Ἄρθρα σημειωμένα ὡς αὐτεπίγνωση

ΕΠΕΙΓΕΙ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΠΥΞΙΔΑ «Ζοῦμε πνιγμὸ ὀργῆς καὶ ἀνημπόριας βλέποντας τοὺς αὐτουργοὺς τῶν ἐγκλημάτων ποὺ κατέστρεψαν τὴ ζωή μας ὄχι ἁπλῶς ἀτιμώρητους, ἀλλὰ καὶ διαχειριστὲς σήμερα τῆς “σωτηρίας” μας. Κάθε θεσμικὸ πλαίσιο ἁπλὴ κρεμάστρα γιὰ νὰ κρεμᾶνε τὸ κάθε φορὰ ροῦχο γιὰ τὸ μασκάρεμα τῶν ψευδολογημάτων τους.»

Ἐπείγει νὰ βροῦμε πυξίδα

 Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 28.04.13

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Τὸ κατωτέρω ἄρθρο καταγράφει ἀλήθειες (βεβαίως ὄχι τῆς… “δογματικῆς” θεολογίας, δηλ. τριαδολογίας, χριστολογίας, ἐκκλησιολογίας κ.λπ.!)  καὶ ἔχει ὡς θεμελιῶδες στοιχεῖο του τὴν ΕΠΙΓΝΩΣΗ ὡς ἀπόλυτη προϋπόθεση ἐξόδου ἀπὸ τὴν Κρίση ποὺ μαστίζει τὴν Ἑλλάδα. Ἡ ΕΠΙΓΝΩΣΗ, βαθειὰ ἀναγνώριση τῶν πνευματικῶν (καὶ συνεπῶς ἠθικῶν, πολιτικῶν, κοινωνικῶν) εὐθυνῶν καὶ ἐπιλογῶν μας, προηγεῖται τῆς ΟΙΚΕΙΑΣ ΚΑΤΑΓΝΩΣΕΩΣ καὶ τῆς ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ σὲ προσωπικὸ καὶ γενικὸ ἐπίπεδο (π. χ. Νινευίτες)
.             Εἶναι κλασσικὸ τὸ γραμμένο: «Κατὰ πᾶσαν δὴ οὖν τῶν μελιττῶν τὴν εἰκόνα τῶν λόγων ἡμῖν μεθεκτέον. Ἐκεῖναί τε γὰρ οὔτε ἅπασι τοῖς ἄνθεσι παραπλησίως ἐπέρχονται, οὔτε μὴν οἷς ἂν ἐπιπτῶσιν ὅλα φέρειν ἐπιχειροῦσιν, ἀλλ᾿ ὅσον αὐτῶν ἐπιτήδειον πρὸς τὴν ἐργασίαν λαβοῦσαι, τὸ λοιπὸν χαίρειν ἀφῆκαν· ἡμεῖς τε, ἣν σωφρονῶμεν, ὅσον οἰκεῖον ἡμῖν καὶ συγγενὲς τῇ ἀληθείᾳ παρ᾿ αὐτῶν κομισάμενοι, ὑπερβησόμεθα τὸ λειπόμενον. Καὶ καθάπερ τῆς ῥοδωνιᾶς τοῦ ἄνθους δρεψάμενοι τὰς ἀκάνθας ἐκκλίνομεν, οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν τοιούτων λόγων ὅσον χρήσιμον καρπωσάμενοι, τὸ βλαβερὸν φυλαξόμεθα.» [Πρέπει, λοιπόν, αὐτὰ τὰ συγγράμματα νὰ τὰ σπουδάζουμε ἀκολουθώντας τὸ παράδειγμα τῶν μελισσῶν. Οἱ μέλισσες δὲν πετᾶνε σὲ ὅλα τὰ λουλούδια μὲ τὸν ἴδιο τρόπο. Κι ὅπου καθίσουν, δὲν κοιτᾶνε νὰ τὰ πάρουν ὅλα. Παίρνουν μονάχα ὅσο χρειάζεται στὴ δουλειά τους καὶ τὸ ὑπόλοιπο τὸ παρατοῦν καὶ φεύγουν. Ἔτσι κι ἐμεῖς, ἂν εἴμαστε φρόνιμοι. Θὰ πάρουμε ἀπ᾿ αὐτὰ τὰ κείμενα ὅ, τι συγγενεύει μὲ τὴν ἀλήθεια καὶ μᾶς χρειάζεται καὶ τὰ ὑπόλοιπα θὰ τὰ ἀφήσουμε πίσω μας. Κι ὅπως, κόβοντας τὸ τριαντάφυλλο, ἀποφεύγουμε τ᾿ ἀγκάθια τῆς τριανταφυλλιᾶς, ἔτσι κι ἀπὸ τὰ κείμενα αὐτὰ θὰ πάρουμε ὅ, τι εἶναι χρήσιμο καὶ θὰ φυλάξουμε τὸν ἑαυτό μας ἀπ᾿ ὅ, τι εἶναι ἐπιζήμιο] [τοῦ ἐν Ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Βασιλείου τοῦ Μεγάλου: ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ, ΟΠΩΣ ΑΝ ΕΞ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΩΦΕΛΟΙΝΤΟ ΛΟΓΩΝ»]
.               Στὸ τέλος τοῦ ἄρθρου παρατίθεται ἄλλο ἐνδιαφέρον παράθεμα.

.         Ἕνα ρεαλιστικὸ ὁδηγὸ πολιτικοῦ προσανατολισμοῦ, δρομοδείχτη ἢ κριτήριο ἀξιοπιστίας, ποιός θὰ μᾶς τὸν δώσει; Ἐπείγει νὰ βροῦμε οἱ πολίτες πυξίδα. Βάζομε κάτω, πάλι καὶ πάλι, τὰ δεδομένα – αὐτὰ ποὺ ζοῦμε: Ζοῦμε μία συντελεσμένη καταστροφὴ τῆς ζωῆς μας, τῆς μίας καὶ μοναδικῆς, δὲν ἔχουμε δεύτερη. Λέμε «καταστροφὴ» καὶ κυριολεκτοῦμε: εἶναι ἡ χειροπιαστὴ καθημερινότητα τοῦ βίου μας – δὲν τὴν διαπιστώνουμε μέσῳ «πληροφοριῶν» καὶ «στοιχείων» (greek statistics). Ἀντιθέτουμε τὴν ἐμπειρία μας στὴ μικρονοϊκὴ προπαγάνδα ποὺ μᾶς σερβίρεται. Ποῦ εἶναι ἡ ἀλήθεια τῆς πολιτικῆς;
.            Ζοῦμε τὴν μείωση τῶν μέσων ἐπιβίωσής μας, μείωση ποὺ ξεπερνάει τὸ 60% τῶν ἄλλοτε ἀμοιβῶν τοῦ μόχθου, τῆς κατάρτισης, τῶν ὅποιων ἱκανοτήτων μας. Ζοῦμε ἕναν παρανοϊκὸ πολλαπλασιασμὸ τῶν φόρων. Ἀνυποχώρητες τὶς τιμὲς τῶν βασικῶν ἀγαθῶν, δηλαδὴ ἀμείωτη τὴν αἰσχροκέρδεια. Τὸν πανικὸ τῆς ἀνεργίας: τὴν ψυχικὴ διάλυση ποὺ σκοτεινιάζει τὸ βλέμμα τῶν παιδιῶν μας. Μᾶς μεταγγίζει παραλυτικὴ ἀνασφάλεια ἡ παραλυσία τοῦ κράτους: οἱ ἀκέφαλες καὶ ἀσπόνδυλες δημόσιες ὑπηρεσίες μετὰ τὴν ἀπερίσκεπτη καὶ μαζική, πρόωρη συνταξιοδότηση τῶν ἔμπειρων στελεχῶν τους – παραλυσία ποὺ ἐπιτείνεται ἀπὸ τὴν εὐθυνοφοβία, ἀφοῦ ἡ ἐγωτικὴ κατασφάλιση προέχει. Ζοῦμε κατάφωρη, κάθε μέρα, τὴν κατάλυση τῆς ἔννομης τάξης, τὸ ἀποχαλινωμένο ἔγκλημα. Τὴν κατεδάφιση τοῦ κράτους πρόνοιας, ἀφοῦ καταλήστεψαν τὰ ἀσφαλιστικά μας ταμεῖα – τὸν ἐφιάλτη τῆς νοσοκομειακῆς καὶ ἰατροφαρμακευτικῆς ἀνεπάρκειας. Τὸν φρικώδη τρόμο ποὺ γεννάει ἡ ἀνελπιστία, τὸ μέλλον προκαταβολικὰ κατεστραμμένο ἀπὸ τὸν ὑπερδανεισμό, τὸ χεροπόδαρο δέσιμο σὲ ὑπέρογκο χρέος.
.            Ζομε πνιγμ ργς κα νημπόριας βλέποντας τος ατουργος τν γκλημάτων πο κατέστρεψαν τ ζωή μας χι πλς τιμώρητους, λλ κα διαχειριστς σήμερα τς «σωτηρίας» μας. Συνεχίζουν νὰ ἔχουν «καὶ τὸ μαχαίρι καὶ τὸ πεπόνι»: τὸ παιχνίδι τῆς ἐξουσίας στημένο μὲ τοὺς ἴδιους ὅρους, αὐτοὺς ποὺ ἀποκλείουν νὰ ξεμυτίσει τὸ διαφορετικό, νὰ ἐμφανιστεῖ ἡ ποιότητα. Τὸ Σύνταγμα καὶ οἱ «ἀναθεωρήσεις» του παίγνιο τῶν συμφερόντων τους, ὁ ἐκλογικὸς νόμος καὶ κάθε θεσμικ πλαίσιο πλ κρεμάστρα γι ν κρεμνε τ κάθε φορ ροχο γι τ μασκάρεμα τν ψευδολογημάτων τους. Ἔτσι ὥστε νὰ μονοπωλοῦν τὴ νομὴ τῆς ἐξουσίας χωρὶς κοινωνικὸ ἔλεγχο, χωρὶς πολιτικὸ ἀντίπαλο, χωρὶς θεσμικὴ ἡγεσία ἄλλη (δικαστική, στρατιωτική, ἀκαδημαϊκὴ) ἱκανὴ νὰ ἀναχαιτίσει τὴν αὐθαιρεσία τους.
.              Ζοῦμε τὸν διεθνῆ ἐξευτελισμό, τὴν ἀνεμπόδιστη διαπόμπευση τοῦ ἑλληνικοῦ ὀνόματος, χαμένη τὴν πολιτειακὴ ἀνεξαρτησία. Ζομε τν λληνισμ ν πιτροπεύεται π τ δευτεράντζα τς παλληλίας χρηματοπιστωτικν ργανισμν, τὸν πρωθυπουργὸ νὰ πρωθυπουργεύει ὑποχρεωμένος νὰ τοῦ καθορίζουν οἱ δανειστὲς τὸν ὑπουργὸ τῆς Οἰκονομίας. Καὶ ο ατουργο ατς τς λοκληρωτικς ξουθένωσής μας ν κυκλοφορον νάμεσά μας (κα στ διεθν βήματα) νενόχλητοι, μ ξασφαλισμένη τν τιμωρησία τν γκλημάτων τους.
.            Αὐτὰ εἶναι τὰ ρεαλιστικά, τῆς ἄμεσης ἐμπειρίας δεδομένα γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς ζωῆς μας σήμερα. Ἴσως νὰ μὴ συμπίπτουμε ὅλοι στὶς συγκεκριμένες πιστοποιήσεις. Ἀλλὰ τουλάχιστον νὰ συμφωνήσουμε στὴ λογικὰ συναγόμενη ἀνάγκη: Ὁ πολιτικὸς προσανατολισμός μας τῶν πολιτῶν, τώρα πιά, νὰ συνάγεται ἀπὸ μίαν ὅσο γίνεται πιὸ ἀμερόληπτη, ὀρθολογικὴ καὶ τίμια ἐμπειρικὴ πιστοποίηση τῶν δεδομένων τῆς ζωῆς μας. Ὄχι ἀπὸ συναισθηματικὲς προκαταλήψεις, ὄχι ἀπὸ ἐπιπόλαιες ψυχολογικὲς «προτιμήσεις», ὄχι ἀπὸ ἀνωριμότητα ἢ φοβία ποὺ μᾶς καθηλώνει σὲ κρετινικὰ ποιμνιοστάσια. Πρόκειται γιὰ τὴ ζωή μας, ὄχι γιὰ τὸ χόμπυ μας, γιὰ τὴν καταστροφὴ καὶ τὸν βασανισμό μας, ὄχι γιὰ τὸ πεῖσμα ἀπερίσκεπτου ἢ κληροδοτημένου κομματισμοῦ.
.               Σίγουρα, ὁ ψυχισμὸς ἀδύναμων ἀνθρώπων δὲν ἀντέχει τὴν ἀνελπιστία, ἔστω καὶ ἂν τὴ γεννᾶνε ὁλοφάνερα ρεαλιστικὰ δεδομένα. Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι τόσο πολλοὶ ὅσοι διολισθαίνουν «ἀνεπαισθήτως» σὲ ψευδαισθητικὲς παρηγόριες – ἀναμασοῦν βεβαιότητες ὅτι «ἡ κρίση εἶναι διεθνής, θὰ ἀναταχθεῖ κάποια στιγμὴ τὸ σύστημα» ἢ «κάποια λύση θὰ βρεθεῖ γιὰ τὸν εὐρωπαϊκὸ Νότο» ἢ «κάποια λύση θὰ βρεθεῖ γιὰ τὸν εὐρωπαϊκὸ Νότο» ἢ «ἡ Ἑλλάδα ἔχει περάσει καὶ δυσκολοτέρες δοκιμασίες». Μερικοὶ προτιμᾶνε τὸν στρουθοκαμηλισμὸ τῆς φαντασιωσικῆς προσδοκίας τοῦ «μεγάλου», τοῦ «χαρισματικοῦ» ἡγέτη. Καὶ ἄλλοι, σαφῶς οἱ περισσότεροι, ποὺ δὲν ἀντέχουν οὔτε κἂν τὴν ἐκκρεμότητα καὶ τὴν ἀναμονή, γαντζώνονται στὸν ἐξωραϊσμὸ τῆς σημερινῆς ἀθλιότητας: «Κάνει ὅ,τι μπορεῖ ὁ Σαμαράς, γιὰ ἔλα στὴ θέση του», «ἐμπιστεύομαι τὴν εὐφυΐα τοῦ Βενιζέλου», «ὁ Τσίπρας λέει τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους, εἶναι ὁ μόνος μὲ τόλμη καὶ τσαγανό».

.            Ποιός μπορεῖ νὰ «μεταγγίσει» σήμερα πολιτικὸ προσανατολισμὸ στοὺς ἀπεγνωσμένους ραγιάδες Ἕλληνες; Εὐδιάκριτος κανένας. Τέτοιες «μεταγγίσεις» συντελοῦνται, ἂν ποτὲ συντελεστοῦν, ἐντελῶς ἀπρόβλεπτα, μὲ πλήρη ἀπροσδιοριστία. Καὶ μόνο ν ριμάσουν κάποιες πιγνώσεις, ὅπως:

– Ὅτι οἱ λέξεις «Ἀριστερά», «Κέντρο», «Δεξιὰ» καὶ ὁποιοσδήποτε συνδυασμός τους εἶναι πιὰ nomina nuda: ὀνόματα ἄδεια ἀπὸ πολιτικὸ καὶ κοινωνικὸ πραγματισμό. Ἂν δὲν ἐξαλειφθοῦν ἀπὸ τὴ γλώσσα, τότε οἱ ψευδαισθήσεις, ἡ ἀπάτη, ἡ καπηλεία θὰ συνεχίσουν νὰ ὑποκαθιστοῦν τὴν πολιτική.
– Ὅτι ρεαλιστικὴ πολιτικὴ διαφορὰ σηματοδοτοῦν τὰ ἀντιθετικὰ σημαίνοντα: Οἰκονομία αὐτονομημένη ἀπὸ τὴν κοινωνία / οἰκονομία ὑπηρετικὴ τῶν κοινωνικῶν ἀναγκῶν. Δημοκρατία (κράτος δικαίου – κράτος πρόνοιας) / διεθνοποιημένη ἐξουσία τῶν Ἀγορῶν.
– Ὅτι μοναδικὴ πλανητικὴ ὑπερδύναμη σήμερα εἶναι οἱ Ἀγορές. Μόνος ρεαλιστικὸς ἀντίπαλος τῶν Ἀγορῶν τὸ δίλημμα ποὺ μποροῦν ἀκόμα νὰ θέτουν οἱ ἄνθρωποι: Προέχει ἡ σχέση ἢ ἡ χρήση; Νὰ κατέχεις ἢ νὰ μοιράζεσαι; Δίνει γεύση πληρότητας, χαρὰ ζωῆς, ἡ ἐγωτικὴ κατασφάλιση ἢ ἡ κοινωνία τῶν ἀγαθῶν, ἡ κυριαρχικὴ ἐπιβολὴ ἢ ἡ φιλία, ὁ αὐτοηδονισμὸς ἢ ὁ ἔρωτας;
– Ὅτι οἱ μεγάλες ἀνατροπὲς μέσα στὴν Ἱστορία δὲν προέκυψαν ἀπὸ ἠθικολογικὲς προστακτικὲς οὔτε ἀπὸ ἰδεολογήματα περὶ «ἀξιῶν». Προέκυψαν ἀπὸ ἀλλαγὴ στὴν ἱεράρχηση τῶν ἀναγκῶν: ποιὰ εἶναι πρώτη ἀνάγκη, ποιὰ δεύτερη.
– Μαρξισμὸς καὶ Καπιταλισμὸς ἦταν δύο ὄψεις τοῦ ἴδιου νομίσματος: τοῦ Ἱστορικοῦ Ὑλισμοῦ. Τὸ ἀντίθετο τοῦ Ἱστορικοῦ Ὑλισμοῦ δὲν εἶναι βέβαια ὁ ἰδεαλισμός, εἶναι ἡ ἑλληνικὴ «πόλις» καὶ «δημοκρατία», ἡ ταύτιση τοῦ κοινωνεῖν μὲ τὸ ἀληθεύειν. Καθόλου τυχαία Μαρξισμὸς καὶ Καπιταλισμὸς συναντῶνται «πολιτικὰ» στὴν περίπου ταυτότητα Γκουλὰγκ καὶ «Μνημονίων».
– Πολιτικὴ ἀντίσταση στὸν πρωτογονισμὸ καὶ ὁλοκληρωτισμὸ τῶν Ἀγορῶν μπορεῖ νὰ κατορθώσει μία κοινωνία, ὁσοδήποτε μικρή, ἂν κομίζει μέγιστης σημασίας πρόταση ποὺ ἀφορᾶ σὲ ποιότητα τῆς ζωῆς καὶ ἐνδιαφέρει πανανθρώπινα. Ἡ Φινλανδία, ἡ Ἐλβετία, ἡ Ἰσλανδία εἶναι παραδείγματα ποὺ βεβαιώνουν τὸ μικρὸ μέγεθος πολιτικὰ ἀκαταγώνιστο, ὅταν κοινὴ πρώτη ἀνάγκη γίνεται ἡ ποιότητα. Ἔστω καὶ στὰ πλαίσια τοῦ ἱστορικὸ-ὑλιστικοῦ «τρόπου» καὶ μὲ ἐθισμοὺς αἰώνων στὸν ἀτομοκεντρισμὸ τῆς μεσαιωνικῆς βαρβαρικῆς θρησκοληψίας.
.               Ἐπείγει νὰ βροῦμε οἱ Ἑλλαδίτες πολιτικὸ προσανατολισμό. Δηλαδὴ τὴν ἐπικαιρότητα τοῦ ἑλληνικοῦ «τρόπου», ποὺ ἀγνοοῦμε.


ΠΑΡΑΘΕΜΑ

Ἀπόσπασμα [Γ´] ἀπὸ τὸ βιβλίο


«ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ καὶ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ»

Πρωτ. Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ

σελ. 16

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/19/ἡ-ἱστορική-συνάντηση-ἑλληνισμοῦ-κα/

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/25/ἡ-ἕνωση-τοῦ-ἑλληνισμοῦ-μέ-τόν-xριστι/

3. Oἱ ἐκφράσεις τῆς Ἑλληνικότητας, πού καταξιώνονται μέσα στήν ἐν Xριστῷ ὕπαρξη

 .               Ἡ αὐθεντική Ἑλληνικότητα ἐνσαρκώνει στοιχεῖα ὑπαρκτικά, πού συνιστοῦν τό θεμέλιο τοῦ παγκοσμίου πολιτισμοῦ, κάθε κοινωνίας, πού θέλει νά λέγεται ἀληθινά ἀνθρώπινη, δηλαδή πολιτισμένη. Aὐτά τά στοιχεῖα προσέλαβε ὁ Xριστιανισμός, ἀφοῦ ὁ Xριστός δέν «ἦλθε καταλῦσαι, ἀλλά πληρῶσαι» (Mατθ. ε´ 17), τά ἐνσωμάτωσε στήν δική του ὕπαρξη, μεταβάλλοντάς τα σέ θεία ζωή. Διότι σ᾽ αὐτό ἀκριβῶς ἔγκειται ἡ ὑπεροχή τοῦ Xριστιανισμοῦ ἔναντι τοῦ ἑλληνικοῦ ἀνθρωπισμοῦ. Mέσα στήν ἄκτιστη θεία Xάρη οἱ πνευματικές ἀνατάσεις τῆς Ἑλληνικότητας, πού ἔφθαναν ὥς τόν πόθο τῆς “θεώσεως” («ὁμοιωθῆναι Θεῷ»), λαμβάνουν τό ἀληθινό νόημά τους καί γίνονται πραγματικότητα στήν ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεάνθρωπο Xριστό. Ἔτσι, ἀπό τόν “καλόν κἀγαθόν” ἤ “σοφόν” ἄνθρωπο τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας ἀνέρχεται ἐν Xριστῷ ἡ Ἑλληνικότητα στόν “ἅγιον ἄνθρωπο”, τόν κατά χάριν θεούμενο, πού γίνεται δηλαδή κατά χάριν ὅ,τι ὁ Θεός εἶναι ἀπό τή φύση Tου (ἄκτιστος, ἀθάνατος, αἰώνιος). Aὐτό, ἄλλωστε, εἶναι ὥς σήμερα τό οὐσιαστικό γνώρισμα τοῦ Ἕλληνα Ὀρθοδόξου Xριστιανοῦ, ἀλλά καί γενικά κάθε Ὀρθοδόξου πιστοῦ, ἡ ζήτηση Xάρης καί ἡ δυνατότητα ἕνωσης μέ τήν ἄκτιστη Θεία Xάρη. Aὐτό, σέ τελευταία ἀνάλυση, εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία. Ὅπου ἀπουσιάζει αὐτή ἡ κίνηση πρός τό Ἄκτιστο, τή Θεία Xάρη, ἐκεῖ χάνεται καί ἡ Ὀρθοδοξία.
.               Ποιές εἶναι λοιπόν, οἱ ἐκφράσεις τῆς Ἑλληνικότητας, πού καταξιώνονται μέσα στήν ἐν Xριστῷ ὕπαρξη καί συνιστοῦν ὁδηγητικά φῶτα τῆς παγκόσμιας κοινωνίας;

(ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)

, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΑΔΑΜΙΑΙΟΣ ΘΡΗΝΟΣ («Γιὰ ὅλα τὰ δεινὰ φταῖνε οἱ “ἄλλοι” καὶ καταγγέλλονται ὡς διεφθαρμένοι, ἅρπαγες, πουλημένοι καὶ ἄδικοι. Ἡ εὐθύνη μεταβιβάζεται στοὺς ἀπρόσωπους θεσμοὺς καὶ τέλος στὸν Θεό. Δὲν ὑπάρχει ἴχνος αὐτεπίγνωσης σὲ ἕναν λαὸ ποὺ διαχρονικὰ κολακεύεται ἀπὸ ἀνερμάτιστες πνευματικὰ ἡγεσίες».

δαμιαος θρνος

Γράφει ὁ π. Βασίλειος Καλλιακμάνης

ἐφημ. «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»15/16.03.13

α) Στὴν ὑμνολογία τῆς Κυριακῆς τῆς Τυροφάγου κυριαρχεῖ ὁ «ἀδαμιαῖος θρῆνος», ἀφοῦ «τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ἀνάμνησιν ποιούμεθα τῆς ἀπὸ τοῦ Παραδείσου τῆς τρυφῆς ἐξορίας τοῦ Πρωτοπλάστου Ἀδάμ».
.              Ὁ Ἀδάμ, ὁ πατέρας τῆς οἰκουμένης, γνώριζε στὸν Παράδεισο τὴ γλυκύτητα τῆς θείας ἀγάπης. Ἔτσι μετὰ τὴν ἔξωσή του ἀπὸ αὐτὸν γιὰ τὸ ἁμάρτημά του, ἐγκαταλελειμμένος ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, θλιβόταν πικρὰ καὶ ὀδυρόταν μὲ βαθεῖς στεναγμούς, ἀναφέρει ὁ ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης.

β) Σύμφωνα μὲ τὴ βιβλικοπατερικὴ παράδοση ὁ Ἀδὰμ πρὶν ἀπὸ τὴν πτώση μετεῖχε στὴ θεία δόξα. Ἦταν προικισμένος μὲ τὸ διορατικὸ καὶ προφητικὸ χάρισμα. Θεωροῦσε ὁλόκληρη τὴ δημιουργία προφητικά. Ὀνομάτιζε τὰ ὄντα σύμφωνα μὲ τὶς ἰδιότητές τους. Μετεῖχε τῶν πνευματικῶν χαρισμάτων, τὰ ὁποῖα ἀπώλεσε μὲ τὴν παρακοή. Ἔτσι βρέθηκε γυμνὸς καὶ γνώρισε τὴν ἀσχημοσύνη του. Κυριεύτηκε ἀπὸ τὸν κολαστικὸ φόβο καὶ τὸ φρόνημά του ἔγινε γεῶδες καὶ πονηρό.

γ) Ὁ Θεὸς πρὶν ἀπὸ τὴν παρακοὴ εἶχε προειδοποιήσει γιὰ τὰ ἐπερχόμενα δεινά. Ἡ προειδοποίηση μοιάζει μὲ εἶδος ἀπειλῆς, διδάσκει ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς καὶ συνεχίζει λέγοντας ὅτι οἱ προπάτορες εἶχαν τὴ δυνατότητα νὰ ἀποφύγουν τὴν πτώση μὲ τρεῖς τρόπους. Ἢ ἀγαπώντας τὸν Θεὸ ἢ γνωρίζοντας Τὸν ἢ φοβούμενοι τὴν παντοδυναμία του. Ἡ ἀποδοχὴ τῆς νεκροποιοῦ συμβολῆς τοῦ διαβόλου, ἡ ἄγνοια καὶ ἡ λήθη τοῦ Δημιουργοῦ καὶ τέλος ἡ ἀπώλεια τοῦ θείου φόβου ὁδήγησαν στὴν παρακοή.

δ) Οἱ ἐπιπτώσεις τῆς παράβασης τοῦ Ἀδὰμ ἦταν καταλυτικὲς γιὰ ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος. Οἱ ἄνθρωποι διακόπτοντας τὴν κοινωνία μὲ τὸν Θεὸ ἀνατρέφονται ἐμπαθὼς καὶ ἐθίζονται στὴ ζωὴ τῆς ἁμαρτίας. Σκοτίζεται ὁ νοῦς καὶ καλλιεργοῦνται τὰ πάθη. Κίνητρο τῆς τήρησης τῶν θείων ἐντολῶν δὲν εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ ὁ φόβος τῆς τιμωρίας.

ε) Πολλοὶ καταλογίζουν εὐθύνες στὸν Ἀδάμ, παρατηρεῖ ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς, διότι ἀθέτησε τὴ θεία ἐντολὴ καὶ εἰσήγαγε στὸν κόσμο τὴ φθορὰ καὶ τὸ θάνατο. Ὅμως ὁ Ἀδὰμ δὲν μπορεῖ νὰ κατακριθεῖ τόσο, γιατί δὲν εἶχε δοκιμάσει τὴν ἐμπειρία τῆς θανάσιμης ἰδιότητας τῆς παρακοῆς. Μεγαλύτερη εὐθύνη φέρει καθένας ἀπὸ τοὺς χριστιανούς, πού, ἐνῶ γνωρίζει τὶς συνέπειες τῆς παράβασης τῶν θείων ἐντολῶν, ἐπιλέγει τὴν ἴδια ὁδὸ μὲ αὐτόν!

ϛ) Ἐνῶ λοιπὸν οἱ χριστιανοὶ γνωρίζουν ὅτι «τὰ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος» (Ρωμ. ϛ´ 23), ἐπιλέγουν τὴν ὁδὸ τοῦ Ἀδάμ. Αὐτὸ φαίνεται τόσο στὴν προσωπικὴ ὅσο καὶ στὴν κοινωνικὴ ζωή. Γι λα τ δειν φτανε ο «λλοι» κα καταγγέλλονται ς διεφθαρμένοι, ρπαγες, πουλημένοι κα δικοι. εθύνη μεταβιβάζεται στος πρόσωπους θεσμος κα τέλος στὸν Θεό. Δν πάρχει χνος ατεπίγνωσης σ ναν λα πο διαχρονικ κολακεύεται π νερμάτιστες πνευματικ γεσίες ὅτι ὁ καθένας στὸ μέτρο τῶν δυνατοτήτων του φέρει εὐθύνη τόσο γιὰ τὴν παρακμὴ ὅσο καὶ γιὰ τὴν πρόοδο τῆς κοινωνίας. Φτάσαμε στὸ τραγικὸ σημεῖο νὰ ἐξορίζουμε ἀπὸ τὴ ζωή μας τὸ πρόσωπο τῆς Ἐσταυρωμένης Ἀγάπης, νὰ μένουμε ἀπορφανισμένοι καὶ νὰ διαμαρτυρόμαστε ὅτι ἄλλοι μᾶς σκότωσαν τὸν πατέρα.

ζ) Ὅλα αὐτὰ γράφονται μὲ πόνο ἀλλὰ καὶ μία νότα ἐλπίδας, ποὺ προκύπτει μέσα ἀπὸ τὰ λειτουργικὰ κείμενα καὶ τὸ συναξάρι τῆς Κυριακῆς τῆς Τυρινῆς. Διότι τὸ θρῆνο τοῦ παλαιοῦ Ἀδὰμ ἦλθε νὰ μετατρέψει σὲ ἀνεκλάλητη χαρὰ ὁ νέος Ἀδάμ, ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος σήκωσε στοὺς ὤμους του τὸ βάρος τῆς ἀλλοτριωμένης ἀνθρωπότητας, δείχνοντας τὸ δρόμο τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀνάστασης. Ἀντὶ νὰ ἐλεεινολογοῦμε γιὰ τὴν πολύμορφη κρίση καὶ νὰ θρηνοῦμε ὡς «νυκτικόρακες ἐν οἰκοπέδῳ» (βλ. Ψαλμ. ΡΒ´ 6), ἂς ἀναλάβει ὁ καθένας τὴ δική του εὐθύνη μετανοώντας ἀπέναντι στὸν Θεὸ καὶ τοὺς συνανθρώπους του. Τότε μπορεῖ νὰ μὴ μετατραπεῖ ἡ κοινωνία σὲ Παράδεισο, σίγουρα ὅμως θὰ ἀποτραπεῖ νὰ γίνει κόλαση.

, ,

Σχολιάστε