Η ΑΠΟΤΟΜΗ τῆς κεφαλῆς τοῦ Τιμίου Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννoυ

Ἡ ἀποτομὴ τῆς κεφαλῆς
τοῦ Τιμίου Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννoυ

Τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου, δασκάλου

Μνημονεύει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας, τὴν «ἀποτομὴ τῆς τιμίας κεφαλῆς» τοῦ Ἰωάννου Προδρόμου ἀπὸ τὸν Ἡρώδη. Ἡ Ἐκκλησία θεωρεῖ τὴν ἑορτὴ μέρα νηστείας, διότι ὁ Ἰωάννης θανατώθηκε ἐξ αἰτίας τῆς οἰνοποσίας καὶ τοῦ ἡδονισμοῦ ἑνὸς βασιλιᾶ σὲ συμπόσιο τῆς ἑορτῆς τῶν γενεθλίων του. Πρόκειται γιὰ τὸν τελευταῖο προφήτη, στὸ μεταίχμιο δύο ἐποχῶν, ποὺ συνδέει Καινὴ καὶ Παλαιὰ Διαθήκη καὶ τοῦ ὁποίου σκοπὸς τῆς ζωῆς ὑπῆρξε ἡ ἀναγγελία τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.

ΤΟ ΠΥΡΙΝΟ ΚΗΡΥΓΜΑ: Ὁ ταπεινός, δίκαιος, ἅγιος, γιὸς τοῦ ἱερέα Ζαχαρία, ζεῖ ἁπλὰ καὶ φτωχικὰ στὴν ἔρημο (ὡς Ναζιραῖος, ἀσκητὴς δηλαδὴ) κηρύσσοντας τὴ μετάνοια στὸν Ἰσραὴλ καὶ μεταφέροντας τὸ ἐλπιδοφόρο μήνυμα τῆς ἔλευσης τοῦ Θεανθρώπου. Προετοιμάζει τὴν «ὁδὸν τοῦ Κυρίου», ἐξ οὗ καὶ Πρόδρομος. Βαπτίζει στὸν Ἰορδάνη ὅσους προσέρχονται ἐξομολογούμενοι τὶς ἁμαρτίες τους. Διδάσκει τὸν λόγο καὶ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ τονίζοντας τὴ λύτρωση ποὺ φέρνει ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας καλώντας ὅλους σὲ μετάνοια. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν διστάζει νὰ ἐλέγχει καὶ τὸν Ἡρώδη, ποὺ συζοῦσε μὲ τὴν Ἡρωδιάδα, γυναίκα τοῦ ἀδελφοῦ του Φιλίππου: “Οὐκ ἔξεστί σοι ἔχειν τὴν γυναίκα τοῦ ἀδελφοῦ σου”. Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ, ἡ Ἡρωδιάδα κατόρθωσε νὰπείσει τὸν Ἡρώδη νὰ τὸν φυλακίσει, ὥστε νὰ μὴν ἀκούγεται ὁ ἐνοχλητικὸς ἔλεγχός του. Ὡστόσο, κι ἀπὸ τὴ φυλακὴ ὁ ἀσυμβίβαστος Ἰωάννης δὲν ἔπαψε νὰ κηρύττει τὸ θεῖο λόγο, ἐλέγχοντας τοὺς ἐν “ἁμαρτίᾳ συζευχθέντας”. Παρ’ ὅλα αὐτά, ὁ Ἡρώδης τὸν διατηροῦσε ζωντανό. Ἦταν «δίκαιος» καὶ «ἅγιος». Ὁ λαὸς τὸν ἀγαποῦσε καὶ σεβόταν τὴ διδαχή του. Πίστευε στὸ προφητικό του κήρυγμα γιὰ τὴν ἔλευση τοῦ Σωτήρα. Γι’ αὐτὸ κι ὁ βασιλιὰς τῆς Ἰουδαίας δὲν τολμοῦσε νὰ τὸν θανατώσει. Ἡ Ἡρωδιάδα ὅμως δὲν ἀνεχόταν τὴν κατάσταση αὐτή, ποὺ τὴν ἔκανε νὰ νιώθει ταπεινωμένη, μεταξὺ τῶν καθὼς πρέπει κυριῶν τῶν Ἱεροσολύμων, καὶ ἔψαχνε εὐκαιρία. Κι ὅταν ὁ ἐπιπόλαια φερόμενος Ἡρώδης, στὴ γενέθλιο ἑορτή του, “γλεύκους μεμεστωμένος” ὑποσχέθηκε νὰ χαρίσει ὁτιδήποτε, «ἕως ἡμίσεως τῆς βασιλείας» του, στὴν κόρη της καὶ ἀνιψιά του, μετὰ ἀπὸ ἕναν ὡραῖο χορό, βρῆκε τὴν εὐκαιρία νὰ ἐκδικηθεῖ. Συμβούλεψε τὴν κόρη της νὰ ζητήσει «τὴν κεφαλὴν Ἰωάννου». Κι ὁ Ἡρώδης, ποὺ μὲ τόση εὐκολία ἔδωσε μία τόσο σοβαρὴ ὑπόσχεση, δὲν κατάφερε τώρα, ἂν καὶ «περίλυπος γενόμενος», νὰ ἀρνηθεῖ, βοηθώντας μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ πετύχει τὴν ἐκδίκησή της ἡ Ἡρωδιάδα. Σὲ ἀντίθεση πρὸς τὸν ἅγιο, ταπεινό, ἀλλὰ ἀσυμβίβαστο Ἰωάννη, παρουσιάζεται ὁ ἡδονιστής, ἀπερίσκεπτος Ἡρώδης, ποὺ ἐπιπόλαια δίνει σοβαρὲς ὑποσχέσεις. Καὶ εἶναι αὐτὸς ὁ ἴδιος ποὺ συζεῖ μὲ τὴν μαινόμενη Ἡρωδιάδα, σκανδαλίζοντας. Καὶ ἐνῶ ὁ Θεὸς διὰ τοῦ κηρυγματικοῦἐλέγχου τοῦ Ἰωάννη, τοῦ δίνει τὴν εὐκαιρία μετανοίας, αὐτός, δοῦλος τοῦ σαρκίου, ἐθελοτυφλώντας, προβαίνει στὸν ἀποκεφαλισμὸ τοῦ Ἰωάννη γιὰ χάρη τῆς κόρης τῆς παράνομης γυναίκας του.

“ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΕΣ” ΣΚΕΨΕΙΣ: Τὸ γεγονὸς τῆς ἀποτομῆς ἔχει σχέση μὲ τὸ σφοδρὸ Προδρομικὸ ἔλεγχο, ἀλλὰκαὶ μὲ τὴν ἐποχή μας. Ἡ ἐνέργεια τοῦ Προδρόμου, μὲ τὰ σημερινὰ κοσμικὰ δεδομένα καὶ τὴ λεγόμενη «νεοπατερικὴ» σκέψη τῶν ”Καιρῶν” μας, [ἂς φανταστοῦμε ὅτι ὁ Ἰωάννης ζοῦσε σήμερα] χαρακτηρίζεται ἀκραία, γραφική, φανατικὴ καὶ τελικὰ παράδειγμα πρὸς ἀποφυγήν. Γιατί ὅμως; Τὸ τί ἔκανε ὁ Ἡρώδης στὴν προσωπική του ζωὴ ἐντάσσεται, σήμερα, στὰ «ἀπόρρητα προσωπικὰ δεδομένα» καὶ συνεπῶς ὄχι μόνο δὲν εἶχε δικαίωμα ἐλέγχου ὁ Βαπτιστής, ἀλλὰ μὲ τὴν πράξη αὐτή, παρανομεῖ, προσκρούοντας στὸ νόμο περὶ«ἐλεύθερης ἐπιλογῆς τῆς προσωπικῆς ζωῆς». Μὲ τὸν ἔλεγχό του, συνεχίζει ἡ “νεοπατερικὴ σκέψη”, ξεπέφτει ἀπὸ τὸ ὑψηλό του ἔργο. Εἶναι ἀσκητὴς καὶ συνεπῶς δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἀφήνει τὸ χῶρο ἄσκησής του καὶ νὰκατεβαίνει στὰ κοσμικά, σὲ ἐπίπεδο ποὺ μπορεῖ νὰ χαρακτηριστεῖ «κοσμικὸ κουτσομπολιό». Κάνει, κατὰ τὴν ἴδια σκέψη, ὑπέρβαση καθήκοντος, καὶ μάλιστα, μὲ τὴν ἀδιακρισία του, θίγει τὴν «Ἱερὰ Σύνοδο» τῆς ἐποχῆς, τὸ «Μέγα Συνέδριον», ἀφοῦ δὲν ἔχει ἐξουσιοδοτηθεῖ σχετικὰ ἀπὸ τοὺς ἐπιχώριους Ἀρχιερεῖς. Δηλαδή, λειτουργεῖ ἀντιδεοντολογικά, ἀπρεπῶς, αὐθαιρέτως. Ἐπιτέλους, ποιός εἶναι αὐτὸς ὁ “Ναζιραῖος”, ὁ”καλόγερος” ποὺ ἐλέγχει, ἐνῶ τὸ σῶμα τῶν ταγῶν-ἀρχιερέων καὶ τῶν “δοκούντων ὅτι εἶναι τί”, ἔστω καὶ ἀπὸ«διάκριση», ἀνέχεται αὐτὴν τὴν κατάσταση, δηλ. τὴν παρανομία τοῦ Ἡρώδη; Δημιουργεῖ μὲ τὸν πύρινο λόγο του «κοινωνικὴ ἀναταραχή», στὴν «εὐνομούμενη πολιτεία» καὶ μάλιστα γιὰ ἕναν τόπο ποὺ βρίσκεται κάτω ἀπὸ τὴν ἐξουσία τῆς κυρίαρχης Ρώμης. Εἶναι δυνατὸν «ἡσυχαστές», «ζηλωτὲς ἐρημίτες», νὰ γίνονται αἰτία συγχύσεων καὶ ταραχῶν, προσβάλλοντας “κεφαλές”, ἀφοῦ αὐτοὶ ἔχουν «ταχθεῖ παρὰ Θεοῦ» στὸ ἔργο τοῦτο; Λησμονοῦσε ὁ Βαπτιστὴς ὅτι ὁ Ἡρώδης, παρὰ τὰ πάθη καὶ τὶς ἰδιορρυθμίες του, ἔκανε ἔργα, ἀνέπτυσσε τὴν «πολιτισμικὴ παράδοση» καὶ τὴν «ἰουδαϊκὴ κουλτούρα», κρατοῦσε «λεπτὲς ἰσορροπίες» μὲ τὴν Ρώμη ἀλλὰκαὶ τὸ ἑλληνιστικὸ ὑπόβαθρο τῆς κατ᾽ ἀνάγκην τότε πολυπολιτισμικῆς Ἰουδαίας, καὶ τὸ σημαντικότερο, εἶχε προσφέρει χρήματα τοῦ δημόσιου κορβανᾶ γιὰ τὸ κτίριο τοῦ Ναοῦ. Κυρίως ὅμως μὲ τὸν ἔλεγχό του, διατάρασσε τὴν «ἀγαστὴ συνεργασία» μεταξὺ «θρησκείας καὶ πολιτείας». Ἀποδεικνύει τὸν ἑαυτόν τουἀκραῖο, φανατικό, μονοκόμματο, ἀδιάκριτο, ἀφοῦ ἀφήνει τὸ ἔργο τοῦ βαπτίσματος καὶ τοῦ κηρύγματος καὶ ἐγκαταλείπει τὸν κόσμο ποὺ προσέτρεχε στὴν ἔρημο, γιὰ νὰ τὸν ἀκούσει καὶ νὰ ὠφεληθεῖ. Θὰ μπορούσαμε βέβαια νὰ σημειώσουμε καὶ ἄλλα πολλά, τὰ ὁποῖα βγαίνουν ὡς συμπεράσματα ἀπὸ τὴν σύγχρονη «νεοθεολογικὴ-ἐπιστημονικὴ» σκέψη.

Η ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ: Ὅμως, δόξα τῷ Θεῷ, ὁ Τίμιος τοῦ Κυρίου Πρόδρομος, ὁ ἀσυμβίβαστος τῶν Προφητῶν, ζοῦσε γιὰ τὴν ἀγάπη καὶ τὴ δόξα τοῦ Χριστοῦ, ὑπογράφοντας τὴν ἀγάπη του μὲ τὴν ἴδια του τὴν κεφαλή. Ὁ Πρόδρομος, ὡς γνήσιος Προφήτης, ἀνυποχώρητος, ἀρνεῖται νὰ καλύψει τὴν δειλία, μὲ ἕνα διάτρητο «θεολογικὸ» μανδύα καὶ μὲ ἐπιχειρήματα «νεοπατερικά». Ἀρνεῖται τὴν διαστροφὴ τῆς ἀποκτηνώνουσας ἁμαρτίας καὶ ἐπικυρώνει τὴν ἀλήθεια: οἱ πολιτικοὶ ἄρχοντες, πόσο μᾶλλον οἱἐκκλησιαστικοί, μὲ τὴ ζωή τους, πρέπει νὰ ἀποτελοῦν παράδειγμα. Τὸ δὲ αἷμα του, εἶναι ἡ μεγαλύτερη μαρτυρία τῆς συνέπειας στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἂς πρεσβεύει ὁ Μάρτυρας τοῦ Εὐαγγελικοῦ ἤθους, ὥστε νὰδεχθοῦμε τὴν χάρη καὶ τὴν εὐλογία, γιὰ μία συνειδητὴ Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ ζωή.

, ,

Σχολιάστε

ΝΕΑ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ; ΤΑ «ΟΠΛΑ» ΣΤΙΣ ΕΠΑΛΞΕΙΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ (Δ. Νατσιός)

Νέα σχολικὴ χρονιά;
Τὰ “ὅπλα”, στὶς ἐπάλξεις καὶ ἀγῶνες γιὰ τὴν ἑλληνικὴ παιδεία…

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                      Ἡ πιὸ ἄχαρη σχολικὴ χρονιὰ πλησιάζει. Εἶναι ἡ πρώτη φορά, μετὰ ἀπὸ τρεῖς δεκαετίες διδασκαλίας, ποὺ νιώθω, καὶ πολλοὶ συνάδελφοι τὸ συμμερίζονται, ἀγωνία, ἀκεφιά, «ἀκηδία» θὰ τὴν ὀνόμαζα, χρησιμοποιώντας μία λέξη τῆς νηπτικῆς θεολογίας. ( Ἡ λέξη ἀκηδία παράγεται ἀπὸ τὸ ἄλφα τὸστερητικὸ καὶ τὸ ρῆμα κήδω-κήδομαι, ποὺ σημαίνει φροντίζω, μεριμνῶ. Ἀπὸ δῶ καὶ ὁ κηδεμὼν καὶ ἡ κηδεία. Ἀκηδία σημαίνει ἀμέλεια, ἀφροντισιά. Κατὰ τὴν «Κλίμακα» τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναϊτου, «ἀκηδία ἐστὶ πάρεσις ψυχῆς καὶ νοὸς ἔκλυσις, ὀλιγωρία ἀσκήσεως, μίσος τοῦ ἐπαγγέλματος…». Δηλαδή, παράλυση τῆς ψυχῆς καὶ ἀτονία τοῦ νοῦ, ἀδιαφορία γιὰ τὴν ἄσκηση καὶ μίσος γιὰ τὶς ὑποσχέσεις ποὺ ἔδωσες…).
.                      Ἀπὸ τὴν μία τὸ πυρίκαυστο καλοκαίρι. Οἱ φωτιὲς ποὺ «μαύρισαν» καὶ τὸν τόπο καὶ τὶς ψυχές μας. Μόνο αὐτὸ ἔλειπε ἐν μέσῳ τῆς φοβερῆς οἰκονομικῆς κρίσης. Καὶ ἡ καταστροφὴ χτυπάει καὶ πονᾶ τὸν ἁπλὸ λαό, ποὺ τὸ μέλλον του ἔγινε τέφρα καὶ ἀποκαΐδια…
.                      Ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ βοὴ τῶν πλησιαζόντων γεγονότων. Τὰ σκοτάδια τοῦ Ἰσλάμ, ξεχύνονται καὶπάλι πρὸς τὴν Δύση. Εἶναι τρομερό. Ὅ,τι  κακὸ συμβεῖ στὴν Ἀσία, στὶς χῶρες τοῦ Μωαμεθανισμοῦ, θὰ ξεβραστοῦν οἱ χειρότερες συνέπειές του στὴν πατρίδα μας. Ἀλληλοσκοτώνονται οἱ Ἀφγανοί, λιανίζουν οἱ Ταλιμπὰν τοὺς ἀντιφρονοῦντες; Τρέμει ἡ Ἑλλάς. Διαλύουν οἱ Ἀμερικανοὶ τὸ Ἰρὰκ ἢ τὴν Συρία; Πανικὸς στὴν χώρα μας; (Πληρώνουμε τὴν «ἐξαγωγὴ δημοκρατίας» τῶν ΗΠΑ καὶ τῶν προθύμων παρακεντέδων τους. Αὐτοὶ ἐξάγουν δημοκρατία καὶ ἐρείπια καὶ ἐμεῖς εἰσάγουμε λαθρομετανάστες καὶ ἰσλαμικὰ γκέτο. Στὴν παροῦσα συγκυρία προθυμοποιήθηκαν οἱ Ἀλβανοὶ καὶ οἱ Σκοπιανοὶ νὰ φιλοξενήσουν Ἀφγανούς. Οἱκαημένοι… ἂς  ρωτοῦσαν τοὺς Ἕλληνες πολιτικούς!! Διαπρέπουν στὸν τομέα αὐτό. Τόσες δεκαετίες ὑποτέλεια, προστασία καὶ ἐξάρτηση, ἐντολοδόχοι τῶν «Δυνάμεων» – μὲ τὸ ἀζημίωτο- ἀλλὰ ἡ πατρίδα «πικραμένη, ἐντροπαλή», στὸ τελευταῖο σκαλί. Δὲν ἔμαθαν ὅτι τὰ ἀφεντικὰ τοὺς γλοιώδεις δούλους πρῶτα μαστιγώνουν καὶ ταπεινώνουν. Μὲ κάτι τέτοια ἐμετικὰ προσκυνήματα στοὺς Ἀμερικανούς, παίρνουμε θάρρος καὶ γελάει τὸ ἀχείλι μας, ἂν καὶ μὲ τοὺς Ἀλβανοὺς ὑπάρχει φόβος γιὰ τὴν ἑλληνικὴ μειονότητα).
.                      Καὶ αὐτὸ τὸ κακό, ἡ λαθρομετανάστευση, θὰ συνεχιστεῖ. Ξηρασίες, ἀνομβρίες, πεῖνες καὶἀσθένειες, πόλεμοι, συμβάντα ποὺ ὠθοῦν σὲ μετακινήσεις λαῶν, θὰ πολιορκοῦν πρωτίστως τὴν χώρα μας. Ἄλλοι κατηγοροῦν τὴν γεωγραφία ἢ τὴν ἱστορία, ἄλλοι τὴν Τουρκία ἢ τὴν λεγόμενη εὐφημιστικῶς ΕΕ. Τίς πταίει; «Οἱ ἀνίκανοι κυβερνῆται τῆς Ἑλλάδος ἔπλασαν τὰ ἐρείπια», ποὺ θὰ ἔλεγε καὶ ὁ Παπαδιαμάντης. Θὰ τὸπῶ πολὺ ἁπλά. Ἂν ἤμουν ἀφγανὸς ἢ πακιστανὸς θὰ προσπαθοῦσα νὰ φτάσω στὴν πιὸ ἀνοιχτή, μακροθυμοῦσα καὶ γενναιόδωρη χώρα τῆς Εὐρώπης. Στὴν χώρα ποὺ προσφέρει, δωρεάν, φῶς, νερό, τηλέφωνο, κλιματιστικό, ἐπιδόματα καὶ μία στρατιὰ χρήσιμων ἠλιθίων –ποὺ αὐτοπροσδιορίζονται προοδευτικοί– οἱ ὁποῖοι προστατεύουν τοὺς μωαμεθανοὺς ἐποίκους ἀπὸ τὸν ρατσισμὸ τῶν κακόψυχων, «ἑλληναράδων» γηγενῶν. Καὶ θὰ περνοῦσα τὰ σύνορα, σίγουρα κάποια στιγμή… Τὸ ὅτι ἀκυρώθηκε ἡἐπανάσταση τοῦ Εἰκοσιένα, αὐτὸ οὐδόλως ἐνδιαφέρει, γιατί μία ὁλόκληρη γενιὰ Ἑλλήνων, ἀνατράφηκε μπουκωμένη ἀπὸ τὰ δηλητήρια τῆς ἀφιλοπατρίας καὶ τοῦ ἀντιχριστιανισμοῦ. Καὶ εἶναι τόσοι πολλοὶ οἱ ἀφασιακοὶ Βαλκάνιοι ποὺ κατοικοῦν στὴν Ἑλλάδα, ὥστε ἐκπροσωποῦνται καὶ ἀπὸ κόμματα ἐξουσίας. Φεῦ!!
.                      Ἂς ἐπανέλθω στὴν νέα σχολικὴ χρονιά. Τί μᾶς περιμένει, ἂν περάσουμε βεβαίως τὰ μπλόκα;
.                      Πάλι μάσκες καὶ κρυμμένα πρόσωπα, ὅ,τι χειρότερο γιὰ σχολικὴ αἴθουσα, ποὺ μοιάζει μὲχειρουργικὸ θάλαμο. Καὶ νὰ ἐπικρέμεται καὶ ἡ καραντίνα. Ἴσως δὲν ἔχουμε ἀντιληφθεῖ πόση ζημιὰ ἔγινε τὰδύο προηγούμενα χρόνια μὲ τὴν καθήλωση μικρῶν παιδιῶν μπροστὰ ἀπὸ τὸν ὑπολογιστή. Ὁ ἐθισμός, ὕπουλα καὶ ἀθόρυβα, εἰσχώρησε στὶς ψυχὲς τῶν ἄγουρων παιδιῶν. Ἡ «ψηφιακὸς ἐαυτός» τους εἶναι πολὺ πιὸεὐχάριστος ἀπὸ τὸν «πραγματικὸ ἑαυτό». Τὸ διαδίκτυο λειτουργεῖ ὅπως ἀκριβῶς τὰ ναρκωτικά. Ὁ ἀνώριμος χρήστης αἰσθάνεται κυρίαρχος τοῦ κόσμου, γι’ αὐτὸ καὶ σύμφωνα μὲ ἔρευνες οἱ ἠθικὲς ἀναστολὲς ὅσων τὸ  χρησιμοποιοῦν ἀμβλύνονται. (Ρώτησα κάποιους μαθητές μου τὸ ἑξῆς ἁπλό: Αὐτὰ ποὺ βλέπετε στὸδιαδίκτυο, θὰ μπορούσατε νὰ τὰ δεῖτε μὲ τοὺς γονεῖς σας παρέα; Ἀπάντηση; Ἀμηχανία καὶ ἔνοχα βλέμματα). Ἡ δὲ μελέτη, τὸ ἀναντικατάστατο θεμέλιο τῆς γερῆς παιδείας, εἶναι πιὰ τὸ καθημερινὸ βάσανο τῶν οἰκογενειῶν. Ψάχνουν οἱ γονεῖς χίλιους τρόπους μήπως καὶ φιλοτιμήσουν τὰ παιδιά τους καὶ στρωθοῦν στὸδιάβασμα. Μόνο μία εἶναι ἡ ἀπάντηση: «Παράδειγμα τοῖς τέκνοις παρέχειν». (ἅγιος Χρυσόστομος).
.                      Ἀπὸ φέτος, μετὰ βαΐων καὶ κλάδων, ἐγκαινιάζεται ἡ ἀξιολόγηση. Πολὺς θόρυβος γιὰ τὸτίποτε. Τυπικὴ διαδικασία θὰ καταντήσει. Ἀξιολόγηση αὐστηρὴ -πέλεκυς πρέπει νὰ πέσει- ἀπαιτεῖται στὶς πανεπιστημιακὲς σχολές, ἰδίως σ’ αὐτὲς ποὺ σπουδάζουν οἱ ἐκπαιδευτικοί. Νὰ ξεριζωθοῦν ὅλα τὰ ἐθνομηδενιστικά, νεοσταλινικὰ ἀπολειφάδια, ποὺ μαγαρίζουν, ποὺ μολύνουν μὲ τὰ ἀνθελληνικά τους δηλητήρια, ἐδῶ καὶ δεκαετίες τοὺς αὐριανοὺς δασκάλους καὶ καθηγητές. Μόνο ἔτσι θὰ ἀνασάνει ἡ παιδεία. Γι’ αὐτὸ καὶ πρέπει νὰ ἱδρυθοῦν ἰδιωτικὰ πανεπιστήμια, ὅπου θὰ κληθοῦν νὰ διδάξουν ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν ἰθαγένεια ἑλληνικὴ καὶ πραγματικὴ ἐπιστημονικὴ κατάρτιση καὶ ὄχι κομματικὰ διαπιστευτήρια, ποὺ ἰσοπεδώνουν διδακτορικὰ καὶ περγαμηνὲς ἀξιοζήλευτες στὴν ἀλλοδαπή.
.                      Ἄλλη… ἰλιγγιώδης καινοτομία, ἔτσι ἐξαγγέλθηκε, εἶναι τὸ πολλαπλὸ βιβλίο. Κάποιος ποὺ δὲν γνωρίζει, θὰ ὑποθέσει ὅτι μπορῶ ἐγὼ ὁ δάσκαλος, νὰ διδάξω φέτος, γιὰ παράδειγμα, κείμενα ἀπὸ παλαιότερα ἀνθολόγια ἢ νὰ προσφύγω στοὺς ἄριστους τοῦ ἑλληνικοῦ λόγου ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα ὣς σήμερα. Καλὸ καὶ ἅγιο αὐτό. (Προσωπικῶς τὸ πράττω ἐδῶ καὶ χρόνια). Ὅμως τὰ πράγματα δὲν εἶναι ἔτσι. Θὰὑπάρχει τὸ Μητρῶο Διδακτικῶν Βιβλίων, τὰ ἐγκεκριμένα δηλαδὴ ἀπὸ τὸ ὑπουργεῖο βιβλία καὶ ἀπὸ αὐτὰ θὰ διδάσκεις. Καὶ ἔσται ἡ ἐσχάτη πλάνη χείρων τῆς πρώτης… Ξέρουμε τί βιβλία θὰ ἐγκρίνει τὸ νεοταξικὸ ὑπουργεῖο. Θὰ δοῦν πολλὰ τὰ μάτια μας…
.                      Καὶ βέβαια ἀπὸ φέτος, αὐτὸ κι ἂν προκαλεῖ καύχηση καὶ ὑπερηφάνεια στὸν λαό μας, εἰσάγεται καὶ ἡ σεξουαλικὴ διαπαιδαγώγηση, ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο κιόλας. Τὸ διαβάζεις καὶ μονολογεῖς; Αὐτὸ ἦταν. Λύθηκε τὸ πρόβλημα τῆς παιδείας. Θὰ ἰσορροπήσουν οἱ οἰκογένειες. Ὁ ἄνεργος πατέρας ἢἀναγκεμένη μητέρα, θὰ βρεῖ παρηγοριὰ καὶ ἐλπίδα ὅταν τὰ βλαστάρια τους, 5 ἢ 6 ἐτῶν,  θὰ τοὺς ἱστοροῦν τὴν σεξουαλικὴ διαδικασία. Πῶς καὶ δὲν τὸ σκέφτηκαν ἐδῶ καὶ αἰῶνες οἱ μεγάλοι δάσκαλοι καὶ ἐπιστήμονες; Ἰδοὺ ἡ ἀπορία… Νέα σχολικὴ χρονιά; Τὰ “ὅπλα”, στὶς ἐπάλξεις καὶ ἀγῶνες γιὰ τὴν ἑλληνικὴ παιδεία…

, ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ ΚΟΣΤΙΖΟΥΝ

Τὰ λάθη τῶν Ἀμερικανῶν κοστίζουν

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                    Τὰ λάθη τῶν Ἀμερικανῶν στὸ Ἀφγανιστὰν καὶ σὲ ἄλλες χῶρες κόστισαν πολὺσὲ χρῆμα, σὲ κύρος, σὲ ἀνθρώπινες ζωές. Τὸ πρόβλημα γιὰ τὶς εὐρωπαϊκὲς χῶρες συμμάχους τους εἶναι πὼς αὐτὰ τὰ λάθη κοστίζουν καὶ σὲ αὐτές. Σὲ ὁρισμένες μάλιστα περιπτώσεις, ὅπως τὸπροσφυγικό, κοστίζουν κυρίως σὲ αὐτές. Τὶς ΗΠΑ προστατεύουν ἀπὸ τοὺς πρόσφυγες τῆς Ἀφρικῆς καὶ τῆς Ἀσίας τὰ ἀπέραντα τείχη τῶν Εἰρηνικοῦ καὶ Ἀτλαντικοῦ ὠκεανῶν.
.                    Στὴ δεκαετία τοῦ 1980  ὀργάνωση τῶν ΗΠΑ κυκλοφόρησε στὴν Ἑλλάδα κονκάρδες μὲ σύνθημα «πόλεμος γιὰ τὸ Ἀφγανιστὰν» καὶ «ἐλευθερία στὸ Ἀφγανιστάν». Ἡ γεωπολιτικὴ τῆς γραφειοκρατίας τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν καὶ τῶν ἐνόπλων δυνάμεων τῶν ΗΠΑ ὑπαγόρευε τὴν ἐκ μέρους τους στρατιωτικὴ καὶ πολιτικὴ ὑποστήριξη τῶν Ἀφγανῶν ἀνταρτῶν (καὶτῶν Ταλιμπὰν) γιὰ νὰ ἐκδιωχθοῦν οἱ σοβιετικοὶ εἰσβολεῖς ἀπὸ τὴ χώρα τους. Οἱ σοβιετικοὶ ἀποσύρθηκαν καὶ ὁ ἐνθουσιασμὸς ἐπικράτησε στοὺς Ἀμερικανοὺς γιὰ τὴ «νίκη» τους….
.                    Ἡ ἐκδίωξη τῶν σοβιετικῶν εἶχε ἀποτέλεσμα νὰ ὑπάρξει ἄγριος πόλεμος μεταξὺτῶν διαφόρων φυλῶν γιὰ τὴν κατάκτηση τῆς ἐξουσίας. Τελικὰ ἐπικράτησαν οἱ Ταλιμπάν, μὲ ὅλες τὶς ἐπιπτώσεις ποὺ γνωρίζουμε ὅτι ὑπῆρξαν γιὰ τοὺς Ἀφγανοὺς καὶ κυρίως τὶς Ἀφγανές. Οἱἀμερικανοὶ γραφειοκράτες, τὸ 1992, γιὰ νὰ τοὺς ἐκδιώξουν, χρησιμοποίησαν τὸ εὔκολο σχέδιο: ἔδωσαν χρήματα καὶ ὅπλα στοὺς φίλα προσκείμενους σὲ αὐτοὺς Ἀφγανοὺς ποὺ ἀνέλαβαν τὴν ἐξουσία, ἐγκατέστησαν ἰσχυρὲς στρατιωτικὲς δυνάμεις, κυρίως δικές τους καὶ τῶν συμμάχων τους καὶ ἐκπαίδευσαν (ἔτσι νόμισαν) στρατὸ καὶ ἀστυνομία γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει τοὺς Ταλιμπάν… Πάλι ἔκαμαν τραγικὸ λάθος. Ἡ πρόσφατη ἀμαχητὶ κατάληψη τῆς ἐξουσίας ἀπὸ αὐτοὺς ἀπέδειξε ὅτιἔκτισαν πανάκριβους ἀλλὰ χάρτινους πύργους…
.                    Μόνο στὶς ΗΠΑ, σύμφωνα μὲ στοιχεῖα ποὺ δημοσίευσε τὸ Ἀσοσιέϊτεντ Πρές, τὰ δεκαεννέα χρόνια στὸ Ἀφγανιστὰν χρησιμοποιήθηκαν πάνω ἀπὸ 110.000 στρατιῶτες, ἀπὸ τοὺς ὁποίους 2.442 σκοτώθηκαν, καὶ δαπανήθηκαν πάνω ἀπὸ 970 δισεκατομμύρια δολάρια. Ἀποτέλεσμα; Μηδέν. Γιὰ νὰ ἀντιληφθεῖ κανεὶς τὴ σκέψη αὐτῶν  ποὺ ἔχουν σήμερα τὴν ἐξουσία στὶς ΗΠΑ, ἀρκεῖνὰ διαβάσει τὴν ἐξήγηση ποὺ ἔδωσε ἀξιωματοῦχος της γιὰ τὴν πανωλεθρία. Ἔριξε ὅλο τὸ βάρος στοὺς Ἀφγανούς, ποὺ δὲν ἐκμεταλλεύθηκαν τὶς εὐκαιρίες ποὺ τοὺς ἔδωσαν οἱ Ἀμερικανοὶ καὶ οἱ Σύμμαχοί τους. Ὁ ἄνθρωπος δὲν σκέφθηκε ὅτι ἡ ἄμεση ἀντίδραση ἑνὸς ἁπλῶς λογικὰ σκεπτόμενου πολίτη εἶναι: Μὰ καλά, χρειάστηκαν εἴκοσι περίπου χρόνια, δισεκατομμύρια δολάρια καὶ ἐπιστράτευση χιλιάδων στρατιωτῶν καὶ μία ταπεινωτικὴ ἧττα, γιὰ νὰ καταλάβετε ὅτι χτίζατε στοὺ ςἄμμους παλάτια;…
.                    Ἀποδεικνύεται καὶ κάτι ἀκόμη ἀπὸ τὴν ἧττα τῶν ΗΠΑ στὸ Ἀφγανιστάν. Ἡ στρατιωτικὴ ἰσχὺς καὶ τὸ χρῆμα ἴσως ἐπιβάλλουν λύση σὲ θρησκευτικὸ ἢ ἐθνικὸ πρόβλημα, ἀλλὰ δὲν τὸ λύνουν ὁριστικά. Ἡ ἀνθρώπινη πραγματικότητα δὲν ἔχει σχέση μὲ τὶς καουμπόικες ταινίες καὶ τὶς προπαγανδιστικὲς μυθοπλασίες τῶν δεκαετιῶν τοῦ ψυχροῦ πολέμου. Ἀπόδειξη: Οἱστρατιωτικὲς καὶ πολιτικὲς ἐπεμβάσεις τῶν ΗΠΑ – ΝΑΤΟ στὴν Εὐρώπη (Βοσνία – Ἐρζεγοβίνη, Κοσσυφοπέδιο, Σκόπια) στὴν Ἀσία (Ἰράκ, Συρία, Ἀφγανιστᾶν) καὶ στὴν Ἀφρικὴ (Λιβύη) οὐδὲν στὴν οὐσία ἀποτέλεσμα ἐξομάλυνσης τῆς κατάστασης ἔχουν…-

Σχολιάστε

ΚΑΠΕΤΑΝ ΑΝΤΩΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: Ο ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΣ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Καπετὰν Ἀντώνης Οἰκονόμου:
Ὁ  ἀδικημένος ἐθνομάρτυρας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                   Ὁ Ὑδραῖος πλοίαρχος Ἀντώνης Γιάννη Οἰκονόμου (1785-1821) εἶναι ἕνας ἀπὸτοὺς ἀδικημένους ἐθνομάρτυρες τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821. Ἐκτελέστηκε  μὲ ἐντολὴ  Ὑδραίων προεστῶν.  Ὁ Οἰκονόμου μυήθηκε στὴ Φιλικὴ Ἑταιρεία, εἶχε συνάντηση καὶ συνεργασία μὲ τὸν Παπαφλέσσα τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1820 καὶ εἶχε μυήσει σὲ αὐτὴν πολλοὺς Ὑδραίους.
.                   Ὁ Ἀκαδημαϊκός, ἰατρός, ἱστοριοδίφης καὶ ἐπὶ 27 χρόνια Δήμαρχος Ὕδρας Ἀντώνιος Λιγνὸς ἀνακοίνωσε σὲ δημόσια συνεδρίαση τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, ὅτι στὶς 27 Μαρτίου 1821 ὁ Οἰκονόμου, χωρὶς τὴν ἔγκριση τῶν προεστῶν τοῦ νησιοῦ, διὰ κωδωνοκρουσιῶν κάλεσε τοὺς Ὑδραίους νὰ πάρουν τὰ ὅπλα καὶ νὰ πολεμήσουν ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας τους. Καθαίρεσε καὶ ἐκδίωξε τὸν ἀντιπρόσωπο τῆς τουρκικῆς ἐξουσίας Νικόλαο Κοκοβίλα, καὶ ἀνέλαβε τὴ διοίκηση τοῦ νησιοῦ.  (Βλ. σχ. «Ἀντώνης Γιάννη Οἰκονόμου, ὁ πρωτεργάτης τῆς Ὑδραϊκῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821», Ἔκδ. «Φωνῆς τῆς Ὕδρας», Ἐπιμ. Χρήστου Ι. Χριστοδούλου, Β΄ Ἔκδοση, 1999, σελ. 12-14).
.                   Ὁ Ἀντ. Λιγνὸς στὴν ἴδια ἀνακοίνωσή του ἀνέφερε ὅτι στὶς 29 Μαρτίου 1821 ὁΟἰκονόμου διενήργησε ἔρανο γιὰ τὴν παρασκευὴ καὶ ἐξοπλισμὸ στόλου  καὶ συνέλεξε 32.000 ἱσπανικὰ τάλιρα καὶ 6.400 ἀγγλικὲς χρυσὲς λίρες. Μὲ τὸ μεγάλο αὐτὸ ποσὸ μετέτρεψε   ἐμπορικὰπλοῖα σὲ πολεμικά. Ὑπὸ τὴν πίεση τῶν ἐπαναστατημένων Ὑδραίων καὶ λόγῳ τῆς γενικευμένης ἐξέγερσης τῶν Ἑλλήνων 56 προεστοὶ τοῦ νησιοῦ, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τῶν φημισμένων οἰκογενειῶν Κουντουριώτη, Τσαμαδοῦ, Τομπάζη, Κριεζῆ καὶ Βώκου (Μιαούλη), στὶς 31 Μαρτίου 1821, μὲ δήλωσή τους ἀναγνώρισαν τὸν Οἰκονόμου ὡς πληρεξούσιό τους καὶ διοικητὴ τοῦ νησιοῦ:
«Δηλοποιεῖται διὰ τοῦ παρόντος κοινοῦ ἐνσφραγίστου καὶ ἐνυπογράφου γράμματος, ὅτι συνελεύσεως γενομένης διὰ τὴν καλὴν σύστασιν τῆς πατρίδος μας, ἐκρίναμεν ἄξιον νὰ ἀναδεχθῆ τὴν φροντίδα τῆς διοικήσεως τὸν τιμιώτατον συμπατριώτην μας κύριον καπετάνιον Ἀντώνιον Οἰκονόμου, τῷ ὁποίῳ δίδομεν πᾶσαν πληρεξουσιότητα εἰς τὸ νὰ διοικῇ μετὰ τῶν κατὰ καιρὸν ψηφισθέντων προεστῶν προκρίτων κατωθεν ὑπογεγραμμένων τὴν πολιτείαν ταύτην, κρίνων καὶ ἀνακρίνων πάσαν ἐπιτυχοῦσαν ὑπόθεσιν πολιτικήν τε καὶ ἐμπορικήν». (Ἀπὸ ἔγγραφο ἀριθμ. 18.067 τοῦ Ζ΄ Τόμου Ἱστορικοῦ Ἀρχείου Ὕδρας, ποὺ βρίσκεται στὴν Ἱστορικὴ καὶ Ἐθνολογικὴ Ἐταιρία).
.                   Τὴν 15η Ἀπριλίου 1821 ἔγινε Δοξολογία στὴν Ὕδρα παρόντων τοῦ Οἰκονόμου καὶ τῶν προκρίτων τοῦ νησιοῦ, μὲ τὴν ὁποία ἡ τοπικὴ Ἐκκλησία εὐλόγησε τὴν Ἐπανάσταση. ὉΟἰκονόμου καὶ οἱ πρόκριτοι σὲ προκήρυξή τους ἔγραψαν: «Ἐν ὀνόματι τοῦ Παντοκράτορος. ΤὸἙλληνικὸν Ἔθνος βεβαρυμένον νὰ ἀναστενάζῃ ὑπὸ τὸν σκληρὸν ζυγὸν ἀπεφάσισε νὰ ἀγωνισθῇδιὰ τὴν ἐλευθερίαν του…». Ὁ Οἰκονόμου στὶς 18 Ἀπριλίου 1821 μὲ διακήρυξή του  πρὸς τοὺς νησιῶτες τοῦ Αἰγαίου  τόνισε πὼς ἡ Ἐπανάσταση γίνεται «διὰ τὴν πίστιν καὶ τὴν πατρίδα».
.                   Ἡ ἄμεση ἀνάληψη  ἐθνικῶν πρωτοβουλιῶν ἀπὸ τὸν  Οἰκονόμου καὶ ἡ ἐκ μέρους του ἐμφάνιση ἐξαίρετων ἡγετικῶν προσόντων  ἐξῆψαν τὸ μέχρι θανάτου πρὸς αὐτὸν μίσος τῶν Ὑδραίων προεστῶν. Δὲν μποροῦσαν νὰ ἀντέξουν τὴν ἔναντί τους κυριαρχική του θέση, αὐτοῦ ποὺδὲν ἦταν οὔτε πλούσιος, οὔτε κοινωνικὰ ἰσχυρός, ὅπως ἦσαν αὐτοί. Ὑπέγραψαν μὲ τὸ χέρι τους τὸἔγγραφο ὅτι τὸν ἀναγνώριζαν διοικητὴ τοῦ νησιοῦ, λόγῳ τῆς λαϊκῆς ὑποστήριξης ποὺ ἀπολάμβανε,ἀλλὰ ὄχι μὲ τὴν καρδιά τους. Ὅπως γράφει ὁ Ι. Χριστοδούλου «πρὶν ἀκόμη στεγνώσει ἡ μελάνη εἶχαν ἀρχίσει νὰ συνωμοτοῦν σὲ βάρος του» (Δὲς πρ. «Ἀντώνης Γιάννη Οἰκονόμου..», Ἔκδ. «Φωνῆς τῆς Ὕδρας», Β΄ Ἔκδ.,1999, σελ. 30).
.                   Λίγες ἡμέρες μετὰ τὴν ὑπογραφὴ τῆς προκήρυξης, στὶς 12 Μαΐου 1821, ὅταν οἱὙδραῖοι εἶχαν βγεῖ μὲ τὰ καράβια τους καὶ πολεμοῦσαν τοὺς Τούρκους, οἱ μπράβοι τῶν προεστῶν  ἐπιχείρησαν νὰ τὸν δολοφονήσουν. Ὁ Οἰκονόμου  μαζὶ μὲ τὸν γιό του καὶ λίγους πιστούς του Ὑδραίους προσπάθησε νὰ ἀναχωρήσει ἀπὸ τὸ νησί, γιὰ νὰ μὴ χυθεῖ αἷμα. Ὅμως συνελήφθη καὶ φορτώθηκε σὲ καΐκι γιὰ νὰ τὸν πᾶνε δῆθεν ἀπέναντι, στὴν Πελοπόννησο, ἀλλὰ στὴν ἀλήθεια νὰτὸν ἐκτελέσουν κατὰ τὸν πλοῦν…
.                   Τὸ πλήρωμα τοῦ σκάφους, ἀναγνωρίζοντάς τον ὡς ἡγέτη τοῦ νησιοῦ, τοῦ χάρισε τὴ ζωὴ καὶ τὸν ἀποβίβασε στὴν Ἑρμιόνη. Ὁ Οἰκονόμου ἀντιλήφθηκε ὅτι ἦταν ἀδύνατο νὰἀντιμετωπίσει  τὰ πλούτη καὶ τὴν δύναμη τῶν συντοπιτῶν του προεστῶν τῆς Ὕδρας καὶἀποφάσισε  νὰ παραιτηθεῖ τοῦ ἀγώνα στὴ θάλασσα καὶ νὰ πολεμήσει τὸν Τοῦρκο στὴ στεριά, στὸπλάι τῶν Μωραϊτῶν. Ὅμως οἱ Ὑδραῖοι προεστοί, ὅσο ζοῦσε, δὲν μποροῦσαν νὰ ἡσυχάσουν.Ἐκβίασαν τοὺς Μωραΐτες πὼς ἂν ἀφήσουν ἐλεύθερο νὰ δρᾶ τὸν Οἰκονόμου, θὰ κόψουν τὴνἐνίσχυση τοῦ ἀγώνα τους: «Κρατᾶμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας τὰ καράβια ὅσο βλέπουμε ἀντίκρυ μας ἐλεύθερο τὸν καπετὰν Ἀντώνη…». (Αὐτ. σελ. 31). Τὸν ἔπιασαν οἱ Μωραΐτες καὶ τὸν ἔκλεισαν σὲμοναστήρι… Ὑπέμεινε τὸν ἐκεῖ ἐγκλεισμό του γιὰ ἑπτὰ μῆνες. Τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1821 ἔμαθε γιὰ τὴν Ἐθνικὴ Συνέλευση τοῦ Ἄργους καὶ ἔφυγε ἀπὸ τὸ μοναστήρι, γιὰ νὰ δώσει τὴ μάχη του μπροστὰ στοὺς πληρεξουσίους τῶν Ἑλλήνων.
.                   Ἡ εἴδηση μαθεύτηκε στὴν Ὕδρα καὶ ἀμέσως οἱ προεστοὶ ἔστειλαν «μυστικὸν ραβάσιον» πρὸς τὸν Ὑψηλάντη. Τοῦ ἔγραψαν ὅτι ὁ Οἰκονόμου «ἔφερε τὴν ἡμετέραν πατρίδα εἰς τὸν ἔσχατον κίνδυνον τοῦ ὁλοκλήρου ἀφανισμοῦ, ἐνῶ ἀπὸ αὐτὴν (σημ. γρ. τὴν Ὕδρα…) εἶχεν ἡ Ἑλλὰς τὴν μεγαλυτέραν ἀνάγκην» καὶ ἐξ αἰτίας του «ἡ ἀναρχία μέλλει ἐντὸς ὀλίγου νὰ ἀναφανῇμεταξὺ ὑμῶν…» (Αὐτ. σελ. 32-33). Ὁ Φωτάκος γράφει ὅτι «μιλήθηκε καὶ ὁ σύμβουλος τοῦ Ὑψηλάντη Νεόφυτος Βάμβας» καὶ ὁ Οἰκονόμου εἶχε πλέον καταδικασθεῖ εἰς θάνατον… Θὰδολοφονηθεῖ, ἐπειδὴ τόλμησε νὰ σηκώσει κεφάλι στοὺς προεστοὺς τῆς Ὕδρας… Κατ’ ἐντολή τουςὁ Ἀνδρέας Λόντος ἔστειλε ἑβδομήντα μισθοφόρους του ποὺ ἔστησαν καρτέρι στὸν Οἰκονόμου μεταξὺ Ἄργους καὶ Κουτσοποδίου, κοντὰ στὸν ξεροπόταμο Ξηριὰ καὶ τὸν ἐφόνευσαν. (Φωτίου Χρυσανθοπούλου ἢ Φωτάκου «Ἀπομνημονεύματα περὶ τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως», Ἀθῆναι, 1974, τ. Α΄ 113 κ.ε., 275 κ.ἑ.).
.                   Ὁ Σπ. Τρικούπης  στὴν Ἱστορία του περιγράφων τὸ ἀποτρόπαιο ἔγκλημα ἐξηγεῖ ὅτι ὁΟἰκονόμου ἦταν ἀγαπητὸς στὸ λαὸ τῆς Ὕδρας καὶ οἱ πρόκριτοί της «βλέποντας κινδυνεύουσαν καὶαὐτὴν τὴν ὕπαρξίν των» ἔδωσαν τὴν ἐντολὴ τῆς δολοφονίας του. Καὶ προσθέτει: «Τοιοῦτον ἔλαβεν τέλος ὁ Ἀντ. Οἰκονόμου, ὁ διὰ τῆς μεγαλοτολμίας του ἀνυψωθεὶς  ὑπεράνω τῆς παντοδυνάμου ἀριστοκρατίας τῆς πατρίδος του, καὶ πρῶτος μεγαλοφρόνως καὶ φιλοκινδύνως ὁδηγήσας εἰς τὸνἀγώνα τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς δόξης τὸν λαόν…». ( Σπ. Τρικούπη «Ἱστορία τῆς ἙλληνικῆςἘπαναστάσεως», ΔΟΛ, τ.3, Βιβλ. 2ο, Α΄ Μέρος, σελ. 124-125).
.                       Οἱ προεστοὶ τῆς Ὕδρας οὐδεμίαν συνέπειαν εἶχαν γιὰ τὴ δολοφονία. Ἀντιθέτως κατὰ τὴν Ἐπανάσταση ἀναδείχθηκαν ἥρωες καὶ ὁ Οἰκονόμου λησμονήθηκε… Οἱ ὀπαδοὶ τοῦ ἀναθεωρητισμοῦ τῆς Ἱστορίας καὶ τοῦ ἐκδυτικισμοῦ τῶν Ἑλλήνων ὄντας ὑπὲρ τῶν προεστῶν τῆς Ὕδρας, ποὺ ἐκπροσωποῦσαν τὸν «ἐκσυγχρονισμὸ» στὴν Ἐπανάσταση παραποιοῦν ἢ ἀποκρύπτουν τὸ ἀποτρόπαιο γεγονός. Ἡ προτομὴ τοῦ Οἰκονόμου στήθηκε στὴν Ὕδρα μόλις τὸ 1988. Μία ἀδικία ἀποκαταστάθηκε κάπως…-

, ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟ ΙΣΛΑΜ ΝΙΚΗΣΕ ΤΡΙΠΛΑ (Θὰ ἀκολουθήσουν κι ἄλλες ἧττες γιὰ τὴ σημερινὴ διεφθαρμένη Δύση. Ὁ σταυρὸς ὡς σύμβολο εἶναι σὲ ὑποχώρηση παντοῦ)

Τὸ ριζοσπαστικὸ σλάμ νίκησε τριπλά!

Τοῦ Μανώλη Κοττάκη

ἐφημ. «Δημοκρατία», 19.08.21

.                         Ἕως τώρα λέμε τὴ μισὴ ἀλήθεια γιὰ τὶς δραματικὲς ἐξελίξεις στὸ Ἀφγανιστάν. Δὲν τὴ λέμε ὅλη. Προσεγγίζουμε τὶς ἐξελίξεις στὴν Καμποὺλ ὡς τὸ τέλος μίας κλασικῆς στρατιωτικῆς ἀναμέτρησης, ἡ ὁποία ἔληξε μὲ ἧττα τῆς ἐγκλωβισμένης Δύσης. Δίδουμε σὲ αὐτὴ τὴν ἧττα ἀναλογίες ἀντίστοιχες μὲ τὴν ἧττα τῶν ΗΠΑ στὸ Βιετνάμ.
.                         Ἀπὸ μία ἄποψη, λογικό. Δὲν συμβαίνει κάθε μέρα νὰ ἀποχωρεῖ τρέχοντας ταπεινωμένος ἀπὸ ἕνα θέατρο πολέμου ὁ στρατὸς τῆς ἰσχυρότερης μέχρι στιγμῆς δύναμης τοῦ πλανήτη. Ὡστόσο, ἡ ταπείνωση τῶν ΗΠΑ στὸἈφγανιστὰν δὲν εἶναι ἁπλῶς μία στιγμὴ στὴν Ἱστορία. Εἶναι μία καμπὴ στὴν Ἱστορία. Πολὺ μεγαλύτερη ἀπὸ ὅση φαίνεται ἀρχικῶς. Ὁ ἱστορικός τοῦ μέλλοντος θὰ τὴν παρομοιάσει μὲ τὴ Γιάλτα. Ἀπὸ τὴν ἀνάποδη! Μὲ τὸ ξήλωμά της!
.                         Ἡ ἄλλη μισὴ ἀλήθεια, ποὺ δὲν λέμε, γιατί φοβόμαστε καὶ νὰ τὸ ἀκοῦμε, εἶναι ὅτι τὸ ριζοσπαστικὸ Ἰσλὰμ κέρδισε τὸν εἰκοσαετῆ πόλεμο ποὺ κήρυξε στὶς ΗΠΑ ὀ Μπιλ Λάντεν την 11η Σεπτεμβρίου 2001 μὲ τὴν ἐπίθεση στοὺς Δίδυμους Πύργους.
.                         Κέρδισε τριπλά. Στρατιωτικά, διότι πράγματι ταπείνωσε τὶς ἀμερικανικὲς ἔνοπλες δυνάμεις παρασύροντάς τες στὸ ἔδαφός του.
.                         Κέρδισε ἰδεολογικά. Γιατί παρέσυρε τὴ Δύση στὸ δικό του ἀξιακὸ πλαίσιο. Γιὰ νὰ τὸ ἀντιμετωπίσει, συρρίκνωσε θεαματικὰ τὶς ἀτομικὲς ἐλευθερίες καὶ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, ἐνῶ ἡ ἀπάντηση στὴν τρομοκρατία ἔπρεπε νὰ εἶναι περισσότερη ἐλευθερία. Δυστυχῶς ἐλέῳ καὶ Ἰσλὰμ ἡ Δύση ἔγινε ἄλλη.
.                         Κέρδισε, τέλος, στρατηγικά. Τὸ ριζοσπαστικὸ Ἰσλὰμ δὲν θὰ θεωρεῖται τρομοκρατικὴ ἀπειλὴ στὴ Δύση σὲ λίγο. Θὰ εἶναι ἀναγνωρισμένο καθεστὼς καὶ βεβαίως ἀναγνωρισμένη ἰδεολογία! Ἀπὸ τὶς ΗΠΑ.
.                         Τὸ ριζοσπαστικὸ Ἰσλὰμ νίκησε καί, μὲ ὅπλο τὸ δυνατὸ κείμενο τοῦ Κορανίου, ποὺ ἀφιονίζει ἀκόμη καὶ δυτικοὺς ἀπογοητευμένους, χωρὶς προσανατολισμὸ πολίτες, ντικαθιστ τν κομμουνισμ σ παγκόσμιο πίπεδο κα ναδεικνύεται σ ντίπαλον δέον το παρηκμασμένου κα σ πολλς περιπτώσεις νήθικου, ναιδος κα πληστου καπιταλισμο. Τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι ὅτι τὸ ριζοσπαστικὸ Ἰσλὰμ κέρδισε τὸν εἰκοσαετῆπόλεμο ποὺ κήρυξαν στὶς ΗΠΑ μετὰ τὴν ἐπίθεση στὴ Νέα Ὑόρκη. Στὸ πετράδι τοῦ στέμματος.
.                         Τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι μόλις τώρα ἄρχισε νὰ κερδίζει. Θὰ ἀκολουθήσουν, δυστυχῶς, κι λλες ττες γι τ σημεριν διεφθαρμένη – μεταλλαγμένη Δύση, ν δν ναγεννηθε. Τὸ πιθανότερο στὴ γεμάτη ἀπὸκοιμώμενους πυρῆνες τζιχαντιστῶν Εὐρώπη. Ἡ ἧττα στὸ Ἀφγανιστὰν εἶναι δυστυχῶς ἡ ἧττα ἑνὸς ὁλόκληρου πολιτισμοῦ ἀπὸ ἕναν ἄλλο, ἐκκολαπτόμενο «πολιτισμό», ὁ ὁποῖος συναγωνίζεται σὲ αὐταρχισμὸ τὸν κινεζικό, ἀλλὰ εἶναι ἐκτὸς συναγωνισμοῦ στὴ στρατολόγηση πιστῶν ἀνὰ τὸν πλανήτη. Ἤδη εἶναι ἡ πρώτη θρησκεία στὸν κόσμο. Καὶ πως επε τν χειμώνα στ Open TV ὁ ρχιεπίσκοπος ερώνυμος κα τν πραν μ τς πέτρες ο γχώριοι νόητοι μ τν κατηγορία τς σλαμοφοβίας, τ σλμ προελαύνει δεολογικά.
.                         Γι’ αὐτὸ πασχίζει ὁ Ερντογὰν να ἡγηθεῖ τοῦ Ἰσλὰμ ἔχοντας νταραβέρια μὲ τοὺς Ταλιμπάν, τοὺς μουλάδες τοῦ Ἰρὰν καὶ τοὺς Ἀδελφοὺς Μουσουλμάνους. Γι’ αὐτὸ ὀνειρεύεται τὴν ἱερὰ πόλη Παλαιστίνη καὶ τὰ τεμένη της, γι’ αὐτὸ μαγάρισε τὴν Ἁγία Σοφία. Πράγματι, λοιπόν, Μπάιντεν γραψε στορία πάνω στ νιστόρητα χνάρια το Μπος κα το Κλίντον. Πικρὴ ἱστορία. Ἕνας νέος μεγάλος κύκλος ἀνοίγει.
.                         Καὶ πρωταγωνιστὴς στὸν νέο κόσμο ὡς φαίνεται δὲν θὰ εἶναι μόνον τὸ Πεκίνο. Θὰ εἶναι κι ἄλλοι. Μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἡ θεοκρατία. 
.                         προέλαση το σλμ σως ναγκάσει τ Δύση ν ξανακοιτάξει μέσα της κα ν δε τὰ λάθη της. Τ 2004 διέγραψε, δν περιέλαβε τν χριστιανισμ στς ξίες της κα στν ταυτότητά της, πως περιγραφόταν στ ερωπαϊκ Σύνταγμα. Μ συνέπεια, δέκα χρόνια μετ σταυρς ς σύμβολο ν εναι σὲ ποχώρηση παντο κα ν κυριαρχε φερετζές. ρα γι πιστροφ στ βασικά, λοιπόν.
.                         Ἀρκετὰ μὲ τὴν ὕλη. Για νὰ κερδίσουμε πρέπει νὰ ἀσχοληθοῦμε στοὺς ἔσχατους καιροὺς ποὺζοῦμε μὲ τὶς ψυχές μας. Τὸ Ἀφγανιστὰν ἔδειξε ὅτι οἱ ἐξοπλισμοὶ τοῦ μέλλοντος εἶναι οἱ ψυχές!

,

Σχολιάστε

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΣ, Ο ΕΞ ΟΙΚΟΝΟΜΩΝ ΔΙΑΠΡΕΠΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Κωνσταντῖνος Οἰκονόμος ὁ ἐξ Οἰκονόμων
Διαπρεπὴς διδάσκαλος τοῦ Ἔθνους

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                  Ὁ Ἑλληνισμὸς ἑορτάζει ἐπίσημα καὶ παλλαϊκὰ τὴ μεγάλη ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Ἑκατοντάδες οἱ πανηγυρίζοντες ναοὶ καὶ τὰ προσκυνήματα, ὅπου ὑπάρχουν Ἕλληνες. Εἶναι τὸ Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ. Ἑκατοντάδες ἐπίσης εἶναι τὰ κείμενα, τὰ ποιήματα καὶ οἱ μελέτες ποὺ γράφτηκαν γιὰ τὴν Παναγιά μας. Μεταξὺ αὐτῶν εἶναι καὶ τοῦ κληρικοῦ Κωνσταντίνου Οἰκονόμου τοῦ ἐξ Οἰκονόμων (1780-1857), μίας σημαντικῆς ἐκκλησιαστικῆς προσωπικότητας. Γιὰ τὴ Θεοτόκο ἔγραψε τὸ σύγγραμμα «Ὑμνωδῶν ἀνέκδοτα. Ἐκ τῶν ἀπογράφων τῆς βιβλιοθήκης τοῦ Μεγάλου Σπηλαίου» (Ἀθῆναι, 1840). Ὁ Οἰκονόμος στὸ σπάνιο αὐτὸ πόνημά του, τὸ ὁποῖο ἐξεδόθη μὲ δαπάνη τῆς Μονῆς σὲ 300 μόνον ἀντίτυπα, δημοσίευσε ἀνεκδότους κανόνες στὴν Θεοτόκο, ποὺ τοὺςἔγραψε ὁ Μανουήλ, Μέγας Ρήτορας τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας.
.                  Ὁ  Οἰκονόμου ἔμεινε στὴ Μονὴ τοῦ Μεγάλου Σπηλαίου γιὰ ἔξι περίπου μῆνες καὶ  πέραν τῆς προηγουμένης ἐργασίας του ἔγραψε καὶ τὸ «Κτιτορικὸ ἢ προσκυνητάριον τῆς Ἱερᾶς καὶ Βασιλικῆς Μονῆς τοῦ Μεγάλου Σπηλαίου» (Ἀθήνησι, 1840). Ὅταν αὐτὸ κυκλοφορήθηκε, γνώρισε τὴν ὀξεία κριτικὴ τοῦ ὀνομαστοῦ ἀγωνιστῆ Ἀρχιμανδρίτη Θεοκλήτου Φαρμακίδη. Δυστυχῶς ἡ πλούσια σὲ παλαιοὺς κώδικες βιβλιοθήκη τῆς Μονῆς ἔγινε παρανάλωμα τοῦ πυρός, τὸ1934. Τὸ κακό τῆς φυσικῆς καταστροφῆς συμπλήρωσαν οἱ Ναζὶ ποὺ λεηλάτησαν καὶ πυρπόλησαν  τὴ Μονή. Διεσώθη μέρος τῶν σημαντικῶν κειμηλίων, τῶν κωδίκων, τῶν παλαιτύπων καὶ τῶν χαλκογραφιῶν. Τὸ κυριότερο, διεσώθη ἡ θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Μεγαλοσπηλαιώτισσας, ἡ ὁποία θεωρεῖται ἔργο τοῦ Εὐαγγελιστῆ Λουκᾶ.
.                  Κάτι ἀκόμη ποὺ ἕνωσε τὸν Κωνσταντῖνο Οἰκονόμο μὲ τὴ Μονὴ τοῦ Μεγάλου Σπηλαίου ἦταν τὸ ὅτι σκέφθηκε νὰ ἱδρυθεῖ σὲ αὐτὴν Θεολογικὴ Σχολή, ποὺ νὰ εἶναι ἡ ἄλλη, ἡὈρθόδοξη ἄποψη αὐτῆς, ποὺ ἦταν μία ἀπὸ τὶς τέσσερις πρῶτες– μαζὶ μὲ τὶς Νομική, Ἰατρικὴ καὶΦιλοσοφικὴ-  ποὺ τὸ 1837, μὲ ὑπογραφὴ τοῦ Ὄθωνα,  ἀποτέλεσαν τὸ Πανεπιστήμιο τῶν Ἀθηνῶν.Ἡ ἐν λόγῳ Θεολογικὴ Σχολὴ ὀργανώθηκε κατὰ τὰ δυτικὰ –βαυαρικὰ– προτεσταντικὰ  πρότυπα. Τελικὰ ἡ ἐπιδίωξη τοῦ Οἰκονόμου δὲν εὐοδώθηκε. Σὲ ἐπιστολή του στὸν Εἰρηνουπόλεως, γραμμένη τὸ 1843, ἐξήγησε ὅτι ἡ ἵδρυση τῆς Σχολῆς στὸ Μέγα Σπήλαιο εἶναι «ἀσύμφορος», τουλάχιστον «πρός γε τὸ παρόν». Οἱ λόγοι ποὺ ἐπικαλέστηκε εἶναι «πολλοὶ καὶ βαρεῖς». Ὁ Οἰκονόμος στάθηκε περισσότερο στὴ γενικότερη πνευματικὴ κατάπτωση τοῦ τόπου («τὴν περικεχυμένην εἰς τὴν ταλαίπωρον Ἑλλάδα λύμην τῆς διαφθορᾶς»), παρότι ἐπικαλέστηκε καὶ ἄλλες πιὸ ἁπτὲςἀντιξοότητες, ὅπως τὶς οἰκονομικὲς δυσκολίες, τὴ σπανιότητα ἱκανῶν καθηγητῶν καὶ τὸν κίνδυνον ἀλλοιώσεως τῆς Σχολῆς ἀπὸ τοὺς «ἔξωθεν εἰσελευσομένους μαθητιῶντας». Τέλος ὁ Οἰκονόμος δὲν παράλειψε  νὰ ὑπογραμμίσει ἀκόμη μία φορὰ τὴν ἀναγκαιότητα ἱδρύσεως κατὰ τὰ Ὀρθόδοξα πρότυπα «ἱεροῦ καταστήματος» στὴν Ἑλλάδα. (Βλ.σχ. Παναγιώτη Ὑφαντῆ «Μέγα Σπήλαιο – Ἱστορία Πνευματικὴ καὶ Ἐθνικὴ Μαρτυρία», Ἔκδ. Ι. Μητρ. Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας, Ἀθῆναι, 1999, κεφάλαιο Ε΄). Τὰ γραφέντα ἀπὸ τὸν Οἰκονόμου γιὰ «τὴν λύμη τῆς διαφθορᾶς στὴν Ἑλλάδα» καὶ γιὰ τὴ σπουδὴ τῆς Ὀρθόδοξης Θεολογίας  παραμένουν ἐπίκαιρα…
.                  Ἡ ζωὴ τοῦ Οἰκονόμου χωρίζεται ἀπὸ τὸν Ἰωάννη Δ. Μπουγάτσο σὲ πέντε μέρη: Τὸ πρῶτο ἀπὸ τὴ γέννησή του, τὸ 1780, ἕως τὴ μετάβασή  του στὴ Σμύρνη, τὸ 1809, γιὰ νὰ διδάξει καὶ μετὰ νὰ ἀναλάβει τὴ διεύθυνση τοῦ Φιλολογικοῦ Γυμνασίου. Τὸ δεύτερο ἀπὸ τὸ 1809 ἕως τὸ1819, ποὺ κλείνει τὸ Φιλολογικὸ Γυμνάσιο, λόγῳ φθόνου τῶν ὑπευθύνων της Εὐαγγελικῆς Σχολῆς. Τὸ τρίτο ἀπὸ τὸ 1821 ἕως τὸ 1832, ποὺ διαμένει στὴ Ρωσία καὶ ἐπιτελεῖ σημαντικὸ ἐθνικὸ ἔργο. Τὸ βραχὺ τέταρτο, ἀπὸ τὸ 1832 ἕως τὸ 1834, ποὺ μεταβαίνει στὰ πνευματικὰ κέντρα τῆς Εὐρώπης καὶγίνεται δεκτὸς μὲ τιμὲς καὶ τὸ πέμπτο καὶ τελευταῖο, ἀπὸ τὸ 1834 ἕως τὸ 1857, ποὺ ἔρχεται καὶ ζεῖστὴν Ἑλλάδα ἕως τὸν θάνατό του. (Ἰωάν. Δ. Μπουγάτσου «Κωνσταντῖνος Οἰκονόμος ὁ ἐξ Οἰκονόμων – Μία ἀληθινὴ φωνὴ τοῦ χθὲς καὶ τοῦ σήμερα», Ἀδελφότης τῶν ἐν Ἀθήναις Τσαριτσανιωτῶν «Κωνσταντῖνος Οἰκονόμος ὁ ἐξ Οἰκονόμων», Ἀθήνα, 2003,  σελ. 5).  Στὸ διάστημα αὐτὸ ὁ Οἰκονόμος ἐνεργεῖ ὡς ὁ ἄνθρωπος τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου καὶ συμμετέχει στo σχέδιο γιὰ τὴν φαλκιδευμένη αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία ἐδόθη διὰ τοῦ «ΣυνοδικοῦΤόμου» τοῦ 1850.
.                  Ὁ πατέρας τοῦ Κων. Οἰκονόμου ἦταν ἐπίσης ἱερέας, ὅπως καὶ οἱ πρὶν ἀπὸ αὐτόν.Ὅλοι εἶχαν τὸ ὀφίκιο τοῦ Οἰκονόμου. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἴδιος ἔγραφε στὸ ἐπώνυμό του «Οἰκονόμος ὁἐξ Οἰκονόμων». Γεννήθηκε τὸ 1780 στὴν Τσαριτσάνη. Τὸ 1802 παντρεύθηκε καὶ στὴ συνέχεια χειροτονήθηκε διάκονος καὶ μετὰ ἱερέας, λαβὼν καὶ αὐτὸς τὸ ὀφίκιο τοῦ Οἰκονόμου (Σημ. Ἐνδεικτικὸ τοῦ ὀφικίου τοῦ Οἰκονόμου εἶναι ὅτι φορᾶ ἐπιγονάτιο).  Νεώτατος συμμετέσχε στὸκίνημα τοῦ Παπᾶ Εὐθυμίου Βλαχάβα, συνελήφθη ἀπὸ τὶς δυνάμεις τοῦ Ἀλῆ Πασᾶ καὶἀποφυλακίστηκε μετὰ τὴν καταβολὴ γενναίων λύτρων. Ἦταν ἰδιοφυὴς καὶ φιλομαθής. Ἐν πολλοῖς αὐτοδίδακτος ταχέως διέπρεψε στὰ ἱερὰ καὶ θύραθεν γράμματα, εἶχε δὲ καὶ τὰ τάλαντα τῆς γλωσσομάθειας, τῆς συγγραφῆς καὶ τῆς  ρητορείας.
.                  Στὴ Σμύρνη διέπρεψε ὡς καθηγητὴς τοῦ Φιλολογικοῦ Γυμνασίου. Δίδασκε Θρησκευτικά, Γραμματική, Ρητορική, Ποιητική, Ἀρχαίους Ἕλληνες καὶ Λατίνους συγγραφεῖς. Ἦταν γνώστης τῆς λογοτεχνίας καὶ τῆς ἐπιστήμης τῆς Δύσης. Στὴ λογοτεχνία διασκεύασε στὰ ἑλληνικὰ τὸ θεατρικὸ ἔργο τοῦ Μολιέρου «Φιλάργυρος», ποὺ τὸ ὀνόμασε «Ὁ Ἑξηνταβελόνης». Στὴν Ἐπιστήμη ἀγόρασε γιὰ τὸ Φιλολογικὸ Γυμνάσιο τὴν Ἐγκυκλοπαίδεια τῶν ἀθέων Ντιντερὸ καὶ Νταλαμπέρ, διακρίνοντας πάντως τὴν ἐπιστήμη ἀπὸ τὴν πίστη καὶ θεωρώντας πὼς ἐπιστήμη καὶπρόοδος χωρὶς Πίστη στὸν Θεὸ εἶναι σκοτάδι παρὰ φῶς.
.                  Ἐνδεικτικός της ἀγάπης του πρὸς τὴν Ἑλλάδα εἶναι ὁ «Προτρεπτικὸς Λόγος», ποὺἀπηύθυνε πρὸς τοὺς Ἕλληνες, τὴν 1η Ὀκτωβρίου 1821. Σὲ αὐτόν, μεταξὺ ἄλλων, ὁ Οἰκονόμος σημειώνει ὅτι οἱ ἄλλοι χριστιανοὶ Εὐρωπαῖοι χάιδευαν τὸν Τοῦρκο γιὰ τὸ κατὰ τὴν ἄποψή τους συμφέρον τους καὶ δὲν ἔβλεπαν ὅτι τὸ Ἰσλὰμ δὲν τοῦ συγχωρεῖ νὰ κάμει ὁποιαδήποτε  συμφωνία μαζί τους. «Ἀ ν α κ ω χ ὰ ς οἱ Τοῦρκοι ὀνομάζουν μόνον τὶς συναλλαγές τους μὲ τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ὅταν μπορέσουν, θὰ διακόψουν διὰ τῆς σπάθης κάθε σύνδεσμο μαζί τους…» τονίζει. (Κων. Οἰκονόμου τοῦ ἐξ Οἰκονόμων «Λόγοι», Ἐπιμ. Θ. Σπεράντσα, Ἀθῆναι, 1971, σέλ. 284-285). Καὶσήμερα τὰ ἴδια δὲν συμβαίνουν;…
.                       Ἡ ἔκκληση ποὺ κάνει ὁ Κων. Οἰκονόμος πρὸς τοὺς Ἕλληνες στὸν «Προτρεπτικό» του εἶναι νὰ πολεμήσουν τὴ μόλυνσή τους ἀπὸ τὴ διχόνοια. Τοὺς παρακαλεῖ νὰ μὴν ἱκανοποιήσουν μὲ τὴ διχόνοια τοὺς τὴν εὐχὴ τοῦ τυράννου Τούρκου καὶ τῶν ἄλλων ἐχθρῶν της Ἑλλάδος. Τοὺς συνιστᾶνὰ ἔχουν ὡς πρότυπα ζωῆς τὸν Ἀριστείδη καὶ τὸν Θεμιστοκλῆ καὶ τονίζει: «Εἰς τὴν κιβωτὸν τῆς πίστεως διεσώθητε ἀπὸ τοσούτων κλυδώνων καὶ τοῦ τελευταίου τῆς Μωαμεθανικῆς ἀσεβείας κατακλυσμοῦ, διεσώσατε δὲ καὶ τὴν πατρώαν σας γλώσσαν, τοὺς νόμους, τὰ ἔθιμα καὶ τὰ ἤθη τὰχριστιανικά!…Προσέχετε τώρα μὴ χάσετε τῆς πατροπαραδότου πίστεως τὸν θησαυρὸν» (Αὐτ. σελ. 319-320). Ἡ ἔκκληση τοῦ Οἰκονόμου ἰσχύει σήμερα πολὺ περισσότερο.-

, ,

Σχολιάστε

«ΤΟΝ ΜΑΡΚΟ ΠΑΝ᾽ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΤΟΝ ΜΑΡΚΟ ΠΑΝ᾽ ΣΤΟ ΜΝΗΜΑ» (Δ. Νατσιός)

Τν Μάρκο πν στν κκλησιά,
τ
ν Μάρκο πν στ μνμα…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος- Κιλκὶς

Θρῆνος μεγάλος γίνεται
Μέσα στὸ Μεσολόγγι.
Τὸν Μάρκο πᾶν᾽ στὴν ἐκκλησιὰ
Τὸν Μάρκο πᾶν᾽ στὸ μνῆμα

.                       Στὸ δρόμο γιὰ τὴν τελευταία του μάχη, στὸ Κεφαλόβρυσο – εἴμαστε στὶς 9 Αὐγούστου τοῦ 1823 –  σταμάτησε, ὁ Μάρκος Μπότσαρης, γιὰ λίγο στὸ ξακουστὸ μοναστήρι τῆς Παναγίας τῆς Προυσιώτισσας. Προσκύνησε τὴν εἰκόνα, παρακαλώντας τὴν Παναγία νὰ εὐλογήσει τὸν ἀγώνα. Ἔδωσε σὲ ἕναν καλόγερο ἕνα πουγκὶ μὲ φλουριά, λέγοντάς του:
-Πάρ᾽το καὶ νὰ τὰ μοιράσεις γιὰ τὴν ψυχὴ τοῦ Μάρκου Μπότσαρη.
Ὁ καλόγερος ποὺ δὲν εἶχε δεῖ ποτέ του τὸν Μπότσαρη, ρώτησε ἀπορημένος:
-Τί; Πέθανε ὁ Μάρκος Μπότσαρης;
Καὶ ἀπαντᾶ ὁ ἥρωας:
-Ὄχι, ἀλλὰ πηγαίνει νὰ πεθάνει.
(Ἀπὸ ἄρθρο τοῦ Γ. Παπαθανασόπουλου, στὶς 20 Φεβρουαρίου τοῦ 2021, ΜΑΡΚΟΣ ΜΠΟΤΣΑΡΗΣ: Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΤΟΥ 1821 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος))

.                             Ὅλη ἡ ἑλληνικὴ ἱστορία, ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα ὣς τὶς ἡμέρες μας, «φωλιάζει» στὸ προαναφερθὲν ἀπόσπασμα. Τὸν ἀθάνατο Μάρκο, ξεπροβοδίζουν καὶ τὸν καρτεροῦν στὸ Συναξάρι τοῦ Γένους, ὅλοι οἱ κοσμοξάκουστοι καπεταναῖοι καὶ πολέμαρχοι. Ὁ Λεωνίδας ποὺ πολεμοῦσε κάτω ἀπὸ τὴν σκιὰ ποὺ ἔφτιαχναν τὰ βέλη τῶν «Περσιάνων». (Ἔτσι βροντοφώναζε στοὺς Τούρκους, ὁ Νικηταρᾶς, στὴν μάχη τῶν Δολιανῶν, ποὺ ἔφευγαν νικημένοι: «Σταθεῖτε ὠρέ Περσιάνοι νὰ πολεμήσουμε!!).
.                    Ἀπὸ τὴν Βασιλεύουσα Πόλη, τοῦ γνέφει ὁ μαρμαρωμένος βασιλιάς μας, κρατώντας τὸ αἱματοβαμμένο κεφάλι του στὰ χέρια, σὰν τὸν Ἅϊ- Γιάννη τὸν Πρόδρομο,
«Ἔτσι καθὼς ἐστέκονταν
ὀρθὸς μπροστὰ στὴν πύλη
Κι ἄπαρτος μὲς στὴν λύπη του», καθὼς τραγουδᾶ καὶ ὁ Ἐλύτης, καὶ νὰ ψιθυρίζει, «πάντες αὐτοπροαιρέτως» πεθαίνουμε ἐμεῖς οἱ Ρωμιοὶ γιὰ τὴν Πίστη καὶ τὴν Πατρίδα. Αὐτοπροαιρέτως καὶ ὁ Μάρκος «πηγαίνει νὰ πεθάνει»…
.                      Αὐτὸ τὸ «αὐτοπροαιρέτως», τὸ ὁποῖο ἀναβλύζει ἀπὸ τὶς ἀρχαῖες ἀρτηρίες τῆς γλώσσας μας, προσμένει καὶτὸν Παῦλο Μελὰ στὴν Μακεδονία. «Σκοτῶστε με παιδιά, πῶς θὰ μ΄ ἀφήσετε στοὺς Τούρκους;», ὁ Μελᾶς. «Δὲν ὑπάρχει ἕνας χριστιανὸς νὰ μοῦ πάρει τὸ κεφάλι;», ὁ Παλαιολόγος. Αὐτοὶ δὲν καταδέχονταν οὔτε τὰ λείψανά τους νὰ βροῦν οἱ Τοῦρκοι. Εἶναι παλιά, ἀρχαία παράδοση. Ο νεκρὸς πολεμιστὴς μὲ κανέναν τρόπο δὲν πρέπει νὰ πέσει στὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν, γιὰ νὰ μὴν γίνει καύχημά τους καὶ χλεύη γιὰ τὸν νεκρό. Γύρω ἀπὸ τὸ νεκρὸ σῶμα τοῦ Πάτροκλου γίνεται δεινὴ πάλη μεταξὺ Ἀχαιῶν καὶ Τρώων. Στὰ χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας, ὁ πληγωμένος καπετάνιος, προστάζει τὸ κλεφτόπουλο, νὰ κόψει τὸ κεφάλι του γιὰ «νὰ μὴ τὸ πάρουν τὰ σκυλιὰ καὶ μοῦ τὸ μαγαρίσουν!». Αὐτὸ ζητᾶ κι ὁ Παῦλος Μελᾶς. Καὶ ἔτσι ἔγινε. Τὸ ἴδιο ἔκανε καὶ μὲ τὰ ἅρματά του, πρόσταξε νὰ δοθοῦν στὸ γιό του…

«Τοῦ ἀντρειωμένου τ’ ἅρματα
δὲν πρέπει νὰ πουλιῶνται
μόν’ πρέπει τους στὴν ἐκκλησιὰ
ἐκεῖ νὰ λειτουργῶνται»,
λέει τὸ δημοτικὸ τραγούδι.
.                       Καὶ σύμφωνα μὲ τὸ κλέφτικο αὐτὸ ἔθιμο κι ὁ Κίτσος Τζαβέλας, τὸ ἄχρηστο πιὰ σπαθὶ ἐκεῖ τὸ ἀφιερώνει.
.                 Στὴ μάχη τῆς Κλείσοβας στὸ Μεσολόγγι -τοῦ Εὐαγγελισμοῦ στὰ 1826- ἐχθρικὸ βόλι σπάζει στὰ δύο τὸ σπαθὶ τοῦ Κίτσου Τζαβέλα, χωρὶς νὰ ἀγγίξει τὸν πολέμαρχο. Ὅλοι τότε εἶπαν πὼς ἦταν θαῦμα τῆς Παναγίας. Κι ὁ Τζαβέλας ἀφήνοντας γιὰ μία στιγμὴ τὴ μάχη, πηγαίνει στὴν ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Τριάδος. Προσκυνᾶ εὐλαβικὰ τὸ εἰκόνισμα τῆς Εὐαγγελίστριας καὶ τῆς ἀφιερώνει τὰ κομμάτια ἀπ’ τὸ σπαθὶ τοῦ λέγοντας:
.                  -Παναγιά μου, σήμερα ὅπου σὲ γιορτάζουμε, σοῦ ἀφιερώνω τοῦτο καὶ βόηθα τὰ παλληκάρια νὰ νικήσουμε τὸν ἐχθρό. Ἡ Θεοτόκος ἔστερξε στὴν παράκληση τοῦ Τζαβέλα καὶ τοῦ χάρισε δοξασμένη νίκη. (περ. «ΓΝΩΣΕΙΣ», τ.3, σελ. 81, Μάρτιος 1958). Οἱ ἀγωνιστὲς τιμοῦσαν τὰ ἅρματά τους. Ἦταν γιὰ ἐκείνους τὰ ἅγια τῶν ἁγίων καὶ ξεχωριστὰ τὰ σπαθιά τους. Τὰ θεωροῦσαν ἅρματα τῆς παλληκαριᾶς. Τὸ κλεφτόπουλο ποὺ ξεψυχάει, γιὰ στερνὴ χάρη ζητᾶ ἀπ’ τὴ μάνα του. «Φέρε μου τὸ σπαθάκι μου, μάνα νὰ τὸ φιλήσω».
.                 Καὶ τοῦ Μάρκου Μπότσαρη τὸ νεκρὸ σῶμα, τὸ σήκωσαν στοὺς ὤμους τους οἱ Σουλιῶτες καὶ θρηνώντας τὸ πῆγαν πρῶτα στὸ μοναστήρι τοῦ Προυσοῦ. Ἐκεῖ γιατροπορευόταν ὁ Καραϊσκάκης. Τὸ ἔμαθε καὶ πῆγε σέρνοντας καὶ φίλησε μὲ δάκρυα τὸν νεκρό, λέγοντας:
-Ἄμποτε, ἥρωα Μάρκο, κι ἐγὼ ἀπὸ τέτοιο θάνατο νὰ πάω. Καὶ πῆγε ἀπὸ τέτοιον θάνατο, ποὺ θάνατος δὲν λογιέται…
.                         Καὶ ὅπως λέει καὶ ἡ ἐκκλησία μας τὴν ἁγιότητα μόνο οἱ ἅγιοι τὴν ἀναγνωρίζουν, ἔτσι καὶ τὴν ἀληθινὴ παλληκαροσύνη, μόνο τὰ πραγματικὰ παλληκάρια τὴν κατανοοῦν καὶ τὴν ἀποθαυμάζουν. Στὸ πόλεμο τῆς Μαράτης, κοντὰ στὴν Ἄρτα, κατὰ τὸ 1821, γνωρίστηκε πρώτη φορὰ ὁ Καραϊσκάκης μὲ τὸν Μάρκο Μπότσαρη. Βρέθηκε στὸ ἴδιο ταμπούρι-πολεμίστρα καὶ θαύμασε τὴν παλικαριά του κι ἀπόρησε τόσο πολύ, ποὺ ἀργότερα συνήθιζε νὰ λέει πὼς δὲν εἶδε ἄλλη φορὰ ἄνθρωπο γενναιότερο. «Σὰν τὸν Μάρκο ἥρωα, μάνα δὲν ξαναγεννάει», ἔλεγε.

.                    Καὶ ὅταν ἡ ρίζα εἶναι σουλιώτικη καὶ τὰ κλωνάρια της γίνονται ὡραῖα.  Ὅταν ἡ γυναίκα τοῦ Μάρκου ἔμαθε τὸν θάνατό του, ἔτυχε νὰ χτενίζει τὸν γιό της, ἀγόρι ἕντεκα ἐτῶν. Ἄρχισε νὰ μοιρολογεῖ τὸ χαμένο ἥρωά της. Ὁ μικρὸς δὲν τὴν ἄφηνε νὰ κλαίει.
.                    Ὁ πατέρας, ἔλεγε, σκοτώθηκε γιὰ τὴν πατρίδα καὶ ἡ ψυχή του πάει στὸν παράδεισο. Μὴν κλαῖς! Νὰ βγάλεις τὰ μαῦρα καὶ νὰ μ’ ἀφήσεις νὰ πάω στὸν θεῖο μου, (τὸν Νότη Μπότσαρη), νὰ πολεμάω μαζί του. Νὰ μοῦ δώσεις ἅρματα καὶ ἄλογο, μπορῶ νὰ τὰ κρατῶ. Θέλω νὰ πάρω τὸ αἷμα τοῦ πατέρα μου….
.                  Νὰ κλείσω, τέτοιες μέρες ποὺ γιορτάζουμε τὸ Ρόδον τὸ Ἀμάραντόν της Ὀρθοδοξίας, τὴν Θεοτόκο, μὲ τὴν προσευχὴ τοῦ Κεφαλλονίτη Ἐπισκόπου Κερνίτζης καὶ Καλαβρύτων καὶ Δασκάλου τοῦ Γένους,  Ἠλία Μηνιάτη (1669-1714):
«Ἕως πότε, πανακήρατε Κόρη, τὸ τρισάθλιον γένος τῶν Ἑλλήνων ἔχει νὰ εὑρίσκεται εἰς τὰ δεσμὰ μίας ἀνυποφέρτου δουλείας;.… Ἄχ! Παρθένε! Ἐνθυμήσου πὼς εἰς τὴν Ἑλλάδα πρότερον, παρὰ εἰς ἄλλον τόπον, ἔλαμψε τὸ ζωηφόρον φῶς τῆς ἀληθινῆς πίστεως. Τὸ ἑλληνικὸν γένος ἐστάθη τὸ πρῶτον ὁπού ἄνοιξε τὰς ἀγκάλας καὶ ἐδέχθη τὸ θεῖον Εὐαγγέλιον,… τὸ πρῶτον ὁπού ἀντεστάθη τῶν τυράννων, ὁπού μὲ μύρια βάσανα ἐγύρευαν νὰ ἐξερριζώσωσιν ἀπὸ τὰς καρδίας τῶν πιστῶν τὸ σεβάσμιόν σου ὄνομα. Τοῦτο ἔδωσε εἰς τὸν κόσμον Διδασκάλους, οἱ ὁποῖοι, μὲ τὸ φῶς τῆς διδασκαλίας τῶν ἐφώτισαν τὰς ἠμαυρωμένας διανοίας τῶν ἀνθρώπων… Καὶ ἂν ἐτοῦται μας αἱ φωναὶ δὲν σὲ παρακινοῦσι εἰς σπλάγχνος, ἂς σὲ παρακινήσωσι τὰ πικρὰ δάκρυα, ὁπού μᾶς πέφτουσιν ἀπὸ τὰ ὀμμάτιά μας…».

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος- Κιλκὶς

Σχολιάστε

Η ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ (γιὰ τὴν Ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεώς Της)

Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος
(γιά τήν Ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου)


Toῦ Μητροπολ. Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

.                            Στό «Σύμβολο τῆς Πίστεως», αὐτό πού χαρακτηρίζουμε ὡς τό «Πιστεύω», ὁμολογοῦμε ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι «Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική», γιατί εἶναι συνδεδεμένη μέ τόν Χριστό. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι «Μία», γιατί μία εἶναι ἡ κεφαλή της, ὁ Χριστός, καί ἕνα εἶναι τό Σῶμα Του‧ εἶναι «Ἁγία» γιατί ἁγία εἶναι ἡ κεφαλή της‧ εἶναι «Καθολική», γιατί ὁ Χριστός προσέλαβε ἀπό τήν Παναγία ὁλόκληρη τήν ἀνθρώπινη φύση καί ἦλθε νά σώση ὅλους τούς ἀνθρώπους‧ καί εἶναι «Ἀποστολική», γιατί ὁ Χριστός ἀπέστειλε τούς Ἀποστόλους σέ ὅλη τήν οἰκουμένη, γιά νά μεταδώσουν τό μήνυμα τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καί τῆς αἰώνιας ζωῆς.
.                            Ἡ Ἐκκλησία ἐνῶ εἶναι «Μία», συγχρόνως ἔχει δύο «ὄψεις», τήν ἐπίγεια καί τήν οὐράνια. Στήν ἐπίγεια ὄψη τῆς Ἐκκλησίας ἀνήκουμε ὅλοι ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί πού ἀγωνιζόμαστε νά εἴμαστε ζωντανά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, καί στήν οὐράνια ὄψη τῆς Ἐκκλησίας ἀνήκουν ὅλοι οἱ ἅγιοι πού ἔφυγαν ἀπό τόν κόσμο αὐτόν, καί οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι, ὅπως τό περιγράφει θαυμάσια τό βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου.
.                            Ὅμως, δέν πρόκειται γιά δύο Ἐκκλησίες, ἀλλά γιά μία Ἐκκλησία πού τό ἕνα τμῆμα της ἔχει ἤδη εἰσέλθει στήν δόξα τοῦ Θεοῦ καί τό ἄλλο τμῆμα της εἴμαστε ἐμεῖς πού ζοῦμε ἀκόμη στήν ἔρημο, καί πορευόμαστε ἀπό τήν Αἴγυπτο στήν Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας. Ὅλοι ἔχουμε ὡς κεφαλή τόν Χριστό καί ζοῦμε καί ἀναπνέουμε ἀπό Αὐτόν.
.                            Σημαντική θέση στήν Ἐκκλησία κατέχει ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ Μητέρα τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία μετά τήν Ἀνάληψη τοῦ Χριστοῦ στούς οὐρανούς καί τήν Πεντηκοστή δέν εἶχε κάποια θέση στήν διοίκηση καί ποιμαντική τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά ἦταν πάνω ἀπό ὅλους, ὡς Μητέρα τοῦ Χριστοῦ
.                            Ἐφ’ ὅσον ἡ Ἐκκλησία εἶναι Σῶμα Χριστοῦ καί ὁ Χριστός εἶναι ἡ κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ὅπως γράφει ὁ Μητροπολίτης Νικαίας Θεοφάνης (14ος αἰώνας), ἐπέχει τήν θέση τοῦ τραχήλου, διά τοῦ ὁποίου ἔρχονται στό σῶμα οἱ δωρεές καί οἱ ἐντολές τῆς κεφαλῆς καί διά τοῦ ὁποίου ἀνέρχονται στήν κεφαλή ὁ πόνος καί ἡ προσευχή τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας.
.                            Ἀπό τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο προσέλαβε ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ τήν σάρκα Του, τήν ὁποία θέωσε ἀπό τήν στιγμή τῆς συλλήψεως, ἀπό αὐτήν ἤπιε τό γάλα καί ἔλαβε τήν τροφή, γι’ αὐτό ὁ Χριστός τῆς ἔδωσε τήν Χάρη νά γίνη «τροφός πάσης νοερᾶς τε καί λογικῆς φύσεως».
.                            Ὁ Χριστός εἶναι ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας καί ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος εἶναι ἡ «Νύμφη ἀνύμφευτος» τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ.
.                            Αὐτό ἐκφράζεται κατά τόν καλύτερο τρόπο ἀπό τόν συνθέτη τῶν Χαιρετισμῶν τῆς Θεοτόκου, ὅταν λέγη: «Χαῖρε κλίμαξ ἐπουράνιε δι’ ἧς κατέβη ὁ Θεός, χαῖρε γέφυρα μετάγουσα τούς ἐκ γῆς πρός οὐρανόν». Αὐτός ὁ χαιρετισμός ἔχει ὡς βάση τό ὅραμα πού εἶδε ὁ Πατριάρχης Ἰακώβ στήν Παλαιά Διαθήκη, κατά τό ὁποῖο ὑπῆρχε μιά μεγάλη κλίμακα πού ἦταν στηριγμένη στήν γῆ καί ἡ κεφαλή της ἔφθανε στόν οὐρανό καί οἱ Ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ ἀνέβαιναν καί κατέβαιναν σέ αὐτήν «ὁ δέ Κύριος ἐπεστήρικτο ἐπ’ αὐτῆς» (Γεν. κη΄, 12-13).
.                            Ἡ Ἐκκλησία ἁγιογράφησε κατά τρόπο θαυμαστό μέσα στούς Ἱερούς Ναούς αὐτήν τήν σημαντική θέση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου μέ πολλές παραστάσεις καί σέ πολλές ἐκφράσεις.
.                            Γνωρίζουμε ὅτι ἡ εἰκόνα, ὅπως ἁγιογραφεῖται ἀπό τούς ἁγιογράφους, ἐκφράζει τήν δόξα τοῦ Θεοῦ, δηλαδή ἀποτυπώνει τήν μεταμόρφωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν ἄκτιστη Χάρη τοῦ Θεοῦ. Εἰδικά αὐτό γίνεται μέ τήν ἁγιογράφηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἀφοῦ ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, λέγεται Θεοτόκος ὄχι μόνον «διά τήν φύσιν τοῦ Λόγου, ἀλλά καί διά τήν θέωσιν τοῦ ἀνθρωπίνου», ὅπως γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, καί συνιστᾶ ὅλο τό μυστήριο τῆς θείας Οἰκονομίας.
.                            Ἔπειτα, ἡ εἰκονογράφηση τῆς Θεοτόκου πού ἔχει στήν ἀγκάλη Της τόν Χριστό ἐκφράζει ὁλόκληρη τήν Ἐκκλησία. Καί αὐτό δέν εἶναι μιά σύλληψη ἁπλῶς τῶν ἁγιογράφων, ἀλλά εἶναι ἔκφραση τῆς παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ἑβδόμη (Ζ΄) Οἰκουμενική Σύνοδος ἔχει ἀποφανθῆ ὅτι ἡ εἰκόνα δέν εἶναι «τῶν ζωγράφων ἐφεύρεσις», «ἀλλά τῆς καθολικῆς Ἐκκλησίας ἔγκριτος θεσμοθεσία καί παράδοσις». Αὐτό τό ἀναλύει ἀκόμη περισσότερο γράφοντας ὅτι «αὐτῶν τῶν πνευματοφόρων Πατέρων ἡ ἐπίνοια καί παράδοσις καί οὐ τοῦ ζωγράφου», δηλαδή ἡ ἁγιογράφηση εἶναι ἔργο τῶν Πνευματοφόρων Πατέρων καί ὄχι τῶν ζωγράφων, δηλαδή ἐνῶ «τοῦ ζωγράφου ἡ τέχνη μόνον», ἡ διάταξη εἶναι τῶν «δειμαμένων ἁγίων Πατέρων».
.                            Ἑπομένως, ἡ Ἐκκλησία διά τῶν ἁγίων Πατέρων καθόρισε τήν θεολογία τῶν ἱερῶν εἰκόνων, τό πῶς θά ἁγιογραφοῦνται γιά νά δείχνουν τήν δόξα τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ οἱ ἁγιογράφοι ἐκφράζουν αὐτήν τήν θεολογία τῆς Ἐκκλησίας μέ τήν τέχνη τους.
.                            Ἀκόμη, ἡ ἁγιογράφηση τῶν ἱερῶν εἰκόνων δείχνει καί τήν σχέση μεταξύ τῶν εἰκόνων καί τῆς θείας Λειτουργίας. Αὐτό φαίνεται στόν τρόπο πού ἁγιογραφοῦνται οἱ εἰκόνες ἐντός τοῦ Ναοῦ, ὅπου γίνεται ἡ θεία Λειτουργία καί δείχνει καί τήν οὐράνια θεία Λειτουργία.
.                            Μέσα στόν Ναό μέ τίς ἁγιογραφίες φαίνεται αὐτός ὁ εἰκονογραφικός κύκλος πού εἰκονίζει τήν θεία Λειτουργία, ἐπίγεια καί οὐράνια. Δηλαδή, τό σχῆμα τοῦ Βυζαντινοῦ Ναοῦ φανερώνει τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
.                            Αὐτό φαίνεται ἀπό τό ὅτι ὁλόκληρος ὁ Ἱερός Ναός εἶναι, κατά κάποιο τρόπο, προέκταση τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος. Ὁ τροῦλλος εἶναι ἡ κεφαλή, τά σφαιρικά τρίγωνα εἶναι οἱ ὦμοι καί οἱ τοῖχοι εἶναι τό σῶμα. Ἐκτός αὐτοῦ ὁ τροῦλλος δηλώνει τόν οὐρανό, οἱ τοῖχοι δηλώνουν τόν χῶρο καί τόν χρόνο, στόν ὁποῖο ζοῦν οἱ Χριστιανοί καί ἡ κόγχη τοῦ ἱεροῦ Βήματος εἶναι αὐτή πού ἑνώνει τήν γῆ μέ τόν οὐρανό.

.                            Ἡ ἁγιογράφηση τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ ἀκολουθεῖ αὐτήν τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Στόν τροῦλλο ἁγιογραφεῖται ὁ Παντοκράτωρ, ὁ Θεάνθρωπος Χριστός, τόν Ὁποῖον ὑμνοῦν οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ∙ γιά τόν ἄσαρκο Λόγο ὁμίλησαν οἱ Προφῆτες καί γιά τόν σεσαρκωμένο Λόγο, τόν Θεάνθρωπο Χριστό, ἔγραψαν οἱ ἱεροί Εὐαγγελιστές.
.                            Στό Ἱερό Βῆμα, στόν λεγόμενο λειτουργικό κύκλο, ἁγιογραφοῦνται οἱ ἅγιοι Ἱεράρχες καί στούς τοίχους τῶν Ἱερῶν Ναῶν ἁγιογραφοῦνται οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας, Μάρτυρες καί Ὅσιοι, ἄνδρες καί γυναῖκες.
.                            Μεταξύ τοῦ Ναοῦ καί τοῦ τρούλλου ὑπάρχει ἡ κόγχη τοῦ Ἱεροῦ Βήματος, ἡ ὁποία ἑνώνει τόν τροῦλλο μέ τόν κυρίως Ναό καί ἐκεῖ ἁγιογραφεῖται ἡ Πλατυτέρα, ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ Μητέρα τοῦ Χριστοῦ, ἐπειδή αὐτή μεταφέρει τά αἰτήματα τῶν πιστῶν στόν Θεάνθρωπο Χριστό, καί ὁ Θεάνθρωπος Χριστός δι’ αὐτῆς δίνει τίς δωρεές Του στούς ἀνθρώπους.
.                            Κατά τόν ἁγιογράφο Φώτη Κόντογλου ἡ Πλατυτέρα τῶν Οὐρανῶν ζωγραφίζεται στήν κόγχη τοῦ Ἱεροῦ Βήματος νά κάθεται στόν θρόνο, νά βαστάζη τόν Χριστό ὡς παιδίον στά γόνατά Της, νά εἶναι μεταξύ τῶν Ἀρχαγγέλων Μιχαήλ καί Γαβριήλ, οἱ ὁποῖοι στέκονται σέ στάση δεήσεως.
.                            Τό χαρτί (τό εἰλητάριο) πού κρατεῖ ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαήλ γράφει: «Παρίστανται δουλοπρεπῶς τῷ τόκῳ σου αἱ τάξεις αἱ οὐράνιαι ἐκπληττόμεναι ἀξίως τό τῆς σῆς ἀσπόρου λοχείας, ἀειπάρθενε». Καί τό χαρτί πού κρατᾶ ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ ἔχει γραμμένα: «Τῇ ἀειπαρθένῳ καί μητρί τοῦ βασιλέως τῶν ἄνω δυνάμεων καί καθαρωτάτῃ καί ἁγίᾳ, πιστοί, πνευματικῶς βοήσωμεν». Αὐτά τά δύο χωρία δείχνουν τί εἶναι ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος καί ποιό εἶναι τό ἔργο της.
.                            Καί ἐμεῖς, κατά προτροπή τῶν Ἀρχαγγέλων ἄς βοήσουμε στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο κατά τήν σημερινή ἑορτή τῆς ἐνδόξου Κοιμήσεώς της:

Ὑπεραγία Θεοτόκε, ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ τιμιωτέρα τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, ἡ ὄντως Θεοτόκος, ἡ Πλατυτέρα τῶν οὐρανῶν, ἡ οὐράνια Κλίμακα ἀπό τήν ὁποία κατέβηκε ὁ Θεός στήν γῆ καί ἀνεβήκαμε ἐμεῖς στόν οὐρανό, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν. Ἀμήν.

Χρόνια πολλά καί ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος νά εἶναι βοήθειά μας.

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΕΘΝΗ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΗΣΜΟΝΟΥΝ, ΕΠΙΖΟΥΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὰ ἔθνη, ποὺ δὲ λησμονοῦν, ἐπιζοῦν

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Μόνον τὰ ἔθνη, ποὺ δὲν λησμονοῦν, συνεχίζουν νὰ ἔχουν ἱστορία. Αὐτὸ τόνισε στὸ λόγο ποὺ ἐκφώνησε στὴν Ἱερὰ Μονὴ τῆς Ἁγίας Λαύρας, κοιτίδα τῆς ἐθνικῆς μας ἐλευθερίας, ὁ πρώην πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας Κωνσταντῖνος Τσάτσος στὶς 15 Μαΐου 1949, ἐπὶ κυβερνήσεως Θεμ. Σοφούλη, ὅταν ἦταν Ὑπουργὸς Παιδείας. Σημειώνεται ὅτι ὁ λόγος του ἦταν στὰ πλαίσια τῆς ἀναστήλωσης τῆς Μονῆς. Τὴν εἶχαν πυρπολήσει οἱ Ναζιστὲς Γερμανοὶ στὶς 14 Δεκεμβρίου 1943 καὶεἶχαν δολοφονήσει ὅσους βρῆκαν ἐντὸς αὐτῆς, κληρικοὺς καὶ λαϊκούς.
.                 Ὁ Κων. Τσάτσος μὲ τὴν εὐκαιρία ποὺ βρισκόταν στὴ Μονὴ τῆς Ἁγίας Λαύρας μαζὶ μὲ πλῆθος Ἑλλήνων ἀπὸ διάφορα διαμερίσματα τῆς χώρας, ζήτησε νὰ θεωρηθεῖ ἡ συγκέντρωση  στὸνἱερὸ αὐτὸ χῶρο «ὡς ὁ συμβολισμὸς τῆς συνεχοῦς συσπειρώσεως τοῦ ἔθνους περὶ τὰς ἱεράς του ἀναμνήσεις, περὶ τὰ ἰδανικά του, περὶ τὴν σημαία τῆς ἐλευθερίας, τὴν ὁποίαν σὲ αὐτὴ τὴ Μονὴ ἀνεπέτασε καὶ τὴν ὁποία οὐδέποτε ὑπέστειλε, ἂν καὶ πλησσόμενον ἀπὸ τοὺς ὁρμητικωτέρους ἀνέμους».
.                 Ὁ πρώην πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας τόνισε ὅτι φορεῖς αὐτῆς τῆς μνήμης καὶ τῆς συσπειρώσεως τῶν Ἑλλήνων περὶ τὰ ἰδανικά τοας εἶναι οἱ ἐκπαιδευτικοὶ ὅλων τῶν βαθμίδων. Καὶἐξήγησε ὅτι «ὁ πραγματικὸς Ἕλλην ἐκπαιδευτικός, μάλιστα κατὰ τὰς κρισίμους αὐτὰς ὥρας, δὲνἔχει ἀποστολὴν τὴν τυπικῶς εὐσυνείδητον μετάδοσιν τῶν γραμματικῶν γνώσεων τοῦ ἀναλυτικοῦπρογράμματος. Ὀφείλει νὰ μεταδώση εἰς τὰ πνευματικά του τέκνα ὁλόκληρον τὴν ἑλληνικότητα τῆς ψυχῆς του, ὅλον τὴν ἠθικὸν θησαυρόν, ποὺ ἐκλείει ἡ ἔννοια τῆς Ἑλλάδος».
.                 Ὁ λόγος τοῦ Κων. Τσάτσου ἐκφωνεῖται, ὅταν δὲν εἶχε λήξει ὁ ἐμφύλιος καί, ὅπως σημειώνει, ὅταν: «ἐδοκιμάσθη σκληρότατα ὁ ἠθικὸς καὶ ἐθνικὸς κόσμος τῆς νεότητος». Γι’ αὐτὸκαὶ καλεῖ τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς νὰ μεταδώσουν στοὺς μαθητές τους «τὴν ἀγάπη τῆς Ἑλληνικῆς πατρίδος καὶ τὴν πίστη στὴν πολιτικὴ καὶ πνευματικὴ  ἐλευθερία, νὰ ξυπνήσουν στὶς ψυχές τους τὴφυσικὴ ροπὴ πρὸς τὸ θεῖον καὶ νὰ τοὺς πλουτίσουν μὲ τὶς περίλαμπρες παραδόσεις τῆς Ἐκκλησίας μας».
.                 Ὁ λόγος τοῦ Κων. Τσάτσου στὴν Ἁγία Λαύρα περιλαμβάνεται στὸ μόλις κυκλοφορηθὲν βιβλίο «Ὁ Κωνσταντῖνος Τσάτσος γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴν Ἐθνεγερσία» (Ἔκδ.Ἑταιρείας Φίλων Κωνσταντίνου καὶ Ἰωάννας Τσάτσου, Ἀθήνα 2021, σὲ ἐπιμέλεια Λίνου Γ. Μπενάκη καὶ Κώστα Δ. Γαρίτση», τὸ ὁποῖο ἐξεδόθη στὸ τυπογραφεῖο τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, μὲτὴν εὐγενῆ πρωτοβουλία καὶ ἀπόφαση τοῦ Προέδρου τῆς Βουλῆς Κωνσταντίνου Τασούλα.
.                  Ἡ ἐποχὴ ἔχει ἀλλάξει, ὅμως ὁ λόγος τοῦ Κων. Τσάτσου παραμένει ἐπίκαιρος. Ἡ νεολαία δέχεται πολὺ ἰσχυρὲς πιέσεις γιὰ νὰ χάσει τὴν ἐθνική της ταυτότητα καὶ νὰ στερηθεῖ τῆςἱστορικῆς της μνήμης καὶ ὁ ρόλος τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας καὶ τῶν δασκάλων τοῦ Ἔθνους εἶναι κρίσιμος, ὅπως ἦταν τὸ 1821 καὶ τὸ 1949. Παλαιότερα οἱ ὁλοκληρωτικὲς ἰδεολογίες ἀπείλησαν τὴνἐλευθερία καὶ τὴν ὑπόσταση τῶν Ἑλλήνων. Σήμερα ἡ παγκοσμιοποίηση καὶ ὁ ἐθνομηδενισμὸς ἀπειλοῦν τὴν ὕπαρξή μας. Ὁ Κων. Τσάτσος καλεῖ τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς καὶ ὅλους μας νὰἀντισταθοῦμε.-

,

Σχολιάστε

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΤΡΙΚΟΥΠΗΣ: Η ΠΟΛΥΣΧΙΔΗΣ ΦΥΣΙΟΓΝΩΜΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Σπυρίδων Τρικούπης:
Ἡ πολυσχιδὴς φυσιογνωμία τῆς Ἐπανάστασης

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                  Ὁ Σπυρίδων Τρικούπης (1788-1873), πατέρας τοῦ ἑπτὰ φορὲς πρωθυπουργοῦ καὶ ἀναμορφωτοῦ τῆς Ἑλλάδας Χαρίλαου Τρικούπη (1832-1896) ἦταν μία πολυσχιδὴς προσωπικότητα τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 καὶ τῶν πρώτων δεκαετιῶν τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους. Ὑπῆρξε πολιτικός,  λογοτέχνης, ρήτορας, ἱστοριογράφος καὶ διπλωμάτης. Γεννήθηκε στὸ Μεσολόγγι καὶ ἦταν γόνος εὔπορης οἰκογένειας προεστῶν. Μετὰ τὴν Ἑλλάδα συνέχισε τὶς σπουδές του πρῶτα στὴ Ρώμη καὶ μετὰ στὸ Παρίσι, τὶς ὁποῖες διέκοψε, ὅταν ἐξερράγη ἡ Ἐπανάσταση. Μὲ τὸ θάνατο τοῦ πατέρα του, τὸ 1824, ἀνέλαβε πληρεξούσιος τοῦ Μεσολογγίου. Συνεργάστηκε μὲ τὸν Μαυροκορδάτο καὶ παντρεύτηκε τὴν ἀδελφή του Αἰκατερίνη. Ὡς ἐκ τοῦ δεσμοῦ του μὲ τὸν Φαναριώτη πολιτικὸ ὁ Σπ. Τρικούπης προσκολλήθηκε στὸ Ἀγγλικὸ Κόμμα.
.                  Ὡς ρήτορας ἀνέλαβε νὰ ἐκφωνήσει τὸν ἐπικήδειο λόγο στὸν Λόρδο Βύρωνα, ὁ ὁποῖος ἔκαμε μεγάλη ἐντύπωση καὶ μεταφράστηκε σὲ πολλὲς γλῶσσες. Οἱ πρῶτοι «Λόγοι» τουἐκδόθηκαν τὸ 1829. Ἡ κύρια βεβαίως ἐνασχόλησή του ἦταν ἡ πολιτικὴ καὶ στὴ συνέχεια ἡ διπλωματία. Ὅμως στοὺς Ἕλληνες ἔμεινε κυρίως ἡ «Ἱστορία τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως», ποὺ ἔγραψε στὸ Λονδίνο μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1853 καὶ 1857, ὅταν ἦταν ἐκεῖ πρέσβης τῆς Ἑλλάδος. Σημειώνεται ὅτι ὁ Σπ. Τρικούπης διετέλεσε  πρέσβης τῆς Ἑλλάδος στὸ Λονδίνο δεκαοκτὼ συνολικὰ χρόνια: Ἀπὸ τὸ 1834 ἕως τὸ 1837, ἀπὸ τὸ 1841 ἕως τὸ 1843 καὶ ἀπὸ τὸ 1849 ἕως τὸ 1862.
.                  Ὁ Σπ. Τρικούπης στὴν ἀρχὴ συνεργάστηκε μὲ τὸν Καποδίστρια. Ὅταν αὐτὸς ἀνέλαβε Κυβερνήτης τῆς Ἑλλάδος, τὸν διόρισε πρωθυπουργό του καὶ ὑπουργὸ τῶν Ἐξωτερικῶν,ὅπως ἐπίσης τὸν διόρισε προεδρεύοντα στὴν Ἐπιτροπὴ γιὰ τὴν ἐπίλυση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦθέματος. Ὅμως ὁ Σπ. Τρικούπης σύντομα παραιτήθηκε ἀπὸ ὅλες τὶς θέσεις, ἐντάχθηκε στὴν ὑπὸ τοὺς Μαυροκορδάτο καὶ Κωλέττη ἀντιπολίτευση στὸν Κυβερνήτη καὶ μαζί τους τὸν πολέμησε. Ἡ δικαιολογία ἦταν ὅτι θὰ ἔπρεπε ἀμέσως καὶ πρὶν ὀρθοποδήσει τὸ Ἑλληνικὸ κράτος καὶ ἀποκτήσει θεσμοὺς καὶ ὁμαλότητα, νὰ ἐφαρμόσει ὁ Καποδίστριας πλήρεις δημοκρατικὲς διαδικασίες καὶπαράλληλα νὰ δεχθεῖ τὰ προνόμια καὶ τὰ συμφέροντα τῶν προεστῶν… Ὅμως στὴ συνέχεια λησμόνησαν τὶς δημοκρατικὲς διαδικασίες καὶ ὑπηρέτησαν τὴν ἀπόλυτη μοναρχία τῆς Ἀντιβασιλείας καὶ τῆς βασιλείας τοῦ Ὄθωνα… Ὁ Σπ. Τρικούπης συγκεκριμένα κατὰ τὴν ὀθωνικὴ περίοδο ὁρίστηκε πρωθυπουργὸς καὶ ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν, Δικαιοσύνης, Παιδείας καὶΘρησκευμάτων. Ἐπίσης ἀπὸ τὸ 1844 ἕως τὸ 1849 ἦταν ἀντιπρόεδρος τῆς Γερουσίας.
.                  Ἡ ἔνταξη  τοῦ Τρικούπη στὸ Ἀγγλικὸ Κόμμα εἶχε ἀσφαλῶς ἐπίπτωση στὴν κρίση του ὡς πρὸς τὰ πρόσωπα ποὺ περιέγραψε στὴν «Ἱστορία τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως».Ὅμως αὐτὴ εἶναι καλογραμμένη καὶ ὁ ἴδιος στὰ «προλεγόμενά» του ἐξηγεῖ τὴν ἄποψή του καὶ γιατί κατέληξε νὰ γράψει ἱστορία τῶν συγχρόνων του. Στὴν ἀρχὴ φέρει τὸ παράδειγμα τοῦ Θουκυδίδη. Γράφει σχετικά: «Ὁ Θουκυδίδης συνέγραψε ὄχι μόνον τὴν ἱστορίαν τοῦ καιροῦ του, ἀλλὰ καὶ τῶνἀνθρώπων μετὰ τῶν ὁποίων ἐπολιτεύθη καὶ ἐπολέμησε καὶ ὑπὸ τῶν ὁποίων ἔπαθε καὶ ἡττήθη. Καὶὅμως ὅλοι ὁμοφώνως ἀπέδωκαν εἰς αὐτὸν τὴν ἐπωνυμίαν τοῦ φιλοδικαίου ἱστορικοῦ, ὡς προτιμῶντι τὴν ἀλήθειαν τῶν συμπαθειῶν καὶ ἀντιπαθειῶν του» (Σπ. Τρικούπη «Ἱστορία τῆςἙλληνικῆς Ἐπαναστάσεως» ΔΟΛ, Τόμος 1, Βιβλ. Πρῶτο, Α΄ Μέρος, σέλ. 7).
.                  Ἔχει δίκαιο πάντως ὁ Σπ. Τρικούπης στὸ ὅτι ἡ συγγραφὴ τῆς ἱστορίας ἀπὸσύγχρονο δὲν μειονεκτεῖ ἔναντι αὐτῆς ἀπὸ μεταγενέστερο,  καθὼς ἔχει μείζονα σημασία ἡἀναγραφὴ τῆς ἀλήθειας. Καὶ προσθέτει ὅτι ὁ σύγχρονος ἔχει προσωπικὲς γνώσεις καὶ ἐμπειρίες ἐπὶτῶν συμβάντων, ἐνῶ ὁ μεταγενέστερος στηρίζεται στὰ ὅσα βρῆκε ἔγγραφα ποὺ σώθηκαν, ἢ ἀπὸαὐτὰ ποὺ ἄκουσε. Σημειώνει σχετικὰ ὁ Τρικούπης: «Ποιὸς ἀγνοεῖ ὅτι τὰ ἔγγραφα αὐτά, ἐξ αἰτίας τῶν περιστάσεων, διηγοῦνται ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἄλλ’ ἀντ’ ἄλλων, κάποτε ἐν γνώσει καὶ κάποτε ἐνἀγνοίᾳ τῆς ἀληθείας; Ποίας λοιπὸν πίστεως ἀξία ἠμπορεῖ νὰ θεωρηθῆ ἱστορία γραφεῖσα τοιουτοτρόπως, ὃ ἐστὶν ἀνεξέλεγκτος, ἀναπόδεικτος καὶ ὕποπτος;» (Αὐτ. σελ. 8).
.                  Ὁ Τρικούπης θεωρεῖται ἐκ τῶν ὀπαδῶν τοῦ Διαφωτισμοῦ. Αὐτὸς λοιπὸν δίδει σαφῆ, ἀδιάψευστη καὶ ἀδιάσειστη περιγραφὴ τῆς ἐπιλογῆς τῆς 25ης Μαρτίου ὡς ἡμέρας ἐνάρξεως τῆς Ἐπανάστασης. Γράφει ὁ Σπ. Τρικούπης ὅτι ὁ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης ἀποφάσισε κατ’ ἀρχὴν νὰ κατέβει στὴν Ἑλλάδα καὶ ἔστειλε μὲ εἰδικοὺς ταχυδρόμους μυστικὰ γράμματα στὴν Πελοπόννησο, στὰ νησιὰ καὶ στὴν Στερεὰ Ἑλλάδα. Αὐτοὶ εἶχαν ἐντολὴ νὰ προκηρύξουν ὅτι σύντομα θὰ ἔρθει στὴνἙλλάδα καὶ νὰ προετοιμαστεῖ ἡ κάθοδός του. Ἡ σκέψη του ἦταν νὰ περάσει ἄγνωστος στὴν Τεργέστη καὶ ἐκεῖ νὰ ἐπιβιβαστεῖ σὲ ἑλληνικὸ πλοῖο περὶ τὴν 20ή Νοεμβρίου 1820 καὶ ἄγνωστος νὰ καταπλεύσει στὰ παράλια της Μάνης, ἀπὸ ὅπου «ἐμελέτα ν’ ἀρχίση τὰ ἔνοπλα κινήματά του τὴν 25ην Μαρτίου, ἡμέραν τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ὡς εὐαγγελιζομένην τὴν πολιτικὴν λύτρωσιν τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους». (Αὐτ. σελ. 39).
.                  Στὴ συνέχεια ὁ Τρικούπης ἐξηγεῖ γιατί ὁ Ὑψηλάντης ξεκίνησε τὴν Ἐπανάσταση νωρίτερα καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν Πελοπόννησο στὶς 25 Μαρτίου 1821, ὅπως εἶχε προγραμματίσει. Ἐπείσθη νὰ μεταβεῖ στὴ Μολδοβλαχία καὶ ἀπὸ ἐκεῖ νὰ ξεκινήσει τὴν Ἐπανάσταση γιατί καὶ οἱ δύο αὐτὲς ἡγεμονίες «ἐθεωροῦντο ὡς ἄλλη Ἑλλάς, οἱ ἡγεμόνες καὶ αὐλικοὶ ἦσανἝλληνες καὶ ὁ λαὸς ὡς ὁμόδοξος ἦτο πρόθυμος νὰ συναγωνισθῆ τὸν ὑπὲρ πίστεως ἀγώνα» (Αὐτ. σελ. 39). Τὸν βεβαίωσαν ἐπίσης ὅτι θὰ ταχθοῦν στὸ πλευρὸ τοῦ οἱ Βούλγαροι καὶ οἱ Σέρβοι ὡςὁμόδοξοι καὶ ὑπηρετοῦντες στὴ φρουρὰ τῶν Ἑλλήνων ἡγεμόνων. Ὁ Ὑψηλάντης ἐκ τῶν πραγμάτων ἀπεδείχθη ὅτι πείσθηκε λανθασμένα νὰ ξεκινήσει τὴν Ἐπανάσταση ἀπὸ τὶς παραδουνάβιες χῶρες. Πάντως δὲν εἶχε ἀποστεῖ τοῦ σχεδίου του νὰ κατέβει στὴ συνέχεια στὴν Πελοπόννησο.
.                  Στὸ νὰ ἀλλάξουν τὰ σχέδιά του συνέβαλε ἐπίσης τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ταχυδρόμοι, ποὺ ἔστειλε στὴν Πελοπόννησο, συνελήφθησαν, ἐφονεύθησαν καὶ τὰ γράμματά του ἔπεσαν στὰ χέρια τῶν ὀθωμανῶν. Ἔμαθε ἐπίσης ὅτι ὁ Πελοποννήσιος Ἀσημάκης Θεοδώρου πρόδωσε τὴν ὕπαρξη καὶ δράση τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας στὸν Σουλτάνο καὶ ἕνας Διόδος ἀπὸ τὴν Ἑπτάνησο πρόδωσε τὴν Ἑταιρεία στὸν Ἀλὴ Πασὰ τῶν Ἰωαννίνων. Ἐκεῖνος ποὺ πέτυχε νὰ φτάσει στὸν προορισμό του, στὴν Πελοπόννησο, ὡς ἀπεσταλμένος τοῦ ἡγέτη τῆς Ἐπανάστασης, ἦταν ὁ Ἀρχιμανδρίτης Γρηγόριος Δικαῖος, ὁ Παπαφλέσσας,
.                  Ἐνέργειες ἐπιπόλαιες ἀνδρῶν τοῦ Ὑψηλάντη σὲ βάρος Τούρκων τῆς Μολδοβλαχίας ἐπιτάχυναν ἐπίσης τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης. Στὶς 24 Φεβρουαρίου 1821 ἐξέδωσε τὴ γνωστὴ Προκήρυξη καὶ στὶς 28 ἐν ὄψει τῆς ἐκστρατείας του στὴ Βλαχία διέταξε καὶ ἐψάλη δοξολογία, στὴν ὁποία παρέστη ὁ στρατός, ὁ ἴδιος ὡς ἀρχιστράτηγος καὶ ὁ Μητροπολίτης, ποὺ τὸν ἔζωσε τὴ σπάθη καὶ εὐλόγησε τὴ σημαία του. Αὐτὴ ἔφερε τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, τὰ ὁμοιώματα τῶν ἁγίων Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης καὶ τὸ «ἐν τούτῳ νίκα», στὸ πλάϊ δὲ τὸν φοίνικα καὶ τὸ «ἐκ τῆς κόνεώς μου ἀναγεννῶμαι». Ἀκολουθοῦν τὰ γνωστὰ συμβάντα εἰς Κωνσταντινούπολη, Μολδοβλαχία καὶ Ἑλληνικὸ χῶρο, ποὺ περιγράφει ὁ Τρικούπης.-  

, ,

Σχολιάστε