ΩΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΗ ΠΑΡΕΚΕΙ!…

ς δ κα μ παρέκει!…

τοῦ Στέλιου Παπαθεμελῆ

    .               Τὸ κλίμα εἶναι βαρύ. Ὁ ἀγαρηνὸς ἔχει ξεσαλώσει. Καὶ δὲν ἀπειλεῖ μόνον, ἀλλὰ πραγματοποιεῖ. Ἡ ἐπιθετικότητά του ἔχει ὑπερβεῖ κάθε ὅριο καὶ συνεχίζει νὰ τὴν κλιμακώνει, ἐνῶ οἱ ἡμέτεροι ψελλίζουν νερόβραστες παραπομπὲς στὸ … διεθνὲς δίκαιο! Ὣς ἐδῶ καὶ μὴ παρέκει!…
.               Ὁ Ἀνώνυμος Ἕλλην τῆς «Ἑλληνικῆς Νομαρχίας»(1806), συγκλονιστικοῦ κειμένου, προσγείωνε τοὺς Ἕλληνες καλώντας τους νὰ στηριχτοῦν στὶς δικές τους δυνάμεις καὶ νὰ μὴν περιμένουν βοήθεια ἀπὸ τοὺς ὅποιους ξένους. Γράφει: «Ἴσως, τέλος πάντων, προσμένετε νὰ μᾶς δώσει τὴν Ἐλευθερίαν κανένας ἀπὸ τοὺς ἀλλογενεῖς δυνάστας; Ὦ Θεέ μου! Ἕως πότε, ὦ Ἕλληνες, νὰ πλανώμεθα τόσον ἀστοχάστως; (…) Ποῖος ἀγνοεῖ, ὅτι ὁ κύριος στοχασμὸς τῶν ἀλλογενῶν δυναστῶν εἶναι εἰς τὸ νὰ προσπαθήσουν νὰ κάμουν τὸ ἴδιον των ὄφελος μὲ τὴν ζημία τῶν ἄλλων;»
.               Ψηλαφοῦμε τοὺς «τύπους τῶν ἥλων» τῆς κοινωνίας μας. Στὸ ἀρνητικό της θυμίζει σημεῖα ἀπὸ τὶς ἐναλλασσόμενες φάσεις τοῦ Ἀγώνα τοῦ ’21, ὅπου ὡστόσο καὶ στὶς πιὸ κρίσιμες στιγμὲς κυριαρχοῦσε ἡ ἐλπίδα καὶ ἡ βεβαιότητα τῆς νίκης καὶ ὄχι ἡ ἀπόγνωση.
.               Βιώνουμε μία φάση ποὺ θυμίζει τὴν δραματικὴ δυσθυμία καὶ ἀθυμία ποὺ πρὸς στιγμὴν ἐπεκράτησε στοὺς Ἀγωνιστὲς μετὰ καὶ λόγῳ τῆς πτώσης τοῦ Μεσολογγίου.
.               Στὰ Ἀπομνημονεύματά του ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ σχολιάζει τὰ “ὕστερα” τῆς πτώσεως: “Τί νὰ κάνομεν τώρα Κολοκοτρώνη;” “Τί νὰ κάνομεν;” τοὺς λέγω: “Τὴν αὐγὴν νὰ κάνομεν συνέλευσιν ν’ ἀποφασίσουμε κυβέρνηση πέντε, ἕξι, ὀκτὼ ἄτομα διὰ νὰ μᾶς κυβερνήσουν (…) καὶ ἡμεῖς οἱ ἄλλοι νὰ σκορπίσομεν εἰς τὲς ἐπαρχίες καὶ νὰ πιάσομεν γενικῶς τὰ ἅρματα, ὡς τὰ πρωτοπιάσαμεν εἰς τὴν Ἐπανάστασιν” (Τερτσέτη / Κολοκοτρώνη Ἀπομνημονεύματα, τ.4, σ.167).
.               Πρακτέα καὶ στὴ παροῦσα ἐθνικὴ κρίση ὅσα ὑπέδειξε στὴν τοτινὴ ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ.
.               Ἡ ἐπίσημη Ἑλλὰς ὅμως ἀντιπαρέρχεται σιωπῶσα, ἢ τὸ πολὺ ψελλίζουσα ἀναφορὲς στὸ διεθνὲς δίκαιο, τὴν αἰσχρὴ ρητορικὴ ἐπιθετικότητα τοῦ ἐξ ἀνατολῶν ἀνισόρροπου.
.               Δὲν ἔχουμε στρατηγική. Ὀφείλουμε ἀμελλητὶ νὰ ἀποκτήσουμε. Μετὰ τὴν προχθεσινὴ συνάντηση Μητσοτάκη-Ἐρντογάν, οἱ Τοῦρκοι ἀνεκοίνωσαν ὅτι θὰ προχωρήσουν σὲ νέες γεωτρήσεις καὶ ἔρευνες, καὶ δὴ στὶς περιοχὲς τοῦ παράνομου μνημονίου συνεννόησης Τουρκίας-Λιβύης.
.               Καὶ ἡ ἐξ ἀρχῆς κενόδοξη περὶ «γαλάζιας πατρίδας» ρητορεία τους ἔχει μετατραπεῖ ἤδη σὲ ἐμπράγματη.
.               Εἶναι ἀδιανόητο – τί ἄλλο πρέπει νὰ δοῦν τὰ μάτια τῶν Ἑλλήνων γιὰ νὰ ἀποφασίσει τὸ κράτος τους νὰ συμπεριφερθεῖ ὡς κράτος. Δηλαδὴ νὰ προστατέψει τὰ σύνορά του;
.               Σὲ μία περίεργη ἔξαρση τῆς λεγόμενης «διπλωματίας τῶν προγευμάτων» ὁ Ἕλλην ὑπΕξ καλεῖ διαδοχικὰ τὸν Ἀλβανὸ καὶ Σκοπιανὸ ὁμολόγους του, προφανῶς γιὰ νὰ τοὺς «γλυκάνει» μετὰ τὸν Μακρόν. Ἐναντίον του ἔχει ἀναφανδὸν ταχθεῖ ἡ Κυβέρνησή μας! Κάποιος πρέπει νὰ διδάξει στοὺς διαχειριστὲς τῆς ἐξωτερικῆς μας πολιτικῆς ὅτι ὁ χρυσοῦς κανών της εἶναι τὸ «do ut des».
.               Ἐν προκειμένῳ δὲν μπορεῖ νὰ παίρνει ὁ (τουρκ)ἀλβανὸς τὰ πάντα καὶ νὰ συνεχίζει νὰ μεταχειρίζεται τὴν ἑλληνικὴ Ὁμογένεια ὡς πολίτες γ´ κατηγορίας! Δὲν γίνεται!
.                Ἀπὸ τὸ Montego Bay, ὁπότε ὑπεγράφη (1982) ἡ Διεθνὴς Σύμβαση γιὰ τὸ δίκαιο τῆς Θάλασσας, παρῆλθαν 37 χρόνια. Ἐμεῖς ὅμως δὲν κάναμε τὴν παραμικρὴ ἐνέργεια κατοχύρωσης τῶν θαλασσίων ζωνῶν μας. Εἴμαστε ἀναπολόγητοι διότι, ἐνῶ βαλλόμεθα πανταχόθεν (ἔσχατο ἐπεισόδιο ἡ «συμφωνία» Τουρκίας – Λιβύης) ἐφησυχάζουμε μακαρίως ὡς νὰ μὴν συμβαίνει τίποτα!…
.               Δὲν ὑπάρχουν προστάτες. Δὲν ὑπάρχουν σταθερὲς συμμαχίες. Ὑπάρχουν μόνον συμφέροντα. Μὲ τὴν πρώτη κανονιὰ οἱ Ἀμερικανοὶ θὰ μᾶς προδώσουν, αὐτοὶ κυρίως. Πρόσφατο παράδειγμα ὁ ἰδιόρρυθμος πρόεδρός τους πρόδωσε τοὺς Κούρδους (ὑπὲρ τοῦ Ἐρντογὰν) καὶ ἀμέσως μετὰ πρόδωσε καὶ τοὺς Ἀρμένιους καὶ πάλι ὑπὲρ τοῦ ἴδιου ἀδίστακτου ἰσλαμιστῆ, τὸν ὁποῖον καλοδέχτηκε καὶ κατ᾽ ἐξαίρεση προχθές.
.               Ἀντεπίθεση τώρα. Ὣς ἐδῶ καὶ μὴ παρέκει!..

 

Σχολιάστε

Η ΣΥΓΚΥΠΤΟΥΣΑ καὶ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ (Κυριακὴ Ι´ Λουκᾶ)

Η ΣΥΓΚΥΠΤΟΥΣΑ καὶ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ
Κυριακὴ Ι´ Λουκᾶ
(Λουκ. ιγ´ 10-17)
Σωτήριος Δεσπότης, Καθηγ. Πανεπ. Ἀθηνῶν

ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ βιβλίο «Κυριακοδρόμιο»
(Γραπτὰ Κηρύγματα βιβλικῶν Θεολόγων)
ἐκδ. «Ἄρτος Ζωῆς»,
Ἀθῆναι 2011, σελ. 107-112

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

[…] Στὴν τελευταία ἐμφάνισή του σὲ Συναγωγὴ ὁ κεχρισμένος Μεσσίας τελειώνει ἔμπρακτα τὴν προφητεία ποὺ εἶχε «προγραμματικὰ» διακηρύξει. Ἐντὸς τῆς σύναξης τῶν Ἰουδαίων, ἀντὶ τῆς Τορὰ καὶ τῶν Προφητῶν, ἀλλὰ καὶ ἀντὶ τοῦ ἑαυτοῦ του, τοποθετεῖ τὸ καταρρακωμένο ἀνθρώπινο πρόσωπο. Κυριολεκτικὰ καὶ μεταφορικὰ ἀνυψώνει μία γυναίκα συγκύπτουσα ἀπὸ τὸ βάρος τῶν βιολογικῶν, κοινωνικῶν καὶ θρησκευτικῶν ἀγκυλώσεων, ἕνα πλάσμα πληγωμένο στὴν καρδιὰ καὶ στὸ σῶμα, αἰχμάλωτο στὸ πονηρὸ Πνεῦμα ἐπὶ 18 ὁλόκληρα χρόνια.
.           Ὅπως μὲ ἔμφαση τονίζει ὁ ἰατρὸς Εὐαγγελιστής, ἡ γυναίκα αὐτὴ ἐπὶ 18 ἔτη δὲν μποροῦσε νὰ σηκώσει τὸ κεφάλι της εἰς τὸ παντελές. Αὐτὴ καὶ μόνο ἡ σημείωση προκαλεῖ τὸν ἀναγνώστη νὰ ἀναλογιστεῖ τὸ δράμα αὐτῆς τῆς γυναίκας. Δὲν μποροῦσε νὰ ὑψώσει τὸ βλέμμα της στὸν οὐρανὸ καὶ νὰ ἀπολαύσει τὸν ἥλιο, τὰ ἀστέρια, τὸν κόσμο τοῦ σύμπαντος καὶ νὰ δοξολογήσει ἔτσι τὸν Θεό. Δὲν μποροῦσε νὰ ἀτενίσει κατάματα στὸ πρόσωπο τὸν συνάνθρωπό της. Ἀντίθετα ἔβλεπε τοὺς πάντες νὰ τὴν κοιτοῦν ἀφ’ ὑψηλοῦ σὲ θέση ἰσχύος. Ἡ ἴδια ἦταν καταδικασμένη νὰ κοιτᾶ τὸ χῶμα, καὶ νὰ βιώνει τὸ θάνατό της. Δὲν ἦταν ὅμως μόνον τὸ ἀνατομικὸ πρόβλημα, ἡ «ἀγκυλοποιητικὴ σπονδυλίτιδα», ποὺ βάρυνε τὶς πλάτες της. Ἦταν ἡ κοινωνικὴ ἀπαξίωση καθὼς ἕνα πλάσμα, ποὺ παύει νὰ ἔχει τὴν ὄρθια στάση, χάνει τὴν ἀνθρώπινη εἰκόνα καὶ ταυτότητα καὶ παρομοιάζεται μὲ τὰ κτήνη τῆς γῆς. Μπορεῖ νὰ φανταστεῖ κανεὶς τὰ εἰρωνικὰ σχόλια τῶν παιδιῶν ἀλλὰ καὶ τὰ διαπεραστικὰ βλέμματα τῶν μεγαλυτέρων, ὅταν αὐτὴ ἡ γυναίκα ἀποφάσιζε νὰ δραπετεύσει ἀπὸ τοὺς τέσσερεις τοίχους τῆς οἰκίας της. Ἦταν ὅμως καὶ θρησκευτικὰ περιθωριοποιημένη καθὼς ἡ ἀρρώστια της δὲν ἀποδίδεται ἁπλὰ σὲ βιολογικὰ αἴτια, ἀλλὰ στὴν κατοχή της ἀπὸ ἕνα πονηρὸ πνεῦμα. Γιὰ τοὺς συμπολίτες της ἡ συγκύπτουσα ἦταν μία δαιμονισμένη, καὶ ἡ παρουσία της προκαλοῦσε φόβο, ἐνοχὲς καὶ ἀποστροφή.
.           Παρόλο τὸ βάρος ποὺ σηκώνει αὐτὴ ἡ «Εὔα», τολμᾶ νὰ ὁδηγεῖ τὰ βήματά της τὸ Σάββατο στὴ Συναγωγή. Ἐκεῖ εὑρισκόμενη προφανῶς σὲ μία γωνία, καθότι ἦταν καὶ γυναίκα, εὐφραινόταν μόνον μὲ τὴν ἀκοὴ τοῦ παρακλητικοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, καθότι ἡ ὀπτική της ἐπαφὴ καὶ μὲ τὸν Θεὸ στὸν οὐρανὸ καὶ τοὺς ἑρμηνευτὲς τοῦ Νόμου του στὴ γῆ ἦταν ἀδύνατη. Γι’ αὐτὸ καὶ μαγνητίζει πάνω της τὸ βλέμμα καὶ τὸ ἄγγιγμα τοῦ Μεσσία. Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι σὲ ἀντίθεση μὲ ἄλλα θαύματα, ποὺ τέλεσε ὁ Ἰησοῦς, οὔτε ἡ ἴδια ἡ πάσχουσα τὸν παρακαλεῖ νὰ τὴν θεραπεύσει, ἀλλὰ οὔτε καὶ ὁ Ἰησοῦς ἀπαιτεῖ ἀπὸ αὐτὴν πίστη στὸ πρόσωπό του. Ἡ γυναίκα ἔχει συμβιβαστεῖ πλέον μὲ τὸ πρόβλημά της, ἀφοῦ ὁ Θεὸς ἐπὶ 18 χρόνια σκοπίμως ἀνέβαλλε τὴ θεραπεία της, καὶ ὁ Ἰησοῦς γνωρίζει ὅτι ἡ ἴδια ἡ παρουσία αὐτῆς τῆς γυναίκας στὴ Συναγωγὴ ἀποτελεῖ τὸ μεγαλύτερο τεκμήριο ἐμπιστοσύνης καὶ πίστης στὸ Θεό. «Ἐκεῖνοι ποὺ πρωτίστως καὶ κυρίως φροντίζουν γιὰ τὴν ψυχή, θὰ εὕρουν ἀπὸ τὸ, Χριστό, ἂν ὄχι τὴν πλήρη θεραπεία, τουλάχιστον ὅμως τὴν ἀνακούφιση καὶ τὴν παρηγοριὰ καὶ στὶς σωματικές τους ἀσθένειες» (Π. Τρεμπέλας).

[…]

.               Ὁ ἀρχισυνάγωγος δὲν ταράζεται συνεπῶς ἀπὸ τὴν ἐνέργεια τοῦ Ἰησοῦ διότι ἁπλὰ διαταράσσεται ἡ «τάξη τῆς θείας Λειτουργίας», ἀλλὰ ἐπειδὴ τίθεται μέσα στὴν ἴδια τὴ Συναγωγὴ ὑπὸ ἀμφισβήτηση αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ συνεκτικὸς ἱστὸς τῆς ἰουδαϊκῆς κοινωνίας, ποὺ εἶχε ἐξυφανθεῖ ἔντεχνα ἀπὸ τοὺς πολιτικοθρησκευτικοὺς ἡγέτες γιὰ νὰ προστατεύει πρώτιστα τὰ συμφέροντά τους. Ὁ Ἰησοῦς, χρησιμοποιώντας σκληρὴ γλῶσσα, στρέφεται πρὸς τὸν ἐκπρόσωπο τοῦ Νόμου καὶ χαρακτηρίζει ὄχι μόνον αὐτόν, ἀλλὰ ὅλους τοὺς ὁμοίους του, ὡς ὑποκριτές, δηλ. θεατρίνους. Πάνω σὲ αὐτὴν τὴν τόσο φιλάνθρωπη καὶ μοναδικὴ γιὰ ὅλους τοὺς λαοὺς τῆς Μεσογείου ἐντολή, ποὺ ἔδινε τὴ δυνατότητα στὸ σκληρὰ ἐργαζόμενο ἄνθρωπο, στὰ ὑποζύγια, καὶ σὲ ὁλόκληρη τὴ φύση νὰ ἀναπαυθοῦν καὶ νὰ ἀναπνεύσουν τὸν ἀέρα τῆς ἐλευθερίας, οἱ ραβίνοι εἶχαν συσσωρεύσει ἕνα σωρὸ (39 συγκεκριμένα) νομολογίες. Οἱ ἴδιοι βέβαια εἶχαν ἐφεύρει τρόπους νὰ καταστρατηγοῦν αὐτὴν τὴν ἐντολή, ὄχι μόνο στὴν περίπτωση ποὺ δέχονταν ἐπίθεση ἀπὸ ἀλλοεθνεῖς, ἀλλὰ καὶ ὅταν θίγονταν τὰ συμφέροντά τους. Ὅριζαν τὸν ἀριθμὸ τῶν κόμπων ποὺ ὄφειλε νὰ λύνει κανεὶς αὐτὴ τὴν ἡμέρα, ἐνῶ ἀπαγόρευαν νὰ γίνονται ἰάσεις μὴ θανάσιμων ἀσθενειῶν. Ἐνῶ ἰσχυρίζονταν ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ποτίζει κανεὶς ὁ ἴδιος τὰ ὑποστατικά του, θεωροῦσαν ὅτι μπορεῖ νὰ τὰ «ἀπελευθερώσει» ἀπὸ τὴ φάτνη καὶ νὰ τὰ ὁδηγήσει σὲ πηγὲς γιὰ νὰ μὴ στερηθοῦν τὸ ζωτικὸ γιὰ τὴν ὕπαρξή τους νερό. Στὴν περίπτωση ὅμως τῆς γυναίκας, ποὺ ἦταν 18 ἔτη δεμένη ἀπὸ τὸ Σατανᾶ, δείχνουν ἀναλγησία. Γι’ αὐτὸ μὲ πολὺ χαρακτηριστικὸ μάλιστα τρόπο ὁ Ἰησοῦς γκρεμίζει τὸ φαρισαϊκὸ «αὐτείδωλο» καὶ πλήττει καίρια τὸν εὐσεβισμὸ τῶν νομομαθῶν, ὀνομάζοντας τὴ γυναίκα ὡς θυγατέρα τοῦ Ἀβραὰμ (Δ´ Μακ. 15,28), κάτι ποὺ θὰ πράξει ἀντιστοίχως καὶ γιὰ τὸν ἀρχιτελώνη Ζακχαῖο. Σημειωτέον ὅτι ὡς τέκνα τοῦ Πατριάρχη αὐτοονομάζονταν ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ἐκλεκτοὶ Φαρισαῖοι, οἱ ὁποῖοι καθημερινὰ εὐχαριστοῦσαν τὸν Θεό, ποὺ δὲν τοὺς ἔπλασε οὔτε εἰδωλολάτρη, οὔτε γυναίκα, οὔτε ἀμαθῆ.
.               Τὸ ἐρώτημα βέβαια τοῦ ἀρχισυναγώγου εἶναι λογικό: Δὲν μποροῦσε ὁ Ἰησοῦς νὰ θεραπεύσει κάποια ἄλλη μέρα τὴ γυναίκα καὶ νὰ μὴν τραυματίσει ἔτσι μία ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ; 18 ὁλόκληρα χρόνια βασανιζόταν ἡ γυναίκα. Δὲν θὰ μποροῦσε νὰ περιμένει μία μέρα ἀκόμη; Προφανῶς ὁ Ἰησοῦς μὲ τὴν ἐνέργειά του ἤθελε νὰ ἐπιδείξει τὸ ἀληθινὸ νόημα τοῦ Σαββάτου. Ἤθελε νὰ διδάξει ὅτι ἡ ἀνάπαυση τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἰδίου κατὰ τὴν ἕβδομη ἡμέρα δὲν ἦταν μία ἀπαθὴς νιρβάνα. Ὁ Θεὸς συνεχίζει καὶ τὴν ἕβδομη ἡμέρα νὰ συντηρεῖ τὸν κόσμο καὶ νὰ ἐπισκέπτεται ἰδιαίτερα τους πληγωμένους καὶ βασανισμένους. Γι’ αὐτὸ καὶ τόνισε ὅτι τὸ Σάββατον διὰ τὸν ἄνθρωπον ἐγένετο καὶ οὐχ ὁ ἄνθρωπος διὰ τὸ Σάββατον (Μκ. 2,27). Ὁ Ἰησοῦς ἤθελε ἐπιπλέον νὰ φανερώσει ὅτι ὁ ἴδιος εἶναι Κύριος τοῦ Σαββάτου, ἀφοῦ κοντά του μπορεῖ νὰ βρεῖ ἀνάπαυση κάθε πεφορτισμένος ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν ἐθνικότητα καὶ τὸ φύλο του (Ἰω. 5,17). Ὅλοι οἱ ἁπλοὶ ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ, ποὺ δὲν γνώριζαν καὶ δὲν μποροῦσαν νὰ τηρήσουν ὅλες αὐτὲς τὶς διατάξεις, εἶχαν ὑποστεῖ πνευματικὰ τὴν ἀγκύλωση, ἀπὸ τὴν ὁποία ἔπασχε σωματικὰ καὶ ἡ συγκύπτουσα. Στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ βλέπουν καὶ αὐτοὶ ὡς συγκύπτοντες τὸν ἐλευθερωτή τους, γι’ αὐτὸ καὶ στὸ τέλος τῆς ἀφήγησης ἀγάλλονται ἐπὶ πᾶσι τοῖς ἐνδοξοις τοῖς γινομένοις ὑπ᾽ αὐτοῦ. […]

,

Σχολιάστε

ΠΑΙΖΕΙ μὲ τὴν ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ!

Παίζει μὲ τὴν αἰώνια ζωή!

τοῦ Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

.           Ὁ δημοσιογράφος Στέφανος Κασιμάτης («Καθημερινὴ» 8 Νοεμβρ. 2019, σελ. 2), μὲ ἀφορμὴ τὸ πρῶτο ἀποτεφρωτήριο, δὲν ἐκφράζει μόνο τὴν ἰκανοποίησί του, ἀλλά καὶ ἐμπαίζει κατὰ γελοῖο τρόπο τὴν πίστι στὴν αἰώνια ζωή: «Τέλος -γράφει- τῆς ζωῆς. Οὔτε ἀγγελούδια, οὔτε οὐράνιες χορωδίες, οὕτε ἀτέλειωτες βόλτες στοὺς κήπους τοῦ Παραδείσου, χωρὶς νὰ ἔχεις τίποτε νὰ κάνεις, κυρίως οὔτε αἰώνια ζωή! Γιατί, σκεφθεῖτε· ποιός μπορεῖ νὰ θέλει αἰώνια ζωὴ καὶ νὰ εἶναι στὰ καλά του; Ἡ ζωὴ καὶ κάθε τί πού τὴν ὀμορφαίνει θὰ ἔχανε κάθε ἀξία ἐάν γινόταν αἰωνιότητα. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖον ὁ Παράδεισος θὰ ἦταν ἀφόρητο βαρετὸ μέρος, ἄν εἶναι ὅπως τὸν ὑπόσχονται, δηλαδὴ ἁγνός, χωρὶς μουσικὲς ἐξαίσιες, χωρὶς φαγητά, χωρὶς κορίτσια…»!
.          
Δηλαδή, ὅλοι ἐμεῖς, πού πιστεύουμε στὴν αἰώνια ἐν Χριστῷ ζωή, «δὲν εἴμαστε στὰ καλά μας»! Πρέπει νὰ συμφωνήσουμε μὲ τὸν κ. Κασιμάτη, γιὰ νὰ εἴμαστε ἰσορροπημένοι ἄνθρωποι, δηλαδή, νὰ πιστεύουμε στὸν ἀθεϊσμό του, νὰ μὴ δεχώμαστε Θεὸ παντοδύναμο, νὰ μὴν ποθοῦμε τὴ ζωή, νὰ μὴν πιστεύουμε στὴν Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, πού τόσο πολὺ ἀγάπησε τὸν κόσμο, ὥστε ἔστειλε τὸ μονογενῆ Του Υἱό, γιὰ νὰ μὴ χάνεται ὅποιος πιστεύει σ᾽ Αὐτόν, ἀλλά νὰ ἔχη «ζωὴν αἰώνιον» (Ἰωάν. γ´ 16). Καὶ βέβαια ἕνας κασιμάτειος παράδεισος, μὲ φαγητὰ καὶ σαρκικὲς ἡδονὲς δὲν εἶναι Παράδεισος!…
.           Σύντομη παρέμβασι στὰ ὅσα ἔγραψε ὁ ἄθεος δημοσιογράφος, ἔκανε («Καθημερινή», 16 Νοεμβρ. 2019) ὁ ἰατρὸς ἀπό τὴ Θεσσαλονίκη κ. Ἀντώνιος Παπαγιάννης. Παραθέτουμε τὴν ἐπιστολή του:
.           «Ὁ κ. Στ. Κασιμάτης σπεύδει νὰ ὑποδεχθεῖ τὸ πρῶτο ἐν Ἑλλάδι ἀποτεφρωτήριο μὲ ἐγκώμια γιὰ τὴν… ἀρχιτεκτονική του κομψότητα, καὶ μὲ τὴν εὐκαιρία αὐτὴ δὲν παραλείπει νὰ ἀναπτύξη τὴ «μεταφυσικὴ» του τοποθέτηση γιὰ τὸ τέλος τῆς ζωῆς: στάχτη, καπνός, καὶ τίποτε περισσότερο.
.           Εἶναι κρίμα πού ἕνας κατὰ τεκμήριο εὐφυὴς ἀρθρογράφος εὐτελίζει τόσο τὴν ἀνθρώπινη φύση, ἀλλά αὐτὴ εἶναι ἡ προσωπική του ἄποψη. Ὡστόσο ὀφείλει στοιχειωδῶς νὰ σέβεται τὶς πεποιθήσεις τῶν περισσοτέρων συμπατριωτῶν του, πού συνάδουν μὲ τὴν πίστη καὶ τὴ διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας γιὰ τὴ μετὰ θάνατον ζωή, καὶ νὰ μὴν κάνει χαριτωμένα ἀστειάκια μὲ ἄκρως σοβαρὰ θέματα, ὅπως ὁ θάνατος.
.           Θὰ χρησιμοποιοῦσε ἄραγε ποτὲ πρὸς ἑβραϊκὸ κοινὸ τὴ λέξη «Ἄουσβιτς» μὲ τόση ἐλαφρότητα; Καὶ ἐπὶ τέλους, ἃς σταματήσει νὰ διαιωνίζει τὸ παραμύθι ὅτι κύρια πηγὴ προσόδων τῆς Ἐκκλησίας εἶναι οἱ κηδεῖες! Ἄν ἐπιτρέπεται τὸ λογοπαίγνιο (pun στὴν προσφιλῆ του ἀγγλικὴ γλώσσα), εἶναι πολὺ φτηνὸ ἐπιχείρημα.
Ἀντώνιος Παπαγιάννης»

,

Σχολιάστε

Ο ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ γιὰ τὸ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ

Οἱ θέσεις τοῦ Ἀλβανίας Ἀναστασίου γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ

ἐφημ. «Δημοκρατία», 04.12.2019

Μὲ ἐπιστολή του πρὸς τὴ «Δημοκρατία» ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιος τοποθετεῖται γιὰ τὸ οὐκρανικὸ ζήτημα ποὺ ταλανίζει τὴν Ἐκκλησία καὶ ξεκαθαρίζει τὶς θέσεις του. Ἀπαντᾶ σὲ σχετικὸ δημοσίευμά μας ἀλλὰ καὶ σὲ ὅσα κυκλοφοροῦν τὸν τελευταῖο καιρὸ στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους γιὰ τὴ στάση ποὺ ἔχει κρατήσει. Ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἔχει ὡς ἑξῆς:

.                  Τὴν Τρίτη 26 Νοεμβρίου 2019 (ἡμέρα τοῦ μεγάλου σεισμοῦ στὸ Δυρράχιο τῆς Ἀλβανίας) δημοσιεύθηκε στὴν ἐφημερίδα σας ρεπορτὰζ τοῦ κ. Ἀντώνη Τριανταφύλλου μὲ τίτλο «Παρέμβαση Ἀναστασίου ὑπὲρ Μόσχας». Πρόκειται γιὰ μία κακόβουλη διαστρέβλωση τῶν ἀπόψεων, προθέσεων καὶ προτάσεών μου, σχετικὰ μὲ ἕνα εὐαίσθητο καὶ κρίσιμο θέμα, ποὺ ἀφορᾶ τὴν ἀνὰ τὴν οἰκουμένη Ὀρθοδοξία. Ὁ ὑπότιτλός του «Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας ζήτησε πάλι Πανορθόδοξη Σύνοδο (πάγιο αἴτημα τοῦ Κυρίλλου) γιὰ ἐξέταση τοῦ Οὐκρανικοῦ», καθὼς καὶ ὅσα ἀναφέρονται στὸ ρεπορτὰζ ἐπιχειροῦν νὰ διασύρουν τὴν πρόσφατη πρωτοβουλία μου. Ἡ παρέμβασή μου δὲν εἶναι «ὑπὲρ τῆς Μόσχας» ἢ ὑπὲρ ὁποιασδήποτε Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας, οὔτε βεβαίως κατὰ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Εἶναι κραυγὴ ἀγωνίας ὑπὲρ τῆς συμφιλιώσεως, ὑπὲρ τῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδοξίας.

1.Τὸ κείμενό μου: «Ἐν ἀναμονῇ τῶν Χριστουγέννων 2019, Ἔκκληση – Δέηση γιὰ τὴν ὑπέρβαση τῆς ἐκκλησιαστικῆς πολώσεως», τὸ ὁποῖο κυκλοφόρησε εὐρύτατα, δὲν ἔχει καμία σχέση, ὅπως ἰσχυρίζεται τὸ «ρεπορτάζ», μὲ τὴν πρωτοβουλία τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων καὶ τὸ αἴτημα τοῦ Πατριάρχου Μόσχας, ποὺ ἀνακοινώθηκαν στὶς 22 Νοεμβρίου 2019. Τὸ συνέταξα λίγο πρὶν ἀρχίσει ἡ Σαρακοστὴ τῶν Χριστουγέννων (γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἐπίτιτλος Ἐν ἀναμονῇ τῶν Χριστουγέννων), σὲ μία περίοδο ἀγωνίας γιὰ τὴ διαμορφωθεῖσα νέα ἐπικίνδυνη πραγματικότητα, ποὺ ἔχει βαθύτατα ἀνησυχήσει τοὺς Ὀρθοδόξους. Τὸ ἀπέστειλα ἐπισήμως στὶς 20 Νοεμβρίου στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ σὲ ὅλες τὶς Ὀρθόδοξες Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες. Στὴ δημοσιότητα δόθηκε στὶς 24 Νοεμβρίου (βλέπε ἰστοσελίδα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἀλβανίας orthodoxalbania.net/index.php/el/lajme-2/blog/6975-2019-3).
.                  Ἡ Ἔκκληση τονίζει ὅτι: «Ἡ πρωτοβουλία γιὰ τὴ θεραπευτικὴ ἀγωγὴ τῆς νέας πραγματικότητος ἀνήκει ἀναμφιβόλως στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Ἀλλὰ καὶ ὅλες οἱ Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ Ὀρθόδοξοι, ἔχουμε εὐθύνη νὰ συμβάλουμε στὴ συμφιλίωση». Οὐδέποτε ἀμφισβήτησα τὰ καθιερωμένα δικαιώματα ἢ προνόμια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Συμμετέχοντας πάντοτε ὑπεύθυνα στὴ ζωὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, συμπαραστάθηκα σταθερὰ στὶς δημιουργικὲς προσπάθειες τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου (π.χ. στὶς Συνάξεις τῶν Προκαθημένων, στὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας). Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ τώρα, μὲ ἀγαπῶσα παρρησία, διατυπώνω τὴν ἀγωνία, τὶς ἐκτιμήσεις καὶ τὶς σχετικὲς προτάσεις, ἀποβλέποντας ἀποκλειστικὰ στὴν ἀναζήτηση λύσεως γιὰ τὴν περίπλοκη τωρινὴ πραγματικότητα, ἡ ὁποία προφανῶς διαφέρει ἀπὸ τὴν κατάσταση τοῦ 2018. Αὐτὴ ἡ στάση, στὰ τέλη τοῦ 2019, θεωρῶ ὅτι ἀποτελεῖ οὐσιαστικὴ συμβολὴ στὸ ἔργο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ στὴν ὅλη πορεία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.

2.Τὸ δημοσίευμα ἀναφέρεται ἐπίσης σὲ μία «αὐστηρὴ ἐπιστολὴ» τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου. Ἀποκρύπτει, ὅμως, ὅπως ἀποσιωποῦν συστηματικὰ καὶ οἱ «ἐκκλησιαστικοὶ κύκλοι» ἀπὸ τοὺς ὁποίους τροφοδοτεῖται, ὅτι ἀκολούθησε μία ἐμπεριστατωμένη συνοδικὴ ἀπάντηση τῆς Ἐκκλησίας μας στὶς αἰτιάσεις (21/3/2019), ἡ ὁποία μεταξὺ ἄλλων κατέδειξε ὅτι τὸ Μελιτιανὸ σχίσμα, ποὺ ἐπικαλέστηκε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο γιὰ τὶς ἐνέργειές του στὴν Οὐκρανία, καθορίζει διαφορετικὲς διαδικασίες θεραπείας τοῦ σχίσματος καὶ ὅτι ἡ τελικὴ λύση του ἐδόθη ἀπὸ τὴν Α´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο (βλ. orthodoxalbania.net/index.php/el/lajme-2/blog/6883-2-2). Ἡ ἐπίσημη ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος ἀλληλογραφία ἔκλεισε μὲ αὐτὴ τὴν ἀπαντητικὴ ἐπιστολή.

3. Ὅσο γιὰ τὸν ὑπαινιγμὸ τοῦ ρεπορτὰζ περὶ «πανεπιστημιακῆς πηγῆς» ὅτι «ὁ Ἀναστάσιος ξεχνᾶ βασικὲς διατάξεις τοῦ κανονικοῦ δικαίου καὶ κυρίως πῶς δίνονται οἱ Αὐτοκεφαλίες, ὅπως καὶ ἡ Αὐτοκεφαλία στὴ δική του Ἐκκλησία», διευκρινίζουμε ὅτι: Σὲ ὅλες τὶς προηγούμενες περιπτώσεις παραχωρήσεως Αὐτοκεφαλίας -καὶ φυσικὰ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας- ἡ Αὐτοκεφαλία παραχωρήθηκε σὲ κανονικὲς Μητροπόλεις κάθε χώρας, καὶ ὄχι σὲ μικρὰ τμήματά τους ποὺ συγκροτήθηκαν ἀπὸ σχισματικοὺς ἐλλιπῶς ἀποκατασθέντες. Γι᾽ αὐτὸ ἀκολούθησαν εἰρήνη καὶ σύμπνοια. Ἡ διαδικασία παραχωρήσεως τοῦ Αὐτοκεφάλου στὴν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, ἀντίθετα, προκάλεσε ταραχὴ καὶ διαιρέσεις, ὄχι μόνο στὴ συγκεκριμένη χώρα ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλο τὸν Ὀρθόδοξο κόσμο. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι μία παρατεινόμενη σύγχυση καὶ διαιρέσεις. Κυρίως ὅμως δὲν λησμονοῦμε ὅτι τὸ Κανονικὸ Δίκαιο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στηρίζεται κυρίως σὲ ἀποφάσεις Οἰκουμενικῶν καὶ ἄλλων σημαντικῶν Ὀρθοδόξων Συνόδων καὶ ὅτι ἡ Συνοδικότητα εἶναι ἡ βασικὴ ἀρχὴ τῆς συνοχῆς τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἡ ἐπίκληση, λοιπόν, ἀξιοποιήσεώς της δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ σκοτεινὰ σχέδια. Τὴν ἐπαναλαμβάνουν οἱ περισσότεροι Ὀρθόδοξοι Προκαθήμενοι ὑπεύθυνα καὶ δημόσια ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ λήγοντος ἔτους. Στὴν Ἔκκληση ἰδιαιτέρως τονίσαμε τὴν ἀνάγκη συγκλήσεώς της, «μὲ ἀποκλειστικὸ σκοπὸ τὴν ἀνεύρεση μίας εἰρηνικῆς ρυθμίσεως κοινῶς ἀποδεκτῆς ἀπ’ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία».

4. Καὶ μία ἄλλη χαρακτηριστικὴ στρέβλωση: Στὴν Ἔκκληση σημειώνω: «Εἶναι εὐρύτατα ἀποδεκτὸ καὶ συχνὰ ἐπαναλαμβάνεται διεθνῶς ὅτι μόνον μὲ σοβαρὸ διάλογο εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπιστοῦν οἱ ἐντάσεις. Ἂς ἐπιδιωχθεῖ τὸ συντομότερο ἐκ νέου ἐπικοινωνία καὶ ἀνταλλαγὴ δημιουργικῶν προτάσεων μεταξὺ τῶν βασικῶν παραγόντων τῆς κρίσεως. Ὑπάρχουν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πρόσωπα ποὺ μποροῦν νὰ συμβάλουν στὴν ἄμεση ἔναρξη διαβουλεύσεων». Αὐτὴ ἡ πρόταση παρουσιάζεται στὸ ἐν λόγω ρεπορτὰζ ὡς ἑξῆς: «Ὁ Ἀναστάσιος οὐσιαστικὰ πρότεινε ἑαυτὸν ὡς διαμεσολαβητὴ ἀνάμεσα στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τὴ Μόσχα». Ἡ παραποίηση τῶν ἀπόψεών μου καὶ τὸ αὐθαίρετο συμπέρασμα εἶναι ὁλοφάνερα.

5. Εἶναι λυπηρὸ ὅτι γιὰ ἕνα τόσο κρίσιμο θέμα ἔχουν κινητοποιηθεῖ ἀνεύθυνα πρόσωπα, μὲ σκοπὸ νὰ λοιδοροῦν ἐκείνους ποὺ διατυπώνουν διαφορετικὲς ἐκτιμήσεις, κολακεύοντας συγχρόνως ὅσους ὑποστηρίζουν. Ἀποκαλύπτεται ἕνας συγκεκριμένος ἐπιχειρησιακὸς σχεδιασμός. Ὁρισμένοι χρησιμοποιοῦν τὴν κοινωνικὴ δικτύωση. Τὸ κύριο φερέφωνό τους εἶναι κληρικὸς Μητροπόλεως τῆς Κρήτης (καθοδηγούμενος καὶ προστατευόμενος ἄνωθεν), ὁ ὁποῖος μὲ μία συγκεκριμένη «παρέα κρούσεως» ἀνέλαβαν τὸν ρόλο νὰ εἰρωνεύονται μὲ κακεντρέχεια, νὰ ἐκφοβίζουν καὶ κατὰ τὴ φαντασία τους νὰ τιμωροῦν μὲ ὕβρεις, ἀπειλές, μικρονοϊκὰ σοφίσματα, ἀκόμα καὶ ἄθλιες βωμολοχίες ὅσους ἔχουν διαφορετικὲς προτάσεις γιὰ τὴν ὑπέρβαση τῆς κρίσεως. Ἄλλοι χρησιμοποιοῦν τὴ σοβαροφάνεια δημοσιευμάτων, στὰ ὁποῖα ἐπικαλοῦνται ἐκκλησιαστικὲς καὶ πανεπιστημιακὲς πηγές, ὅπως τὸ ἐν λόγῳ «ρεπορτάζ», ὅπου ἀλλοιώνονται τὰ πραγματικὰ δεδομένα καὶ διαβάλλονται ὑπεύθυνες ἀπόψεις ἀκόμα καὶ Προκαθημένων καὶ Συνόδων. Ὅσοι μετέχουν σὲ αὐτὸν τὸν σχεδιασμό, ἀπερίφραστα ἢ μὲ ὑπονοούμενα, ἐπιχειροῦν ἀνενδοίαστα νὰ κολλήσουν ἐτικέτες ἐθνοφυλετικῆς ἐμπνεύσεως, μὲ ἐπιγραφὲς ὅπως «σλαβόφιλοι», «ρωσόφιλοι» καὶ ἄλλα παρόμοια. Πρόκειται γιὰ κατάπτωση ἐκκλησιαστικῆς ἀντιπαραθέσεως, ποὺ ἐξαθλιώνει τὸν διορθόδοξο διάλογο σὲ μία κρίσιμη γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἐποχή.

6. Καθὼς πλησιάζουν τὰ Χριστούγεννα, ἡ μεγάλη ἑορτὴ τῆς σαρκώσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τῆς ἐκπληκτικῆς πρωτοβουλίας τοῦ Πατρὸς γιὰ τὴ συμφιλίωση μὲ τὸ ἀνθρώπινο γένος, ὅπως ἀναφέρουμε στὴν κατακλείδα τῆς Ἐκκλήσεώς μας, δεόμεθα «νὰ ἐπιταχυνθοῦν τὰ βήματα πρὸς συμφιλίωση, πρὸς καταλλαγή. Μὲ τὴν καταλλαγὴ θὰ εἰρηνεύσουν ἑκατομμύρια πιστῶν ἀνθρώπων. Συγχρόνως ἡ Ὀρθοδοξία θὰ ἐπιβεβαιώσει τὴν πνευματική της ἱκανότητα νὰ ἐπουλώνει τὶς πληγές, μὲ ὁδηγὸ τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

Μὲ ἰδιαίτερη τιμὴ καὶ ἐγκάρδιες εὐχές,
Ἀναστάσιος
Ἀρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου καὶ πάσης Ἀλβανίας

,

Σχολιάστε

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ καὶ ΑΓΑΠΗ

Μεταναστευτικὸ καὶ ἀγάπη

τοῦ ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη 

.           Μετανάστες εἶναι; Πρόσφυγες εἶναι; Κατατρεγμένοι εἶναι; Λαθραῖοι εἶναι; Σταλμένοι δολίως ἀπό τούς γείτονές μας ὡς εἰσβολεῖς εἶναι; Ὅ,τι κι ἂν εἶναι, ἔχουν κατακλύσει μερικὰ νησιά μας. Στὴ Λέσβο, τὴ Χίο, τὴ Σάμο, τὴ Λέρο καὶ ἀλλοῦ, τείνουν νὰ ξεπεράσουν τοὺς γηγενεῖς κατοίκους!

  • Αὐτή εἶναι ἡ μία ὄψις. Ὑπάρχει καὶ ἡ ἄλλη ὄψις. Στὶς χιλιάδες, ποὺ βρέθηκαν ὡς ἀλλοδαποὶ στὴν Ἑλλάδα, ὑπάρχουν καὶ θύματα. Στὴν παραβολὴ τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου δὲν ὑπῆρχαν μόνο οἱ ληστές.

.           Ὑπῆρχε καὶ ὁ ἀθῶος, ὁ ἀνυποψίαστος ὁδοιπόρος. Πληγωμένος καὶ πονεμένος. Λοιπόν, θὰ προσπεράσουμε κι ἐμεῖς ἀδιάφοροι, ὅπως ἔκαναν οἱ δύο ἀντιπρόσωποι τῆς θρησκείας, ὁ ἱερέας καὶ ὁ λευΐτης;
.           Δὲν εἴπαμε νὰ ταΐσουμε ληστὲς καὶ τρομοκράτες, γιὰ νὰ θεριέψουν ἀκόμα περισσότερο καὶ νὰ κακοποιοῦν πιὸ σκληρά τους συμπολίτες μας. Ἡ παραβατικότητα θέλει πάταξι, ὄχι χάιδεμα! Ἡ πάταξις τῆς ἐγκληματικότητας καὶ ἡ ἀπαγόρευσις εἰσόδου στὴ χώρα λαθρομεταναστῶν καὶ ὀργάνων ἀνθελληνικῶν ἐπιθέσεων, εἶναι θέματα, πού ὀφείλει νὰ τὰ ἐφαρμόση ἡ Πολιτεία. Ἡ Ἐκκλησία πάντως ὀφείλει νὰ ἔχη ἀνοικτὴ τὴν ἀγκαλιά της γιὰ τὰ ἀθῶα γυναικόπαιδα, γιὰ τοὺς ξερριζωμένους καὶ διωγμένους.
.           Ἡ ἀγάπη δὲν βλέπει χρώματα καὶ φυλή, φύλο καὶ θρησκεία. «… ὁ Θεὸς ὁ ποιήσας τὸν κόσμον καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτῷ… ἐποίησέ τε ἐξ ἑνὸς αἵματος πᾶν ἔθνος ἀνθρώπων κατοικεῖν ἐπὶ πᾶν τὸ πρόσωπον τῆς γῆς…» (Πράξ. ιζ´ 24. 26). Οἱ πιστοὶ ὀφείλουν ν᾽ ἀνοίγουν τὰ σπίτια τους καὶ νὰ μοιράζονται τὰ ὑπάρχοντά τους μὲ τὰ θύματα, ἔστω κι ἂν εἶναι ἀλλοδαποί!
.           Οἱ ἀλλοδαποί, πού κατακλύζουν τὴ χώρα μας, θεωροῦνται πρόβλημα. Καὶ εἶναι. Ἂς σκεφθοῦμε ὅμως, μήπως εἶναι καὶ πρόκλησις καὶ πρόσκλησις. Πρόκλησις γιὰ ἀγάπη καὶ πρόσκλησις γιὰ ἱεραποστολή.
.           Καὶ κάτι ἄλλο: Μήπως πολλοὶ ἀπό αὐτοὺς ἀποτελοῦν παράδειγμα πρὸς μίμησι;
.           Ἐμεῖς; Ὄχι μόνο τούς ἀλλοδαποὺς δὲν θέλουμε, ἀλλ᾽ οὔτε καί τὰ δικά μας παιδιὰ δὲν ἐπιθυμοῦμε! Καὶ μόνο; Τὰ θεωροῦμε ἀνεπιθύμητα! Τὰ σκοτώνουμε μὲ τὴ φρικτὴ μέθοδο βρεφοκτονίας, ποῦ λέγεται ἄμβλωσις (ἔκτρωσις)! Λὲς καὶ εἶναι τὰ κυοφορούμενα ἑλληνόπουλα λαθρεπιβάτες τῆς ζωῆς! Τοὺς κάνουμε βίαιη ἔξωσι! Ἄς τὸ ποῦμε καθαρά: Φοβόμαστε τοὺς μετανάστες καὶ τοὺς πρόσφυγες, γιατί γεννοῦν καὶ ἐδῶ πού ἦρθαν πολλὰ παιδιά. Φοβόμαστε, ὅτι ὁ ὑπερπληθυσμός τους θὰ ἐξαφανίση τὸν ὑποπληθυσμὸ τοῦ τόπου μας.
.         Καιρὸς νὰ μετανοήσουμε ὡς ἔθνος. Γιατί μὲ τὴν ὀλιγοπαιδεία μας, παραδίνουμε τὴν πατρίδα μας σὲ ἀλλότριους. Δείξαμε σκληρότητα στὰ δικά μας παιδιὰ καὶ τὰ πολτοποιήσαμε (μὲ τὴν ἔκτρωσι σφάζονται 250.000 ἑλληνόπουλα κάθε χρόνο!). Μᾶς στέλνει ὁ Θεὸς ἄλλα παιδάκια, γιὰ νὰ τοὺς δείξουμε στοργή, μήπως καὶ ἐξοφλήσουμε τὰ ἐγκλήματα ἐναντίον τῶν δικῶν μας παιδιῶν. Κλείσαμε τὰ σπίτια μας (μὲ τὴν ἀποφυγὴ τῆς τεκνογονίας) καὶ εἴπαμε «ὄχι στὴν εἴσοδο ἄλλων παιδιῶν». Ἄς ἀνοίξουμε τώρα τὰ σπίτια μας σὲ παιδάκια πού ἔρχονται ἀπό ἄλλες πατρίδες, μήπως καὶ ἀποφύγουμε τὴν ἀποστροφὴ τοῦ Θεοῦ! Δὲν ἀνοίγουμε ἐμεῖς τὴν ἀγκάλη τῆς φιλοξενίας; Δὲν θὰ ἀνοίξη ὁ Θεὸς σὲ μᾶς τὴν πόρτα τῆς βασιλείας Του.
.           Χριστούγεννα! Ὁ Θεὸς γίνεται μετανάστης στή γῆ.
.           Χριστούγεννα! Ὁ Θεὸς γίνεται κυνηγημένος πρόσφυγας.
.           Χριστούγεννα! Κάθε ἀθῶος μετανάστης καὶ πρόσφυγας ἄς βρῆ ζεστὴ τὴν ἀγάπη μας.

,

Σχολιάστε

ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ ΤΟ ΒΙΩΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὴν πυρὰ τὸ βίωμα τῶν Χριστιανῶν

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Οἱ ἀπόψεις, ποὺ ἐκφράστηκαν μετὰ τὴν Ἐγκύκλιο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου περὶ τοῦ σεβασμοῦ τοῦ σώματος τῶν νεκρῶν, βασίζονται στὸ ὅτι πρέπει νὰ ἐκσυγχρονιστεῖ ἡ Ἐκκλησία καὶ νὰ δεχθεῖ τὴν καύση τῶν νεκρῶν, γιὰ λόγους πρακτικούς, ἰδεολογικούς, οἰκονομικούς. Ἐπὶ τέλους, λένε, νὰ μιμηθοῦμε ὅ, τι κάνουνε στὴ Δύση, γιὰ νὰ γίνουμε ὅμοιοί τους καὶ νὰ μὴν μᾶς περνᾶνε γιὰ ὀπισθοδρομικούς. Οὐσιαστικὰ προτείνεται δηλαδὴ νὰ ρίξουμε στὴν πυρὰ τὰ βιώματά μας καὶ τὶς παραδόσεις μας, γιὰ νὰ γίνουμε μοντέρνοι.
.             Μία ἀπὸ τὶς ἀπόψεις εἶναι ἀντὶ τῆς νεκρώσιμης ἀκολουθίας νὰ παίζεται ὡραία μουσική, ἀνάλογα, ἀπὸ κλασσικὴ ἕως ἐλαφρολαϊκή. Ἔτσι ἕνας ἄθεος θὰ ἀποχαιρετᾶ τοὺς οἰκείους καὶ τοὺς φίλους του. Θὰ εἶναι τὸ ἐπιστέγασμα μίας ζωῆς χωρὶς σκοπό. Ἡ νεκρώσιμη ἀκολουθία ἐνοχλεῖ τὸν ἄθεο, ἂν καὶ εἶναι ὑπέροχη στὰ νοήματά της καὶ διδακτικὴ γιὰ ὅλους, ὅσους φιλοσοφοῦν πάνω στὴ ζωή. Ὅταν ὁ ἄθεος ρωτιέται γιατί ζεῖ, ἀπαντᾶ μὲ ἕνα «δὲν γνωρίζω», ἢ μὲ διάφορες κούφιες στὴν οὐσία τους δικαιολογίες. Ὅμως ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ «δὲν γνωρίζω» στηρίζει τὴν ἄρνησή του στὴν ὕπαρξή του. Σημειώνεται ὅτι ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴν ταφὴ ἰσχύει ἀπὸ ἀρχαιοτάτης ἐποχῆς. Τὸ 1999 ἡ Ἱερὰ Σύνοδος εἶχε διοργανώσει Ἡμερίδα στὸ ξενοδοχεῖο Κάραβελ πρὸς ἐνημέρωση τοῦ λαοῦ γιὰ τὴν καύση τῶν νεκρῶν, ἐν ὄψει τῆς εἰσαγωγῆς στὴ Βουλὴ τοῦ σχετικοῦ Νομοσχεδίου ἀπὸ τὴν κυβέρνηση Σημίτη.
.             Ἄλλη ἄποψη ποὺ ἐκφράζεται εἶναι πὼς ἡ ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου νὰ μὴν τελεῖ τὴν ἐξόδιο ἀκολουθία σὲ ἄνθρωπο ποὺ θὰ ὁδηγηθεῖ στὸ κρεματόριο εἶναι ἄδικη ἔναντι τοῦ νεκροῦ καὶ τῆς οἰκογενείας του καὶ ἰδιοτελής, «ἀφοῦ εἶναι γνωστὴ ἡ βιομηχανία ποὺ κρύβεται πίσω ἀπὸ κάθε κηδεία». Ὡς πρὸς τὸ ἄδικο τῆς ἀπόφασης, ἡ Ἐκκλησία ἐξηγεῖ τὴν θέση της καὶ ὁ καθένας ἐλεύθερα παίρνει τὴν ἀπόφασή του. Ὡς πρὸς τὴν ἰδιοτέλεια, ὅποιος ἔχει θάψει κάποιον δικό του γνωρίζει ὅτι ψιχία πληρώνει στὴν Ἐκκλησία. Ὁ τάφος καὶ τὸ κυλικεῖο ἀνήκουν στὸν Δῆμο. Ἀντίθετα στὸ κρεματόριο δαπανῶνται πολλὰ χρήματα. Ὁ ἐργολάβος κηδειῶν καὶ στὶς δύο περιπτώσεις πληρώνεται τὰ περισσότερα…

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ καὶ Η ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ-ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΟΨΗ-3

ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ
ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ-ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΟΨΗ
-Γ´-

τοῦ Ἰωάννη Ν. Μαρκᾶ,
πτυχιούχου Θεολογίας Α.Π.Θ. (M. Th.)
Ὁμιλία στὸν Ι. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου 06.11.2019

Μέρος Α´: ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ καὶ Η ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ-ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΟΨΗ-1
Μέρος Β´: ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ καὶ Η ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ-ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΟΨΗ-2

.             Καὶ ποιά θὰ εἶναι αὐτὴ ἡ γενικὴ ἠθική, ποὺ θὰ γιγαντώσει τὸ πνεῦμα τῆς ἀποστασίας στὴν ἀνθρωπότητα; Θα εἶναι αὐτὴ ἡ ἔκφυλη ἠθικὴ ποὺ ἐπικρατοῦσε τὸν καιρὸ τοῦ Νῶε καὶ τοῦ Λώτ, ἀπαντᾶ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος: «καὶ καθὼς ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις Νῶε οὕτως ἔσται καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου· ἤσθιον, ἔπινον, ἐγάμουν, ἐξεγαμίζοντο, ἄχρι ἧς ἡμέρας εἰσῆλθε ὁ Νῶε εἰς τὴν κιβωτόν, καὶ ἦλθεν ὁ κατακλυσμὸς καὶ ἀπώλεσεν ἅπαντας. Ὁμοίως καὶ ὡς ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις Λώτ· ἤσθιον, ἔπινον, ἠγόραζον, ἐπώλουν, ἐφύτευον, ᾠκοδόμουν· ᾗ δὲ ἡμέρα ἐξῆλθε Λὼτ ἀπὸ Σοδόμων, ἔβρεξε πῦρ καὶ θεῖον ἀπ᾽ οὐρανοῦ καὶ ἀπώλεσεν ἅπαντας. κατὰ τὰ αὐτὰ ἔσται ᾗ ἡμέρα ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀποκαλύπτεται.» [61].
.             Μὲ βάση λοιπὸν τὸν συγκλονιστικὸ αὐτὸ προειδοποιητικὸ λόγο τοῦ Κυρίου καὶ τὴν ἀναφορὰ ποὺ κάνει γύρω ἀπὸ τὴν ἠθικὴ ποὺ ἐπικρατοῦσε στὴν ἐποχὴ τοῦ Νῶε καὶ τῶν Σοδόμων, ἀντιλαμβανόμαστε πὼς στὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀντιχρίστου, κατ’ ἐξοχὴν σημεῖο ἀναφορᾶς αὐτῆς τῆς ἠθικῆς παρακμῆς θὰ εἶναι (καὶ) ἡ ὁμοφυλοφιλία. Κοινό στοιχεῖο τῶν δύο ἐποχῶν καὶ πρωτογενὲς αἴτιο ποὺ ὁδηγεῖ στὸ θανάσιμο ἁμάρτημα τῆς ὁμοφυλοφιλίας, ἡ ὑπερηφάνεια [62] καὶ δευτερευόντως ἡ καλοπέραση [63]. Λέει χαρακτηριστικὰ ὁ προφήτης Ἰεζεκιήλ: «πλὴν τοῦτο τὸ ἀνόμημα Σοδόμων τῆς ἀδελφῆς σου, ὑπερηφανία· ἐν πλησμονῇ ἄρτων καὶ ἐν εὐθηνίᾳ οἴνου ἐσπατάλων αὐτὴ καὶ αἱ θυγατέρες αὐτῆς.» [64]. Ἡ σύνδεση αὐτὴ μᾶς φέρνει ἀμέσως στὸ νοῦ τὴν ἀποστροφὴ ποὺ ἔνιωσε ὁ Θεὸς μπροστὰ στὴν ἀκόλαστη κοινωνία τῶν Σοδόμων [65], κάτι ποὺ τὸν ἐξώθησε στὴν ἀπόφαση νὰ καταστρέψει ὁλοσχερῶς τὴν περιοχὴ γύρω ἀπὸ τὴ σημερινὴ «Νεκρὰ Θάλασσα» [66], ὡς μία προειδοποίηση γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα ὅλων τῶν ἐποχῶν καὶ κυρίως τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν · «ὅπως τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορρα καὶ οἱ γύρω τους πόλεις, ποὺ καταπόρνευσαν μὲ τρόπο ὅμοιο μὲ αὐτοὺς καὶ πῆγαν πίσω ἀπὸ διαφορετικὴ σάρκα, εἶναι μπροστά μας παράδειγμα, ἀφοῦ τιμωρήθηκαν μὲ καταδίκη αἰώνιας φωτιᾶς»[67].
.             Ἔτσι λοιπόν, οἱ περιοχὲς πέριξ τῶν Σοδόμων καὶ Γομόρρων πλήρωσαν μὲ τὸ ἐπιτίμιο τοῦ θανάτου τὴν ἀλαζονεία καὶ τὴν ὑπερηφάνειά τους ἀπέναντι στὴν καταπάτηση τῶν φυσικῶν νόμων καὶ λειτουργιῶν ποὺ θέσπισε ὁ Θεὸς στὸν κτιστὸ κόσμο· «καὶ ἐμεγαλαύχουν καὶ ἐποίησαν ἀνομήματα ἐνώπιον ἐμοῦ, καὶ ἐξῇρα αὐτὰς καθὼς εἶδον», θὰ μᾶς ἑρμηνεύσει ξανὰ ὁ προφήτης Ἰεζεκιήλ [68]. Η τιμωρία ὅμως τῶν ἀνόμων τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν θὰ εἶναι κατὰ πολὺ βαρύτερη ἀπὸ ἐκείνη τῆς κοινωνίας τῶν Σοδόμων, διότι, ὅπως ἐξηγεῖ ὁ Μέγας Βασίλειος, οἱ ἄνθρωποι ἐκεῖνοι οἱ σοδομίτες εἶχαν κι ἕνα ἐλαφρυντικό, ἄσχετα ἐὰν αὐτὸ δὲν ἦταν ἀρκετὸ γιὰ νὰ τοὺς σώσει: τὸ γεγονὸς πὼς ἔζησαν στὴν πρὸ Νόμου ἐποχὴ καὶ δὲν γνώριζαν μὲ ἀκρίβεια αὐτὰ ποὺ γνώριζαν ὅσοι ἔζησαν μετὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ Μωυσῆ, ὁ ὁποῖος τοὺς παρέδωσε, μόλις κατέβηκε ἀπὸ τὸ Σινά, γραπτῶς τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι, στὴν περίπτωσή τους θὰ ἰσχύσει ὅ, τι ἴσχυσε στὴν περίπτωση, ὄπου «ὁ μὲν Κάιν ἑπτὰ φορὰς ἐτιμωρήθη, ὁ δὲ Λάμεχ ἑπτὰ φορὰς τὸ ἑβδομήκοντα» [69], ἂν καὶ ὁ τελευταῖος διέπραξε τὸ ὅμοιο ἁμάρτημα τοῦ φόνου [70].
.             Στὸ ἴδιο μῆκος κύματος καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἀναφέρει συμπληρωματικά, πρὸς σωφρονισμὸ ὅσων συνεχίζουν νὰ ἀσεβοῦν, τὰ ἑξῆς: «τί λοιπόν; Ἐπειδὴ τιμωρήθηκαν ἐκεῖνοι μὲ τέτοιο τρόπο, δὲν ὑπάρχουν καὶ τώρα πολλοὶ ποὺ διαπράττουν τὰ ἴδια ἁμαρτήματα μὲ ἐκείνους καὶ ὅμως δὲν τιμωροῦνται; Ναί· ὅμως αὐτὸ θὰ προκαλέσει μεγαλύτερη τιμωρία σὲ αὐτοὺς ποὺ πίπτουν στὰ ἴδια παραπτώματα. Ὅταν δὲν συνετιζόμαστε οὔτε ἀπὸ τὰ ὅσα συνέβησαν σὲ ἐκείνους, οὔτε κερδίζουμε κάτι ἀπὸ τὴ μακροθυμία τοῦ Θεοῦ, σκέψου, ὅτι καθιστοῦμε σφοδρότερο ἐκεῖνο τὸ ἄσβεστο πῦρ ἐναντίον καὶ κάνουμε τὸν σκώληκα φοβερότερο.» [71].
.             Ἄρα, ἂς μὴν ὑπάρχει ἐπανάπαυση στὴ σημερινὴ ἐποχὴ καὶ σκόπιμη παρερμηνεία τῆς μακροθυμίας τοῦ Θεοῦ. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ποὺ ἀσχολήθηκαν μὲ τὴν ἐσχατολογικὴ γραμματεία, ἅπαντες συγκλίνουν κι αὐτοὶ μὲ τὴ σειρά τους στὴν ἄποψη πὼς οἱ ἄλογες ἐπιθυμίες τῶν ἀνθρώπων θὰ κυριαρχήσουν κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀντιχρίστου, ἀφήνοντας ὁρισμένοι ἐξ αὐτῶν ὡς παρακαταθήκη μία σειρὰ προφητειῶν ποὺ μᾶς προειδοποιοῦν συγκεκριμένα γιὰ τὰ ἐπερχόμενα σημεῖα τῶν καιρῶν. Μάλιστα, μία ἀπὸ τὶς πιὸ γνωστὲς προφητεῖες στὴν πατερικὴ γραμματεία κάνει λόγο ἀνοιχτὰ γιὰ τὸ θέμα τῆς ὁμοφυλοφιλίας καὶ εἶναι αὐτὴ τοῦ –ἐκ Δύσεως ὁρμώμενου καὶ ἄριστου γνώστη τῆς παραδόσεως τῆς Ἀνατολῆς- ἁγίου Ἱερώνυμου (347-420 μ. Χ.), ποὺ ἀναφέρει, κατὰ τρόπο ξεκάθαρο, πὼς «ὅταν θὰ πολλύνει ἡ ἀρσενοκοιτία πάνω στὴ γῆ, τότε θὰ καταστραφεῖ ὁ κόσμος καὶ θὰ ἔρθει ὁ Χριστὸς ξανὰ στὴ γῆ» [72].
.             Στὴν ἴδια κατεύθυνση καὶ ἀκόμα πιὸ ἀναλυτικὸς ὁ ὅσιος Νεῖλος ὁ Μυροβλήτης προφητεύει γιὰ τὴν ἐποχή μας , λέγοντας τὰ ἑξῆς: «…Κατὰ τὸ 1900 ἔτος, βαδίζοντες πρὸς τὸν μεσασμὸ τοῦ 8ου αἰῶνος, ἄρχεται ὁ κόσμος τοῦ καιροῦ ἐκείνου νὰ γίνεται ἀγνώριστος. Ὅταν πλησιάσει ὁ καιρὸς τῆς ἐλεύσεως τοῦ Ἀντιχρίστου, θὰ σκοτισθῆ ἡ διάνοια τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὰ πάθη τῆς σάρκας, καὶ θὰ πληθυνθεῖ σφόδρα ἡ ἀσέβεια καὶ ἡ ἀνομία. Τότε ἄρχεται ὁ κόσμος νὰ γίνεται ἀγνώριστος… Θὰ μετασχηματίζονται οἱ μορφὲς τῶν ἀνθρώπων καὶ δὲν θὰ γνωρίζονται οἱ ἄνδρες ἀπὸ τὶς γυναῖκες διὰ τῆς ἀναισχύντου ἐνδυμασίας καὶ τῶν τριχῶν τῆς κεφαλῆς (…………) Οἱ πορνεῖες, μοιχεῖες, ἀρσενοκοιτίες, κλοπὲς καὶ φόνοι θὰ πολιτεύονται ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ καὶ διὰ τὴν ἐνέργειαν τῆς μεγίστης ἁμαρτίας καὶ ἀσελγείας οἱ ἄνθρωποι θέλουν στερηθεῖ τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὅπου ἔλαβαν εἰς τὸ Ἅγιον Βάπτισμα καθὼς καὶ τὴν τύψιν καὶ τὸν ἔλεγχο τῆς συνειδήσεως (…………….)» [73].
.                 Ἂς ἀρκεστοῦμε ὅμως σὲ αὐτὲς τὶς δύο ἐνδεικτικὲς προφητεῖες. Τὸ ἂν ἐκπληρώνονται αὐτὲς σήμερα, ἐκτιμοῦμε πὼς μπορεῖ εὔκολα ὁ κάθε πιστός της ἐποχῆς μας νὰ κάνει τὴν σχετικὴ ἀναγωγὴ καὶ νὰ βρεῖ τὴ σωστὴ ἀπάντηση. Ἄλλωστε, σὲ κάθε περίπτωση, ὁ ἴδιος ὁ Κύριος, μᾶς ἔδωσε τὰ κριτήρια ἐκεῖνα ποὺ θὰ μᾶς βοηθήσουν νὰ ἀναγνωρίσουμε τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν, πάντα μὲ τὴν προϋπόθεση ὅτι θὰ βρισκόμαστε σὲ κατάσταση διαρκοῦς νήψεως καὶ αὐξημένης ἑτοιμότητας· « Ἀπὸ δὲ τῆς συκῆς μάθετε τὴν παραβολήν. ὅταν ἤδη ὁ κλάδος αὐτῆς γένηται ἁπαλὸς καὶ τὰ φύλλα ἐκφύῃ, γινώσκετε ὅτι ἐγγὺς τὸ θέρος· οὕτω καὶ ὑμεῖς ὅταν ἴδητε ταῦτα πάντα, γινώσκετε ὅτι ἐγγὺς ἐστιν ἐπὶ θύραις.» [74] .

Δ΄ ΜΕΡΟΣ: ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Περὶ ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τὴν ὁμοφυλοφιλία

.             Ἡ παροῦσα ὁμιλία ἀναλώθηκε στὸ νὰ καταδείξει, κατὰ τὸ δυνατὸν ὅσο πιὸ διεξοδικὰ καὶ μέσα ἀπὸ πολλὲς ὀπτικὲς γωνίες, τὶς σοβαρὲς σωτηριολογικὲς ἐπιπτώσεις ποὺ ἐπιφέρει στὸν ἄνθρωπο τὸ κορυφαῖο σαρκικὸ ἁμάρτημα τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Ἐκτιμοῦμε πὼς ἡ ἀναίδεια, μὲ τὴν ὁποία ἐξαπλώνεται στὶς μέρες μας ἡ παρὰ φύσιν –ὀργανικὰ- πορνεία, ἔχει ὡς θεμέλιο καὶ βάση τὴν παραχαλάρωση τοῦ χριστιανικοῦ κηρύγματος, πάνω στὰ κατὰ φύσιν –ὀργανικὰ- πορνικὰ ἁμαρτήματα. Εἶναι πασίδηλο πὼς τὶς τελευταῖες δεκαετίες ἔπαψε νὰ ἀκούγεται ἀπὸ ἄμβωνος ἡ πατερικὴ γνωμοδότηση πὼς γενικότερα ἡ πορνεία εἶναι θανάσιμο ἁμάρτημα, μὲ ἐξ ἴσου ὀλέθριες σωτηριολογικὲς ἐπιπτώσεις. Αὐτὴ ἡ σιγὴ ἀσυρμάτου, ἢ ἀκόμη καὶ ἡ ἀμνήστευση τῶν σαρκικῶν ἁμαρτημάτων ἐκ μέρους ὁρισμένων ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν καὶ ποιμένων, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὸν ἀνελέητο βομβαρδισμὸ ποὺ δέχεται ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὰ γνωστὰ κέντρα ποὺ προωθοῦν τὸν «Πανσεξουαλισμό», λειτούργησε σὰν μία χιονοστιβάδα στὴν κοινωνία, ποὺ πλέον εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ ἐλεγχθεῖ. Καὶ ὄντως ἡ αἴσθηση ποὺ ὑπάρχει εἶναι ὅτι στὴν ἐποχή μας, ἡ κατάσταση πάνω σὲ αὐτὸ τὸ θέμα μοιάζει νὰ εἶναι ἀνεξέλεγκτη. Τὰ πάθη ἔχουν γιγαντωθεῖ καὶ ἡ ἀνθρωπότητα εἶναι μεθυσμένη ἀπὸ τὸν οἶνο τῆς πορνείας, ὅπως ἀναφέρει ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη: «ὅτι ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τῆς πορνείας αὐτῆς πέπωκαν πάντα τὰ ἔθνη, καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς μετ᾽ αὐτῆς ἐπόρνευσαν, καὶ οἱ ἔμποροι τῆς γῆς ἐκ τῆς δυνάμεως τοῦ στρήνους αὐτῆς ἐπλούτησαν.» [75].
.             Κάνοντας στὸ σημεῖο αὐτὸ μία σχετικὴ χρήσιμη παρένθεση, θὰ παρατηρήσουμε ὅτι ὁ ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος ἐπισημαίνει μέσα ἀπὸ τὴν θεόπνευστη διδασκαλία του, τὸ πόσο τραγικὸ εἶναι νὰ ἀφήνεις τὰ πάθη νὰ γιγαντώνονται. Τονίζει δὲ μὲ παραβολικὸ τρόπο πὼς τὰ πάθη ὁμοιάζουν μὲ σκυλάκια, ποὺ συνηθίζουν νὰ τριγυρίζουν στὰ σφαγεῖα καὶ φεύγουν μόνο ἂν τὰ φωνάξεις ἐναντίον τους, διαφορετικά, ἂν τὰ ἀφήσεις, ὁρμοῦν στὰ κρέατα σὰν ὑπερμεγέθη λιοντάρια. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ συνιστᾶ: «Ἐξουδένωσον τὴν μικρὰν ἐπιθυμίαν, ἵνα μὴ ἐνθυμηθῇς τὴν σφοδρότητα τῆς πυρώσεως αὐτῆς. Διότι ἡ ὑπὲρ τῶν μικρῶν πραγμάτων ὑπομονὴ τῶν μεγάλων πραγμάτων τὸν κίνδυνο ἀποσοβεῖ. Ἀδύνατον γὰρ κατακρατῆσαι τῶν μεγάλων πραγμάτων, ἐὰν μὴ νικήσῃς τὰ εὐτελέστερα» [76].
.             Παρόλη ὅμως τὴ δύσκολη κατάσταση ποὺ ἔχει διαμορφωθεῖ στὴν ἐποχή μας καὶ παρόλο τὸ βομβαρδισμὸ ποὺ δεχόμαστε ὑπὲρ τῆς ὁμοφυλοφιλίας, ἡ ἐντολὴ ποὺ ἔχουμε ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ εἶναι νὰ μὴν ἀδιαφοροῦμε καὶ νὰ ἀγωνιζόμαστε. Γιατί, ἂν αὐτοὶ ποὺ ἀναμειγνύονται σὲ ἀπαγορευμένα ἔργα, διαπράττουν μολυσμὸ τῆς σαρκός, ὅσοι τοὺς παρακολουθοῦν καὶ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴν κατάντια τους, αὐτοὶ διαπράττουν μολυσμὸ τοῦ πνεύματος, θὰ μᾶς πεῖ ὁ Μέγας Βασίλειος [77]. Πῶς λοιπὸν πρακτικὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ βοηθήσει; Καταρχάς, ἀποκτώντας τὴν προαίρεση τοῦ Λώτ, ἀπαντᾶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Βλέποντας τοὺς ἀδελφούς μας νὰ βρίσκονται στὸ βάραθρο τῆς ἀσέβειας καὶ σχεδὸν κάτω ἀπὸ τὸ φάρυγγα τοῦ διαβόλου, νὰ ἐκφέρουμε μερικὲς φορὲς καὶ ἐφ᾽ ὅσον οἱ περιστάσεις τὸ ἐπιτρέπουν, κάποιο λόγο ἐποικοδομητικό, μία συμβουλὴ ἢ μία παραίνεση [78].
.             Προέχει ἑπομένως, ὡς ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη, νὰ λέμε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους. Νὰ μεταφέρουμε ἀνόθευτη τὴ διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ νὰ τονίζουμε διαρκῶς, ὅπως προαναφέραμε, τὶς ἀρνητικὲς σωτηριολογικὲς συνέπειες ποὺ ἔχει ἡ θανάσιμη ἁμαρτία ποὺ λέγεται ὁμοφυλοφιλία, προτρέποντας σὲ μετάνοια καὶ ἐξομολόγηση σὲ ὅσους καλοπροαίρετα ρωτοῦν, διότι πολλοὶ ποὺ νοσοῦν ἀπὸ τὴ μεγάλη αὐτὴ ἀσθένεια, δὲν ἔχουν τὴν αἴσθηση πὼς νοσοῦν, ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἀγνοοῦν τὰ περὶ ψυχικῆς ὑγείας ἐξ ἐπόψεως Ὀρθοδόξου [79]. Ας μιμηθοῦμε λοιπὸν τὸν Ἀπόστολο Παῦλο κι ἂς ἐπαναλαμβάνουμε διαρκῶς τὰ λόγια του: «μὴ πλανᾶσθε· οὔτε πόρνοι οὔτε εἰδωλολάτραι οὔτε μοιχοὶ οὔτε μαλακοὶ οὔτε ἀρσενοκοίται οὔτε πλεονέκται οὔτε κλέπται οὔτε μέθυσοι, οὐ λοίδοροι, οὐχ ἅρπαγες βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσι.» [80]. Διότι στὸ θέμα αὐτὸ δὲν χωροῦν ἐκπτώσεις καὶ ἅπαντες θὰ πρέπει νὰ ἔχουν στὸ νοῦ τους αὐτὸν τὸν δυσμενῆ παύλειο στίχο. Ὅπως φυσικὰ θὰ πρέπει νὰ ἔχουν στὸ νοῦ τους καὶ τὸν ἑπόμενο εὐμενῆ παύλειο στίχο, ἐφ᾽ ὅσον ὑπάρξει πραγματικὴ μετάνοια: «καὶ ταῦτα τινὲς ἦτε· ἀλλὰ ἀπελούσασθε, ἀλλὰ ἡγιάσθητε, ἀλλὰ ἐδικαιώθητε ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ καὶ ἐν τῷ Πνεύματι τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.» [81].

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

[1] PG 37, 1377

[2] Ἁγίου Μακαρίου Αἰγυπτίου, Ὁμιλία Ε΄, PG 34, 493

[3] Ἁγίου Ἰσαὰκ Σύρου, ΠΓ΄. Περὶ ψυχῆς καὶ παθῶν καὶ καθαρότητας τοῦ νοῦ κατὰ ἐρωταπόκριση, Φιλοκαλία, ΕΠΕ, τόμος 8Γ, σελ. 200.

[4] Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, Διάλογος κατὰ Μανιχαίων, PG94, 1505-1584.

[5] «Πάντα μὲν οὒν ἄτιμα τὰ πάθη, μάλιστα δὲ ἡ κατὰ τῶν ἀρρένων μανία», Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Ὁμιλία Ε΄.=Δ΄. , PG60, 415.

[6] Ἁγίου Γρηγορίου Θεολόγου, Λόγος 38, PG36, 321.

[7] Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, κς΄. Περὶ ἀνθρώπου, Ἔκδοσις ἀκριβής της Ὀρθοδόξου πίστεως, PG94, 917.

[8] Μεγάλου Βασιλείου, Η΄. Εἰς τὸ «Πρόσεχε σεαυτῷ», PG31, 197.

[9] Αὐτὴ τὴν παρατήρηση ἂς τὴν προσέξουν ἰδιαιτέρως οἱ ἐραστὲς τῆς μεταπατερικῆς θεολογίας, οἱ ὁποῖοι δηλητηριασμένοι καθὼς εἶναι ἀπὸ τὰ «θεολογικὰ» λήμματα τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Προτεσταντισμοῦ, φτάνουν στὴ βλασφημία νὰ εἰσάγουν «φύλο» στὸ Θεό, καὶ νὰ ὁμιλοῦν μὲ ἀφροσύνη περὶ «θηλυκῆς πλευρᾶς» τοῦ Θεοῦ, στὰ πλαίσια τῆς λεγόμενης φεμινιστικῆς θεολογίας.

[10] Ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης, ις΄. Ἐξέταση τοῦ θείου ρητοῦ ποὺ λέγει «ἂς κάνομε ἄνθρωπο κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωση δική μας», PG44, 177.

[11] Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, ε΄. Περὶ ἀντιλογίας πρὸς Θεόν, καὶ ὅτι οὐ δεῖ ἀντιλέγειν ἢ δικαιολογεῖσθαι πρὸς Θεόν, PG95, 1093.

[12] Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, η΄. Περὶ τῆς ἀνθρώπου πλάσεως καὶ κατασκευῆς, PG95, 1097.

[13] Δημητρίου Ι. Τσελεγγίδη, Ἡ σωτηριολογία τοῦ Λούθηρου-Συμβολὴ στὴ μελέτη τῆς Θεολογίας τοῦ Λούθηρου ἀπὸ ὀρθόδοξη ἄποψη, Ἐκδόσεις Π. Πουρναρᾶ, Θεσσαλονίκη 2007, σέλ. 40.

[14]  ὅ. π. , σέλ. 58.

[15]  Ἐπιπλέον ὁ Λούθηρος ἔφτασε στὸν παραλογισμὸ νὰ «δογματίσει» πὼς ἀρκεῖ μόνον ἡ πίστη (sola fide) γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ ἄνθρωπος, ἀλλὰ ἀκόμα κι αὐτὴ (ἡ πίστη) ἀποτελεῖ δῶρο τῆς θείας βούλησης καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιτευχθεῖ ἐκ τῆς βουλήσεως τοῦ ἀνθρώπου.

[16]  Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Β΄. «Ἐνῶ καὶ ἐκληρώθημεν προορισθέντες κατὰ πρόθεσιν τοῦ τὰ πάντα ἐνεργοῦντος κατὰ τὴν βουλὴν τοῦ θελήματος αὐτοῦ κτλ.», PG62, 17.

[17]  Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, κζ΄. Περὶ ἡδονῶν, PG94, 929.

[18] Ἁγίου Ἰωάννου Σιναΐτου, ΚΛΙΜΑΞ, Λόγος ΙΕ΄, Περὶ Ἁγνείας, Ι. Μ. Παρακλήτου, Ὠρωπὸς Ἀττικῆς 1999, σέλ. 216.

[19]  Στὴν πραγματικότητα, ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, στὸ σημεῖο αὐτό, ἑρμηνεύει τὸ χωρίο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου «φεύγετε τὴν πορνείαν. πᾶν ἁμάρτημα ὃ ἐὰν ποιήση ἄνθρωπος ἐκτός του σώματος ἐστιν, ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει.», Ἃ΄ Κόρ. στ΄ 18.

[20] Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Εἰς τό, «Πᾶν ἁμάρτημα, ὁ ἐὰν ποιήση ἄνθρωπος, ἐκτός του σώματος ἐστίν», PG64, 465.

[21] Στὸ σημεῖο αὐτὸ νὰ διευκρινίσουμε πὼς ἀκόμα καὶ ἡ συνήθης πορνικὴ σχέση μεταξὺ ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς ἀποτελεῖ μία παρὰ φύση κατάσταση, μὲ τὴν ἔννοια πὼς κάθε τί ποὺ κινεῖται ἔξω ἀπὸ τὸ κατὰ φύση τῆς δημιουργίας εἶναι μία παρὰ φύση κατάσταση καὶ ἄρα ἁμαρτία. «Μόνο ἡ ἁμαρτία εἶναι παρὰ φύση, ποὺ εἶναι ἑκούσιο καὶ αὐθαίρετο, κάκιστο πάθος καὶ φθορὰ τῆς ψυχῆς», θὰ μᾶς πεῖ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς (PG95, 109). Ἑπομένως, ὁ ἐσκεμμένος διαχωρισμὸς ποὺ κάνουν οἱ Πατέρες ἀνάμεσα σὲ κατὰ φύσιν καὶ παρὰ φύσιν πορνεία, γίνεται καθαρὰ μὲ ὅρους ἀνθρώπινης φυσιολογίας καὶ βιολογίας, μὲ σκοπὸ νὰ παρουσιαστεῖ, ὄχι ἡ δικαίωση τῆς «φυσιολογικῆς» πορνείας, ἀλλὰ τὸ μέγεθος τῆς ἀνατροπῆς αὐτῆς τῆς ἴδιας τῆς δημιουργίας ἀπὸ τὴν παρὰ φύσιν πορνεία.

[22] Γέν. 1, 26

[23] Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Ε΄.=Δ΄. «Διὰ τοῦτο παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς πάθη ἀτιμίας κτλ.», PG60, 415.

[24] Γέν. 1, 27

[25] Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, Περὶ παρθενίας, PG94, 1205.

[26] Ἁγίου Συμεὼν Νέου Θεολόγου, α. Μερικὴ φυσιολογία γιὰ τὴν κτίση τοῦ κόσμου καὶ τὴν πλάση τοῦ Ἀδάμ, ΕΠΕ, τόμος 19Β, σέλ. 104-112.

[27] Γέν. 2, 18

[28] Γέν. 2, 20

[29] Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ὁ Ἀδὰμ δὲν τρόμαξε, οὔτε ἐνίωσε ἔκπληξη ὅταν εἶδε ἐνώπιόν του τὴν Εὕα γιὰ πρώτη φορά, ἀντιθέτως τὴν ἀναγνώρισε ἀμέσως καὶ ἀναφώνησε «τοῦτο νῦν ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων μου καὶ σὰρξ ἐκ τῆς σαρκός μου», Γέν. 2, 23.

[30] Ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας, Δ΄. Γιατί δημιούργησε τὴ γυναίκα ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ Ἀδάμ, PG75, 1421.

[31] Ἁγίου Ἰσίδωρου Πηλουσιώτη, 243. Στὸν Εὐδαίμονα. Στὸ χωρίο «Αὐτὴ θὰ ὀνομασθεῖ γυναίκα ἐπειδὴ ἔγινε ἀπὸ τὸν ἄνδρα της», PG78, 921.

[32] Γέν. 2, 23  «αὕτη κληθήσεται γυνή, ὅτι ἐκ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς ἐλήφθη αὔτη».

[33] Γέν. 2, 22

[34] Γέν. 2, 24

[35] Ὅλα αὐτὰ ἐπαναλαμβάνουμε καθίστανται νόμιμα πνευματικῶς μόνο μέσα στὸ μυστήριο τοῦ Γάμου, τὸ ὁποῖο τελεῖται «εἰς Χριστὸν καὶ εἰς τὴν ἐκκλησίαν.» (Ἐφεσ. ἐ΄ 32). Ἐκεῖ ποὺ τὸ ἀνδρόγυνο καλεῖται νὰ ἀθληθεῖ καὶ νὰ ἀσκηθεῖ στὴν παλαίστρα τοῦ οἰκογενειακοῦ βίου καὶ νὰ ἐκπληρώσει, μέσα ἀπὸ τὶς χαρές, τὶς θλίψεις καὶ τοὺς πειρασμοὺς τοῦ παρόντος βίου, τὴν σωτηριολογικὴ τοῦ πορεία. Σὲ μία τέτοια ἐπιτυχημένη -ὡς πρὸς τὸ σωτηριολογικὸ σκέλος- πορεία, ἡ δυαδικὴ σχέση τοῦ ζευγαριοῦ, ἀναβαθμίζεται κατὰ χάριν καὶ ἁγιοπνευματικῶς σὲ τριαδικὴ σχέση, συμπορευόμενοι στὴ σχέση τους μὲ τὸν Χριστὸ καὶ προγευόμενοι τῆς μελλούσης βασιλείας τῶν Οὐρανῶν «ἐδῶ καὶ τώρα» μὲ τὴ μορφὴ ἀρραβώνα.

[36] Γέν. 1, 31

[37] Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου, Ε΄.=Δ΄. «Διὰ τοῦτο παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς πάθη ἀτιμίας κτλ.», PG60, 415.

[38] Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου, μβ΄. Ἑξαναστάντες δὲ οἱ ἄνδρες ἐπέβλεψαν ἐπὶ πρόσωπον Σοδόμων καὶ Γομόρρας, PG54, 385.

[39] Παροιμ. 11, 20

[40] Διαταγὲς τῶν Ἀποστόλων, Περὶ παιδεραστίας, πορνείας καὶ μοιχείας καὶ ἀποφυγῆς αὐτῶν, PG1, 984.

[41] Α΄ Ἰω. γ΄ 8

[42] Ἁγίου Μακαρίου Αἰγυπτίου, Β΄. Περὶ τῆς βασιλείας τοῦ σκότους, δηλαδὴ τῆς ἁμαρτίας, καὶ ὅτι μόνος ὁ Θεὸς μπορεῖ ν’ ἀφαιρεῖ ἀπὸ μᾶς τὴν ἁμαρτία καὶ νὰ μᾶς ἐλευθερώσει ἀπὸ τὴ δουλεία τοῦ ἄρχοντα τοῦ πονηροῦ ΄, PG34, 464.

[43] Ὁσίου Νείλου, β΄. Περὶ πορνείας, PG79, 1444.

[44] Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου, ΚΗ΄. Ἐμβάντι δὲ αὐτῶ εἰς τὸ πλοῖον, ἠκολούθησαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ κτλ., PG57, 349.

[45] Βλ. σχετικῶς Ἀρχιμανδρίτου Ἰουστίνου Πόποβιτς, ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ-ΜΕΛΕΤΗΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ, Ἐκδοτικὸς Οἴκος «Ἀστήρ», Ἀθήνα 1987.

[46] π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζοπούλου, Νεοσατανισμὸς-Ὀρθόδοξη θεώρηση καὶ ἀντιμετώπιση, Ἐκδόσεις Διάλογος, Ἀθήνα 1996, σέλ. 118.

[47] Βλ. ὅ. π. , σελ. 119-120, 203 καὶ 205.

[48] Βλ. ὅ. π. , σελ. 63.

[49] Βλ. ὅ. π. , σελ. 119.

[50] Βλ. ὅ. π. , σελ. 204.

[51] Βλ. ὅ. π. , σελ. 124-125.

[52] Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ στενὴ σχέση ἀνάμεσα στὸ νεοσατανισμὸ καὶ τὴν ὁμοφυλοφιλία, ἐκδηλώνεται στὴν ἐποχὴ μᾶς ἀπροκάλυπτα πλέον. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα ἡ τελετὴ τοῦ 2014 τῶν μουσικῶν βραβείων Grammys, ἡ ὁποία ἐξελίχθηκε σὲ μία γιορτὴ ἀποθέωσης τοῦ ἀποκρυφισμοῦ καὶ τῆς ὁμοφυλοφιλικῆς ἀτζέντας, μὲ ἕνα καταιγισμὸ συγκεκριμένων μηνυμάτων καὶ συμβολισμῶν. Παρόλο τὸ φυσιολογικὸ μούδιασμα ἐκ μέρους τῶν θεατῶν, ὅπως γίνεται εὔκολα ἀντιληπτὸ δὲν καταγράφηκε σχετικὸς προβληματισμὸς ἢ ἀντίδραση. Συνήθως ἡ στάση ποὺ κρατᾶ ὁ ἀποχριστιανισμένος δυτικὸς κόσμος, μετὰ τὸ ἀρχικὸ σὸκ ποὺ ὑφίσταται, εἶναι ἡ ἁπλὴ παρακολούθηση τῶν γεγονότων, κάτι ποὺ ὁδηγεῖ στὴν συνήθεια καὶ ἀπὸ ἐκεῖ τελικά, στὴν ἀδιαφορία. Γιὰ περισσότερα, βλ. σχετικὰ στὴν ἱστοσελίδα: redskywarning.blogspot.gr/2014/01/grammys.html

[53] π. Ἀντωνίου Ἀλεβιζόπουλου, Νεοσατανισμὸς-Ὀρθόδοξη θεώρηση καὶ ἀντιμετώπιση, Ἐκδόσεις Διάλογος, Ἀθήνα 1996, σέλ. 149.

[54] Βλ. ὅ. π. , σέλ. 138-139.

[55] Ἁγίου Θεοδώρου Στουδίτου, Πρὸ Φώτων, Κυριακοδρόμιον, Ἅγιον Ὅρος, σέλ. 644.

[56] Β΄ Θεσ. β΄ 7

[57] Β΄ Θεσ. β΄ 8

[58] Β΄ Θεσ. β΄ 3

[59] Ἰω. ε΄ 43

[60] Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσιανίνωφ, Θαύματα καὶ σημεῖα, Ἔκδοση Ι.Μ. Νικοπόλεως, Πρέβεζα 2000, σέλ. 47-48.

[61] Λούκ. ἲζ΄ 26-30

[62] Δὲν εἶναι λοιπὸν τυχαῖο πὼς τὸ ἁμαρτωλὸ στοιχεῖο τῆς ὑπερηφάνειας εἶναι αὐτὸ ποὺ κυριαρχεῖ σήμερα ὡς βασικὸ σύνθημα στὶς διάφορες αἰσχρὲς ποικιλόμορφες ἐκδηλώσεις ποὺ διεξάγονται, στὰ πλαίσια τῆς προπαγάνδας ποὺ συντελεῖται ὑπὲρ τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Αὐτὸ φανερώνει καὶ τὰ ἐλατήρια ὅσων κινοῦνται ἀναιδῶς πρὸς αὐτὴ τὴν κατεύθυνση, τὰ ὁποία κάθε ἄλλο παρὰ ταπεινὰ εἶναι.

[63] Λέει σὲ μία ὁμιλία του ὁ μακαριστὸς ἱερομόναχος π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος : «Τὰ ἁμαρτήματα τῶν Πενταπόλεων, μὲ πρωτεύουσα τὰ Σόδομα, ἦταν: 1) ἡ εὐημερία ἡ ἀπεριόριστη, ἡ εὐθυμία, ὁ πλοῦτος, 2) ἡ ἀσπλαχνία πρὸς τοὺς ἔχοντας ἀνάγκη, δηλαδὴ ἡ ἀπουσία ἐλεημοσύνης, 3) ἡ ἔσχατη ἠθικὴ ἐξαχρείωση, μέσα στὴν ὁποία κορυφαία ἦταν ἡ ὁμοφυλοφιλία, ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου». (Ἠσαΐας, ὁμιλία 4η) π. Ἄθ. Μυτιληναῖος.

[64] Ἰεζ. 16, 49 μτφ. «Ἀλλὰ ἡ παρανομία τῶν Σοδόμων, τῆς ἀδελφῆς σου αὐτῆς πόλεως, ἦτο ἡ ὑπερηφάνεια. Μέσα εἰς τὴν ἀφθονίαν τῶν ἄρτων καὶ τοῦ οἴνου καὶ τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν ἐζοῦσεν αὐτὴ καὶ αἳ κωμοπόλεις τῆς μίαν ἄσωτον καὶ σπάταλον ζωήν.

[65] Γέν. 18, 20 : «εἶπε δὲ Κύριος· κραυγὴ Σοδόμων καὶ Γομόρρας πεπλήθυνται πρὸς μέ, καὶ αἳ ἁμαρτίαι αὐτῶν μεγάλαι σφόδρα».

[66] Γέν. 19, 24-25 : «καὶ Κύριος ἔβρεξεν ἐπὶ Σόδομα καὶ Γόμορρα θεῖον, καὶ πῦρ παρὰ Κυρίου ἐξ οὐρανοῦ ΄ καὶ κατέστρεψε τὰς πόλεις ταύτας καὶ πάσαν τὴν περιχῶρον καὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας ἐν ταῖς πόλεσι καὶ τὰ ἀνατέλλοντα ἐκ τῆς γής».

[67] Ἰουδ. 7

[68] Ἰεζ. 16, 50   μτφ. «Ἦσαν καυχηματίαι καὶ ἡμάρταναν ἀναιδῶς ἐνώπιόν μου. Ἐπειδὴ δὲ ἐγὼ ἔβλεπα τὴν παράνομον αὐτὴν ζωήν των, τοὺς κατέστρεψα.».

[69] Γέν. 4, 24

[70] Μεγάλου Βασιλείου, μζ΄. Εἰ δεῖ τοῖς ἁμαρτάνουσιν ἐφησυχάζειν, PG31, 1113.

[71] Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου, μβ΄. Ἐξαναστάντες δὲ οἱ ἄνδρες ἐπέβλεψαν ἐπὶ πρόσωπον Σοδόμων καὶ Γομόρρας, PG54, 385.

[72] «Σᾶς τὸ ἔχω ξαναπεῖ, ἀλλὰ δὲν πειράζει νὰ τὰ ἐπαναλάβουμε, ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος εἶχε πεῖ τὸ ἑξῆς: «Ὅταν θὰ -προσέξτε αὐτό, ἐγὼ τὸ πιστεύω- ὅταν θὰ πολλύνει ἡ ὁμοφυλοφιλία στοὺς χριστιανικοὺς λαούς, -ἀδιανόητο τὸν καιρὸ ποὺ τὸ εἶπε ὅτι Χριστιανοὶ θὰ κατέληγαν νὰ εἶναι ὁμοφυλόφιλοι- τότε, [λέει], πλησιάζει τὸ τέλος τῆς Ἱστορίας». Στηρίχτηκε στὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορρα».

(Σειράχ, ὁμιλία 253η) π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος.

[73] Ὁλόκληρη ἡ προφητεία βρίσκεται στὸ βιβλίο «Εὐαγγελικὸς Κῆπος», τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυροβουνίου Κύπρου, καθὼς καὶ στὸ διαδίκτυο (ἐνδεικτικὰ) στὴν ἰστοσελίδα: http://www.impantokratoros.gr/B7CF7301.el.aspx

[74] Ματθ. κβ΄ 32-33

[75] Ἀποκ. ιη΄ 3

[76] Ἁγίου Ἰσαὰκ Σύρου, ΝΕ΄. Περὶ παθῶν, Φιλοκαλία, ΕΠΕ, τόμος 8Β, σελ. 318.

[77] Μεγάλου Βασιλείου, νγ΄. Τὶς ἐστὶ ὁ μολυσμὸς τῆς σαρκὸς κτλ., PG31, 1117.

[78] Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου, μγ΄. «Ἦλθον δέ», φησίν, «οἱ δύο Ἄγγελοι εἰς Σόδομα ἑσπέρας», PG54, 395.

[79] Ὅπως χαρακτηριστικὰ ἀναφέρει ὁ ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος, «μακάριος εἶναι ὅποιος ἐγκατέλειψε τὴ ζάλη τῆς μέθης του καὶ εἶδε σὲ ἄλλους ποιὰ εἶναι ἡ ἀχόρταγη κραιπάλη του. Διότι τότε θὰ γνωρίσει τὴν αἰσχύνη του. Ὅσον καιρὸ ὅμως φέρει κανεὶς τὴν κραιπάλη τῆς μέθης τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ μαζί του, ὅλα ὅσα πράττει τοῦ φαίνονται εὐπρεπῆ». Βλ. Ἁγίου Ἰσαὰκ Σύρου, ΝΕ΄. Περὶ παθῶν, Φιλοκαλία, ΕΠΕ, τόμος 8Β, σέλ. 318.

[80] Α΄ Κορ. α΄ 9-10

[81] Α΄ Κορ. α΄ 11 μτφ.: «Καὶ αὐτὰ ἤσασταν μερικοί. ἀλλὰ ἀπολουστήκατε, ἀλλὰ ἁγιαστήκατε, ἀλλὰ δικαιωθήκατε μὲ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ μὲ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ μας.».

Σχολιάστε