Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Αὐτογνωσία

«ΕΙΜ’ ΕΝΤΑΞΕΙ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΜΑΡΤΙΕΣ!»

«Δὲν ἔχω ἁμαρτίες…»

    .            Πολλὲς φορὲς οἱ ἄνθρωποι δὲν πα­ρα­δεχόμαστε τὰ λάθη μας, τὶς ἀδυ­να­μίες μας, τὶς ἁμαρτίες μας. Παρου­σιάζονται εὐκαιρίες ποὺ μᾶς ὑποδει­κνύ­ονται λάθη, μᾶς καλοῦν σὲ μετάνοια καὶ σπεύδουμε ἐπιπόλαια ν’ ἀπαν­τή­σου­με πὼς δὲν ἔχουμε κάνει σοβαρὰ λά­θη, δὲν ἔχουμε ἁμαρτίες. «Δὲν ἔχω ἁ­μαρ­τίες», «Οὔτε σκότωσα οὔτε ἀδί­κη­σα…», «Εἶμαι ἐντάξει…». Πρόχειρες, βια­­­­στικὲς ἀπαν­τή­σεις σὲ κάθε πρόσκληση γιὰ μετάνοια.
.             Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ συγκεκριμένα ὁ ἱερὸς εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, στὴν Α΄ Κα­θολική του ἐπιστολή, ἀπαντᾶ σ’ ὅ­σους ὑπο­στηρίζουν κάτι τέτοιο, λέγον­τας: «Ἐὰν εἴ­πω­μεν ὅτι ἁμαρτίαν οὐκ ἔχομεν, ἑαυτοὺς πλανῶμεν καὶ ἡ ἀλήθεια οὐκ ἔστιν ἐν ἡ­μῖν» (Α´ Ἰω. α´ 8)· ἂν ἰσχυριζόμαστε πὼς δὲν ἔχουμε διαπράξει κα­μιὰ ἁμαρτία, τοὺς ἑαυτούς μας ἐξαπατοῦμε καὶ ἡ ἀλή­θεια δὲν ὑπάρχει μέσα μας.
.          Πλανᾶται ὁ ἄνθρωπος, ὅταν πιστεύει καὶ ὑποστηρίζει πὼς δὲν ἔχει διαπράξει ἁ­μαρτία. Ἡ πλάνη αὐτὴ ἔχει θύμα τὸν ἴ­διο μας τὸν ἑαυτό. Δημιουργεῖ τὴν ψευδαίσθηση ὅτι ὅλα εἶναι καλὰ στὴ ζωή μας καὶ δὲν ἔχουμε κάτι ποὺ νὰ μᾶς βαραίνει. Αὐτὴ ἡ πλάνη μᾶς ὁδηγεῖ στὸν πνευματικὸ θάνατο. Χωρὶς νὰ τὸ καταλα­βαίνουμε ὁδηγοῦμε τὸν ἑαυτό μας στὸν γκρεμὸ καὶ τὴν καταστροφή. Ζοῦμε σὲ ἕ­ναν ψεύτικο κόσμο. Γι᾿ αὐτὸ καὶ δὲν θέ­λουμε νὰ διορθώσουμε τίποτε καὶ ἀνα­βάλλουμε νὰ ἐξομολογηθοῦμε.
.          Σ’ αὐτὴ τὴν πλάνη μᾶς ὁδηγεῖ ἡ ἔλλει­ψη αὐτογνωσίας. Δὲν γνωρίζουμε τὸν ἑ­αυτό μας, ἀγνοοῦμε ὅτι «πολλὰ πταίομεν ἅπαντες», ἀκόμη καὶ μία μέρα νὰ ἦ­ταν ἡ ζωή μας ἐπὶ τῆς γῆς. Νομίζουμε πὼς ὅλα τὰ γνωρίζουμε καὶ καλὰ τὰ πράτ­τουμε. Ὁ ἐγωισμός μας δὲν μᾶς ἀ­φήνει νὰ δοῦμε καθαρὰ τὶς ἀδυναμίες καὶ τὰ ἐλαττώματά μας. Βλέπουμε καὶ μεγαλοποιοῦμε τὰ λάθη τῶν ἄλλων καὶ ἀ­γνοοῦμε τὰ δικά μας. Καταδικάζουμε εὔ­κολα τοὺς ἄλλους καὶ ἀμνηστεύουμε τὰ ἀτοπήματά μας. Ξεχνοῦμε πὼς ὁ πα­λαιὸς ἄνθρωπος ἔχει βάθος μέσα μας ποὺ πρέπει νὰ τὸ ἀνακαλύψουμε καὶ νὰ τὸ διορθώσουμε.
.          Ἀκόμη δὲν γνωρίζουμε τί εἶναι ἡ ἁ­μαρ­τία, γι’ αὐτὸ εὔκολα ὁδηγούμαστε σ᾿ αὐ­τὴ τὴν πλάνη. Δὲν γνωρίζουμε πόσο μεγάλο εἶναι τὸ κακὸ ποὺ προκαλεῖ στὴν ψυ­χὴ καὶ στὸ σῶμα μας. Πόσο μᾶς ἀ­πομακρύνει ἀπὸ τὸν Θεό, τὴν ἀληθινὴ ζωή, τὴν Ἐκκλησία. Εὔκολα μπλεκόμαστε στὰ δίχτυα της, ὑποκύπτουμε στὰ δε­λεάσματά της χωρὶς νὰ σκεφτόμαστε τὶς αἰώνιες ἐπιπτώσεις της.
.              Σ’ αὐτὴ τὴν κατάσταση παραβλέπουμε τὸν ἔλεγχο τῆς συνειδήσεώς μας, τὸ «ἀδέκαστον δικαστήριον», σύμφωνα μὲ τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο. Ἡ φωνὴ αὐτὴ μιλᾶ ἔντονα μέσα μας σὲ κάθε παράβαση τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ καὶ μᾶς ὑποδεικνύει τὸ ὀρθό. Κι ὅμως ἐμεῖς ­προσπαθοῦμε μὲ κάθε τρόπο νὰ πνίξουμε τὸν ἔλεγχό της, γι’ αὐτὸ καὶ δύσκολα διορθωνόμαστε.
.              Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἐπίσης τονίζει: «Ὅποιος γνωρίζει τὴν ἀρρώστια του, αὐτὸς καὶ τὸν γιατρὸ ζητάει ὁπωσδήποτε καὶ τὰ φάρμακα τὰ ὑποφέρει. Ὅποιος ὅ­μως δὲν ἔχει συναίσθηση τῆς ἀρρώστιας του, αὐτὸς δὲν μπορεῖ νὰ σωθεῖ ἀπ’ αὐτήν» (ΕΠΕ 18α, 269).
.                Ἀνάγκη ἐπείγουσα νὰ συναισθανθοῦμε πὼς ἡ ἁ­μαρ­τία εἶναι ἀρρώστια θανατηφόρα τῆς ψυχῆς. Νὰ διώ­ξουμε μακριὰ κάθε τέτοια πλάνη ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ σι­γά-σιγὰ στὸ θάνατο. Μὴν ἀμνηστεύουμε τὰ λάθη μας. Νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν ἀξία τῆς μετανοίας, νὰ ἐξετάσουμε ἀντικειμενικά, μὲ κάθε εἰλικρίνεια τὸν ἑ­αυτό μας, νὰ σκύψουμε βαθιὰ μέσα μας, νὰ πα­ρα­δεχθοῦμε ὅτι «ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν» ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Νὰ παρακαλέσουμε τὸν Ἅγιο Θεὸ νὰ φωτίσει τὰ σκοτάδια τῆς ψυχῆς μας. Νὰ μελετοῦμε τὸν αἰώνιο λόγο Του μέσα ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὰ πνευματικὰ βιβλία καὶ νὰ καθρεφτίζουμε σ’ αὐτὰ τὸν ἑαυτό μας. Τέλος, νὰ σπεύδουμε μὲ συντριβὴ καρδιᾶς, μὲ ταπείνωση καὶ μὲ εἰλικρίνεια ἐνώπιον τοῦ Πνευ­μα­τικοῦ νὰ καταθέτουμε τὶς ἀνομίες μας. Αὐτὴ θὰ εἶναι ἡ σωτηρία μας.

, ,

Σχολιάστε

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ [2] «Οὔτε ταπεινὰ τὸν ἑαυτό τους παραδέχθηκαν, οὔτε μετανοημένα στὸν Θεὸ στράφηκαν πρὸς βοήθεια». (μον. Μωυσῆς Ἁγιορ.)

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: «Οτε ταπειν τν αυτό τους παραδέχθηκαν, οτε μετανοημένα στν Θε στράφηκαν πρς βοήθεια».
.        Μήπως τὸ ἀνωτέρω θὰ μποροῦσε νὰ “διαβαστεῖ” καὶ ἀπὸ πλευρᾶς ἐθνικῆς (πολιτικῆς-ἐκλογικῆς) αὐτογνωσίας;

  Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ μοναχοῦ Μωυσέως Ἁγιορείτου

«Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ»,
σελ. 14-18
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 2006

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

[Β´]

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/05/01/ὀ-ἄγνωστος-ἑαυτός-μας/

.         Ἕνας ἀσυγκρότητος ἑαυτὸς παρασύρει τὸν ἄνθρωπο σὲ μύρια δεινά. Ἀξίζει ἡ ἰδιαίτερη προσοχὴ στὸν ἑαυτό μας καὶ ἡ διακριτικὴ ἀντιμετώπισή του. Ἡ γνώση τοῦ ἑαυτοῦ μας εἶναι ἔργο, ὅπως εἴπαμε, δύσκολο καὶ μακρύ, ἀλλὰ εὐχάριστο, γιατί ὁδηγεῖ σὲ ἄνεση. Ἄνεση πραγματικὴ κυρίως ἔχει ὁ ταπεινός. Αὐτογνωσία θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε εἶναι ἡ κατάκτηση τῆς θεοΰφαντης ταπεινώσεως. Αὐτογνωσία ἔχει αὐτὸς ποὺ γνωρίζει τὴν ἀδυναμία του, τὰ λάθη του, τὴν μικρότητά του, τὸ εὐόλισθό του καὶ ταπεινὰ φρονεῖ. Ἀγαπᾶ ὄχι αὐτοὺς ποὺ τὸν ἐπαινοῦν, γιὰ νὰ ὑπερηφανεύεται, ἀλλὰ αὐτοὺς ποὺ τὸν ἐλέγχουν, γιὰ νὰ ταπεινώνεται. ταπεινς τς ατίες τν δυσκολιν του ψάχνει κα βρίσκει στν αυτό του κα δν τς ρίχνει νεύθυνα κι εκολα πάντα στος λλους. Νὰ φτιάξουμε ἕνα ἐργοστάσιο καλῶν λογισμῶν, ἔλεγε συχνὰ ὁ μακαριστὸς Γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης. Ὁ ταπεινὸς ἔχει πάντα ὡραίους λογισμούς, δὲν ὑποπτεύεται, δὲν ἄγχεται, δὲν φοβᾶται κι εἶναι πάν­τα ἱκανοποιημένος, εὐχαριστημένος, εἰρηνικός, γλυκὺς κι εὐχάριστος. Ἀντίθετα ὁ περήφανος εἶναι ἀνικανοποίητος, ἀνήσυχος, καχύποπτος, ταραγμένος, νευρικός, θυμώδης καὶ κακότροπος, ζεῖ μόνο γιὰ τὸν ἑαυτούλη του καὶ τὴν καλοπέρασή του.
.        Αὐτὸς ποὺ γνώρισε καλὰ τὸν ἑαυτό του λέγει ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ συγγραφέας ἑνὸς μόνον βιβλίου, τῆς οὐρανοδρόμου Κλίμακος, ποτὲ δὲν θὰ ὑπερβεῖ τὰ ὅρια καὶ τὶς ἀντοχές του ὑπερήφανα, ἀλλὰ θὰ βαδίζει ταπεινὰ τὴν ὁδὸ τῆς μακάριας ταπεινοφροσύνης. Νικώντας τὴν ἑωσφορικὴ ὑπερηφάνεια, ἡ ὁποία μᾶς ἐκθέτει σὲ ἀγγέλους καὶ ἀνθρώπους, λυπεῖ τὸν Θεὸ καὶ χαροποιεῖ τὸν ἐφευρέτη της δαίμονα, ὁδηγούμεθα σὲ ἀσφαλῆ λιμένα καὶ προγευόμεθα τὴν οὐράνια ἀνεκλάλητη χαρά. Ἡ περιπέτεια τοῦ ἀνθρώπου ἀρχίζει ἀπὸ τὸν κῆπο τῆς Ἐδέμ. Ἐκεῖ φάνηκε καὶ ἡ τραγικότητα τοῦ ἀνθρώπου. Θεός, ν θ μπορούσαμε νθρωπομορφικ ν πομε, τ χασε μαζί μας, δν περίμενε τι θ βγομε τόσο σκάρτοι. Ὁ Ἀδὰμ εἶχε τὰ πάντα καὶ ἡ Εὔα τὸ ἴδιο. Στὸν κανόνα ποὺ τοὺς ἔβαλε ὁ Θεός, νὰ μὴ γευθοῦν τὸν καρπὸ τοῦ δένδρου τῆς γνώσεως, παρήκουσαν κι ἀπίστησαν κι ὑπάκουσαν στὸν ὑποσχόμενο ταχύρρυθμη γνώση κι ἰσοθεΐα πονηρὸ δαίμονα. Ὁ πόθος τοῦ ἀνθρώπου γιὰ θέωση ἔγινε ὁ τάφος του. Θέλησε νὰ θεωθεῖ δίχως Θεό, νὰ γίνει βιαστικὰ παντογνώστης. Ἀντὶ νὰ κερδίσει, ἔχασε κι αὐτὸ ποὺ εἶχε. Ἡ τραγωδία εἰσῆλθε στὸν κόσμο. Ἡ μεγαλύτερη τραγικότητα εἶναι ὁ Θεὸς ἐρχόμενος τὸ δειλινὸ τοὺς δίνει εὐκαιρία μετανοίας, τὴν ὁποία οἱ πρωτόπλαστοι δυστυχῶς δὲν ἐκμεταλλεύονται. Ἔτσι ὥστε οἱ ἅγιοι πατέρες νὰ λέγουν πὼς ο πρωτόπλαστοι δν χασαν τν παράδεισο, γιατί μάρτησαν, λλ γιατί δικαιολογήθηκαν. Ὁ Γέροντας Παΐσιος ἔλεγε τὸν βαρὺ ἀλλὰ ἀληθινὸ λόγο: «ποιος συνέχεια δικαιολογεται, χει Γέροντά του τν δαίμονα»!
.            Ὁ δικαιολογούμενος ἄνθρωπος εἶναι συνήθως ἀνειλικρινής, ἀνέντιμος, ἀμετανόητος, ρίχνει τὶς εὐθύνες στοὺς ἄλλους, δὲν γνωρίζει τὸν ἑαυτό του. Ὁ Ἀδὰμ μετέθεσε τὴν εὐθύνη στὴν Εὔα κι ἡ Εὔα στὸ φίδι. Τελικὰ φαίνεται νὰ εὐθύνεται ὁ Θεός, ὁ δημιουργὸς τῆς γυναίκας καὶ τοῦ φιδιοῦ. Ἡ ἀνευθυνότητα τῶν πρωτοπλάστων ἀποτελεῖ τέλεια ἀγνωσία τοῦ ἑαυτοῦ τους, μὴ παραδοχὴ τοῦ λάθους τους, μὴ ἀποδοχὴ τῆς ἀδυναμίας τους. Οτε ταπειν τν αυτό τους παραδέχθηκαν, οτε μετανοημένα στν Θε στράφηκαν πρς βοήθεια. Ἡ στάση τους ἦταν περήφανη, ἀφοῦ πάντα ἡ περηφάνεια σκοτίζει τὸν νοῦ καὶ τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ δὲν τὸν ἀφήνει νὰ διακρίνει τὴν ὀρθότητα κι ἀλήθεια. Ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι ἡ μητέρα ὅλων τῶν παθῶν. Ἡ ταπείνωση ὁ φύλακας ὅλων τῶν ἀρετῶν. Ἡ περηφάνεια παραμορφώνει τὸν ἄνθρωπο. Ἡ ταπείνωση τὸν ὡραιοποιεῖ. Ἡ ὑπερηφάνεια αἰχμαλωτίζει. Ἡ ταπείνωση ἐλευθερώνει. Ὁ ὑπερήφανος δὲν γνωρίζει τὸν ἑαυτό του, τὸν ἐξυψώνει ἀφιλάνθρωπα κι ἀφιλόθεα. Ὁ ταπεινὸς σκύβει μέσα του, ἔχει ἐπίγνωση, αὐτογνωσία, αὐτομεμψία, φιλοθεΐα, φιλαδελφία καὶ φιλανθρωπία.
.         Μόνο ὁ ταπεινὸς τελικὰ γνωρίζει καλὰ τὸν ἑαυτό του. Γιατί αὐτὴ ἡ γνώση εἶναι ἀδύνατη δίχως τὴν θεία βοήθεια. Ὁ ταπεινὸς εἶναι ὁ πλούσια ἀπὸ τὸν Θεὸ εὐλογημένος ἄνθρωπος. Ὁ Ἁγιορείτης παπὰ Τύχων ὁ Ρῶσος ἔλεγε: Ὁ Θεὸς κάθε πρωὶ εὐλογεῖ τὸν κόσμο μὲ τὸ δεξί του χέρι, ὅταν δεῖ ταπεινό, τὸν εὐλογεῖ καὶ μὲ τὰ δυό του χέρια! Ἐπίσης συχνὰ ἔλεγε: Στν κόλαση θ εναι διάφοροι νθρωποι, θ εναι κα καλο κι λεήμονες κι γκρατες, λλ κανένας ταπεινός. Κα στν παράδεισο θ εναι διάφοροι νθρωποι, !


, , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ [1] «Ὁ κόσμος μᾶς θέλει σήμερα ν᾽ ἀσχολούμεθα πιὸ πολὺ μὲ τοὺς ἄλλους κι ὄχι μὲ τὸν ἑαυτό μας» (μον. Μωυσῆς Ἁγιορ.)

 Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ μοναχοῦ Μωυσέως Ἁγιορείτου

«Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ»,
σελ. 14-18
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 2006

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

[Α´]

.         Ὁ ἄνθρωπος στὸ τολμηρὸ παιχνίδι του μὲ τὴν ἐλευθερία, ὡς καταχραστὴς τῆς θεοσδοτης δωρεᾶς τῆς ἱερῆς ἐλευθερίας, ἁμαρτάνει, αὐτοθεώνεται καὶ θέτει τὸν ἑαυτό του κέντρο τοῦ κόσμου. Ὑψώνει τὸ ἐγώ του, ἀπομονώνεται καὶ προγεύεται θάνατο μὲ τὴν ἀκοινωνησία του. Ἔτσι ὁ κύριος ἐχθρὸς τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ ἴδιος ὁ κακὸς ἐαυτός του. Παρασύρεται ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν πλεονέκτη ἑαυτό του καὶ νωχελικὰ κι ἀναντίδραστα τὸν ἀκολουθεῖ πάκουα. Ἀποτελεῖ λοιπὸν βασικὸ ἐμπόδιο τῆς σωτηρίας μας. Ὁ ἀγώνας μας ἔγκειται στὴν ἀπελευθέρωσή μας ἀπὸ τὸν ἀντίπαλο δόλιο ἑαυτό μας, στὴ νίκη μας ἐπ᾽ αὐτοῦ μὲ τὸ ξερίζωμα τῶν ἀντιθέων παθῶν καὶ τὴν καλλιέργεια τῶν ἐνθέων ἀρετῶν. Ἡ ἀποκατάσταση τῶν σχέσεων τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν ἑαυτό του, κατὰ τὸν π. Μιχαὴλ Καρδαμάκη, ἀποτελεῖ συμφιλίωση μαζί του, ἀποειδωλοποίηση κι ἀναζήτηση τοῦ ἑαυτοῦ του στὸν Θεό.
.         Ἡ μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ αὐτογνωσία συντείνει στὴν ἀποβολὴ τῆς δαιμονοφορούμενης ἐγωκεντρικότητος. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ δὲν ἔχει θέσει σὲ κεντρικὴ θέση τῆς ζωῆς του τὸν Θεό, δὲν πιστεύει, δὲν ἐλπίζει καὶ δὲν ἐμπιστεύεται τὸν Θεό, φυλακίζεται στὸ ἐγώ του. Ἀπομακρυνόμενος ἀπὸ τὸν Θεό, τὸν συνάνθρωπο καὶ τὸν πραγματικὸ καὶ ὅλο ἑαυτό του ὁ ταλαίπωρος ἄνθρωπος δημιουργεῖ ἕνα πλαστὸ ἑαυτὸ ποὺ τὸν παραπλανᾶ. Ἔχει μεγάλη σημασία κι ἀξία ν᾽ ἀσχοληθεῖ κανεὶς ὀρθὰ μὲ τὸν ἑαυτό του. Δὲν εἶναι διόλου ἀσήμαντη πράξη.  κόσμος μς θέλει σήμερα ν᾽ σχολούμεθα πι πολ μ τος λλους κι χι μ τν αυτό μας. Μερικοὶ μάλιστα τὸ ἔργο αὐτὸ τὸ θεωροῦν κι ἐγωιστικό. ν μως δν γνωρίσουμε κα βοηθήσουμε τν αυτό μας, δν μπορομε ν βοηθήσουμε κα τος λλους, κατὰ τὸν ἔξοχο λόγο τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου. Πρῶτα θὰ καθαριστοῦμε κι ὕστερα θὰ καθαρίσουμε, πρῶτα θὰ φωτισθοῦμε, κι ὕστερα θὰ φωτίσουμε.
.        Ὁ ὅσιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος εἶχε βοηθηθεῖ ἀπὸ τὴν μακρά του ἄσκηση κι οἱ λόγοι του καρπὸς ἐμπειρίας καὶ θείας φώτισης μᾶς κατανύσσουν, βοηθοῦν καὶ φωτίζουν. Λέγει ὅτι ἡ παντοτινή μας ἐργασία εἶναι ὅπως ὁ ἔσω ἄνθρωπος καταστεῖ εὐάρεστος σ᾽ Αὐτὸν ποὺ ἐτάζει καρδιὲς καὶ νεφροὺς καὶ νὰ καταφρονήσουμε τὰ περιττὰ κι ἀνωφελῆ. Ὁ χριστιανὸς καλεῖται πάντα πρώτιστα νὰ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸν ἐσωτερικὸ καλλωπισμό του. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος παρακαλεῖ στὴν ἐπιστολή του τοὺς Ἐφεσίους ν᾽ ἀγωνισθοῦν γιὰ νὰ κατοικήσει ὁ Χριστὸς στὶς καρδιές τους μὲ τὴν θερμὴ πίστη τους κι ἑδραιωμένοι μὲ τὴν ἀγάπη. Ὁ καλλιεργημένος ἐσωτερικὰ ἄνθρωπος εἶναι κι ἐξωτερικὰ ὡραῖος μὲ τὸν στολισμὸ τῶν ἀρετῶν· πράος, εἰρηνικός, γαλήνιος, ταπεινός, ἠσύχιος καὶ νηφάλιος. Ἡ ἐσωτερικὴ νηνεμία δύναται νὰ φυλάει τὸν ἄνθρωπο ἤρεμο παρὰ τὴν ἐξωτερικὴ ἀνησυχία. Ὅπως ἔλεγε ὁ ἅγιος Σιλουανός: «ὁ οὐρανὸς μὲ τὴν γῆ νὰ ἑνωθεῖ, δὲν φοβᾶμαι»!
.         Ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ ἡ θεόπνευστη ἁγιοπατερικὴ σοφία μᾶς καλεῖ νὰ ἐπιστρέψουμε καὶ νὰ βροῦμε τὴν εἰρήνη τῆς καρδιᾶς μας. Ὁ ἅγιος Νεῖλος ὁ Ἀσκητὴς λέγει: «Στρέψου μέσα σου καὶ κλείσου στὸ ταμιεῖον τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐκεῖ θὰ βρεῖς τὸν Κύριό σου»! Ἀσχολούμενος κανεὶς μὲ τὸν ἑαυτό του δὲν ἀγνοεῖ κι ἀδιαφορεῖ γιὰ τοὺς ἄλλους ἀσφαλῶς, δὲν τοὺς παραβλέπει καὶ προσπερνᾶ ἀφιλάνθρωπα, δὲν ζεῖ στὸν δικό του κόσμο, ὅπως θὰ λέγαμε, ἀλλὰ δὲν κινεῖται κριτικὰ κι ἐπικριτικά, φλυαρώντας καὶ κουτσομπολεύοντας τοὺς πλησίον, τὰ γεγονότα καὶ τὶς καταστάσεις περίεργα. πως λέγει νας σιος, ταν χεις να νεκρ στ σπίτι σου, δν σχολεσαι μ τίποτε λλο! Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς λέγει: «μὴ ζητᾶς μακριά σου τὸν Κύριο, ἀλλὰ μέσα σου»!
.         Αὐτὸς ποὺ βρῆκε τὴν εἰρήνη στὴν καρδιά του, βρῆκε τὸν Χριστό. Ὁ λαοφίλητος ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ ἔλεγε: «Βρὲς τὴν εἰρήνη στὴν καρδιά σου καὶ χιλιάδες κόσμος θὰ σωθεῖ»! Ὁ κόσμος κουράσθηκε ἀπὸ τὰ πολλὰ καὶ παχειὰ λόγια κι ἐναγώνια ζητᾶ τὸ βιωμένο παράδειγμα. Ὅλος ὁ βίος τῆς Θεοτόκου εἶναι μία ἀπέραντη σιωπή. Τῆς Παναγίας μιλοῦσε ἡ ζωή της κι ὄχι τὸ στόμα της. Εἶχε γνωρίσει τὸν ἑαυτό της, εἶχε ἀγαπήσει πολὺ τὸν Θεό, ἦταν πάντα καθαρή, γνήσια, ταπεινὴ καὶ ἀνεπανάληπτα σεμνή. Τὸ καλύτερο κήρυγμα τοῦ Ἁγίου Ὄρους, εὔστοχα εἶπαν, εἶναι ἡ σιωπή του! Στὸ Γεροντικὸ ἀναφέρεται πὼς ἕνας μοναχὸς ἐπισκεπτόμενος ἕνα Γέροντα δὲν τοῦ ἔκανε ἐρωτήσεις. Ὅταν ὁ Γέροντας διερωτήθηκε, τοῦ ἀπάντησε ἐκεῖνος ὁ μοναχός: Μοῦ φθάνει ποὺ σὲ βλέπω! Διδασκόταν ἀπὸ τὴν εἰρηνική του μορφὴ καὶ μόνο. Σήμερα μες καλλιέργητοι σωτερικά, μ γνωρίζοντας καλ οτε τν αυτό μας, θέλουμε ν βάλουμε τν καθένα στὴν θέση του μ αστηρ κα πικρ λόγια. Δν θέλουμε ν καθυστερομε στν προσευχή. Δὲν θέλουμε τελικὰ τὴν ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ στὴν ζωὴ τὴν δική μας καὶ τῶν ἄλλων, ἀφοῦ πιστεύουμε ὅτι ἐμεῖς μόνοι μας ξέρουμε πάντα τί θὰ κάνουμε καὶ θεωροῦμε ὅτι ἐμεῖς θὰ διορθώσουμε καὶ θὰ βοηθήσουμε τοὺς ἄλλους. Δὲν ἐμπιστευόμαστε δηλαδὴ πολὺ τὸν Θεὸ καὶ τοῦτο, φρονοῦμε, εἶναι ἀποτέλεσμα ἐλλειποῦς αὐτογνωσίας.

, ,

Σχολιάστε

«Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΕΩΣ ΚΑΤΑΤΡΩΓΕΙ ΣΑΝ ΣΑΡΑΚΙ ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΒΙΩΜΑ ΚΑΙ ΗΘΟΣ ΜΑΣ»

Ἱερατικὴ αὐτογνωσία
Γράφει ὁ μοναχὸς Μωυσῆς, Ἁγιορείτης

.         Ὁ ἀγαπητὸς πρωτοσύγκελλος τῆς ἀκριτικῆς ἱερᾶς μητροπόλεως Φλωρίνης ἀρχιμανδρίτης Ἰουστίνος Μπαρδάκας ἀπὸ ἐτῶν ἐργάζεται ἀθόρυβα στὸ ἔργο τῆς πνευματικῆς τροφοδοσίας. Μαθήτευσε στὸν μαχητικὸ μητροπολίτη Αὐγουστίνο καὶ στὸν ταπεινόφρονα σημερινὸ μητροπολίτη Θεὀκλητο. Καρπὸς τοῦ ἔργου του καὶ τῆς ἐμπειρίας του εἶναι τὸ πρόσφατο βιβλίο του “Θέματα ἱερατικῆς αὐτογνωσίας”.
.         Εἶναι γεγονὸς πὼς πάντοτε ἀλλὰ ἰδιαίτερα σήμερα στὴν ἱερατικὴ διακονία εἶναι ἀπαραίτητη ἡ αὐτογνωσία. Ἡ εὐθύνη ἑνὸς ἱερέως εἶναι μεγάλη, γι’ αὐτὸ χρειάζεται μεγάλη προσοχή, μελέτη, συμβουλὴ καὶ αὐτογνωσία. Εἶναι ἐπιτακτικὴ ἡ ἀνάγκη τοῦ αὐτοελέγχου, τῆς αὐτοπαρατήρησης, τῆς ἐνδοσκαφῆς, τοῦ αὐτοκαθαρμοῦ, καθὼς ἀναφέρει προλογικὰ ὁ πνευματικὸς πατέρας τοῦ συγγραφέα μητροπολίτης Θεόκλητος. Ὁ π. Ἰουστίνος σεμνὰ καὶ ταπεινὰ καὶ μὲ λίγα λόγια εὐχαριστεῖ ὅσους τὸν βοήθησαν στὴ ζωή του, στὴν ἔκδοση καὶ στὴν πραγματοποίηση τῶν ἐνδιαφερουσῶν ὁμιλιῶν του.
.         Οἱ ὁμιλίες εἶναι ἐπαγωγικές, τεκμηριωμένες, σαφεῖς, εὔληπτες καὶ ἀξιόλογες. Τὰ θέματά τους ἀγγίζουν τὶς καρδιὲς τῶν ἀναγνωστῶν. Μιλοῦν γιὰ τὸ γνήσιο ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα, γιὰ ἐμπειρία καὶ ὄχι στοχασμό, γιὰ εὐσέβεια καὶ εὐλάβεια καὶ ὄχι γιὰ εὐσεβισμὸ καὶ ἠθικισμό. Δὲν θέλει ὁ συγγραφέας ἐπ’ οὐδενὶ νὰ σκανδαλίσει, ἀλλὰ νὰ ἐντοπίσει τὶς ἀφορμὲς τῶν πληγῶν, γιὰ νὰ μὴν ἀσθενήσει ὅλο τὸ σῶμα. Ἡ ἱερωσύνη σκοπὸ ἔχει νὰ εὐλογήσει, ἁγιάσει, κατηχήσει, διδάξει καὶ ποιμάνει τὸν λαό. Νὰ τὸν διορθώσει, νὰ τὸν παρηγορήσει, νὰ τὸν ἐλεήσει καὶ νὰ τὸν φωτίσει. Ἡ διακονία τοῦ κάθε ἱερέως θὰ πρέπει νὰ γίνεται μὲ πιστότητα, αὐταπάρνηση, αὐτοθυσία, ἀνιδιοτέλεια, φιλανθρωπία, γνώση καὶ διάκριση. Πρόκειται γιὰ ἔργο σημαντικό, σοβαρό, ἱερὸ καὶ θεάρεστο.
.         Τὸ ἔργο αὐτὸ θὰ πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ ἔχει κάθε δυνατὴ ἐπιμέλεια, συνέπεια, ὑπομονή, ἀγάπη, ἀφιλοχρηματία, ἀκεραιότητα καὶ ἐγκυρότητα. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ἔδωσε ὑπόδειγμα τέλειο ἀρίστου καὶ καλοῦ ποιμένος. Ὁ ἱερεὺς εἶναι πάντοτε ἁπλός, λιτὸς καὶ ταπεινὸς διάκονος τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ πιστοῦ λαοῦ. Τὸ κύριο ἔργο τοῦ ἱερέως εἶναι νὰ ὁδηγήσει τὸ ποίμνιό του στὴν σωτηρία. Γιὰ νὰ δώσει ὅμως, πρέπει νὰ ἔχει. Ἂν δὲν ἔχει, τί νὰ δώσει;
.         Γι’ αὐτὸ εἶναι ἀπαραίτητη ἡ γνώση καὶ ἡ διόρθωση τοῦ ἑαυτοῦ, ἡ αὐτοκριτικὴ καὶ ἡ αὐτογνωσία. μεγάλη ξωστρέφεια κα συνεχς περδραστηριότητα μπορε ν εναι σ βάρος το λου πνευματικο ργου, πως κα πικίνδυνη ατάρκεια. Ὁ φαρισαϊσμὸς εἶναι ὕπουλος ἐχθρὸς ποὺ πάντοτε καιροφυλακτεῖ νὰ κλέψει καὶ κάθε καλὸ μὲ τὸ νοσηρὸ φρόνημά του. Ἡ ἀγάπη τῆς θείας λατρείας, τῆς προσευχῆς, τῆς μελέτης καὶ τῆς ἀσκήσεως θὰ συνδράμουν στὴν ἐνδυνάμωση τοῦ ἱερέως. Τότε τὸ κήρυγμά του θὰ εἶναι προσεγμένο, τὰ ἔργα του σεμνὰ καὶ ἡ ζωή του φωτεινή.
.         Ἡ θέση τοῦ ἐπισκόπου στὴν Ἐκκλησία εἶναι ἑνοποιὸς καὶ πηγὴ χαρίτων. Ὁ ἱερεὺς πρῶτα ἀπὸ ὅλα θὰ πρέπει νὰ εἶναι διακριτικός, εἰλικρινής, μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ φόβο Θεοῦ. Ἡ ἀγάπη ὅμως νὰ μὴ γίνεται συναισθηματικὰ καὶ νοσηρή. Ὁ ἱερεὺς θὰ πρέπει ὅλους νὰ τοὺς πλησιάζει τὸ ἴδιο, παιδιά, νέους, γυναῖκες, ἄνδρες, γέρους, ρασοφόρους καὶ μή. Τέλος θίγει ἕνα θέμα ποὺ συχνὰ ἀπασχολεῖ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους, τὶς σχέσεις μεταξὺ μονῆς καὶ ἐνορίας. Εὔστοχα καταλήγει: “Εἶναι ἀναγκαῖο καὶ ἀπαραίτητο ὅλοι μας, μοναχοὶ καὶ ἱερεῖς, ἐφημέριοι, μονὲς καὶ ἐνορίες, νὰ προχωρήσουμε πάνω στὰ ἴχνη ποὺ βάδισαν οἱ ἅγιοι πατέρες μας, γιὰ ν διασφαλιστομε π τν φοβερὸ πειρασμ τς κκοσμίκευσης, πο σν σαράκι κατατρώγει τ ρθόδοξο δόγμα κα τ ρθόδοξο θος μας…”.

.         Τὸ βιβλίο αὐτὸ τοῦ ἀγαπητοῦ π. Ἰουστίνου εἶναι ἐπιμελημένο ἐκδοτικά, ἔχει 200 σελίδες, εἶναι γραμμένο σὲ γλώσσα στρωτὴ καὶ καταθέτει ὑψηλὰ νοήματα μὲ ἁπλὸ τρόπο. Ἀπευθύνεται κυρίως στοὺς ἱερεῖς, ἀλλὰ ὄχι μόνο. Ἂν μελετηθεῖ προσεκτικά, ἔχει ἀρκετὰ νὰ ὠφελήσει πολλούς. Τέτοια βιβλία εἶναι χρήσιμα. Δὲν χάνεις τὸν καιρό σου μὲ ἀερολογίες. Ἔχουν κάτι τὸ βαρυσήμαντο νὰ καταθέσουν καὶ κάτι τὸ ἐνδιαφέρον νὰ ποῦν. Στὴν Ἑλλάδα ἔχουμε σήμερα περίπου 9.000 ἱερεῖς καὶ 6.000 μοναχοὺς καὶ μοναχές. Ἀνάμεσά τους εἶναι ὄχι μόνο μορφωμένοι ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ποὺ λατρεύουν τὴν Ἐκκλησία καὶ πονοῦν τὸν τόπο τους. Ἕνας τέτοιος εἶναι ὁ π. Ἰουστίνος καὶ τὸ ἀποδεικνύει μὲ τὸ παρὸν πόνημά του.

 ΠΗΓΗ: ἐφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», 02.10.2011

, , ,

Σχολιάστε

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ [Β´]

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ [B´]
Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γεωργ. Παπαδημητρίου,
Χημικοῦ- Ἱστορ. Ἐρευνητοῦ
«ΑΝΑΛΕΚΤΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ»
Ἔκδ. Ἱ. Κοινοβίου Ἁγ. Νικοδήμου Ἀγιορείτου,
Γουμένισσα 2005 (σελ. 99-108)

Μέρος Α´: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/03/24/ἡ-ἀλήθεια-στὴν-ἐθνική-μας-ἱστορία/

.           Μία τρίτη τάση -γιὰ τὴν ἀντικειμενικότερη προσέγγιση τῆς νεώτερης ἱστορίας μας- θὰ ἀπέφευγε τὴν παράθεση μικρῶν ἀποσπασμάτων ἀπὸ τὴ βιβλιογραφία, ποὺ ὑποστηρίζουν ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο τὶς θέσεις τοῦ συγγραφέα. Ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση π.χ. μπορεῖ νὰ παρουσιάζεται ἀπὸ κάποιους ὅτι ἔτυχε τῆς ἠθικῆς ὑποστήριξης μόνο τῆς Ρωσσίας, αὐτὸ ὅμως δὲν εἶναι ἀλήθεια, ἀφοῦ κατὰ καιροὺς ὅλες οἱ Μεγάλες Δυνάμεις ἦσαν ἐναντίον της. Ἡ στάση τῶν Μεγάλων Δυνάμεων ἄλλαξε κατὰ καιροὺς ἀνάλογα μὲ τὰ συμφέροντα τῆς κάθε μιᾶς. Π.χ. ὅταν ἡ Μαύρη Θάλασσα , μετὰ τὶς νίκες καὶ τὶς Συνθῆκες τοῦ 1774 καὶ τοῦ 1792, ἔπαυσε νὰ ἀποτελεῖ «ὀθωμανικὴ λίμνη» καὶ ἡ Ρωσσία βρῆκε ἔξοδο στὶς θερμὲς θάλασσες, τὸ ἐνδιαφέρον της γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἔκτοτε ἦταν μόνο θεωρητικό. Ἐν τούτοις, ἐδῶ διαστρεβλώνεται ἡ Ἱστορία κατὰ τρόπο μανιχαϊκό.
.          Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴν παρουσίαση τῶν Ἑλλήνων ὡς «καλῶν» καὶ τῶν Τούρκων ὡς «κακῶν», βάζοντας ὅλους τοὺς Τούρκους -ἀπὸ τοὺς διαχειριστὲς τῆς σκληρῆς ὀθωμανικῆς διοίκησης μέχρι τοὺς ἀδιάφορους καὶ ἐν πολλοῖς ἀγαθοὺς χωρικοὺς- στὸ ἴδιο καλάθι. Στὰ πάμπολλα παραδείγματα στρεβλῆς προσεγγίσεως τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ ’21 τοποθετεῖται καὶ ἡ εὐκολία μεὲ τὴν ὁποία ρίπτεται βέβαια στὴν πυρὰ -καὶ δικαίως- ὁ Μέττερνιχ καὶ ἡ αὐστριακὴ πολιτικὴ, ἐνῶ στὴν ἴδια σχεδὸν μοίρα θὰ ἔπρεπε νὰ βρίσκεται καὶ ἡ πανούργα ἀγγλικὴ πολιτικὴ. Ὁ χῶρος ὅμως δὲν ἐπιτρέπει τὴν παράθεση ἄλλων παραδειγμάτων ποὺ ἀποδεικνύουν τὴν μονομερή, ὑστερόβουλη καὶ μεροληπτικὴ συγγραφὴ ἱστοριῶν τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ ’21.
.       Φρονοῦμε ὅτι τὰ ἱστορικὰ γεγονότα πρέπει νὰ ἀποδίδονται ὡς ἔχουν καὶ κατὰ τὸ δυνατὸν ἀντικειμενικὰ. Τὰ σχόλια ὅμως ἐπ’ αὐτῶν νὰ εἶναι ἐλεύθερα, ἐξαρτώμενα, ἀσφαλῶς, ἀπὸ τὶς δεξιότητες τοῦ συγγραφέα καὶ ἀπὸ τὴν κοσμοθεωριακὴ καὶ πολιτικὴ του τοποθέτηση. Ἀνεξάρτητα ὅμως ἀπὸ τὸ ὅτι ἡ θεωρία τοῦ σύγχρονου Ἰάπωνα διανοητῆ Φουκουγιάμα (Fukuyama) γιὰ τὸ τέλος τῆς Ἱστορίας ὁδήγησε μερικοὺς νὰ ὑποστηρίζουν ὅτι στὸ μέλλον ἀντὶ γιὰ Ἱστορία θὰ μιλᾶμε γιὰ οἰκονομία, ἡ Ἱστορία θὰ συνυπάρχει μὲ τὸν ἄνθρωπο, γιατὶ αὐτὸς τὴν γράφει. Βεβαίως κάτι πού, μεταξὺ τῶν ἄλλων, διδάσκει ἡ Ἱστορία εἶναι ὅτι δὲν ὑπάρχει μία καί μόνη ἀλήθεια, καὶ γι’ αὐτὸ κανένας ἱστορικὸς δὲν εἶναι αὐθεντία. Τὰ ἱστορικὰ γεγονότα, ὅμως, εἶναι ἱερά. Καὶ γι’ αὐτὸ δὲν ἀποκρύπτονται, οὔτε παραμορφώνονται, οὔτε ὡραιοποιοῦνται.
.         Ὅσον ἀφορᾶ ὅμως τὶς ἐθνικὲς ἱστορίες τῶν κρατῶν, φρονοῦμε ὅτι πρέπει νὰ γράφονται μὲ τέτοιο τρόπο ποὺ νὰ διδάσκουν τὶς ἐπερχόμενες γενιὲς ὄχι μόνον γιὰ τὶς επιτυχίες τῶν προγόνων τους, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὰ σφάλματά τους, ὥστε νὰ ἀποφεύγονται αὐτὰ στὸ μέλλον. Ἐξάλλου, ἀποτελεῖ ἐθνικὴ ἐπιταγὴ νὰ μαθαίνουμε τὰ δυσάρεστα ἱστορικὰ ἀποτελέσματα τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας, π.χ. τὴ διχόνοια μεταξὺ τοῦ λαοῦ καὶ τῶν ἡγετῶν του (βλέπε 1821, 1914-1918, κ.ἄ.). Καὶ πάντοτε, βέβαια, ἡ ἱστοριογραφία μας νὰ μένει μακριὰ ἀπὸ παραποιήσεις, ἀποκρύψεις καὶ ὡραιοποιήσεις γνωστῶν γεγονότων. Ἐξυπακούεται, βέβαια, ὅτι δὲν γίνεται λόγος γιὰ τὴν ἐγκληματικὴ πλαστογράφηση καὶ τὶς πολιτικὲς καὶ ἱδεολογικὲς σκοπιμότητες, ποὺ δὲν ἔχουν θέση στὰ βιβλία τῆς ἐθνικῆς μας ἱστορίας, ἄν θέλουμε οἱ νέοι μας νὰ διδαχθοῦν τὴν ἀληθινὴ ἱστορία καὶ παράδοση τοῦ Γένους.
.           Ἕνα ἄλλο θέμα στὴν ἐθνική μας ἱστορία εἶναι ἡ συνεχὴς προβολὴ ὁρισμένων πορσωπικοτήτων καὶ ἡ παρασιώπηση καὶ παραμονὴ στὴν ἀφάνεια τῶν δευτεραγωνιστῶν, ποὺ ἔδρασαν συγχρόνως ἤ παράλληλα μὲ τοὺς ἐθνικούς μας ἥρωες, Πολὺς λόγος π.χ. γίνεται γιὰ τὸν Πατριάρχη Γρηγόριο Ε’, καὶ ὀρθότατα. Ἦταν ἡ κεφαλὴ τοῦ Γένους. Τὸν ἐθρήνησε ὅλος ὁ χριστιανικὸς κόσμος τῆς ἐποχῆς του. Καὶ μὲ τὸν τραγικό του θάνατο πρόσφερε -ὅπως γράψαμε ἤδη- καὶ προσφέρει καὶ σήμερα πολλὰ στὴν ἐθνικὴ μνήμη, περισσότερα ἀπὸ ὅσα εἶχε προσφέρει πρὶν ἀπὸ τὴν θυσία του. Ἄς μὴ λησμονοῦμε ὅμως ὅτι τὴν ἴδια μέρα ποὺ μαρτυροῦσε ὁ Πατριάρχης, ἀπαγχονίζονταν καὶ οἱ Μητροπολίτες Νικομηδείας Ἀθανάσιος, Ἐφέσου Διονύσιος, καὶ Ἀγχιάλου Εὐγένιος. Ἐνῶ λίγες μέρς ἀργότερα (3 Μαΐου 1821) ἀποκεφαλιζόταν ὁ Μηροπολίτης Μυριουπόλεως καὶ τὴν ἑπομένη ὁ Θεσσαλονίκης Ἰωσήφ, ὁ Δέρκων Γρηγόριος, ὁ Ἀδριανουπόλεως Δωρόθεος, ὁ Τυρνάβου Ἰωαννίκιος καὶ ὁ πρώην Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Κύριλλος Ϛ’. Γι’ αὐτὲς ὅμως τὶς ἡρωϊκὲς ψυχὲς σπάνια μιλᾶμε! Ὅπως, ἀντίθετα, ὑπάρχει -ἀπὸ ὁρισμένους κύκλους- κατακραυγὴ ἐναντίον τοῦ Πατριάρχη, ἐπειδὴ ὑπέγραψε τὸν ἀφορισμό, ἐνῶ εἶναι γνωστὲς οἱ συνθῆκες ὑπὸ τὶς ὁποῖες τὸν ὑπέγραψε· οὔτε καὶ ἀναφέρεται ὅτι τὸν συνυπέγραψε καὶ ὁ παρεπιδημῶν τότε στὴν Κωνσταντινούπολη Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Πολύκαρπος -μὲ τὴν ἔκφραση «συναποφαίνεται», παραπλεύρως, τῆς ὑπογραφῆς του- καθὼς καὶ ὁλόκληρη ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου. Ὅμως, μόνο ὁ Πατριάρχης ἔχει ὅλη τὴν κατακραυγὴ τῶν σύγχρονων ἀναθεωηρητῶν τῆς ἱστορίας μας, γιατὶ αὐτὸς ποὺ ἔγινε θρύλος… «ἔπρεπε νὰ ἐξουδετερωθεῖ»!
.       Οὐδείς, βέβαια, διαφωνεῖ στὸ ὅτι δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχουν «λευκὲς» σελίδες, στην ἱστορία μας. Ἔτσι, θὰ πρέπει νὰ ἀναφέρεται καὶ ὄχι ν’ ἀποκρύπτεται, π.χ. ἡ κατασπατάληση τῶν ἐθνικῶν δανείων τῶν πρώτων χρόνων τῆς Επαναστάσεως στὶς ἐσωτερικὲς διαμάχες, ἀντὶ νὰ χρησιμοποιηθοῦν γιὰ τὴν προμήθεια πολεμικοῦ ὑλικοῦ, γιὰ τὴν ὁποία εἶχαν συναφθεῖ! Χρειάζεται ὅμως ἰδιαίτερη προσοχὴ καὶ στὶς «γκρίζες» σελίδες τῆς ἱστορίας μας, γιατὶ αὐτὲς προσφέρονται γιὰ πολὺ διαφορετικὲς ἀναγνώσεις…
.         Ἔχουν μεγάλη εὐθύνη -ἔναντι τοῦ μέλλοντος αὐτοῦ τοῦ τόπου- ὅσοι γράφουν τῆν νεότερη ἱστορία ποὺ προορίζεται γιὰ τοὺς νέους μας. Ἡ ἱστορία πρέπει νὰ γράφεται μὲ ρεαλισμό, ἀλλὰ καὶ μὲ εἰλικρίνεια, γιὰ νὰ διδάσκει καὶ νὰ φρονηματίζει. Ὅταν πχ. γράφεται κάτι γιὰ τὸν ἐθνικὸ διχασμό, νὰ ἀφήνεται νὰ ἐννοηθεῖ τὸ κακὸ ποὺ προέκυψε συνέπειᾳ  τοῦ διχασμοῦ καὶ ποιὰ ἐνδεχομένως θα ἦσαν τὰ ἐθνικά μας «κέρδη», ἄν δὲν ὑπῆρχε ὁ διχασμός. Ἔν τούτοις δὲν πρέπει νὰ βλέπουμε μόνο τὰ λίγα ἤ τὰ πολλὰ δένδρα, ἀλλὰ ὁλόκληρο τὸ δάσος, γιὰ νὰ διδάσκονται οἱ νέοι μας ἀπὸ τὰ πολλὰ θετικά, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰ ὁσαδήποτε καὶ ὁποιαδήποτε λάθη τῶν προγόνων τους. Αὐτὰ τὰ λάθη γεννοῦν Ἱστορία, καὶ κατὰ μία ἄποψη ἡ Ἱστορία δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ μιὰ… καταγραφὴ λαθῶν.
.       Τέλος, ἐπειδὴ στὴν ἱστοριογραφία ὑπεισέρχεται ἀναπόφευκτα ὁ προσωπικὸς παράγοντας, ἀπαιτεῖται τόσον ἡ ἰσχυρὴ τεκμηρίωση ὅσο καὶ κάποια ἐπιφυλακτικότητα, γιὰ τὰ γεγονότα ποὺ δὲν μποροῦν -ἐπὶ τοῦ παρόντος- νὰ τεκμηριωθοῦν πλήρως.
.        Τὸ ἐθνικό μας συμφέρον ἀπαιτεῖ τὴν πλήρη ἀλήθεια στὴν ἱστορία μας. Μόνον ἔτσι θὰ προχωροῦμε στὴν ἐθνικὴ αὐτογνωσία, ποὺ μᾶς εἶναι ἀπολύτως ἀπαραίτητη στοὺς καιροὺς ποὺ ἔρχονται…

Στοιχειοθεσία : ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ [Α´]

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ [Α´]
Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Γεωργ. Παπαδημητρίου,
Χημικοῦ- Ἱστορ. Ἐρευνητοῦ
«ΑΝΑΛΕΚΤΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ»
Ἔκδ. Ἱ. Κοινοβίου Ἁγ. Νικοδήμου Ἀγιορείτου,
Γουμένισσα 2005 (σελ. 99-108)


.            Οἱ ἑορτασμοὶ τῆς ἐπετείου τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, πέραν τῶν πανηγυρισμῶν, τῶν παρελάσεων καὶ τῶν ὁμιλιῶν, ἀποτελοῦν καὶ ἀφορμὴ γιὰ μιὰ ἐθνικὴ περισυλλογή, μὲ σκοπὸ τὴν ἐξαγωγὴ χρήσιμων διδαγμάτων. Εἶναι ἀνάγκη νὰ τονώσουμε τὴν ἐθνική μας μνήμη μὲ ὅ,τι ἀληθινὸ ἀπὸ τὴν ἱστορία τῆς προεπαναστατικῆς περιόδου, τῆς περιόδου τοῦ Ἀγώνα καὶ τῶν χρόνων ἀμέσως μετὰ ἀπὸ αὐτόν. Γιατὶ ἄν φθάσουμε στὴν κατάργηση τῆς ἐθνικῆς μνήμης, τῆς συνέχειας τῆς σχέσεως αἰτίου καὶ αἰτιατοῦ, ὁδεύουμε τότε -συστρατευμένοι καὶ μὲ τὴν ἀνθούσα Παγκοσμιοποίηση καὶ τὴν «πολυπολιτισμικότητα»- μπροστὰ σὲ μὴ ἀναστρέψιμες ὀδυνηρὲς καταστάσεις, καταστρεπτικὲς γιὰ τὴν πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Καὶ τοῦτο γιατὶ ὁ Ἀγώνας τοῦ ’21 ἀποτελεῖ τὸ σημαντικότερο κεφάλαιο τῆς νεώτερης ἱστορίας τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους. Ἡ λέξη «κεφάλαιο» χρησιμοποιεῖται ἐδῶ μὲ διπλὴ σημασία: Ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος ἐννοεῖται ἡ ἱστορικὴ στιγμὴ στὴ ζωὴ τῶν Ἑλλήνων ποὺ ξεσηκώθηκαν ἐναντίον τῶν Τούρκων καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο ὑπενθυμίζεται ὅτι γιὰ μᾶς τοὺς μεταγενεστέρους ἡ στιγμὴ ἐκείνη μένει ἔξω ἀπὸ τὴν δικὴ μας ζωὴ, ἐφόσον δὲν ζοῦμε, βέβαια, ἐκεῖνον τὸν Ἀγώνα, ἀλλὰ ὅμως ἐξακολουθοῦμε νὰ τὸν μελετοῦμε. Δὲν ἔχουμε τὴν ἐμπειρία τοῦ ’21, ἀλλὰ μόνο τὴν γνώση ποὺ μᾶς δίδει ἡ μελέτη. Ἀλλὰ ἡ γνώση αὐτὴ εἶναι ἔμμεση, ὅταν διαβάζουμε τὴν ἐξιστόρηση γεγονότων ἀπὸ ἱστορικοὺς καὶ τὶς σχέσεις καθὼς καὶ τὶς κρίσεις τους πάνω στὰ γεγονότα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Καὶ ἡ κρίση τους πρέπει νὰ εἶναι δίκαιη, γιὰ νὰ εἶναι διδακτικὴ στὶς γενιὲς ποὺ ἔρχονται.
.             Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ὅλοι οἱ μελετητὲς συμφωνοῦν ὅτι ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ὑπῆρξε ἡ πλέον θαυμαστὴ καὶ συγκλονιστικὴ ἐποποιΐα τοῦ Γένους καὶ ἡ ἀρχὴ τῆς ἱστορίας τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους Καὶ ὅσο περνοῦν τὰ χρόνια καὶ ἐρευνᾶ κανεὶς γραμμένα καὶ ἄγραφα γεγονότα, θαυμάζει τὸ πῶς κάτω ἀπὸ τὶς χειρότερες συνθῆκες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ξετινάχθηκε ἀπὸ τὴν τέφρα του ἕνας Δαβὶδ γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει ἕναν Γολιάθ, συναποτελούμενο ἀπὸ τὸ κατεστημένο τῶν Μεγάλων Δυνάμεων τῆς εποχῆς καὶ τὴν πανίσχυρη Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία. Παρὰ ταῦτα, ἔπειτα ἀπὸ θυσίες, ἡρωϊσμούς, ὁλοκαυτώματα, δάκρυα, ἀλλὰ καὶ ἀθλιότητες, μικρότητες, ἐμφύλιες διαμάχες, δημιουργήθηκε μετὰ ἀπὸ ἑπτὰ χρόνια ἕνα καχεκτικό, ἔστω, ἀμάλγαμα, τὸ πρῶτο ἑλληνικὸ κράτος. Πρὸς ὅλους ἐκείνους τοὺς γνωστοὺς καὶ ἀγνώστους συντελεστὲς τῆς ἐθνικῆς μας παλιγγενεσίας, πρέπει οἱ γενιὲς ποὺ πέρασαν, ἡ δική μας κι αὐτὲς ποὺ θὰ ἔρθουν, νὰ εἶναι εὐγνώμονες, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τυχὸν σφάλματα ποὺ διέπραξαν ὁρισμένοι ἀπὸ αὐτούς. Ἄς μὴ ξεχνοῦμε ὅτι οἱ ἀγωνιστὲς δὲν εἶχαν ἕνα ἐθνικὸ κέντρο νὰ τοὺς καθοδηγεῖ καὶ ὅτι ἀγωνίζονταν νὰ ἀποτινάξουν αἰώνων κληρονομημένο ζυγό.
.          Στὴ συγγραφὴ τῆς ἱστορίας τοῦ ’21 ἔχουν δημιουργηθεῖ οὐσιαστικὰ τρεῖς τάσεις. Κατὰ τὴν πρώτη, ἡ ἱστορία τοῦ ’21 εἶναι αὐτὴ ποὺ διδασκόταν παλαιότερα στὰ σχολεῖα, ἀποσπάσματα τῆς ὁποίας συνυφασμένα μὲ συναισθηματισμοὺς καὶ ἐξάρσεις πατριωτισμοῦ ἀποτελοῦν τὴν θεμελιακὴ δομὴ των πανηγυρικῶν λόγων ποὺ ἐκφωνοῦνται κατὰ τοὺς ἑορτασμοὺς τῆς ἐπετείου, ποὺ κάποτε -δυστυχῶς- εἶναι τελείως τυπικοί. Σ’ αὐτὴ τὴν περίπτωση ὅμως δὲν μπορεῖ νά γίνει καὶ ἀλλιῶς. Ἔτσι, στοὺς πανηγυρισμοὺς -ἀπὸ τὴν θετικὴ πλευρὰ τοῦ Ἀγώνα- κατονομάζονται τὰ ἡρωϊκὰ κατορθώματα, οἱ προσωπικὲς ἐπιτυχίες ἀγωνιστῶν, καθὼς καὶ οἱ ἧττες καὶ οἱ βιαιοπραγίες τῶν Ὀθωμανῶν. Γίνεται μία ὡραιοποίηση ἤ καὶ συγκάλυψη σκιερῶν γεγονότων -ἀναπόφευκτων στὶς ἐπαναστάσεις- καὶ ἐξυμνοῦνται πάντοτε συγκεκριμένα πρόσωπα, ἐνῶ ἀποφεύγονται μεγάλες ἀναφορὲς σὲ δευτεραγωνιστές, σὲ φιλέλληνες καὶ σὲ ἄλλα συγκυριακὰ γεγονότα ποὺ ἔδρασαν καθοριστικὰ στὴν πορεία τοῦ ἑπταετοῦς ἐκείνου τιτάνιου ἀγώνα. Καθοριστικὰ συγκυριακὰ γεγονότα ἦσαν π.χ. ἡ αὐτοκτονία (Αὔγουστος 1822) τοῦ Ἄγγλου ὑπουργοῦ ἐξωτερικῶν Κάσλραιη (Castlereagh) καί, συνεπείᾳ τούτου, ἡ ἀλλαγὴ τῆς ἀγγλικῆς πολιτικῆς, ποὺ ὁδήγησε λίγο ἀργότερα στὴ ναυμαχία τοῦ Ναυαρίνου (Ὀκτώβριος 1827).
.        Οἱ ἱστοριογράφοι αὐτῆς τῆς σχολῆς-τάσης προσπαθοῦν νὰ παρουσιάσουν ὅτι κατὰ τὴν Ἐπανάσταση μόνοι μας ἤ σχεδὸν μόνοι μας κάναμε τὸ πᾶν καὶ ὅτι δὲν χρωστᾶμε σὲ κανέναν τίποτε! Θεωροῦν ἀντεθνικὸ νὰ ἀναφερθοῦν καὶ στὰ μελανὰ σημεῖα τοῦ Ἀγώνα καὶ διαιωνίζουν μύθους γύρω ἀπὸ πρόσωπα καὶ καταστάσεις, ποὺ ὅταν μὲ τὴν ἔκδοση νέων βιβλίων -μὲ στοιχεῖα τεκμηριωμένα- ἀνατρέπονται, δημιουργεῖται ἕνα κενὸ ποὺ κάνει τὸν ἀναγνώστη νὰ ἀμφιβάλει καὶ γιὰ τὴν ἀλήθεια ἄλλων περιστατικῶν τοῦ Ἀγώνα τοῦ ’21. Ἐπίσης, ἀφήνουν σκόπιμα ἄγραφες -«λευκὲς» σελίδες τοῦ μεγάλου ξεσηκωμοῦ, γιὰ νὰ μὴν ἀναφερθοῦν ὁρισμένα ἄθλια γεγονότα.
.       Ἡ δεύτερη τάση στὴν ἱστοριογραφία προσπαθεῖ νὰ ἑρμηνεύσει τὰ γεγονότα τοῦ ’21 μὲ «φακοὺς» τῆς ἐποχῆς μας, καὶ μάλιστα μὲ προκατάληψη, λόγῳ ἰδεολογικῆς τοποθετήσεως τῶν συγγραφέων. Αὐτοὶ οἱ «ρεβιζιονιστὲς» (ἀναθεωρητὲς) τῆς ἱστορίας ζητοῦν τὴν ἐκμηδένιση τοῦ ρόλου καὶ τῆς προσφορᾶς τῆς Ἐκκλησίας στὸν Ἀγώνα καὶ ἔπειτα ἀναμασοῦν καὶ ὑποστηρίζουν τὴν παλαιὰ θεωρία περὶ «ταξικοῦ» ἀγώνα. Γράφουν π.χ. ὅτι ὁ Πατριάρχης ἦταν τουρκολάτρης, ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶχε συμβιβασθεῖ μὲ τὸ ὀθωμανικὸ κατεστημένο, ὅτι δὲν ὑπῆρξε «Κρυφὸ Σχολειό», ὅτι ἡ Ἐπανάσταση ἔγινε ἀπὸ φτωχοὺς ποὺ ἐξεγέρθηκαν ἐναντίον τῶν κοτζαμπάσηδων καὶ τοῦ Κλήρου, γιατὶ αἴτημα τοῦ λαοῦ ἦταν ἡ ἀνατροπὴ τῶν ντόπιων τυράννων του καὶ τὸ πέρασμα στὰ χέρια του τῶν ἀγαθῶν, ποὺ μέχρι τότε αὐτοὶ ἀποκλειστικὰ ἀπολάμβαναν κ.λπ. Οὐδεμία ἀμφιβολία ὑπάρχει ὅτι ἐδῶ ἐπιχειρεῖται ὁ παραλληλισμὸς τοῦ ’21 μὲ τὴν Γαλλικὴ Ἐπανάσταση. Βεβαίως, ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση ἀναπτέρωσε τὶς ἐλπίδες κάθε καταπιεσμένου λαοῦ γιὰ ἀποτίναξη τοῦ ζυγοῦ του, ἀλλὰ ἐκεῖ ξεσηκώθηκε μιὰ μερίδα λαοῦ ἐναντίον μιᾶς ἄλλης, ἐνῶ σ’ ἐμᾶς ἐπρόκειτο γιὰ τὸν ξεσηκωμὸ ὅλου τοῦ ἔθνους ἐναντίον ἑνὸς ἀλλοδαποῦ τυράννου καὶ δὲν ἐπρόκειτο περὶ ταξικοῦ πολέμου.
.       Θὰ πρέπει νὰ ἀντιπαρέλθει κανεὶς τὰ ὅσα γράφουν μερικοὶ γιὰ νὰ μειώσουν -καὶ εἰ δυνατὸν νὰ χαρακτηρίσουν ὡς ἀρνητικὴ- τὴ συμμετοχὴ καὶ τὴν προσφορὰ τοῦ Κλήρου στὸν Ἀγώνα. Εἶναι, βέβαια, παγκοίνως γνωστὴ ἡ προσφορὰ αὐτὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλὰ καὶ οὔτε εἶναι σωστὸ νὰ ἀποσιωποῦμε τὴν φωνὴ ἐκ τοῦ τάφου 11 Πατριαρχῶν, 100 ἐπισκόπων καὶ 6.000 ἄλλων κληρικῶν, ποὺ θυσιάσθηκαν κατὰ τὰ χρόνια τὴς σκλαβιᾶς. Ὅμως αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ ἐξοβελίσουν τὴη Ἐκκλησία ἀπὸ τὴν ἱστορία τοῦ Ἀγώνα τοῦ ’21 θὰ ἔπρεπε νὰ γνωρίσουν καὶ κάτι ἄλλο, τὸ ὁποῖο κάνει τὴν προσφορὰ της ἀκόμη μεγαλύτερη! Ὅτι, δηλαδή, γιὰ τὸν κληρικὸ τὸ πατριωτικὸ συναίσθημα εἶναι βαθὺ καὶ ἰσχυρό, χωρίς ὅμως νὰ εἶναι καὶ τὸ κορυφαῖο ἀπὸ τὰ συναισθήματά του. Γιατὶ ὑπεράνω τῆς πατρίδας καὶ τῶν ἄλλων ἐπίγειων ἀγαθῶν εἶναι ὁ Θεός, ποὺ μᾶς ἔδωσε καὶ τὴν πατρίδα. Ἔρχονται ὅμως στιγμὲς ποὺ ὁ κληρικὸς καλεῖται, ἀπὸ τὴ συνείδησή του, νὰ κάνει τὴν ὑπέρβαση καὶ νὰ «κενώσει» τὸν ἑαυτό του πρωτοστατώντας στοὺς ἐθνικοὺς ἀγῶνες τῆς πατρίδας του. Κι αὐτὴ τὴν ὑπέρβαση τὴν ἔκανε κανόνα του τὸ ἑλληνικὸ ράσο κατὰ τὸν Ἀγώνα γιὰ τὴν ἐθνικὴ μας ἀνεξαρτησία κι ἔκανε πράξη τὸ «συγκακουχεῖσθαι τῷ λαῷ» (Ἑβρ. ια´ 25).
.       Ἐκεῖ ὅμως ποὺ ἐπικεντρώνουν τὰ βέλη τους οἱ ἱστοριογράφοι αὐτῆς τῆς τάσης εἶναι ὁ ἀφορισμὸς ποὺ ἐξέδωσε ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος Ε´ κατὰ τοῦ Ὑψηλάντη καὶ τοῦ Σούτσου καὶ μέσῳ αὐτῶν ἐναντίον ὅσων κινήθηκαν (στὶς ἀρχὲς τῆς Ἐπαναστάσεως) κατὰ τοῦ κατακτητῆ. Αὐτό, βέβαια, εἶναι ἀληθινό. Ὁ Πατριάρχης -ὅπως καὶ ὁ Καποδίστριας- γνώριζε ὅτι τὴν περίοδο ἐκείνη τὸ διεθνὲς κλίμα ἦταν δυσμενὲς γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Γνώριζε τί εἶχε τραβήξει ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ κατὰ τὴν ἐκδήλωση ἄκαιρων ἐπαναστάσεων, ὅπως π.χ. τοῦ παπα-Βλαχάβα, τοῦ ἐπισκόπου Τρίκκης Διονύσιου, («Σκυλόσοφου»), καὶ κυρίως ὅσα ἀκολούθησαν ἀπὸ τὰ «Ὀρλωφικὰ» καὶ μετά, γι’ αὐτὸ καὶ οἱ δύο ἦσαν ἐπιφυλακτικοὶ γιὰ τὸν χρόνο ἐκδηλώσεως τῆς Ἐπαναστάσεως. Τὸ ὅτι ὁ Πατριάρχης πιέσθηκε νὰ τὴν ἀποκηρύξει εἶναι γεγονός. Ὅπως ἐπίσης εἶναι γεγονὸς ὅτι ὅταν τοῦ προτάθηκε νὰ φύγει γιὰ νὰ σωθεῖ, τὸ ἀρνήθηκε λέγοντας ἐκεῖνα τὰ ἀνεπανάληπτα λόγια: «Μὲ προτρέπετε εἰς φυγήν. Μάχαιρα θὰ διέλθῃ τὰς ρύμας τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ τῶν λοιπῶν πόλεων καὶ ἐπαρχιῶν… Οὐχί. Ἐγὼ διὰ τοῦτο εἶμαι Πατριάρχης, ὅπως σώσω τὸ ἔθνος μου, οὐχὶ δὲ ὅπως ἀπωλεσθῇ τοῦτο διὰ τῆς χειρὸς τῶν Γενιτσάρων. Ὁ θάνατός μου ἴσως ἐπιφέρει μεγαλυτέραν ὠφέλειαν, παρὰ ἡ ζωή μου…». Καὶ πράγματι παρέμεινε, καὶ γνωρίζουμε τὸ οἰκτρὸ τέλος του. Ὅμως ὁ θάνατος τοῦ Πατριάρχη καὶ τῶν μετ’ αὐτοῦ ἀναιρεθέντων ἔγινε μπούμερανγκ γιὰ τοὺς Τούρκους, γιατὶ ἐξήγειρε τὴ χριστιανικὴ Εὐρώπη καὶ δημιούργησε ἕνα ὑγιὲς φιλελληνικὸ κλίμα.
.       Εἶναι ὅμως ἄξιο προσοχῆς ὅτι ἡ ὅποια πλαστογράφηση τῆς ἱστορίας τοῦ 1821 ἀπὸ ἀριστεροὺς διανοούμενους τοποθετεῖται χρονικὰ μετὰ τὴν ἐπικράτηση τῆς Ὀκτωβριανῆς Ρωσσικῆς Ἐπανάστασης. Ἀπὸ τότε ἄρχισε νὰ σπείρεται ἡ ἀμφιβολία γιὰ ὁρισμένα γεγονότα καὶ νὰ καταβάλλεται προσπάθεια νὰ «ἀδειάσουν» ἀπὸ τὴν Ἑλλληνικὴ Ἐπανάσταση τὸ ἰδεολογικό της περιεχόμενο. Ἡ ἰδεολογικὴ καὶ πολιτικὴ προκατάληψη αὐτῆς τῆς τάσης ἔφθασε νὰ ἀμφισβητεῖ πασίγνωστα γεγονότα, ποὺ γράφθηκαν, ὅταν ἀκόμη ζοῦσαν οἱ πρωτεργάτες τοῦ μεγάλου ξεσηκωμοῦ. Ἐν ὀνόματι δῆθεν ἑνὸς ρεαλισμοῦ καὶ μιᾶς ἀπομυθοποίησης προσώπων καὶ γεγονότων, τὴν γεγονοτογραφία τῶν ἱστοριογράφων αὐτῶν τὴν διαπερνᾶ μιὰ -ὄχι χωρὶς σκοπιμότητα- ἰσοπεδωτικὴ τάση.

συνεχίζεται

Στοιχειοθεσία : ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 

, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΕΝ ΦΗΜΙ

Μέγα τὸ τοῦ φιλοσόφου : «Ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα»·

Μεῖζον τὸ τοῦ χριστιανοῦ: «Ἕν φημι, ὅτι οὐδέν εἰμι».

(Χριστοφ. Γεροντίδου, Ὀρθόδοξοι Προσανατολισμοί, ἐκδ. «Ὀρθ. Κυψέλη», 2003)

Σχολιάστε

«ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΕΑΥΤΟΣ» (1)

Μωυσέως Μοναχοῦ Ἁγιορείτου
ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ»,
σειρά: ΑΘΩΝΙΚΑ ΑΝΘΗ, τ. 12,
ἐκδόσεις «ΤΗΝΟΣ»
Αὐτογνωσία σημαίνει γνώση ἀκριβῆ τοῦ σκοποῦ τῆς ὑπάρξεώς μας. Δυστυχῶς καί σήμερα πολλοί δέν γνωρίζουν γιατί ζοῦν. Ἄν κάνουμε μία ἀπό τίς πολλές σφυγμομετρήσεις, ποιός εἶναι ὁ σκοπός τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου, λίγοι θά μᾶς ἀπαντήσουν πώς εἶναι ἡ συνάντηση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό, τό «καθ᾽ ὁμοίωσιν», ἡ ἁγιότητα, ἡ θέωση. Γνωρίζοντας καί κατανοώντας ὁ ἄνθρωπος τόν ἐσωτερικό του κόσμο, ἰσορροπώντας, εἰρηνεύοντας, συνομιλώντας μέ τόν ἐντός του ἀνακαλυφθέντα Θεό, ἀποδέχεται, παραδέχεται, ἀγαπᾶ τούς συνανθρώπους του. Ὑπάρχει γιά ν᾽ ἀγαπᾶ. Ὁ σύνδεσμος, ἡ κοινωνία του μέ τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο, μέσα ἀπό τή βαθειά γνώση τοῦ ἑαυτοῦ του, γίνεται μία ὑπέροχη ἑνότητα, γι᾽αὐτή πού μίλησε ὁ Χριστός στό τέλος τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, πού δέν ἀφήνει ποτέ τόν ἄνθρωπο νά πάσχει ἀπό παγερή μοναξιά, νοσηρή ἀμφιβολία καί τή φοβερή κι ἀντίθεη ἀτομοκεντρικότητα. Ἡ ἁμαρτία κάνει τόν ἄνθρωπο νά αἰσθάνεται μόνος, ἀφοῦ τά χαλᾶ μέ τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο. Ἄν ἕνας χριστιανός σήμερα πάσχει ἀπό μοναξιά σημαίνει πώς δέν τά πάει καλά μέ τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο.
Εἶναι ἀξιοπαρατήρητο πώς ἕνας ἀσκητής, ἐνῷ εἶναι μόνος στήν ἔρημο, δέν ἔχει μοναξιά, ἀλλά εἶναι συνδεδεμένος μέ τήν προσευχή μέ τό ὅλο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ ôνθρωποι στόν κόσμο φοβοῦνται ἔστω καί γιά λίγο νά μείνουν μόνοι. Οἱ μοναχοί ἀγαποῦν νά μένουν μόνοι. Οἱ ἄνθρωποι δυσκολεύονται νά σιωποῦν. Οἱ μοναχοί ἠθελημένα σιωποῦν, γιατί ἔχουν μυστική κουβέντα μέ τόν Θεό. Οἱ μοναχοί δέν εἶναι νοσηρά φυγόκοσμοι καί φυγόπονοι, ὅπως μερικοί ἀκόμη τούς ὀνομάζουν. Οἱ μοναχοί δέν φοβοῦνται τόν κόσμο, ἀλλά προσεύχονται νυχθήμερα «ὑπέρ τῆς σωτηρίας τοῦ σύμπαντος κόσμους». Κατά τόν ἀββά Λογγίνο τοῦ θαυμάσιου Γεροντικοῦ· ἐάν ἕνας μοναχός δέν μπορεῖ νά ζήσει καλά μαζί μέ τούς ôλλους, οὔτε μόνος του ἄνετα ποτέ θά ζήσει! Ὁ ἅγιος Νεῖλος ὁ Ἀσκητής φαίνεται νά μιλᾶ ἀντιφατικά λέγοντας πώς εὐλογημένος καί μακάριος εἶναι ὁ μοναχός ἐκεῖνος πού εἶναι χωρισμένος ἀπ᾽ ὅλους κι εἶναι ἑνωμένος μέ ὅλους! Χωρισμένος σωματικά, ἑνωμένος πνευματικά, διά ἀγαπητικῆς προσευχῆς.

,

Σχολιάστε