Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Αἰωνιότης

«ΤΟ ΠΟΤΗΡΙΟ τῆς ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΟΣ, ΘΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΥΣΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑΣ ΜΑΣ ΝΑ ΕΡΩΤΗΘΕΙ, ΒΑΠΤΙΣΜΕΝΟΣ ἢ ΑΒΑΠΤΙΣΤΟΣ»

Πασχάλιο Μήνυμα του Μητροπ. Ἀρκαλοχωρίου Ἀνδρέα

Πρός τό εὐσεβές πλήρωμα τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

«Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καί ἡ ζωή. Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἄν ἀποθάνῃ, ζήσεται·
καί πᾶς ὁ ζῶν καί πιστεύων εἰς ἐμέ οὐ μή ἀποθάνῃ εἰς τόν αἰῶνα.»
(Ἰωάν. ια´ 25-26)

.             Ἡ ψυχή τοῦ Ὀρθοδόξου χριστιανοῦ, ὅταν ὁλοκληρώσει, ἐν ἔργοις καί λόγοις, τήν ἐν Χριστῷ βιωτή της, εἰς τόν κόσμο τῆς γῆς, εἰσέρχεται εἰς τόν χωροχρόνο τῆς ἀθανάτου αἰωνιότητος, ὅπου μέ τήν χάρη τοῦ Κυρίου μας φωτίζεται ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός καί δοξάζει τόν Ἀναστάντα Χριστό.
.             Ἡ Ἐκκλησία, μέ τό διαχρονικό καί ἀποκαλυπτικό βίωμα τῶν καθ’ ἑκάστην γενεάν εὐαρεστησάντων τόν Θεάνθρωπο Χριστό, κατά τήν ἀποκαλυπτική ἐμπειρία τῶν Πατέρων, ἀλλά καί τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, μακράν δέ κάθε ἰδεαλισμοῦ ἤ νοησιαρχικοῦ βαρλααμισμοῦ, μᾶς βεβαιώνει ὅτι χάσμα μέγα ὑφίσταται μεταξύ τῆς καταστάσεως τῶν ψυχῶν πού ζοῦν εἰς τήν ἐν Χριστῷ ἀθανασία, καί τῶν ψυχῶν ἐκείνων πού ζοῦν εἰς τό σκότος τοῦ κακοῦ, οἱ ὁποῖες διαρκῶς καί ἀτελεύτως ὁδύρονται. Ἡ κατάσταση τῶν ψυχῶν αὐτῶν ὀνομάζεται θάνατος.
.             Ἐν τούτοις οἱ ψυχές ζοῦν αἰωνίως, σέ διαφορετικές ὅμως καταστάσεις, τῆς ἀθανασίας ἤ τοῦ θανάτου. Εἰς τήν πρώτη περίπτωση ἡ ἀθανασία τους ἐκπηγάζει ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός τοῦ Χριστοῦ. Εἰς τή δεύτερη, οἱ ψυχές αὐτές ζοῦν τόν θάνατο, ἐπειδή ἀκριβῶς αἰχμαλωτίστηκαν ἀπό τόν ἀρχέκακο ἐχθρό τῶν ἀνθρώπων, εἰς τό σκοτάδι τό αἰώνιο. Εἰς τήν πρώτη, βιώνουν ἀναπαυμένες οἱ ψυχές τή χαρά καί τήν ἀπόλαυση τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ Παραδείσῳ, ἐνῶ εἰς τήν δεύτερη ζοῦν τή θλίψη καί τό σκότος πού ἐκλαμβάνεται ὡς θάνατος, ἐπειδή ἀδυνατοῦν νά μετέχουν καί νά κοινωνοῦν εἰς τή χαρά καί εἰς τήν ἀγαλλίαση τοῦ ἀνεσπέρου φωτός τῆς Ἀναστάσεως. Μέγα τό μεταξύ των χάσμα.
.             Πολλοί οἱ προσευχόμενοι γιά νά ἀποφασίσει ὁ Τριαδικός Θεός τῆς ἀγάπης, τοῦ ἐλέους καί τῆς μακροθυμίας, νά γεφυρώσει τό χάσμα αὐτό, προκειμένου νά ὁδεύσομε εἰς τήν ἀποκατάσταση τῶν πάντων, ὅπως κατά τήν γνώμη πολλῶν φρονεῖ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης. Κατά δέ τόν Μάξιμο τόν Ὁμολογητή, ὁ Θεός θά δώσει τέλος εἰς τήν ὀδύνη τοῦ σκότους τῆς κολάσεως τῶν ψυχῶν, χωρίς ὅμως νά ζήσουν καταστάσεις θεώσεως ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι. Ἐπί τοῦ θέματος αὐτοῦ ὁ Ἅγιος τῆς καταλλαγῆς καί τῆς συγχωρήσεως, Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης, παρόλο πού τοῦ ἀποκαλύφθηκε ὁ γνόφος τῆς ἀγνωσίας τοῦ Θεοῦ καί γνώρισε καταστάσεις παραδείσου καί κολάσεως, μᾶς καλεῖ νά μένομε πιστοί καί ἀφοσιωμένοι εἰς τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία, μέ ἐμπειρική καί ὄχι θεωρητική ἤ ἰδεαλιστική γνώση, μᾶς βεβαιώνει, γιά ὅλους τούς ἐπί γῆς ζήσαντες, γιά ἐμᾶς τούς ζῶντες ἐπί τῆς γῆς καί ὅσους ἄλλους θά ἀκολουθήσουν, ὅτι ἡ ζωή συνεχίζεται ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ πέρα καί μετά ἀπό τόν κόσμο αὐτό.
.             Εἰς τόν κόσμο αὐτό δυνάμεθα ἐλεύθερα νά ψηφίζομε ἤ νά ἀναθεωροῦμε συντάγματα, νόμους καί διακηρύξεις γιά ἀνθρώπινα ἤ ἀτομικά δικαιώματα, νά διαμορφώνομε τά ὅποια ἰδεολογικά σχήματα, νά πιστεύομε εἰς τόν Θεό ἤ νά εἴμαστε ἄπιστοι. Ὅμως, τό ποτήρι τῆς αἰωνιότητος, ὡς κατάσταση ἀθανασίας ἤ θανάτου, θά τό καταλύσουμε ἀκαταλύτως, χωρίς κανένας μας νά ἐρωτηθεῖ, βαπτισμένος εἰς Χριστόν ἤ ἀβάπτιστος. Ἡ συνέχιση τῆς ζωῆς εἰς τόν ἄλλο κόσμο συνθέτει τό πνευματικό μυστήριο, εἰς τό ὁποῖο ὑποκείμεθα, χωρίς νά ἑρωτηθοῦμε, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Πιστοί καί ἄπιστοι.
.             Κάθε Ὀρθόδοξος χριστιανός, μέ τόν ἀγῶνα του, μέσα εἰς ἕναν κόσμο ραγδαῖα πλέον μεταβαλλόμενο, δύναται διά τοῦ βαπτίσματος καί τῶν μυστηρίων της Ἐκκλησίας, νά γίνει μέτοχος καί κοινωνός τοῦ ἀνεσπέρου φωτός ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι. Εἰς τήν περίπτωση αὐτή ἡ ἐπί γῆς πνευματοφόρα κατάσταση συνεχίζεται νῦν καί ἀεί ἀθανάτως, εἰς τήν πέραν τοῦ κόσμου τούτου ζωή, ἡ δέ ἐλευθερία μας ὁλοκληρώνεται καί ἐξαντλεῖται ἀπό τήν ἐπιλογή μας, μεταξύ τῆς ἐν Χριστῷ ἀθανασίας ἤ τοῦ θανάτου μέ τόν ἀρχέκακο.
.             Οἱ ἄλλες ἐλευθερίες τοῦ κόσμου τούτου ἐξαρτῶνται κυρίως ἀπό τήν ἐποχή πού ζοῦμε. Διότι, τελικά πόσο ἐλεύθεροι ἦταν οἱ παπποῦδες μας ἤ οἱ γονεῖς μας τῶν δύο παγκοσμίων πολέμων τοῦ προηγούμενου αἰῶνα, μέ τά ἑκατομμύρια τῶν θυμάτων τους, μέ τά συρματοπλέγματα καί τά τείχη τοῦ μίσους, μέ τούς ἐμφυλίους σπαραγμούς, τούς διχασμούς, τίς ἐθνοκτονίες καί τίς ἐθνοκαθάρσεις; Μήπως τόσο ἐλεύθεροι ὅσο καί οἱ πρόσφυγες καί οἱ μετανάστες τῆς ἐποχῆς μας, πού πνίγονται εἰς τά νερά τῆς Μεσογείου θαλάσσης ἤ ὅσο καί ὁ Ἕλληνας μετανάστης, πτυχιοῦχος τῆς γενιᾶς μας, πού ἀναγκάζεται «ἐλευθέρως» νά ζήσει εἰς τήν ἀλλοδαπή;
.             Οἱ πολύμορφοι ἰδεολογικοί μετασχηματισμοί τῶν αἰώνων καί τῶν ἐποχῶν, μέ τούς χειμῶνες καί τά καλοκαίρια τους, διαμορφώνουν τήν ἐλευθερία τοῦ κόσμου τούτου.
.             Ἡ σχέση μας, ἡ ἀφοσίωσή μας, ἡ συμπόρευση ἤ ἡ ἄρνησή μας μέ τήν κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, τόν Ἀναστάντα Χριστό, σηματοδοτεῖ τήν πέρα τοῦ κόσμου τούτου πορεία μας εἰς τό φῶς ἤ εἰς τό σκοτάδι, εἰς τήν ἀθανασία τῆς αἰώνιας ἀγαλλίασης ἤ εἰς τό θάνατο.

Χριστός Ανέστη! Ἀληθῶς ἀνέστη!

«Αὐτῷ ἡ δόξα καί νῦν καί εἰς ἡμέραν αἰῶνος ἀμήν» (Β΄ Πέτρ. γ´ 18)
Ἅγιον Πάσχα 2019
Διάπυρος πρός τόν ἀναστάντα Χριστόν εὐχέτης πάντων Ὑμῶν
† Ὁ Ἀρκαλοχωρίου, Καστελλίου καί Βιάννου

ΑΝΔΡΕΑΣ

ΠΗΓΗ: imakb.gr

, ,

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΣΧΑΤΟ ΣΚΟΠΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ «Ἕνα δίλημμα μὲ φοβερὲς συνέπειες, μπροστὰ στὸν κίνδυνο τῆς αἰωνιότητας».

Οἱ πνευματικὰ ἀδιάφοροι ἀδικοῦν τὸν ἑαυτό τους

Ἀπόσπασμα  ἀπὸ τὸ βιβλίο:

«ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΠΙΣΤΟΥ ΣΟΦΟΥ»
Μεθοδικὸ ἀπάνθισμα ἀπὸ τὶς Σκέψεις τοῦ Πασκάλ
Μετάφραση -Ἐπιμέλεια:

Φανούριος Γ.  Παπαδημητράκης
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 2015

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

βλ. σχετ.: «ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΠΙΣΤΟΥ ΣΟΦΟΥ» (Νέα ἔκδοση)

.              Πρὶν νὰ εἰσέλθω στὶς ἀποδείξεις τῆς χριστιανικῆς θρησκείας, βρίσκω ἀναγκαῖο νὰ κάνω φανερό, πόσο ἄδικοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι ποὺ ζοῦν ἀδιαφορώντας γιὰ τὴν ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας, πάνω σ’ ἕνα ζήτημα ποὺ τοὺς εἶναι τόσο σπουδαῖο καὶ τοὺς ἀφορᾶ τόσο πολύ.
cf83cebaceb5cf88ceb5ceb9cf83-copy.             Ἀπ’ ὅλες τὶς πλάνες τους, αὐτὴ ἀσφαλῶς εἶναι ἐκείνη ποὺ περισσότερο τοὺς παρασύρει σὲ ἀφροσύνη καὶ τύφλωση, καὶ ἐξ αἰτίας της εἶναι εὐκολότατο νὰ τοὺς προκαλέσουν σύγχυση οἱ τυχαῖες ἀπόψεις τῆς κοινῆς γνώμης καὶ οἱ φυσικές (τους) κλίσεις. Γιατὶ εἶναι ἀναμφίβολο, πὼς ὁ χρόνος τῆς ζωῆς αὐτῆς εἶναι μόνο μιὰ στιγμή, ἐνῶ ἡ κατάσταση τοῦ θανάτου, αἰώνια – ὅποια κι ἂν μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ φύση της· ἔτσι ὅλες οἱ πράξεις καὶ οἱ σκέψεις μας πρέπει νὰ πάρουν τόσο διαφορετικοὺς δρόμους, ἀνάλογα μὲ τὴν κατάσταση αὐτῆς τῆς αἰωνιότητας, ὥστε εἶναι ἀδύνατο νὰ προχωρήσουμε σὲ κάποια ἐνέργεια λογικὰ καὶ σωστά, παρὰ μόνο ἂν τὴν τακτοποιήσουμε ὡς πρὸς αὐτὴ τὴν ἄποψη, ποὺ πρέπει νὰ εἶναι ὁ ἔσχατος σκοπός μας.
.              Τίποτε δὲν εἶναι πιὸ φανερὸ ἀπὸ τοῦτο, κι ἑπομένως –σύμφωνα μὲ τὶς ἀρχὲς τῆς λογικῆς– ἡ συμπεριφορὰ τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν εἶναι τελείως παράλογη, ἂν δὲν ἀλλάξουν πορεία. Ἂς κρίνει, λοιπόν, κανεὶς ἐκείνους ποὺ ζοῦν χωρὶς νὰ νοιάζονται γιὰ τὸν ἔσχατο αὐτὸ σκοπὸ τῆς ζωῆς καὶ οἱ ὁποῖοι ἀφήνονται –ἀπερίσκεπτα καὶ ἀνέμελα– νὰ τοὺς ὁδηγοῦν οἱ ὁρμὲς καὶ οἱ ἐπιθυμίες τους. Αὐτοὶ δὲν ἐνδιαφέρονται παρὰ νὰ εἶναι εὐτυχισμένοι τὴν παροῦσα στιγμὴ μόνο, ὡσὰν νὰ μποροῦσαν νὰ ἐκμηδενίσουν τὴν αἰωνιότητα ἀπομακρύνοντας τὴ σκέψη τους ἀπ’ αὐτή.
.             Ὅμως ἡ αἰωνιότητα ὑπάρχει, καθὼς καὶ ὁ θάνατος ποὺ πρέπει νὰ τὴν ἀνοίξει. Αὐτὸς τοὺς ἀπειλεῖ κάθε ὥρα καὶ ἀναπόφευκτα σὲ λίγο θὰ τοὺς βάλει στὴ φρικτὴ ἀναγκαιότητα νὰ εἶναι αἰώνια εἴτε ἐκμηδενισμένοι εἴτε δυστυχισμένοι, χωρὶς νὰ ξέρουν ποιὰ ἀπὸ τὶς δύο αἰωνιότητες τοὺς ἔχει γιὰ πάντα ἑτοιμαστεῖ.
.             Νά, ἕνα δίλημμα μὲ φοβερὲς συνέπειες. Βρίσκονται μπροστὰ στὸν κίνδυνο τῆς αἰωνιότητας τῆς δυστυχίας· καὶ ἐπιπλέον –ὡσὰν τὸ ζήτημα νὰ μὴν ἄξιζε τὸν κόπο– ἀμελοῦν νὰ ἐξετάσουν ἂν πρόκειται γιὰ κάποια ἀπ’ ἐκεῖνες τὶς θεωρίες ποὺ ὁ λαὸς δέχεται μὲ ὑπερβολικὴ εὐπιστία ἢ ἀπ’ ἐκεῖνες ποὺ –ἂν καὶ καμιὰ φορὰ δυσνόητες– ἔχουν μιὰ πολὺ στέρεη, ἂν καὶ κρυμμένη, βάση. Ἔτσι, δὲν ξέρουν ἂν ὑπάρχει ἀλήθεια ἢ πλάνη στὸ ζήτημα, οὔτε ἂν οἱ ἀποδείξεις εἶναι ἰσχυρὲς ἢ ἀδύναμες. Τὶς ἔχουν μπροστὰ στὰ μάτια τους· ἀρνοῦνται νὰ τὶς κοιτάξουν, καὶ μ’ αὐτὴ τὴν ἄγνοια ἐπιλέγουν νὰ κάνουν ὅλα ὅσα χρειάζονται γιὰ νὰ πέσουν μέσα σὲ τούτη τὴ δυστυχία· κι ἂν ὑπάρχει, προτιμοῦν νὰ περιμένουν νὰ τὴ δοκιμάσουν μὲ τὸν θάνατο· κι ὅμως εἶναι πολὺ ἱκανοποιημένοι σ’ αὐτὴ τὴν κατάσταση, τὴν προπαγανδίζουν καὶ καυχῶνται γι’ αὐτή. Μπορεῖ κανεὶς νὰ σκεφτεῖ σοβαρὰ πόσο κρίσιμη εἶναι αὐτὴ ἡ ὑπόθεση, χωρὶς νὰ αἰσθανθεῖ φρίκη γιὰ μιὰ συμπεριφορὰ τόσο ἀλλόκοτη;
.             Αὐτὸς ὁ ἐφησυχασμὸς στὴν ἄγνοια εἶναι ἕνα τερατῶδες πρᾶγμα, καὶ πρέπει νὰ τοὺς δώσουμε νὰ καταλάβουν πόσο ἀλλόκοτο καὶ βλακῶδες εἶναι νὰ περνοῦν ἔτσι τὴν ζωή τους. Θὰ πρέπει νὰ τὸ κάνουμε αὐτὸ σαφές, ὥστε κυριολεκτικὰ νὰ τὰ χάσουν, ὅταν δοῦν τὴν τρέλα τους. Γιατὶ τόσο ἀνόητα σκέπτονται οἱ ἄνθρωποι, ὅταν προτιμοῦν νὰ ζήσουν μέσα στὴν ἄγνοια γιὰ τὸ τὶ πραγματικὰ εἶναι καὶ δὲν ἐπιζητοῦν νὰ διαφωτιστοῦν σχετικά. «Δὲν ξέρω», λένε…

,

Σχολιάστε

«ΔΙΨΑ ΑΙΩΝΙΟΥ ΖΩΗΣ» Τί ἀγαλλίασις θὰ πληρώνη τὴν ὕπαρξι τῶν Ἁγίων, ὅταν θὰ ἐτοιμάζωνται νὰ μεταβοῦν πρὸς τὴν αἰωνιότητα!

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
«ΛΑΧΤΑΡΑ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΟΣ»
τοῦ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΚΑΤΡΑΚΟΥΛΗ († 2001)
Ἐκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ», Θεσσαλονίκη

Ἰδού, ἔρχομαι ταχύ. Ἀμήν, ναὶ ἔρχου, Κύριε Ἰησοῦ. (Ἀποκ. κβ´ 20)

.         […] Κάθε μοναστήρι εἶναι ἕνα πέραμα, ἕνα φεριμπότ, ποὺ θὰ μᾶς περάση ἀπέναντι, στὴν ὄχθη τοῦ οὐρανοῦ. Σήμερα αὐτὸ μὲ ἀπησχόλησε ἐμένα αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ ταξίδι. Πρέπει να σπάσωμε τὸν φραγμὸ τοῦ θανάτου μὲ τὴν ἐπιθυμία τῆς αἰωνίου ζωῆς. Σκεπτόμουν, λοιπόν, πῶς θὰ μπορέσωμε τὸ μήνυμα τοῦ θανάτου νὰ τὸ περιμένωμε ὡς τὴν πλέον εὐχάριστη ἀγγελία. Προχθὲς ἀναφέραμε μερικὲς θεῖες ἀποκαλύψεις, ποὺ εἶχε ὁ Μητροπολίτης Ε. στὶς τελευταῖες του στιγμές. Καὶ χάρηκε ἡ ψυχή μας. Πράγματι, γνωρίζομε ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ὁ ἀγαπήσας τὸν Θεόν, δέχεται τέτοιες ἀποκαλύψεις στὶς τελευταῖες στιγμὲς τῆς ζωῆς του. Ὁ Κύριος τοῦ παρουσιάζει ἤδη ἀπὸ τὴν παροῦσα ζωὴ τὶ ἀπολαύσεις τὸν ἀναμένουν στὴν πανήγυρι τῶν πρωτοτόκων, ἐκεῖ ποὺ βασιλεύει τὸ φῶς, τὸ ἄκτιστο φῶς, τὸ γλυκύτατο ὡς ἡ χιών.
.         Ἡ ζωὴ τοῦ οὐρανοῦ εἶναι φῶς, γλυκύτατο, λευκότατο. Ἐπιθυμῶ αὐτὴν τὴν λευκοτάτη, τὴν χιονάτη ζωὴ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Γιατὶ δὲν ὑπάρχει πιὸ εὐχάριστο γεγονὸς ἀπὸ αὐτὴν τὴν διάβασι στὴν ἀντίπερα ὄχθη. Ἐὰν νοσταλγοῦμε νὰ μεταβοῦμε σὲ μία παραλία, π.χ. στὴν Κέρκυρα ἢ στον Ἅγιο Διονύσιο, ὅπου θὰ ἀντικρύσωμε γήινες ὀμορφιές, ποὺ παρόμοιες ἔχομε ἤδη ἀπολαύσει, σκεφθῆτε πῶς πρέπει νὰ νοσταλγοῦμε αὐτὸ τὸ πέραμα στὴν ἄλλη ζωή, στὸ αἰώνιο Φῶς. Μέσα στὸ μοναστήρι γίνεται αὐτὴ ἡ ἑτοιμασία γιὰ τὴν μετάβασι στὴν οὐράνια ὄχθη τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἂν ἀπὸ τώρα γνωρισθοῦμε γιὰ τὰ καλὰ μὲ τὸν ἄνω κόσμο, θὰ ἔχωμε μία καλὴ συνοδεία φίλων Ἁγίων κατὰ τὴν ἔξοδο μας.
.         Μὲ πόση εὐχαρίστησι πρέπει νὰ ἀναμένωμε τὸν θάνατο! Νὰ μὴν τὸν ἀντικρύζωμε ὡς μάχαιρα ποὺ θὰ μᾶς κόψῃ ἀπὸ τὴν ζωή, ἀλλὰ σὰν φωτεινὴ πύλη, ποὺ θὰ μᾶς εἰσαγάγῃ στην αἰωνιότητα. Αὐτὴ ἦταν ἡ σκέψις μου ἐμένα σήμερα. Ἄλλωστε, ἔχομε πεῖ πολλὲς φορὲς ὅτι πρέπει να κάνωμε τὸν θάνατο εὐχάριστο. Νὰ μὴν τὸν ἀντιμετωπίζωμε μὲ φόβο. Ἅπαξ καὶ ὁ Χριστὸς ἐσταυρώθη καὶ ἀνέστη, κατελύθη ἡ ἰσχὺς τοῦ θανάτου, ἐσπάσθησαν τὰ κλεῖθρα τοῦ ᾅδου. Ἡ θύρα ἠνοίχθη. Καὶ ἐλευθέρως πλέον κάθε πιστὸς ἠμπορεῖ να εἰσέλθῃ στην αἰώνια μακαριότητα.
.            Τί εἶναι ὅμως αὐτὸ ποὺ θὰ μᾶς κάνη νὰ ἐπιθυμήσωμε τὸν θάνατο;
.             Ἡ φλόγα τῆς δροσερῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεὸν ἀνάβει τὴν δίψα τῆς αἰωνίου ζωῆς. «Ἀγαπήσατε τὸν Θεὸν καὶ εὑρήσετε χάριν αἰώνιον… καὶ ἀνάπαυσιν μετὰ πάντων τῶν ἁγίων», λέγει ὁ ὑμνῳδὸς (Ἀκολουθία Ἀγ. Ἀντωνίου, δοξαστικὸν τῆς Λιτῆς). Ἐὰν ἡ καρδία μας φλέγεται ἀπὸ θεῖον ἔρωτα, ὁ Κύριος θὰ ἀνταποκριθῇ ἀμέσως στὴν ἀγάπη ποὺ θὰ τοῦ προσφέρωμε ἐμεῖς καὶ θὰ μᾶς χαρίσῃ τὴν αἰώνιο ἀτένισι τῆς θεϊκῆς Του μορφῆς.
.            Θὰ μοῦ πῆτε: «Καλὰ τὸ συζητᾶμε τώρα αὐτὸ τὸ θέμα. Ἀλλὰ μόλις φθάσωμε στὴν ὥρα τοῦ θανάτου, ἀμέσως μᾶς καταλαμβάνει ἔνας φόβος». Πράγματι ἔτσι λέει ἡ πεῖρα τῆς ζωῆς. Ὁ πιστὸς ὅμως δὲν συναντᾶ αὐτὴ τὴν δειλία. Καὶ σκεπτόμουν σήμερα πῶς θὰ νιώθουν αὐτοὶ οἱ πιστοί, οἱ μεγάλοι ἀγωνισταί, ποὺ ὁ Κύριος τοὺς πληροφορεῖ -εἴτε ὁ Ἴδιος, εἴτε διὰ τῆς Θεοτόκου εἴτε διὰ τῶν Ἁγίων Του- ὅτι «ἐντὸς ὀλίγου θὰ σὲ πάρω». Σκεφθῆτε τί θὰ αἰσθάνωνται αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι μέσα στὴν ψυχή τους! Τί ἀγαλλίασις θὰ πληρώνη τὴν ὕπαρξί τους, ὅταν θὰ ἐτοιμάζωνται νὰ μεταβοῦν πρὸς τὴν αἰωνιότητα! Αὐτὴν τὴν μεγάλη δωρεὰ ὁ Θεὸς δὲν τὴν παρέχει μόνο σὲ ὡρισμένους, ἀλλὰ σὲ ὅλους ἐκείνους ποὺ τὴν ἐπιθυμοῦν. Καὶ ἔλεγα σήμερα μόνος μου: «Ἆραγε εἶναι δύσκολο ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ νὰ μᾶς ἀξιώση καὶ μᾶς νὰ φθάσωμε στὴν εὐχάριστη αὐτὴ στιγμὴ καὶ να ἀκούσωμε τὴν εὐφροσύνη ἀγγελία;»
.              Λέμε ὅτι ἀγαπήσαμε τὸν Θεόν… Τί εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ; Χαρὰ καὶ ἀγαλλίασις! Πῶς, λοιπόν, εἶναι δυνατόν, ὅταν φθάνῃ ὁ θάνατος, νὰ μᾶς καταλαμβάνῃ δυστυχία καὶ σκότος, ἀφοῦ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶναι φῶς καὶ αἰωνιότης καὶ εἰρήνη ἄφραστος; Αὐτὸ τὸ θέμα τοῦ θανάτου δὲν τὸ ἔχομε πολὺ καλλιεργήσει μέσα μας καὶ δὲν φθάσαμε ἀκόμη στὸ σημεῖο νὰ ἔχωμε πλήρη τὴν συνείδησι τῆς ἀθανάτου ζωῆς καὶ τὴν πληροφορία τῆς αἰωνιότητος. Τὸ πιστεύομε, τὸ ξέρομε ὅλοι, ἀλλὰ δεν τὸ ἀναμένομε ὡς ἕνα γεγονὸς εὐχάριστο, ἐνῶ γι’ αὐτὸ φύγαμε ἀπὸ τὸν κόσμο, γιὰ νὰ φθάσωμε σ’ αὐτὴ τὴν εὐφρόσυνο στιγμή, ν’ ἀναχωρήσωμε ἀπὸ τὸν παρόντα αἰῶνα πρὸς τὸ μέλλοντα, πρὸς τὴν αἰωνιότητα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΠHΓΗ: impantokratoros.gr

,

Σχολιάστε

ΚΑΘΕ MEΡΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ

 Ἐπίσκοπος Ἀχελώου Εὐθύμιος Κ. Στύλιος

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «δευτερόλεπτα τῆς ψυχῆς» 

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ

.              Μιὰ μέρα ἕνας ὁλόκληρος χρόνος! Γιὰ τὴν μικρὴ ζωή μου ἕνας χρόνος δὲν εἶναι τίποτε. Στὶς στιγμὲς ὅμως μιᾶς μέρας κρίνεται, πολλὲς φορές, ἡ αἰωνιότης.
.            Πρέπει νὰ μάθω ν’ ἀντιμετωπίζω τὴν κάθε μέρα, ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ, σὰν τὴν πρώτη μέρα τοῦ χρόνου. Νὰ κάνω ὅ,τι μπορῶ γιὰ νὰ δώσω στὴ μέρα τέτοιο περιεχόμενο ποὺ νὰ ἔχη τὴν βαρύτητα καὶ τὴν ποιοτικὴ ἀξία μιᾶς ὁλόκληρης χρονιᾶς.
.               Ὅταν ἀκούω τὴν φωνὴ τοῦ Χριστοῦ, ποὺ μὲ καλεῖ κάθε στιγμή, κερδίζω ὁλόκληρη τὴ χρονιά…… Ὁλόκληρη τὴν αἰωνιότητα.
.             Βοήθησέ με, Κύριε, νὰ ζῶ κάθε μέρα μὲ τὴν αἴσθηση τῆς αἰωνιότητος.

ΠΗΓΗ: tideon.org

, , ,

Σχολιάστε

ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ (Γ. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἄλλη ἀντιμετώπιση τῆς ζωῆς εἶναι ἡ πίστη στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ὡς Σωτήρα, στὴν αἰωνιότητα καὶ στὴν Ἀνάσταση».

Χρόνος καὶ αἰωνιότητα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                  Νέο χρόνο ἔχουμε καὶ πολλὲς εὐχὲς ἀνταλλάσσονται. Χωρὶς νὰ τὸ θέλουμε βάζουμε σ᾽ αὐτὲς τὴν ἔννοια τοῦ χρόνου καὶ ζητᾶμε νὰ εἶναι πολὺς στὴν ἐπίγεια ζωή μας. Ὅμως, πλὴν τοῦ χρόνου, ὑπάρχει καὶ ἡ διάσταση τῆς αἰωνιότητας, τὴν ὁποία μᾶλλον ἀγνοοῦμε, γιατί δὲν προβληματιζόμαστε ὡς πρὸς τὴν ὕπαρξή μας. Ζοῦμε ἄσκεφτα, ἀνεύθυνα, ἐγωιστικά, ὑλιστικά. Ὁ ἀγαπημένος μου ποιητὴς καὶ στοχαστὴς Γιῶργος Σαραντάρης στὸ φιλοσοφικό του δοκίμιο “Συμβολὴ σὲ μία φιλοσοφία τῆς ὕπαρξης” γράφει: «Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ βίου του πεθαίνει κανεὶς πολλὲς φορές, γιατί πολλὲς φορὲς ἀφαιρεῖται, λησμονάει τὴν οὐσία του, ἀλλὰ πάντοτε, ἐφ᾽ ὅσον συντηρεῖ  τὴ διανοητικὴ καὶ σωματική του ὑγεία, μπορεῖ νὰ διορθώσει τὸ σφάλμα του…».
.                 Γιὰ τὸν χριστιανὸ χρόνος καὶ αἰωνιότητα  πᾶνε μαζί. Ὁ Σαραντάρης στὸ προαναφερθὲν δοκίμιό του τονίζει: «Ὁ χρόνος τῆς ζωῆς ἑνὸς ἀνθρώπου εἶναι ἡ αἰωνιότητα». Σημειώνει ἀκόμη πὼς μέσα ἀπὸ τὴν Πίστη στὸν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ ὁ ἄνθρωπος κατανοεῖ τὴν αἰωνιότητα καὶ ἡ προοπτική της δίδει οὐσία καὶ νόημα στὴν ὕπαρξή του καὶ γίνεται ἐφαλτήριο δημιουργίας στὴ ζωή του.
.                 Ὁ συγγραφέας καὶ στοχαστὴς Χρῆστος Μαλεβίτσης στὸ ὁμότιτλο μὲ τὸ ἄρθρο φιλοσοφικό του δοκίμιο “Χρόνος καὶ αἰωνιότητα” γράφει: «Τὸ ἀνθρώπινο δράμα παίζεται μεταξὺ χρόνου καὶ αἰωνιότητας…Ὅταν καταλάβουμε ποιὸς εἶναι ὁ χρόνος καὶ ποιὰ εἶναι ἡ αἰωνιότητα τότε θὰ καταλάβουμε ποιοὶ εἴμαστε καὶ ἐμεῖς. Τί γυρεύουμε μέσα στὸ χρόνο καὶ γιατί γυρεύουμε τὴν αἰωνιότητα». Ὁ Μαλεβίτσης χαρακτηρίζει πλάνη τὸ νὰ νομίζει ὁ ἄνθρωπος πὼς ὁ χρόνος εἶναι ἄπειρος καὶ μάλιστα πλάνη ἀφύσικη, ἀφοῦ κανένα φυσικὸ στοιχεῖο δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἄπειρο. Καὶ συνεχίζει: «Ἂν ὁ χρόνος εἶναι ἀγνωσία, ἡ αἰωνιότητα εἶναι γνώση. Γνώση τοῦ ἐσχάτου, γι᾽ αὐτὸ ἡ μόνη ἀνώλεθρη. Ἂν ὁ χρόνος εἶναι πόνος, ἡ αἰωνιότητα εἶναι μακαριότητα».
.                 Ἡ μία ἀντιμετώπιση τῆς ἐν χρόνῳ ζωῆς μας εἶναι αὐτὴ τῶν ἀθέων, ὀπαδῶν τοῦ μαρξισμοῦ, τοῦ φροϋδισμοῦ, γενικὰ τοῦ ὑλισμοῦ. Ὅπως γράφει ὁ Σαραντάρης αὐτὲς εἶναι θεωρίες καὶ ἰδεολογίες ποὺ γεννήθηκαν ἀπὸ ἕναν ἀχαλίνωτο ἡδονισμὸ καὶ ποὺ «θυσιάζουν τὸν ἄνθρωπο στὸ θάνατο». Ἡ ἀντίληψή τους εἶναι πὼς ἡ ζωὴ τελειώνει μὲ τὴν πλάκα τοῦ τάφου, ἢ τὴν τέφρα τοῦ κρεματορίου. Μὲ τὴν ἐκλογίκευση τῆς ζωῆς αὐτὴ δὲν ἔχει νόημα, εἶναι κούφια καὶ βασανιστική, ὅσο κι ἂν τεχνητὰ ἐπιχειρεῖται νὰ φτιασιδωθεῖ. Ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι παρὰ ἕνα σύνολο νεροῦ, σάρκας καὶ ὀστῶν κι ἑπομένως δὲν ἔχει καμία ἀξία καὶ τὰ ὅσα δημιουργεῖ εἶναι μηδέν. Ἔτσι στὴν κοινωνία εὔκολα ἐπικρατοῦν ἀντὶ τῶν ἀρετῶν καὶ τῶν ἀξιῶν τὰ συμφέροντα καὶ ἀντὶ τῶν ἀρχῶν οἱ διαστροφές.
.                 Τὸ πόσο βασανιστικὴ εἶναι ἡ ζωὴ χωρὶς πίστη στὸ Θεὸ καὶ στὴν αἰωνιότητα φαίνεται καὶ ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ Τζιάκομο Λεοπάρντι (1798-1837), μεγάλου Ἰταλοῦ ποιητῆ καὶ φιλοσόφου. Ὅταν αὐτὸς ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὴν Πίστη κυριάρχησε στὴν ψυχή του ἡ ἀπαισιοδοξία, ποὺ πέρασε  στὸ ἔργο του. Στὶς “Σκέψεις” του δείχνει ἀπελπισμένος  ἀπὸ τὸν  κόσμο, ποὺ εἶναι «μία συμμαχία ἀγυρτῶν κατὰ τῶν τιμίων ἀνθρώπων, συμμαχία προστύχων ἐναντίον τῶν εὐγενῶν» καὶ στὸν ὁποῖο «ὅποιος κάμνει τὸ κακὸν ἀποκτᾶ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον πλούτη, τιμὰς καὶ δύναμη, ἐνῶ ὅποιος ὀνομάζει τὸ κακὸν μὲ τὸ ὄνομά του, ἀποθνήσκει μαρτυρικά…». Ὄχι ὅτι ἔχει ἄδικο πὼς ἡ κοινωνία διαχρονικὰ ἔτσι εἶναι, ὅπως τὴν περιγράφει. Ὅμως μένει στὶς διαπιστώσεις, ποὺ δὲν ὁδηγοῦν πουθενά, δὲν δίνουν λύσεις, δὲν δημιουργοῦν ἀντιδράσεις. Μένει στὴ μοιρολατρία, στὴ ζωὴ χωρὶς ἀγάπη πίστη καὶ ἐλπίδα.
.                  Ἡ ἄλλη ἀντιμετώπιση τῆς ζωῆς εἶναι ἡ πίστη στὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ὡς Σωτήρα, στὴν αἰωνιότητα καὶ στὴν Ἀνάσταση. Τότε ὁ ἄνθρωπος, ὡς ὕπαρξη, ἔχει ἀξία καὶ ἡ ζωή του ἔχει νόημα, τότε, στὴν ὁποία κοινωνία ζεῖ, ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ζωντανὴ ἡ ἐλπίδα του γιὰ κάτι καλύτερο καὶ δὲν θεωρεῖ ἄσκοπη τὴν ἀγωνιστικότητά του ἔναντι τῆς ὅποιας ἀδικίας. Ὁ αὐτοκράτορας Θεόδωρος Β´, Δούκας Λάσκαρης, συγγραφέας τοῦ Μεγάλου Παρακλητικοῦ Κανόνα, γνώρισε στὴ ζωή του πολὺ σκληρότερες δοκιμασίες ἀπὸ τὸν Λεοπάρντι. Ὅμως εἶχε τὴν παρηγοριά του τὴν Παναγία καὶ διατήρησε τὴ μαχητικότητά του. Γράφει: «Ἐξ ἀμετρήτων ἀναγκῶν καὶ θλίψεων καὶ ἐξ ἐχθρῶν δυσμενῶν καὶ συμφορῶν βίου λυτρωθείς, Πανάχραντε, τῇ κραταιᾷ δυνάμει σου, ἀνυμνῶ, μεγαλύνω τὴν ἄμετρόν σου συμπάθειαν καὶ τὴν εἰς ἐμέ σου παράκλησιν».
.                 Γιὰ τὸν χρόνο τῆς ζωῆς μας ὁ Βραζιλιάνος ποιητὴς Μάριο ντὲ Ἀντράντε (1893-1945) γράφει, σὲ ἡλικία 40 ἐτῶν: «Μέτρησα τὰ χρόνιά μου καὶ συνειδητοποίησα ὅτι μοῦ ὑπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωῆς ἀπὸ αὐτὸν ποὺ ἔχω ζήσει ἕως τώρα…Αἰσθάνομαι ὅπως τὸ παιδάκι ποὺ κέρδισε μία σακούλα καραμέλες: τὶς πρῶτες τὶς καταβροχθίζει μὲ βουλιμία, ἀλλὰ ὅταν παρατηρεῖ πὼς τοῦ ἀπομένουν λίγες, ἀρχίζει νὰ τὶς γεύεται ἀργὰ – ἀργὰ καὶ μὲ βαθιὰ ἀπόλαυση…». Ὁ Ἀντράντε γράφει πὼς ἔκτοτε ἀποφάσισε νὰ γίνει πιὸ οὐσιώδης στὸ πρόγραμμα τῆς ζωῆς του… Τοῦ προγράμματος ζωῆς τοῦ Ἀντράντε προηγήθηκε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ποὺ συμβουλεύει τοὺς μαθητές του Τιμόθεο καὶ Τίτο νὰ ἐπωφελοῦνται τοῦ χρόνου τους καὶ νὰ ἀποφεύγουν «τὰς μωρὰς καὶ ἀπαιδεύτους συζητήσεις», ποὺ προκαλοῦν φιλονικίες καὶ εἶναι «ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι». Προηγήθηκαν ἐπίσης τὸ «Χρόνου φείδου» τοῦ Χείλωνα καὶ ἡ συμβουλὴ τοῦ Ὀρατίου Μὰνν (1796-1859): «Χρησιμοποίησε τὸν χρόνο σου, γιατί εἶναι ἀνεκτίμητος, ὅπως ἡ αἰωνιότητα. Τὸ χθὲς δὲν ξανάρχεται, τὸ αὔριο δὲν εἶναι σίγουρο, μόνο τὸ σήμερα εἶναι δικό σου… ».

.              Μὲ τὴν πεποίθηση  ὅτι ἡ πρὸς ἐμᾶς ἀγάπη τοῦ Γεννηθέντος καὶ Ἀναστάντος Χριστοῦ εἶναι ἀπέραντη καὶ ἡ αἰωνιότητα ἀπεριόριστη ἐγκαρδίως εὔχομαι καλὸ καὶ εὐλογημένο τὸ 2014.-

, ,

Σχολιάστε

«ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΠΕΙΡΑΣΜΟΙ ΛΟΓῼ ΤΗΣ ΑΜΕΤΑΝΟΗΣΙΑΣ ΜΑΣ» (γέρ. Ἰωσὴφ)

Γέροντας Ἰωσὴφ Βατοπαιδινός:
Ἔρχονται μεγάλοι πειρασμοὶ λόγῳ τῆς ἀμετανοησίας μας!
(Αὔγουστος 2007)

.          « Ὁ ἔχων τὰς ἐντολάς μου καὶ τηρῶν αὐτὰς ἐκεῖνος ἐστὶν ὁ ἀγαπῶν με.» «Ὁ μὴ ἀγαπῶν με οὐ τηρεῖ τοὺς λόγους μου». Βλέπετε λοιπόν, ὄχι ὅταν λέμε ὅτι εἶμαι Χριστιανὸς, δὲν εἶμαι μουσουλμάνος, δὲν φτάνει τοῦτο ὅτι εἴπαμε πρέπει οἱ χριστιανοὶ νὰ ζοῦμε πρακτικά, ὄχι ὀνομαστικά, «οὐ πᾶς ὁ λέγων μὲ Κύριε, Κύριε, εἰσελεύσεται, ἀλλὰ ὁ ἔχων τὰς ἐντολάς μου καὶ τηρῶν αὐτάς».
.          Τί εἶναι οἱ ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, μήπως θέλει ὁ Θεὸς νὰ τοῦ δώσουμε κάτι καὶ δὲν μποροῦμε νὰ τὸ βροῦμε νὰ τοῦ τὸ δώσουμε. Ὅλες οἱ ἐντολὲς μαζὶ ἔχουν ἕνα νόημα: μᾶς πείθουν νὰ ἀπαρνηθοῦμε τὴν παλιανθρωπιά. Ἅμα δὲν εἴμεθα παλιάνθρωποι καὶ εἴμεθα Χριστιανοὶ νὰ αὐτὴ εἶναι ἡ βάσις.
.          Νὰ ἐκκλησιάζεσθε. Νὰ ἐκκλησιάζεσθε, νὰ κοινωνᾶτε τὰ Θεία Μυστήρια, ὅταν σᾶς ἐπιτρέπουν οἱ κανόνες οἱ πνευματικοί. Νὰ ἔχετε μεταξύ σας ἀγάπη, νὰ μὴν μνησικακεῖτε καὶ κατηγοράει ὁ ἕνας τὸν ἄλλον. «Ἄφετε καὶ ἀφεθήσεται ἡμῖν». Ἔτσι εἶναι. «Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ἡμῶν». «Καλῶς ποιήσετε τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς». «Εὔχεσθε ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων». Καὶ εἰδικὰ στὴν οἰκογένεια ἡ ἀγάπη. Δὲν εἶναι δυνατὸν ἡ οἰκογένεια νὰ σταθεῖ σὰν οἰκογένεια.
.          Ἡ γυναίκα βλέπεις ἐπειδὴ ἀπὸ τὴν κατασκευή της εἶναι κομμένη ἀπὸ τὸν ἄνδρα καὶ ἔτσι πάντοτε ἔχει διάθεση ἀγάπης, θέλει πάντοτε ἀγάπη. Αὐτὴ τὴν ἀγάπη πάντοτε στὸν γάμο τὴν ζητᾶ ἀπὸ τὸν σύζυγο. Πολλὲς φορὲς ἐμεῖς λέμε εἰς τοὺς ἰδανικοὺς συζύγους, ἔ, ἀφοῦ θέλει ἡ σύζυγός σου νὰ τὴν ἀγαπᾶς καὶ ἀφοῦ τὴν ἀγαπᾶς, λοιπὸν νὰ ξεχάσεις τὸ βαπτιστικό της ὄνομα καὶ νὰ τὴν ὀνομάζεις ἀγάπη μου, ἀγάπη μου καὶ ὅταν ἀκούει αὐτὴ ἔτσι, πετάει, πετάει ἀπὸ τὴν χαρά της. Διότι ἡ ἀγάπη στὴν μητέρα δὲν εἶναι τίτλος ὀνοματολογίας. Εἶναι γιατί εἶναι μητέρα, μητέρα χωρὶς ἀγάπη γίνεται; Ἄρα ἔχει ἀγάπη, εἶναι ἡ ἴδια εἶναι ἀγάπη.

.          Νὰ προσέχετε πολὺ ἀπὸ τὶς αἱρέσεις, γέμισε ὁ τόπος ἀπὸ αἱρέσεις, ἀπὸ πλάνες, ἀπὸ μαγεῖες. Ἡ μαγεία ὀργιάζει. Νὰ προσέχετε πολύ. Τί κάνουμε γιὰ αὐτό, γιὰ τὶς αἱρέσεις, τὴν μαγεία; Τὶς αἱρέσεις ἐμεῖς δὲν θὰ ἀκολουθήσουμε, ἐμεῖς θὰ ποῦμε ὄχι κύριοι, κάτω τὰ χέρια, ἐμεῖς, ἐγὼ εἶμαι Ἕλληνας ὀρθόδοξος Χριστιανός, δὲν δέχομαι διδαχές, δὲν δέχομαι κατηχήσεις, δὲν ἀλλάζω τὰ ἰδανικά μου. Εἶμαι Ἕλληνας ὀρθόδοξος Χριστιανός. Ἔξω ἀπὸ ἐδῶ ὅλοι. Μὲ τὴν μαγεία; Ἔ, θὰ πᾶτε στὸν πνευματικό, ἔχει εἰδικὲς εὐχὲς καὶ τὰ ξέρουν οἱ κληρικοί, ἐξορκισμοί. Νὰ εἶστε ἕτοιμοι, ρχονται πειρασμο μεγάλοι, ντς λίγου θρθουν πολ μεγάλοι πειρασμοί, ξοντωτικο πειρασμοί, ν μν τρομάξετε, ν κραττε καλ τν πίστη σας κα ν προσεύχεσθε. Αἰτεῖτε καὶ λήψεσθε, αἰτεῖτε καὶ δοθήσεται. Κρούετε καὶ ἀνοιγήσετε ἡμῖν. Κοίταξε, μᾶς προκαλεῖ ἡ πατρική Του στοργή. Δὲν μᾶς βαρέθηκε, μᾶς λέει ζητᾶτε με, φωνάξτε μέ, ἐγὼ δίπλα εἶμαι.

 .          – Τί πειρασμοὶ ἔρχονται, ποὺ εἴπατε πειρασμοὶ ἔρχονται;

.           – Ναί, ἔρχονται πειρασμοί, μὰ δὲν βλέπετε τί λέει, οἱ ἀμερικάνοι, οἱ ἑβραῖοι, τὸ ἑβραϊκὸ πνεῦμα ὅτι ὅποιος δὲν εἶναι ὁμοφυλόφιλος καὶ διεστραμμένος, αὐτὸς δὲν ἔχει δικαίωμα ζωῆς καὶ τώρα ἔβαλαν κανόνες, θὰ φυλακίζονται καὶ θὰ τιμωροῦνται. Αὐτὴ εἶναι ἡ διοίκηση τῆς συγχρόνου κοινωνίας.

 –Τὰ ἔσχατα γέροντα εἶναι κοντά;

–Ναί, ναί, κοντὰ εἶναι. Κοντὰ εἶναι, ἐπλήθυνε πολὺ ἡ ἁμαρτία καὶ δὲν ἀνέχεται ὁ Θεός. Καταστράφηκε ἡ οἰκογένεια, δὲν βλέπετε; Δὲν ὑπάρχει οἰκογένεια. Ὅταν ἡ τηλεκόλασις ὁμιλεῖ ἐλεύθερα: «Εἶναι τρέλα ἕνας ἄντρας νὰ ἔχει τὴν ἴδια γυναίκα». Ἀκοῦτε; Αὐτὰ εἶναι τὰ προϊόντα τῆς τηλεκόλασης, εἶναι προϊόντα τῶν μασόνων αὐτά, τῶν ἑβραίων. Ν εστε τοιμοι γιατί ρχονται πειρασμο μεγάλοι, ν μν τρομάξετε. Δὲν βλέπετε τώρα τί διατάζουν οἱ ἀμερικάνοι καὶ οἱ πέριξ. Διαδίδουν…., ἐπιβάλλουν τώρα τὴν ὁμοφυλοφιλία καὶ ὅποιος δὲν πειθαρχήσει φυλακίζεται καὶ τιμωρεῖται. Βλέπετε ποὺ ζοῦμε. Ἔ πῶς θὰ παρατείνει ὁ Θεός…. Αὐτὸ ποὺ δὲν τὸ ἔχουν κάνει τὰ κτήνη εἰς τὴν παγκόσμιον ἱστορίαν. Δὲν ἀκούστηκε κτήνη νὰ συνέρχονται ἀρσενικὰ μὲ ἀρσενικά, οὐδέποτε δὲν συνέβη αὐτό. Ἀλλὰ καὶ μὲ τὰ θηλυκά, ὅταν εἶναι μόνο εἰς τὴν περίοδον τῆς ἐγκυμοσύνης συνέρχονται, ὄχι ὅποτε θέλουν.
.              Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος κοίταξε ποῦ ἔφτασε. Σήμερα τὰ διαζύγια εἶναι καθημερινὸ καθῆκον. Προσέχετε ἀδελφοί μου νὰ σώσουμε τὴν ψυχή μας, γιατί ὁ θάνατος εἶναι δίπλα. Σὲ λίγο θὰ φύγομεν. Ποῦ θὰ πᾶμε; Θὰ περάσουμε ἀπὸ τὸ δικαστήριον, νὰ ἀπολογηθοῦμεν, ποῦ βάλαμε τὴν ζωή μας. Γιατί ἦρθε ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς προσωπικὰ καὶ μᾶς ἔδειξε καὶ πρακτικὰ καὶ διδακτικὰ τὸν τρόπον τῆς ἐπιστροφῆς. Αὐτὸ τὸ μιμήθηκαν τὰ ἑκατομμύρια τῶν ἁγίων καὶ πέτυχαν τὸν ἁγιασμό. Νά, ποιά πρόφαση θ βρομε μες, τι θ μς δείξουν οἱ γιοι, φο κα ατοὶ πὸ δῶ ταν π τν γῆ ταν;
.            Ὅποιος ζεῖ τὴν Χριστιανικὴ ζωὴ ἔχει νὰ κερδίσει, ὄχι ὅποιος τὴν ἔχει ἀκούσει! Νὰ κρατήσετε μεταξύ σας ἀγάπη. Νὰ προσέχετε, νὰ μὴν κατηγορᾶτε. Νὰ μὴν κατακρίνετε. Καὶ ἐν ᾧ μετρεῖται, ἀντιμετρηθήσηται ἡμῖν. τι μες συγχωρᾶμεν ατος πο μς πειράζουν, ναγκάζομεν τν Θε ν συγχωρέσει κα Ατς μς. Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ἡμῶν. Καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς. Εὔχεσθε ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων καὶ διωκόντων ἡμᾶς. Βλέπετε λοιπὸν ὅτι ἡ ἀγάπη εἶναι ἀπόλυτον καθῆκον. Νὰ κρατήσουμεν τὴν θέσιν τῶν προγόνων μας. Ξεχάσατε ὅτι οἱ πρόγονοί μας τί καλὴν ὁμαλὴν χριστιανικὴν ἀγαπημένην ζωὴν εἶχαν. Καὶ ὅταν ἦσαν καταπιεσμένοι ἀπὸ τὶς διάφορες δουλεῖες. Εἴχαμεν τὴν ἰσλαμικὴν κατάραν, πάνω στοὺς ὤμους μας ἐπὶ πόσους χρόνους καὶ δὲν πρόδωσαν οἱ πρόγονοί μας. Προτίμησαν, τὸν θάνατο, ἀλλὰ δὲν ἀρνήθηκαν. Ὄχι ἄνδρες καὶ μικρὰ παιδιὰ καὶ κοροῦλες μικρές. Μία εὐλαβεστάτη, κυρία Ἰουλίτα τὴν λέγανε, ἦταν πολὺ εὐσεβὴς καὶ ἐπειδὴ προσπάθησαν νὰ τὴν πείσουν νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστόν, δὲν δέχθηκεν καὶ τὴν κατηγόρησαν νὰ τὴν κάψουν ζωντανήν. Αὐτὴ εἶχε ἕνα μικρὸ μωρὸ στὴν ἀγκαλιά της, παιδάκι της δικό της ἦταν. Ὅταν τὴν βάλαν στὴ φωτιὰ αὐτήν, τὸ παιδάκι τὸ πῆραν, γιατί ἦταν ὄμορφο καὶ ἤθελαν νὰ τὸ κρατήσουν γιὰ τὸν ἑαυτό τους, οἱ τύραννοι. Τὸ παιδάκι ὅταν εἶδε ὅτι τὸ κρατοῦσαν καλὰ καὶ δὲν μποροῦσε νὰ ξεφύγει, ἔσκυψε καὶ τοὺς δάγκασε καὶ πόνεσαν. Τὸ πέταξαν καὶ ἔτρεξε καὶ πῆγε καὶ μπῆκε μέσα στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μάνας του μὲς τὴν φωτιά. Βλέπετε τὴν θέση τῶν Χριστιανῶν, τῶν πρακτικῶν Χριστιανῶν. Ὁ Κήρυκος. Ὁ Κήρυκος καὶ ἡ Ἰουλίττα. Τὸν πῆρε στὴν ἀγκαλιά του ἄρχοντας, ὁ διοικητὴς τῆς περιφέρειας, τὸ μωρό, κατάλαβες, νὰ τὸ υἱοθετήσει καὶ ἐκεῖνο λέει ἐγὼ θὰ πάω ἐκεῖ ποὺ εἶναι ἡ μάνα μου. Καὶ ὅρμησε καὶ ἔπεσε μέσα στὴν ἀγκαλιά της καὶ καήκανε μαζί. Δόξα σοι ὁ Θεὸς ἡμῶν δόξα σοι.

.         Νὰ προσέξουμε γιὰ τὸ μέλλον μας ἀδερφοί μου. Γιατί ἐδῶ σὲ λίγο θὰ φύγωμεν. Δὲν εἴμεθα ἀπὸ ἐδῶ. Τὸ μέλλον εἶναι αἰώνιον καὶ ἀτελεύτητον. Ὅσοι ζήσουν κατὰ Θεόν, θὰ πᾶν μὲ τὸν Θεὸν αἰωνίως εἰς τὴν δόξαν Του. Ἐκεῖνοι ὅμως ποὺ ζῆσαν ἀντίθετα καὶ ζῆσαν παράλογα καὶ ἁμαρτωλά, αὐτοὶ θὰ πᾶν μὲ τὸν διάβολον εἰς τὴν αἰώνιον κόλασιν καὶ τὸ μέλλον εἶναι ἀτέλειωτο.
.           Οὔτε ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ τοὺς σεσωσμένους ἔχει τέλος, ἀλλὰ οὔτε ἡ κόλασις. Λοιπὸν πρέπει νὰ προσέξωμεν γιὰ μία βλακείαν νὰ μὴ χάσωμεν τὸν παράδεισον καὶ τὸν Θεὸν καὶ πᾶμε μὲ τὸν διάολον στὴν αἰώνια κόλαση. Αὐτὸ ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἐμᾶς.
.              Λοιπὸν εὐχώμεθα ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ νὰ εἶναι μαζί σας. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ: imverias.blogspot.gr

Διορθώσεις ἀπομαγνητοφωνημένου κειμένου:
«ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

, , , , ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ «Νῦν ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι: τὸ ἀποτέλεσμα τῶν ἐξετάσεων ποὺ ἔδωσαν στὴν γῆ, τόσο ὁ πλούσιος, ὅσο κι ὁ φτωχὸς Λάζαρος!» (Κυρ. Ε´ Λουκ., 04.11.12)

 ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

«Νῦν ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι»
(Λουκ. ιϛ´ 19-31)

τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»,
ἀρ. τ. 4262, Νοέμβριος 2012

.          Ὁ πλούσιος ποὺ τόσο καλὰ πέρασε στὴν ζωή του, ποὺ τὰ πάντα ἀπήλαυσε, βρίσκεται τώρα, ὅταν «ἀπέθανε καὶ ἐτάφη», στὴν ὀδύνη καὶ τὴν φρίκη τῆς αἰώνιας καταδίκης. Καὶ ὁ φτωχὸς Λάζαρος ποὺ ὑπέφερε στὴν ζωή του πολλά, τώρα ἀναπαύεται στοὺς κόλπους τοῦ Ἀβραάµ. Αὐτὴ ἡ θέση τους, ἦταν τὸ ἀποτέλεσµα τῶν ἐξετάσεων ποὺ ἔδωσαν στὴν γῆ, τόσο ὁ πλούσιος, ὅσο κι ὁ φτωχὸς Λάζαρος!

Α) Ὁ πλούσιος.

.          Πρῶτος ἐξετάσθηκε ὁ πλούσιος. Ἔδωσε ἐξετάσεις γιὰ τὰ πλούτη του. Εἶχε χρήµατα, σπίτια, φίλους, σύνεχεις διασκεδάσεις, γλέντια. Ζοῦσε «μεγάλη ζωή». Ἀπέτυχε ὄµως στὴν χρήση τοῦ πλούτου του. Καὶ καταδικάσθηκε γιὰ τὴν ἐγωιστικὴ χρησιµοποίησή του. «Ἀπέλαβες τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου». Αὐτὰ τὰ δύο «σοῦ», ἦταν ἡ ἀποτυχία στὶς ἐξετάσεις του. Τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἑαυτό του δὲν τὸν ἐνδιέφερε. Γιὰ τίποτε ἄλλο καὶ γιὰ κανένα, δὲν ἤθελε νὰ διαθέση μιὰ στιγµή, μιὰ δραχµή. Ἀδιάφορος περνοῦσε µπροστὰ ἀπὸ τὶς κραυγαλέες ἀνάγκες τοῦ φτωχοῦ Λαζάρου. Ἀνέβαινε καµαρωτὰ τὶς σκάλες τοῦ μεγάρου του με τὴν χρυσοποίκιλτη στολή του καὶ δὲν εἶχε τὴν ὥρα, καὶ περισσότερο τὴν διάθεση, νὰ τοῦ ρίξη ἕνα βλέµµα. Ὁ πλούσιος µποροῦσε νὰ εἶναι ἕνας μεγάλος φιλάνθρωπος. Καὶ αὐτὸς ἔγινε ἕνας τροµερὸς ἀπάνθρωπος. Λάτρευε τὴν ὕλη κι ἀγνοοῦσε τὸ πνεῦµα. Κόλλησε στὴν γῆ. Δὲν πίστευε στὸν οὐρανό. Ἐξετάσθηκε ὁ πλούσιος στὴν ἐντολὴ τῆς ἀγάπης καὶ ἀπέτυχε στὶς ἐξετάσεις του. Ἔδειξε με τὴν σκληρότητα καὶ τὴν ἀδιαφορία του πὼς δὲν ἦταν ἄξιος νὰ κατοικήση στὰ σκηνώµατα τοῦ Θεοῦ.

 Β) Ὁ φτωχὸς Λάζαρος.

.          Ἐξετάσεις ὅµως ἔδωσε καὶ ὁ Λάζαρος. Δοκίµασε ὅλα τὰ δεινά: Φτώχεια, γύµνια, πείνα, δίψα, κρύο, πόνους, πληγές. Ἀνάπαυση δὲν εὕρισκε πουθενά. Ὕπνο δὲν ἔβλεπε ἀπὸ τοὺς πόνους. Κανεὶς δὲν τὸν πλησίαζε. Τὰ σκυλιὰ ἔγλυφαν τὶς πληγές του. Σκληρὰ δοκιµάσθηκε. Δύσκολες οἱ ἐξετάσεις ποὺ ἔδωσε. Ἄλλος στὴν θέση του θὰ γόγγυζε ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, θὰ βλασφηµοῦσε. Ὁ Λάζαρος ὅµως δὲν ἔκανε κάτι τέτοιο. Φάνηκε βράχος ὑποµονῆς. Κανένα παράπονο δὲν βγῆκε ἀπὸ τὸ στόµα του γιὰ τὶς δοκιµασίες καὶ τὶς συµφορές του. Ἀπὸ τὴν πίστη ἀντλοῦσε ὑποµονή. Ἐξετάσθηκε αὐτὸς σὲ ἄλλη ἀρετή, στὴν ὑποµονή, καὶ ἀρίστευσε. Καὶ σὰν ἄριστος ἀγωνιστὴς κέρδισε τὴν αἰωνιότητα. Πῆγε στὰ οὐράνια σκηνώµατα τοῦ Θεοῦ.

Γ) Οἱ δικές μας ἐξέτασεις.

.          Καὶ ἐµεῖς ὅµως δίνουµε καθηµερινὰ ἐξετάσεις. Ἐξετάσεις καὶ ὅσοι ἔχουµε ἄφθονα τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ ὅσοι στεροῦνται. Καὶ ἄλλοτε ἀριστεύουµε καὶ ἄλλοτε πάλι ἀποτυγχάνουµε. Ἄλλοτε με τὴν συµπεριφορά µας, τὴν ἀγάπη μας στὸν πλησίον, τὴν ἀνοχή μας, τὴν ὑποµονὴ μας, ἑλκύουµε τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἄλλοτε κολλᾶμε στὴν γῆ καὶ λατρεύουµε τὴν ὕλη. Φυσικά, εἶναι ἄλλο πράγµα ἡ χρήση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν καὶ ἄλλο ἡ ὑποδούλωση σ᾽ αὐτά. Στὴν πρώτη περίπτωση γίνονται στὴν ζωή μας βοηθός. Στὴν δεύτερη γίνονται τύρρανος.
.          Ἡ ἀποτυχία, στὶς ἐξετάσεις τῆς ζωῆς, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐπιτυχία σ᾽ αὐτές, ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὴν πίστη ἢ τὴν ἀπιστία μας στὴν αἰωνιότητα: Ὅ,τι κάνουµε σ᾽ αὐτὴ τὴν γῆ, θὰ ἔχη τὴν προέκτασή του στὴν ἄλλη. Καὶ θὰ εἶναι μιὰ καταδίκη ἢ χαρὰ καὶ εὐφροσύνη. Ὅταν µέσα μας ριζώσει ἡ πίστη ὅτι ἡ αἰώνια ζωὴ εἶναι ἡ συνέχεια αὐτῆς ἐδῶ τῆς ζωῆς, τότε θὰ ἀγωνιζώµασθε γιὰ νὰ ἐπιτύχουµε στὶς ἐδῶ ἐξετάσεις. Αὐτὴ ἡ πίστη μᾶς ἀποµακρύνει ἀπὸ τὴν ὑλιστικὴ νοοτροπία καὶ μᾶς βοηθάει νὰ ὑπερβαίνουµε τὴν φιλαυτία μας καὶ νὰ ἐµπιστευώµασθε στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

, , ,

Σχολιάστε