Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Αἷμα Χριστοῦ

ΠΟΙOΣ Θ᾽ ΑΠΑΛΛΑΞΗ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΧΟΣ;

ΠΟΙOΣ Θ᾽ ΑΠΑΛΛΑΞΗ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΧΟΣ;
(Ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου
στὸν Ἱ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου & Ἑλένης Ἀμυνταίου 31-3-1985 πρωί)

«Τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ… καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ἡμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι» (Ἑβρ. θ´ 14)

.               Κάθε φορά, ἀγαπητοί μου, ποὺ γίνεται θεία Λειτουργία, διαβάζονται δύο περικοπὲς ἀπὸ τὴν ἁγία Γραφή· μία τὸ εὐαγγέλιο καὶ μία ὁ ἀπόστολος. Τὸ εἴπαμε καὶ τὸ ξαναλέμε, δὲν ὑπάρχει ἄλλο βιβλίο ἀνώτερο ἀπὸ τὴν ἁγία Γραφή. Χιλιάδες βιβλία νὰ διαβάσῃς, ἂν δὲν διαβάσῃς τὴν ἁγία Γραφή, τίποτα δὲν ἔκανες.
.               Ἡ ἁγία Γραφὴ εἶνε ἀναγκαία. Τόσο ἀναγκαία ὅσο καὶ ἡ θεία κοινωνία. Ὅπως ἐὰν κάποιος δὲν κοινωνῇ, δὲν μπορεῖ νὰ εἶνε Χριστιανός, ἔτσι καὶ ἂν δὲν διαβάζῃ ἢ δὲν ἀκούῃ τὴν ἁγία Γραφή. Προτιμότερο νὰ μὴν ἔχῃς ψωμὶ νὰ φᾷς παρὰ νὰ μὴν ἔχῃς ἁγία Γραφὴ νὰ μελετᾷς· Ἡμέρα χωρὶς ψωμὶ νὰ περνάῃ, ἡμέρα χωρὶς ἁγία Γραφὴ νὰ μὴν περνάῃ.
.               Ἡ ἁγία Γραφὴ εἶνε προστασία. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέει ὅτι ὅπου ὑπάρχει Εὐαγγέλιο, ἐκεῖ διάβολος δὲν πατάει· ὅπου ὑπάρχει Εὐαγγέλιο, δηλαδὴ ἀνάγνωσις ἢ ἀκρόασις καὶ ἐφαρμογή του καὶ προσπάθεια νὰ μεταδοθῇ καὶ σὲ ἄλλους τὸ φῶς του, ἐκεῖ διάβολος δὲν πατάει.
.               Ἀλλὰ στὰ σημερινὰ χρόνια ἐλάχιστα εἶνε τὰ σπίτια ποὺ κάθε βράδυ προτοῦ νὰ κοιμηθοῦν διαβάζουν οἰκογενειακῶς τὴν ἁγία Γραφή. Κλείσαμε τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ἀπ᾽ αὐτὸ προέρχονται ὅλα τὰ κακά. Δῶστε μου ἕνα σπίτι ποὺ διαβάζουν τὸ Εὐαγγέλιο καὶ προσπαθοῦν ὅλοι νὰ ἐφαρμόσουν τὰ διδάγματά του· τὸ σπίτι αὐτό, καὶ καλύβα ἂν εἶνε, θὰ λάμπῃ σὰν παράδεισος. Δῶστε μου κ᾽ ἕνα σπίτι ποὺ δὲν διαβάζουν τὸ Εὐαγγέλιο· σ᾽ αὐτό, ἔστω κι ἂν εἶνε μέγαρο καὶ ἀνάκτορο, θὰ εἶνε κόλασις.
.               Δὲν διαβάζουν τὸ Εὐαγγέλιο, τὸ ἔκλεισαν· καὶ τί ἄνοιξαν; τὴν τηλεόρασι. Μιὰ ὥρα, δυὸ ὧρες, τρεῖς ὧρες τηλεόρασι, ποὺ σκορπίζει τὰ «κόπριά» της καὶ διδάσκει τὰ πιὸ αἰσχρὰ καὶ ἀκατονόμαστα. Ἡ τηλεόρασι, ὅπως εἶπε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς, εἶνε τὸ κουτὶ ποὺ βρῆκε ὁ διάβολος γιὰ νὰ ἐκφαυλίσῃ ὅλους, τὸ χαζοκούτι.
.               Ἀκούσατε λοιπὸν τὸ εὐαγγέλιο, ἀκούσατε καὶ τὸν ἀπόστολο. Δὲν μποροῦμε νὰ ἑρμηνεύσουμε καὶ τὰ δύο. Θὰ πῶ λίγα λόγια ἐπάνω στὸν ἀπόστολο. Τὸν ἀκούσατε, ἀλλὰ τὰ λόγια του φαίνονται σὰν κινέζικα. Ἄλλοτε τὰ καταλάβαιναν οἱ πιστοὶ καὶ τὰ ἤξεραν ἀπ᾽ ἔξω. Τώρα δυστυχῶς δὲν διαβάζουμε. Καὶ οἱ μόνοι ποὺ φαίνεται νὰ διαβάζουν εἶνε οἱ χιλιασταί. Ἀλλ᾽ αὐτοὶ διαστρεβλώνουν τὸ ἱερὸ κείμενο· ἄλλα ἐννοεῖ καὶ ἄλλα λένε αὐτοί.
.               Πόσες λέξεις εἶνε σήμερα ὁ ἀπόστολος; Ὀγδόντα περίπου λέξεις εἶνε· ὀγδόντα λέξεις – ὀγδόντα χρυσᾶ νομίσματα, κάθε λέξι καὶ μιὰ λίρα. Ἐὰν στὸ ἐκκλησίασμα πετοῦσε κάποιος λίρες, ὅλες θὰ προσπαθοῦσαν νὰ τὶς πιάσουν· δὲν θὰ ἔχαναν καμμία, οὔτε μιὰ λίρα δὲν θά ᾽πεφτε κάτω. Ἀλλὰ τί εἶνε οἱ λίρες καὶ τί εἶνε τὰ χρυσᾶ νομίσματα μπροστὰ στὰ λόγια, τὰ ἀνεκτίμητα λόγια τῆς ἁγίας Γραφῆς; Πρέπει νὰ ἀγαποῦμε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ παραπάνω ἀπὸ χρυσίον καὶ ἀργύριον. Ἀπὸ τὶς ὀγδόντα λέξεις ποὺ ἔχει ὁ ἀπόστολος, ἐγὼ μία λέξι μόνο θέλω νὰ προσέξετε, στὸ τέλος τῆς περικοπῆς, ποὺ ἔχει μεγάλη σπουδαιότητα. Εἶνε ἡ λέξι «συνείδησις» (Ἑβρ. θ´14).

* * *

.               Τί θὰ πῇ «συνείδησις»; Ἡ συνείδησις δὲν εἶνε κάτι ὑλικό· εἶνε κάτι πνευματικό, ἀόρατο. Εἶνε μία πνευματικὴ αἴσθησι καὶ μία κρίσι, ἕνα ζύγισμα τοῦ ἑαυτοῦ μας, ποὺ ἄλλοτε μᾶς ἐπαινεῖ καὶ ἄλλοτε μᾶς κατακρίνει. Ἡ συνείδησις εἶνε ἕνα φαινόμενο ψυχολογικό, μὲ τὸ ὁποῖο ἀσχολοῦνται οἱ θεολόγοι, οἱ φιλόσοφοι καὶ οἱ ψυχολόγοι. Συνείδησις ὑπάρχει σὲ κάθε ἄνθρωπο. Δηλαδὴ ἁπλούστερα· κάνει κάποιος κάποιο κακό, π.χ. κλέβει· ἢ κάτι χειρότερο, πάει τὴ νύχτα σὲ ξένο σπίτι καὶ ἀτιμάζει τὴ γυναῖκα τοῦ ἄλλου· ἢ κάτι ἀκόμα χειρότερο, σκοτώνει. Δὲν τὸν εἶδαν, οὔτε ἀστυνομία, οὔτε εἰσαγγελεύς, κανείς· δὲν τὸ ξέρει οὔτε ἡ γυναίκα του. Εἶνε λοιπὸν ἥσυχος; Καθόλου. Νιώθει ἀνησυχία, σὰν κάποιος νὰ τὸν κυνηγάῃ. Μόλις κάνῃ τὸ κακό, μέσα του αἰσθάνεται στενοχώρια, ἔχει κάποιο σκουλήκι ποὺ τὸν τρώει. Ἀκούει μιὰ φωνὴ νὰ τοῦ φωνάζῃ αὐστηρά· ―Γιατί τὸ ἔκανες; Εἶσαι ἔνοχος, εἶσαι ἁμαρτωλός!… Ἔχουμε πολλὰ τέτοια παραδείγματα.
.               Πρῶτο παράδειγμα εἶνε ὁ Κάιν. Τί ἔκανε ὁ Κάιν; Σκότωσε τὸν ἀδελφό του τὸν Ἄβελ καὶ νόμισε πὼς δὲν τὸν εἶδε κανείς. Ἄκουσε ὅμως τὴ φωνὴ τοῦ Θεοῦ· «Ποῦ εἶνε ὁ Ἄβελ ὁ ἀδελφός σου;» (Γέν. δ´ 9). Αὐτὴ ἡ φωνὴ τὸν τάραζε πλέον μέσα στὴ συνείδησί του καὶ δὲν τὸν ἄφηνε νὰ ἡσυχάσῃ. Ἔτρεμε σὰν τὰ φύλλα τῶν δέντρων· προτιμοῦσε νὰ πεθάνῃ παρὰ νὰ τὴν ἀκούῃ.
.               Θέλετε ἄλλο παράδειγμα; Ἀναφέρει ὁ Ἠλίας Μηνιάτης, ὅτι ὁ αὐτοκράτωρ τοῦ Βυζαντίου Κώνστας Β΄ (641-668) σκότωσε τὸν ἀδελφό του Θεοδόσιο καὶ ἔτσι ἀνέβηκε στὸ θρόνο. Τιμές, δόξες, τὰ πάντα εἶχε. Ἦταν εὐτυχής; Κάθε ἄλλο. Διότι τὴ νύχτα ἔβλεπε σὰν φάντασμα τὸν ἀδελφό του νὰ κρατάῃ ἕνα ποτήρι γεμᾶτο μὲ αἷμα του ποὺ ἄχνιζε καὶ νὰ τοῦ λέῃ· «Ἀδελφέ, πίε», πιὲς τὸ αἷμα τοῦ ἀδελφοῦ σου.
.               Τὸ πιὸ φοβερὸ παράδειγμα εἶνε ὁ Ἰούδας. Πούλησε τὸν Διδάσκαλό του ἀντὶ 30 ἀργυρίων. Τὰ νομίσματα κουδούνιζαν στὰ χέρια του, ἀλλὰ ἡ συνείδησί του τὸν ἔτυπτε τόσο, ὥστε πῆρε σκοινὶ καὶ κρεμάστηκε – αὐτοκτόνησε.
.               Στὴν Ἀθήνα κάποιος ἔπεσε στὸ Φάληρο στὴ θάλασσα καὶ αὐτοκτόνησε. Ὅταν τὸν ἀνέσυραν πνιγμένο, βρῆκαν στὴν τσέπη του ἕνα χαρτὶ ποὺ ἔγραφε· Δὲν μπορῶ νὰ ὑποφέρω τὸν ἔλεγχο τῆς συνειδήσεως….
.               Τρομερὸ πρᾶγμα ἡ συνείδησις. Τί νὰ τὰ κάνῃς τὰ λεφτά, τὰ ἀξιώματα καὶ τὶς θέσεις, ὅταν αὐτὴ ἔχῃ τὸν ἄνθρωπο κατηγορούμενο καὶ ὑπὸ ἔλεγχο; Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει· Προτιμότερο νὰ σὲ κεντήσῃ σκορπιὸς παρὰ ἡ συνείδησί σου. Κ᾽ ἕνας παλαιὸς γυμνασιάρχης, καλὸς καθηγητής, ὅταν τελειώναμε τὸ γυμνάσιο (τὸ σημερινὸ λύκειο) στὴ Σύρο, μᾶς εἶπε· Παιδιά μου, μιὰ εὐχὴ σᾶς λέγω· νὰ μὴ δοκιμάσετε, νὰ μὴ αἰσθανθῆτε τύψεις συνειδήσεως!
.               Ἐρωτοῦμε τοὺς ἀπίστους καὶ ἀθέους, ἐρωτοῦμε τοὺς πάντας· ποιός φύτεψε μέσα μας μιὰ τέτοια φωνή; Ἕνας μεγάλος φιλόσοφος εἶπε· Δυὸ πράγματα μὲ κάνουν νὰ πιστεύω ὅτι ὑπάρχει Θεός· ὁ ἔναστρος οὐρανὸς ποὺ εἶνε ἀπὸ πάνω μας καὶ ὁ ἠθικὸς νόμος (ἡ συνείδησι=) ποὺ εἶνε μέσα μας.
.               Ὁ ἄνθρωπος σήμερα, ὅπως βλέπουμε, λεφτὰ ἔχει, ἀξιώματα ἔχει, γυναῖκα ἔχει, παιδιὰ ἔχει, σπίτια ἔχει, χωράφια ἔχει, τὰ πάντα ἔχει. Εἶνε εὐτυχής; Δὲν εἶνε. Γιατί; Ἔχει λύσει τὰ ἐξωτερικὰ προβλήματα, μένουν ὅμως ἄλυτα ἐσωτερικὰ προβλήματα, ποὺ τοῦ δημιουργοῦν ψυχολογικὲς καὶ νευρολογικὲς διαταραχὲς καὶ παθήσεις, αὐτὸ ποὺ οἱ ψυχολόγοι λένε ἄγχος. Ποτέ ἄλλοτε ὁ κόσμος δὲν εἶχε τόσο ἄγχος. Ταραγμένοι εἶνε οἱ ἄνθρωποι, τρικυμία, ἀνησυχία ἔχουν γιὰ κάτι ποὺ τοὺς τύπτει.
.               Καὶ τρέχουν στοὺς γιατρούς. Γέμισε ὁ κόσμος ἀπὸ ψυχιάτρους καὶ νευρολογικὲς κλινικές. Κ᾽ ἐκεῖ τί κάνουν; συνήθως δίνουν χάπια καὶ πλουτίζουν. Ὡρισμένοι ὅμως ψυχίατροι πρῶτοι αὐτοὶ ἔχουν ἀνάγκη ἰατροῦ. Καὶ ἡ ἀνησυχία ἐξακολουθεῖ νὰ βασανίζῃ τὸν κόσμο.

* * *

.               Τί λοιπόν, ἀδελφοί μου; Δὲν ὑπάρχει γιατρός, φάρμακο, θεραπεία τοῦ ἄγχους τῆς συνειδήσεως; Ὑπάρχει! Ποιός εἶνε; Τὸ λέει σήμερα ὁ ἀπόστολος· εἶνε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, «ὁ ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν» (θ. Λειτ.), ποὺ σταυρώθηκε, ἔδωσε τὸ τίμιό του αἷμα. Ὁ σταυρός του σβήνει τὶς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου καὶ τὸ αἷμα του ἀπαλλάσσει ἀπὸ τὶς τύψεις καὶ ἀναπαύει.
.               Ἀμφιβάλλετε; Ἂν ἀμφιβάλλετε ὅτι ὁ Χριστὸς εἶνε ὁ μέγας ψυχίατρος ποὺ λύνει ὅλα τὰ ἐσωτερικὰ προβλήματα, δοκιμάστε. Πλησιάζουν οἱ ἅγιες ἡμέρες. Τὸ φάρμακο ποιό εἶνε· ἡ ἐξομολόγησις. Νὰ πᾷς μετανοημένος νὰ ἐξομολογηθῇς, νὰ πῇς τὰ κρίματά σου, νὰ κλάψῃς ἐμπρὸς στὸν πνευματικό σου. Κι ὅταν πῇς τὰ κρίματά σου μὲ εἰλικρίνεια, τὴν ὥρα ἐκείνη ―δὲν εἶνε ψέμα― ἕνα βουνὸ ποὺ πλακώνει τὴν καρδιά σου, τὸ ἄγχος αὐτὸ ποὺ λένε οἱ ψυχολόγοι, θὰ φύγῃ ἀπὸ πάνω σου. Μέσα στὰ βάθη τῆς καρδιᾶς σου θ᾽ ἀκούσῃς μιὰ φωνὴ γλυκειά, φωνὴ ἀπὸ τὸν οὐρανό, νὰ σοῦ λέῃ «Τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου» (Μᾶρκ. 2,5), «παιδί μου, σοῦ συγχωροῦνται τὰ ἁμαρτήματά σου», καὶ θὰ αἰσθανθῇς ἀνακούφισι, λύτρωσι, γαλήνη.
.            Ὅποιος, ἀδελφοί μου, πιστεύει στὸν Χριστό, ὅποιος ἐξομολογεῖται εἰλικρινά, ὅποιος κοινωνεῖ τὰ ἄχραντα μυστήρια «μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης» (θ. Λειτ.), ὅπως ἡ ὁσία Μαρία ἡ Αἰγυπτία τὴν ὁποία ἑορτάζουμε σήμερα, αὐτὸς αἰσθάνεται τὴν ἀπαλλαγὴ τῆς συνειδήσεως ἀπὸ τὸ ἄγχος. Αὐτὸ λέει ὁ ἀπόστολος σήμερα· ὅτι ὁ Χριστὸς, ποὺ προσέφερε τὸν ἑαυτό του θυσία, καθαρίζει τὴ συνείδησί μας ἀπὸ τὰ πονηρὰ ἔργα ποὺ τὴ μολύνουν (βλ. Ἑβρ. θ´14)· ἀμήν.

 ΠΗΓΗ: augoustinos-kantiotis.gr

, , , ,

Σχολιάστε

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΖΗΝΟΒΙΟΣ ΚΑΙ Η ΑΔΕΛΦΗ ΑΥΤΟΥ ΖΗΝΟΒΙΑ τὸν ἀόρατον ἐχθρόν, ἐν τῷ σεπτῷ αὐτῶν αἵματι ἀπέπνιξαν!

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΖΗΝΟΒΙΟΣ
ΚΑΙ Η ΑΔΕΛΦΗ ΑΥΤΟΥ ΖΗΝΟΒΙΑ

Τοῦ π. Γ. Δορμπαράκη

.          «Οἱ ἅγιοι ζοῦσαν ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ Διοκλητιανοῦ καὶ ἦταν τέκνα εὐσεβῶν γονέων. Καὶ ὁ μὲν Ζηνόβιος συνελήφθη καὶ ὁδηγήθηκε ἐνώπιον τοῦ ἡγεμόνα. Καθὼς λοιπὸν ἀνακρινόταν, παρουσιάστηκε ἀπὸ μόνη της καὶ ἡ ἀδελφή του Ζηνοβία. Κτυπῶνται λοιπὸν κὰ οἱ δύο καὶ ρίχνονται σὲ λέβητα πίσσας. Διατηρήθηκαν ὅμως μὲ τὴν χάρη τοῦ Χριστοῦ ἀβλαβεῖς, ὀπότε καὶ δέχονται τὸν διὰ ξίφους θάνατο».
.          Ὁ ἅγιος Ἰωσὴφ εἶναι ὁ ὑμνογράφος τοῦ κανόνα καὶ τῶν σήμερα ἑορταζομένων ἁγίων. Ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὸν ὅμως καὶ ἄλλοι ὑμνογράφοι ἐξαίρουν τὴν ἁγιότητά τους, ὅπως γιὰ παράδειγμα ὁ Ἰωάννης μοναχός, ποὺ καὶ αὐτὸς μὲ τὴν ἐξαίρετη ποιητική του γραφίδα προβάλλει  τὴν ἀνδρεία τῶν δύο ἀδελφῶν, τοῦ Ζηνοβίου καὶ τῆς Ζηνοβίας, οἱ ὁποῖοι μαρτύρησαν ὑπερμαχώντας γιὰ τὴν πίστη τους στὴν ἁγία Τριάδα, ἐνῶ ἔλαβαν τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου, πνίγοντας μέσα στὸ αἷμα τους τὸν πονηρὸ διάβολο. «Οὗτοι γὰρ τῆς Τριάδος γεγόνασιν ὑπέρμαχοι καὶ ἐν σταδίῳ ἀνδρείως τν όρατον χθρόν, ν τ σεπτ ατν αματι πέπνιξαν, καὶ τὸν τῆς νίκης στέφανον ἐνδόξως ἐκομίσαντο». Ἡ τελευταία ἐπισήμανση εἶναι σπουδαιότατη. Διότι, πράγματι, δν πάρχει, κατ τν πίστη μας, σχυρότερο πλο πο κατακαίει τν διάβολο, π τ αμα τν μαρτύρων. που δορυφορονται μάλιστα τ λείψανά τους, κε φυγαδεύεται ἡ ποια δαιμονικὴ νέργεια. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ἕνας ἐγκαινιασμένος ναός, στὸν ὁποῖο τελεῖται ἡ ἀναίμακτη λατρεία, ἡ Θεία Εὐχαριστία, θεωρεῖται ὅ,τι ἰσχυρότερο κατὰ τοῦ Πονηροῦ. Διότι ἀκριβῶς ἐκεῖ ὑπάρχει τὸ αἷμα τοῦ Κυρίου μας – τὸ ἀπόλυτο ὅπλο – καὶ μαζὶ μὲ Αὐτὸ τὰ λείψανα τῶν μαρτύρων ποὺ εἶναι κατατεθειμένα μέσα στὴν ἁγία Τράπεζα. Μακάρι ο πιστο ν εχαμε πίγνωση τν δυνάμεων ποχουμε μαζί μας, διαιτέρως ταν βρισκόμαστε μέσα στν Ναό.
.          Ὁ ἅγιος Ἰωσήφ στὸν κανόνα του ἐπιμένει πάρα πολὺ στὸ γεγονὸς τῆς ἱερωσύνης τοῦ ἁγίου Ζηνοβίου, τὴν ὁποία συνδέει στενότατα μὲ τὸ μαρτύριό του. Ὁ ἅγιος, λέει, παρίσταται ἐνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ, «ὡς ἱερεὺς εὐπρόσδεκτος καὶ μάρτυς ἄριστος», ἐνῶ τὸ μαρτύριο τοῦ αἵματός του ἔκανε πιὸ ἔντονο τὸ χρῶμα τῆς ἱερατικῆς του στολῆς, καθιστώντας την μὲ τὴη χάρη τοῦ Θεοῦ ἱερότερη. «Μαρτυρίου ἐν αἵματι, τὴν στολήν σου, Ζηνόβιε, ἐπιχρώσας ἔνδοξε, ἀπετέλεσας ἱερωτέραν ἐν χάριτι». Ὁ ἅγιος ὑμνογράφος  ἐν προκειμένῳ ἐπισημαίνει μία βασικὴ ἀλήθεια: τὴν μαρτυρικὴ  διάσταση τῆς ἱερωσύνης – ἀπόρροια τῆς μετοχῆς στὴν ἀρχιερωσύνη τοῦ ἴδιου τοῦ Κυρίου –  ἡ ὁποία ἐπιτείνεται ἁπλῶς καὶ μὲ τὸ μαρτύριο τοῦ αἵματος. ερωσύνη κα μαρτύριο δηλαδ βρίσκονται στὸ διο μκος κύματος, δεῖγμα ὅτι ὁ ἱερέας τοῦ Χριστοῦ βρίσκεται πάντοτε στὸν Σταυρό: ἡ διακονία του εἶναι ὀδύνη καὶ πάθος. Ὀρθὰ ὅμως βιούμενη ἀποκαλύπτει καὶ τὴν περικλειόμενη σ’ αὐτὴν ἀνάσταση. Κι εἶναι εὐνόητο ὅτι τοῦτο πρέπει νὰ τὸ ἐννοήσουμε καὶ ὡς πρὸς τὴν πνευματικὴ ἱερωσύνη τοῦ κάθε βαπτισμένου καὶ χρισμένου πιστοῦ. Μὴ ξεχνᾶμε ὅτι ὁ κάθε πιστός, ἔστω καὶ ὁ ἁπλὸς λαϊκός, εἶναι μέτοχος καὶ αὐτὸς τῆς ἱερωσύνης τοῦ Κυρίου.
.          Ἐκθέτοντας ὁ ἅγιος Ἰωσὴφ τὰ τῆς ἱερωσύνης τοῦ ἁγίου Ζηνοβίου, μέσα στὰ πλαίσια τῆς μαρτυρικῆς διαστάσεώς της στὸν κόσμο τοῦτο, ἀναφέρεται στὸν τρόπο ἀσκήσεώς της: «ἱεράτευσεν ὡς ἄγγελος», μὲ δύναμη προσευχῆς τέτοια ὑπὲρ τοῦ ποιμνίου του, ὥστε νὰ γίνεται αὐτὴ δεκτὴ ἀπὸ τὸν Κύριο «ὡς θυμίαμα». Κι αὐτὴ «ἡ δέησις τῆς ἐνθέου ψυχῆς του» συνδυαζόταν μὲ τὴν διδασκαλία του, ἡ ὁποία λειτουργοῦσε ὡς ποτιστικὴ βροχὴ στὶς καρδιὲς τῶν πιστῶν ποὺ τοῦ ἐνεπιστεύθη Ἐκεῖνος. Ἡ εἰκόνα ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ ἅγιος ποιητὴς εἶναι πολὺ ὡραία: «Ὀμβροτόκος νεφέλη γέγονεν ἡ γλῶσσά σου ὡς ὑετίζουσα εὐσεβείας ὄμβρους, καὶ πιστῶν τὰς καρδίας ἀρδεύουσα, καὶ πρὸς εὐκαρπίαν, τὰς διανοίας ὁδηγοῦσα, ἐναρέτων, Ζηνόβιε, πράξεων». (Ἡ γλῶσσα σου, Ζηνόβιε, ἔγινε σὰν σύννεφο ποὺ φέρνει βροχὴ καὶ ποὺ βρέχει τὴν εὐσέβεια, ποτίζοντας τὶς καρδιὲς τῶν πιστῶν καὶ ὁδηγώντας τὶς διάνοιες γιὰ νὰ καρποφοροῦν τὶς ἐνάρετες πράξεις).
.        Ἔτσι ἡ ἱερατικὴ διακονία τοῦ εὐσεβοῦς Ζηνοβίου ὁδηγοῦσε σὲ διπλὸ ἀποτέλεσμα. Πρῶτον: νὰ σώζονται ὅλο καὶ περισσότεροι ἄνθρωποι, αὐξανόμενοι στὸν δρόμο τῆς ἀρετῆς. Δεύτερον: διαρκῶς καὶ νὰ μειώνεται ἡ ἀσέβεια ἀπὸ τὴν αὔξηση τῆς εὐσεβείας, δηλαδὴ τῆς ἀληθινῆς πίστεως. «Ἐστένωσας τὴν ἀσέβειαν, Μάρτυς, πλατυσμῷ τῆς ἀληθοῦς εὐσεβείας…καὶ ἔσωσας τοὺς χαλεπῶς θαλαττεύοντας πλάνης τοῖς ὕδασιν». (Λιγόστεψες τὴν ἀσέβεια, Μάρτυς, μὲ τὴν αὔξηση τῆς ἀληθινῆς εὐσέβειας…καὶ ἔσωσες αὐτοὺς ποὺ θαλασσοδέρνονταν ἀπὸ τὰ κύματα τῆς πλάνης). Εἶναι εὐνόητο πόσο σημαντικὴ εἶναι αὐτὴ ἡ ἀλήθεια καὶ γιὰ ἐμᾶς σήμερα: ἡ μείωση τῆς ἀσεβείας, ὡς αἵρεσης καὶ ὡς ἐγωιστικοῦ τρόπου ζωῆς ἔρχεται στὸν βαθμὸ ποὺ ἐμεῖς αὐξάνουμε τὴν εὐσέβειά μας. ν σήμερα πάρχουν τόσες αρέσεις κα τόσες ποκλίσεις π τν ρθ τρόπο ζως, σὲ να μεγάλο ποσοστὸ φείλεται κα στ δικό μας λλειμμα εσεβείας.

ΠΗΓΗ: «ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ»

, , , , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΛΥΤΡΩΤΟΥ (Ἀποστ. Ἀνάγν. Κυρ. Ε´ Νηστ.)

, ,

Σχολιάστε

«ΑΠΟΚΛΕIΣΤΙΚΟΤΗΣ» ΙΗΣΟΥ XPΙΣTOY (Κυρ. Ε´ Νηστειῶν)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ Ε´ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
(Ἑβρ. θ΄ 11-14)

Ἀδελφοί, Χριστὸς παραγενόμενος ἀρχιερεὺς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν διὰ τῆς μείζονος καὶ τελειοτέρας σκηνῆς, οὐ χειροποιήτου, τοῦτ’ ἔστιν οὐ ταύτης τῆς κτίσεως, οὐδὲ δι’ αἵματος τράγων καὶ μόσχων, διὰ δὲ τοῦ ἰδίου αἵματος εἰσῆλθεν ἐφάπαξ εἰς τὰ Ἅγια, αἰωνίαν λύτρωσιν εὑράμενος. Εἰ γὰρ τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων καὶ σποδὸς δαμάλεως ραντίζουσα τοὺς κεκοινωμένους ἁγιάζει πρὸς τὴν τῆς σαρκὸς καθαρότητα, πόσῳ μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὃς διὰ Πνεύματος αἰωνίου ἑαυτὸν προσήνεγκεν ἄμωμον τῷ Θεῷ, καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ὑμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι;

Ἀπόδοση στὴν Νέα Ἑλληνική:
Ἀδελφοί, ὅταν ἦλθε ὁ Χριστὸς ὡς ἀρχιερεύς, τῶν μελλοντικῶν ἀγαθῶν, ἐμπῆκε διὰ τῆς μεγαλυτέρας καὶ τελειοτέρας σκηνῆς, ἡ ὁποία δὲν εἶναι χειροποίητη, δὲν εἶναι δηλαδὴ ἀπὸ τὸν κόσμον τοῦτον· ἐμπῆκε μιὰ γιὰ πάντα εἰς τὰ Ἅγια τῶν ἁγίων ὄχι μὲ αἷμα τράγων καὶ μόσχων ἀλλὰ μὲ τὸ δικό του αἷμα καὶ ἐξησφάλισε αἰωνίαν λύτρωσιν. Διότι ἐὰν τὸ αἷμα τράγων καὶ ταύρων καὶ τὸ ράντισμα μὲ στάχτην ἀπὸ δαμάλι, ἁγιάζῃ τοὺς μολυσμένους, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἐξωτερικὴν καθαρότητα, πόσον περισσότερον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος, διὰ τοῦ αἰωνίου Πνεύματος, προσέφερε τὸν ἑαυτόν του ἄμωμον θυσίαν εἰς τὸν Θεόν, νὰ καθαρίσῃ τὴν συνείδησίν σας ἀπὸ νεκρὰ ἔργα, ὥστε νὰ λατρεύωμεν τὸν ζωντανὸν Θεόν.

«ΑΠΟΚΛΕIΣΤΙΚΟΤΗΣ» ΙΗΣΟΥ XPΙΣTOY
«Τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ … καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ὑµῶν
ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι»

.         Λέγουν πολλοί: Ὅλα τὰ δίνει ἡ ἐποχή μας στὸν σημερινὸ ἄνθρωπο. Τοῦ ἱκανοποιεῖ κάθε ὑλικὴ ἀνάγκη. Ὑπάρχει ὅμως καὶ κάτι βασικὸ καὶ οὐσιαστικὸ ποὺ ἡ ἐποχή μας δὲν μπορεῖ οὔτε θὰ μπορέση ποτὰ νὰ τοῦ προσφέρη.Ποιὸ εἶναι αὐτό; Ὁ ψυχικὸς καθαρμός, ἡ λύτρωση τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Αὐτὸ εἶναι καὶ θὰ εἶναι ἀποκλειστικὸ ἔργο τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ γιὰ ὅλους τους ἀνθρώπους καὶ ὅλες τὶς ἐποχές. Γι᾽ αὐτὴ τὴν ἀποκλειστικότητα μᾶς μιλάει ἡ σημερινὴ περικοπή, ὅταν λέη: «Τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ … καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ὑμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι».

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ

.        Πανάρχαιος καὶ πανανθρώπινος ὁ πόθος τοῦ ψυχικοῦ καθαρμοῦ καὶ τῆς λυτρώσεως ὠθοῦσε τοὺς ἀνθρώπους σὲ αἱματηρὲς θυσίες καὶ ὁλοκαυτώματα. «Τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων» ἔρρεε σὰν ποτάμι στοὺς βωμοὺς καὶ τὰ θυσιαστήρια τῆς γῆς. Καὶ ὅμως οἱ ποταμοὶ αὐτοὶ τῶν αἱμάτων δὲν κατόρθωσαν νὰ καθαρίσουν τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν ψυχικὸ μολυσμό. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος σημειώνει ὅτι τὸ αἷμα τῶν θυσιαζομένων ζώων ἔδινε μόνο σωματικὸ καθαρισμὸ στοὺς ἀνθρώπους, γιὰ νὰ μποροῦν ἔτσι νὰ μετέχουν στὴν λατρεία τοῦ Θεοῦ.
.     Ἐκεῖνο, ποὺ καθάρισε ὁριστικὰ καὶ γιὰ πάντα τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν μολυσμὸ τῆς ἁμαρτίας ἦταν τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς «ἑαυτὸν προσήνεγκεν ἄμωμον τῷ Θεῷ» καὶ ἡ θυσία τοῦ αὐτὴ «διὰ τοῦ ἰδίου αἵματoς» ἐξασφάλισε «αἰωνίαν λύτρωσιν» στὸ ἀνθρώπινο γένος. Ὅ,τι δὲν κατόρθωσαν νὰ ἐπιτύχουν τὰ ἑκατομμύρια τῶν θυσιῶν καὶ οἱ ποταμοὶ τῶν αἱμάτων, τὸ ἐπέτυχε «ἐφάπαξ», μία φόρα γιὰ πάντα, ἡ θυσία καὶ τὸ τίμιο αἷμα τοῦ Κυρίου, ποὺ χύθηκε στὸν Σταυρὸ τοῦ Γολγοθᾶ.
.      Ἂς τὸ προσέξουμε αὐτὸ ἰδιαιτέρως. Πουθενὰ ἀλλοῦ δὲν βρίσκεται ἡ λύτρωση καὶ ὁ ψυχικὸς καθαρμὸς παρὰ μόνο στὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Ὡς ἄνθρωποι ἀδύνατοι ἴσως ἔχουμε καὶ ἐμεῖς τὴν συνείδησή μας μολυσμένη ἀπὸ τὰ «νεκρὰ ἔργα» τῆς ἁμαρτίας. Ἴσως καὶ ἡ δική μας ψυχὴ νὰ εἶναι αἰχμαλωτισμένη σὲ κάποιο πάθος, σὲ κάτι ποὺ τὸ ἀπαγορεύει ὁ νόμος καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Καὶ γι’ αὐτὸ νιώθουμε ἔνοχοι. Μόνο Ἕνας μπορεῖ νὰ μᾶς λυτρώση πραγματικά. Εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ Ἐσταυρωμένος. «οὐκ ἐστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία· οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἠμᾶς» (Πράξ. δ´ 12).

Η ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΚΑΘΑΡΜΟΥ

.       Δὲν φθάνει ὅμως αὐτό. Δὲν ἀρκεῖ ν᾽ ἀκούσουμε καὶ νὰ παραδεχθοῦμε τὴν διακήρυξη τῆς ἀποκλειστικότητος τοῦ Χριστοῦ στὸ ἔργο τοῦ ψυχικοῦ καθαρμοῦ καὶ τῆς λυτρώσεως. Χρειάζεται καὶ ἡ ἀποφασιστικὴ πορεία στὴν πηγὴ τοῦ καθαρμοῦ καὶ τὸ λουτρὸ τῆς ψυχικῆς λυτρώσεως. Ὅλοι τὸ γνωρίζουμε. Ἡ ἀγαθότητα καὶ ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ μᾶς χάρισε τὰ ἱερὰ καὶ πανσέβαστα Μυστήρια, τὰ ὁποῖα παρέχουν τὸν ψυχικὸ καθαρμὸ καὶ τὴν λύτρωση τοῦ ἀνθρώπου. Τὰ μυστήρια αὐτὰ ἀντλοῦν τὴν χάρη καὶ τὴν δύναμη τῆς λυτρώσεως ἀπὸ τὸ αἷμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι τὸ ἅγιο Βάπτισμα καθαρίζει καὶ ἀπαλλάσσει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ κάθε ἐνοχὴ καὶ τὸν ἀναγεννᾶ πνευματικά. Τὸ μυστήριο τῆς μετανoίας καὶ ἐξομολογήσεως εἶναι ἡ κολυμβήθρα ἡ πνευματική, ποὺ καθαρίζει καὶ πάλι τὴν ψυχὴ ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες, ποὺ κάνει ὁ ἄνθρωπος μετὰ τὸ Βάπτισμα. Καὶ τὸ ἁγιώτατο μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, στὸ ὁποῖο ὁ πιστὸς κοινωνεῖ «αὐτὸ τὸ τίμιον καὶ πανάγιον Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Κυρίου», παρέχει «ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ ζωὴν τὴν αἰώνιον».
.        Σ᾽ αὐτὰ τὰ ἱερὰ μυστήρια καὶ ἰδίως στὴν ἱερὰ ἐξομολόγηση καὶ τὴν θ. Εὐχαριστία πρέπει νὰ μετέχουμε συχνὰ γιὰ νὰ λυτρωθοῦμε οὐσιαστικὰ καὶ πραγματικά. Κανένας λόγος δὲν πρέπει νὰ μᾶς κρατάη μακρυὰ ἀπὸ τὶς πηγὲς αὐτὲς τοῦ καθαρμοῦ καὶ τῆς ψυχικῆς ἀναγεννήσεως.
.       Ὑπάρχει ὅμως καὶ ἕνας ἄλλος λόγος, γιὰ τὸν ὁποῖο πρέπει νὰ καθαριστοῦμε ψυχικά. Τὸν σημειώνει ὁ Ἀπόστολος: «Εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι». Γιὰ νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ λατρεύουμε ἀληθινὰ τὸν ζωντανὸ καὶ ἅγιο Θεό μας. Μόνο μὲ καθαρισμένη ψυχὴ καὶ ἅγια χείλη μποροῦμε νὰ πλησιάζουμε τὸν Θεό μας. Ἂς τὸ προσέξουμε αὐτὸ ἰδιαίτερα τὶς μέρες αὐτές. Πῶς θὰ ἀνυμνήσουμε καὶ θὰ λατρεύσουμε τὸν Κύριο τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα τῶν Παθῶν καὶ τῆς Ἀναστάσεώς του; Μόνο «ψυχαῖς καθαραῖς καὶ ἀρρυπώτοις χείλεσι», λέει πολὺ ὡραία ἕνα τροπάριο. Ἂς καθαριστοῦμε, λοιπόν, ἀδελφοί.

ΠΗΓΗ: περιοδ. «ZΩΗ», ἀρ. τ. 4233, 07.04.2011
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 

 

, ,

Σχολιάστε