Η “ΑΡΙΣΤΕΡΑ” ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΘΕΟ, Η “ΔΕΞΙΑ” ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΤΑΙ!

ριστερ πλησιάζει τν Θε
Δεξι πομακρύνεται

Ἐφημερὶς «Ἑστία»
02.04.2020

Η ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΚΗΔΕΙΑ ΓΛΕΖΟΥ ΚΑΙ Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΦΗ ΦΛΩΡΑΚΗ

.                    Μιὰ γνωστὴ στοὺς μυημένους ἀλλὰ ἄγνωστη στὸ εὐρὺ κοινὸ ἱστορία μὲ πρωταγωνιστὲς τὶς ἡγετικὲς προσωπικότητες τῆς Ἀριστερᾶς Μανώλη Γλέζο καὶ Χαρίλαο Φλωράκη φέρνει σήμερα στὸ φῶς τῆς δημοσιότητος ἡ “Ἐστία”. Καὶ οἱ δύο αὐτὲς ἐμβληματικὲς γιὰ τὸν χῶρο τους φυσιογνωμίες (ὁ καπετὰν Γιώτης τοῦ Ἐμφυλίου δὲν εἶχε μεγάλες συμπάθειες στὸν συντηρητικὸ χῶρο παρὰ τὴν συγκυβέρνησή του τὸ 1989) προσέγγισαν τὴν θρησκεία καὶ τὸν Θεὸ στὴν τελικὴ εὐθεία τοῦ βίου τους. Ὅπως ἀποκαλύπτει, μάλιστα, σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὴν ἐφημερίδα μας ὁ ἀναγνώστης μας Μηνᾶς Κασιμάτης –ἦταν ἡ αἰτία νὰ ἀναζητήσουμε πληροφορίες– ὁ Μανώλης Γλέζος συναντήθηκε πρὸ τριετίας μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο καὶ τοῦ ζήτησε νὰ μεριμνήσει ἐκεῖνος νὰ τελεσθεῖ θρησκευτικὴ κηδεία μετὰ τὴν ἐκδημία του, ἐπειδὴ φοβόταν μὴν πάθει κάτι ἀνάλογο μὲ αὐτὸ ποὺ ἔπαθε ὁ Χαρίλαος Φλωράκης: Ζήτησε θρησκευτικὴ κηδεία ἀλλὰ ἡ ἐπιθυμία του δὲν εἰσακούστηκε ἀπὸ τὸν πολιτικό του χῶρο.
.                    Τὸν ἰσχυρισμὸ ὅτι ὁ Φλωράκης στὰς δυσμὰς τοῦ βίου του προσέγγισε τὸν Θεὸ ὑποστηρίζει, ὅπως εὔκολα μπορεῖ νὰ ἀνακαλύψει κανεὶς στὸ διαδίκτυο, ὁ πατὴρ Ἀθανάσιος ὁ Σιμωνοπετρίτης ἀποκαλύπτοντας πτυχὲς ἀπὸ μία ἄγνωστη στὸ εὐρὺ κοινὸ ἐπίσκεψη τοῦ Χαρίλαου Φλωράκη στὸ Ἅγιον Ὄρος τὸ 1995.  Συμφώνως πρὸς τὸν πατέρα Ἀθανάσιο, ὁ ἡγέτης τοῦ κομμουνιστικοῦ κόμματος ὄχι μόνο ἀναγνώρισε τὴν σημασία τῆς θρησκείας ἀλλὰ δέχθηκε καὶ ἐξομολογήθηκε στὸν πατέρα Ἀθανάσιο στὸ γραφεῖο του στὸν Περισσὸ ἀργότερα. Ἡ ἀποκάλυψις γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ἡγεσίες τῆς Ἀριστερᾶς ἀπαλλαγμένες ἀπὸ ἄγχη καὶ δόγματα προσεγγίζουν τὸ Θεῖο στὴν τελικὴ εὐθεία της ἐκδημίας τους ἀποκτᾶ ἰδιαίτερη σημασία στὶς δύσκολες ἡμέρες ποὺ ζοῦμε. Ἐνῶ ἀποκαλύπτεται ὅτι ἡ Ἀριστερὰ ἔστω καὶ στὰς δυσμάς της πλησιάζει τὸν Θεὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία διαπιστώνουμε ὅτι τμῆμα τῆς κεντροδεξιᾶς παρατάξεως –εὐτυχῶς ὄχι ἡ ἡγεσία της– τὴν ἴδια στιγμὴ ἀπομακρύνεται. Ὄχι ἐπειδὴ ἡ Κυβέρνησις ἐπιβάλλει ἀναγκαῖες ἀπαγορεύσεις πρὸς προστασία τῆς δημοσίας ὑγείας, ἀλλὰ γι τ φος μ τ ποο πευθύνονται τόσο στος ερες κα τος μητροπολίτες σο κα στ πλήρωμα τς κκλησίας. Γεγονς πογοητευτικό.

[…]

 

ΠΗΓΗ: estianews.gr

 

 

Σχολιάστε

Ο ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ

κάθιστος μνος

ἀπὸ τὸν Κωνσταντίνο Ἀθ. Οἰκονόμου, δάσκαλo

ΓΕΝΙΚΑ: Ἀκάθιστος ὕμνος ὀνομάζεται ἕνας ὕμνος, γιὰ τὴν ἀκρίβεια ἕνα Κοντάκιο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, πρὸς τιμὴν τῆς Θεοτόκου, ὁ ὁποῖος ψάλλεται στοὺς ναοὺς τὶς πέντε πρῶτες Παρασκευὲς τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς, τὶς πρῶτες τέσσερις τμηματικά, καὶ τὴν πέμπτη ὁλόκληρος. Εἶναι ἕνας ὕμνος ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ προοίμιο καὶ 24 οἴκους σὲ ἀλφαβητικὴ ἀκροστιχίδα, ἀπὸ τὸ Α ὣς τὸ Ω, δηλαδὴ κάθε «οἶκος», ἢ στροφή, ξεκινᾶ μὲ τὸ ἀντίστοιχο κατὰ σειρὰ ἑλληνικὸ γράμμα. Θεωρεῖται δίκαια ὡς ἀριστούργημα τῆς βυζαντινῆς ὑμνογραφίας. Εἶναι γραμμένος πάνω στοὺς κανόνες τῆς ὁμοτονίας, ἰσοσυλλαβίας καὶ ἐν μέρει τῆς ὁμοιοκαταληξίας. Ἡ γλῶσσα του εἶναι ποιητική, ἐμπλουτισμένη ἀπὸ κοσμητικὰ ἐπίθετα καὶ πολλὰ σχήματα λόγου. Τὸ θέμα του εἶναι ἡ ἐξύμνηση τῆς ἐνανθρώπησης τοῦ Θεοῦ μέσῳ τῆς Θεοτόκου. Ὁ ὕμνος αὐτὸς ὀνομάζεται «Ἀκάθιστος» ἀπὸ τὴν ὄρθια στάση, ποὺ τηροῦν οἱ πιστοὶ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ψαλμωδίας της1. Οἱ πιστοὶ ἔψαλαν παλαιότερα τὸν Ἀκάθιστο ὕμνο ὄρθιοι, ὑπὸ τὶς συνθῆκες ποὺ θεωρεῖται ὅτι ἐψάλη γιὰ πρώτη φορά. Σύμφωνα μὲ ἀναφορὲς Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος ἦταν στενὰ συνδεδεμένος μὲ τὴν ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ: Τὸ 626, ὅταν ὁ Αὐτοκράτορας Ἡράκλειος ἡγεῖτο ἐκστρατείας τοῦ βυζαντινοῦ στρατοῦ κατὰ τῶν Περσῶν, ἡ Βασιλεύουσα πολιορκήθηκε αἰφνιδιαστικά, κατόπιν συνεργασίας ἀντιπερισπασμοῦ μὲ τοὺς Περσες, ἀπὸ τοὺς Ἀβάρους. Γνωρίζοντας τὴν ἀπουσία στρατοῦ, οἱ Ἄβαροι ἀπέρριψαν κάθε πρόταση ἐκεχειρίας καὶ στὶς 6 Αὐγούστου Αὐγούστου κατέλαβαν τὴν Παναγία τῶν Βλαχερνῶν. Τὴ νύχτα τῆς 7ης πρὸς 8η Αὐγούστου, ἑτοιμάζονταν γιὰ τὴν τελικὴ ἐπίθεση, ἐνῶ ὁ Σέργιος, Πατριάρχης Κων/λεως, περιέτρεχε τὰ τείχη τῆς Πόλης μὲ τὴν θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Βλαχερνίτισσας καὶ ἐνεθάρρυνε τὸ λαό. Λίγη ὥρα ἀργότερα, μέσα στὴ νύχτα, φοβερὸς ἀνεμοστρόβιλος, δημιούργησε τρικυμία καὶ κατέστρεψε τὸν ἀποτελούμενο ἀπὸ ἐλαφρὰ μονόξυλα ἐχθρικὸ στόλο, ἐνῶ μία ἀντεπίθεση τῶν ἀμυνόμενων προξένησε τεράστιες ἀπώλειες στοὺς Ἀβάρους καὶ τοὺς συνεργαζόμενους Πέρσες, οἱ ὁποῖοι ἀναγκάστηκαν νὰ λύσουν τὴν πολιορκία καὶ νὰ ἀποχωρήσουν ἄπρακτοι. Τὴν 8η Αὐγούστου, ἡ Πόλη εἶχε πιὰ σωθεῖ ἀπὸ τὴ μεγαλύτερη ὣς τότε ἀπειλή. Ὁ λαός, θέλοντας νὰ πανηγυρίσει τὴ σωτηρία του, τὴν ὁποία ἀπέδωσε στὴ συνδρομὴ τῆς Θεοτόκου, συγκεντρώθηκε στὸ Ναὸ τῆς Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν. Τότε, ὄρθιο τὸ πλῆθος τοῦ πιστοῦ λαοῦ ἔψαλε τὸν ἀπὸ τότε λεγόμενο «Ἀκάθιστο Ὕμνο» στὴν Παναγία, ἀποδίδοντας τὰ «νικητήρια» καὶ τὴν εὐγνωμοσύνη τοῦ «τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ».

ΑΛΛΕΣ ΕΚΔΟΧΕΣ: Σύμφωνα μὲ τὴν ἐπικρατέστερη ἄποψη, ὁ ὕμνος εἶχε συντεθεῖ νωρίτερα καὶ μάλιστα θεωρεῖται ὅτι ψαλλόταν στὸ συγκεκριμένο ναὸ στὴν ἀγρυπνία τῆς 15ης Αὐγούστου κάθε ἔτους. Ἁπλῶς, ἐκείνη τὴν ἡμέρα ὁ ὕμνος ἐψάλη «ὀρθοστάδην», ἐνῶ ἀντικαταστάθηκε τὸ ὣς τότε προοίμιο, “Τὸ προσταχθὲν μυστικῶς λαβὼν ἐν γνώσει”, μὲ τὸ ὡς σήμερα χρησιμοποιούμενο “Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια”, τὸ ὁποῖο ἔδωσε δοξολογικὸ καὶ ἐγκωμιαστικὸ τόνο στὸν ὣς τότε διηγηματικὸ καὶ περισσότερο δογματικὸ ὕμνο. Σύμφωνα ὅμως μὲ ἄλλες πηγές, ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος συνδέεται καὶ μὲ ἄλλα παρόμοια γεγονότα, ὅπως τὶς πολιορκίες καὶ τὴν σωτηρία τῆς Κωνσταντινούπολης ἐπὶ τῶν Αὐτοκρατόρων Κων/νου Πωγωνάτου [673], Λέοντος Ἰσαύρου [717-8] καὶ Μιχαὴλ Γ΄[860].

Ο ΣΥΝΘΕΤΗΣ ΤΟΥ ΥΜΝΟΥ: Ἐνῶ εἶναι ἀδιαμφισβήτητο ὅτι ὁ ὕμνος ψαλλόταν ὡς εὐχαριστήρια ὠδὴ πρὸς τὴ Θεοτόκο, τὴν Ὑπέρμαχο Στρατηγὸ τοῦ Βυζαντινοῦ κράτους, ἐν τούτοις τὸ πρόβλημα τῆς σύνθεσης τοῦ Ἀκάθιστου Ὕμνου παραμένει μέχρι καὶ σήμερα ἕνα ἀπὸ τὰ δυσκολοτέρα φιλολογικὰ προβλήματα, καθὼς οἱ μελετητὲς δὲν ἔχουν ἀκόμη καταλήξει στὸ ποιός, πότε καὶ γιατί συνέθεσε τὸν ὕμνο αὐτό. Πάντως σὲ ὅλα τὰ χειρόγραφα ὁ ὕμνος φέρεται ὡς ἀνώνυμος, ἐνῶ ὁ Συναξαριστής, ποὺ τὸν συνδέει μὲ τὰ γεγονότα τοῦ Αὐγούστου τοῦ 626, δὲν ἀναφέρει οὔτε τὸ χρόνο σύνθεσης, οὔτε τὸν μελωδό του. Τὸ περιεχόμενό του πάντως ἀπηχεῖ τὶς δογματικὲς θέσεις τῆς Τρίτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου [431], ἑπομένως ὁ Ὕμνος δὲν συνετέθη νωρίτερα ἀπὸ τὴ χρονιὰ αὐτή. Κάποιοι ἐρευνητὲς θεωροῦν ὅτι ἀπὸ τὸ περιεχόμενό του συνάγεται ὅτι ὁ ὕμνος ἀναφέρεται σὲ κοινὸ ἑορτασμὸ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ καὶ τῶν Χριστουγέννων, ἑορτὲς οἱ ὁποῖες χωρίστηκαν ἐπὶ Ἰουστινιανοῦ [527-565], πράγμα ποὺ σημαίνει ὅτι ὁ ὕμνος γράφτηκε τὸ ἀργότερο ἐπὶ Ἰουστινιανοῦ. Ἡ ὀρθόδοξη βυζαντινὴ παράδοση ὅμως ἀποδίδει τὸν Ἀκάθιστο ὕμνο στὸν μεγάλο βυζαντινὸ ὑμνογράφο τοῦ 6ου αἰώνα, Ρωμανὸ τὸ Μελωδό.Τὴν ἄποψη αὐτὴ ὑποστηρίζουν πολλοὶ ἐρευνητές, ὅπως οἱ: P. Krypiakiewicz, F. Doelger, H.-G. Beck, E. Wellesz, P. Maas, Σ. Εὐστρατιάδης, οἱ ὁποῖοι θεωροῦν ὅτι οἱ ἐκφράσεις τοῦ ὕμνου, ἡ ποιητική του ἀρτιότητα καὶ ἡ δογματική του πληρότητα ὁδηγοῦν στὸ Ρωμανό. Τέλος, σὲ ἕναν κώδικα τοῦ 13ου αἰώνα, ὑπάρχει σημείωση, τοῦ 16ου, ὅμως, αἰώνα, ἡ ὁποία ἀναφέρει τὸν Ρωμανὸ ὡς ποιητὴ τοῦ ὕμνου. Ἡ ἄποψη αὐτή, πάντως, ἀντικρούεται ἀπὸ πολλοὺς μελετητὲς ποὺ βρίσκουν στὴ δομή, στὸ ὕφος καὶ τὸ περιεχόμενό του πολλὰ στοιχεῖα τῆς μεταρωμανικῆς ἐποχῆς2. Σύμφωνα, λοιπὸν μὲ μία ἐκδοχή, ἡ ὁποία ὑποστηρίζεται καὶ ἀπὸ τὸν καθηγητὴ Βυζαντινῆς Φιλολογίας Ν. Β. Τωμαδάκη, ἀλλὰ καὶ τὸν O. Bardenhewer, ἀναφέρει τὸ ὄνομα τοῦ Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γερμανοῦ Α΄[716-730], ὁ ὁποῖος ἔζησε τὰ γεγονότα τῆς θαυμαστῆς λύτρωσης τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τὴν πολιορκία τῆς Πόλης ἀπὸ τοὺς Ἄραβες τὸ 718, ἐπὶ Λέοντος Ἰσαύρου. Ἡ ἐκδοχὴ αὐτὴ ἐνισχύεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι μία λατινικὴ μετάφραση τοῦ Ὕμνου, ποὺ ἔγινε περὶ τὸ 800, ἀπὸ τὸ Βενατσιάνο ἐπίσκοπο Χριστόφορο, τὸν ἀναφέρει ὡς δημιουργὸ τοῦ ὕμνου3. Μία ἄλλη ἐκδοχή, ὑποστηριζόμενη ἀπὸ τὸν Θ. Δετοράκη, βασίζεται σὲ μία ἀχρονολόγητη εἰκόνα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ στὸ παρεκκλήσιο τοῦ Ἁγίου Νικολάου τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Σάββα Ἱεροσολύμων, ὅπου εἰκονίζεται ἕνας μοναχός, ποὺ κρατάει εἰλητάριο, ὅπου ἀναγράφεται: “Ἄγγελος πρωτοστάτης οὐρανόθεν ἐπέμφθη4”. Στὸ κεφάλι τοῦ μοναχοῦ αὐτοῦ γράφει “ὁ ἅγιος Κοσμᾶς”. Πρόκειται γιὰ τὸν Κοσμᾶ τὸ Μελωδό, ὁ ὁποῖος ἔζησε καὶ αὐτὸς τὰ γεγονότα τοῦ 718 [κοιμήθηκε τὸ 752]. Τέλος, ἄλλοι ἐραυνητὲς θεωροῦν ὅτι ὁ Ὕμνος συνετέθη ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Σέργιο [K. Krumbacher, W. Christ, M. Paranikas, C. Del Grande, Αἰκ. Χριστοφιλοπούλου), τὸν σύγχρονο μὲ τὴν πολιορκία Γεώργιο Πισίδη, τὸν Ἱερὸ Φώτιο, τὸν Ἀπολινάριο τὸν Ἀλεξανδρέα, τὸν Μητροπολίτη Νικομήδειας Γεώργιο Σικελιώτη, κ.ἄ. Πάντως μὲ βεβαιότητα, οἱ εἱρμοὶ τοῦ Κανόνα τοῦ Ἀκάθιστου Ὕμνου εἶναι ἔργο τοῦ Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, ἐνῶ τὰ τροπάρια τοῦ Ἰωσὴφ Ξένου του Ὑμνογράφου.

Η ΔΟΜΗ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ: Ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος ἀποτελεῖται ἀπὸ 24 “οἴκους”, στροφὲς δηλαδή, οἱ ὁποῖοι εἶναι δύο εἰδῶν. Οἱ περιττοὶ (Α-Γ-Ε., κ.τ.λ.), ποῦ εἶναι ἐκτενεῖς, ἀποτελοῦνται ἀπὸ δεκαοκτὼ στίχους. Οἱ πέντε πρῶτοι περιλαμβάνουν τὴ διήγηση, οἱ δώδεκα ἑπόμενοι ἀποτελοῦν χαιρετισμούς, οἱ ὁποῖοι ἀπευθύνονται πρὸς τὴν Θεοτόκο καὶ ὁ δέκατος ὄγδοος εἶναι τὸ ἐφύμνιο “χαῖρε νύμφη Ἀνύμφευτε”. Οἱ ἄρτιοι οἶκοι (Β-Δ-Ζ, κ.τ.λ..), ποὺ εἶναι σύντομοι, ἀποτελοῦνται μόνο ἀπὸ πέντε στίχους διήγησης καὶ τὸ ἐπίσης σύντομο ἐφύμνιο “Ἀλληλούια”. Ἀπὸ τοὺς ἄρτιους οἴκους, οἱ περισσότεροι ἀναφέρονται στὸν Χριστὸ καὶ κάποιοι στὴν Θεοτόκο (Β-Δ-Ζ-Ω). Γενικὸ θέμα τοῦ ὕμνου εἶναι ὁ Εὐαγγελισμὸς τῆς Θεοτόκου. Μὲ πηγές του τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος περιγράφει τὰ ἱστορικὰ γεγονότα, ἀλλὰ προχωρεῖ καὶ σὲ θεολογικὴ καὶ δογματικὴ ἀνάλυσή τους. Ὁ πρῶτοι δώδεκα οἶκοι του (Α ἕως Μ) ἀποτελοῦν τὸ ἱστορικὸ μέρος, ὅπου ἐξιστοροῦνται τὰ γεγονότα ἀπὸ τὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Θεοτόκου μέχρι τὴν Ὑπαπαντή, ἀκολουθώντας τὴ διήγηση τοῦ Εὐαγγελιστῆ Λουκᾶ. Ἔτσι, ἀναφέρεται ὁ Εὐαγγελισμὸς (Α-Δ), ἡ ἐπίσκεψη τῆς ἐγκύου Παρθένου στὴν Ἐλισάβετ (Ε), οἱ ἀμφιβολίες τοῦ Ἰωσὴφ (Ζ), ἡ προσκύνηση τῶν ποιμένων (Η) καὶ τῶν Μάγων (Θ-Κ), ἡ Ὑπαπαντὴ (Μ) καὶ ἡ φυγὴ στὴν Αἴγυπτο (Λ) [ὁ μόνος οἶκος ποὺ ἔχει πηγὴ τὸ ἀπόκρυφο πρωτευαγγέλιο τοῦ Ματθαίου. Οἱ τελευταῖοι δώδεκα (Ν-Ω) ἀποτελοῦν τὸ θεολογικὸ ἢ δογματικὸ μέρος, στὸ ὁποῖο ὁ μελωδὸς ἀναλύει θεολογικὲς καὶ δογματικὲς προεκτάσεις τῆς Ἐνανθρώπησης τοῦ Κυρίου καὶ τὸ σκοπό της, ποὺ εἶναι ἡ σωτηρία τῶν πιστῶν. Ὁ μελωδὸς βάζει στὸ στόμα τοῦ ἀρχαγγέλου, τοῦ ἐμβρύου Προδρόμου, τῶν ποιμένων, τῶν μάγων καὶ τῶν πιστῶν τὰ 144 συνολικὰ “Χαῖρε” πρὸς τὴ Θεοτόκο, ποὺ ἀποτελοῦν ποιητικὸ ἐμπλουτισμὸ τοῦ χαιρετισμοῦ τοῦ Γαβριὴλ “Χαῖρε Κεχαριτωμένη”, ποὺ ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς5

ΠΕΡΙΛΗΨΗ: Ὁ ἀρχάγγελος Γαβριὴλ ἔρχεται καὶ φέρνει τὸ θεϊκὸ μήνυμα, τὸ “χαῖρε”, στὴ Θεοτόκο. Ἡ Θεοτόκος ἀπορεῖ γιὰ τὸν παράδοξο τρόπο τῆς συλλήψεως. Ὁ Γαβριὴλ τῆς ἐξηγεῖ τὴν ἀπόρρητη βουλὴ τοῦ Θεοῦ. Ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ ἐπισκιάζει τὴν Παρθένο καὶ συλλαμβάνει τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ. Ἡ Θεοτόκος ἐπισκέπτεται τὴ συγγενῆ της Ἐλισάβετ, ποὺ κυοφορεῖ τὸν Πρόδρομο Ἰωάννη, καὶ ἀνταλλάσσουν προφητικοὺς λόγους. Ὁ Ἰωσὴφ ἀμφιβάλλει, ἀλλὰ ἐνημερώνεται ἀπὸ τὸν ἄγγελο γιὰ τὸ μυστήριο τῆς συλλήψεως. Ὁ Χριστὸς γεννᾶται καὶ οἱ ποιμένες ἔρχονται καὶ Τὸν προσκυνοῦν. Τὸ ἀστέρι δείχνει τὸν δρόμο στοὺς μάγους τῆς Ἀνατολῆς. Οἱ μάγοι προσκυνοῦν τὸ Θεῖο Βρέφο καὶ ἐπιστρέφουν ἀπὸ ἄλλο δρόμο στὴ Βαβυλώνα. Ἡ φυγὴ τῆς Ἁγίας Οἰκογένειας στὴν Αἴγυπτο. Ὁ Συμεὼν δέχεται στὴν ἀγκάλη του ὡς βρέφος τὸν Χριστό. Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν σάρκωσή Του δημιουργεῖ νέα κτίση, ποὺ Τὸν δοξολογεῖ. Ὁ παράξενος [“ὁ ξενος”] τόκος προτρέπει τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἀποξενωθοῦν ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ νὰ ὑψώσουν τὸ νοῦ τους στὸν οὐρανό. Ὅλος ἦταν στὴν γῆ ὁ δοξολογούμενος Λόγος, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ δὲν ἀπουσίαζε. Οἱ ἄγγελοι θαύμασαν τὸ ἔργο τῆς ἐνανθρώπησης τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν κοινωνία του μὲ τοὺς ἀνθρώπους. Οἱ σοφοὶ τοῦ κόσμου μένουν ἄφωνοι, μὴ μπορώντας νὰ ἐξηγήσουν τὸ μυστήριο τῆς γεννήσεως Ὁ Ποιμένας γίνεται πρόβατο γιὰ νὰ σώσει τὸν κόσμο. Ἡ Παρθένος γίνεται τεῖχος ποὺ προστατεύει ὅλους τοὺς πιστούς. Κανένας ὕμνος δὲν ἐπαρκεῖ γιὰ νὰ ὑμνηθεῖ ὁ Σαρκωθεὶς Βασιλέας. Ἡ Θεοτόκος εἶναι ἡ λαμπάδα, ποὺ καθοδηγεῖ τοὺς πιστοὺς στὴ Θεογνωσία. Ὁ Χριστὸς ἦρθε στὸ κόσμο γιὰ νὰ δώσει χάρη. Ἡ Θεοτόκος εἶναι ἔμψυχος ναὸς στὸν ὁποῖο δοξάζεται ὁ Χριστός. Τέλος, Ὕμνος καὶ ἱκεσία πρὸς τὴν Παρθένο.

ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΕΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ: Παλαιότερα ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος ψαλλόταν. Δὲν διασώθηκε ὅμως ὁ τρόπος μελωδικῆς του ἐκτέλεσης, γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ψάλλεται μόνο τὸ προοίμιο σὲ ἦχο πλάγιο δ´. Στὴν ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν, ψάλλεται ἀρχικὰ ὁ “Κανόνας” [Τροπάρια τῶν Χαιρετισμῶν], μὲ ἐννέα ὠδές, ξεκινώντας μὲ τοὺς ἀντίστοιχους εἱρμούς: Ἀνοίξω τὸ στόμα μου καὶ πληρωθήσεται πνεύματος… Τοὺς σοὺς ὑμνολόγους Θεοτόκε… Ὁ καθήμενος ἐν δόξῃ ἐπὶ θρόνου Θεότητος… Ἐξέστη τὰ σύμπαντα, ἐπὶ τῇ θείᾳ δόξῃ σου… Τὴν θείαν ταύτην καὶ παντιμον… Οὐκ ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει οἱ θεόφρονες… Παίδας εὐαγεῖς ἐν τῇ καμίνῳ… Ἅπας γηγενὴς σκιρτάτω τῷ πνεύματι… Ἀκολουθεῖ ἡ ἀπαγγελία τῶν οἴκων τοῦ Ἀκαθίστου ὕμνου. Ὁ ἱερέας στέκεται στὸ μέσο τοῦ ναοῦ, ἐκεῖ ποὺ παλιὰ βρισκόταν ὁ ἄμβωνας, καὶ ἀπὸ τὸν ὁποῖο ψαλλόταν τὸ κοντάκιο. Ἐκεῖ, μπροστὰ σὲ εἰκόνα τῆς Θεοτόκου ἀπαγγέλλει τοὺς οἴκους. Τὶς πρῶτες τέσσερις Παρασκευὲς τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς ἀπαγγέλλει ἀπὸ 6 οἴκους, δηλαδὴ τὴν πρώτη Παρασκευὴ (Α΄ Χαιρετισμοὶ) τοὺς Α-Ζ, τὴ δεύτερη (Β΄ Χαιρετισμοί) τοὺς Η-Μ, τὴν τρίτη (Γ΄ Χαιρετισμοὶ) τοὺς Ν-Σ, τὴν τέταρτη (Δ΄ Χαιρετισμοὶ) τοὺς Τ-Ὢ καί, τέλος, τὴν πέμπτη Παρασκευὴ (Ἀκάθιστος Ὕμνος) ὅλους μαζί.
.              Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ πὼς στὴν Κωνσταντινούπολη, τὴν γ΄ Παρασκευὴ τῶν Νηστειῶν, συνηθίζεται νὰ πηγαίνει ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης μὲ τοὺς πατριαρχικοὺς χοροὺς στὸ ναὸ τῆς Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν καὶ νὰ ἀπαγγέλλει ἐκεῖ τοὺς οἴκους τοῦ Ἀκαθίστου. Ἡ παράδοση αὐτὴ ἀνακαλεῖ τὴ μνήμη τῶν γεγονότων τοῦ 626, δηλαδὴ τῆς σωτηρίας τῆς Πόλης καὶ τῆς πρώτης ἐκτέλεσης τοῦ Ὕμνου. Ὁ ἱστορικὸς αὐτὸς συμβολισμὸς προσδίδει λαμπρότητα καὶ συναισθηματικὴ φόρτιση στὴν ἀκολουθία, τὴν ὁποία παρακολουθοῦν κάθε χρόνο πολλοὶ χριστιανοὶ ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τῆς Πόλης.

ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ: Στὴν περίφημη εἰκόνα τῆς Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν, ἡ Παναγία εἰκονίζεται σὲ ὄρθια στάση, μὲ τὰ χέρια ὑψωμένα σὲ δέηση, ἐνῶ σὲ ἐγκόλπιο, ποὺ ἔφερε στὸ στῆθος της, εἰκονιζόταν ὁ Χριστός. Ἡ εἰκόνα ἐξαφανίστηκε κατὰ τὴν Εἰκονομαχία καὶ κατὰ τὴν παράδοση ἀνακαλύφθηκε τὸ 1030 πίσω ἀπὸ ἕναν τοῖχο, ὅταν ὁ Ρωμανὸς Γ΄ ὁ Ἀργυρὸς ἀνακαίνισε τὸ ναό6. Κατὰ καιροὺς ἔχουν ἁγιογραφηθεῖ διάφορες εἰκόνες μὲ θέμα τὸν Ἀκάθιστο Ὕμνο, στὶς ὁποῖες παρουσιάζεται ἡ Παναγία καὶ γύρω της μικρὲς εἰκόνες ποὺ ἀναφέρονται σὲ κάθε οἶκο τοῦ ὕμνου. Ὑπάρχουν ἐπίσης σχετικὲς τοιχογραφίες μὲ τὸ θέμα αὐτὸ σὲ διάφορους ναούς. Ἀπὸ τὶς φορητὲς εἰκόνες, οἱ πιὸ γνωστὲς εἶναι: Α΄ τῆς Μονῆς Δοχειαρίου, ποὺ εἶναι μία μικρὴ καὶ δυσδιάκριτη φορητὴ εἰκόνα καὶ ἡ ὁποία, κατὰ τὴν παράδοση, εἶναι αὐτή, μπροστὰ στὴν ὁποία ἐψάλη γιὰ πρώτη φορὰ ὁ ὕμνος ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Σέργιο. Αὐτὸ γράφει καὶ ἀργυρὴ πλάκα στὸ πίσω μέρος της. Ἡ παράδοση ἀναφέρει θαύματα ποὺ σχετίζονται μὲ τὴν εἰκόνα αὐτή. Φυλάσσεται σὲ ὁμώνυμο παρεκκλήσιο καὶ ἐκεῖ διαβάζονται οἱ Χαιρετισμοὶ ἐπὶ καθημερινῆς βάσεως. Β΄τῆς Μονῆς Χιλανδαρίου. Στὸ Καθολικὸ αὐτῆς τῆς μονῆς φυλάσσεται ἡ εἰκόνα τῆς Θεοτόκου τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου, ποὺ ὅταν, κατὰ τὴν παράδοση, τὸ 1837 ξέσπασε πυρκαγιά, καὶ οἱ μοναχοὶ ἔψαλλαν τὸν Ἀκάθιστο Ὕμνο, ἡ εἰκόνα παρέμεινε ἄθικτη. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἑορτάζεται στὶς 12 Ἰανουαρίου. Γ΄ τῆς Μονῆς Ζωγράφου. Μπροστὰ στὴν εἰκόνα αὐτὴ τοῦ Ἀκαθίστου, κατὰ τὴν παράδοση, ἕνας γέροντας διάβαζε καθημερινὰ τὸν Ἀκάθιστο Ὕμνο μέχρι ποὺ κάποια μέρα ἡ εἰκόνα μίλησε καὶ προανήγγειλε ὅτι πλησιάζουν λατινόφρονες στὸ μοναστήρι. Ἔκτοτε ἡ εἰκόνα ὀνομάζεται Προαναγγελόμενη.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Θρησκευτικὴ καὶ Ἠθικὴ Ἐγκυκλοπαίδεια Ἃ΄1130-1156. Ι. Φουντούλης, Ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος, ἰστότοπος τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. mountathow.gr Γρηγόριος Παπαγιαννάκης. Ἀκάθιστος Ὕμνος: ἄγνωστες πτυχὲς ἑνὸς πολὺ γνωστοῦ κειμένου. Ἐκδόσεις Βάνιας, Θεσσαλονίκη 2006. O Ἀκάθιστος Ὕμνος [κείμενο], Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ Ἀποστολικὴ Διακονία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος [Μυριόβιβλος]. Α. Φιλιππίδης, Ἱστορικὴ ἀναδρομὴ στὰ χρόνια του Ἀκαθίστου Ὕμνου, περιοδικὸ Παρέμβασις, Μάρτιος 2006. Παναγιώτης Ἀραμπατζής, «Ἀπάντησις εἰς τὸ ἐρώτημα: ποιὸς εἶναι ὁ ποιητὴς τῶν 24 οἴκων τοῦ Ἀκάθιστου Ὕμνου ἐκ τῆς μυστικῆς ἀκροστιχίδος του», Ἑλληνικὴ Ἱστορικὴ Ἑταιρεία, Η´ Πανελλήνιο Ἱστορικὸ Συνέδριο-Πρακτικά, Ἀθήνα, 1987, σελ.137-140. Ἀκάθιστος Ὕμνος, λῆμμα στὸ Orthodoxwiki καὶ στὴ Wikipedia. Μπορίσοβα, Τατιάνα, Ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος καὶ ἡ μετάφρασή του στὴν ἐκκλησιαστικὴ σλαβικὴ γλώσσα, Πανεπιστήμιο Κρήτης. Σχολὴ Φιλοσοφική. Τμῆμα Φιλολογίας, 2007.

 

 

1.Διαβάζουμε στὸ Συναξαριστή: “ὀρθοστάδην τότε πᾶς ὁ λαὸς κατὰ τὴν νύκτα ἐκείνην τὸν ὕμνον τῇ τοῦ Λόγου Μητρὶ ἔμελψαν καὶ ὅτι πᾶσι τοῖς ἄλλοις οἴκοις καθῆσθαι ἐξ ἔθους ἔχοντες, ἐν τοῖς παροῦσι τῆς Θεομήτορος ὀρθοὶ πάντες ἀκροώμεθα”.

2.Ἀν. Φιλιππίδης, Ἱστορικὴ ἀναδρομὴ στὰ χρόνια του Ἀκαθίστου, περιοδικὸ Παρέμβασις, Μάρτιος 2006 καὶ Θ. Σαμαρᾶς, Ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος, ἐφημερίδα «Ἐλεύθερο Βῆμα», Κομοτηνή, 9/3/2001

3.Ἐκεῖ γράφει ὁ Χριστόφορος: “Incipit Hymnus de Sancta Dei Genetrice Maria, Victoriferus atque Salutatorius, a Sancto Germano Patriarcha Constantinopolitano”.

4.Αυτό εἶναι ἡ ἀρχὴ τοῦ α΄ οἴκου τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου.

5.Λουκ. α΄ 28.

6.Σοφία Ν. Σφυρόερα, Κωνσταντινούπολη, Πόλη τῆς Ἱστορίας, Ἀθήνα 2006, σελ. 231.

,

Σχολιάστε

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΛΟΓῼ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ

Γεωπολιτικὲς ἐπιπτώσεις λόγῳ πανδημίας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Παγκοσμίως ἐξακολουθεῖ νὰ ἐξαπλώνεται ραγδαίως ὁ κορονοϊός. Εἶναι ἑπόμενο λοιπὸν ἡ εἰδησεογραφία, τὰ σχόλια, τὰ ἀφιερώματα τῶν ΜΜΕ νὰ κυριαρχοῦνται ἀπὸ τὸ θέμα τῆς πανδημίας. Μέσα στὰ ἄλλα ὑπάρχουν καὶ προβλέψεις γιὰ τὶς οἰκονομικὲς ἐπιπτώσεις, ποὺ θὰ ἔχει ἡ ἐπιβολὴ παγκόσμιας ἐπιχειρησιακῆς ἀκινησίας καὶ τὶς ἐξ αὐτῆς τυχὸν γεωπολιτικὲς ἐξελίξεις.
.                 Τὸ περιοδικὸ Le Point, στὸ τεῦχος 2481 (12/3/2020) ἔχει ὡς κύριο θέμα τὸ «πῶς οἱ ἐπιδημίες ἀλλάζουν τὴν Ἱστορία». Στὸ σχετικὸ ἀφιέρωμα ὑπάρχει συνέντευξη τοῦ Walter Scheidel, αὐστριακοῦ καθηγητῆ τῆς ἀρχαίας ἱστορίας στὸ ἀμερικανικὸ πανεπιστήμιο Στάνφορντ. Ἡ ἐρώτηση τοῦ περιοδικοῦ ἦταν: «Οἱ γεωπολιτικὲς συνέπειες ἀπὸ τὶς ἐπιδημίες εἶναι ὅπως αὐτὲς τῶν μεγάλων ἀνακαλύψεων καὶ μπορεῖ νὰ εἶναι δραματικές; Ἔχετε παραδείγματα;»
.                 Ὁ καθηγητὴς ἀπαντᾶ καταφατικὰ καὶ ἀναφέρει ὡς παράδειγμα τὸ Ἰσλάμ. Κατὰ τὴν ἄποψή του δὲν θὰ εἶχε ἐξαπλωθεῖ, ἂν δὲν εἶχαν πληθυσμιακὰ ἀποδεκατισθεῖ ἀπὸ τὴν πανώλη ἡ Ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ (Βυζαντινὴ) Αὐτοκρατορία καὶ ἡ Περσία καὶ ἄν, στὴ συνέχεια, δὲν εἶχαν ἀποδυναμωθεῖ ἀκόμη περισσότερο ἀπὸ τὸν μεταξύ τους 30ετῆ πόλεμο!
.                 Τὸ ἐν λόγῳ ἱστορικὸ γεγονὸς δὲν εἶναι εὐρύτερα γνωστό. Πράγματι, ἐπὶ Αὐτοκράτορος Ἰουστινιανοῦ, περὶ τὸ 542, ἀπὸ τὴν πανώλη πεθαίνει τὸ ἕνα τρίτο τῶν κατοίκων τῆς Κωνσταντινούπολης καὶ ὁλόκληρες πόλεις ἐρημώνονται, ἡ γεωργία καὶ ἡ βιοτεχνία σταματοῦν, ἡ Αὐτοκρατορία ἀναστατώνεται. Κατὰ τὸν ἱστορικὸ Προκόπιο ἡ πανώλη ξεκίνησε ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο καὶ πολὺ γρήγορα ἔφτασε στὴν Κωνσταντινούπολη, ἁπλώθηκε στὴ Μικρὰ Ἀσία καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὴν Περσία. Δυτικὰ ἔφτασε ἕως τὴν Ἰταλία καὶ τὴ Σικελία.
.                 Παράλληλα οἱ Πέρσες, ὅπως καὶ οἱ Ἄβαροι, ἐποφθαλμιοῦν τὴν Ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία. Τὸ 562 ὁ Χοσρόης Α΄ εἰσβάλλει στὰ ἐδάφη της καὶ ἀπὸ τότε ἡ ἀνακωχὴ ἐναλλάσσεται μὲ τὸν πόλεμο. Ἀπὸ τὸ 622 ἀρχίζει ἡ ἀντεπίθεση τοῦ Αὐτοκράτορα Ἡρακλείου ἐναντίον τῶν Περσῶν. Μετὰ ἀπὸ πολυετῆ ἀνδραγαθήματα – γιὰ πολλοὺς ἀνάλογα τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου – τοὺς νικᾶ καὶ στὶς 14 Σεπτεμβρίου 629 ὑψώνει τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ στὰ Ἱεροσόλυμα…
.                 Ὁ Ἡράκλειος νίκησε, ὅμως πανώλη καὶ πόλεμος εἶχαν ἐξαντλήσει τὸν στρατό του, ὅπως καὶ τὸν στρατὸ τῶν Περσῶν. Παράλληλα τὸ 630 ὁ Μωάμεθ κυριαρχεῖ σὲ ὅλη τὴν Ἀραβία, τὸ 632 ἀποθνήσκει καὶ διάδοχός του ἀναλαμβάνει ὁ Ἀμποὺ Μπακρ. Αὐτὸς ἀρχίζει νὰ ἐφαρμόζει τὴν ἐπιταγὴ τοῦ Μωάμεθ περὶ παγκόσμιας ἐπικρατήσεως τῆς ἱδρυθείσης ἀπὸ αὐτὸν θρησκείας καὶ ξεκινᾶ τοὺς ἐπεκτατικοὺς πολέμους σὲ βάρος τῆς Βυζαντινῆς Αὐτοκρατορίας καὶ τῆς Περσίας. Τὸ Ἰσλὰμ σύντομα κατακτᾶ ἐδάφη τῆς Αὐτοκρατορίας στὴ Μέση Ἀνατολὴ καὶ στὴ Βόρεια Ἀφρικὴ καὶ βιαίως προσηλυτίζει τοὺς λαούς των. Παράλληλα καταλύει τὸ βασίλειο τῶν Περσῶν, τὸ ὁποῖο καὶ ἐξισλαμίζει.
.                 Κατὰ τὸν Αὐστριακὸ καθηγητὴ ἡ πανώλη καὶ ὁ πόλεμος μεταξὺ Βυζαντίου καὶ Περσίας ἔφεραν αὐτὴν τὴν παγκόσμια ἀλλαγὴ μὲ τὸ Ἰσλάμ. Σήμερα δὲν ἀποκλείεται ὁ συνδυασμὸς τῆς παγκόσμιας οἰκονομικῆς κρίσης μὲ τὸν ἀνταγωνισμὸ τῶν μεγάλων δυνάμεων νὰ ὁδηγήσει σὲ παγκόσμιες ἀνακατατάξεις, στὶς ὁποῖες ἕνα ἀπὸ τὰ θύματα μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ διασπασμένη καὶ ἀποδυναμωμένη Εὐρώπη.-

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ Δ.Ι.Σ. ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ

ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ Δ.Ι.Σ. ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ

.                         «Ἡ ΔΙΣ προτρέπει ὅλους νὰ τηροῦν ἀπαρέγκλιτα τὶς ὑποδείξεις τῶν ὑγειονομικῶν ἀρχῶν καὶ τῶν εἰδικῶν ἐπιστημόνων καὶ νὰ μὴν παρασύρονται ἀπὸ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι τοὺς ὑποδεικνύουν τὴν παρακοή, ἡ ὁποία στὴν παροῦσα χρονικὴ συγκυρία δὲν δικαιολογεῖται οὔτε ἐν ὀνόματι τῆς χριστιανικῆς πίστης. Ἡ πίστη στὸν Χριστὸ ἀποτελεῖ πρόξενο ζωῆς καὶ ὄχι θανάτου» ἀναφέρει στὴν ἀνακοίνωσή της ἡ ΔΙΣ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μετὰ τὴν συνεδρίαση ποὺ εἶχε τὸ ἀπόγευμα μέσῳ τηλεδιάσκεψης.
.                 Ὑπογραμμίζει, ἐπίσης, ὅτι «μὲ ὑψηλὸ αἴσθημα εὐθύνης ἀποδέχεται τὶς αὐστηρὲς ὑποδείξεις ποὺ προτείνονται ἀπὸ τὶς ὑγειονομικὲς ἀρχὲς καὶ τὴν Ἑλληνικὴ Πολιτεία γιὰ τὴν χρονικὴ περίοδο μέχρι τῆς 11ης Ἀπριλίου 2020 καὶ προτρέπει ὅλους νὰ παραμένουν στὸ σπίτι τους», ἐνῶ «χαιρετίζει τὴ δήλωση τῆς Ἀξιοτίμου Ὑπουργοῦ Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων κ. Νίκης Κεραμέως, τῆς 30ῆς Μαρτίου 2020 στὰ Μ.Μ.Ε. Ἀποτελεῖ ὄντως «πηγὴν ὕδατος ζῶντος» στὴν «λειτουργικὴ ἐρημία» τῶν Κληρικῶν μας, ἡ πρόταση λειτουργίας τῶν Ἱερῶν Ναῶν καὶ τῶν Ἱερῶν Μονῶν, ἔστω καὶ «κεκλεισμένων τῶν θυρῶν», κατὰ τὴν Ἑβδομάδα τῶν Παθῶν καὶ τὴν ἑορτὴ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου».
.                «Ἐπισημαίνει», ἀκόμη, «μὲ πολὺ πόνο καὶ «αἷμα καρδιᾶς» κυριολεκτικὰ ὅτι τὴν προσεχῆ Μεγάλη Ἑβδομάδα καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, θὰ κληθοῦμε ὅλα τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας νὰ ζήσουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις, ἀπέχοντας ἀπὸ τὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες, τὴν Θεία Λειτουργία, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ αὐτὴ τὴν Θεία Κοινωνία. Γι᾽ αὐτὸ τὸ λόγο ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος παρακαλεῖ πατρικὰ ὅλους τοὺς πιστοὺς νὰ μὴ λησμονοῦν ὅσα ὁ αὐθεντικὸς ἑρμηνευτὴς τῶν Γραφῶν καὶ μεγάλος Πατέρας καὶ Διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας μας Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος διδάσκει: «Μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἀπὸ ἀνάγκη δὲν πηγαίνει στὴν Ἐκκλησία, νὰ κάνει τὸν ἑαυτό του Θυσιαστήριο, μὲ τὸ νὰ προσεύχεται». Ὁ ἴδιος ἱερὸς Πατὴρ ἀναφερόμενος στὴν ἀνάγκη τῆς κενωτικῆς ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον καὶ μάλιστα πρὸς τὸν δοκιμαζόμενο, ἐπισημαίνει τὰ ἑξῆς σημαντικά: «Ἐσὺ σέβεσαι τὸ τωρινὸ Θυσιαστήριο, γιατί δέχεται τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ συμπεριφέρεσαι περιφρονητικὰ σ’ αὐτὸν ποὺ εἶναι ὁ ἴδιος σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸν βλέπεις μὲ ἀδιαφορία νὰ χάνεται. Αὐτὸ τὸ θυσιαστήριο μπορεῖς νὰ τὸ δεῖς στημένο παντοῦ, καὶ σὲ στενοὺς δρόμους καὶ σὲ ἀγορές, καὶ μπορεῖς νὰ τελεῖς θυσίες πάνω σ’ αὐτὸ κάθε ὥρα». (Ὁμιλία 20 εἰς Β΄ Κορινθ. ΕΠΕ τόμος 19, σέλ. 527-531). Ἀλλὰ καὶ ὁ νέος Ὅσιος τῆς Ἐκκλησίας μας Γέρων Ἐφραὶμ ὁ Κατουνακιώτης (+27 Φεβρουαρίου 1998) ἀναφέρει ὅτι ὁ χριστιανός, ὁ ὁποῖος δὲν δύναται νὰ προσέλθει στὴν Θεία Λειτουργία, μπορεῖ «αὐτὴν τὴν ὥρα νὰ κάνει τὸν ἑαυτό του θυσιαστήριο, λέγοντας τὴν προσευχή». Αὐτὴ εἶναι ἡ πατρικὴ προτροπὴ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου πρὸς ὅλους τοὺς ἀδελφούς μας, μέλη τῆς Ἐκκλησίας: «Ἐκτενέστερον προσεύχεσθε» στὰ σπίτια σας! Κάντε τὸν ἑαυτό σας θυσιαστήριο, θυσιάζοντας κενωτικὰ καὶ ἀγαπητικὰ τὴν παρουσία σας στὸν Ἱερὸ Ναὸ καὶ τὴν προσέλευσή σας στὴ Θεία Εὐχαριστία γιὰ χάρη ὅλων τῶν ἀδελφῶν σας, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν ἔμψυχα θυσιαστήρια Θεοῦ. Καὶ νὰ εἶσθε βέβαιοι ὅτι οἱ Ἱερεῖς θὰ λειτουργοῦμε λιτά, χωρὶς μεγάφωνα καὶ πανηγυρικὲς κωδωνοκρουσίες, ἔστω «κεκλεισμένων τῶν θυρῶν», ὅσο καὶ ἂν αὐτὸ μᾶς εἶναι δύσκολο καὶ στενάχωρο, ὑπὲρ «τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καὶ σωτηρίας», τῶν «ἐν ἀσθενείαις κατακειμένων», τῶν Ἰατρῶν καὶ Νοσηλευτῶν καὶ ὅλων τῶν ἐθελοντῶν, οἱ ὁποῖοι μὲ πνεῦμα αὐτοθυσίας δίνουν τὸν ἑαυτό τους γιὰ νὰ προστατεύσουν τὴν ζωὴ τῶν πολλῶν καὶ τὴν δημόσια ὑγεία. Εὐχόμαστε καὶ προσευχόμαστε, ὁ κίνδυνος νὰ περάσει σύντομα, ὥστε ὅλοι μαζὶ (Κλῆρος καὶ λαὸς) νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ ἑορτάσουμε τὴν Λαμπροφόρο Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας μὲ πανηγυρικὴ Ἀναστάσιμη Παννυχίδα, κατὰ τὴν Ἀπόδοση τῆς Μεγάλης Ἑορτῆς τοῦ Πάσχα, δηλαδὴ κατὰ τὸ μεσονύκτιο μεταξὺ Τρίτης 26 πρὸς Τετάρτη 27 Μαΐου 2020».
.                        Σὲ ἄλλο σημεῖο ἐπισημαίνεται πὼς «αὐτὴ ἡ πρόσκαιρη παραμονὴ τῶν χριστιανῶν στὴν κατ᾽ οἶκον προσευχὴ καὶ τὴν κατ᾽ οἶκον Ἐκκλησία, δὲν ὑπονοεῖ καμία ἀμφιβολία ἢ πολὺ περισσότερο δὲν σημαίνει ἀμφισβήτηση τοῦ μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ἐπαναλαμβάνει ἐκεῖνο ποὺ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς παρούσης κρίσεως διεκήρυξε στὸ ἀπὸ 9.3.2020 Ἀνακοινωθὲν Αὐτῆς, ὅτι «ἡ προσέλευση στὴν Θεία Εὐχαριστία καὶ ἡ κοινωνία ἀπὸ τὸ Κοινὸ Ποτήριο τῆς Ζωῆς, ἀσφαλῶς καὶ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει αἰτία μετάδοσης ἀσθενειῶν… Ὅσοι προσέρχονται «μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης» καὶ ἀπολύτως ἐλεύθερα χωρὶς κανένα δυναστικὸ καταναγκασμό, κοινωνοῦν τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ γίνεται «φάρμακο ἀθανασίας», «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον». Ἡ ὁποιαδήποτε ὑπόνοια γιὰ μετάδοση νοσημάτων ἀπὸ τὴν Θεία Εὐχαριστία, ἀλλὰ καὶ αὐτὸ τὸν τρόπο τῆς Θείας Μεταλήψεως, θίγει τὴν δογματικὴ Ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας, δὲν γίνεται ἀποδεκτὴ καὶ εἶναι καταδικαστέα.
.                      Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος συζήτησε ἐκτενῶς καὶ τὸ θέμα τῆς προσφορᾶς βοηθείας πρὸς τοὺς πάσχοντες καὶ πρὸς τὰ Νοσηλευτικὰ Ἱδρύματα τῆς Χώρας καὶ σὲ κεντρικὸ ἐπίπεδο, διότι αὐτὴ ἤδη πραγματοποιεῖται καὶ ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Ἀρχιεπισκοπὴ καὶ ὅλες τὶς Ἱερὲς Μητροπόλεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Στὸ πλαίσιο αὐτό: α) σὰν πρώτη ἔμπρακτη ἐκδήλωση αὐτῆς τῆς συμπαράστασης ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ἀποφάσισε, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νὰ προσφέρει ἄμεσα τὸ ποσὸ τῶν 150.000 εὐρώ, ἐνῶ ἀναθέτει στὴν Διοικοῦσα Ἐπιτροπὴ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Κεντρικῆς Ὑπηρεσίας Οἰκονομικῶν (Ε.Κ.Υ.Ο.) τὴν εὐθύνη νὰ ἔλθει σὲ ἐπικοινωνία μὲ τοὺς ὑπευθύνους Δημοσίους Φορεῖς Παροχῆς Ὑγείας, προκειμένου ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νὰ ἐνισχύσει περαιτέρω αὐτὸν τὸν τομέα, β) ἤδη ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος ἔδωσε ἐντολὴ στὶς Δομὲς καὶ τὰ Ἱδρύματα τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν (Γενικὸ Φιλόπτωχο Ταμεῖο, Ὀργάνωση «Ἀποστολὴ» κ.λπ.) νὰ συνεργασθοῦν μὲ τὶς ἁρμόδιες Ἀρχὲς τῆς Πολιτείας καὶ σὲ συνεργασία μὲ τὸν Δῆμο Ἀθηναίων ἀποφασίσθη ἡ συνέχιση τῆς παροχῆς τῶν συσσιτίων πρὸς τοὺς πάσχοντες. Τὸ αὐτὸ πράττουν καὶ οἱ Ἱερὲς Μητροπόλεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος οἱ ὁποῖες προτρέπονται καὶ σὲ περαιτέρω συνεργασία μὲ τὶς ἁρμόδιες Ἀρχές, γ) ὅπως συμβαίνει μέχρι σήμερα ἀπὸ τὴν πλειονότητα τῶν Ἀρχιερέων καὶ Ἱερέων, οἱ ὁποῖοι προσφέρουν ἀπὸ τὸν μισθό τους γιὰ χάρη τῶν ἐχόντων ἀνάγκη, ἔτσι καὶ στὴν παροῦσα κατάσταση τὰ Μέλη τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου ἔλαβαν τὴν ἀπόφαση τῆς καταθέσεως ἑνὸς μισθοῦ πρὸς τὸν Εἰδικὸ Λογαριασμὸ Ἀντιμετωπίσεως Κορωνοϊοῦ καὶ προτρέπουν καὶ τοὺς ὑπολοίπους Ἀρχιερεῖς νὰ πράξουν τὸ ἴδιο γιὰ τὶς ἀνάγκες τοῦ Ἐθνικοῦ Συστήματος Ὑγείας, δ) ἡ Ἱερὰ Σύνοδος δηλώνει ὅτι, ὅπως ὅλα τὰ προηγούμενα χρόνια τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως βρέθηκε παροῦσα στὶς ἀνάγκες τοῦ λαοῦ καὶ διεφύλαξε τὴν ἑνότητα τῶν ἀνθρώπων, ἔτσι καὶ σήμερα παραμένει παροῦσα, ἐνῶ συντονίζει καὶ τὴν παρουσία καὶ προσφορά Της καὶ κατὰ τὴν «ἑπόμενη ἡμέρα» ποὺ ἡ πανδημία θὰ λήξει καὶ οἱ ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων θὰ γιγαντωθοῦν.
.                   Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ἐνημερωθεῖσα γιὰ τὴν προσφορὰ ποσοῦ 50.000 εὐρὼ ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο πρὸς τὴν Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση ὡς συμβολὴ στὸν διεξαγόμενο ἀγώνα γιὰ τὴν καταπολέμηση τοῦ κορωνοϊοῦ, εὐχαριστεῖ δημοσίως τὸν Παναγιώτατο Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο γι’ αὐτὴ τὴν ἔνδειξη συναντίληψης πρὸς τὸν ἑλληνικὸ λαό.
.                 Κάλεσε, ἀκόμη, «ὅλους νὰ ἐμπιστεύονται τὴν κρίση καὶ τὶς ἀποφάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἡ Ὁποία μὲ ποιμαντικὴ εὐθύνη καὶ εὐθυκρισία κατανοεῖ τὴν ἀγωνία τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου καὶ τοῦ πιστοῦ Λαοῦ ἀλλὰ καὶ συγχρόνως ἐκτιμᾶ, σύμφωνα πρὸς τὶς ὑποδείξεις τῶν εἰδικῶν ἐπιστημόνων, πότε οἱ συνθῆκες εἶναι πρὸς ὠφέλεια τῆς δημόσιας ὑγείας καὶ ὅλων τῶν πολιτῶν τῆς Πατρίδος μας. Αὐτὸ ἐπιτάσσει ἄλλωστε καὶ ὁ θυσιαστικὸς χαρακτήρας τῆς Ἐκκλησίας. Πρὸς τοῦτο, παρακαλεῖ ὅλους νὰ ἐπιδείξουν πνεῦμα Συνοδικῆς ἐμπιστοσύνης καὶ πρὸς τὸν σκοπὸ αὐτὸ δὲν ἐπιτρέπει πλέον σὲ κανέναν ἀπολύτως, Ἀρχιερέα, Ἱερέα, Διάκονο, Μοναχὸ ἢ ἄλλον ἐργάτη τῆς Ἐκκλησίας, νὰ προβαίνει σὲ δημόσιες δηλώσεις ἢ ἐμφανίσεις στὰ μέσα τῆς Γενικῆς Ἐνημερώσεως καὶ τὸ Διαδίκτυο καὶ προτρέπει ὅλους νὰ ἡσυχάζουν, νὰ ἀσκοῦνται στὴν σιωπὴ καὶ τὴν ἐντονότερη προσευχή. Οἱ Ἀρχιερεῖς δύνανται νὰ ἐπικοινωνοῦν μετὰ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καὶ οἱ Ἱερεῖς μὲ τοὺς Ἐπισκόπους τους γιὰ κάθε ζήτημα. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ἐπίσης ὁρίζει τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ. Ἰερόθεο, ὁ ὁποῖος κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη εἶναι ἐκπρόσωπος Τύπου τῶν συνελεύσεων τῆς Ἱεραρχίας, ὡς τὸ μόνο ὑπεύθυνο πρόσωπο πρὸς τὸ ὁποῖο θὰ ἀπευθύνονται τὰ Μέσα τῆς Ἐνημερώσεως γιὰ νὰ λαμβάνουν ἀπαντήσεις ἐπὶ ἐκκλησιαστικῶν ζητημάτων».
.                    Τέλος, ἡ Ἱερὰ Σύνοδος διακηρύσσει ὅτι ὅλοι δὲν θὰ πρέπει νὰ ξεχνᾶμε πὼς ἡ ἑορτὴ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ἀποτελεῖ τὴν «ἀπαρχὴ» μίας στάσης ἐλπιδοφόρου ἀναμονῆς καὶ προσδοκίας «ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου», μὲ σκοπὸ τὴν τελικὴ ἐπικράτηση τῆς ζωῆς καὶ τὴν ὁριστικὴ κατάργηση τοῦ θανάτου.

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

 

 

Σχολιάστε

«ΧΑΛΑΛΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΟΥ, ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΟΥ» (Ἡ μάνα τοῦ Εὐαγόρα)

μάνα το Εαγόρα:
«Χαλάλι τῆς πατρίδας μου, τὸ αἷμα τοῦ παιδιοῦ μου».

Δημ. Νατσιός

.               Ἐν μέσῳ τῆς πάνδημης τρομοκρατίας δημοσιεύω, ὡς χρέος τιμῆς καὶ σεβασμοῦ, τὸ παρὸν κείμενο, ποὺ τὸ εἶχα συντάξει παλαιότερα. Οἱ ἥρωες τοῦ ἐθνικοαπελευθερωτικοῦ ἀγώνα τῆς Κύπρου μας, ἦταν ὅλοι τους πλασμένοι ἀπὸ οἰκογένειες χριστιανικὲς καὶ γαλουχημένοι ἀπὸ τὰ κατηχητικὰ τῆς Ἐκκλησίας.
.               Μία παρένθεση: Ἄκουγα τὶς προάλλες τὸν κυβερνητικὸ ἐκπρόσωπο, μὲ βλοσυρὸ ὕφος, νὰ λέει γιὰ τὰ ἀρνιὰ τοῦ Πάσχα –τὰ Χριστούγεννα δῶρα καὶ τὸ Πάσχα ἀρνί, τὰ πανηγύρια τῆς Ὀρθοδοξίας σ’ αὐτὸ περιορίζονται– τὸ ὁποῖο θὰ γιορτάσουμε στὸ σπίτι μας. Ἂν κατάλαβα καλά, πλέον ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ὑποκαταστάθηκε ἀπὸ τὸ ὑπουργικὸ συμβούλιο. Τὶς μέρες τοῦ Πάσχα σίγουρα θὰ τρίζουν τὰ δόντια τους τὰ τσιράκια τῆς Νέας Τάξης. Θὰ ὑπάρξει καθολικὴ ἀπαγόρευση κινήσεων, μὲ βαρύτατα πρόστιμα. Τὸ κλίμα καλλιεργεῖται ἀπὸ τὰ ξεπουλημένα, ἀντίχριστα κανάλια. Ἡ ἀρχὴ ἔγινε μὲ τὴν Θεία Κοινωνία. Ποῦ νὰ καταλάβουν οἱ ὑλοχαρεῖς ὅτι χωρὶς τὸν Ἄρτο τῆς Ζωῆς, ἡ ζωὴ τῶν χριστιανῶν εἶναι ἀπαρήγορη καὶ ματαία. Γιατί νὰ μὴν γίνουν λειτουργίες σὲ γήπεδα, 30 μέτρα ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλο, ἂν τὸ θέλουν ἔτσι, ὅπως πολλοὶ ἱερεῖς, προτείνουν; Δίνουμε ἐξετάσεις ὅλοι μας αὐτὲς τὶς ἡμέρες καὶ κάποιοι ποὺ ἔπρεπε νὰ ἀριστεύουν, βαθμολογοῦνται μὲ μηδέν. Καὶ ἂς σταματήσουν ἐπιτέλους τὰ «ἱερὰ νανουρίσματα» ὅτι ὁ Χριστὸς ἐξ αἰτίας  τῶν ἁμαρτιῶν μας ἐπέτρεψε τὸ κλείσιμο τῶν ναῶν. Εἶναι βλασφημία αὐτό. Ὁ Κύριος δὲν ἀκυρώνει τὸ ἔργο του. Ἂν σκέφτονταν ἔτσι οἱ πρόγονοί μας, θὰ ἤμασταν ἀκόμη σκλάβοι τῶν Τούρκων, γιατί θὰ ἦταν θέλημα Θεοῦ καὶ ἀτέλειωτο ἐπιτίμιο ἡ Τουρκοκρατία. Μὲ τὴν ἀντίχριστη πολεμικὴ κατὰ τῆς Θείας Κοινωνίας, ποὺ πέρασε σχεδὸν ἀντουφέκιστη ἀπὸ τὴν ΔΙΣ, ἤδη πολλοὶ πτοήθηκαν καὶ ἀμφιβάλλω ἂν θὰ ἐπιστρέψουν σύντομα στὸ κοινὸν ποτήριον. Καὶ νὰ ἀκοῦς καὶ κάτι ἀερογεμεῖς, μεγαλόσχημες, προτάσεις προφεσόρων γιὰ κουταλάκια μιᾶς χρήσεως, λὲς καὶ μιλᾶνε γιὰ γλυκὸ κουταλιοῦ ἢ ρυζόγαλο. «Οὐκ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως», κατὰ τὸν ἀπ. Παῦλο… Ἂς γυρίσουμε ὅμως στὰ λαμπρὰ καὶ ἀτρόμητα παλληκάρια τῆς Κύπρου.

Τὰ παιδιὰ τῆς ΕΟΚΑ…
παιδιὰ τῆς Ἀνάστασης 

Ἡ Ρωµιοσύνη ἐν’ φυλή συνότζιαιρη τοῦ κόσµου
Κανένας δέν εὑρέθηκεν γιά νά τήν ἠξηλείψει,
κανένας, γιατί σσέπει την πού τά ’ψη ὁ Θεός µου.
Ἡ Ρωµιοσύνη ἐν’ νά χαθεῖ, ὄντας ὁ κόσµος λείψει! (Βασίλης Μιχαηλίδης)

 .           Τοῦτοι οἱ στίχοι πού θά τούς ζήλευε- ἄς µοῦ συγχωρεθεῖ ἡ ὑπερβολή – κι ὁ Σολωµός, εἶναι ἀπό τό ἀριστούργηµα τοῦ ἐθνικοῦ ποιητῆ τῆς Κύπρου (καί τῆς Ἑλλάδας ὅλης), Βασίλη Μηχαηλίδη (1849-1917), πού ἔχει τίτλο « Ἡ 9η Ἰουλίου 1821 ἐν Λευκωσίᾳ ἤ τό τραούδιν τοῦ Κυπριανοῦ». Αὐτά τά ἀθάνατα καί ἀνδρεῖα λόγια ΣΥΝΕΧΕΙΑ: ΤA ΠΑΙΔΙA ΤHΣ ΕΟΚΑ…ΠΑΙΔΙA ΤHΣ AΝAΣΤΑΣΗΣ (Δ. Νατσιός)

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΑΠΟΨΕ ΣΤΙΣ 7 μ.μ. (Ὁ Μεγάλος Κανόνας παρουσιάζει τὸ τραγικὸ γεγονὸς τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου γένους)

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΑΠΟΨΕ ΣΤΙΣ 7 μ.μ.

Κων. Ἀθ. Οἰκονόμου
Δάσκαλος-Συγγραφεύς

ΣΤΙΣ 6.45 Ο ΜΕΓΑΣ ΚΑΝΩΝ: https://www.youtube.com/watch?v=SQIiYu447BI

.               Πότε ψάλλεται ὁ Μεγάλος Κανόνας; Ὁ Μεγάλος Κανόνας ψάλλεται τμηματικὰ στὰ ἀπόδειπνα τῶν τεσσάρων πρώτων ἡμερῶν τῆς Α´ Ἑβδομάδας τῶν Νηστειῶν καὶ ὁλόκληρος στὴν ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου τῆς Πέμπτης τῆς Ε´ ἑβδομάδας. Στὶς ἐνορίες, ὡστόσο, ψάλλεται καὶ ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν ὄρθρο, ὡς μικρὴ ἀγρυπνία, τὸ βράδυ τῆς Τετάρτης μαζὶ μὲ τὴν ἀκολουθία τοῦ ἀποδείπνου. Ἐξαίρεση βέβαια ἡ φετινὴ συγκυρία!
Μεγαλύτερος κανὼν δὲν μποροῦσε νὰ ὑπάρξει· καὶ τοῦτο γιατί ὁ ποιητὴς θέλησε νὰ συνθέσει ὄχι τρία ἢ τέσσερα τροπάρια γιὰ τὴν κάθε ὠδή, ὅπως συνήθως ἔχουν οἱ ἄλλοι κανόνες, ἀλλὰ πολὺ περισσότερα: τόσα, ὅσα εἶναι καὶ ὅλοι οἱ στίχοι τῶν ὠδῶν, ἔτσι ὥστε στὸν καθένα στίχο νὰ ἀντιστοιχεῖ καὶ νὰ παρεμβάλλεται κατὰ τὴν ψαλμωδία ἀπὸ ἕνα τροπάριο. 250 εἶναι οἱ στίχοι τῶν ὠδῶν, 250 καὶ τὰ τροπάρια τοῦ Μ. Κανόνα, ἐνῶ οἱ συνήθης κανόνες ἔχουν γύρω στὰ 30. Σήμερα τὰ τροπάρια τοῦ Μ. Κανόνα εἶναι κατὰ 30 περίπου περισσότερα ἀπὸ τὰ ἀρχικά. Μεταγενέστεροι ὑμνογράφοι πρόσθεσαν τροπάρια γιὰ τὴν ὁσία Μαρία τὴν Αἰγυπτία καὶ γιὰ τὸν ἴδιο τὸν Ἀνδρέα. Τὸν Μεγάλο Κανόνα συνέθεσε ὁ ἅγιος Ἀνδρέας ὁ Ἱεροσολυμίτης ποὺ γύρω στὸ 711 ἢ 712 ἐκλέγεται ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης.

.              Ποιό εἶναι τὸ περιεχόμενο τοῦ Μεγάλου Κανόνα; Ὁ Μεγάλος Κανόνας παρουσιάζει τὸ τραγικὸ γεγονὸς τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ποὺ κατέστρεψε τὴ δυνατότητα τῆς κοινωνίας του μὲ τὸν Θεό. Στὸν Μεγάλο Κανόνα ὁ ποιητὴς θεωρεῖ καὶ βιώνει τὸ γεγονὸς τῆς πτώσεως προσωπικά. Μὲ τὴν καθημερινὴ ἁμαρτία τοῦ ταυτίζεται μὲ τὸν πρωτόπλαστο Ἀδὰμ τοῦ ὁποίου γίνεται μιμητής. Ἡ ψυχὴ τοῦ ἀκολουθεῖ τὴ πορεία τῆς Εὔας. «Ἀλίμονο, ταλαίπωρη ψυχή! Γιατί μιμήθηκες τὴν πρώτη Εὔα; Κοίταξες πονηρὰ καὶ πληγώθηκες πικρά». Ὁ ἅγιος ἀναφέρεται στὴν ὕπαρξη ποὺ κληρονομήσαμε μετὰ τὴν πτώση ποὺ συνδέεται μὲ τὴν φθορὰ καὶ τὸν θάνατο. Μὲ τοὺς πρωτόπλαστους ἔχουμε ὀντολογικὴ ἀλληλεγγύη. Ἡ συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητας καὶ ἡ ὁμολογία της σφραγίζει ὁλόκληρο τὸν Μ. Κανόνα.
.                 Εἶναι ἕνα κύκνειο ἄσμα, ἕνας θρῆνος προθανάτιος, ἕνας μακρὺς θρηνητικὸς μονόλογος, εἶναι ὁ Ἀδαμιαῖος θρῆνος. Ὁ ποιητὴς βρίσκεται στὸ τέλος τῆς ζωῆς του. Αἰσθάνεται ὅτι οἱ ἡμέρες του εἶναι πιὰ λίγες, ὁ βίος του ἔχει περάσει. Ἀναλογίζεται τὸν θάνατο καὶ τὴν κρίση τοῦ δίκαιου κριτῆ, ποὺ τὸν ἀναμένει. Καὶ ἔρχεται νὰ κάνει μία ἀναδρομή, μία ἀνασκόπηση τοῦ πνευματικοῦ του κόσμου. Κάθεται νὰ συζητήσει μὲ τὴν ψυχή του. Ὁ ἀπολογισμὸς ὅμως δὲν εἶναι ἐνθαρρυντικός. Ὁ βαρὺς κλοιὸς τῆς ἁμαρτίας τὸν συμπνίγει. Ἡ συνείδηση τὸν ἐλέγχει. Καὶ ὁ ποιητὴς θρηνεῖ διαρκῶς γιὰ τὴν ἄβυσσο τῶν κακῶν του πράξεων. Στὸν θρῆνο αὐτὸ συμπλέκεται ἡ ἀναδρομὴ στὴν Ἁγία Γραφή. Αὐτὸ κυρίως δίνει τὴν μεγάλη ἔκταση στὸ ποίημα. Ὁ σύνδεσμος ὅμως τοῦ θρήνου μὲ τὴν Γραφὴ εἶναι πολὺ φυσικός. Σὰν ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ὁ ποιητής, ἀνοίγει τὸ βιβλίο τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ ἀξιολογήσει τὰ πεπραγμένα του. Ἐξετάζει ἕνα πρὸς ἕνα τὰ παραδείγματα τοῦ ἱεροῦ βιβλίου. Στὶς ὀκτὼ πρῶτες ὠδὲς παίρνει τὰ παραδείγματά του ἀπὸ τὴ Παλαιὰ Διαθήκη. Στὴ ἐννάτη ὠδὴ ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη. Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς συγκρίσεως εἶναι κάθε φορᾶ τρομερὸ καὶ αἰτία νέων θρήνων. Ἔχει μιμηθεῖ ὅλες τὶς κακὲς πράξεις ὅλων τῶν ἡρώων της ἱερᾶς ἱστορίας, ὄχι ὅμως καὶ τὶς καλὲς πράξεις τῶν ἁγίων. Δὲν τοῦ μένει παρὰ ἡ μετάνοια, ἡ συντριβὴ καὶ ἡ καταφυγὴ στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἐδῶ ἀνοίγει ἡ αἰσιόδοξη προοπτική τοῦ ποιητῆ. Βρῆκε τὴν πόρτα τοῦ παραδείσου, τὴν μετάνοια. Καρποὺς μετανοίας δὲν ἔχει νὰ παρουσιάσει· προσφέρει ὅμως στὸν Θεὸ τὴ συντετριμμένη του καρδιὰ καὶ τὴν πνευματική του φτώχια. Τὰ βιβλικὰ παραδείγματα τοῦ Δαυίδ,τοῦ προφήτη Ἱερεμία, τῶν βασιλέων Μανασσῆ καὶ Ἐζεκία ἀπὸ τὴν Π. Δ καὶ τοῦ Πέτρου, τῆς Μάρθας καὶ τῆς Μαρίας, τῆς Χαναναίας, τοῦ τελώνη, τῆς πόρνης καὶ τοῦ ληστῆ τὸν ἐνθαρρύνουν. Πολλὲς φορὲς ἐπανέρχεται χρησιμοποιώντας τὸ παράδειγμα τῆς μετάνοιας τῆς πόρνης καὶ παρακαλεῖ τὸν Κύριο νὰ δεχθεῖ τὰ δικά του δάκρυα, ὅπως δέχθηκε καὶ τὰ δικά της καὶ νὰ τοῦ συγχωρήσει τὶς ἁμαρτίες του. Ὁ κριτὴς θὰ εὐσπλαχνισθεῖ καὶ αὐτόν, ποὺ ἁμάρτησε πιὸ πολὺ ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.


,

Σχολιάστε

E.O.K.A 01.04.1955

θνικ ργάνωσις Κυπρίων γωνιστν 1.4.1955

Τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου,
δασκάλου στὸ 16ο Δ. Σχ. – συγγραφέα

ΓΕΝΙΚΑ: Ἡ Ἐθνικὴ Ὀργάνωσις Κυπρίων Ἀγωνιστῶν (ΕΟΚΑ) ἦταν ὀργάνωση Ἑλλήνων τῆς Κύπρου ποὺ ἔδρασε τὴν περίοδο 1955-9 γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ μαρτυρικοῦ νησιοῦ ἀπὸ τὸ βρετανικὸ ζυγὸ καὶ τὴν Ἕνωση μὲ τὴν Ἑλλάδα. Στρατιωτικὸς ἀρχηγὸς ἦταν ὁ Στρατηγὸς Γεώργιος Γρίβας Διγενής. Πολιτικὸς ἀρχηγὸς τῆς ἦταν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Μακάριος. Η ΕΟΚΑ ὑποστηρίχθηκε ἀπὸ τὸ σύνολο τοῦ λαοῦ καὶ τοῦ πολιτικοῦ κόσμου τῆς Ἑλλάδας, πλὴν ΚΚΕ.
.             Ἡ ἔναρξη τοῦ ἀγώνα, τὴν 1η Ἀπριλίου σηματοδοτήθηκε μὲ ἐπίθεση σὲ κυβερνητικὰ κτίρια, ἀστυνομικοὺς σταθμούς, τὸν ραδιοσταθμὸ καὶ στὸ βρετανικὸ στρατόπεδο Ἀμμοχώστου. Ἡ δραστηριότητα συνεχίστηκε μὲ ἐπιθέσεις σὲ στρατιωτικὲς ἐγκαταστάσεις, ἐνέδρες σὲ βρετανικὰ ὀχήματα καὶ ἐκτελέσεις Βρετανῶν, καὶ Κυπρίων συνεργατῶν τῶν Βρετανῶν. Ἡ δραστηριότητα τῆς ΕΟΚΑ ἔληξε τὴν 24η/12/1959 μὲ τὴ συμφωνία τῆς Ζυρίχης. Τελικὰ ἡ ἀνεξαρτησία ἀλλὰ ὄχι ἡ Ἕνωση, κηρύχθηκε στὶς 15/8/1960. Ἡ ἀρχὴ εἶχε γίνει ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἦταν ἀρκετὸ γιὰ τοὺς ἀγωνιστὲς τῆς ΕΟΚΑ. Ἡ ἕνωση μὲ τὴν Ἑλλάδα ἦταν ὁ ἀπώτερος στόχος. Ἂν καὶ ἡ ἀνεξαρτησία ἔφερε προσωρινὰ εἰρήνη στὸ νησί, ἐν τούτοις τὸ νέο Σύνταγμα ἀπαγόρευε τὴν ἕνωση τῆς Κύπρου μὲ ἄλλο κράτος καὶ κάθε πιθανὴ διχοτόμηση. Καθιστοῦσε ἐγγυήτριες δυνάμεις τὴν Ἑλλάδα, τὴν Τουρκία καὶ τὴ Βρετανία. Ἡ Βρετανία κατάφερε, μέσῳ τῆς συμφωνίας, νὰ διατηρήσει στρατιωτικὲς βάσεις στὸ νησὶ μειώνοντας τὸν βαθμὸ ἀνεξαρτησίας. Ἀξίζει νὰ σημειώσουμε ὅτι αὐτὲς οἱ περιοχὲς μετατράπηκαν ἀργότερα μὲ βρετανικὴ ἀπόφαση σὲ κτήση τοῦ βρετανικοῦ στέμματος καὶ ὄχι ἁπλῶς βάση (κάτι σὰν τὸ Γιβραλτάρ)!

Η ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ: Ἡ συνεισφορὰ τῆς Ἐκκλησίας στὴν προσπάθεια ἦταν καθοριστική. Ἡ ὀργάνωση ΟΧΕΝ ἦταν ὁ προθάλαμος εἰσόδου στὴν ΕΟΚΑ καὶ πολλοὶ ἀγωνιστὲς ξεκίνησαν ἀπὸ ἐκεῖ. Τὴ μεταλαμπάδευση τῆς ἐξέγερσης στοὺς νέους, εἶχε ἀναλάβει ἡ ΑΝΕ («Ἄλκιμος Νεολαία ΕΟΚΑ»). Μὲ “παράνομες” προκηρύξεις καθὼς καὶ τὸ ἔντυπο «Ἐγερτήριον Σάλπισμα» βοήθησε στὴ διάδοση τοῦ ἰδεολογικοῦ ὑποβάθρου τῆς ἐξέγερσης. Στὶς 15/1/1950, ἡ Ἐθναρχοῦσα Ἐκκλησία Κύπρου πραγματοποίησε Δημοψήφισμα, στὸ ὁποῖο ὁ Ἑλληνικὸς Κυπριακὸς λαὸς ψήφισε τὴν Ἕνωση μὲ τὴν Ἑλλάδα, σὲ ποσοστὸ 95,7%. Οἱ Ἄγγλοι, ὅμως, τήρησαν ἀρνητικὴ στάση. Στὶς 28/7/1954, ὁ Ὑφυπουργὸς Ἀποικιῶν, Χένρυ Χόπκινσον, ἀνέφερε: “ἡ Κύπρος ἔχει στρατηγικὴ ἀξία, καὶ γι’ αὐτὸ οὐδέποτε θὰ τύχει αὐτοδιάθεσης”. Ἡ Ἑλλάδα, τὸ 1954, ζήτησε ἀπὸ τὸν ΟΗΕ τὴν «Ἐφαρμογὴν τῆς ἀρχῆς τῶν ἴσων δικαιωμάτων καὶ τῆς αὐτοδιάθεσης τῶν λαῶν, στὴν περίπτωσιν τοῦ λαοῦ τῆς Κύπρου». Στὶς 17/12/1954, ἡ Γ.Σ. τοῦ Ο.Η.Ε. ἀπέρριψε τὴν αἴτηση. Στὶς 9/3/1956, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Μακάριος συνελήφθηκε στὸ ἀεροδρόμιο Λευκωσίας, ἀπὸ τὸ ὁποῖο θὰ μετέβαινε στὴν Ἀθήνα, γιὰ συνομιλίες μὲ τὴν Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση. Τὴν ἴδια μέρα συνελήφθηκαν καὶ οἱ: Μητροπολίτης Κερύνειας, Παπασταῦρος Παπαγαθαγγέλου καὶ Πολύκαρπος Ἰωαννίδης. Ὅλοι ἐξορίστηκαν στὶς Σεϋχέλλες.

ΗΡΩΩΝ ΠΑΝΘΕΟΝ: Στὶς 10 Μαΐου 1956, οἱ: Μιχαλάκης Καραολὴς καὶ Ἀνδρέας Δημητρίου ἀπαγχονίστηκαν στὶς φυλακὲς Λευκωσίας, γιὰ τὴ δράση τους, ὡς μέλη τῆς Ε.Ο.Κ.Α. Ἐνταφιάστηκαν στὶς κεντρικὲς φυλακές. Ἐκεῖ, ἀργότερα, θὰ ταφοῦν ἄλλα ἕντεκα μέλη τῆς Ε.Ο.Κ.Α. Στὶς 9/8/1956 ἀπαγχονίζονται οἱ: Ἀνδρέας Ζάκος, Χαρίλαος Μιχαὴλ καὶ Ἰάκωβος Πατάτσος. Ἄλλοι τρεῖς ἀγωνιστὲς ἀπαγχονίζονται στὶς 21/9, οἱ: Μιχαὴλ Κουτσόφτας, Ἀνδρέας Παναγίδης καὶ Στέλιος Μαυρομάτης. Ἀκολούθησε ἡ θυσία τοῦ Γρηγόρη Αὐξεντίου (3/3/1957), στὴ μονὴ Μαχαιρά, ὅταν οἱ Ἄγγλοι ἔριξαν βενζίνη κι ἐμπρηστικὲς βόμβες στὸ κρησφυγετό του, ὁπότε ὁ ἥρωας ἔγινε ὁλοκαύτωμα. Ξημερώματα τῆς 14ης Μαρτίου 1957 ἀπαγχονίστηκε ὁ 19χρονος μαθητὴς Εὐαγόρας Παλληκαρίδης. Στὶς 5/7/58, οἱ Ἄγγλοι συνέλαβαν ἕνα παιδί, στὸ Αὐγόρου, καὶ πυροβόλησαν ἐναντίον ἀμάχων τοῦ χωριοῦ. Φονεύθηκαν οἱ: Παναγιώτης Ζαχαρία καὶ Λουκία Παπαγεωργίου, ἔγκυος μητέρα ἕξι παιδιῶν. Στὶς 2/9/1958, στὸ Λιοπέτρι, Ἄγγλοι στρατιῶτες περικύκλωσαν τέσσερις ἀγωνιστὲς τῆς Ε.Ο.Κ.Α. Οἱ: Ἀνδρέας Κάρυος, Φώτης Πίττας, Ἠλίας Παπακυριακοὺ καὶ Χρῆστος Σαμαράς, ἔπεσαν νεκροί. Στὶς 19 Νοεμβρίου 1958, οἱ Ἄγγλοι σκότωσαν καὶ τὸν Κυριάκο Μάτση, στὸ Κάτω Δίκωμο.

ΧΡΟΝΙΚΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΕΠΟΥΣ: Ὁ ἀγώνας ἐξερράγη στὶς 0.30″ τὸ πρωὶ τῆς 1ης Ἀπριλίου 1955. Ἡ Κύπρος μετατράπηκε σὲ ἡφαίστειο, τρομάζοντας τοὺς ἀποικιοκράτες. Τὰ γαλανόλευκα λάβαρα ὑψώθηκαν παντοῦ. Ὁλόκληρο τὸ νησὶ ἔγινε μία ἀπέραντη γαλανόλευκη σημαία. Κι ἡ ἀτμόσφαιρα ἠλεκτρίστηκε ἀπὸ πολεμικὰ τροπάρια τοῦ Γένους καὶ ἐμβατήρια ξεσηκωμοῦ. Τὸ ἔθνος ξύπνησε, θυμήθηκε τὴν Ἁγία Λαύρα, τὸ ἐθνικὸ ὄνειρο θερίεψε παίρνοντα σάρκα καὶ ὀστᾶ. Ἐκείνη τὴν πρώτη νύχτα χτύπησε ἡ ὁμάδα τοῦ Γρηγόρη Αὐξεντίου στὴ Δεκέλεια, μὲ ἀποστολὴ νὰ προκαλέσουν διακοπὴ τοῦ ἠλεκτρικοῦ ρεύματος σ’ ὅλο τὸ νησί. Ὁ Μάρκος Δράκος μὲ τὴν ὁμάδα “Ἀστραπὴ” ἀνατίναξαν τὸ Ραδιοφωνικὸ σταθμό. Πρῶτος νεκρὸς ὁ Μόδεστος Παντελῆ. Ὁ ἥρωας πέθανε ἀπὸ ἠλεκτροπληξία ἐπιχειρώντας καταστροφὴ ἠλεκτροφόρων καλωδίων. Τὴν 1η Ἀπριλίου 1955, ἡ Κύπρος ξύπνησε ἀναστατωμένη πρὶν χαράξει ἡ αὐγή. Ἡ ἀναστάτωση σύντομα ἔδωσε τὴ θέση της στὸν ἐνθουσιασμό. Τὸ πανηγύρι ἄρχιζε. Κι ὁ Διγενὴς κυκλοφοροῦσε τὴν προκήρυξή του: “Μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ, μὲ πίστιν εἰς τὸν τίμιον ἀγώνα μας, μὲ τὴν συμπαράστασιν ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ μὲ τὴν βοήθειαν τῶν Κυπρίων, ἀναλαμβάνομεν τὸν ἀγώνα διὰ τὴν ἀποτίναξιν τοῦ Ἀγγλικοῦ ζυγοῦ, μὲ σύνθημα τὸ ὁποῖον μᾶς κατέλιπαν οἱ πρόγονοί μας ὡς ἱερὰν παρακαταθήκην: “‘Ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς”. Εἶναι καιρὸς νὰ δείξωμεν, ὅτι ἐὰν ἡ διεθνὴς διπλωματία εἶναι ἄδικος καὶ ἄνανδρος, ἡ Κυπριακὴ ψυχὴ εἶναι γενναία. Ἐὰν οἱ δυνάσται μας δὲν θέλουν νὰ ἀποδώσουν τὴν λευτεριά μας, μποροῦμε νὰ τὴν διεκδικήσωμεν μὲ τὰ ἴδια μας τὰ χέρια καὶ μὲ τὸ αἷμα μας (…)”
.             Ἀρχικὰ ἡ ΕΟΚΑ ἱδρύθηκε μὲ σκοπὸ τὴ διενέργεια μικρῆς ἐκτάσεως στρατιωτικῶν ἐπιχειρήσεων, κυρίως δολιοφθορᾶς σὲ ἀγγλικοὺς στόχους στὴν Κύπρο, γιὰ δημιουργία θορύβου ποὺ θὰ ὑποβοηθοῦσε τὶς πολιτικὲς ἐνέργειες τοῦ Μακαρίου γιὰ τὴ λύση τοῦ Κυπριακοῦ ζητήματος. Στὴ συνέχεια, μετὰ τὸ ναυάγιο τῶν διαπραγματεύσεων τοῦ Μακαρίου μὲ τὸν κυβερνήτη Χάρτιγκ (ἀρχὲς 1956), τῆς ἐξορίας τοῦ πρώτου ἀπὸ τὸν δεύτερο (9/3/1956) καὶ τῶν μεγάλης κλίμακας ἐπιχειρήσεων τοῦ Χάρτιγκ κατὰ τῆς ΕΟΚΑ, ἡ ὀργάνωση ἀναμετρήθηκε ἀνοιχτὰ μὲ τοὺς Βρετανούς. Νέος κυβερνήτης ἀνέλαβε ὁ Χιοῦ Φούτ, ποὺ ζητᾶ νὰ συναντηθεῖ μὲ τὸν Γρίβα. Τὸ Κυπριακὸ ζήτημα συζητεῖται σὲ πολλὰ παρασκηνιακὰ ἐπίπεδα. Συγχρόνως ἐκδηλώθηκε μεγάλης κλίμακας ὀργανωμένη ἐπίθεση τῶν Τουρκοκυπρίων κατὰ τῶν Ἑλληνοκυπρίων καὶ τῶν περιουσιῶν τους σὲ ἄμεση συνέργεια μὲ τοὺς Βρετανούς. Ἡ ΕΟΚΑ τότε ξανάρχισε τὴ δράση της, ἐνῶ ἐπαναλαμβάνονταν μεγάλης κλίμακας ἐπιχειρήσεις τῶν Βρετανῶν κατὰ τῆς ΕΟΚΑ. Λίγες ἑβδομάδες ἀργότερα, συνεχίζονται οἱ ἐπιθέσεις τῶν Τουρκοκυπρίων, τοὺς ὁποίους τώρα κτυπᾶ ἡ ΕΟΚΑ. Οἱ Ἄγγλοι μὲ τὴν πολιτικὴ τους δημιουργοῦν στὴν Κύπρο συνθῆκες διακοινοτικῆς διαμάχης. Τελικὰ ὁ ἀγώνας ἔμεινε ἡμιτελής: ἡ Κύπρος ἀνεξάρτητη, ὅμως διχοτομημένη καὶ ἀδικαίωτη στὸν ἀγώνα γιὰ Ἕνωση.

ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Οἱ θυσίες τοῦ κυπριακοῦ Ἑλληνισμοῦ δὲν εὐοδώθηκαν. Τὸ νησί, ἐξ αἰτίας συμφερόντων τῶν μεγάλων δυνάμεων καὶ λαθῶν τῶν ἑλληνικῶν κυβερνήσεων, ἔμεινε ἐκτὸς ἑλληνικοῦ κράτους. Τὰ διδάγματα, ὅμως, οἱ ἀγῶνες καὶ οἱ θυσίες τῶν νέων της Ε.Ο.Κ.Α. ἀποτελοῦν παρακαταθῆκες πάνω ἀπὸ τὸ ἐφήμερο καὶ τὸ ἰδιοτελές. Ὁ ἴδιος ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Κύπρου συνεχίζει καὶ σήμερα νὰ διαπνέεται ἀπὸ τὴν ἴδια ἡρωικὴ παρακαταθήκη κι ὅποτε χρειάστηκε ἔμεινε σταθερὰ πιστὸς στὴ μνήμη τῶν ἀγωνιστῶν τῆς ΕΟΚΑ, ἀπορρίπτοντας σχέδια τύπου Ἀνάν, δείχνοντας ἀπίστευτη γενναιότητα ἀπέναντι στὸ βόρειο κατακτητὴ γείτονά της, τολμώντας νὰ ἀντιταχθεῖ ἀκόμη καὶ σὲ τρόικες, παραδειγματίζοντας τὴ Μητέρα Πατρίδα.

, ,

Σχολιάστε