«ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ ΞΕΠΡΟΒΑΛΛΕΙ»

Ἀπὸ τὴν Συνεδρία τῆς 05.10.2021
τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

.                    Συνῆλθε σήμερα, Τρίτη 5 Ὀκτωβρίου 2021, στή δεύτερη Τακτική Συνεδρία της ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὑπό τήν Προεδρία τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου, στήν αἴθουσα τοῦ Διορθοδόξου Κέντρου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στήν Ἱερά Μονή Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Πεντέλης.
[…]  σύμφωνα μέ τήν Ἡμερησία Διάταξη, ἀνέγνωσε τήν Εἰσήγησή του ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Διδυμοτείχου, Ὀρεστιάδος καί Σουφλίου κ. Δαμασκηνός μέ θέμα: «Κανονισμός “Περί συστάσεως, ὀργανώσεως καί λειτουργίας τοῦ Μητρῴου Ἐφημερίων, Διακόνων καί Ἱεροκηρύκων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (Μ.Ε.Δ.Ι.)”».
[…] Ἀκολούθησε ἡ Εἰσήγηση τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἰλίου, Ἀχαρνῶν καί Πετρουπόλεως κ. Ἀθηναγόρου μέ θέμα: «Συμμετοχή τοῦ λαϊκοῦ στοιχείου εἰς τό Ἐκκλησιαστικόν γεγονός».
.                 Στό ἐρευνητικό μέρος τῆς Εἰσηγήσεώς του ὁ Σεβασμιώτατος ἀνέπτυξε κυρίως τήν ἔννοια τῆς λέξης «λαϊκός» στήν Ἐκκλησία ἀναφερόμενος συνοπτικά στά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας καί τήν ἐκκλησιαστική κοινωνία καί ἐκτεταμένα στό πῶς ἐκφράζεται ἡ ὁμοτιμία καί ἡ ὁμοφροσύνη στό ἐκκλησιαστικό γεγονός.
.                   Τό δεύτερο μέρος τῆς Εἰσηγήσεως, περιελάμβανε σχόλια σέ ἕνα κείμενο σύγχρονου λαϊκισμοῦ, τό ὁποῖο ἐπέλεξε ὡς χαρακτηριστικό παράδειγμα ἀνάμεσα ἀπό δεκάδες κείμενα πού εἶναι σχεδόν πανομοιότυπα ὡς πρός τό ὕφος, τήν δομή, τήν ὀρθογραφία, τήν σύνταξη καί τήν στίξη. Ἡ συνήθης πρακτική τῶν συντακτῶν τῶν κειμένων αὐτῶν, τόνισε ὁ Εἰσηγητής, «εἶναι νά προκαλέσει καί νά ἐγείρει τό δημόσιο αἴσθημα, χρησιμοποιώντας παραπλανητικά ἤ ἐλλιπῆ, ἀπαξιωτικά καί κατά βάση ψευδῆ καί δυσφημιστικά στοιχεῖα γιά τό πρόσωπο, τόν θεσμό, τήν συλλογικότητα ἤ τήν κατάσταση κατά τῶν ὁποίων βάλλουν καί ἔτσι ἀποτελοῦν ἕνα σύγχρονο ἐντατικό κοινωνικό πρόβλημα, πού δέν ἀφορᾶ ἀποκλειστικά τήν Ἐκκλησία, ἀλλά κάθε χῶρο πού ἐμπλέκεται ἐνεργά στόν δημόσιο βίο καί πού ἡ συντεταγμένη δομή του καί οἱ παρεμβάσεις του ἐνοχλοῦν κύκλους ἤ ἄτομα πού βασανίζονται ἀπό μιά περίπλοκη ψυχοπαθολογία».
.                    Ὁ Σεβασμιώτατος κ. Ἀθηναγόρας, ἀφοῦ ἐπεσήμανε ἀναλυτικά τά κοινά χαρακτηριστικά τῶν κειμένων, πού ὡς ἐπί τό πλεῖστον καλοῦν τόν λαό σέ ἀποτείχιση ἀπό τήν Ἐκκλησία καί ἀνυπακοή στήν Ἱερά Σύνοδο, ἀνέφερε συμπερασματικά ὅτι πρέπει νά ληφθεῖ μιᾶ συλλογική ἀπόφαση γιά τό πῶς θά τοποθετηθοῦμε ἀπέναντι σέ αὐτά. Καί τόνισε: «Ἐμεῖς ἀμετακίνητοι ἀπό τίς θέσεις μας ἔχουμε νά ἐπιλέξουμε μεταξύ δύο πρακτικῶν:

ἤ νά τούς ἀγνοήσουμε καί νά τούς ἀφήσουμε νά συνεχίσουν νά δροῦν ἀνεξέλεγκτα ἐντός κι ἐκτός Ἐκκλησίας, σκανδαλίζοντας τούς πιστούς κι ὁδηγώντας πολλούς ἐξ αὐτῶν στήν ἀπόλυτη πλάνη καί σέ πράξεις πού ἐλλοχεύουν πολυεπίπεδους κινδύνους
ἤ νά σχεδιάσουμε καί νά ἐφαρμόσουμε ἕνα ἑνιαῖο πλαίσιο προστασίας τῶν στελεχῶν τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ ποιμνίου μας ἀπό τίς ἐπιθέσεις τῶν πάσης φύσεως δημαγωγῶν, συνωμοσιολόγων καί ὑβριστῶν τοῦ ἔργου καί τῆς προσφορᾶς μας.

Μέ τό νά παρακολουθοῦμε μουδιασμένοι τίς ἐπιθέσεις ἐναντίον μας, εὐχόμενοι ἁπλῶς τό κακό νά εἶναι μικρό ἤ νά σιωποῦμε δίνοντας χῶρο στόν παραλογισμό ἤ ἀκόμα χειρότερα αὐτοεγκλωβισμένοι καί φοβούμενοι μιά ἐμφανῶς ἀναπόφευκτη σύγκρουση νά προσπαθοῦμε νά ἐξευμενίσουμε τό τέρας πού σιγά – σιγά ξεπροβάλλει μπροστά μας, δέν προστατεύουμε τήν ἑνότητα, οὔτε ἐκτελοῦμε κάποια χριστιανική ἐπιταγή, ἁπλῶς δίνουμε χῶρο στούς διῶκτες μας νά ἐπεκταθοῦν, παρουσιάζοντας ἐσφαλμένα στήν κοινωνία τήν εἰκόνα ὅτι ἤ ἀδιαφοροῦμε γιά τήν Ἐκκλησία καί τό μέλλον της ἤ ὅτι φοβισμένοι προσπαθοῦμε ν’ ἀποφύγουμε καταστάσεις πού θά καταδείκνυαν τήν εὐαλωτότητά μας ἔναντι αὐτῶν πού ὑποσκάπτουν μεθοδικά τά θεμέλια τῆς Ἐκκλησίας».

, , , ,

Σχολιάστε

«ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΣΗ, ΕΓΩΙΣΤΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ, ΨΗΓΜΑΤΑ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΣΜΟΥ καὶ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΔΟΞΑΣΙΩΝ, ΣΥΝΤΕΧΝΙΑΚΗ ΛΟΓΙΚΗ»

Συνῆλθε ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος
(4.10.2021)
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

.            Συνῆλθε σήμερα, Δευτέρα 4 Ὀκτωβρίου 2021, τηρουμένων ὅλων τῶν ὑγειονομικῶν μέτρων γιά τήν ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας, σέ πρώτη τακτική Συνεδρία, ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὑπό τήν Προεδρία τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου, στήν αἴθουσα τοῦ Διορθοδόξου Κέντρου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στήν Ἱερά Μονή Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Πεντέλης, κατόπιν ἀποφάσεως τῆς Δ.Ι.Σ. τῆς 26ης Αὐγούστου ἐ.ἔ.
.            Πρό τῆς Συνεδρίας ἐτελέσθη Ἀρχιερατική Θεία Λειτουργία στό Καθολικό τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Πεντέλης
.            Περί τήν 9η πρωινή, στήν αἴθουσα τοῦ Διορθοδόξου Κέντρου, ἐψάλη ἡ Ἀκολουθία γιά τήν ἔναρξη τῶν ἐργασιῶν Αὐτῆς. Ἀναγνωσθέντος τοῦ Καταλόγου τῶν συμμετεχόντων Ἱεραρχῶν, διεπιστώθη ἀπαρτία. Ἀκολούθως, συνεκροτήθη ἡ Ἐπιτροπή Τύπου .
.            Στή συνέχεια, ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος, ὡς Πρόεδρος τοῦ Σώματος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, προσφώνησε τά Μέλη Αὐτῆς, ἐπικαλούμενος τίς πρεσβείες τῶν Ἁγίων Ἐπισκόπων Ἀθηνῶν, Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου καί Ἱεροθέου, γιά τήν αἴσια ἔκβαση καί ἐπιτυχῆ διεξαγωγή τῆς Συνόδου καί ἀναφέροντας ἀρχικά ὅτι συνερχόμασθε ὕστερα ἀπό μακρό διάστημα στήν ἱστορική Ἱερά Μονή Πεντέλης, μέ σκοπό νά συζητήσουμε σύγχρονα καί ἐπίκαιρα προβλήματα καί νά ἐκφράσουμε τήν συνοδική φωνή, τήν ὕψιστη αὐτή ἔκφραση ἐκκλησιολογικοῦ φρονήματος καί πράξεως τῆς Ἐκκλησίας.
.            Ἀκολούθως ἀναφέρθηκε στήν πανδημία καί στίς προϋποθέσεις πού δημιουργήθηκαν ἐξ αἰτίας αὐτῆς γιά νά ἀναδειχθοῦν πολλά ἀπό τά προβλήματα πού συνωστίζονται δεκαετίες τώρα μέσα στόν τρόπο καί στήν καθημερινότητα τῶν ἐπιλογῶν μας, ὅπως χλιαρή πίστη, ἐκκοσμίκευση τῆς συνοδικότητας, ἀλλοίωση τοῦ φρονήματος τῆς Ἐκκλησίας, ἀνυπακοή καί ἐγωιστική αὐτοδιάθεση, ψήγματα προτεσταντισμοῦ καί αἱρετικῶν δοξασιῶν, ἔλλειψη γνησίου ὁμολογιακοῦ πνεύματος, συντεχνιακή λογική, ψυχολογική πίεση καί ἀνασφάλεια.
.            Τονίζοντας ἰδιαίτερα τήν ἀνάγκη διατήρησης τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία διαταράχθηκε κατά τήν περίοδο αὐτή, ὁ Μακαριώτατος εἶπε τά ἑξῆς: «Πρῶτος γνωρίζω νά κάνω πίσω γιά τό καλό τῆς Ἐκκλησίας. Ἀναμένω καί ἀπό ἐσᾶς, τούς ἀδελφούς μου, τό ἴδιο. Προσωπικές ἀπόψεις καί ἀλλότριες φωνές πρέπει νά τίς καταδικάσουμε. Μία εἶναι ἡ Ἐκκλησία, μία πρέπει να εἶναι καί ἡ φωνή της, ἐκφραζομένη ἐν Συνόδῳ καί πάντοτε ὡς ἑνοποιητική δύναμη γιά τήν σωτηρία ὅλων ἡμῶν. Δέν ἔχουμε ἄλλα περιθώρια λαθῶν καί αὐτονομήσεως. Σᾶς καλῶ νά ἀναλογισθοῦμε τίς εὐθύνες μας καί νά συνεχίσουμε, ἐν ὑπακοῇ πρός τό συνοδικό πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας, τήν πορεία μας πρός τόν οὐρανό. Πληθαίνουν οἱ φωνές ἀμφισβήτησης καί χαίρεται ὁ διάβολος νά ποτίζουμε τό δένδρο τοῦ διχασμοῦ. Τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ὑπηρετοῦμε, τόν Μέγα Ἀπόστολο τῶν Ἐθνῶν Παῦλο συνεχίζουμε νά ἀκολουθοῦμε μέ τήν ζωή μας. Στῶμεν, λοιπόν, καλῶς καί στῶμεν μετά φόβου».
[…]

Σχολιάστε

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΜΕΡΙΚΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Περὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρου

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                    Ἡ γραπτὴ δημόσια δήλωση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀμερικῆς κ. Ἐλπιδοφόρου, μὲτὴν ὁποία ἐξέφρασε τὴ λύπη του, γιατί πλήγωσε τὸ ποίμνιό του μὲ τὴ συμμετοχή του στὴ φιέστα ποὺ ἔστησε ὁ Τοῦρκος Πρόεδρος στὴ Νέα Ὑόρκη στὶς 20 Σεπτεμβρίου, ἐκτόνωσε προσωρινὰ τὴν κατάσταση. Στὴν κατάληξη τῆς δήλωσής του ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος ἀναφέρει:
.                    «Λυπᾶμαι εἰλικρινὰ γιὰ τὴν ὀδύνη, ποὺ ἄθελά μου προκάλεσα σὲ Κυπρίους καὶἙλληνοαμερικανοὺς ἀδελφούς μου, ἰδιαίτερα στὸ ἀγαπημένο μου ποίμνιο. Προσεύχομαι νὰ βρεθεῖμία δίκαιη καὶ βιώσιμη λύση στὴ μαρτυρικὴ Κύπρο, ὅπως τὴν προσδοκᾶ ὁ Κυπριακὸς λαός, μὲβάση τὸ διεθνὲς δίκαιο καὶ τὴν προστασία τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, σύμφωνα μὲ τὶςἀποφάσεις τοῦ ΟΗΕ καὶ ἐργάζομαι γιὰ αὐτὸ τὸ σκοπό».
.                    Ἡ δήλωσή του ἀκυρώνει ὅλα ὅσα γράφτηκαν ὑπὲρ τῆς παρουσίας του στὴν φιέστα Ἐρντογάν. Τὸ καταπληκτικὸ εἶναι ὅτι καὶ τὸ περασμένο Σαββατοκύριακο καὶ μετὰ τὴδήλωση τοῦ κ. Ἐλπιδοφόρου ἀρθρογράφοι ὄχι μόνο παντελῶς ἄσχετοι μὲ τὴν Ὀρθοδοξία ἀλλὰ καὶπολέμιοί της καὶ μὲ ἄγνοια τοῦ καθεστῶτος ποὺ διέπει, μὲ βάση τὶς διεθνεῖς συνθῆκες, τὸ πράγματι πολύπαθο Φανάρι συνέχισαν νὰ ὑποστηρίζουν ὅτι καλῶς ἔπραξε ποὺ συμμετέσχε στὴν φιέστα Ἐρντογάν. Εἶναι ἀφελὲς νὰ νομίζεται ὅτι ὑποτασσόμενο τὸν κατευνάζει…
.                    Ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος εἶχε κάθε λόγο νὰ ἀπόσχει ἀπὸ τὴν ἐθνικιστικὴ καὶπροπαγανδιστικὴ ἐκδήλωση τοῦ Τούρκου Προέδρου. Αὐτὸ μὲ βάση τὴν πάγια πρακτικὴ τοῦ Φαναρίου, ὅτι δὲν ἀναμιγνύεται στὴν πολιτικὴ καὶ ἑπομένως ἀπέχει ἀπὸ κάθε ἐκδήλωση ποὺ δὲν κατατείνει στὴν εἰρήνη καὶ στὴν καταλλαγὴ μεταξὺ κρατῶν καὶ θρησκειῶν.
.                    Τὸν ὕψους 171 μέτρων καὶ 35 ὀρόφων οὐρανοξύστη ἐγκαινίασε ὁ Τοῦρκος Πρόεδρος μὲ τὴ συμμετοχὴ στὸ κόψιμο τῆς κορδέλας, μεταξὺ ἄλλων, τοῦ ἡγέτη τῶν τουρκοκυπρίων καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἐλπιδοφόρου καὶ δείχνει, ὅπως εἶπε στὴν ὁμιλία του ὁ κ. Ἐρντογάν, τὴν ἰσχὺ τῆς Τουρκίας, καθὼς καὶ τὶς ἐπιτυχίες της στὰ 100 χρόνια ποὺ πέρασαν ἀπὸ  τὴν ἵδρυση τῆς κεμαλικῆς δημοκρατίας…
                    Ὁ ἐν λόγῳ οὐρανοξύστης στεγάζει τὴ μόνιμη ἀντιπροσωπεία τῆς Τουρκίας στὸν ΟΗΕ, τὸ Γενικό της προξενεῖο στὴ Νέα Ὑόρκη καὶ ἀποτελεῖ τὸ κέντρο τῶν πολιτικῶν καὶδιπλωματικῶν δραστηριοτήτων της στὶς ΗΠΑ. Γιὰ τὴν κατασκευή του δαπανήθηκαν 291 ἑκατομμύρια δολάρια, καὶ εἶναι ψηλότερο ἀπὸ τὸ ἀπέναντί του εὑρισκόμενο κτίριο τῆς μόνιμης ἀντιπροσωπείας τῶν ΗΠΑ καὶ πλησίον τοῦ κτιρίου τοῦ ΟΗΕ. Ὁ οὐρανοξύστης προβάλλει τὸν τουρκοϊσλαμικὸ μεγαλοϊδεατισμὸ τοῦ Ἐρντογὰν μὲ τὸν σεληνιακὸ μηνίσκο καὶ τὸ ἀστέρι, καθὼς καὶ τὴν τουλίπα, σύμβολο τῆς κατακτητικῆς ἱστορίας τῆς Τουρκίας ἀπὸ τοὺς Σελτζούκους καὶἐντεῦθεν…
.                    Ἡ κυβέρνηση θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε ἐγκαίρως συζητήσει μὲ τὸν κ. Ἐλπιδοφόρο τὰτῆς συμμετοχῆς του στὴν φιέστα ἰσχύος τοῦ κ. Ἐρντογὰν καὶ στὴν, διὰ τῆς παρουσίας σὲ αὐτὴν τοῦἐκλεκτοῦ του Ἐρσὶν Τατάρ, προπαγάνδα ὑπὲρ τοῦ ἐπιβληθέντος καθεστῶτος στὰ κατεχόμενα ἐδάφη τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας. Θὰ ἀπεφεύγετο ἔτσι ἡ δημόσια ἔκφραση τῆς δυσαρέσκειάς της πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀμερικῆς καὶ ὅλος ὁ θόρυβος ποὺ ἐπακολούθησε.-

Σχολιάστε

ΣΩΤΗΡΙΑ ΑΛΙΜΠΕΡΤΗ: Η ΠΡΩΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Σωτηρία Ἀλιμπέρτη:
Ἡ πρώτη γυναίκα ἱστορικὸς τῆς Ἐπανάστασης

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                      Μεταξὺ τῶν πολλῶν ἀνδρῶν ποὺ ἔζησαν κατὰ καὶ κοντὰ στὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 καὶ ἔγραψαν ἱστορικὰ μελετήματα καὶ ἀπομνημονεύματα ὑπῆρξε καὶ μία γυναίκα, ἡ Σωτηρία Ἀλιμπέρτη (1847 – 1929), ἡ ὁποία ἔγραψε ἕνα ἐξαιρετικὸ ἱστορικὸ πόνημα γιὰ τὶς ἡρωίδες τοῦ Ξεσηκωμοῦ ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας τοῦ Ἔθνους. Τὸ 484 σελίδων βιβλίο της, μὲ τίτλο «Αἱ ἡρωίδες τῆςἙλληνικῆς Ἐπαναστάσεως» (Τύποις Στεφ. Ν. Ταρουσόπουλου) κυκλοφορήθηκε τὸ 1933, τέσσερα χρόνια μετὰ τὸν θάνατό της.
.                      Στὴν εἰσαγωγὴ τοῦ βιβλίου γράφεται ὅτι τὸ ἔργο τῆς Σωτηρίας Ι. Ἀλιμπέρτη περὶ τῶν Ἡρωίδων τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως «ἀποτελεῖ τὸ λαμπρότερον Μνημεῖον τῶν Γυναικῶν, αἱ ὁποῖαι μετὰ τῶν Ἀνδρῶν ἐθεμελίωσαν ἑλληνικὴν πατρίδα, οἰκογένειαν, κοινωνίαν». Στὴ συνέχεια τονίζεται: «Πρώτη ἡ ἐνθουσιώδης συγγραφεὺς ὁρμωμένη ὄχι μόνον ἐξ ἁπλοῦἱστορικοῦ ἐνδιαφέροντος, ἀλλ᾽ ἐξ ὑψηλοῦ αἰσθήματος ἐθνικοῦ ἀπεφάσισε νὰ ἀσχοληθῆΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΩΣ μὲ τὰς ἡρωίδας, νὰ ἐρευνήση μετ᾽ ΑΚΡΙΒΕΙΑΣ τὰ περὶ αὐτῶν καὶ νὰ τὰςἀναστήση, μὲ τὴν πνοὴν καὶ τὴν φλόγα τοῦ ἐνθουσιασμοῦ της…».
.                      Τὸ πόσο ἐπιμελημένη εἶναι ἡ ἐρευνητικὴ ἐργασία τῆς Ἀλιμπέρτη γιὰ τὶςἩρωίδες τῆς Ἐπαναστάσεως ἐξάγεται ἀπὸ τὸ ὅτι ἀνέτρεξε στὶς ἱστορικὲς πηγὲς πρὸς ἐξακρίβωση τῶν γεγονότων καὶ ἀπὸ τὴν πλούσια βιβλιογραφία της, ἑλληνικὴ καὶ ξένη. Τὸ ἔργο της ἀποτελεῖἀληθῆ ἱστορία τοῦ ὑπὲρ ἐλευθερίας ἐθνικοῦ ἀγῶνος, μὲ κέντρο τὶς ἡρωίδες καὶ τὴ δράση τους.
.                      Ἡ Σωτηρία Ἀλιμπέρτη γεννήθηκε στὴν Ἀθήνα τὸ 1847 ἀπὸ εὔπορη οἰκογένεια. Πατέρας της ἦταν ὁ ἀγωνιστὴς καὶ βουλευτὴς Κλεομένης (Οἰκονόμου), ἐκ τῶν σπουδαίων ρητόρων τῆς Βουλῆς. Ὁ Κλεομένης ἀπέθανε στὴν ἀκμὴ τῆς ἡλικίας του, τὸ 1852, δηλητηριασθεὶς ἀπὸπολιτικούς του ἀντιπάλους. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Σωτηρία ἄφησε σὲ νεαρὴ ἡλικία δύο ἀγόρια, τὸν Ἄγη, ποὺ διετέλεσε νομάρχης καὶ τὸν στρατηγὸ Κλεομένη Κλεομένους, ποὺ ἦταν ἐκ τῶν ἐλευθερωτῶν τῆς Θεσσαλονίκης, στὶς 26 Ὀκτωβρίου 1912.
.                     Ἡ Σωτηρία Κλεομένους, ἀφοῦ περάτωσε τὶς σπουδές της στὴν Ἑλλάδα, τὶς συνέχισε στὴν Ἰταλία, ὅπου στὴν Φλωρεντία καὶ στὴ Ρώμη σπούδασε φιλολογία καὶ καλὲς τέχνες. Τὸ 1875 ἐπέστρεψε στὴν Ἀθήνα καὶ μετὰ  πῆγε στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου ἀνέλαβε ὑποδιευθύντρια στὸΖάππειο Παρθεναγωγεῖο. Στὴν Βασιλεύουσα γνώρισε τὸν γενικὸ γραμματέα τοῦ «Φιλολογικοῦ Συλλόγου Κωνσταντινουπόλεως» καὶ ἀθόρυβο ἐργάτη τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων Ἰωάννη Ἀλιμπέρτη καὶ παντρεύτηκαν τὸ 1882. Ἕως τὸν θάνατό του, τὸ 1902, ἦσαν ἕνα ἁρμονικὸ ζευγάρι, μὲ σπουδαία ἐθνικὴ δράση, στὴν Ἑλλάδα καὶ στὶς ἑλληνικὲς κοινότητες τοῦ ἐξωτερικοῦ. Ἡ Σωτηρία Ἀλιμπέρτη ὡς γενικὸς γραμματέας τοῦ Συλλόγου τῆς «Ἐργάνης Ἀθηνᾶς» ἔδωσε μεγάλη ὤθηση στὴν γυναικεία βιοτεχνία, ἰδίως τὴν ὑφαντική, τὴν ταπητουργία καὶ τὴν πλεκτική.
.                      Μετὰ τὴν ἀπώλεια τοῦ συζύγου ἡ Σωτηρία ἐπὶ δέκα περίπου χρόνια ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὴν κοινωνική της δράση. Τὴν ξανάρχισε τὸ 1911 μὲ τὴν μετονομασθεῖσα «Ἐργάνη» σὲ «Πανελλήνιο Σύλλογο Γυναικῶν». Ἐκτὸς ἀπὸ διεθνεῖς ἐράνους ποὺ διενήργησε στὸ ἐξωτερικό, ὀργάνωσε στὴν Ἀθήνα γραφεῖο γιὰ τὸν ἐφοδιασμὸ μὲ χρήματα καὶ ρουχισμὸ ὅσων ἐπανήρχοντο ἀπὸ τοὺς Βαλκανικοὺς πολέμους στρατιῶτες. Τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1914 διοργάνωσε ἑορτὴ στὸ Θέατρο τοῦ Διονύσου, τὰ ἔσοδα τῆς ὁποίας προσφέρθηκαν σὲ γυναικόπαιδα τῆςἨπείρου. Τὸ ἐθνικὸ καὶ κοινωνικὸ ἔργο τοῦ Συλλόγου, ψυχὴ τοῦ ὁποίου ἦταν ἡ  Σωτηρία, συνεχίστηκαν, λόγῳ τῶν γεγονότων κατὰ τὸν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καὶ τὴ ΜικρασιατικὴἘκστρατεία.
.                      Παράλληλα μὲ τὸ ἐθνικὸ καὶ κοινωνικό της ἔργο ἀσχολεῖτο μὲ τὴν ἔρευνά της γιὰ τὶς ἡρωίδες τῆς Ἐπανάστασης καὶ μὲ ἄλλες μελέτες, ὅπως μὲ τὴν βιογραφία τῆς Βασίλισσας Ἀμαλίας, τὴν ὁποία ἔγραψε μὲ πληροφορίες γυναικῶν φίλων της, ποὺ ἦσαν στὴν αὐλὴ τῆς Βασίλισσας. Τὸ ἔργο της «Αἱ ἡρωίδες τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως» ἀρχίζει μὲ τὴν διαπίστωση ὅτι οἱ Ἑλληνίδες γαλούχησαν τὶς γενιὲς τῶν ἡρώων καὶ  διατήρησαν ἄσβεστο διὰ μέσου τῶν αἰώνων τὸ θρησκευτικὸ συναίσθημα, τὸ ἐθνικὸ φρόνημα καὶ τὸ μίσος κατὰ τῆς τυραννίας. Γράφει σχετικὰἐμπνεόμενη ἀπὸ τὸ δημοτικὸ τραγούδι: «Κατάρα να ᾽χετε παιδιά, μὴ λιώσουν τὰ κορμιά σας. Ὅσο νὰ ζῆτε, τὴν Τουρκιὰ νὰ μὴν τὴν προσκυνᾶτε. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐντολὴ ποὺ δίνει στὰ παιδιά της ἡ μάνα τῶν Λαζαίων (σελ. 29). Καὶ προσθέτει τὸ γραφὲν ἀπὸ τὸν ρωσογάλλο κοινωνιολόγο Ζὰκ Νοβίκοφ (Κωνσταντινούπολη 1849-Παρίσι 1912), ὅτι ἡ γυναίκα ἦταν ἡ πρώτη δημιουργός τοῦ μεγαλείου τῆς Ἑλληνικῆς πατρίδας. (σελ. 31).
.                      Στὸ ἱστορικὸ βιβλίο της ἡ Ἀλιμπέρτη ἀναφέρεται στὶς ἡρωίδες τοῦ Σουλίου Μόσχω Τζαβέλλα, Χάιδω Σέχου, Δέσπω Μπότση, Ἑλένη Μπότσαρη. Ἐπίσης στὸ Ζάλλογγο, στὶς ἡρωίδες τοῦ Μεσολογγίου, στὶς ἡρωίδες τῆς θαλάσσης καὶ τῶν νησιῶν (Μπουμπουλίνα, Βισβίζη, Μαυρογένους κ.ἄ.), σὲ αὐτὲς τῆς Πελοποννήσου, τῆς Μακεδονίας, τῆς Ρούμελης… Τὸ βιβλίο κοσμεῖται ἀπὸ πλούσια εἰκονογραφία, μὲ δυσεύρετες ἱστορικὲς εἰκόνες, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἡπροσωπογραφία τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη ὡς ἀρματωλοῦ.
.                      Ἡ ἀξία τοῦ βιβλίου τῆς Σωτηρίας Ἀλιμπέρτη ἔγκειται ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὶς γνωστὲς ἡρωίδες ἀνακάλυψε καὶ ἄγνωστες, ὅπως ἡ Βενετὴ τῆς Χαλκίδας, ἡ Ροζάκαινα τῆς Μάνης, ἡ Χρυσή, σύζυγος τοῦ ἥρωα Μάρκου Μπότσαρη, ἡ Κοντύλη καὶ ἡ Καραντάνη ἀπὸ τὶς Μεσολογγίτισσες. Ἀπὸ τὶς λιγότερο γνωστὲς ἱστορίες ἀναφέρονται δύο. Κατὰ τὴ σφαγὴ τῆς Χίου οἱ δύο νεαρές, καλλιεργημένες καὶ ὄμορφες κόρες οἰκογενείας ἐκ τῶν πρώτων τῆς νήσου συνελήφθησαν αἰχμάλωτες καὶ σύρθηκαν στὸ κατάλυμα Τούρκου ἀξιωματικοῦ, ποὺ  θέλησε νὰκαταστήσει δική του τὴ μεγαλύτερη ἀπὸ τὶς ἀδελφές. Αὐτὴ ἀντιστάθηκε καὶ ὁ Τοῦρκος τῆς ἔδωσε διορία νὰ ἐπιλέξει, ἢ θὰ ὑποκύψει στὶς ὀρέξεις του ἢ θὰ τὴν σκοτώσει, καὶ ἔπεσε στὸν ὕπνο. ἩἙλληνίδα κοπέλα, ὡς νέα Ἰουδίθ, ἐπωφελήθηκε τῆς εὐκαιρίας, ἔσυρε ἀπὸ τὴ θήκη τὸ σπαθί του καὶ τὸ κάρφωσε στὸ στῆθος του. Ὕστερα ἀντιλαμβανόμενη τί τὴν περιμένει κρεμάστηκε καὶ τὴνἀκολούθησε ἡ νεότερη ἀδελφή της.
.                      Ἡ ἄλλη περίπτωση εἶναι τῆς παπαδιᾶς τῆς Κουρκουμέλη. Ὅταν ὁ Ἰμπραὴμ πολιόρκησε τὸ Αἰτωλικό, πρὶν ἀπὸ τὴν Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου, καὶ ἡ κατάσταση σὲ αὐτὸ ἔγινεἀφόρητη, οἱ πρόκριτοι ἀποφάσισαν νὰ συνθηκολογήσουν. Ὁ Ἰμπραὴμ ἐπέτρεψε στοὺς κατοίκους του ὑπὸ ὅρους νὰ ἀποχωρήσουν. Ὑπολόγιζε ὅτι ἂν ἔβλεπαν οἱ Μεσολογγίτες τὸ πῶς φέρθηκε στοὺς κατοίκους τοῦ Αἰτωλικοῦ θὰ ἔκαμαν τὸ ἴδιο… Οἱ κάτοικοι περνοῦσαν ἀνάμεσα σὲ Τούρκους. Ὅταν πέρασε ἡ πανέμορφη Παπαδιὰ Κουρκουμέλη, τὴν κράτησαν καὶ τὴν πῆγαν πεσκέσι στὸν Ἰμπραήμ. Αὐτὸς προχώρησε νὰ τὴν ἀγκαλιάσει καὶ τὴν ἀκούμπησε μὲ τὴν χρυσοποίκιλτη λαβὴ τοῦχατζαριοῦ του. Ἡ κοπέλα ἅρπαξε τὸ σπαθὶ καὶ τοῦ εἶπε ὅτι ἂν πάει νὰ τὴν ἀγκαλιάσει θὰ τὸκαρφώσει στὸ στῆθος του, γιατί ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΔΟΝΤΑΙ. Ὁ Ἰμπραὴμ τῆς ἀπάντησε ὅτι μπορεῖ νὰ φωνάξει τὴ φρουρά του καὶ αὐτὴ θὰ τὴν κανονίσει. Ἡ νεαρὴ Ἑλληνίδα τότε τοῦ ἀπάντησε ὅτι δὲν θὰ προφτάσουν καὶ βύθισε τὸ σπαθὶ στὸ στῆθος της.-           

, ,

Σχολιάστε

ΑΝ ΠΡΟΣΕΧΑΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΟΠΩΣ ΤΑ ΣΚΥΛΙΑ, ΘΑ ΗΜΑΣΤΑΝ ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΑ (Δ. Νατσιός)

ν προσέχαμε τ παιδιά, πως τ σκυλιά,
θ
μασταν πολ καλύτερα

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                  Ἡ σκηνὴ στὸ Κιλκίς, ἔξω ἀπὸ τράπεζα, σφίγγοντας ὑπομονετικὰ τὰ δόντια, τοὺς «τραπεζίτες» μου, καὶ περιμένοντας τὴν σειρά μου. Δίπλα μου δύο «λαδικά», ἡλικιωμένες, πάνω ἀπὸ τὰ70, παντελονοφοροῦσες, μὲ ξεχειλισμένα καὶ κρεμασμένα  τὰ «στεατοπυγικά» τους, κρατώντας στὸχέρι τους ἕνα λουρὶ ποὺ καταλήγει σὲ σκυλί. Ἄθελα ἀκούω: «Τί εἶναι τὸ δικό σου, ἀγοράκι ἢ κοριτσάκι; Τί ὄμορφο! τί χαριτωμένο! Πῶς τὸ βάφτισες;». (Δὲν θυμᾶμαι τὰ …βαφτιστικά τους). Ἂν δὲν τὶς ἔβλεπα, θὰ νόμιζα ὅτι μιλοῦν γιὰ τὰ ἐγγονάκια τους. Δίπλα μου μία νεαρὴ γυναίκα μὲ τὸ ὄντως χαριτωμένο παιδάκι της. Τὰ «λαδικὰ» σημασία. Μπερδευόταν στὰ ποδάρια τους τὸ μικρὸ παιδὶ καὶ αὐτὲς τὸ μάτι τους, μὲ λαγνεία καὶ θαυμασμό, στὰ τετράποδα ζῶα. Καὶ δῶσ’ του οἱ ἀγκαλιὲς καὶ τὰ χαϊδέματα καὶ τὰφιλιὰ καὶ οἱ φιλοφρονήσεις γιὰ τὰ ἀξιολάτρευτα «ἀγοράκια» καὶ «κοριτσάκια» τους. Ἔφυγα, γιατί ἄρχισαν «νὰ καπνίζουν τὰ μάτια μου» ἀπὸ ὀργή.
.                  Ἡ παρακμή μας εἶναι βαθιὰ καὶ ἴσως ἀθεράπευτη. Σκέφτομαι ὅτι, ἂν τὴν ἴδια προσοχὴ καὶ ἀγάπη δείχναμε γιὰ τὰ παιδιά μας (καὶ τὰ ἐγγόνια), παρὰ γιὰ τὰ σκυλιά μας καὶ λοιπὰ ζῶα συντροφιᾶς, ὅπως τὰὀνομάζουν, θὰ ἤμασταν σὲ πολὺ καλύτερη θέση. Ἐξ ἄλλου οἱ νόμοι κοστολογοῦν ἀκριβότερη τὴν ζωὴ τῶν σκυλιῶν ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων. (Ἂν τὰ σκυλιὰ καταλάβαιναν τὴν «ἀξία» τους, θὰ κυβερνοῦσαν τὴν Ἑλλάδα).
.                  Αὐτὲς τὶς ἡμέρες παρακολουθοῦμε τὶς ἀνεπίτρεπτες ἀντιμαχίες σὲ σχολεῖο τῆς Θεσσαλονίκης. Νέοι ἀγριεμένοι «ἀλληλοσκοτώνονται». Οἱ ἀριστερόμυαλοι, βυθισμένοι στὴν ἐπιπολαιότητά τους, ἀναζητοῦν ταγματασφαλίτες. Οἱ «ἀλλόμυαλοι», ὄντες ἐξουσία, μὲ τὴν ἴδια ρηχότητα, καλοῦν εἰσαγγελεῖς. (Κάποτε παραιτοῦνταν γιὰ λόγους εὐθιξίας οἱ ὑπουργοί, ὅταν συνέβαινε κάτι ντροπιαστικὸ στὸ πεδίο εὐθύνης τους. Εὐθιξία; τί εἶναι αὐτό; τρώγεται;).
.                  Κανεὶς δὲν μπαίνει στὸν κόπο νὰ ἑρμηνεύσει τὰ αἴτια. Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ ὁδηγεῖ τοὺς νέους νὰφέρονται βίαια, χωρὶς ἀγκυλώσεις ἐσωτερικές, ἀνενδοίαστα πρίν, δίχως τύψεις μετά, ὅπως βλέπουμε νὰσυμβαίνει καὶ μὲς στὰ σχολεῖα πιά;
.                  Κι ἕνα ἀκόμη ἐρώτημα, εἰς ἐπίρρωσιν τῶν προηγουμένων. Ποῦ ἐντοπίζεται τὸ λάθος ἢκαλύτερα τὸ ἔγκλημα: στὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν, στὴν οἰκογένεια ἢ στὴν παρεχόμενη στὸ σχολεῖο ἐκπαίδευση; Γιὰ τὴν πολιτεία δὲν ὁμιλῶ. Τοὺς πολιτικούς, ὡς γνωστόν, πλὴν τῶν τιμητικῶν ἐξαιρέσεων, δὲν τοὺς ἐνδιαφέρουν οἱ ἑπόμενες γενεές, ἀλλὰ οἱ ἑπόμενες ἐκλογές.
.                  «Τίς πταίει», λοιπόν, καὶ ἔγιναν οἱ πολιτεῖες μας λημέρια τῆς βίας καὶ καταντήσαμε «τῶν Εὐρωπαίων περίγελα καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι», γιὰ νὰ θυμηθοῦμε καὶ τὸν Παλαμά.
.                  Πρῶτον: «Πάρε τὶς λέξεις μου καὶ δῶσ’ μου τὸ χέρι σου», γράφει  χαριτωμένα ὁ ποιητικὸς λόγος. «Οἱ νέοι κάνουν διάλογο, ἐπικοινωνοῦν, ἀλλὰ μὲ λόγια τοῦ ἀέρα. Τοὺς δώσαμε τὸν λόγο, χωρὶς νὰτοὺς δώσουμε τὶς λέξεις», ἔλεγε σοφὸς καθηγητής. Ὅταν δὲν συνομιλεῖς, δὲν σύν-ζητᾶς, τότε ἀναλαμβάνουν τὰ χέρια ἢ οἱ ὕβρεις νὰ λύσουν τὶς διαφορές. Καταφεύγουν οἱ νέοι- καὶ ὄχι μόνο- σὲ  πράξεις βίας, οἱ ὁποῖες θὰ μποροῦσαν νὰ ἀποφευχθοῦν μόνο μὲ τὸν διάλογο.
.                  Ὑπάρχουν πολλὲς αἰτίες ποὺ ὠθοῦν τὴν καταφυγὴ στὴν βία. Καὶ οἱ σοβαρότερες εἶναι ἡοἰκογενειακὴ καὶ σχολικὴ ἀνατροφὴ καὶ ἐκπαίδευση. Στὰ σπίτια κυριαρχεῖ τὸ «πρέπει» καὶ ὄχι τὸ «πρέπον». Τὸ «πρέπει» εἶναι ἀπρόσωπο ρῆμα, τὸ «πρέπον» εἶναι μετοχή, συμμετοχή, συζήτηση καὶ παράδειγμα. Στὰσχολεῖα, οἱ ἐκπαιδευτικοὶ ἐφαρμόζουν τὴν προτροπὴ «ὅποιος εἶναι ἔξυπνος κάνει τὸν χαζό». Τόλμα νὰκάνεις αὐστηρὴ παρατήρηση σὲ μαθητὴ τοῦ Λυκείου γιατί, γιὰ παράδειγμα, βρίζει ἀσυστόλως; Ἴσως κινδυνεύσεις νὰ χάσεις τὴν ἐργασία σου… Οἱ λέξεις πειθαρχία, σεβασμός, τιμωρία, εἶναι προγραμμένες ἀπὸτὸ σχολικὸ λεξιλόγιο καὶ τὰ βιβλία. Μόνο κάτι τσιρίδες ἀκοῦμε γιὰ ἀντιρατσισμό, διαφορετικότητα, σεξουαλικὴ διαπαιδαγώγηση, ἀξιολόγηση καὶ δικαιώματα τῶν παιδιῶν.
.                   Δεύτερον: Ἡ καταστρεπτικὴ ἐπίδραση τῆς εἰκόνας, τῆς τηλεόρασης, τοῦ διαδικτύου, οἱμάστιγες τῆς ἐποχῆς μας. Γι’ αὐτὴν τὴν ἐπιβλαβῆ ἔκθεση εὐθύνονται κυρίως οἱ γονεῖς, ποὺ πολλὲς φορὲς κληροδοτοῦν τὴν προσωπική τους ἐξάρτηση καὶ στὰ παιδιά. Ἡ τωρινὴ τηλεόραση-μεῖγμα λάσπης, σπέρματος καὶ αἵματος- κονιορτοποιεῖ προσωπικότητες καὶ ἐξαθλιώνει ψυχικὰ μικροὺς καὶ μεγάλους.
.                  Τρίτον: Τὰ παιδιὰ δὲν παίζουν σὰν παιδιὰ -στὰ διαλείμματα «παίζουν ξύλο»- κι αὐτὸ«ἀνεπαισθήτως» τὰ ἐξοργίζει. Παραπέμπω ὅμως σ’ ἕνα θαυμάσιο κείμενο τοῦ ἀείμνηστου δασκάλου μας, Σαράντου Καργάκου, σὲ ἄρθρο του, στὶς 24-1-2014, στὴν ἔγκριτη ἐφ. «ΕΣΤΙΑ». «Ὁ φιλόσοφος Ἀναξαγόρας, ὁδάσκαλος τοῦ Περικλῆ, ὁ καλούμενος ἀπὸ τοὺς συγχρόνους του “Νοῦς”, διότι ἔθετε τὸν νοῦν ἄξονα τῶν πάντων, διωγμένος ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, κατέφυγε στὴ Λάμψακο, ἀποικία τῶν Φωκαέων στὸν Ἑλλήσποντο. Οἱ “ἐν τέλει” τῆς πόλεως, δηλαδὴ οἱ ἄρχοντες τῆς Λαμψάκου, τὸ θεώρησαν μεγάλη τιμὴ ποὺ ἕνας τέτοιος σοφὸς πῆρε τὴν ἀπόφαση νὰ περάσει τὰ στερνά τοῦ βίου του στὴ δική τους γῆ. Κι ἔκαναν τὸ πᾶν γιὰ νὰ τὸν εὐχαριστήσουν. Τὸν ἐρώτησαν κάποτε, ποιὰ θὰ ἦταν ἡ πιὸ μεγάλη -ἴσως ἡ τελευταία του- ἐπιθυμία, ποὺ θὰἤθελε νὰ ἱκανοποιήσουν. Καὶ ὁ φιλόσοφος τοὺς ἀποκρίθηκε: “Τοὺς παῖδας ἐν ᾧ ἂν ἀποθάνω μηνὶ κατ’ ἔτος παίζειν συγχωρεῖν” (= Ν’ ἀφήνετε τὰ παιδιὰ νὰ παίζουν κάθε χρόνο τὸ μήνα ποὺ θὰ πεθάνω). Οἱ Λαμψακινοὶτήρησαν τὴν ὑπόσχεσή τους ἐπὶ αἰῶνες. Ὅπως διαβάζουμε σὲ κείμενο τοῦ 3ου μ.Χ., δηλαδὴ σὲ κείμενο ποὺγράφτηκε 600 καὶ πλέον χρόνια μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Ἀναξαγόρα, “ἐφυλάττετο τὸ ἔθος καὶ νῦν”. Διότι εἶχαν κατανοήσει πώς, ὅταν τὸ παιδὶ δὲν παίξει, δὲν “παιδιαρίσει”, θὰ ἀρχίσει νὰ παιδιαρίζει, ὅταν θὰ πρέπει ν’ ἀρχίσει τὸ ὡρίμασμά του». Καὶ αὐτὸ εἶναι πολὺ ἐπικίνδυνο…
.                  Τέταρτον: Ἡ περιρρέουσα ἀτιμωρησία. Βρέθηκαν σὲ Λύκειο τῆς Θεσσαλονίκης, καδρόνια, μολότωφ, μαχαίρια καὶ ἀεροβόλα πιστόλια. Ἔγιναν συλλήψεις. Τί θὰ συμβεῖ; Θὰ προσφύγουν στὰκαταστρεπτικὰ ἐλαφρυντικά. «Εἶναι ἔφηβοι, βράζει τὸ αἷμα τους, θὰ διαρρηγνύουν οἱ γονεῖς τὰ ἱμάτιά τους γιὰτὸ πόσο καλὰ παιδιὰ εἶναι, φωτοστεφανωμένα, παρασύρθηκαν, κακὲς παρέες, εἶναι «ἡμιπιτσιρικάδες», ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ὁ  Βούτσης πατήρ, γιὰ τὸν 35χρονο υἱό του, θὰ πέσουν καὶ τὰ σχετικὰ τηλέφωνα ἀπὸ ἐπωνύμους, κρατικοὺς καὶ παρακρατικούς, παράγοντες καὶ θὰ τὴν γλιτώσουν μὲ τὶς πάρα πολὺ αὐστηρὲς «ποινὲς» τοῦτύπου, «νὰ μὴν ξαναγίνει αὐτό», «θὰ φωνάξω τὴν μαμά σου», ὅπως συνηθίζουμε καὶ στὸ Δημοτικό.
.                  Τί μπορεῖ νὰ γίνει; Τίποτε, ὅσο κυβερνοῦν πορφυρογέννητοι, ἀνίδεοι ἀπὸ τὰ προβλήματα τοῦλαοῦ, ἐπαγγελματίες κομματάνθρωποι. Ἀγοράζουμε ὄπλα κατὰ τῆς Τουρκιᾶς. Καλῶς. Τὸ κρίσιμο ἐρώτημα εἶναι τί χέρια θὰ κρατοῦν αὐτὰ τὰ ὄπλα. Τὸ ’21, πολεμούσαμε μὲ τζουγκράνες, σαπιοκάραβα, μπουρλότα καὶτρέλα κολοκοτρωναίικη. Τὸ ‘12-’13 μὲ  τὸν «παλαβό», ἥρωα τῶν ἡρώων, Ἰωάννη Βελισσαρίου. Τὸ ’40, μὲ τὸχαμόγελο στὰ χείλη καὶ τὰ γαγγραινιασμένα πόδια. Καὶ νικούσαμε, ταπεινώναμε αὐτοκρατορίες καὶ δῆθεν ἀνίκητους ἀντιπάλους. Δὲν μεγαλουργοῦν τὰ ὄπλα, μεγαλουργοῦν οἱ καρδιές…

Σχολιάστε

ΑΓΑΠΗ καὶ ΣΥΓΓΝΩΜΗ

Ἄρθρο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος
Ἱερωνύμου
γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν Κοινωνία,
σὲ εἰδικὸ ἔνθετο τῆς ἐφημερίδας “Κεφάλαιο”
γιὰ τὶς Μεγάλες Ἰδέες
ποὺ δημιούργησε σὲ συνεργασία μὲ τοὺς New York Times.

.                        Οἱ κοινωνικὲς ἀντιλήψεις, ἡ στάση ζωῆς, ἡ συµπεριφορά, ἡ δράση, τὸ ἦθος ἐν γένει τῶν διαφόρων κοινωνικῶν ὀργανισµῶν καθὼς καὶ τῶν ἐπιµέρους µελῶν τῆς κοινωνίας καθορίζονται καὶ προσδιορίζονται ἀποφασιστικὰ ἀπὸ τὶς θεολογικές, θρησκευτικές, φιλοσοφικές, ἰδεολογικὸ-πολιτικὲς πεποιθήσεις, τὰ “πιστεύω” τους.
.                        Εἶναι σαφὲς ὅτι ἡ διδασκαλία καὶ ὁ τρόπος βίου τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ τοῦ κάθε γνησίου καὶ αὐθεντικοῦ Χριστιανοῦ, ὁ ὁποῖος λαµβάνει σοβαρὰ τὴν πίστη του καὶ ἐφαρµόζει στὴν καθηµερινή του ζωὴ τὰ πιστεύµατα τῆς πίστεώς του, καθορίζονται ἀπὸ τὸ παράδειγµα λόγων καὶ πράξεων τοῦ Θείου Ἱδρυτοῦ τῆς Πίστεως, τοῦ Κυρίου µας, καὶ ἀπὸ τὶς θεολογικές, φιλοσοφικές, ἀνθρωπολογικὲς καὶ ἠθικὲς ἀρχές, ὅπως αὐτὲς ἀποτυπώνονται στὰ θεµελιώδη ἱερὰ Κείµενά της. Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ διδασκαλία, οἱ θέσεις, οἱ ἀπόψεις τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ τοῦ Χριστιανοῦ, προκύπτουν καὶ καθορίζονται ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, τὰ κείµενα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, τῶν Συνόδων, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴ βιοτὴ τῶν κατ’ ἐξοχὴν αὐθεντικῶν µαθητῶν τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ τῶν Ἁγίων Του, “τῶν καθ’ ἑκάστην γενεὰν εὐαρεστησάντων” τῷ Θεῷ. Τὸ τελευταῖο ἔχει ἰδιαίτερη σηµασία, ἀκριβῶς διότι µᾶς βοηθᾶ νὰ διακρίνουµε τὸ αὐθεντικὸ ἀπὸ τὸ κίβδηλο, τὸ ἀληθὲς ἀπὸ τὸ ψευδές, αὐτὸ ποὺ εἶναι χρήσιµο καὶ ὠφέλιµο νὰ ἀκολουθήσουµε ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ ὀφείλουµε νὰ ἀπορρίψουµε ὡς ψυχοφθόρο καὶ πνευµατικὰ ἐπιβλαβές.
.                        Σύµφωνα µἐ τὴν εὐαγγελικὴ καὶ πατερικὴ παράδοση, ἡ σωτηρία µας, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴ θεµελιώδη καὶ πρωταρχικὴ ἐπιδίωξη τοῦ καθενός µας, δὲν ἔχει µόνο κάθετη ἀναφορὰ πρὸς τὸν Θεό, ἀλλὰ καὶ ὁριζόντια πρὸς τὸν συνάνθρωπό µας. Μὲ ἄλλα λόγια, τὴ σωτηρία µας “καθορίζει” ἡ στάση µας πρὸς τὸν Θεὸν (ἡ πίστη µας σὲ Αὐτὸν ὡς τὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ Σωτήρα µας) καὶ ἡ στάση µας πρὸς τὸν συνάνθρωπο, ὡς εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Δεν νοεῖται καλὸς Χριστιανὸς χωρὶς αὐτὸς νὰ εἶναι συνάµα καὶ καλὸς ἄνθρωπος. Τὸ ἀντίθετο –δηλαδὴ κακὸς ἄνθρωπος καὶ καλὸς Χριστιανός– εἶναι φύσει ἀδύνατο. Μάλιστα, ἀκόµη καὶ ὁ καλὸς ἄνθρωπος, ἂν δὲν εἶναι γνήσιος καὶ αὐθεντικὸς Χριστιανός, παραµένει τρόπον τινὰ ἀτελὴς πνευµατικὰ καὶ ἠθικά, ἀφοῦ ὁ Χριστὸς ἀποτελεῖ, ὡς σεσαρκωµένος Θεός, δηλαδὴ καὶ ὡς ἄνθρωπος, τὸν κατ’ ἐξοχὴν τέλειο ἄνθρωπο, τὸν ὁποῖο καλούµεθα νὰ µιµηθοῦµε, γινόµενοι κατὰ χάριν Χριστοί, δηλαδὴ τέλειοι, κεχαριτωµένοι ἄνθρωποι.
.                        Ἡ Ἐκκλησία καὶ ὁ Χριστιανός δεν εἶναι ἄσχετοι µἐ τὴν εὐρύτερη κοινωνικὴ ζωή, ἀλλὰ ἔχουν θεµελιώδη κοινωνικὴ εὐθύνη, ἡ ὁποία τοὺς ὑπαγορεύει νὰ ἐργάζονται σταθερὰ καὶ ἐποικοδοµητικὰ γιὰ τὴν ἐπικράτηση τοῦ Θείου Θελήµατος στὸν κόσµο, γιὰ τὴ ριζική, ἐλεύθερη, ὄµως, καὶ οἰκειοθελῆ “κατὰ Χριστόν” µἐταµόρφωση τῆς Κοινωνίας καὶ τοῦ Κόσµου, γιὰ τὴν ἀγάπη, τὴν εἰρήνη, τὴ δικαιοσύνη, τὴν καταλλαγὴ µεταξὺ τῶν ἀνθρώπων καὶ τὴν ἁρµονικὴ συνύπαρξή τους, τὴν ἔκλειψη τῆς διχόνοιας, τῶν διχασµῶν καὶ τὴν ἐκπλήρωση τῆς ἑνότητας καὶ τῆς ὁµόνοιας, τὴ δύναµη τῆς Ἀναστάσεως καὶ τὴν προσδοκία τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας καὶ τῆς αἰώνιας ζωῆς.
.                        Ἡ Κοινωνία µας ἀλλάζει ραγδαία, περισσότερο ραγδαία ὅσο ποτὲ ἄλλοτε στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία, καὶ σὲ αὐτὸ συµβάλλει καθοριστικὰ ἡ τροµακτικὴ ἀνάπτυξη τῶν θετικῶν ἐπιστηµῶν, τῆς τεχνολογίας, τῶν τηλεπικοινωνιῶν καὶ τῆς ἐνηµέρωσης, οἱ ὁποῖες διαδραµατίζουν τεράστιο ρόλο στὴ διαµόρφωση τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρωπίνων κοινωνιῶν, ἄλλοτε θετικὰ καὶ ἄλλοτε ἀρνητικά. Μαζὶ µὲ τὴ ραγδαία τεχνολογικὴ ἀνάπτυξη καὶ τὴν ὑπερσυνδεσιµότητα καὶ ἄλλα φαινόµενα καὶ γεγονότα, ὅπως οἱ ἐντεινόµενες δηµογραφικὲς ἀνισορροπίες (ὑπογεννητικότητα v. ὑπεργεννητικότητα), ἡ παρατηρούµενη κλιµατικὴ ἀλλαγὴ (ἀνθρωπογενὴς ἢ µή), ἡ ἔλλειψη πόρων, ἡ αὐξανόµενη ἀστικοποίηση πληθυσµῶν, οἱ µετακινήσεις πληθυσµῶν, οἱ κοινωνικὲς καὶ οἰκονοµικὲς ἀνισότητες, οἱ πολεµικὲς συγκρούσεις, ἡ ἀνελευθερία διαφόρων ἰδεολογικῶν ἢ θρησκευτικῶν συστηµάτων, ἡ µεγέθυνση τῆς µεσαίας τάξεως καὶ ἡ αὔξηση τῆς κατανάλωσης, ἡ µετατόπιση τοῦ οἰκονοµικοῦ κέντρου πρὸς τὴν Ἀνατολὴ καὶ τὸν Νότο, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀλλαγὴ πολλῶν κοινωνικῶν ἀντιλήψεων σὲ διάφορους τοµεῖς (ἀνθρώπινα δικαιώµατα, ἐλευθερίες, ἔθνος, σεξουαλικότητα), δηµιουργοῦν νέες καταστάσεις καὶ προκλήσεις σὲ τοπικό, περιφερειακὸ ἀλλὰ καὶ παγκόσµιο ἐπίπεδο, προκλήσεις γιὰ τὰ Κράτη, τὶς Κοινωνίες, τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τὶς διάφορες θρησκεῖες, τὸν καθένα µας.
.                          Ἡ Κοινωνία ὑπῆρξε πάντοτε κοινότητα δυναµική, σήµερα ὄµως ἀκόµη περισσότερο, µἐ τὴν ἔννοια ὅτι, µολονότι πολλὰ πράγµατα ἀλλάζουν, ὁρισµένες σταθερές τοῦ ἀνθρωπίνου βίου παραµένουν οἱ ἴδιες, ὁρισµένα προτάγµατα παραµένουν ἐπίκαιρα, ἴσως πιὸ ἐπίκαιρα ἀπ’ ὅ,τι παλαιότερα, ἐξ αἰτίας ἀκριβῶς τῶν πρωτοφανῶν πολυδιάστατων καὶ πολυεπίπεδων ἀλλαγῶν, ποὺ λαµβάνουν χώρα σὲ παγκόσµια κλίµακα, τῶν ζητηµάτων καὶ τῶν ἀναγκῶν ποὺ οἱ ἐν λόγῳ ἀλλαγὲς δηµιουργοῦν.
.                        Ἀκριβῶς ἐντὸς αὐτοῦ τοῦ πλαισίου, σήµερα, ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, ἡ Κοινωνία µας ἔχει ἀνάγκη τοῦ Μηνύµατος τοῦ Εὐαγγελίου, ἀκριβῶς ἐπειδὴ οἱ καιροί µας παρουσιάζουν βαθύτατη µἐτάλλαξη, τάσεις µἐτάβασης ἀπὸ ἕνα παράδειγµα σὲ ἕνα ἄλλο, συχνὰ σύγχυση καὶ δυστυχῶς πολυδιάστατη ἀξιακὴ παρακµή.
.                        Τί, ἀκριβῶς, ἔχουν ἀνάγκη οἱ ἄνθρωποι; Πολλὰ θὰ µποροῦσα νὰ ἀναφέρω. Χάριν, ὄµως, οἰκονοµίας τοῦ χώρου, θὰ ἀναφερθῶ σε δύο θεµελιώδη εὐαγγελικὰ µηνύµατα µἐ πανανθρώπινη καὶ διαχρονικὴ σηµασία: Τὸ µήνυµα τῆς ἀγάπης καὶ τὸ µήνυµα τῆς συγγνώµης.
.                        Ἡ ἀγάπη ἀποτελεῖ τὸ θεµέλιο τοῦ κηρύγµατος τοῦ Εὐαγγελίου. Τὰ πάντα ἔπραξε ὁ Θεὸς ἀπὸ ἀγάπη: Δηµιούργησε τὸν κόσµο, τὸν ἄνθρωπο, ἀπέστειλε τὸν Υἱόν Του, ὥστε νὰ ζήσουµε δι’ Αὐτοῦ. Κατὰ τὸν Θεῖο Ἀπόστολο Παῦλο, “ἡ ἀγάπη µακροθυµεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχηµονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ, πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑποµένει. Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει” (Α´ Πρὸς Κορινθίους, κεφ. 13). Ὁ µοναδικὸς αὐτὸς “ὕµνος τῆς ἀγάπης” παραµένει ἐς ἀεὶ ἕνα ἀπὸ τὰ θεµελιωδέστερα θεοανθρωποκεντρικὰ µηνύµατα τοῦ Εὐαγγελίου, τὰ ὁποῖα ἔχουν τὴ δύναµη καὶ τὴ δυναµικὴ νὰ µεταλλάξουν ἀνθρώπους καὶ ὁλάκερες κοινωνίες, νὰ ἐπιφέρουν τὴν πολυπόθητη δικαιοσύνη, τὴν εἰρήνη, τὴν καταλλαγή.
.                             Ἡ συγγνώµη ἀποτελεῖ θεµελιῶδες ἐπακολούθηµα καὶ προϊὸν τῆς ἀγάπης. Ἡ συγγνώµη, ἀσφαλῶς, δὲν µᾶς καλεῖ νὰ ξεχάσουµε. Εἶναι ἀδύνατο νὰ ξεχάσουµε, καὶ πολλὲς φορὲς µάλιστα εἶναι καὶ ἀντιπαραγωγικό. Ὀφείλουµε νὰ θυµόµασθε γιὰ νὰ µὴν ξαναζήσουµε τὸ κακό. Ἡ ἐπιλογή, ὄµως, τῆς συγγνώµης δείχνει σαφέστατα ὅτι τὸ κακὸ δὲν µᾶς κατευθύνει, διότι ἡ συγγνώµη “παραδόξως” δὲν ἀποτελεῖ ἥττα, ὑποχώρηση ἢ ἀπώλεια, ἀλλὰ ἀπόλυτη καὶ ριζικὴ ρήξη µἐ τὸ κακό. Ἡ συγγνώµη φέρνει τὴν καταλλαγὴ µεταξὺ τῶν ἀνθρώπων.
.                        Ἐπειδή, ὄµως, εἴµαστε συχνὰ ἀνίκανοι νὰ ἀγαπήσουµε ἀληθινὰ καὶ ἐγκάρδια καὶ κατὰ συνέπεια καὶ νὰ συγχωρήσουµε, καταλήγουµε στὴν κάθε εἴδους βία (προσωπικὴ ἐντός µας καὶ ἐναντίον αὐτοῦ τούτου τοῦ ἑαυτοῦ µας –µὲ τὶς κακίες, τὰ πάθη καὶ τὶς ἐξαρτήσεις µας–, διαπροσωπικὴ ἐναντίον τοῦ πλησίον µας, διαφυλετικὴ ἐναντίον τοῦ ξένου, ἔµφυλη, ἐνδο-οἰκογενειακὴ κ.α.). Ἔτσι, τὸ κακὸ καθίσταται φαῦλος κύκλος, ἀναπαράγεται. “Ἴνα µἡ τὸ κακὸν ἀθάνατον γένηται”, ὁ Θεὸς ἀπέστειλε τὸν Υἱό Του, ὁ Ὁποῖος ὑπῆρξε καὶ ὑπάρχει “εἰς τὸν αἰώνα” τὸ τέλειο ὑποδειγµα τῆς συγγνώµης καὶ τῆς ἀγάπης, µέχρι Σταυροῦ, ὁ Ὁποῖος Χριστὸς “ἡµῖν κατέλιπε τύπον ἀσφαλοῦς διαγωγῆς”, καθ’ ὅτι ἀληθὴς Θεάνθρωπος.
.                        Αὐτές, λοιπόν, οἱ ἀρετές, δηλαδὴ ἡ ἀγάπη καὶ ἡ συγγνώµη, καθορίζουν τὴ ζωὴ τοῦ Χριστιανοῦ, ἀσφαλῶς µαζὶ µὲ πολλὲς ἄλλες, ὅπως ἡ ταπεινοφροσύνη, ἡ διάκριση, ἡ ἐλεηµοσύνη, ἡ δικαιοσύνη, ἡ εἰρήνη, καὶ αὐτὲς τὶς ἀρετὲς καλεῖται ὁ γνήσιος καὶ αὐθεντικὸς Χριστιανὸς νὰ ἐφαρµόσει στὴ ζωή του ἐντὸς καὶ ἔναντι τοῦ ἑαυτοῦ του, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸν πλησίον του. Καὶ ἂν τὶς ἐφαρµόσει ὡς τὰ πιστεύµατά του, τότε θὰ µεταµορφώσει ριζικὰ ὄχι µονάχα τὸν ἑαυτό του (πράγµα κατ’ ἐξοχὴν ἀναγκαῖο), ἀλλὰ καὶ τοὺς γύρω του καὶ ἔτσι θὰ λειτουργήσει εὐεργετικὰ γιὰ τὴν Κοινωνία, µἐταµορφώνοντας τὴ σὲ µία Κοινωνία ἀγάπης καὶ συγγνώµης, ὅπου θὰ βασιλεύουν οἱ ἀρετὲς τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἀποδοχῆς, καὶ ὅπου ἀγάπη καὶ συγγνώµη θὰ ἀποτελοῦν πάντοτε τὴν ἀφετηρία µιᾶς νέας ἀρχῆς.

ΠΗΓΗ: Capital.gr

Σχολιάστε

Η ΥΠΕΡΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ «ΠΡΟΦΗΤΩΝ καὶ ΠΡΟΟΡΑΤΙΚΩΝ» ΑΧΡΕΙΩΝΕΙ ΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤῼ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ἄρθρο

«Πῶς προσεγγίζομε τούς ἁγίους;»
τοῦ Ἀρχιμ. Ἐλισαίου Σιμωνοπετρίτου
Καθηγουμένου Ἱ. Μ. Σίμωνος Πέτρας Ἁγ. Ὄρους
Περιοδ. «Σύναξη», ἀρ. τ.102,
Ἀπρ.-Ἰούν. 2007, σελ. 46-47.

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.                         Ζώντας στὸ  Ἅγιον  Ὄρος πάνω ἀπὸ τρεῖς δεκαετίες, καὶ καταργώντας τὸν τόπο μὲ τὸν τρόπο μου, ἔχω διαπιστώσει ἀρκετὲς φορὲς τὴν διάθεσι τῶν ἐπισκεπτῶν ἢ προσκυνητῶν νὰ συναντήσουν μία φωτισμένη μορφὴ ἀποβλέποντας ὡστόσο νὰ συναντήσουν ἕνα μάγο ἢ ἔστω ἕνα θαυματουργὸ ἢ διορατικὸ καὶ προορατικό, περιορίζοντας ἢ μᾶλλον ὑποτιμώντας καὶ ἀχρειώνοντας ἔτσι πολὺ τὸ πεδίο τῆς ἐν Χριστῷ ἁγιότητος. Δὲν φαίνεται μὲ τὴν ἔρευνα καὶ σχέσι αὐτὴ νὰ ἐπιδιώκωμε τόσο τὴν κάθαρσι τῶν παθῶν μας καὶ τὸν ἁγιασμὸ «οὗ χωρὶς οὐδεὶς ὄψεται τὸν Κύριον», ὅσο τὸ νὰ χορτάσωμε τὴν ἐγωϊστικὴ περιέργειά μας, ποὺ ἂν δὲν τὸ πετύχωμε, ἀρχίζομε νὰ ἀμφιβάλλωμε γιὰ τὴν δυνατότητα ὑπάρξεως σήμερα Ἁγίων καὶ μπορεῖ νὰ καταλήξωμε στὴν βλασφημία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἰσχυριζόμενοι ὅτι χάθηκαν σήμερα οἱ Ἅγιοι, λὲς καὶ ἡ ἁγιότητα «βγαίνει στὸ παζάρι», κατὰ ἔκφρασι ἁγιορείτικη ἢ «κτυπᾷ κουδούνια». Ὁ μακαρίτης παπα-Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης ἔλεγε: «Ἀλλοίμονο στὸν ἅγιο ποὺ βγῆκε ἡ φήμη του μέχρι τὴν Ἀθήνα» ἢ «μὲ τὴν κατάρα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν εὐχὴ τοῦ διαβόλου διαδόθηκε ὅτι εἶμαι ἅγιος»…
.                    Τελευταία φορὰ ποὺ ἐπισκεφθήκαμε τὸν μακαριστὸ γέροντα Παΐσιο, πρὶν βγῇ ἀπὸ τὸ Ὄρος γιὰ τὸ νοσοκομεῖο, τὸν βρήκαμε πολὺ ἁρπαγμένο.
«Γιατί, γέροντα, εἶσθε ἔτσι;», τὸν ρώτησα.
«Τί νὰ μὴν εἶμαι, εὐλογημένη ψυχή, ἐκεῖ πέρα, ἂς ὑποθέσωμε νὰ ποῦμε; Τρελλάθηκε ὁ κόσμος! Ἅγιο μὲ ἀνεβάζουν, ἅγιο μὲ κατεβάζουν. Ἐμένα καὶ τὸν παπα-Ἐφραὶμ στὰ Κατουνάκια. Ὁ παπα-Ἐφραὶμ εἶναι ἅγιος μεγάλος μάλιστα. Ἐγὼ τί παλαιοσκουριασμένος τενεκές, νὰ ποῦμε, εἶμαι, νὰ μὲ ἐλεήσῃ ὁΘεός… Ξέρετε, αὐτὴ τὴν στιγμὴ στὸ Ἅγιον Ὄρος ζοῦνε πενήντα ἅγιοι καὶ μεγάλοι ἅγιοι. Ἀλλὰ εἶναι ἔξυπνοι, ὄχι σὰν καὶ μένα τὸν βλάκα ποὺ βγῆκε τὸ ὄνομά μου καὶ βλέπετε τί τραβάω καθημερινὰ» (περίμεναν στὶς καστανιὲς νὰ τὸν συναντήσουν ἀρκετὲς δεκάδες ἐπισκέπτες). «Παρακαλοῦν, λοιπόν, τὸν Χριστό μας καὶ τοῦ λένε: Μὴ μᾶς δοξάσῃς ἐδῶ κάτω, κράτα τὸ στεφάνι γιὰ τὴν ἄλλη ζωή. Καὶ ὁφιλότεκνος Πατέρας, νὰ ποῦμε, ἀκούει τὰ φιλότιμα παιδιά Του καὶ τοὺς κάνει τὴν χάρι. Ξέρετε, ὅμως; Ἐμεῖς ἐδῶ ἀπὸ τὴν ἀνατολικὴ πλευρὰ τοῦ Ὄρους ἔχομε ὑγρασία καὶ δὲν εὐδοκιμεῖ ἡ ἁγιότητα τόσο καλά. Γι’ αὐτὸ ἔχομε μόνο δεκατέσσαρες. Ἐσεῖς ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, ποὺ σᾶς βλέπει περισσότερο ὁ ἥλιος, ἔχετε τριανταέξι»…
.                 Τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ πολυπονεμένου καὶ πολυχαρισματούχου ὁσίου τῶν ἡμερῶν μας κατ’ ἐπανάληψιν τὰ βεβαιώθηκα ἐμπειρικά, συναντώντας χωρὶς προγραμματισμὸ καὶ εἰδικὴ ἔρευνα ἁγίους καὶ μάλιστα μεγάλων πνευματικῶν μέτρων. Βρίσκονται καὶ στὰ Κοινόβια, βρίσκονται καὶ στὴν Ἔρημο. Ποικιλία μορφῶν καὶ χαρισμάτων! Τὸ μεγάλο τους καὶ κοινὸ μυστικὸ εἶναι αὐτὴ ἡ ἐπίμονα ἐπιδιωκομένη κρυφιότης ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἐμπορικὴ αἴσθησι τῆς ἁγιότητος ποὺ ἔχομε οἱ πολλοί, ἀλλὰ καὶ ἡ βαθύτατη ταπείνωσις καὶ ἡ χειρότερη εἰκόνα ποὺ ἔχουν γιὰ τὸν ἑαυτό τους – τὸ ἑλκτικὸ ἄλλωστε σημεῖο τῆς ἁγιαστικῆς Χάριτος τοῦ Κυρίου.
.                    Τὸν Λὼτ δὲν τὸν πείραξε ὁ ἀσφυκτικὸς σοδομιτικὸς περίγυρος νὰ διακριθῇ στὴν τήρησι τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Οὔτε τὸν Μωϋσῆ ἐπηρέασε ἡ φαραωνιτικὴ καὶ εἰδωλομανοῦσα Αἴγυπτος. Τί, ὅμως, ὠφέλησε τὸν Γιεζῆ, ποὺ ζοῦσε κοντὰ στὸν προφήτη Ἐλισαῖο, ἢ τοὺς υἱοὺς Ἠλεὶ, ποὺ «ἤσθιον ἐκ τῶν θυσιῶν τοῦ ἱεροῦ»; Ἀκόμη, σὲ ποιό σημεῖο βλέπομε νὰ ὠφελήθηκε ἀπὸ τὴν τριετῆ συμβίωσί του μὲ τὴν περὶ τὸν Κύριο δωδεκάριθμη ἀποστολικὴ χορεία ὁ ἄθλιος Ἰούδας; Ἄλλωστε τοῦ τὰ ψάλλομε κάθε Μεγάλη Παρασκευή, χωρὶς ὡστόσο νὰ αἰσθανώμαστε ὅτι πολλὲς φορὲς βρισκόμαστε σὲ παράλληλη μὲ αὐτὸν πορεία ἐμεῖς οἱ ἴδιοι… Καλὸ εἶναι νὰ συναντοῦμε Ἁγίους, δύσκολο ὅμως νὰ τοὺς προσεγγίζωμε, ὅπως ἁρμόζει.

,

Σχολιάστε

«ΚΛΕΙΣ᾽ΤΟΥ ΤΟ. ΚΛΕΙΣ᾽ΤΟ» (Ἅγ. Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης)

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
«Ὁ ὅσιος Πορφύριος ὁ Προφήτης- Μαρτυρίες»,
τόμος α´,
ἔκδ. «Ἁγιοπαυλίτικο Ἱ. Κελλὶ Ἁγίων Θεοδώρων, Ἅγιον Ὄρος», 2017,
σελ. 222-223.

.                            Κάποτε ἤμουν στὸ κελί του καὶ μιλοῦσε στὸ τηλέφωνο μὲ τὸν μοναχὸ Μ. Ὁ Ἅγιος προσπαθοῦσε νὰ τοῦ πεῖ κάτι ἀλλὰ ἐκεῖνος δὲν ἄκουγε, διότι μιλοῦσε ἀδιάκοπα. Τελικὰ τρεῖς φορὲς τοῦ ἐπανέλαβε μία συμβουλὴ καὶ μετὰ τοῦ εἶπε: «ἄκουσε τί σοῦ λέω, βρὲ παιδάκι μου, ἄκουσέ με…!» ξανὰ καὶ ξανά, ἐνῶ ὁ μοναχὸς ἔφερνε διαρκῶς ἀντιρρήσεις.
.                   Τότε ὁ Ἅγιος στράφηκε πρὸς ἐμένα καὶ μοῦ λέει:
-Ἔλα, πάρε τὸ τηλέφωνο καὶ πές του, σὲ παρακαλῶ, παιδί μου ὅτι, ἂν φύγει ἀπὸ τὸ μοναστήρι του, θὰ πλανηθεῖ. Πές του το, πές του!
-Γέροντα, μιλάει συνέχεια, δὲν ἀκούει…
.                      Προσπάθησα ἐπανειλημμένα νὰ τοῦ μιλήσω ἀλλὰ ὁ μοναχὸς ἔλεγε, ἔλεγε, ἔλεγε ἀκατάπαυστα τὰ δικά του. Μοῦ λέει ὁ Ἅγιος:
– Δὲν ἀκούει, δὲν ἀκούει…, εεε;
-Γέροντα, δὲν καταλαβαίνω τί λέει.
-Κλεῖσ᾽ του το…, Κλεῖσ᾽ το!
.                     Εἶναι ἀπίστευτο ἕνας ἄνθρωπος νὰ ἀντιδρᾶ τόσο πολὺ σὲ ἕνα τόσο μεγάλο Ἅγιο. Φυσικὰ ὅ,τι τοῦ εἶπε ὁἍγιος πραγματοποιήθηκε.

, ,

Σχολιάστε

ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΤΩΝ ΙΔΕΟΛΗΨΙΩΝ ΜΕ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΜΑΝΔΥΑ

Ἐπικίνδυνοι ὅσοι ἐπενδύουν τὶς ἰδεοληψίες μὲ θρησκευτικὸ μανδύα

Τοῦ Μητροπολίτου Ἀργολίδος Νεκταρίου

ΠΗΓΗ: imargolidos.gr

.                     Ὑπάρχουν θρησκευτικὲς σέκτες, μὲ μανδύα χριστιανικό, οἱ ὁποῖες παρερμηνεύοντας τὴ Βίβλο, ὑποστηρίζουν θέσεις ἐπικίνδυνες γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ζωή. Κατὰ καιροὺς ἀκοῦμε γιὰ τὴν ἄρνηση ὀπαδῶν κάποιας σέκτας, γιὰ μετάγγιση αἵματος σὲ ἀσθενῆ. Σὲ πολλοὺς ἡ ἀπάνθρωπη αὐτὴ ἀπαίτηση δημιουργεῖ ἀπορία. Γιατί π.χ. κάποιοι γονεῖς ἀρνοῦνται τὴ μετάγγιση αἵματος καὶ προτιμοῦν νὰ πεθάνει τὸ παιδί τους; Ἡ δοξασία αὐτὴ στηρίζεται, λαθεμένα βέβαια, στὴ Βίβλο (Λευιτικὸ κεφ. 17, στίχ. 13 -15). Ἡ διάταξη λέει ὅτι ὅταν σφάξουν ἕνα ζῶο, δὲν θὰ τρῶνε τὸ κρέας μὲ τὸ αἷμα του. «Ἡ γὰρ ψυχὴ πάσης σαρκὸς αἷμα αὐτοῦ ἐστι», γιατί στὸ αἷμα βρίσκεται ἡ ψυχή του. Ἑπομένως, οἱ σέκτες αὐτὲς διατείνονται ὅτι μέσα στὸ αἷμα βρίσκεται ἡ ψυχὴ τοῦ ζώου ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀνθρώπου. Ὁμεταγγιζόμενος λοιπόν, παίρνοντας 400 γραμμάρια αἵματος κάποιου αἱμοδότη, παίρνει καὶ τὴν ψυχή του!
.                     Ὅμως ἡ ψυχὴ στὴ Βίβλο ἔχει διπλὴ ἔννοια. Κι ἐδῶ μὲ τὴ λέξη ψυχὴ ἐννοεῖται ἡ ζωή. Στὸ χωρίο λοιπὸν ποὺ ἀναφέραμε, ἡ μετάφραση (σύμφωνα μὲ τὴν κριτικὴ ἔκδοση τῆς Βιβλικῆς Ἐταιρίας καὶ ὄχι μόνο) εἶναι: «Στὸ αἷμα βρίσκεται ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου». Καὶ εἶναι γνωστὸ ὅτι ἀπώλεια αἵματος θέτει σὲ κίνδυνο τὴ ζωὴ τοῦἀνθρώπου. Γι’ αὐτὸ ἀπαιτεῖται ἡ μετάγγιση.
.                     Τὶς τελευταῖες δεκαετίες ἕνα ἀκόμη Βιβλικὸ κείμενο ἡ «Ἀποκάλυψη», ἔχει βάρβαρα κακοποιηθεῖ καὶπαρερμηνευτεῖ. Ἡ λέξη Ἀντίχριστος (ἡ ὁποία δὲν ὑπάρχει πουθενὰ στὴν Ἀποκάλυψη), ὁ ἀριθμὸς 666 (ποὺ κι αὐτὸς δὲν ὑπάρχει – στὸ κείμενο γράφεται ὄχι μὲ ἀραβικὴ ἀλλὰ ἑλληνικὴ γραφή: Χ Ξ Ϛ), τὸ σφράγισμα κ.λπ. ἔχουν γίνει σημαία τῶν γνωστῶν φονταμενταλιστικῶν κύκλων. Ὅλη αὐτὴ ἡ παραφιλολογία καὶ παραθεολογία προέρχεται ἀπὸἀμερικάνικες σέκτες, οἱ ὁποῖες δὲν χάνουν τὴν εὐκαιρία σὲ κάθε περίπτωση νὰ κυκλοφοροῦν τὶς θέσεις τους μὲμανδύα τὴν Ἀποκάλυψη. Καὶ ἐμεῖς οἱ «Ὀρθόδοξοι» ὄχι μόνο στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ στὶς ὁμόδοξες χῶρες, δεχόμαστε ἄκριτα ὅλες αὐτὲς τὶς παρερμηνεῖες, νομίζοντας ὅτι εἶναι Ὀρθόδοξες.
.                     Ἡ Covid – 19 ἦταν μία ἀκόμη χρυσὴ εὐκαιρία γιὰ τὶς σέκτες νὰ κάνουν ἔντονη τὴν παρουσία τους. Τὸ ἀντιεμβολιαστικὸ κίνημα, ὅπως ἔγραψε καὶ ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ἰερόθεος, «στὴν Ἀμερικὴ κυριαρχεῖ μεταξὺ τῶν φονταμενταλιστικῶν ἀκραίων προτεσταντικῶν κύκλων καὶ μεταξὺ ἀνθρώπων ποὺ διακατέχονται ἀπὸ διάφορες ἀρχὲς τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν…». Εἶναι λυπηρὸ λοιπὸν νὰ ἀκοῦς αὐτὲς τὶς θέσεις καὶ ἐπιχειρήματα ἀπὸ χριστιανοὺς ποὺ διακρίνονται γιὰ τὴν ἔλλειψη σοβαρῆς θεολογικῆς παιδείας, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ σοβαρὰ ἐπιστημονικὰ ἐπιχειρήματα. Τὸ ἂν θὰ γίνουν αἰτία νὰ διακινδυνεύσουν τὴ ζωή τους καὶ νὰ μολύνουν τὸν διπλανό τους μὲ ὀδυνηρὲς συνέπειες, δὲν ἔχει σημασία
.                     Στὶς μέρες μας εἴδαμε καὶ τὸ ἑξῆς παράδοξο καὶ ἐξωφρενικό. Συγγενεῖς ἀρρώστων ἀπὸ Covid – 19 νὰ ἀρνοῦνται ὄχι τὴ μετάγγιση αἵματος, ἀλλὰ τὴν εἰσαγωγὴ στὸ νοσοκομεῖο ἢ τὴ διασωλήνωση τοῦ ἀσθενοῦς. Προτιμον ν ποφέρει ρρωστος κα ν πεθάνει, παρ ν παραδεχτον τι πάρχει τελικ φονικς ός. Ἔφτασαν μάλιστα στὸ σημεῖο νὰ μηνύσουν καὶ τοὺς γιατρούς. Γνωρίζω περιπτώσεις ἀσθενῶν ποὺ οἱ συγγενεῖς δὲν τοὺς πῆγαν στὸ νοσοκομεῖο ἀλλὰ τοὺς ἄφησαν σπίτι. Ἀποτέλεσμα νὰ μολυνθοῦν καὶ οἱ ἴδιοι καὶ ὁ ἀσθενὴς νὰ πεθάνει μὲ φρικτὸ θάνατο. Κατὰ τὴ φράση γιατροῦ, γνωστός μας ἀσθενής, «πέθανε ὄχι ἁπλῶς ἀπὸ δύσπνοια, ἀλλὰκυριολεκτικὰ ἔσκασε!». Ἀναρωτιέμαι, πῶς αἰσθάνθηκαν οἱ συγγενεῖς βλέποντας τὸ μαρτύριο αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου; Δὲν ὑπῆρξε κάποια ρωγμὴ στὶς ἰδεολογικὲς ἐμμονές τους;
.                     Ὅταν πρωτοξεκίνησε ἡ Covid -19, εἴχαμε τὸ ἐλαφρυντικὸ ὅτι δὲν γνωρίζαμε. Τώρα δὲν ὑπάρχει δικαιολογία. Μποροῦμε νὰ σεβαστοῦμε τὶς ὅποιες ἐπιστημονικὲς ἐνστάσεις, λογικὲς ἀμφιβολίες ἢ τὸ φόβο κάποιων, ἀλλὰ νὰ ἐπενδύουμε τὶς ἀντιεμβολιαστικές μας ἰδεοληψίες μὲ θρησκευτικὸ μανδύα καὶ παρερμηνεύοντας τὰ Βιβλικὰ ἢΠατερικὰ κείμενα, γινόμαστε ὄχι μόνον γραφικοί, ἀλλὰ καὶ ἐπικίνδυνοι.

,

Σχολιάστε

 ΣΧΟΛΕΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ἢ «ΔΟΜΕΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ» ΤΟΥ Ο.Η.Ε.; (Δ. Νατσιός) «Οἱ νεκροθάφτες τῆς πατρίδας ρίχνουν τὶς τελευταῖες φτιαριές. Κουραστήκαμε, σιχαθήκαμε τὶς μεταρρυθμίσεις, τὶς ἀναγεννήσεις καὶ τὶς ἐπανακινήσεις τους. Τὰ σχολεῖα δὲν εἶναι πλέον ἑλληνικά. Εἶναι “δομὲς φιλοξενίας” ἀνέστιων πνευματικὰ νέων ποὺ ἁπλῶς μιλοῦν ἑλληνικὰ καὶ αὐτὰ σπασμένα».)

Σχολεῖα ἑλληνικὰ ἢ «δομὲς φιλοξενίας» τοῦ ΟΗΕ;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος- Κιλκὶς

.                                «Ὅλα γίνονται στὴν Ἑλλάδα, σὰν νὰ μᾶς κινεῖ ἕνα θανάσιμο μίσος γιὰ τὴ λαλιά μας. Τὸ κακὸεἶναι τόσο μεγάλο, ποὺ μόνο σὰν φαινόμενο ὁμαδικῆς ψυχοπάθειας θὰ μποροῦσε νὰ τὸ ἐξηγήσει κανείς… Στὰχρόνια μας, πρέπει νὰ μὴν τὸ ξεχνᾶμε, τὸ ζήτημα δὲν εἶναι πιὰ ἂν θὰ γράφουμε καθαρεύουσα ἢ δημοτική. Τὸτραγικὸ ζήτημα εἶναι ἂν θὰ γράφουμε ἢ ὄχι ἑλληνικὰ ἢ ἕνα ὁποιοδήποτε ἑλληνόμορφο ἐσπεράντο. Δυστυχῶς ὅλα γίνονται σὰν νὰ προτιμοῦμε τὸ ἐσπεράντο, σὰν νὰ θέλουμε νὰ ξεκάνουμε μὲ ὅλα τὰ μέσα τὴ γλώσσα μας». Αὐτὰ εἰπώθηκαν πρὶν ἀπὸ 60 χρόνια ἀπὸ τὸν τροπαιοῦχο νομπελίστα μας ποιητὴ Γεώργιο Σεφέρη, σὲ μία ἐποχὴποὺ μακαρίζεται σὲ σχέση μὲ τὴν δική μας.   Τὸ θανάσιμο μίσος στὶς μέρες μας δὲν εἶναι μόνο γιὰ τὴν «λαλιά μας». Θανάσιμο μίσος καὶ διωγμὸς «κινεῖ» τὸὑπουργεῖο Παιδείας, ἀπροκάλυπτα πιά, γιὰ ὅ,τι ἑλληνικό, γιὰ ὅ,τι ἔχει ἄρωμα Ὀρθοδοξίας. Ὑπουργεῖο Παιδείας! Τὸ πιὸ ὕπουλο καὶ ἐπικίνδυνο ὑπουργεῖο στὴν πατρίδα.
.                                Κατοικητήριο «κρυφοδαγκανιάρηδων», ποὺ ὑφαίνει τὸ σάβανο τοῦ Γένους. Εἶμαι τριάντα καὶ χρόνια στὴν μάχιμη ἐκπαίδευση. Καημὸ τὸ ἔχω νὰ μᾶς ἀποσταλεῖ μία ἐγκύκλιος ἀπὸ τοὺς «ἄπιστους γραμματισμένους» τοῦ ὑπουργείου ποὺ νὰ προβάλλει, νὰ προωθεῖ, νὰ προτρέπει τοὺς δασκάλους νὰ διδάξουν κάτι ποὺ νὰ ἀφορᾶ τὴν πατρίδα, τὴν παράδοσή της, τὴν πίστη της, τὴν ἀξία τοῦὑγιοῦς οἰκογενειακοῦ θεσμοῦ, τὰ πολυτίμητα τζιβαϊρικά, δηλαδή, ποὺ εἶναι καταφύγιο καὶ παραμυθία, ὅταν μᾶς βρίσκει τὸ κακὸ καὶ θολώνει ὁ νοῦς μας. Δὲν ἔχουμε μέλλον ὡς λαὸς ἱστορικὸς μὲ αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν στὴν ἐκπαίδευση. Οἱ νεκροθάφτες τῆς πατρίδας ρίχνουν τὶς τελευταῖες φτιαριές. Κουραστήκαμε, σιχαθήκαμε τὶς μεταρρυθμίσεις, τὶς ἀναγεννήσεις καὶ τὶς ἐπανακινήσεις τους. Τὰ σχολεῖα δὲν εἶναι πλέο νἑλληνικά. Εἶναι «δομὲς φιλοξενίας» ἀνέστιων πνευματικὰ νέων ποὺ ἁπλῶς μιλοῦν ἑλληνικὰ καὶ αὐτὰ σπασμένα. Εἰσάγονται νέα ἐκπαιδευτικὰ ἀντικείμενα καὶ ἔχεις τὴν ἐντύπωση ὅτι ἀπευθύνονται σὲ σχολεῖο ποὺ στεγάζεται στὰ γραφεῖα τοῦ ΟΗΕ. Μὲ τυμπανοκρουσίες, στὶς ὁποῖες καταφεύγουν ὅλοι οἱἀναζητοῦντες ἐκλογικὴ πελατεία, ἐξαγγέλθηκε φέτος ἡ εἰσαγωγὴ τῶν «Ἐργαστηρίων Δεξιοτήτων». Προβλέπονται 3 ὧρες ἐβδομαδιαίως γιὰ τὶς Α’ καὶ Β’ τάξεις τοῦ Δημοτικοῦ, 2 γιὰ τὶς Γ’ καὶ Δ’ καὶ 1 ὥρα γιὰ τὶς Ε’ καὶ Ϛ’. Μάλιστα περιορίστηκε τὸ μάθημα τῆς Γεωγραφίας στὶς δύο τελευταῖες τάξεις σὲ 1 ὥρα τὴν ἑβδομάδα γιὰ νὰ χωρέσουν οἱ… δεξιότητες. Τί τὴν θέλουμε τὴν Γεωγραφία ἐξ ἄλλου; Ὁ Τσίπρας ἔλεγε ὅτι τὸ Αἰγαῖο δὲν ἔχει σύνορα καὶ ξεπουλοῦσε τὴν Μακεδονία. Ὁ νῦν ἀναμασᾶ τὸ σαθρὸ καὶ εὐτελὲς περὶσυνέχειας τοῦ κράτους καὶ ἀφήνει ἀναπάντητες τὶς τρισάθλιες προσβολὲς ποὺ ἐκτοξεύουν νυχθημερὸν τὰμεμέτια τῆς Ἄγκυρας. Ὅσο λιγότερη Γεωγραφία μαθαίνουν τὰ παιδιά, μάθημα πατριδογνωσίας καὶ αὐτό, τόσο εὐκολότερα καὶ ἄνευ ἀντιστάσεως, παραδίδεις ἑλληνίδες χῶρες. Ἡ Γεωγραφία διδάσκει σύνορα καὶ ἡἹστορία τὰ θωρακίζει μὲ τὸ λιβάνι τῶν ἀγώνων τοῦ λαοῦ μας γιὰ ἐλευθερία.
.               Ἐπανέρχομαι στὶς «Δεξιότητες». Ποιὲς εἶναι οἱ «δράσεις» ποὺ προβλέπει νὰ διδάξουν καὶ νὰ ἀσχοληθοῦν οἱδάσκαλοι; Διαβάζω τὶς 4 ἑνότητες.

Α. Ζῶ καλύτερα -εὖ ζῆν. Μὲ ὑποενότητες. Ὑγεία. Ψυχικὴ ὑγεία. Σεξουαλικὴ διαπαιδαγώγηση
Β. Φροντίζω τὸ περιβάλλον. Οἰκολογία. Πολιτικὴ προστασία. Παγκόσμια καὶ τοπικὴ πολιτιστικὴ κληρονομιά.
Γ. Ἐνδιαφέρομαι καὶ ἐνεργῶ-κοινωνικὴ συναίσθηση καὶ εὐθύνη. Ἀνθρώπινα δικαιώματα. Ἐθελοντισμός. Διαφορετικότητα.
Δ. Δημιουργῶ καὶ καινοτομῶ. Ρομποτική. Ἐπιχειρηματικότητα.

Ἐρωτῶ: Διαβάζουμε κάτι ποὺ νὰ ἔχει ἑλληνικὴ ἰθαγένεια; Μία «δράση», ὅπως ἀρέσκονται νὰ τὶς ὀνομάζουν, γιὰ τὴν γλῶσσα, τὴν ἱστορία μας, τὴν πίστη τῶν Πατέρων μας, τὴν ἱερότητα τῆς οἰκογένειας; Σὲ ποιά χώρα ζοῦμε; Στὴν Δανία ἢ στὸ Λουξεμβοῦργο; Ποιός θὰ ὑπερασπιστεῖ αὔριο τὴν πατρίδα, ἂν οἱ Τοῦρκοι καὶ τὰπειθήνια ἐνεργούμενά τους, τὰ τσιράκια τῶν Βαλκανίων, ποὺ καταπλακώνουν τὰ βόρεια σύνορά μας, ἀνοίξουν τὴν πόρτα τοῦ τρελοκομείου καὶ μᾶς ἐπιτεθοῦν; Οἱ διαφορετικότητες, οἱ οἰκολόγοι ἢ οἱ σεξουαλικῶς διαπαιδαγωγούμενοι;
.                              Παρέθεσα στὸν πρόλογο τὰ λόγια τοῦ Σεφέρη γιὰ τὴν γλῶσσα μας. Εἰσάγεται ἀπὸ τὸνηπιαγωγεῖο φέτος ἡ ἐκμάθηση τῆς ἀγγλικῆς γλώσσας. Γιατί; Σήμερα τὰ ἀγγλικὰ διδάσκονται πολὺπερισσότερες ὧρες, ἂν προσθέσουμε καὶ τὰ φροντιστήρια, ἀπ’ ὅ,τι τὰ ἑλληνικά. Τὰ νήπια σχεδὸν συλλαβίζουν τὴν μητρική τους γλῶσσα, μὲ τὴν σχολικὴ ζωὴ διευρύνουν καὶ ἐμπλουτίζουν τὸ λεξιλόγιό τους, γιατί τὰσυγχύζουμε μὲ τὴν διδασκαλία τῆς ἀγγλικῆς; Δὲν ἀρκεῖ ποὺ τὴν συναντοῦν παντοῦ; Στὴν ἐνημέρωση καὶ στὴν ψυχαγωγία, στὶς πινακίδες καταστημάτων, στὰ ροῦχα τους, κυριαρχεῖ ἡ ἀγγλικὴ γλῶσσα, ὁ ἀθέατος ἀφελληνισμός. (Τί μουσικὴ ἀκοῦν σήμερα τὰ παιδιά; Κακόηχες μιμήσεις ἀμερικανικῶν ξελαρυγγισμάτων, ποὺβρίθουν ὑβρεοχυδαιολογιῶν, σερβιρισμένα ἀπὸ ἐξόφθαλμα ἀτάλαντους «ὑποχθόνιους» καὶ «καταχθόνιους» τσιριδοκραυγαστές).
.                              Κάποτε, γιὰ νὰ δοῦμε τί μᾶς κανοναρχοῦν οἱ σπουδαῖοι τοῦ Γένους, ὁ Καποδίστριας, ἔλαβε ὑψηλὸ χρηματικὸ ποσὸ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες τῆς Μαριούπολης. Ἀρνήθηκε νὰ τὸ δεχτεῖ καὶ γιὰ νὰ μὴν τοὺς προσβάλλει, τοὺς εἶπε: «…δέχομαι τὸ δῶρο σας, ἀλλὰ μὲ τὸν ὄρο νὰ καταθέσετε αὐτὰ τὰ χρήματα σὲ τράπεζα καὶ μὲ τοὺς τόκους νὰ προσλάβετε Ἕλληνα διδάσκαλο, γιὰ νὰ σᾶς διδάσκει τὴν μητρική σας γλῶσσα. Γιατί ἀποτελεῖ ἐντροπή, ὄντας Ἕλληνες στὴ καταγωγή, στὸ φρόνημα καὶ στὴ θρησκεία, νὰ ἀγνοεῖτε τὴν εὐγενέστερη καὶ πλουσιώτερη γλῶσσα τοῦ κόσμου, ποὺ τὴν διδάσκονται τόσοι ἄλλοι ἀλλοεθνεῖς». (περ. «Πειραϊκὴ Ἐκκλησία», τ. 31ο, σελ. 49). Ἐντροπὴ καὶ τῷ καιρῷ ἐτούτῳ, ὄντας Ἕλληνες(;), νὰ μὴν διδάσκουμε στὰ παιδιά μας τὴν εὐγενέστερη γλῶσσα τοῦ κόσμου. Γιατί νὰ μὴν βάλουμε τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικά, σὲ παιγνιώδη μορφή, τοὺς μύθους τοῦ Αἰσώπου καὶ τὴν πανωραία ἐτυμολογία μας στὴν Ε’ καὶ Ϛ’ Δημοτικοῦ; Νὰ λὲς στοὺς μαθητές, γιὰ παράδειγμα, ὅτι ἡ λέξη «συγχωρῶ» εἶναι ἀπὸ τὴν πρόθεση «σύν», ποὺ προϋποθέτει τὴν παρουσία καὶ ἄλλου δίπλα σου καὶ τὸ ρῆμα «χωρῶ», ἄρα συγχωρῶ, ἴσον ἔχω χῶρο καὶ γιὰ σένα, στάσου κοντά μου, πλησίον μου; Γιατί νὰ μὴν γνωρίσουν οἱ μαθητὲς ὅτι στὰ ἐτυμολογικά της φυλλώματα, ἡ γλῶσσα μας κρύβει τὸ ἦθος, τὴν καλλιέργεια καὶ τὴν εὐγένεια τοῦ πάλαι ποτὲ φωτοδότη λαοῦ μας;
.                          «Μπιζερισμένοι ὅλοι ἀπὸ τὴν ἀκαταστασία», ποὺ ἔλεγε καὶ ὁ Μακρυγιάννης, σκεφτόμαστε σὲ τί Ἑλλάδα θὰ ἀφήσουμε τὰ παιδιά μας. Τὸ σωστὸ ἐρώτημα εἶναι τί παιδιὰ θὰ ἀφήσουμε στὴν πατρίδα μας. Δεξιότητες θὰ ἀποκτήσουν, Ἕλληνες ὅμως θὰ εἶναι;

, ,

Σχολιάστε