αὐτὰ ὁ Παπισμός, ὅπως ἐπισημαίνει ὁ ἴδιος Ὅσιος, τὸ μοναδικὸν «ἐργαστήριον σωτηρίας» στὸν κόσμο τοῦτο, ἡ Ἐκκλησία, μεταβάλλεται βαθμηδὸν εἰς δαιμονοποιημένον «ἐργαστήριον ἐκβιασμοῦ ἀνθρωπίνων συνειδήσεων καὶ ἀπανθρωπίας».
.        Ατ βράβευσαν μ χρυσ μετάλλιο ὁ Σύλλογος Ἀποφοίτων καὶ οἱ ὑποψήφιοι διδάκτορες τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Στέφανος Ἀθανασίου καὶ ὁ Γ. Γ. Σίσκος Ζήσης! Εγε τους! …
.        Εἶναι νὰ μὴν κυριεύεται ἡ Ὀρθόδοξη ψυχὴ ἀπὸ βαθυτάτη μελαγχολία καὶ ἱερὴ ἀγανάκτηση;

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», ἀρ. τ. 2034, 01.12.2011
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , , , , , , ,

Σχολιάστε