ΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ τῆς ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Οἱ ἀσθένειες τῆς εὐδαιμονίας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Δὲν εἶναι μόνο ἡ Ἑλλάδα, ποὺ δείχνει συμπτώματα κοινωνικῆς ἀποσύνθεσης, ὅπως τὰ ζοῦμε στὴν καθημερινότητά μας καὶ ὅπως τὰ προβάλλουν τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐνημέρωσης (ΜΜΕ) καὶ τὰ Μέσα Κοινωνικῆς Δικτύωσης (ΜΚΔ). Εἶναι ὅλη ἡ λεγόμενη πολιτισμένη Δύση. Μπορεῖ οἱ χῶρες Της καὶ μόνον αὐτές, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον νὰ ἔχουν δημοκρατικὰ καθεστῶτα, ὅμως στὴν πραγματικότητα εἶναι ἕνα πολυτελὲς καὶ μὲ πολύτιμους ἐντός του θησαυροὺς οἰκοδόμημα, ποὺ εἶναι ὑπὸ κατάρρευση. Τὸ λυπηρὸ εἶναι ὅτι οὐδεὶς ἐκ τῶν σημερινῶν ἡγητόρων τῶν χωρῶν τῆς Δύσης δὲν κρούει τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου. Ὅλοι εἶναι διαχειριστὲς τῆς παρακμῆς… Καὶ ἂν κάποιος τολμήσει νὰ πεῖ τὴν ἀλήθεια γιὰ τὴν ἠθικὴ ὑπόσταση τῆς νεωτερικῆς Δύσης καὶ νὰ ἀντιδράσει, δέχεται τὰ πυρὰ τῶν ὀπαδῶν Της.
.                 Τὸν Μάρτιο τοῦ 2020 οἱ γαλλικὲς ἐκδόσεις PUF ἐξέδωσαν τὸ πόνημα τοῦ Hugues Lagrange, ἐπ. διευθυντοῦ ἐρευνῶν τοῦ CNRS (Ἐθνικοῦ Γαλλικοῦ Κέντρου Ἐπιστημονικῶν Ἐρευνῶν) «Οἱ ἀσθένειες τῆς εὐδαιμονίας» (Les maladies du Bonheur). Σὲ αὐτὸ ὁ συγγραφέας περιγράφει τὴν κατάσταση τῆς νεωτερικῆς πραγματικότητας στὴ Δύση. Ἡ κύρια διαπίστωσή του εἶναι πὼς ἡ κοινωνικὴ – συλλογικὴ ζωὴ σβήνει στὶς χῶρες Της ὡς μία «ἀσθένεια», ποὺ ἀνήκει στὸ παρελθόν, ὅπως οἱ ἄλλοτε θανατηφόρες ἀσθένειες (φυματίωση, ἑλονοσία, κ.λ.π.).
.                 Μέσα στὸν πολυτελῆ κλωβὸ ποὺ ζεῖ ὁ νεωτερικὸς ἄνθρωπος βλέπει μόνο τὶς ἀσθένειες ποὺ ἔχει ἀντιμετωπίσει, βλέπει ὑπερηφάνως πὼς ὁ μέσος ὅρος ζωῆς ἔχει αὐξηθεῖ καὶ ἀγνοεῖ τὶς ἀσθένειες ποὺ τὸν βασανίζουν, ὅπως εἶναι ὁ καρκίνος, τὰ καρδιαγγειακὰ προβλήματα, ἡ παχυσαρκία, μὲ ὅ, τι αὐτὸ συνεπάγεται, καὶ κυρίως τὰ ψυχικὰ νοσήματα – ἄγχος, κατάθλιψη, πανικός, ἀνία, αἴσθημα μοναξιᾶς – καὶ ἡ ἐξάρτηση ἀπὸ τὰ ναρκωτικά. Σημειώνεται ὅτι ὅταν ἔγραψε τὸ βιβλίο ὁ Λαγκράνζ, δὲν εἶχε ἐμφανιστεῖ ἡ πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ…
.                 Ὡς αἴτια τῶν ψυχικῶν νοσημάτων τοῦ νεωτερικοῦ ἀνθρώπου ὁ Γάλλος ἐπιστήμονας ἐντοπίζει στὸ πόνημα – μελέτη του τὴν ἀλλαγὴ στὸν τρόπο τῆς ζωῆς τοῦ νεωτερικοῦ ἀνθρώπου. Συγκεκριμένα ἀναφέρει ὅτι ἡ ἀστικὴ ἀνωνυμία, ἡ κοινωνικὴ ἀδιαφορία, ἡ ἀποξένωση, ἡ χαλάρωση τῶν οἰκογενειακῶν δεσμῶν, τὰ διαζύγια, ἡ διάλυση τοῦ θρησκευτικοῦ ὁρίζοντος, εἶναι συμπτώματα ἰδιαίτερα ἐπιβλαβῆ στὴν ψυχὴ τοῦ σύγχρονου δυτικοῦ ἀνθρώπου. Παλαιότερα ζοῦσε στὸ ἀσφαλὲς περιβάλλον μίας μεγάλης καὶ ἑνωμένης οἰκογένειας, μίας κοινωνίας μὲ ἀλληλεγγύη τῶν μελῶν της, μίας ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας μὲ ἀγάπη καὶ ἐνδιαφέρον τοῦ ἑνὸς πρὸς τὸν ἄλλον. Ἡ ἔλλειψή τους συμβαίνει γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου καὶ οἱ ἐπιπτώσεις φαίνονται ἤδη. Τώρα τὸ σύστημα περιορίζει τὶς ἐλευθερίες τοῦ ἀνθρώπου, τὸν ἀπομονώνει, τὸν βγάζει ἀπὸ τὴν ἀσφάλεια τοῦ κοινωνικοῦ περιγύρου, κωδικοποιεῖ τὴ ζωή του καὶ τὸν αὐτονομεῖ ἀπὸ τὸν Θεό. Ἡ ἀποξένωση ἀπὸ τὸν συνάνθρωπο, ἡ ὑποβάθμιση τῆς ζωῆς καὶ ἡ αὐτονόμηση ἀπὸ τὸν Θεὸ ὁδηγοῦν τὴ Δύση στὴν κατάρρευση. Κίνα κα τ σλμ περιμένουν.
.                 Σημειώνεται ὅτι ὁ Λαγκρὰνζ ἔχει ἀριστερὴ ἰδεολογικὴ προέλευση καὶ τὸ βιβλίο του ἔτυχε εὐρείας παρουσίασης καὶ βιβλιοκρισίας στὴ Γαλλία ἀπὸ ἔγκυρα ἔντυπα (Le Monde, Le Monde Diplomatique, L’ Observateur).-

,

Σχολιάστε

Ο ΑΓ. ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΜΙΧΑΗΛ ΠΑΚΝΑΝΑΣ ὁ Κηπουρὸς

Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Μιχαὴλ Πακνανᾶς ὁ Κηπουρὸς
[30 Ἰουνίου ἢ 9 Ἰουλίου 1770 (ἢ 1771)]

ἀπὸ τὸν Κωνσταντῖνο Ἀθ. Οἰκονόμου, δάσκαλο

ΑΠΟ ΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΡΦΑΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ: Ὁ ἅγιος Νεομάρτυς Μιχαὴλ γεννήθηκε στὴν Ἀθήνα ἀπὸ φτωχούς, μὰ εὐσεβεῖς γονεῖς, γύρω στὸ 1750. Ζοῦσε στὴ συνοικία τῆς Βλασσαρούς, ἡ ὁποία βρισκόταν κάτω ἀπὸ τὴν Ἀκρόπολη, στὸ σημερινὸ χῶρο τῆς Ἀρχαίας Ἀγορᾶς. Ἡ φτώχεια δὲν τοῦ ἐπέτρεψε νὰ μάθει γράμματα κι ἔτσι, ἀγράμματος κι ἁπλοϊκός, μὲ πολλὴ ὅμως πίστη στὸν Χριστό, μεγάλωνε ὁ Μιχαὴλ κοντὰ στοὺς εὐλογημένους γονεῖς του. Ὅταν ἔγινε ἔφηβος, ὁ πατέρας του τὸν πῆρε κοντά του νὰ τὸν βοηθάει στοὺς κήπους, ὅπου δούλευε. Δούλεψε κάμποσα χρόνια ἔτσι, δίπλα στὸν πατέρα του. Μετά, σὰν ἔχασε τὸν πατέρα του, ἀγόρασε ἕνα γαϊδουράκι καὶ μ’ αὐτὸ ἔβγαινε στὰ γύρω χωριά, καὶ κουβαλοῦσε κοπριὰ γιὰ τοὺς κήπους, ποὺ καλλιεργοῦσε παλιότερα ὁ πατέρας του. Καμμιὰ φορὰ ψώνιζε ἀπ’ τὴν πολιτεία πράγματα ποὺ δὲν εἶχαν οἱ χωρικοὶ στὸν τόπο τους, κι ὅταν πήγαινε στὰ χωριά, τοὺς τὰ πουλοῦσε. Κάπως ἔτσι ἦταν ἡ ζωὴ τοῦ Μιχαήλ, μὲ πολὺν κόπο καὶ ἱδρώτα, πότε στοὺς κήπους τῶν πλουσίων Ἀθηναίων, πότε στὰ δύσβατα τότε χωριὰ γύρω ἀπ’ τὴν Ἀθήνα, δοξάζοντας τὸν Θεὸ ποὺ τὸν φύλαγε πιστὸ ὀρθόδοξο χριστιανό, ἀνάμεσα στοὺς ἄπιστους ἀγαρηνούς, στοὺς ὁποίους τότε ἦταν σκλάβοι οἱ Ἕλληνες.

ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΕΣ ΠΙΕΣΕΙΣ: Μία μέρα, ὅμως, καθὼς γυρνοῦσε ἀπὸ τὰ χωριά, στὴν εἴσοδο τῆς Ἀθήνας, συνάντησε τοὺς φύλακες τῆς χώρας, ποὺ ἦταν ἄνθρωποι τοῦ Βοεβόδα τῆς πόλης, Μωαμεθανοὶ κι αὐτοί. Ἀπὸ καιρὸ τὸν εἶχαν βάλει στὸ μάτι, καὶ καθὼς τὸν ἔβλεπαν ἁπλοϊκὸ κι ἀγράμματο, νόμιζαν πὼς θὰ τὸν ἔκαμναν ν’ ἀλλαξοπιστήσει. Καὶ γι’ αὐτὸ τὸν συκοφάντησαν κατηγορώντας τον πὼς πῆγε μπαρούτι στοὺς κλέφτες, τοὺς ἁρματωμένους Ἕλληνες, ποὺ ἦταν πάνω στὰ βουνά, καὶ τὸν φυλάκισαν. Ἔτσι οἱ Ἀγαρηνοὶ ἔρχονταν καθημερινὰ καὶ τὸν ἀνάγκαζαν μὲ χίλιους τρόπους νὰ τουρκέψει, δηλαδὴ ν’ ἀλλάξει τὴν πίστη του. Μὰ αὐτός, παρόλο ποὺ δὲν ἤξερε καὶ πολλὰ γράμματα, δὲν ἤθελε ν’ ἀφήσει τὸ Χριστὸ καὶ νὰ προσκυνήσει ψευδοπροφῆτες, δὲν θὰ ἄφηνε τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο, γιὰ χάρη τοῦ Κορανίου. Ἡ Ὀρθοδοξία τῶν πατέρων του εἶχε χαράξει πολὺ βαθιὰ τὴν πίστη μέσα του, καὶ τίποτα μποροῦσε νὰ τὴν ξεριζώσει.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ: Πέρασε κάμποσος καιρός, χωρὶς νὰ φέρουνε ἀποτέλεσμα οἱ πιέσεις τῶν Ὀθωμανῶν. Ὅταν πιὰ τελείωσε ἡ ὑπομονή τους, ἄρχισαν νὰ τὸν φοβερίζουν πώς, ἂν δὲν ἀλλάξει τὴν πίστη του, ἔχουν ἀπόφαση καὶ διαταγὴ νὰ τὸν θανατώσουν. Αὐτὴ τὴν ἀπόφαση τὴν ἄκουσε κι ἕνας ζηλωτὴς ὀρθόδοξος, ὀνόματι Γεώργιος, καὶ φοβήθηκε μήπως ὁ εὐλογημένος Μιχαήλ, ποὺ ἦταν μόλις δεκαοχτὼ χρονῶν, νέος πολὺ γιὰ νὰ μὴ λογαριάζει τὴ ζωὴ καὶ τὶς χαρές της, κλονιστεῖ καὶ ἀλλαξοπιστήσει. Πάει λοιπὸν στὴ φυλακή, δίνει μὲ τρόπο «ἄσπρα» στοὺς φύλακες, γιὰ νὰ τὸν ἀφήσουν νὰ δεῖ τὸν Μιχαήλ. Τὸν βρῆκε νὰ προσεύχεται γονατιστός, μὲ δάκρυα στὰ μάτια. Ἔμειναν οἱ δύο τους ὥρα πολλὴ μαζί, πότε κάνοντας προσευχὴ καὶ πότε ψέλνοντας τροπάρια τῆς Ἐκκλησίας. Ὕστερα προσπάθησε, μὲ ὅση δύναμη ἔχουν τὰ λόγια ἑνὸς πιστοῦ, νὰ τὸν στερεώσει στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ τὸν ἐνθαρρύνει στὸ δρόμο τοῦ μαρτυρίου, ποὺ ἀνοιγόταν ἤδη μπροστά του. Ὕστερα σηκώθηκε, ἀγκάλιασε τὸ Μιχαήλ, τὸν ἀσπάστηκε κι ἔφυγε ψιθυρίζοντας λόγια προσευχῆς.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΟΕΒΟΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗ: Τὰ βασανιστήρια τοῦ Μιχαὴλ συνεχίζονταν ἀπ’ τοὺς ἀπίστους ἀσταμάτητα. Ὅμως, ὅσο τὸν βασανίζανε, τόσο ἐκεῖνος γινόταν πιὸ σταθερὸς στὴν ἄρνησή του: “δὲν τουρκίζω· εἶμαι χριστιανός!”, ἔλεγε συνέχεια. Κάποτε, τὸν ἔβγαλαν ἀπ’ τὴ φυλακὴ καὶ τὸν παρουσίασαν στὸ Βοεβόδα, ἐλπίζοντας πὼς μὲ κολακεῖες καὶ ταξίματα (φορέματα, χτήματα, πλούτη), θὰ λύγιζε τὸν ἅγιο. Ὁ Νεομάρτυς ὅμως ἔμενε ἀσάλευτος στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Βοεβόδας τότε ἄρχισε τὶς ἀπειλὲς γιὰ τὰ ἐρχόμενα μαρτύρια λέγοντάς του πὼς στὸ τέλος θὰ τὸν θανατώσει, ἂν δὲν ἀλλαξοπιστήσει. Ὁ Ἅγιος ἔλεγε καὶ ξανάλεγε τὶς δύο λέξεις (δὲν τουρκεύω), δίχως νὰ λιποψυχήσει. Τότε ὁ Βοεβόδας τὸν ἔστειλε στὸν ὀνομαστὸ Καλοπασσιὰ ἀπὸ τὰ Γιάννενα, ποὺ βρισκόταν ἐκεῖνες τὶς μέρες στὴν Ἀθήνα. Ἔλπιζε πὼς ἐκεῖνος, φόβος καὶ τρόμος καθὼς ἦταν, γιὰ τὰ μέσα ποὺ χρησιμοποιοῦσε σ’ ὅλους τοὺς φυλακισμένους, θὰ γύριζε τὸν Μιχαὴλ στὴν πίστη τους. Μὰ κι ὁ Καλοπασσιᾶς, μ’ ὅ,τι κι ἂν τοῦ ᾽ταξε καὶ μ’ ὅσες ἀπειλὲς καὶ βάσανα κι ἂν τὸν φοβέρισε τὸν Μιχαήλ, δὲν κατάφερε νὰ πάρει ἄλλη λέξη ἀπ’ τὸ στόμα του, ἐκτὸς ἀπὸ τό: «δὲν τουρκίζω»! Τότε ὁ Καλοπασσιᾶς τοῦ λέει μὲ πονηριά: “Μπρὲ λωλέ, ἀρνήσου κατὰ τὸ παρὸν τὴν πίστη σου, γιὰ νὰ γλυτώσεις τὴ ζωή σου, κι ὕστερα πήγαινε σ’ ἄλλον τόπο, καὶ ἔχε πάλι τὴν πίστη σου”. Ἀλλὰ ὁ Μάρτυς δὲν πειθόταν μὲ κανέναν τρόπο, ἀλλὰ φώναζε ἀκατάπαυστα: “δὲν τουρκίζω, δὲν τουρκίζω”. Βλέποντας λοιπὸν τὸν ἅγιο Μιχαὴλ ὁ φοβερὸς Καλοπασσιᾶς ἀσάλευτο στὴν πίστη του, τὸν ἔστειλε στὸ δικαστὴ πιὰ γιὰ νὰ τὸν δικάσει. Κι ἐκεῖνος, βέβαια, πάσχισε νὰ τὸν ἀλλαξοπιστήσει μὲ τοὺς δικούς του τρόπους, πρὶν νὰ τὸν δικάσει, ἀλλὰ εἶχε κι αὐτὸς τὸ ἴδιο ἀποτέλεσμα. Ὁ Ἅγιος τοῦ πετοῦσε κατάμουτρα τὸ “δὲν τουρκίζω”. Τότες θύμωσε καὶ ἐκεῖνος, κι ἔβγαλε τὴν ἀπόφαση γιὰ νὰ τὸν ἀποκεφαλίσουν.

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Ὁ Ἅγιος ἀτάραχος ἄκουσε τὴν καταδίκη του καὶ ἀκολούθησε τοὺς ὁπλισμένους ὑπηρέτες, ποὺ τὸν πήγαιναν στὸν τόπο τῆς καταδίκης. Δέσμιος, βασανισμένος κι ἐξουθενωμένος ἀπὸ τὰ μαρτύρια, ὁ Ἅγιος δὲν δείλιαζε, παρὰ ἔτρεχε μὲ προθυμία στὸ μαρτύριο. Κι ὅταν στὸ δρόμο, ποὺ περνοῦσαν, ἀπαντοῦσε χριστιανούς, φώναζε παρακλητικά: “συγχωρέστε με, ἀδέλφια, κι ὁ Θεὸς νὰ σᾶς συγχωρέσει”! Σὰν ἔφτασε στὸν ὁρισμένο τόπο, γονάτισε, ἔκαμε τὴν προσευχή του, κι ἔσκυψε τὸ κεφάλι του μὲ χαρά, σὰ νὰ περίμενε ζωὴ ἀπ’ τὸ σπαθί, καὶ ὄχι θάνατο. Ὁ ἀγαρηνὸς τὸν ἔπιασε ἀπ’ τὰ μαλλιὰ καὶ τὸν ἐχτύπησε μὲ τὸ σπαθὶ στὸ λαιμό, μὰ διπλαριστὰ κι ὄχι μὲ τὴν κόψη, γιὰ νὰ τὸν κάνει νὰ δειλιάσει καὶ ν’ ἀρνηθεῖ τὸ Χριστό. Μὰ ὁ ἅγιος μὲ θάρρος τοῦ ἔλεγε: “Χτύπα γιὰ τὴν πίστη”! Ὁ φονιὰς τότε γύρισε τὴ μαχαίρα του ἀπὸ τὸ κοφτερὸ μέρος, κι ἄρχισε νὰ τοῦ κόβει τὸ λαιμὸ λίγο-λίγο, γιὰ νὰ προλάβει, ἂν πονέσει, νὰ μετανιώσει καὶ ν’ ἀλλοξοπιστήσει, ἀλλὰ μάταια, γιατί ὁ ἅγιος ὁλοένα καὶ δυνατώτερα φώναζε: “κτύπα, γιὰ τὴν πίστη”! Τότε ὁ δήμιος χτύπησε τὸν Ἅγιο μὲ ὅλη του τὴ δύναμη κι ἔκοψε τὴν τιμία κεφαλή του, ἐνῶ ἡ ψυχή του, στεφανωμένη μέσα στὸ αἷμα τοῦ μαρτυρίου, ἀνέβαινε ν’ ἀναπαυθεῖ στὶς αἰώνιες σκηνὲς τῶν δικαίων τοῦ Θεοῦ1.

ΑΛΛΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΑ: Στὴν πρώτη κολώνα τοῦ Ὀλυμπίου Διὸς στὴν Ἀθήνα, διακρινόταν τὸ ἀκόλουθο ἐπιγραφικὸ χάραγμα: «1771 Ἰουλίου 9 ἀπεκεφαλίσθη ὁ Πακνανᾶς Μιχάλης». Τὸ μοναδικὸ παρεκκλήσι σ’ ὅλη τὴν Πρωτεύουσα ἀφιερωμένο στὸν Ἅγιο νεομάρτυρα Μιχαὴλ βρίσκεται στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἀναλήψεως Κυρίου Νέου Κόσμου (Λαγουμιτζῆ καὶ Ντελακρουά), ὅπου κατὰ τὴν παράδοση στὴν περιοχὴ αὐτὴ βρίσκονταν οἱ κῆποι τοῦ Ἁγίου. Τὸ 2003 ὁ Μιχαὴλ ὁ Κηπουρὸς ἀνακηρύχθηκε προστάτης τῶν διαιτολόγων καὶ διατροφολόγων. Πρὸς τιμήν του, ἕνας ἀπὸ τοὺς κεντρικότερους δρόμος στὴ συνοικία τῆς Ἀθήνας «Νέος Κόσμος» φέρει τὸ ὄνομά του (Ὁδὸς Μπακνανᾶ), καθὼς καὶ ἡ παρακείμενη στάση τοῦ τράμ.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α´

Τοῦ δολίου πατήσας εὐθαρσῶς τὰ φρυάγματα ἐν ἐσχάτοις ἔτεσι, μάκαρ, Ἰησοῦν ὡμολόγησας, αἱμάτων σου δὲ ῥείθροις, Μιχαήλ, ἡγίασας τὴν γῆν τῶν Ἀθηνῶν καὶ ὑπόδειγμα ἐδείχθης ἅπασιν εὐσεβέσι, πίστει κράζουσι· Δόξα τῷ ποιητῇ σου καὶ Θεῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ποδηγέτην σε στερρὸν ἡμῖν δωρήσαντι.”

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΔΥΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΣΕ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΑ

Δύο περιστατικὰ σὲ κοιμητήρια

Τοῦ Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

.             Δύο περιστατικὰ εἶναι ἡ ἀφορμὴ τῶν ὅσων θὰ σημειώσουμε. Καὶ τὰ δύο συνέβησαν σὲ χῶρο κοιμητηρίου. Τὸ πρῶτο: Βρισκόμουν σ᾽ ἕνα κοιμητήριο, ἀναμένοντας τὴ σειρὰ γιά τὴν ἐξόδιο ἀκολουθία συγγενικοῦ προσώπου. Σὲ μιὰ στιγμὴ ἀκούω δύο κυρίες νὰ μὲ καλοῦν:

— Παππούλη!… Παππούλη!…
Σταμάτησα καὶ τὶς περίμενα. Τί θέλετε; τὶς ρώτησα.
—Ἕνα τρισάγιο θέλουμε νὰ μᾶς κάνετε…
—Δέν ἔχω ἔλθει γιὰ τρισάγιο! ἀπαντῶ.
Ξενίστηκαν κάπως. Καὶ μὲ ρωτᾶνε:
—Γιατί; Δὲν κάνετε τρισάγια; Παπὰς δὲν εἶστε;…
—Παπάς εἶμαι! Ἀλλ᾽ ἐδῶ ἦλθα γιὰ ἄλλο λόγο… Ἀλλὰ μιὰ πού συναντηθήκαμε, ἄς μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ ρωτήσω: «Στὴν Ἐκκλησία πηγαίνετε;».
—Γιά νὰ εἴμαστε εἰλικρινεῖς, δὲν πᾶμε στὴν ἐκκλησία!
—Ποτέ;…
—Μᾶλλον ποτέ!
—Τότε -λέω -τί τὸ θέλετε τὸ Τρισάγιο; Ξέρετε; Ἂν πηγαίνατε στὴν ἐκκλησία, ἐκεῖ θὰ μπορούσατε νὰ προσευχηθῆτε ὑπὲρ τῆς ψυχῆς τῆς κεκοιμημένης συγγενοῦς σας (Μαρία, μοῦ εἶχαν πεῖ τὸ ὄνομα), μπροστὰ στὸν ἴδιο τὸν Χριστό!
—Πῶς; μὲ ρωτοῦν μὲ ἔκπληξι.
—Δέν μοῦ λέτε -συνεχίζω: Ποῦ εἰσακούεται περισσότερο ἡ προσευχή σας; Ὅταν μνημονεύουμε τὸ ὄνομα ἑνὸς κεκοιμημένου πάνω σ᾽ ἕνα μνῆμα ἤ ὅταν μνημονεύουμε τὸ ὄνομα μπροστὰ στὸν ἴδιο τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, πού εἶναι ἡ Ζωὴ καὶ ἡ Ἀνάστασις;
Οἱ δύο κυρίες μὲ ἄκουγαν προσεκτικά. Καὶ μοῦ ἀπάντησαν:
—Ἔ βέβαια, μπροστὰ στὸ Χριστό.
—Ἀκοῦστε, λοιπόν! Ἂν θὰ πηγαίνατε στὴν Ἐκκλησία, θὰ βλέπατε, ὅτι σὲ κάποια στιγμὴ ὁ λειτουργὸς καλεῖ ὅλους ν´ἀρχίσουν νὰ μνημονεύουν μέσα τους τὰ γνωστά τους ὀνόματα, πρῶτα τούς κεκοιμημένους καὶ ὕστερα τούς ζῶντας. Λέει ὁ λειτουργός: «Καὶ ὧν ἕκαστος κατὰ διάνοιαν ἔχει καὶ πάντων καὶ πασῶν».

  • Σημασία ἔχουν τρία θαυμαστὰ γεγονότα:

Πρῶτον: Ποῦ εἶναι ὁ Χριστός, μπροστὰ στὸν ὁποῖον μνημονεύουμε ὀνόματα (καθένας τὰ δικά του, μέσα ἀπό τά φανερὰ ἢ μυστικὰ «δίπτυχά» του); Ὁ Χριστὸς βέβαια βρίσκεται παντοῦ, καὶ στὸν οὐρανὸ καὶ στὴ γῆ. Εἶναι «ὁ ἄνω τῷ Πατρὶ συγκαθήμενος καὶ ὧδε ἡμῖν ἀοράτως συνών». Βρίσκεται ὡς Θεάνθρωπος καὶ προσφέρεται πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα.
.                 Ἔχει συντελεσθῆ τὸ μεγάλο θαῦμα: Τὸ ψωμὶ καὶ τὸ κρασὶ ἔχουν μεταβληθῆ σὲ Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Ἀφοῦ ἐκφώνησε ὁ ἱερέας «Τά Σὰ ἐκ τῶν Σῶν…», μὲ τὴν ἐπίκλησι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γίνεται ἡ μεταβολὴ τῶν Τιμίων Δώρων. Μπροστά μας, λοιπόν, ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός.

Δεύτερον: Ἡ λειτουργία γίνεται γιὰ ὅλους. Λέει ὁ λειτουργός: «Ἔτι προσφέρομέν σοι τὴν λογικὴν ταύτην λατρείαν ὑπὲρ τῆς οἰκουμένης». Ὅσοι κι ἂν βρίσκωνται στὸ Ναό, μέσα σ᾽ αὐτὴ τὴ σύναξι βρίσκεται ὅλη ἡ οἰκουμένη. Καὶ ἂν καὶ σεῖς βρίσκεστε, ἔχετε τότε τὴ μεγάλη εὐκαιρία νὰ παρακαλῆτε τὸν Χριστὸ καὶ γιὰ τὴ Μαρία, πού στὸ μνῆμα της ἤλθατε, καὶ γιὰ ὅποια ἄλλη Μαρία…
—Πάτερ, δὲν τὰ εἴχαμε ξανακούσει αὐτά…

Τρίτον: Τώρα ποὺ τὰ ἀκούσατε, παρακαλῶ δῶστε μιὰ ὑπόσχεσι στὸν ἑαυτό σας, ὅτι δὲν θὰ λείπετε ἀπό τὴν Ἐκκλησία. Ἐκεῖ θὰ λέτε: «Μνήσθητι, Κύριε, τῶν κεκοιμημένων (ὀνομαστικὰ) καὶ ἀνάπαυσέ τους». Καὶ ὕστερα: «Μνήσθητι, Κύριε, τῶν ζώντων (ὀνομαστικὰ) καὶ ἐλέησέ τους…».

Ἔφυγαν εὐχαριστημένες οἱ δύο κυρίες…

* * *

.                     Ἀλλὰ πᾶμε νὰ συναντήσουμε σ᾽ ἕνα ἄλλο κοιμητήριο δύο ἄλλες κυρίες…

  • Μαζὶ μὲ ἕνα φίλο κληρικὸ βγαίνουμε ἀπό το κοιμητήριο, ὕστερα ἀπό τὴν ταφὴ εὐσεβοῦς χριστιανῆς. Λίγο πρίν, στὴν ἐξόδιο ἀκολουθία, εἶχα πεῖ λίγα λόγια. Συνοπτικά: «Πορευόμεθα πρὸς τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Καὶ ἢ μεταστᾶσα βρίσκεται τώρα σ᾽ ἕνα ἄλλο κόσμο, στὸν οὐράνιο, ἐκεῖ πού ὅλους μᾶς περιμένει ἢ αἰώνια ζωὴ μὲ τὸν Χριστό…».

  • Ὅπως βγαίναμε, ἀκούσια ἀκούσαμε διάλογο μεταξὺ δύο γυναικῶν μὲ σεμνὴ ἐμφάνισι. Ἔλεγε ἡ μία στὴν ἄλλη:

—Ἄκουσες τί εἶπε αὐτὸς ὁ παπάς; Ὅτι ἡ… (ὄνομα τῆς μετστάσης) πῆγε στὸν οὐρανό. Καὶ ποιός κατέβηκε ἀπὸ κεῖ, νὰ μᾶς πῆ, ὅτι ὑπάρχει ἄλλος κόσμος;…
Παράπλευρα μὲ τὶς δύο κυρίες προχωροῦσε μία νεαρὴ κοπέλλα. Στρέφεται πρὸς τὶς δύο εὐσεβοφανεῖς κυρίες καὶ λέει:
—Τί εἴπατε; Ποιός κατέβηκε ἀπό τὸν οὐρανό; Δὲν πιστεύετε, ὅτι κατέβηκε ὁ Χριστός; Ὁ Χριστὸς ἦρθε νὰ ἀνοίξη τὸ δρόμο πρὸς τὴν οὐράνια βασιλεία Του…

  • Στὸ μεταξὺ οἱ δύο κληρικοὶ εἴχαμε πλησιάσει… Μόλις μᾶς ἀντιλήφθηκαν οἱ δύο κυρίες, σὰν νὰ ντράπηκαν…

—Μᾶς συγχωρεῖτε! Μᾶς συγχωρεῖτε!… εἶπαν σαστισμένες.
—Ὁ Θεὸς νὰ σᾶς συγχωρήση! τοὺς εἶπα… Νὰ σᾶς ρωτήσω κάτι: Στὴν ἐκκλησία πηγαίνετε;
—Ναί, πάτερ! Καὶ οἱ δυό μας εἴμαστε στὴν ἐκκλησία. Βοηθᾶμε ὅσο μποροῦμε.
—Ἔ, καλές μου κυρίες, δὲν ξέρετε γιατί πᾶμε στὴν ἐκκλησία; Κυρίως γιὰ μία λαχτάρα, πού τὴ φανερώνουμε στὸ «Πιστεύω», γιὰ τὸ «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ ζωὴν αἰώνιον». Ὅταν κοινωνῆτε, τί σᾶς λέει ὁ λειτουργός; «Εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον».
Οἱ καλοπροαίρετες κυρίες μᾶς ἄκουγαν…

  • Ἄς ἀκούσουμε ὅλοι, ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι «παρεΐστικη» σύναξις, οὔτε μιὰ κοινωνικὴ ὑποχρέωσις. Εἶναι ἡ κοινωνία μας μὲ τὸν Χριστὸ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Εἶναι ἡ σάλπιγγα τοῦ «θανάτῳ θάνατον πατήσας». Εἶναι ὁ ἀποχαιρετισμὸς τῶν ἀδελφῶν μας πού ἀναχωροῦν πρὶν ἀπό μᾶς καὶ τοὺς προπέμπουμε μὲ τὸ «Καλὸ παράδεισο!» – «Καλὴ ἀνάπαυσι!» – «Καλὴ ἀντάμωσι!». Ναί, ἐκεῖ στοὺς οὐρανοὺς εἶναι ἢ μόνιμη πόλις μας, ἢ γλυκειά μας πατρίδα, τὸ ἀχειροποίητο σπίτι μας (Ἑβρ. ιγ´ 14. Β´ Κορ. ε´ 1. Α´ Θεσ. ε´ 9. Β´ Θεσ. β´ 14).

, , ,

Σχολιάστε

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 11. ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ [Β´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– NIΚΗΤΑΡΑΣ
 Ὁ ἥρωας θύμα τῆς ἀγαθότητάς του

Β΄ ΜΕΡΟΣ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Βλ. σχετ.:

ΜΟΡΦΕΣ TOY 1821 – 1. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 2. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 3. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 4. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 5. ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΩΓΩΝ ΙΩΣΗΦ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 6. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ E΄ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 7. ΛΟΡΔΟΣ ΜΠΑΪΡΟΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 8. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 9. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 9. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ [Β´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 10. ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 11. ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.               Ὁ Νικήτας ὁ Τουρκοφάγος, ἢ Νικηταρᾶς, ἀπεβίωσε σὲ ἐσχάτη ἔνδεια καὶ τυφλός, γιατί πέραν τῆς ντομπροσύνης καὶ τῆς ἀποδεδειγμένης γενναιότητας, καλοσύνης καὶ ἀνιδιοτέλειάς του εἶχε καὶ μίαν ἁπλοϊκότητα, ποὺ τὸν ὁδήγησε σὲ ἐπιζήμιες, γιὰ τὸν ἴδιο καὶ γιὰ τὴν οἰκογένειά του, ἐνέργειες.
.               Μὲ τὴν ἵδρυση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους ἀκολούθησε τὸν θεῖο του Θεόδωρο Κολοκοτρώνη καὶ ὑποστήριξε μὲ τὴν καρδιά του τὸν Ἰωάννη Καποδίστρια. Ἀργότερα, ἐπὶ Ὄθωνος, προσκαλεῖτο στὶς δεξιώσεις. Ἂν εἶναι ἀκριβὲς αὐτὸ ποὺ γράφει ὁ Σπ. Μαρκεζίνης, τὸ 1834 παραβρέθηκε σὲ δεξίωση τοῦ κόμητος Ἄρμανσμπεργκ, μαζὶ μὲ ἄλλους Ἕλληνες, γνωστοὺς ἀπὸ τὴν ἱστορία τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως. (Βλ. σχ. Σπ. Β. Μαρκεζίνη «Ἱστορία τῆς Νεωτέρας Ἑλλάδος», ἐκδ. «Πάπυρος», 1ος Τόμος, σελ. 131).
.               Ὁ Σπ. Μαρκεζίνης δὲν γράφει ἡμερομηνία γιὰ τὴ δεξίωση. Τὸ γεγονὸς ἀναφέρει ὁ Ρῶσος περιηγητὴς Βλαδίμηρος Δαβίδοφ. Εἶναι γνωστὸ ὅτι τὴν ἴδια χρονιὰ (Ἀπὸ 16 Ἀπριλίου ἕως 26 Μαΐου τοῦ 1834) ἡ Ἀντιβασιλεία καταδίκασε τοὺς Θεόδ. Κολοκοτρώνη καὶ Δημ. Πλαπούτα σὲ θάνατο, μὲ τὴν αἰτιολογία ὅτι ὑπονόμευσαν τὸ καθεστώς. Ἡ καταδικαστικὴ ἀπόφαση μετετράπη σὲ ἰσόβια κάθειρξη καὶ ἀποφυλακίστηκαν στὶς 20 Μαΐου 1835, μὲ τὴν ἐνηλικίωση τοῦ Ὄθωνα. Τὸ ἐρώτημα εἶναι ἂν πράγματι ὁ Νικηταρᾶς ἦταν σὲ δεξίωση τοῦ Ἄρμανσμπεργκ, ἐνῶ ὁ θεῖος καὶ εὐεργέτης του ἦταν στὴ φυλακή!… Γεγονὸς εἶναι πάντως ὅτι τὸ 1834 καὶ τὸ 1838 τοῦ ἀπονεμήθηκαν ἀνώτατα παράσημα.
.               Ὁ Νικήτας, μαζὶ μὲ τὸν Κολοκοτρώνη, θεωρήθηκαν ρωσόφιλοι, ἐπειδὴ πρῶτον ὑποστήριξαν τὸν Καποδίστρια στὸ ἔργο του καὶ ὁ Καποδίστριας εἶχε διατελέσει Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῆς Ρωσίας καὶ δεύτερον, ἐπειδὴ προσέβλεπαν στὴν ὁμόδοξη Ρωσία. Οἱ ὑποστηρικτὲς τοῦ Καποδίστρια καὶ τῆς Ρωσίας ὀνομάστηκαν «Ναπαῖοι», ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ Κερκυραίου Νάπα, θερμοῦ ὑποστηρικτῆ τοῦ Καποδίστρια.
.               Ἀπὸ τὸν Μάϊο τοῦ 1836 ἕως τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1837 ὁ Ρωμαιοκαθολικὸς Ὄθωνας ἔμεινε στὴν Βαυαρία. Στὸ διάστημα αὐτὸ παντρεύτηκε τὴν προτεστάντισσα στὸ θρήσκευμα Ἀμαλία, πριγκίπισσα τοῦ Ὄλντεμπουργκ. Στὴν Ἑλλάδα κυβέρνησε σὲ ἐκεῖνο τὸ διάστημα ὁ Ἄρμανσμπεργκ μὲ αὐταρχισμό. Ἡ ἀγανάκτηση στὸ λαὸ συνεχῶς αὐξανόταν. Ἡ ἀντικατάσταση τοῦ Ἄρμανσμπεργκ ἀπὸ τὸν ἐπίσης Βαυαρὸ Ρούνχαρτ, ἔμπιστο τοῦ βασιλιᾶ Λουδοβίκου, πατέρα τοῦ Ὄθωνα, δὲν περιόρισε τὴν ἀγανάκτηση τοῦ λαοῦ. Στὴν ἀτμόσφαιρα αὐτὴ δημιουργήθηκε τὸν Ἰούνιο τοῦ 1839 ἡ «Φιλορθόδοξος Ἑταιρεία». Ὑπεύθυνοι αὐτῆς ἀνέλαβαν οἱ Γεώργιος Καποδίστριας, ἀδελφὸς τοῦ Κυβερνήτη, καὶ ὁ Νικηταρᾶς.
.               Σκοπὸς τῆς Ἑταιρείας, κατὰ μία ἐκδοχή, ἦταν, μεταξὺ ἄλλων, ὁ ρωμαιοκαθολικὸς Βασιλιὰς Ὄθωνας νὰ ἀναλάβει τὴν ὑποχρέωση νὰ ἀναγνωρίσει τὰ ψηφισθέντα ἄρθρα γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὰ Συντάγματα τῆς Ἐπιδαύρου καὶ τῆς Τροιζήνας καὶ νὰ δεσμευθεῖ ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία θὰ εἶναι τὸ θρήσκευμα τῶν διαδόχων του. Κατὰ τὴν ἄλλη ἐκδοχὴ ἡ Ἑταιρεία εἶχε ὡς σκοπὸ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν ἀλύτρωτων Ἑλλήνων, ἀρχικὰ τῶν Μακεδόνων. Ὁ Ὄθωνας πείσθηκε ἀπὸ συμβούλους του, ὅτι στὴν ἐν λόγῳ Ἑταιρεία συνωμοτοῦσαν σὲ βάρος του. Τὴν ἄποψη αὐτὴ δέχεται ὁ Κων. Παπαρρηγόπουλος στὴν «Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους» (5η Ἔκδοση, Ἔκδ. Οἶκος «Ἐλευθερουδάκης», Ἐν Ἀθήναις 1925, Τόμος 6ος, σελ. 217). Οἱ Γ. Καποδίστριας καὶ Νικηταρᾶς εἰσήχθησαν σὲ δίκη στὶς 11 Ἰουλίου 1840, μὲ τὴν κατηγορία τῆς ἐσχάτης προδοσίας. Τελικὰ οἱ κατήγοροι δὲν μπόρεσαν νὰ στηρίξουν τὴν κατηγορία καὶ οἱ κατηγορούμενοι ἀθωώθηκαν.
.               Ὁ Ὄθωνας δὲν ἱκανοποιήθηκε ἀπὸ τὴν ἀπόφαση καὶ διέταξε τὴν ἀπέλαση τοῦ Καποδίστρια – κατέφυγε στὴν Ἀλεξάνδρεια – καὶ τὴν ἐξορία καὶ κατ’ οἶκον περιορισμὸ τοῦ Νικήτα στὴν Αἴγινα («Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση», Ἐκδοτικὴ Ἀθηνῶν, Τόμος Ε΄ σελ. 79). Ὁ Μακρυγιάννης στὰ «Ἀπομνημονεύματά» του γράφει ὅτι πῆγε στὸν Βασιλιὰ καὶ τοῦ μίλησε γιὰ τὸν Νικηταρά: «Μίλησα καὶ γιὰ τὴ δυστυχία τοῦ Νικήτα, ὁπού ἦταν στὴν Αἴγινα ρέστος καὶ χωρὶς μιστόν. Καὶ νὰ τὸν λευτερώση, ὅτι ἐγὼ τὸν γνωρίζω πολὺ καλὰ καὶ δὲν ἐνέχεται σ’ ὅ, τι τοῦ εἶπαν. Κι ἀφοῦ τόκαμα πολὺ ριτζά, μοῦ ὑποσκέθη καὶ τὸν ἔβγαλε εὐτὺς καὶ τόδωσε κι ὅλους του τοὺς μισθούς». (ἐκδ. Γαλαξία, Ἀθῆναι, 1964, σελ. 408). Ἀποφυλακίστηκε στὶς 18 Σεπτεμβρίου 1841 καὶ ἀποτραβήχτηκε μὲ τὴν οἰκογένειά του στὸν Πειραιά. Τὸ 1843 ὁ Νικηταρᾶς προήχθη σὲ ὑποστράτηγο, μὲ πενιχρὴ σύνταξη…
.               Ἡ ἱστορία τοῦ Νικηταρᾶ δὲν τελειώνει μὲ τὴν ἐπιστροφή του ἀπὸ τὴν ἐξορία, ὅπου ὑπέστη ἀπὸ τοὺς ἐγκάθετους τοῦ αὐταρχικοῦ καθεστῶτος ποικίλα βασανιστήρια. Ἀρχίζει τὸ τελευταῖο, πιὸ ἐπώδυνο καὶ δραματικὸ μέρος της. Ἡ κόρη του βιώνοντας τὴν ταλαιπωρία τοῦ πατέρα της ἔχασε τὰ λογικά της. Ὁ ἴδιος ἀπὸ τὴ στενοχώρια του ἔπαθε ζάχαρο καὶ τυφλώθηκε. Παρὰ τὸ ὅτι ἦταν ἀσθενής, τὸ ὀθωνικὸ κράτος δήμευσε τὸ κτῆμα ποὺ εἶχε μεταξὺ Ἄργους καὶ Ναυπλίου καὶ ὁ ἴδιος ἀπὸ ὑπερήφανος πολέμαρχος βρέθηκε σὲ ἀδυναμία νὰ πληρώσει τὰ χρέη του…
.               Εἶναι ἱστορικὸ ἐρώτημα πῶς ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ἥρωες τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 πέθανε στὸν Πειραιὰ τὸ 1849 «δεινῶς πάσχων, ἀφήσας εἰς τὴν οἰκογένειάν του μέγα ὄνομα καὶ μεγάλην δυστυχίαν», ὅπως εἶπε στὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν ὁ Δημ. Καμπούρογλου. Πῶς κυβέρνηση – συναγωνιστὲς – πνευματικὸς κόσμος, τὸν ἐγκατέλειψαν καὶ ὑποχρεώθηκε νὰ ἐπαιτεῖ, ἀντὶ νὰ ἀπαιτεῖ, δὲν ἔχει ἐξήγηση. Ὅπως δὲν ἔχει ἐξήγηση τὸ ὅτι ἐνῶ ζήτησε καὶ ἐτάφη στὸ Α΄ Νεκροταφεῖο τῶν Ἀθηνῶν καὶ δίπλα σὲ αὐτὸν τοῦ θείου του, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ὁ Καμπούρογλου δὲν βρῆκε τὸν τάφο του… Στὴν κηδεία του παραβρέθηκαν κάποιοι ἐπίσημοι… Τὸν ἐπικήδειο λόγο ἐξεφώνησε ὁ Ἀρχιμανδρίτης Νεόφυτος Βάμβας καὶ τὸν ἐπιτάφιο ὁ ποιητὴς Παναγιώτης Σοῦτσος. Μπορεῖ ὁ Νικηταρᾶς νὰ μὴν ἀνταμείφθηκε ὅσο θὰ ἔπρεπε γιὰ τὶς θυσίες του ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ κράτος, ἀλλὰ γιὰ τὸν Ἕλληνα εἶναι πάντα ἕνας ἀπὸ τοὺς πιὸ γενναίους καὶ πιὸ ἁγνοὺς ἀγωνιστὲς τῆς Ἐπανάστασης.

.               Ἡ Ἱστορία μὲ τὸν Ρῶσο πρέσβυ. Ὁ Νικηταρᾶς ἐπαιτοῦσε στὸν Πειραιά, κοντὰ στὸν τόπο, ὅπου σήμερα εἶναι ὁ Ναὸς τῆς Εὐαγγελίστριας. Ἐκεῖ τὸν ἐπισκέφθηκε Ρῶσος διπλωμάτης. «Τί κάνετε στρατηγέ μου;», τὸν ἐρώτησε. Ὁ Νικηταρᾶς τοῦ ἀπάντησε ὀρθώνοντας τὸ ταλαιπωρημένο σῶμα του: «Ἀπολαμβάνω ἐλεύθερη τὴν Πατρίδα». Ὁ ξένος πῆγε νὰ τοῦ ξύσει τὴν πληγή: «Ἀντὶ νὰ ἀπολαμβάνετε μίαν πλούσια σύνταξη κάθεστε ἐδῶ…». Ὁ Νικήτας τοῦ ἀπάντησε μὲ ἀξιοπρέπεια: «Ἡ Πατρίδα μοῦ δίδει σύνταξη καὶ ἐδῶ περνῶ τὴν ὥρα μου». Ὁ πρέσβυς φεύγοντας ἔριξε ἕνα πουγκί, στὸ δρόμο, κοντὰ στὸν Νικηταρά, λέγεται μὲ χρυσὲς λίρες. Τότε ὁ Νικηταρᾶς τοῦ φώναξε. «Ἐ! Κύριε. Σοῦ ἔπεσε ἕνα σακούλι. Μάζεψέ το, γιατί θὰ τὸ χάσεις…». Λέγεται ὅτι ἀργότερα ἀπονεμήθηκε στὸν Νικηταρὰ σύνταξη… Ἦταν πολὺ ἀργά.-

, , ,

Σχολιάστε

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 11. ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– NIΚΗΤΑΡΑΣ
  Ὁ ἀνιδιοτελὴς ἥρωας

Α΄ ΜΕΡΟΣ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Βλ. σχετ.:

ΜΟΡΦΕΣ TOY 1821 – 1. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 2. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 3. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 4. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 5. ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΩΓΩΝ ΙΩΣΗΦ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 6. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ E΄ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 7. ΛΟΡΔΟΣ ΜΠΑΪΡΟΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 8. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΔΙΑΚΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 9. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 9. ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΣ [Β´] (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 10. ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.                 Ὁ Δημήτριος Γρ. Καμπούρογλου (1852-1942), ἱστοριοδίφης, λογοτέχνης καὶ δημοσιογράφος, ἐκφώνησε στὴν Ἀκαδημία τῶν Ἀθηνῶν τὸν πανηγυρικὸ γιὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821, στὶς 25 Μαρτίου τοῦ 1927, ἔτους ποὺ ἐξελέγη Ἀκαδημαϊκός. Ἡ παρθενική του ὁμιλία εἶχε θέμα «Ἡ ἀφιλοκέρδεια τοῦ Νικηταρᾶ». Σὲ αὐτὴν σημείωσε ὅτι ὁ Νικηταρᾶς διαισθητικὰ ἔνιωθε τὴ συνέχεια τοῦ Ἔθνους, ἔβλεπε ὅτι ὅπως οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες πολέμησαν τοὺς Πέρσες ἔτσι καὶ αὐτὸς πολεμάει τοὺς Ὀθωμανούς. Στὴ νικηφόρα γιὰ τοὺς Ἕλληνες μάχη τῶν Δολιανῶν φώναξε πρὸς τοὺς ὑποχωροῦντας Τούρκους: «Σταθεῖτε μωρὲ Πέρσες νὰ πολεμήσουμε». Τὸ ἴδιο ἔκανε καὶ στὰ Δερβενάκια. Ἐπετέθη στοὺς Τούρκους κραυγάζοντας πρὸς τοὺς συμμαχητές του: «Χτυπᾶτε τοὺς Πέρσες»…
.      Γιὰ τὴν ἀνιδιοτέλεια τοῦ Νικηταρᾶ ὁ Καμπούρογλου ἀνέφερε τὸ γεγονός, ποὺ συνέβη μετὰ τὴ μάχη τῶν Δερβενακίων. Τὰ λάφυρα ἦσαν πάρα πολλά. Ὁ Δράμαλης τὰ εἶχε ἀπὸ τὸν θησαυρὸ τοῦ Ἀλῆ Πασᾶ. Ὁ Κολοκοτρώνης ἔστειλε στὴν Τρίπολη τὰ περισσότερα, ὅμως ἔμεινε γιὰ τοὺς πολεμιστὲς ἕνας μεγάλος σωρός. Ὅταν ἄρχισε ἡ μοιρασιὰ παρατηρήθηκε ἡ ἀπουσία τοῦ Νικηταρᾶ. Δὲν θέλησε νὰ συμμετάσχει στὸ μοίρασμα… Τότε ὅλοι οἱ πολεμιστὲς τοῦ ζήτησαν νὰ πάρει κάτι κι αὐτός, γιατί δὲν αἰσθάνονταν καλὰ νὰ μὴν πάρει τίποτε ὁ ἐκ τῶν πρωταγωνιστῶν τῆς νικηφόρας μάχης, ποὺ ἀπὸ τὴ δράση τοῦ σ’ αὐτὴν πῆρε τὸ ὄνομα «Τουρκοφάγος». «Ὁ Κολοκοτρώνης ὁ ἐγκέφαλος, ὁ Νικηταρᾶς τὸ σπαθί», ὅπως εἶπαν.
.      Τελικὰ δέχθηκε νὰ πάρει μία σέλα, μία ξυλόγλυπτη ταμπακέρα καὶ ἕνα ὄμορφο σπαθί. Δὲν κράτησε τίποτε γιὰ τὸν ἑαυτό του. Τὴ σέλα δώρισε σὲ ἕναν φίλο του συμπολεμιστῆ. Τὴν ταμπακέρα ἔστειλε στὴ σύζυγό του Ἀγγελία, κόρη τοῦ καπετὰν Ζαχαριᾶ, μαζὶ μὲ μίαν ἐπιστολή, ποὺ τῆς ἔγραφε: «Τὴ στέλνω σὲ σένα, π’ ἀγαπῶ ὕστερα ἀπὸ τὴν Πατρίδα. Λάβε την γιὰ νὰ μὲ θυμᾶσαι». Τὸ ὄμορφο σπαθὶ τὸ ἔστειλε στὴν Ὕδρα, «γιὰ τὶς ἀνάγκες τοῦ στόλου», ὅπως ἔγραψε στοὺς ἐκεῖ προεστούς, μία καὶ δὲν εἶχε χρήματα. Οἱ Ὑδραῖοι συγκινήθηκαν ἀπὸ τὴ χειρονομία καὶ τοῦ τὸ ἔστειλαν πίσω, γράφοντάς του: «Αὐτὸ τὸ σπαθὶ ἔχει ἀξία μόνον ὅταν τὸ κρατεῖ στὸ χέρι του ὁ Νικηταρᾶς».
.      Στὰ «ἀπομνημονεύματά» του ὁ Νικήτας Σταματελόπουλος, ποὺ τὰ ἔγραψε καθ’ ὑπαγόρευσή του ὁ Γ. Τερτσέτης, γράφει: «Γεννήθηκα (Σημ. τὸ 1782) στὸ χωριὸ Μεγάλη Ἀναστάσοβα ἀποδῶθε τοῦ Μυστρὰ πρὸς τὴν Καλαμάτα. Ὁ προπάππος μου ἦταν προεστὸς καὶ ὁ πατέρας μου ἔφυγε 16 χρονῶν καὶ ἐπῆγε μὲ τὰ ρούσικα στρατεύματα στὴν Πάρο καὶ ἦταν πολεμικός. Τὸν ἐσκότωσαν στὴν Μονεβασιὰ μαζὶ μ’ ἕναν ἀδελφό μου καὶ μ’ ἕνα κουνιάδο μου. Ἀπὸ 11 χρονῶν μαζὶ μὲ τὸν πατέρα μου ἔσερνα ἅρματα». Ἦταν ἀνεψιὸς τοῦ Κολοκοτρώνη. Ὁ πατέρας του Σταματέλος παντρεύτηκε τὴν Σοφία Καρούτσου, ἀδελφὴ τῆς γυναίκας τοῦ Κολοκοτρώνη.

.      Πλὴν τῆς ἀφιλοκέρδειάς του ὁ Νικηταρᾶς εἶχε καὶ δύο ἀκόμη μεγάλες ἀρετές. Ἡ πρώτη ἦταν πὼς ἂν καὶ σπουδαῖος πολέμαρχος ἦταν ταπεινόφρων. Δὲν διεκδίκησε ἀξιώματα, τίτλους. Καὶ ἡ δεύτερη – συγγενὴς μὲ τὴν πρώτη – ἦταν ὅτι μέσα στὴν ἀντάρα τῆς διχόνοιας ἀποτελοῦσε ἑνοποιητικὸ στοιχεῖο. Οἱ Τοῦρκοι ἦταν ὁ στόχος του καὶ αὐτοὺς πολεμοῦσε χωρὶς νὰ λογαριάζει Πελοποννήσιους ἢ Στερεοελλαδίτες. Ἔλαβε μέρος στὶς μάχες στὸ Βαλτέτσι, στὴν Τρίπολη, στὰ Δερβενάκια, στὰ Δολιανά, ἀλλὰ καὶ στὴν Ἀράχωβα καὶ στὸ Φάληρο μαζὶ μὲ τὸν Καραϊσκάκη. Στὸ ἔγγραφο ποὺ ἔστειλε στὴν Κυβέρνηση, γιὰ νὰ ἀναγγείλει τὴ μεγάλη νίκη στὴν Ἀράχωβα, κάλεσε νὰ βάλουν τὶς ὑπογραφές τους καὶ οἱ ἄλλοι ὁπλαρχηγοί, μὲ πρῶτον τὸν Νικηταρά. Γράφει ὁ Σπ. Τρικούπης: «Ὁ ἀρχηγὸς Καραϊσκάκης, ἐπικεφαλῆς τῶν ἀνδρείων, οἱ ὁποῖοι τὸν πόλεμον ἔχουν χαρὰν καὶ τὸν κόπον ἄνεσιν, ἔλαβε συναγωνιστὴν καὶ τὸν ἀτρόμητον πολεμιστὴν τῆς Πελοποννήσου Νικήταν…».
.      Στὴ μάχη τοῦ Φαλήρου καὶ ἐνῶ εἶχε πυρετὸ ὁ Καραϊσκάκης καὶ ἦταν στὸ κρεβάτι, συνέβησαν λάθη ἀπὸ Ἕλληνες καὶ βρῆκαν τὴν εὐκαιρία οἱ Τοῦρκοι νὰ ἐπιτεθοῦν καὶ νὰ τοὺς αἰφνιδιάσουν. Τότε πάλι φάνηκε ὁ ἡρωισμὸς τοῦ Νικηταρᾶ. Γράφει ὁ Κων. Παπαρρηγόπουλος: «Μετ’ ὀλίγον ὁ πάντοτε ἀτρόμητος Νικήτας πληγώνεται εἰς τὴν σιαγόνα, πληγώνονται δὲ καὶ ἄλλοι ἀξιωματικοὶ καὶ οὐκ ὀλίγοι στρατιῶται, ὥστε οἱ Ἕλληνες ἠναγκάσθησαν νὰ ὀπισθοδρομήσουν».
.      Οἱ ἀρετὲς τοῦ Νικηταρᾶ φάνηκαν καὶ μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Καραϊσκάκη. Ὁ ἴδιος δὲν διεκδίκησε τὴν ἀρχηγία καὶ θεωρώντας ὡς ἰκανότερο νὰ ἀναλάβει τὴν ἀρχηγία τοῦ στρατεύματος τὸν Κίτσο Τζαβέλλα ἐπιχείρησε νὰ τὸν προωθήσει. Ὅμως λόγῳ τῆς μικροψυχίας καὶ τῆς ἀρχομανίας τῶν ἄλλων ὁπλαρχηγῶν ὁ Τζαβέλλας δὲν ἀποδέχθηκε τὰ χρέη τοῦ ἀρχηγοῦ, ὅπως γράφει ὁ Δημήτριος Αἰνιὰν στὰ «Ἀπομνημονεύματά» του.

ΑΝΘΟΛΟΓΗΣΗ

.      Ὁ φιλέλληνας ἀμερικανὸς ἰατρὸς Σάμουελ Χάου ἔγραψε τὴν ἐντύπωσή του γιὰ τὸν Νικηταρὰ στὸ «Ἡμερολόγιο ἀπὸ τὸν Ἀγώνα 1825-1829», ποὺ κρατοῦσε: «Εἶναι ἕνας δραστήριος στρατιώτης, γενναῖος καὶ ἀκατάβλητος, ἀλλὰ χωρὶς ἐπιδεξιότητα καί, πιστεύω, χωρὶς κανόνα». Σημειώνεται ὅτι ὁ Χάου δὲν συμπαθοῦσε τὸν Κολοκοτρώνη καὶ ὅσους ἦσαν κοντά του.
Κάποια Δημοτικὰ ποιήματα, ποὺ ἀναφέρονται στὸν Νικηταρά:
.      Ἀπὸ τὸ ποίημα «Τοῦ Διάκου»: «…Τὸ Διάκο τότε παίρνουνε καὶ ᾽σ τὸ σουβλὶ τὸν βάζουν, ὁλόρτο τὸν ἐστήσανε κι αὐτὸς χαμογελοῦσε, τὴν πίστη τους τὴν ἔβριζε, τοὺς ἔλεγε μουρτάτες. Σκυλιὰ κι ἂ μὲ σουβλίστε, ἕνας Γραικὸς ἐχάθη. Ἂς εἶν᾽ ὁ Ὀδυσσεὺς καλὰ κι ὁ καπετὰν Νικήτας, ποὺ θὰ σᾶς σβήσουν τὴν Τουρκιὰ καὶ ὅλο τὸ ντοβλέτι».
.      Ἀπὸ τὸ ποίημα «Τοῦ Δράμαλη»: «… Τῆς Ρούμελης οἱ μπέηδες, τοῦ Δράμαλη οἱ ἀγάδες ᾽σ τὸ Δερβενάκι κείτονται, ᾽σ τὸ χῶμα ξαπλωμένοι. Στρῶμά ’χουνε τὴ μαύρη γῆς, προσκέφαλο λιθάρια καὶ γι’ ἀπανωσκεπάσματα τοῦ φεγγαριοῦ τὴ λάμψη. Κ’ ἕνα πουλάκι πέρασε καὶ τὸ συχνορωτᾶνε. Πουλὶ πῶς πάει ὁ πόλεμος, τὸ κλέφτικο ντουφέκι; Μπροστὰ πάει ὁ Νικηταρᾶς, πίσω ὁ Κολοκοτρώνης καὶ παραπίσω οἱ Ἕλληνες μὲ τὰ σπαθιὰ ᾽σ τὰ χέρια…»
.      Τὸ τρίτο ἔχει τίτλο «Τῶν Κολοκοτρωναίων» καὶ ἀφορᾶ στὸ ἔτος 1806, ὅταν ἦσαν σὲ κίνδυνο, μετὰ ἀπὸ σουλτανικὸ φιρμάνι. Τότε ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης συμβούλευσε τοὺς περίπου 150 ἄνδρες του νὰ τὸν ἀκολουθήσουν στὴ Ζάκυνθο. Αὐτοὶ ἀρνήθηκαν. Τοῦ εἶπαν ὅτι προτιμοῦν νὰ πεθάνουν στὴν πατρίδα τους. Πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς σκοτώθηκαν, λίγοι πῆγαν μαζί του: «…Ἐλᾶτε νὰ σκορπίσουμε, μπουλούκια νὰ γενοῦμε. Σύρε Γεῶργο μ᾽ ᾽σ τὸν τόπο σου, Νικήτα ᾽σ τὸ Λοντάρι. Ἐγὼ πάου ᾽σ τὴν Καρύταινα, πάου ᾽σ τοὺς ἐδικούς μου, ν’ ἀφήκω τὴ διαθήκη μου καὶ τοῖς παραγγολαίς μου, τί θὰ περάσω θάλασσα, ᾽σ τὴ Ζάκυνθο θὰ πάω».-

 

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ, Η ΑΛΕΠΟΥ καὶ Η ΣΥΜΦΟΡΑ ΤΟΥ ΓΑΪΔΑΡΟΥ

Τ λιοντάρι, λεπο κα συμφορ το γαϊδάρου

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                               «Νὰ μοιράσουμε τὸ φυσικὸ ἀέριο στὴν ἀνατολικὴ Μεσόγειο», δήλωσε πρόσφατα στὴν Ἰταλία ὁ Τοῦρκος ΥΠΕΞ Μ. Τσαβούσογλου. Μάλιστα. Βεβαίως ὁ κουτοπόνηρος ἰσλαμιστής, πατώντας ἐπὶ εὐρωπαϊκοῦ ἐδάφους, ἀποτίναξε ὡς ξεραμένο φιδόδερμα τὸ ἀληθινό του πρόσωπο-φιλοπόλεμη ὕαινα καὶ “μάστιγα τῆς Ἀσίας”- καὶ ἐνδύθηκε τὸ πολιτισμένο προσωπεῖο. Τί πιὸ δίκαιο καὶ νόμιμο! Ὅλοι οἱ ὅμοροι λαοὶ νὰ ἐπωφεληθοῦν ἀπὸ τὰ ὑποθαλάσσια καλούδια τῆς ἀνατολικῆς Μεσογείου!! Τὸ ἀκοῦς καὶ ἂν εἶσαι ἐκλεπτυσμένος Εὐρωπαῖος, τὸ ἐπικροτεῖς καὶ χειροκροτεῖς τὴν μεγαθυμία τῶν μεμέτηδων.
.                               Μοιράζω σημαίνει διαιρῶ ἐξ ἴσου. Παίρνω τὸ μερίδιο, «τὴν μοίρα» ποὺ μοῦ ἀναλογεῖ. (Ὅλες αὐτὲς οἱ λέξεις, μέρος, μερίδα, μερίζω, μοίρα, παράγονται ἀπὸ τὸ ὁμηρικὸ “μείρομαι” ποὺ σημαίνει διαιρῶ, μοιράζω.  Ἡ μοίρα, τὸ ριζικὸ ὅπως τὸ λέει ὁ λαός, εἶναι τὸ “τὸ μερίδιο” ἑκάστου ἐν τῇ ζωῇ, ὁ κλῆρος, ἡ τύχη, κατὰ τὸ ἔγκυρο λεξικὸ τῶν Leddel-Scott). Καί, ἐπειδὴ “ἡ κακή μας τύχη καὶ μοίρα”, μᾶς ἔστειλε, πρὸ αἰώνων, τὴν Τουρκία ὡς γείτονα, παραπέμπω σὲ ἕναν μύθο τοῦ μυθοπλάστη Αἰσώπου, ποὺ ἐξηγεῖ ἐναργέστατα, τί ἀκριβῶς ἐννοεῖ ἡ «φίλη καὶ σύμμαχος», ὅταν προτείνει διαμοιρασμὸ τοῦ φυσικοῦ πλούτου. Παραθέτω, ἐν πρώτοις, τὸ κείμενο στὴν ἀειφεγγῆ προγονικὴ γλώσσα καὶ ἀκολουθεῖ ἡ νεοελληνικὴ ἀπόδοση. Τίτλος: ”Λέων, ὄνος καὶ ἀλώπηξ», δηλαδή, λιοντάρι, γαϊδούρι καὶ ἀλεποῦ.
«Λέων καὶ ὄνος καὶ ἀλώπηξ κοινωνίαν εἰς ἀλλήλους σπεισάμενοι ἐξῆλθον εἰς ἄγραν. Πολλὴν δὲ αὐτῶν συλλαβόντων, ὁ λέων προσέταξε τῷ ὄνῳ διελεῖν αὐτοῖς. Τοῦ δὲ τρεῖς μοίρας ἐξ ἴσου ποιήσαντος, καὶ ἐκλέξασθαι αὐτῷ παραινοῦντος, ὁ λέων ἀγανακτήσας ἀλλόμενος κατεθοινήσατο καὶ τῇ ἀλώπεκι μερίσαι προσέταξεν. Ἡ δὲ πάντα εἰς μίαν μερίδα συναθροίσασα καὶ μικρὰ ἑαυτῇ ὑπολιπομένη παρῄνει αὐτῷ ἑλέσθαι. Ἐρομένου εἰς αὐτὴν τοῦ λέοντος τίς αὐτὴν οὕτω διανέμειν ἐδίδαξεν, ἡ ἀλώπηξ εἶπεν: Ἡ τοῦ ὄνου συμφορά.»
Στὰ νέα ἑλληνικὰ
«Τὸ λιοντάρι, ὁ γάϊδαρος καὶ ἡ ἀλεποῦ ἔφτιαξαν κοινὴ ὁμάδα, συνεταιρίστηκαν καὶ βγῆκαν μαζὶ στὸ κυνήγι. Ἔπιασαν πλούσια λεία, τὴν ὁποία κάποιος ἔπρεπε νὰ μοιράσει. Τὸ λιοντάρι πρότεινε στὸν γαίδαρο τὴν μοιρασιά. Λέει ὁ γάϊδαρος: “Τρεῖς εἴμαστε, ὁρίστε, τρία ἴσα μέρη κάνω τὴ λεία, ὁ καθένας παίρνει τὴ μερίδα του”. “Τί μοιρασιὰ εἶναι αὐτή;” φώναξε τὸ λιοντάρι θυμωμένο, καὶ ὄρμηξε καὶ κατασπάραξε τὸν γάϊδαρο. Λέει τότε στὴν ἀλεποῦ: “Αὐτὸς δὲν ἤξερε νὰ μοιράζει. Ἐσὺ πιστεύω πὼς θὰ μοιράσεις πιὸ σωστά”. Παίρνει ἡ ἀλεποῦ, σχεδὸν ὅλα τὰ κρέατα, τὰ ἔκανε μία μερίδα καὶ τὰ προσφέρει στὸ λιοντάρι. Ἐνῶ γιὰ τὸν ἑαυτό της κράτησε ἐλάχιστα. “Μπράβο”, εἶπε τὸ λιοντάρι, “ἐσὺ μοίρασες μὲ μεγάλη σοφία. Μὰ ποιός σὲ δίδαξε νὰ μοιράζεις τόσο δίκαια;”. “Τοῦ γαϊδάρου τὸ πάθημα μὲ δίδαξε”, ἀποκρίθηκε ἡ ἀλεποῦ».
.               
Ἀπὸ αὐτὸν τὸ μύθο βγῆκε ἡ παροιμιώδης ἔκφραση «μερίδα τοῦ λέοντος».
.                   Ἡ Τουρκία τί προσπαθεῖ ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια;  Νὰ γίνει μεγάλη περιφερειακὴ δύναμη. Ὅμως «ὁμοιάζει μὲ νάνον ἀνορθούμενον ἐπ’ ἄκρων ὀνύχων καὶ τανυόμενον νὰ φθάσει εἰς ὕψος καὶ φανῆ καὶ αὐτὸς γίγας». Ὁ μεγάλος Παπαδιαμάντης, στὸν «Λαμπριάτικο ψάλτη» του, μᾶς βοηθᾶ.  (Ἂν καὶ ἀναφέρεται στοὺς «Γραικύλους τῆς σήμερον», δανείζομαι τὴν φράση του, γιατί ταιριάζει στὴν περίπτωση). Μοιάζει – ἡ Τουρκία – μὲ νάνο, ὁ ὁποῖος «τανύεται», «τανιέται» λέμε στὸ χωριό μου στὴν Πιερία, πατᾶ στὰ νύχια του, ὥστε νὰ δείχνει ψηλότερος, νὰ φανεῖ καὶ αὐτὴ γίγας.
.                       Τὰ τελευταῖα χρόνια, μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν ἐπηρμένο Ἐρντογάν, ὀνειροφαντάζεται ὀθωμανικὲς αὐτοκρατορίες, ἐπιδίδεται σὲ κινήσεις ἐκφοβισμοῦ τῶν γειτόνων του. Βρῆκε κράτη σπαρασσόμενα ἀπὸ ἐμφύλιες συρράξεις, Συρία, Ἰράκ, Λιβύη, καὶ βυσσοδομεῖ. Συνεπικουρούμενος ὁ χιτλερίσκος Τοῦρκος ἀπὸ τὰ ἐλεγχόμενα καὶ κατατρομοκρατημένα ΜΜΕ  τῆς χώρας του, ἀπειλεῖ, βομβαρδίζει, στέλνει ἀργυρώνητους βασιβουζούκους καὶ ἐγκληματίες, ποὺ στρατολογεῖ ἀπὸ τὶς ἄτακτες συμμορίες τοῦ “ISIS”, στὰ πεδία τῶν μαχῶν. Μὲ μία φράση: αὐτὴ εἶναι ἡ Τουρκία.  Στόχος του;  Ἡ μερίδα τοῦ λέοντος.
.                       Νὰ σύρει κυρίως τὸν Ἑλληνισμὸ στὸ τραπέζι τῶν διαπραγματεύσεων καὶ νἐπιτύχει αὐτὸ ποὺ συνέβη μὲ τὴν ἀλεποῦ τοῦ μύθου. Νὰ ἀναγκαστοῦμε νὰ παραδώσουμε «γῆ καὶ ὕδωρ» γιὰ νὰ ἀποφύγουμε τὴν συμφορὰ τῆς Συρίας ἢ τῆς Λιβύης. Ἐξ ἄλλου ἔτσι πρόδωσαν τὴν Μακεδονία οἱ προηγούμενοι λεηλάτες τῆς ἱστορίας μας. Ἡ Τουρκία διακαῶς ἤθελε νὰ ὀνομαστοῦν τὰ Σκόπια, Μακεδονία.  Πάντοτε ἔτσι τὰ ὀνόμαζαν, γιὰ νὰ προκαλέσουν, νὰ ὑποθάλψουν τὴν διχόνοια καὶ τὸ αἴσθημα ἡττοπάθειας τοῦ λαοῦ μας, νὰ φανοῦν στὰ μάτια τῶν Σκοπιανῶν, εὐεργέτες τους. Βρέθηκαν οἱ ἐφιάλτες γιὰ τὴν βρωμοδουλειά, ὑποτάχθηκαν στὴν λογικὴ καὶ τὶς ἀπειλὲς τοῦ ψευτολέοντος ἢ καλύτερα μυρμηγκολέοντος. Μὲ ἀπύθμενη δειλία, «μοίρασαν», ξεπούλησαν, πρόδωσαν τὴν Μακεδονία, γιὰ νὰ ἐξευμενιστεῖ τὸ θηρίο.  Καὶ ἔκτοτε ἀποθηριώθηκαν οἱ Τοῦρκοι.  Κατάλαβαν ποιοὺς ἔχουν ἀπέναντί τους. Ἐφ’ ὅσον εἶναι ἱκανοὶ νὰ ξεπουλήσουν «ὅσια καὶ ἱερά», ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ δειλούς, ὁπότε μποροῦμε, ἀμαχητί, νὰ κερδίσουμε πολὺ περισσότερα.
.                  Ὁ Θουκυδίδης μᾶς τὰ ἔχει πεῖ αὐτά. Γράφει στὸ Α´, 140, γιὰ τὸ περίφημο «Μεγαρικὸ ψήφισμα». «…..Εἰ ξυγχωρήσετε καὶ ἄλλο το μεῖζον εὐθὺς ἐπιταχθήσεσθε ὡς φόβῳ καὶ τοῦτο ὑπακούσαντες». Δηλαδή, ἂν ὑποχωρήσετε, στὶς ἀπαιτήσεις τῶν Σπαρτιατῶν, ἀμέσως καὶ ἄλλο μεγαλύτερο θὰ σᾶς ἐπιβάλουν, ἀφοῦ, ἐξ αἰτίας τοῦ φόβου σας ὑπακούσατε σὲ τοῦτο…». (Οἱ Ἀθηναῖοι «ποιήσαντες ἐκκλησίαν», ἔπρεπε νὰ ἀποφασίσουν ἂν θὰ ὑποχωρήσουν στὶς προκλήσεις τῶν Σπαρτιατῶν, ὥστε νὰ ἀνακαλέσουν «τὸ Μεγαρέων ψήφισμα» ἢ νὰ δεχθοῦν πόλεμο. Οἱ πλεῖστοι ἔλεγαν, οἱ συνήθεις ἐνδοτικοί, ποὺ μιλοῦν γιὰ «μοναχοφάηδες» – Κοτζιᾶς-  ὅλα αὐτὰ ποὺ προκρίνει ἡ «προοδευτικὴ διανόησις» τύπου Βερέμη, Ρεπούση καὶ λοιποί, ἔλεγαν, λοιπόν, νὰ ὑποχωρήσουν, ὥστε νὰ μὴν γίνει πόλεμος. Γιὰ ἕνα «ψωρονήσι», τὸ Καστελόριζο νὰ πολεμήσουμε;).
.                   Χρόνια τώρα, οἱ τετρομαγμένες κυβερνήσεις, ὑποχωροῦν. (Πλὴν τῆς Μακεδονίας, τὸ μεγαλύτερο ἔγκλημά τους εἶναι ἡ “φιλοξενία” τῶν λαθρομεταναστῶν. Μία ὁλόκληρη στρατιὰ τοῦ Ἐρντογὰν στρατωνίζεται στὴν πατρίδα μας. Φανατικοὶ μωαμεθανοὶ ποὺ ἐν μιᾷ νυκτὶ θὰ μετατραποῦν σὲ ἀσύντακτο ἀσκέρι ποὺ θὰ παραλύσει τὸ ἐναπομεῖναν ἠθικό τοῦ λαοῦ. Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς λυπηθεῖ. Κυριολεκτικά…).
.                             Καὶ ἡ Τουρκία, εὐθύς, ἀμέσως, ἀπαιτεῖ «καὶ ἄλλον τί μεῖζον».  Καὶ φτάσαμε, ἐξ αἰτίας τῶν ἐγκληματικῶν καὶ προδοτικῶν ὑποχωρήσεων, νὰ διακυβεύεται ἡ τύχη, ἡ μοίρα τοῦ ἔθνους μας.  Οἱ Γραικύλοι τῆς σήμερον, ἀπαντοῦν:  Τί θέλετε πόλεμο;  Ἡ ἀπάντηση ἔρχεται καὶ πάλι ἀπὸ τὸ παρελθόν:  «Πόλεμος ἔνδοξος, εἰρήνης αἰσχρᾶς, αἱρετώτερος»….

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

«ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΟ, Ο ΤΡΟΠΟΣ ΜΕΤΑΔΟΣΕΩΣ ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΟΣ»

Ἀνακοινωθὲν Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου Οἰκουμεν. Πατριαρχείου
(25 Ἰουνίου 2020)

.                          Μεταξύ 23-25 τ.μ. Ἰουνίου (2020) συνῆλθεν ἐν τῷ ἐν Σαμπεζύ Γενεύης Ὀρθοδόξῳ Κέντρῳ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος αὐτοῦ εἰς τήν τακτικήν αὐτῆς συνεδρίαν τοῦ τρέχοντος μηνός. Τήν πρώτην ἡμέραν παρέστησαν καί συνειργάσθησαν μέ τούς συνοδικούς παρέδρους καί οἱ πλεῖστοι τῶν λοιπῶν ἐν Εὐρώπῃ Ἱεραρχῶν τοῦ Θρόνου.
.                          Κατά τήν σύσκεψιν ταύτην ἀνεγνώσθησαν καί συνεζητήθησαν καί ὅσα ἐλήφθησαν μέχρι σήμερον Γράμματα τῶν Μακ. Ὀρθοδόξων Προκαθημένων, ἀπαντητικά εἰς τό πρός αὐτούς Γράμμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου τῆς 17ης Μαΐου τ.ἔ., διά τό θέμα τοῦ τρόπου μεταδόσεως τῆς Θείας Κοινωνίας, τό ἀνακῦψαν μετά τήν ἐμφάνισιν τῆς πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ, διεπιστώθη δέ μέ ἱκανοποίησιν ὅτι ἡ γνώμη αὐτῶν συμπίπτει πρός ἐκείνην τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Αὕτη συνίσταται εἰς τά ἑξῆς:
α) Τό Μυστήριον τῆς Θείας Εὐχαριστίας εἶναι ἀδιαπραγμάτευτον, διότι πιστεύομεν ὅτι δι᾽ αὐτοῦ μεταδίδεται εἰς τούς πιστούς αὐτό τοῦτο τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον» καί εἶναι ἀδύνατον διά τοῦ Μυστηρίου τούτου τῶν Μυστηρίων νά μεταδοθῇ εἰς τούς μεταλαμβάνοντας ὁποιαδήποτε νόσος. Δι᾽ αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία παραμένει σταθερά καί ἀμετακίνητος εἰς τήν διδασκαλίαν αὐτῆς ὡς πρός τήν οὐσίαν τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας.
β) Ὡς πρός τόν τρόπον μεταδόσεως τῶν ἀχράντων Μυστηρίων εἰς τούς πιστούς, ἡ Ἐκκλησία, σεβομένη τήν Ἱεράν Παράδοσιν, τήν συνυφασμένην ἀρρήκτως μέ τήν καθ᾽ ἡμέραν ἐκκλησιαστικήν πρακτικήν καί κενωτικήν ἐμπειρίαν, διακρατεῖ τά ἀπό αἰώνων καί μέχρι σήμερον ἰσχύοντα, ὡς φύλαξ καί φρουρός ἀνύστακτος τῶν παραδοθέντων ὑπό τῶν Ἁγίων Πατέρων, καί οὐδεμίαν ἀνάγκην εὑρίσκει δι᾽ ἀλλαγήν τοῦ τρόπου τούτου καί μάλιστα ὑπό τήν πίεσιν ἐξωγενῶν παραγόντων.
.                          Συγχρόνως, ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία, μεριμνῶσα διά τάς ἰδιαιτέρας ἀνάγκας τῶν τέκνων αὐτῆς ἐν τῇ Διασπορᾷ, προτρέπει τούς ἐν αὐτῇ διακονοῦντας Ποιμενάρχας ὅπως, ἐν τῇ ποιμαντικῇ αὐτῶν εὐαισθησίᾳ, εὐθύνῃ καί συνέσει, οἰκονομοῦν προσωρινῶς τά ἀνακύψαντα ἐκ τῶν τοπικῶν νόμων τῆς Πολιτείας προβλήματα, πάντοτε ἐν συντονισμῷ μέ τό ἐν Φαναρίῳ Ἱερόν Κέντρον, διά τήν μείζονα πνευματικήν ὠφέλειαν τοῦ χριστωνύμου λαοῦ.

Ἐν Γενεύῃ, τῇ 25ῃ Ἰουνίου 2020

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας
τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου.

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

, ,

Σχολιάστε

«ΕΦ᾽ΟΣΟΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΛΗΜΑ ΘΕΟΥ, ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ» (Οἰκουμεν. Πατριάρχης)

 

Βαρθολομαος στν Washington Post:
Συγκλονίζομαι
π τς δηλώσεις ρντογὰν γι τν γι Σοφι

.                 «Τί μπορῶ νὰ πῶ ὡς χριστιανὸς κληρικὸς καὶ Ἕλληνας Πατριάρχης στὴν Κωνσταντινούπολη; Ἀντὶ νὰ μᾶς ἑνώνει, μία κληρονομιὰ 1.500 ἐτῶν μᾶς χωρίζει. Εἶμαι λυπημένος καὶ συγκλονισμένος», τόνισε μιλώντας στὴν Washington Post ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαθρολομαῖος μὲ ἀφορμὴ τὶς πρόσφατες δηλώσεις τοῦ Τούρκου Πρόεδρου Ἐρντογὰν γιὰ μετατροπὴ τῆς Ἁγίας Σοφίας σὲ Τζαμί.
.                 «Ἐπιβιώσαμε 17 αἰῶνες καὶ ἐφ᾽ ὅσον εἶναι θέλημα Θεοῦ, θὰ μείνουμε ἐδῶ γιὰ πάντα», προσέθεσε ὁ Πατριάρχης ἀπαντώντας στὸ ἐρώτημα τοῦ δημοσιογράφου γιὰ τὸ πόσο χριστιανικοὶ ναοί, ἄδειοι, θὰ μποροῦσαν νὰ μείνουν ὄρθιοι, ὅταν στὴν Κωνταντινούπολη ζοῦν πιὰ ἐλάχιστοι Ἕλληνες.
.                 Στὸ ἀναλυτικὸ σχετικὸ δημοσίευμα γίνεται ἀναφορὰ στὴν προκλητικὴ ρητορική του Ρετζὲπ Ταγὶπ Ἐρντογὰν μὲ τὸ μέσο ἐνημέρωσης νὰ κάνει λόγο γιὰ τοξικὴ γλώσσα στὴ συζήτηση περὶ Ἁγιᾶς Σοφιᾶς, ἡ ὁποία, ὅπως ἀναφέρει, ὑπογραμμίζει τοὺς αἰῶνες θρησκευτικῆς ἀντιπαλότητας σὲ αὐτὸ τὸ μέρος τοῦ κόσμου.
.                 Παράλληλα ἡ Washigton Post, ὑπενθυμίζει πὼς στὰ τέλη Μαΐου, ὁ Ἐρντογὰν συμμετεῖχε μὲ βίντεο κλήση σὲ μία ἀνάγνωση ἐδαφίου τοῦ ἐδαφίου «Κατάκτηση» ἀπὸ τὴν Ἁγία Σοφία, «Θὰ ἀφήσουμε πίσω ἀπὸ μία Τουρκία ποὺ ἁρμόζει στὸν πρόγονό μας Φατὶχ κατακτητής.»
.                 «Ἡ Ἁγία Σοφία ἀντὶ νὰ κατεδαφιστεῖ μὲ ἕνα θρησκευτικὸ μίσος, καλλωπίστηκε περισσότερο καὶ ὡς δικαίωμα Ἅλωσης, προσφέρθηκε στοὺς μουσουλμάνους. Ὅμως σὲ σημεῖα, ποὺ ἀναγκαστήκαμε νὰ ἐγκαταλείψουμε πρὶν ἀπὸ ἕναν αἰώνα, τὰ θρησκευτικά μας μνημεῖα καὶ σύμβολά μας ἐξαφανίστηκαν. Κοιτάξτε σήμερα στὴν Ἀθήνα, δὲν ἔχουμε ἕνα δικό μας τζαμί.», εἶχε ἀναφέρει γιὰ τὸ ζήτημα ὁ Ἐρντογάν.

ΠΗΓΗ: skai.gr (ἀπὸ Washington Post)

 

,

Σχολιάστε

ΣΥΜΦΩΝΙΑ “ΤΕΡΑΤΩΝ” («Οἱ κρατικὲς ὑπηρεσίες ζητοῦσαν ἀπὸ πολίτες νὰ ἐξηγήσουν γιὰ ποιὸ λόγο εἶχαν τὸ κινητό τους κλειστό»)

Συμφωνία τεράτων…

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.                     «“Εἶμαι διατεθειμένος νὰ κάνω ‘θερμοπυρηνικὸ πόλεμο’ γιὰ αὐτό”. Ὅσοι νομίζουν ὅτι αὐτὴ ἡ φράση εἰπώθηκε ἀπὸ πολιτικὸ ἢ στρατιωτικό, κάνουν λάθος. Ἡ φράση ἀνήκει στὸν Στὶβ Τζόμπς. Ὁ ἐμμονικὸς ὁραματιστὴς καὶ ἱδρυτὴς τῆς Apple φέρεται νὰ ἀπάντησε μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο στὸν Γουόλτερ Ἄϊζακσον, τὸν ἐπίσημο βιογράφο του, ὅταν ὁ τελευταῖος συζητοῦσε μαζί του γιὰ τὴ μήνυση ποὺ εἶχε καταθέσει ἐναντίον τῆς Google» («Καθημερινὴ» 6-6-2020).
.                     Οἱ δύο κολοσσοὶ συγκρούσθηκαν μανιωδῶς, ὅταν ἡ Google δημιούργησε δικό της λογισμικό (τὸ Android) γιὰ κινητὰ τηλέφωνα, ἐκεῖ ποὺ κυριαρχοῦσε τὸ λογισμικὸ τῆς Apple (τὸ iOS). Σήμερα οἱ ἄλλοτε ἐχθροὶ ἀποφάσισαν νὰ συνθηκολογήσουν. Ὁ «θερμοπυρηνικὸς πόλεμος» μεταξύ τους στὸ τέλος ἀποφεύχθηκε. Οἱ δύο θηριώδεις ἑταιρεῖες κατάλαβαν ἀρκετὰ νωρὶς ὅτι δὲν τὶς συμφέρει νὰ ἀποδυθοῦν σὲ πόλεμο ἀλληλοεξοντώσεως. Καὶ ἀποφάσισαν νὰ μοιρασθοῦν τὴ λεία ποὺ ἀπρόσμενα παρουσιάσθηκε μπροστά τους. Ἀπρόσμενα… τρόπος τοῦ λέγειν· διότι πῶς καὶ πῶς περίμεναν μιὰ τέτοια εὐκαιρία. Μόνο ποὺ τοὺς ἦρθε νωρίτερα ἀπ᾿ ὅ,τι ἴσως λογάριαζαν, ἢ καί, ὅπως διατείνονται ἀρκετοί, μυστικὰ καὶ συνωμοτικὰ σχεδίαζαν.
.                     Τί ἀκριβῶς ὅμως ἐπιχειροῦν νὰ πραγματοποιήσουν; Αὐτὸ ποὺ ἀνέκαθεν ἦταν τὸ ὄνειρο ὅλων τῶν κάθε εἴδους ἐξουσιαστῶν: νὰ ἐλέγχουν τὰ πάντα. Τώρα θέλουν νὰ τὸ κάνουν μὲ τὸ πρόσχημα τῆς ἀντιμετωπίσεως τοῦ κορωνοϊοῦ. «Γιὰ τὸ καλό μας» ἀσφαλῶς! Γιὰ νὰ προστατέψουν τὴν ὑγεία μας! Σκοπός τους τώρα εἶναι νὰ δημιουργήσουν ἕνα ἑνιαῖο σύστημα, τὸ ὁποῖο νὰ λειτουργεῖ καὶ στὰ δύο λογισμικά. Ἔτσι ὥστε, ἂν π.χ. συμβεῖ κάποιος νὰ παρουσιάσει συμπτώματα κορωνοϊοῦ, νὰ εἰδοποιοῦνται ὅσοι βρίσκονται κοντά του μὲ μήνυμα στὸ κινητό τους νὰ τὸν ἀποφεύγουν.
.                     Ἀκόμη καὶ οἱ πιὸ ἀφελεῖς ἀντιλαμβάνονται ὅτι τὸ τόσο μεγάλο ἐνδιαφέρον τῶν δύο τεχνολογικῶν κολοσσῶν δὲν προέρχεται ἀπὸ κάποια ξαφνικὴ ἔκρηξη καλοσύνης τους. Τὸ κύριο ἐνδιαφέρον τους βρίσκεται στὸ νὰ ἐξασφαλίσουν ὅσο γίνεται περισσότερα προσωπικὰ δεδομένα, εἰ δυνατὸν δισεκατομμυρίων ἀνθρώπων τοῦ πλανήτη. Ἑπομένως ποιά κρατικὴ ἐξουσία θὰ ἀντισταθεῖ στὸν πειρασμὸ νὰ ἀποκτήσει πρόσβαση σὲ αὐτά, ὥστε νὰ ἐλέγχει τοὺς πολίτες; Πρόσφατα στὴν Ταϊβὰν οἱ κρατικὲς ὑπηρεσίες ζητοῦσαν ἀπὸ πολίτες νὰ ἐξηγήσουν γιὰ ποιὸ λόγο εἶχαν κάποιες ὧρες τὸ κινητό τους κλειστό.
.                     Ὅλα δείχνουν ὅτι ἡ ἐποχὴ τοῦ ὁλοκληρωτικοῦ ἐλέγχου ἔχει ἤδη ἀρχίσει. Σήμερα πλέον, ἀκόμη καὶ ἄθεοι διαβάζουν προσεκτικὰ τὸ 13ο κεφάλαιο τῆς Ἀποκαλύψεως, στὸ ὁποῖο ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης περιέγραψε πρὶν ἀπὸ 1.900 τόσα χρόνια μιὰ τέτοια κατάσταση στὸν καιρὸ τῆς ἐξουσίας τοῦ «θηρίου», δηλαδὴ τοῦ Ἀντιχρίστου… Ἄραγε δὲν πρέπει αὐτὸ νὰ μᾶς ἀφυπνίσει, ὥστε νὰ προετοιμαζόμαστε πνευματικὰ γιὰ τὴ μεγάλη ἀναμέτρηση;

,

Σχολιάστε

Ο ΝΕΟΣ ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ, Μητροπολίτης Ἐδέσσης

Ὁ ἅγιος Καλλίνικος, Μητροπολίτης Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας

τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

                     .               Ἡ Ἱερά Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, κατά τήν Συνεδρίασή της τῆς 23η Ἰουνίου 2020, μέ πρόταση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ὕστερα ἀπό τεκμηριωμένη εἰσήγηση τῆς Κανονικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, κατέταξε στό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας Καλλινίκου, μιά ὁσία καί ἐξαγιασμένη μορφή τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
.               Μέ ἀξίωσε ὁ Θεός νά ζήσω γιά δεκαπέντε (15) χρόνια στήν ἴδια στέγη, στό Ἐπισκοπεῖο, μέ ἕναν Ἐπίσκοπο πού εἶχε ὅλα τά κριτήρια καί τίς προϋποθέσεις τῆς ἁγιότητος. Πρόκειται γιά τόν μακαριστό Μητροπολίτη Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας Καλλίνικο. Τήν ἴδια μαρτυρία δίνει καί ὁ διάδοχός του στόν θρόνο τῆς Ἐδέσσης, ὁ νῦν Μητροπολίτης Ἰωήλ, ὁ ὁποῖος τόν γνώρισε ἀπό κοντά, ἀφοῦ καί οἱ δύο ἤμασταν Ἱεροκήρυκες συνεργάτες του, ἀλλά τό ἐπιβεβαιώνουν καί τά μέλη τοῦ ποιμνίου του, πού τόν γνώρισαν ἀπό κοντά.
.                                       Μετά τήν κοίμησή του, ἔγραψα τρία βιβλία μέ τίτλους «Μαρτυρία ζωῆς» (1985), «Κόσμημα τῆς Ἐκκλησίας» (1998), «Καλλίνικος, Μητροπολίτης Ἐδέσσης, μιά “ὁσιακή μορφή”» (2015). Πέραν αὐτῶν, κατά καιρούς ἔγραψα διάφορα ἄρθρα πού παρουσιάζουν τήν ἐκπληκτική μορφή του.
.              Τόν γνώρισα ἀπό μαθητής τοῦ Γυμνασίου στό Ἀγρίνιο, ὅταν ἦταν Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως καί μέ ἐντυπωσίαζε ἡ ἀσκητική του ἐμφάνιση, ἡ μοναχική ἁπλότητά του, ὁ γλυκύτατος λόγος του, ἡ ὅλη φυσιογνωμία του. Ἐρχόταν στό Χριστιανικό Οἰκοτροφεῖο, ὅπου ἔμενα, καί ὅλοι θαυμάζαμε τόν προσεκτικό, εὐχάριστο, ἁπλό κληρικό.
.                 Ὅταν ἔγινε Μητροπολίτης Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας, τόν ἀκολούθησα στήν ἐπισκοπική διακονία του καί ἔμεινα μαζί του στό Ἐπισκοπεῖο, περίπου δυόμιση χρόνια ὡς λαϊκός καί ἔπειτα περίπου δεκατρία χρόνια ὡς Κληρικός, συνολικά δεκαπέντε χρόνια. Ἄκουγα σοφά λόγια, μυούμην στό ἐκκλησιαστικό φρόνημά του, ἔβλεπα ἕναν «ἀσκητή Ἐπίσκοπο». Δέν ἔβλεπα τίποτε πού νά μέ προβλημάτιζε. Ἐπειδή παράλληλα πήγαινα στό Ἅγιον Ὄρος, δέν τόν ξεχώριζα ἀπό ἕναν ἐξαγιασμένο ἁγιορείτη μοναχό.
.                 Εἶναι θαυμαστό πῶς προσπαθοῦσε νά μέ παιδαγωγήση ἐκκλησιαστικά. Ὅταν τοῦ ἐκμυστηρεύθηκα τόν πόθο μου νά γίνω Ἱερομόναχος, ἐκεῖνος μοῦ ἔδωσε νά μελετήσω τό «Συμβουλευτικό Ἐγχειρίδιο» τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, πού εἶναι ἡ περίληψη τῆς Φιλοκαλίας τῶν ἱερῶν Νηπτικῶν. Καί ὅταν ἄρχισα νά κηρύττω στούς Ναούς, μοῦ συνέστησε νά διαβάσω ἕνα ἄλλο κορυφαῖο ἔργο τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου μέ τόν τίτλο «Ἑορτοδρόμιον», στό ὁποῖο ὁ ἅγιος Νικόδημος, ἑρμηνεύοντας τούς Κανόνες τῶν Δεσποτικῶν ἑορτῶν, χρησιμοποιεῖ ὅλους τούς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας κάνοντας καταπληκτικά θεολογικά ἑρμηνευτικά σχόλια. Καί μόνον αὐτή ἡ πράξη του δείχνει τό ἐκκλησιαστικό φρόνημά του καί τόν τρόπο τῆς Ἐπισκοπικῆς του διακονίας. Νά σημειωθῆ ὅτι τά δύο αὐτά ἐκπληκτικά κείμενα τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τά διάβαζε καί ὁ ἴδιος καί ἔτσι ἐντασσόταν στήν νηπτική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας.
.                 Ὡς αὐτήκοος καί αὐτόπτης μάρτυς παρακολούθησα ἀπό κοντά ὅλη τήν ἐπισκοπική του διακονία, τήν προσωπική του ζωή, τήν σεμνότητά του, τήν ἀφιλαργυρία του, τόν πόνο τῆς καρδιᾶς του ἀπό ὅσα ἐπληροφορεῖτο, τό σύννουν καί εὐχάριστο τοῦ χαρακτήρα του, τήν προσευχή του, τήν καθαρότητα τοῦ βίου του, τό ἐκκλησιαστικό φρόνημά του, τήν εὐφυΐα του καί πολλά ἄλλα, τά ὁποῖα ἔχω περιγράψει στά βιβλία πού ἐξέδωσα.
.                 Ἐκεῖ ὅμως πού εἶδα τό μεγαλεῖο του ἦταν ὁ τρόπος ἀντιμετωπίσεως τῆς ἀσθενείας του, μετά τήν ἐγχείριση στόν ἐγκέφαλο γιά τόν ὄγκο πού εἶχε δημιουργηθῆ (γλύωμα) μέχρι τήν κοίμησή του. Ἐξομολογήθηκε πρίν τήν ἐπέμβαση, κάτι πού ἔκανε συχνά∙ ὑπαγόρευσε τήν διαθήκη του σέ Συμβολαιογράφο, ὅπου ζητοῦσε τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ νά τόν συνοδεύη μετά τήν ἐκδημία τῆς ψυχῆς του∙ προσευχόταν ἀδιάλειπτα μέ τήν εὐχή «γενηθήτω τό θέλημά σου»∙ ἄφησε τόν ἑαυτό του στήν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ∙ ἔφθασε σέ μεγάλο βάθος αὐτομεμψίας καί ταπεινώσεως∙ πρόσεχε νά μή δεχθῆ κανέναν ἀπολύτως λογισμό, ὥστε νά παρουσιασθῆ καθαρός στό φοβερό βῆμα τοῦ Χριστοῦ∙ εἶδε τήν Παναγία τήν Προυσιώτισσα μέσα στό Φῶς καί πολλά ἄλλα.
.                 Μοῦ ἔδωσε ὁ Θεός τήν δωρεά νά δῶ τά τέλη ἑνός Ἀρχιερέως, ὡς ἑνός ἁγιορείτου ἀσκητοῦ, ἑνός πραγματικοῦ ἐρημίτου μοναχοῦ. Πάνω στό κρεβάτι τῆς ἀσθενείας του, ὅπου συνεχῶς δόξαζε τόν Θεό, ἔβλεπα ἕναν ὅσιο ἀσκητή καί μάρτυρα, μέ τόν τρόπο πού ἀντιμετώπιζε τήν ἀσθένειά του, καί ὄχι ἁπλῶς ἕναν Ἐπίσκοπο.
.                 Τό ἄλλο θαυμαστό πού αἰσθάνθηκα εἶναι ὅτι εἰρήνευε τούς ἀνθρώπους πού τόν πλησίαζαν καί εἶδα θαυματουργικές ἐπεμβάσεις. Καθόμουν δίπλα του στό κρεβάτι τοῦ νοσοκομείου, διαβάζοντας κυρίως τήν «Φιλοκαλία τῶν ἱερῶν Νηπτικῶν» καί μέ τρόπο ἀνέκφραστο θεραπεύθηκα ἀπό μιά σωματική ἀσθένεια πού μέ ταλαιπωροῦσε ἐκεῖνον τόν καιρό. Ἀλλά καί κατά τήν ἐξόδιο ἀκολουθία του θεράπευσε ἀπό μιά πολυχρόνια ἀσθένεια μιά πνευματική του θυγατέρα, ἀπό τήν Αἰτωλοακαρνανία, ἡ ὁποία δέν μποροῦσε νά θεραπευθῆ ἀπό πολλούς ἰατρούς, τούς ὁποίους εἶχε ἐπισκεφθῆ.
.                 Οἱ θαυματουργικές του ἐπεμβάσεις εἶναι πολλές. Ἀκόμη ὅσο ζοῦσε ἐλευθέρωσε μέ τίς προσευχές του ἀνθρώπους ἀπό τά δαιμόνια πού τούς εἶχαν καταλάβει. Στά βιβλία, πού ἔγραψα, περιγράφω τέτοια θαυματουργικά σημεῖα. Μετά τήν κοίμησή του ἐμφανίζεται στόν ὕπνο πολλῶν ἀνθρώπων καί τούς βοηθᾶ ἀποτελεσματικά, ὅπως καί πολλοί ὁμολόγησαν ὅτι ὠφελήθηκαν ποικιλοτρόπως ἀπό τόν Καλλίνικο, ὅταν τόν ἐπικαλέσθηκαν ἤ ὅταν ἐπισκέφθηκαν τόν τάφο του.
.                 Ἡ ὅλη χαρισματική προσωπικότητά του καί τό ἦθος του φαίνεται καθαρά σέ τρία κείμενα, ἤτοι τόν λόγο του κατά τήν χειροτονία του σέ Ἐπίσκοπο, τόν λόγο του κατά τήν ἐνθρόνισή του, καί τήν διαθήκη του. Ἄν σέ αὐτά τά κείμενα προστεθῆ καί μιά ἀπό τίς τελευταῖες του ἀπομαγνητοφωνημένες προφορικές ὁμιλίες μέ τίτλο «τό ἔνδυμα τῆς ψυχῆς», τότε συμπληρώνεται ὅλη ἡ ἀτμόφαιρα αὐτοῦ τοῦ χαρισματικοῦ Ἐπισκόπου τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
.                 Σκέπτομαι ὄτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τόν τελευταῖο καιρό, μέ πρωτοβουλία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί εἰδικά τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου πλούτισε τό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μέ συγχρόνους ἁγίους, μέ ἀστέρια φωτεινά πού λάμπουν στό στερέωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὅλοι αὐτοί εἶναι ἱερομόναχοι ἤ μοναχοί, κανείς Ἐπίσκοπος.
.                 Ὅμως ὑπάρχουν λαμπροί καί ἐξαγιασμένοι Ἐπίσκοποι, μεταξύ τῶν ὁποίων ὁ Ἐδέσσης Καλλίνικος, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τήν ἴδια χάρη ἁγιότητας, σέ συνδυασμό μέ τήν ἀρχιερωσύνη τους. Ὁ Θεός δίνει σέ ὅλους τήν Χάρη Του, κυρίως σέ Ἐπισκόπους γιά νά ἐκπληρώνουν τό ὕψος τῆς διακονίας τους. Ἡ ἁγιότητα δέν περιορίζεται μόνον σέ μοναχούς καί ἱερομονάχους, γιατί μιά τέτοια νοοτροπία συνιστᾶ ἔλλειμμα ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος καί ἐπεκτείνεται σέ ὅλο τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας.
.                 Πάντως, ἀξιώθηκα ἀπό τόν Θεό νά γνωρίσω ἕναν ἐξαγιασμένο Ἐπίσκοπο καί ἡ μαρτυρία μου δέν εἶναι ὑποκειμενική, ἀλλά νομίζω ἀληθινή. Τήν ἴδια μαρτυρία δίνει καί ὁ «παραδελφός» μου, Μητροπολίτης Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας Ἰωήλ, ὁ ὁποῖος ἀξιώθηκε νά προσμετρηθῆ στούς διαδόχους του, καί πληθώρα Ἀρχιερέων, τῶν ὁποίων οἱ ἀπόψεις δημοσιεύθηκαν στά βιβλία μου.
.                   Ὁ Μητροπολίτης Ἐδέσσης Καλλίνικος, ὅταν τόν ἔβλεπε κανείς, ἰδίως στήν θεία Λειτουργία, ὅπως κάποιος παρατήρησε, ἦταν μιά «ζωντανή ἁγιογραφία». Καί κατά τόν μακαριστό π. Ἐπιφάνιο Θεοδωρόπουλο ἦταν «μία ὁσιακή μορφή τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος» καί «ἐδόξασε δι᾽ ὅλης αὐτοῦ τῆς ζωῆς, τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ καί ἐτίμησεν ὅσον ὀλίγοι, τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν», εἶχε «ὁσιακή βιοτή καί ὁσιακά τέλη». Καί ὁ ἅγιος Παΐσιος τόν χαρακτήριζε «Ἅγιο Ἐπίσκοπο». Κατά τήν μαρτυρία τοῦ πνευματικοῦ του τέκνου Ἱερομονάχου π. Παϊσίου, ὁ ἅγιος Παΐσιος «πολύ ἐξετίμησε τόν Καλλίνικο γιά τήν εὐλάβεια καί τήν ἀγάπη του στήν Ἐκκλησία. “Ἅγιος Ἐπίσκοπος” ἔλεγε καί εἶχε πεῖ ὅτι δέν ξαναεῖδε ἄλλον ἐπίσκοπον σάν τόν Καλλίνικο μέχρι τότε».
.                       Νά ἔχουμε τήν εὐχή του καί τίς πρεσβεῖες του.

 

 

,

Σχολιάστε