ΟΥΚ ΕΑΛΩ Η ΒΑΣΙΛΕΥΟΥΣΑ ΨΥΧΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Οὐκ ἑάλω ἡ Βασιλεύουσα ψυχὴ τῶν Ἑλλήνων

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .              Ἡ κοσμοσυρροὴ ποὺ παρατηρήθηκε στὰ ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα Θεομητορικὰπροσκυνήματα δείχνει τὸ πόσο ἡ Παναγία εἶναι  ριζωμένη στὶς καρδιὲς τῶν Ἑλλήνων. Εἶναι ἐπίσης σημαντικὴ ἐθνικὰ  καὶ ὠφέλιμη ψυχικὰ ἡ συνήθεια τέτοια ἡμέρα νὰ συγκεντρωνόμαστε στὶς ἰδιαίτερες πατρίδες μας καὶ νὰ ξανανιώνουμε κάτω ἀπὸ τὴν προστασία Της. Τὸ ἀντάμωμά μας ἀποδεικνύει ὅτι ὡς λαὸς διατηροῦμε τὴ συνέχεια καὶ τὴ συνοχή μας καὶ ἀκολουθοῦμε εὐλαβικὰ τὴν Πίστη καὶ τὰ ἰδανικὰ τῶν προγόνων μας, Μαρτύρων, Ἡρώων καὶ Διδασκάλων, παρὰ τὶς ἀντιξοότητες ποὺ ἀντιμετωπίζουμε καὶ τὶς ποικίλες ἐπιθέσεις ποὺ δεχόμαστε.
.              Γι’ αὐτὴ τὴ συνέχεια καὶ τὴ σύνδεση τοῦ λαοῦ μας μὲ τὴν Παράδοσή του ὁΝικηφόρος Βρεττάκος στὸ σπουδαῖο συνθετικὸ ποιητικὸ καὶ θεατρικό του ἔργο «Λειτουργία κάτω ἀπὸ τὴν Ἀκρόπολη», παρουσιάζει ἔξοχα τὰ βιώματά του ἀπὸ τὴν  ἑλληνικὴ ἱστορία καὶ τὸ ἑλληνικὸπνεῦμα.
.              Τὸ ἔργο ἀρχίζει μὲ τὴν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης. Ὁ κόσμος φωνάζει «Ἑάλω! Ἑάλω! Ἑάλω!» καὶ οἱ τρεῖς Ἀναγνῶστες παρατηροῦν: «Ἄλλο δὲν ἠμπορέσαμε, μᾶς πρόλαβε ἡ φωτιά, σώσαμε τὰ Βαγγέλια τοῦ Ἔθνους μοναχά…». Καὶ ὁ Ἀγγελιοφόρος τρέχοντας κραυγάζει: «Οὐκ ἑάλω ἡ Βασιλεύουσα ψυχὴ τῶν Ἑλλήνων!» καὶ προσθέτει: «Ἐξαρθρώνονται οἱ πέτρες καὶ τὸσίδερο καταλύεται· ἐρημώνουνε οἱ κορφὲς ἀπ’ τὰ κάστρα ποὺ ἀφανίζονται, ἀλλὰ τὸ χτισμένο φῶς δὲν ξεχτίζεται…». Καὶ ὁ Γέροντας ἐξηγεῖ:
«Ἀπολιόρκητη ὅταν πολιορκείσαι· καὶ ὅταν συλλαβαίνεσαι ἀσύλληπτη· κι ὅταν κουστωδίες σὲ πᾶνε καὶ σὲ φέρνουνε στὰ πραιτώρια· κι ὅταν δένεσαι πάνω σὲ πασσάλους καὶ μαστιγώνεσαι· κι ὅταν δένεσαι πίσω ἀπὸ ἄλογα κι ἅρματα καὶ σέρνεσαι βάφοντας κόκκινη τὴν ὁδὸ πρὸς τὸν Ἅδη… Κι ὅταν ἐνταφιάζεσαι, δὲν μένεις ἐκεῖ, παρὰ μόνο γιὰ μία ἢ γιὰ δυό, τὸ πολὺ γιὰ τέσσερις νύχτες· ὁπότε “ὄρθρου βαθέος” γιομίζεις τὸ φῶς μὲ πίδακες τῆς Ἀνάστασης!».
.              Προχωρώντας τὸ ἔργο ὁ ποιητὴς ἐξηγεῖ τὸ πῶς ὁ Ἑλληνισμὸς διασώθηκε. ὉἈναγνώστης τοῦ ἔργου διαπιστώνει ὅτι ἐκεῖ ποὺ ὅλα ἔδειχναν ὅτι ἡ Ἑλλάδα ἔγινε ἔρημος «μὲ ὀλίγο χορτάρι»  ἀκούγονταν ψίθυροι καὶ κομμένα σφυρίγματα καὶ ὁ Γέροντας τοῦ ἐξηγεῖ: «Ἤτανε τὰ “Κρυφὰ Σχολειά”, ὅπου μέσα τους, “χιονισμένο, βρεγμένο” συνάζονταν ὅλο τὸ Ἔθνος. Καὶ τὸκιτρινισμένο ράσο τοῦ παπᾶ, τὸ ὑφασμένο πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση, μύριζε σμύρνα ἀπὸ κείνη ποὺ οἱ μάγοι ὁδοιποροῦντες ἐπῆγαν καὶ φιλέψανε τὸν Ἰησοῦ».
.              Ὁ Βρεττάκος μὲ τὸ ἐμπνευσμένο ποιητικό του ὕφος προχωρεῖ τὴν ἱστορία στὸν Σαμουήλ. στὸν Μακρυγιάννη, στὸ Ζάλογγο, στὸν Ρήγα, στὰ Ψαρά, στὸν Σολωμό, στὸν Δικαῖο, στὸν Ἠσαΐα, στὰ Ψαρά, στὴ Χίο, στὸ Ἀρκάδι.  Καὶ ὁ Χορὸς τοῦ ἔργου συμπληρώνει
.              «Καὶ Κοσμάδες Αἰτωλοὶ ἀνεβαίνουν καὶ μιλοῦν ἀπ’ τὸ βῆμα τῶν ὀρέων ἀνεμίζοντας τὰ ράσα τοὺς σύννεφα μέσα στὰ σύννεφα· ἐνῶ πάνω ἀπ’ ὅλες τὶς κορφὲς ἀκούγονται κρόταλα: “Ἴτε καὶ Ἴτε καὶ Ἴτε!..” Γιατί ὅσοι πέσαν ἐδῶ ζοῦν ἀκόμη, καὶ κάθε ποὺ ἀκοῦν τὴν παμπάλαιη σάλπιγγα νὰ σημαίνει ἐγερτήριο, σηκώνονται· ξαναβγαίνουν στὸ φῶς καὶ βαδίζουνε σὲ παράταξη: “Ἴτε, καὶ Ἴτε καὶ Ἴτε!..”».
.              Ἡ τραγωδία τῆς Ἑλλάδας, κατὰ τὸν Βρεττάκο, εἶναι πὼς σὲ κάθε ἐποχὴ ὑπάρχειἕνας Ἰούδας ὁ δόλιος, «ποὺ ἔχει τὴν κρύπτη του πλάι στὶς Κερκόπορτες». Καὶ ἐνῶ νικοῦσε ἡΠατρίδα μας στὴ μάχη, ἀντὶ ἄλλης δάφνης «λάβαινε τοὺς προστάτες ποὺ δὲν νοιάζονταν ἄλλο, ἐξὸν νὰ σκεπάσουν τὶς ζῶσες Της κρίνες μὲ ἀγκάθια καὶ ἀγριόχορτα. Νὰ σφραγίσουν τὸ στόμα Της, νὰμὴν ἔβγει τὸ φῶς, τί δὲν ἦταν πρὸς κέρδος τους».
.              Ἀλλὰ πέραν τῶν κάθε ἐποχῆς προδοτῶν καὶ προστατῶν τὸ πρόβλημα σὲ αὐτὸν τὸν τόπο εἶναι ὅτι ὅσοι ἔπαιρναν τὴν ἐξουσία «ἄνοιγαν εὔκολα τὶς πόρτες στοὺς προστάτες καὶζητοῦσαν τὴν καλοπιστία τῶν ταπεινῶν καὶ τὴν ἔβρισκαν». Καὶ ἐξηγεῖ ὁ Γέροντας:
.              «Τοὺς παραπλάναγαν τὴν ψυχὴ μὲ πανουργίες, τοὺς θόλωναν τὸ μυαλό, ὥσπου βλέπαν ἀλλαντάλλω τὰ μάτια τους. Καὶ τοὺς ρίχναν στὸν ἀλληλοσκοτωμό. Τί ἀδελφὸς μὲ ἀδελφὸμετὰ δὲν γνωρίζονταν». Αὐτοὶ ὅλοι ποὺ δὲν ἤξεραν τίποτε γιὰ τὴν ταυτότητα τῶν Ἑλλήνων, δὲνἤξεραν τίποτε ἀπὸ τὴν ἱστορία. Ὁμογνωμόνως οἱ ἐξουσιαστὲς τὰ πετοῦν ὅλα αὐτὰ στὸν Καιάδα, ἐνὀνόματι τοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ» καὶ τοῦ «προοδευτισμοῦ»…
.                Μετὰ ἀπὸ τόσες περιπέτειες, μετὰ ἀπὸ τὰ τόσα βάσανα, μετὰ ἀπὸ τέτοια συμπεριφορὰ τῶνἰσχυρῶν, ντόπιων καὶ ξένων, ὀρθῶς ὁ Γέροντας τοῦ Βρεττάκου ἀπορεῖ: «Πῶς ἀπόμεινε μήτρα, πῶςἀπόμεινε μάτι, πῶς ἀπόμεινε πόδι, πῶς ἀπόμεινε χέρι, νὰ σηκώνει τοῦ Ἔθνους τὴ σημαία ἀνάμεσα στὶς ἄλλες σημαῖες τῶν Ἑνωμένων Ἐθνῶν;». Ὁ χορὸς ἀπαντᾶ ὅτι ἦταν καὶ εἶναι ἡ προστασία τοῦἙνός, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου καὶ ὁ κόσμος – λαὸς ἐπικροτεῖ μὲ τὸ«Ἀλληλούια» τρεῖς φορές.
.              Ὁ ποιητὴς φτάνει στὸν ἐπίλογο, ποὺ εἶναι καὶ ἐπίλογος τῆς ζωῆς του. Γράφει: «Ἐγώ, ὁ σὲ λίγο ἀπερχόμενος, ὁ βαθιὰ εὐτυχής, ὁ τιμημένος νὰ εἶμαι ἀπὸ τὸ χῶμα σου… καὶ ποὺ ὁ λόγος σου ὁ ἄφατος μοῦ δίδαξε τὸ ἅπαντο… καὶ εἶναι ἐδῶ ὅπου πίνοντας τὸ νερό σου τὸ ἔκαμα αἰώνια πόσιμο», λόγος ποὺ θυμίζει τὸ «ὕδωρ τὸ ζῶν καὶ αἰώνιο», ποὺ προσέφερε ὁ Ἰησοῦς στὴΣαμαρείτιδα. Στὸ τέλος καὶ μὲ τὸ φιλὶ τοῦ ἀποχαιρετισμοῦ εὔχεται στὴν Ἑλλάδα «Ζωὴ ἐσαεί, Φῶςἐσαεὶ καὶ Λόγο ἐσαεί», πιστεύοντας ὅτι ποτὲ δὲν θὰ ἁλωθεῖ ἡ «Βασιλεύουσα ψυχὴ τῶν Ἑλλήνων», ὅ,τι κι ἂν ἀπεργάζονται δικοὶ καὶ ξένοι.-    

, ,

Σχολιάστε

ΒΛΟΓΗΜΕΝΗ ΠΛΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ (Δ. Νατσιός)

Βλογημένη πλάση το Θεο. γαπημένο καταφύγιο…

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                     Παραπέμπω, ἐν πρώτοις, στὸ ἔξοχο κείμενο τοῦ τροπαιούχου νομπελίστα μας ποιητῆ Γιώργου Σεφέρη.
.                     Ἔλεγε τὸ 1936: «Ὅσο προχωρεῖ ὁ καιρὸς καὶ τὰ γεγονότα, ζῶ ὁλοένα μὲ τὸ ἐντονότερο συναίσθημα, πὼς δὲν εἴμαστε στὴν Ἑλλάδα, πὼς αὐτὸ τὸ κατασκεύασμα, ποὺ τόσο σπουδαῖοι καὶ ποικίλοι ἀπεικονίζουν καθημερινά, δὲν εἶναι ὁ τόπος μας, ἀλλὰ ἕνας ἐφιάλτης μὲ ἐλάχιστα φωτεινὰ διαλείμματα, γεμάτα μὲ μία πολὺ βαριὰ νοσταλγία. Νὰ νοσταλγεῖς τὸν τόπο σου, ζώντας στὸν τόπο σου, τίποτε δὲν εἶναι πιὸ πικρό».
.                     Κι ἂν αὐτὰ λέγονται λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ ἔνδοξο ’40, ὅπου οἱ Ἕλληνες μποροῦσαν ἀκόμη νὰ «μεθύσουν» ἀπὸ «τὸ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ Εἰκοσιένα», τί νὰ ποῦμε γιὰ τὸ σήμερα;
.                     Σήμερα ἡ νοσταλγία ἔγινε θλίψη ἀνείπωτη, θρηνωδία ἀσίγαστη γιὰ τὸν ξεσπεσμὸ τῆς Πατρίδας μας.
.                     Ὅμως «τὸ πιὸ πυκνὸ σκοτάδι, εἶναι λίγο πρὶν ξημερώσει ὁ Θεός», ἔλεγε ὁ Κολοκοτρώνης. «Τὸ Γένος μας καὶ ἄλλες φορὲς σταυρώθηκε, ἀλλὰ ἰδοὺ ζῶμεν».
.                     Ὅταν ἔπεσε ἡ Βασιλεύουσα Πόλη,  «ἡ χαρὰ καὶ ἐλπίδα τῶν Ἑλλήνων», ὁ λαός μας δὲν ζητεῖ παρηγοριὰ ἀπὸ τὴν Θεομάνα μας, τὴν Παναγία, ἀλλὰ σπεύδει καὶ τὴν παρηγορεῖ, ρίχνοντας συγχρόνως καὶ τὸν σπόρον τῆς ἀνάστασης τοῦ Γένους. «Σώπασε κυρὰ-Δέσποινα καὶ μὴν πολυδακρύζεις, πάλι μὲ χρόνους μὲ καιροὺς πάλι δικά σου θά ’ναι».
.                     Καὶ σήμερα αὐτὸ πρέπει νὰ κάνουμε, γιὰ νὰ ξεπεράσουμε τὴν στενωπὸ τῆς πολυώδυνης κρίσης, νὰ στραφοῦμε πίσω. «Ὅλα τὰ ἔθνη γιὰ νὰ προοδεύσουν πρέπει νὰ βαδίσουν ἐμπρός, πλὴν τοῦ ἑλληνικοῦ ποὺ πρέπει νὰ στραφεῖ πίσω», ἔλεγε ὁ ἀθηναιογράφος Δημήτρης Καμπούρογλου (1852-1942).
.                     Πόλεμοι, ἀστυφιλία, φτώχεια, μανιώδες  κυνήγι τοῦ εὔκολου καὶ ἄκοπου πλουτισμοῦ ἀπομάκρυναν τὸν λαό μας ἀπὸ τὰεὐλογημένα χωριά μας. Συνωστιζόμαστε στὶς τσιμεντουπόλεις, τὶς ἀπρόσωπες καὶ ἀπάνθρωπες, γεγονὸς μὲ τραγικὲς συνέπειες στὸἦθος καὶ τὸν χαρακτήρα μας.
.                     Μακριὰ ἀπὸ τὴν φύση, τὴν γῆ, τὸ «λίαν καλὸ» ἔργο τοῦ Δημιουργοῦ, θαμπωθήκαμε ἀπὸ τὰ προσκαιρα  καὶ μηδαμινὰ ἔργα τῶν χειρῶν μας, τὶς πολύχρωμες βιτρίνες καὶ ξεχάσαμε τὸν Κτίστη, πέσαμε σὲ ἀπιστία. Μὰ «οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ», εἶναι ἕνα ἄλλο εὐαγγέλιο.
.                     Κλείσαμε, κλειδώσαμε καὶ τὰ παιδιά μας στὰ πανέμορφα παιδικὰ δωμάτιά τους, στερώντας τὰ ἀπὸ τὸ σημαντικότερο πράγμα γιὰ τὴν ὑγιῆ ἀνατροφή τους, τὸ παιχνίδι. («Τὸ σπουδαιότερο πράγμα ποὺ κάνει ἕνα παιδὶ εἶναι τὸ παιχνίδι, ἔλεγε ὁ Ἐλύτης). Ἀντὶνὰ ἀνατρέφουμε αὐτούς, ποὺ θὰ πετοῦν ψηλὰ καὶ θὰ ἀγναντεύουν τὸ πέλαγος, φυλακίσαμε τὰ παιδιὰ σὲ «χρυσὰ κλουβιά».
.                     Τὰ παιδιά, ὅμως γιὰ νὰ «ἀνθίσουν», θέλουν γῆ, χῶμα, νὰ ἀπολαύσουν καὶ νὰ χαροῦν τὸ ἀτίμητο δῶρο τοῦ Θεοῦ, τὴν ἐλευθερία. Αὐτὸ ἰσχύει γιὰ ὅλους μας. Ἂς μὴν μᾶς διαφεύγει τὸ γεγονὸς πὼς ἡ κατοχὴ γῆς -ἰδιοκτησίας τονώνει ἀκόμη ἀκόμη τὸ ἐθνικὸαἴσθημα λόγῳ προσωπικοῦ γοήτρου καὶ ἀλληλεγγύης πρὸς τὴν Πατρίδα. Τροφοδοτεῖ δεσμούς, ποὺ κινοῦν τὰ ζωτικὰ νεῦρα τῆς ἀνθρώπινης ὑποστάσεως, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν «πολυκατοικημένη» συνοίκηση, ὅπου ἀνθεῖ ἡ δυσαρέσκεια, ἡ νευρικότητα, μειώνεται, ἐν τέλει, καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τὴν Πατρίδα. Καὶ ἀκόμη «αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει ἔδαφος κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του, δὲν ἔχει μήτε Θεό, κι ὅποιος ἀρνεῖται τὴν Πατρίδα του, ἀρνεῖται τὸν Θεὸ» γράφει ὁ Ντοστογιέφσκι.
.                     Καὶ αὐτὸ ἰσχύει περισσότερο γιὰ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, γιὰ τοῦτο τὸ «ἔνδοξο καλυβάκι», ποὺ μᾶς δώρισε ὁ Θεός. Ἡσυχνότατη ἐπωδὸς τοῦ Μακρυγιάννη: «Πίστη καὶ Πατρίδα μου», ἦταν  γιὰ ὅλους ἐκείνους, ποῦ μᾶς παρέδωσαν αὐτὸ τὸν τόπο, ὡς «τζιβαϊρικὸν πολυτίμητο» ἕνα δίδυμο, ἀλλὰ ἀδιαίρετο χρέος ἱστορικῆς ὑπάρξεως.
.                     Ἡ κρίση, ποὺ ταλανίζει τοὺς λαούς, εἶναι ἀπότοκος καὶ τῆς ἀπομάκρυνσής μας ἀπὸ τὴν πατρώα γῆ. Διασώζει ἡ ἑλληνικὴμυθολογία μιᾶς βαθιᾶς ἔννοιας καὶ λεπτότητας ἀλληγορία: Τὸν γιὸ τοῦ Ποσειδώνα καὶ τῆς Γῆς, τὸν τρομερὸ καὶ δυσπολέμητο γίγαντα Ἀνταῖο, ποὺ ἀντλοῦσε τὴν δύναμή του ἀπὸ τὴν γῆ.
.                     Ὄσο  τὴν πατοῦσε, ἦταν ἀνίκητος. Τὸν φόνευσε ὁ Ἡρακλῆς ἀνασηκώνοντάς τον ἀπὸ τὸ χῶμα. «Πάρτε μαζί σας νερό, τὸμέλλον θὰ ἔχει  πολλὴ ξηρασία», μᾶς προτρέπει ὁ ποιητὴς Μ. Κατσαρός. Καὶ αὐτὸ τὸ νερὸ εἶναι ἡ παράδοση. Οἱ νέοι πρέπει νὰ μάθουν, ὅτι δὲν εἴμαστε χθεσινοί, ὅτι ἐρχόμαστε ἀπὸ πολὺ μακριὰ καὶ ἔχουμε χρέος νὰ πᾶμε πιὸ μακριά. Καὶ αὐτὴ ἡ ἐθνικὴ αὐτογνωσία γίνεται μὲτὴν ἐπιστροφὴ στὸ  γενοτόπι μας.

 «Τὸ σπίτι ποὺ γεννήθηκα
κι ἂς τὸ πατοῦν οἱ ξένοι
στοιχειὸ εἶναι καὶ μὲ προσκαλεῖ
ψυχὴ καὶ μὲ προσμένει»,
γράφει ὡραιότατα ὁ Παλαμᾶς.

.                     Οἱ μπαζωμένες πόλεις κουράστηκαν. Τὰ «ρόδινα ἀκρογιάλια τῆς Πατρίδας μας», τὰ ἄγρια καὶ τὰ ἥμερα τοῦ  βουνοῦ καὶτοῦ λόγγου» περιμένουν τοὺς ἀνθρώπους τους. Ὁ ἄνθρωπος, ὅταν τὰ ποτίζει μὲ τὸν τίμιο ἰδρώτα  του, τὰ ἡμερώνει. Ἔγραφε μὲ πίκρα ὁΦώτης Κόντογλου γιὰ «τὴ ζάλη καὶ τὴν ἀηδία», ποῦ τὸν ἐπίανε στὶς γυάλινες πολιτεῖες μὲ τοὺς γυάλινους ἀνθρώπους: «Θαρρῶ πὼς βρίσκομαι σὲ καμμιὰ βρώμικη φυλακή, χάνω τὸ κέφι μου καὶ θέλω γρήγορα νὰ φύγω μακρυά, ν’ ἀπομείνω μὲ τὸν ἑαυτό μου. Συζητήσεις ἀτελείωτες καὶ μπερδεμένες, δουλειές, ἐπιχειρήσεις, θέατρα, βιβλία, πολιτικὴ ἀγωνία, ἀδιαντροπιά, λεφτά, λεφτά… Ὁἱδρώτας τρέχει ἀπὸ πάνω μου. Μηχανὲς λογῆς-λογῆς μουγκρίζουνε γύρω μου. Οἱ ἄνθρωποι τρέχουνε σὰν νά ’ναι στὸ φρενοκομεῖο. Φεύγω μακριά. Τρέχω, σὰν νὰ ξέφυγα ἀπὸ ληστές. Δὲν πιστεύω τὰ μάτια μου πῶς βρίσκουμαι μακρυὰ ἀπὸ τὴν κόλαση! Ἡσυχία! Κάθομαι σὲ μία πέτρα. Κοιτάζω τὰ βουνά, τὰ δέντρα, τὸ χῶμα, τὰ σύννεφα, κι ἀναστενάζω. Βλογημένη πλάση τοῦ Θεοῦ. Ἀγαπημένο καταφύγιο…» (Μυστικὰ Ἄνθη, σέλ. 223).
.                     Αὐτὸ τὸ εὐλογημένο καταφύγιο, τὴν γῆ μας, τὴν ἰθαγένειά μας, νὰ ξαναβροῦμε. Τὴν ταπεινὴ ὀμορφιὰ τοῦ τόπου μας, τὰπρόσωπα τῶν ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν μας, τὰ ἀρώματα, τὶς γνώσεις τῆς Πατρίδας μας, νὰ ζεσταθεῖ πάλι ἡ καρδιά μας, ποὺ εἶναι ξυλιασμένη ἀπὸ τὴν παγωνιὰ τῆς «μεθυσμένης» πολιτείας.
.                     Καὶ ἂς ἀνοίξουμε τὸ στόμα μας γιὰ νὰ ἱκετέψουμε ὅπως οἱ παλιοί, οἱ Ρωμιοί,  τὴν Παναγία μας, ὅταν τοὺς εὕρισκαν «περιστάσεις καὶ θλίψεις καὶ συμφοραὶ τοῦ βίου». «Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπη σου».

, ,

Σχολιάστε

ΧΡΙΣΤΟΣ καὶ ΠΑΝΑΓΙΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Ὁ θεολογικὸς Αὔγουστος

τοῦ Μητροπολ. Ναυπάκτου  καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱεροθέου
Ἐγκύκλιος γιά τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου

ΠΗΓΗ:parembasis.gr

.                      Στό κέντρο τοῦ Καλοκαιριοῦ, καί μάλιστα στό κέντρο τοῦ μηνός Αὐγούστου, ἑορτάζουμε τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἀπό τήν ὁποία Θεοτόκο ὁ Χριστός προσέλαβε τήν ἀνθρώπινη φύση καί εἰσῆλθε στήν ἱστορία ὡς Θεάνθρωπος Χριστός.
.                      Τίς πρῶτες ἡμέρες τοῦ Αὐγούστου μέχρι τήν προπαραμονή τῆς 15ης Αὐγούστου ψάλλουμε στούς Ἱερούς Ναούς τίς Παρακλήσεις στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, τήν Μικρή καί τήν Μεγάλη Παράκληση, πού εἶναι γεμάτες ἀπό θεολογικά καί πνευματικά νοήματα. Μέ θεολογικές λέξεις καί θαυμαστές εἰκόνες παρουσιάζεται ὅλο τό παγκόσμιο ἔργο τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Μητέρας Του.
.                      
Μέσα στίς Παρακλήσεις διεκτραγωδεῖται κατά ἕναν ἔντονο τρόπο ὁ πόνος στήν ζωή τοῦ ἀνθρώπου, πόνος σωματικός, πόνος ἐσωτερικός καί μυστικός, πόνος πνευματικός, πόνος πρόσκαιρος καί διαχρονικός. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι γεμάτος ἀπό τόν πόνο πού προέρχεται ἀπό τό θνητό καί παθητό σῶμα του, καί ἐκφράζεται μέ τίς ἀσθένειες, τίς ἁμαρτίες, τά πάθη, τήν ὀρφάνια, τήν μοναξιά, τήν προδοσία ἀπό τούς ἀνθρώπους, τήν στέρηση τῆς ἀγάπης, τήν ἀπελπισία, τήν ἀβεβαιότητα τοῦ μέλλοντος. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι βουτηγμένος μέσα στόν πόνο ἀπό τήν πρώτη ἡμέρα τῆς γεννήσεώς του μέχρι τό τέλος τῆς βιολογικῆς του ζωῆς.
.                      
Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ὡς ἄνθρωπος καί Μητέρα τοῦ Χριστοῦ, δοκίμασε τόν πόνο στήν ζωή της, ἀπό τήν καχυποψία τῶν ἀνθρώπων πού συνέλαβε χωρίς νά παντρευτῆ, ἀπό τήν γέννηση τοῦ Χριστοῦ μέσα στό σπήλαιο, τόν φόβο τῆς σφαγῆς τοῦ νεογνοῦ της, τήν μετακίνησή της στήν Αἴγυπτο ὡς πρόσφυγας, ἐνῶ ἦταν μητέρα μικροῦ παιδιοῦ, τήν ἐπιστροφή της ἀπό τήν ἐξορία στήν Ναζαρέτ, τίς δυσκολίες ἀπό τήν στέρηση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, καί ἀργότερα ἔζησε μέ πόνο ἀπό τά Πάθη καί τόν Σταυρό τοῦ υἱοῦ της, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μέσα στίς δοκιμασίες τῆς Παναγίας μας βλέπουμε καί ἐμεῖς τίς δικές μας δοκιμασίες, καί γι’ αὐτό τήν καταλαβαίνουμε, ἀλλά καί αἰσθανόμαστε ὅτι καί αὐτή μᾶς καταλαβαίνει
.                      Καί μετά τίς Παρακλήσεις, κατά τίς ὁποῖες ἐξάγουμε μέσα ἀπό τήν καρδιά μας τόν δικό μας πόνο καί τίς δικές μας περιπέτειες, ἔρχεται στό μέσον τοῦ Δεκαπενταυγούστου ἡ ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. Ἐδῶ πιά δέν ἔχουμε νά κάνουμε μέ συνηθισμένες καθημερινές καταστάσεις, ἤτοι τόν πόνο, τήν στέρηση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, τήν προσφυγιά, τίς συκοφαντίες, τίς ἀδικίες, ἀλλά μέ τόν ἴδιο τόν θάνατο.
.                      Εἶναι ὄντως φοβερός ὁ θάνατος, ὁ «ἔσχατος ἐχθρός» τοῦ ἀνθρώπου (Α΄ Κορ. ιε΄, 26) πού μᾶς στερεῖ τήν ἐπικοινωνία μέ ἀγαπητούς μας ἀνθρώπους, πού προξενεῖ τήν διάσπαση μεταξύ ψυχῆς καί σώματος, ὁπότε τό σῶμα κατεβαίνει στόν τάφο καί ἡ ψυχή κάνει τήν δική της πορεία, θετική ἤ ἀρνητική. Ὁ Σοφός Σειράχ στήν Παλαιά Διαθήκη γράφει: «Ὤ θάνατε, ὡς πικρόν σου τό μνημόσυνόν ἐστιν ἀνθρώπῳ εἰρηνεύοντι ἐν τοῖς ὑπάρχουσιν αὐτοῦ» (Σ. Σειράχ μα΄, 1).
.                      
Ἐάν γιά τά καθημερινά προβλήματα πού μᾶς βασανίζουν ἡ Παναγία μας εἶναι ἡ παρηγοριά καί ἡ ἐλπίδα μας, γιά τό φοβερό τοῦ θανάτου γίνεται φάρος φωτεινός. Δείχνει ὅτι ἐν Χριστῷ ὁ θάνατος ἔχει νικηθῆ, δέν εἶναι πορεία στό μηδέν, ὅπως λένε ὅσοι δέν πιστεύουν, ἀλλά συνάντηση μέ τόν Χριστό καί τούς ἁγίους, εἶναι «ἔνδοξη κοίμηση», γιά τήν ὁποία χαίρονται οἱ ἄγγελοι, ἀφοῦ γιά ὅσους πιστεύουν καί ζοῦν ἐν Χριστῷ, εἶναι συνάντηση μαζί Του, εἶναι ζωή ὑπερτέρα τῆς βιολογικῆς ζωῆς.
.                      Καί μετά τήν 15η Αὐγούστου συνεχίζεται ἡ ἑορταστική πανήγυρη μέχρι τήν 23η Αὐγούστου, πού ἑορτάζουμε πανηγυρικότατα τήν ἀπόδοση τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, καί ἀκόμη φθάνουμε μέχρι τήν 31η Αὐγούστου πού ἑορτάζουμε τήν κατάθεση τῆς Τιμίας Ζώνης τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, πού εἶναι ὑπόμνηση τῆς συνεχοῦς προστασίας της στήν ζωή μας.
.                      
Ἔτσι, ἀπό τίς Παρακλήσεις τῶν πρώτων ἡμερῶν τοῦ Δεκαπενταυγούστου, πού ἐκφράζουμε στήν Παναγία ὅλους τούς καθημερινούς μας πόνους, ἀλλά καί τήν σημερινή ἡμέρα τῆς ἐνδόξου Κοιμήσεώς της, μαθαίνουμε στήν πράξη ὅτι ὁ θάνατος εἶναι θυμηδία καί χαρά, εἶναι ἕνας ἁπλός ὕπνος, ὅτι, δηλαδή, ὁ βραδινός ὕπνος εἶναι ἕνας μικρός θάνατος, καί αὐτό πού ὀνομάζουμε θάνατο εἶναι ἕνας μεγάλος ὕπνος μέχρι τήν ἡμέρα τῆς ἀναστάσεως τῶν σωμάτων ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Καί αὐτό τό πανηγυρίζουμε μέχρι τήν τελευταία ἡμέρα τοῦ Αὐγούστου.
.                      Ὅμως, δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε ὅτι τήν 6η Αὐγούστου, τίς ἡμέρες πού προηγοῦνται ἀπό αὐτήν, καί τίς ἡμέρες πού ἀκολουθοῦν μέχρι τήν 13η Αὐγούστου, ἑορτάζουμε τό μεγάλο γεγονός τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Χριστοῦ καί ἡ Ἐκκλησία μᾶς δείχνει ποιός νίκησε τόν θάνατο, τήν ἁμαρτία καί τόν διάβολο, ποιός ἔδωσε στήν Παναγία αὐτήν τήν μεγάλη δόξα, ποιός εἶναι ἡ πηγή τῆς ζωῆς καί τῆς σωτηρίας μας. Αὐτός εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός.
.                      Στήν ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Χριστοῦ βλέπουμε τόν σκοπό τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου, πού εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἀπό τό κατ’ εἰκόνα νά φθάση στό καθ’ ὁμοίωση, βλέπουμε τό ἔνδοξο Φῶς τῆς θεότητος τοῦ Χριστοῦ, τήν δόξα τῆς Παναγίας καί τήν θέωσή μας. Τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ στό ὄρος Θαβώρ ἔλαμψε ὡς ὁ ἥλιος καί τά ἱμάτιά Του ἔγιναν λευκά ὡς τό Φῶς, πού δείχνει ὅτι, ὅταν ἑνωθοῦμε μέ τόν Χριστό, λάμπει ὅλη μας ἡ ὕπαρξη καί ὅλα τά αἰσθητά γίνονται λευκά, φωτοφόρα.
.                      Αὐτό σημαίνει ὅτι γιά τήν Ἐκκλησία ὁ μήνας Αὔγουστος, μέ τήν ἑορτή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Χριστοῦ καί τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, δείχνει καθαρότατα τό λυτρωτικό ἔργο τοῦ Χριστοῦ, καί τήν οὐσιαστική προσφορά σέ αὐτό τῆς Κυρίας Θεοτόκου. Χριστός καί Παναγία εἶναι ἑνωμένοι καί δείχνουν τήν ὑπέρβαση τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου, τήν νίκη τῆς αἰώνιας ζωῆς ἐπάνω στήν θνητότητα καί παθητότητα τοῦ ἀνθρώπου. Εὐλογημένος εἶναι αὐτός ὁ μήνας, γιατί μέσα στήν φλόγα τοῦ Καλοκαιριοῦ μᾶς δείχνει τήν ἀναψυχή τῆς αἰώνιας ζωῆς.
.                      Καταλαβαίνουμε, λοιπόν, ὅτι αὐτές οἱ ἡμέρες δέν προσφέρονται μόνον γιά μιά ξεκούραση σωματική, γιά μιά ἐναλλαγή ἐντυπώσεων καί καθημερινοῦ τρόπου ζωῆς, ἀλλά δείχνουν τόν ὑψηλό σκοπό τῆς Χριστιανικῆς ζωῆς, τό ὑψηλό νόημα τοῦ ἀνθρωπίνου βίου, ὅτι ὅλες οἱ δυσκολίες καί οἱ πειρασμοί, οἱ ἀσθένειες καί ὁ θάνατος ὑπερβαίνονται ἐν Χριστῷ.
[…]

, , , , ,

Σχολιάστε

ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΦΑΝΤΑΣΙΟΠΛΗΞΙΕΣ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΗΨΙΕΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τουρκικὲς φαντασιοπληξίες καὶ ἰδεοληψίες

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .            Σὲ παροξυσμὸ  ἔχουν  φθάσει οἱ φαντασιοπληξίες καὶ οἱ ἰδεοληψίες  τῆς σημερινῆς πολιτικῆς ἡγεσίας τῆς Τουρκίας. Πιθανὸν τὸ κάνει, γιατί βλέπει ὅτι οἱ Τοῦρκοι πολίτες τὴν βαρέθηκαν, βαρέθηκαν τὰ ψέματα, τὴ διάλυση τῆς οἰκονομίας, τὴ διαφθορά, τὶς σπατάλες τοῦΠροέδρου, τὴν οἰκογενειοκρατία, τὴν εὐνοιοκρατία, τὸν αὐταρχισμὸ σὲ  διαφωνοῦντες καὶ ἐπιδιώκει μὲ αὐτὲς νὰ κρατήσει τὴν ἐξουσία στὶς προσεχεῖς ἐκλογές. Ἴσως νομίζει ὅτι μπορεῖ νὰ ἀφιονίσει τὸ γειτονικὸ λαό, λέγοντάς του ἀπίθανα ψέματα καὶ ἱστορίες τύπου παραμυθιῶν τῆς Χαλιμᾶς.
.            Πρόσφατο κροῦσμα τῆς μυθομανίας τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας τῆς Τουρκίας ἡπαρουσίαση γεωγραφικοῦ χάρτη ἀπὸ τὸν Ὑπουργὸ Ἀμύνης Χουλουσὶ Ἀκάρ, στὸν ὁποῖο ἐμφανιζόταν ἡ ἐξέλιξη τῶν συνόρων της χώρας μας. Τὸ συμπέρασμά του εἶναι ὅτι ἀδικήθηκε ἡ χώρα του… Ὁ κ. Ἀκὰρ δὲν κατάλαβε ὅτι ἔτσι ἀποκάλυψε μίαν ἄρρωστη ἐπιθυμία του ὁ Ἑλληνισμὸς νὰ ἦταν ἀκόμη ραγιὰς καὶ αἰχμάλωτός του…
.            Ὁ κ. Ἀκὰρ δὲν κατάλαβε ἐπίσης ὅτι ἔτσι προσέβαλε τοὺς ἐπαναστάτες τῶν ΗΠΑ καὶὅλων τῶν ἄλλων λαῶν ποὺ ἀγωνίσθηκαν καὶ ἀπέκτησαν τὴν ἐλευθερία τους. Δὲν κατάλαβε ἀκόμη ὅτι ἡ ἀναφορά του  ὁδηγεῖ τὴ σκέψη στὸν Χίτλερ, στὸν Στάλιν καὶ στὴ θεωρία τοῦ «ζωτικοῦχώρου». Τὶς ἀντιλήψεις της γιὰ «ζωτικὸ χῶρο» ἡ Τουρκία, χάρη στὴν ἀνοχὴ τῶν μεγάλων δυνάμεων, ἐφαρμόζει στὴν Κύπρο, στὴ Συρία καὶ στὸ Ἰρὰκ καὶ ἐπιδιώκει νὰ τὶς ἐφαρμόσει στὰνησιὰ τοῦ ἀνατολικοῦ Αἰγαίου καὶ στὴ δυτικὴ Θράκη…
.            Λογικὰ πράττουσα ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνηση μένει ψύχραιμη καὶ δὲν μπαίνει σὲσυζήτηση μὲ ὅσα ἐκστομίζουν ὁ κ. Ἐρντογᾶν καὶ οἱ συνεργάτες του. Ὅμως φέτος, μὲ τὰ ἑκατὸχρόνια ἀπὸ τὴν Μικρασιατικὴ καταστροφή, σκέφτομαι πόσο τὸ θράσος τους. Μὲ τὴν βοήθεια τῶν Μεγάλων Δυνάμεων ἡ Τουρκία διέπραξε Γενοκτονία σὲ βάρος τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ποὺ ἀναζήτησαν τὴν ἐλευθερία τους, μετὰ ἀπὸ αἰώνων ἀπάνθρωπη σκλαβιά, ἐλευθερία ποὺ προηγουμένως εἶχαν κερδίσει μὲ θυσίες καὶ αἷμα οἱ Πελοποννήσιοι, οἱ Ρουμελιῶτες, οἱ Θεσσαλοί, οἱ   Ἠπειρῶτες, οἱ Μακεδόνες, οἱ νησιῶτες τοῦ Αἰγαίου, οἱ Θράκες, οἱ Κρῆτες.
.            Οἱ Ἕλληνες εἴμαστε συνδεδεμένοι μὲ τὴν Μικρὰ Ἀσία, ὄχι μόνο γιατί ἐκεῖ δημιουργήσαμε σπουδαῖο πολιτισμό, ἀλλὰ γιατί, ὑπὸ τυραννικὲς συνθῆκες, οἱ πρόγονοί μας διατήρησαν τὴν ταυτότητά τους. Ὅ,τι κι ἂν ποῦν ὁ κ. Ἐρντογὰν καὶ οἱ συνεργάτες του ἡ Κωνσταντινούπολη καὶ ἡ Μικρὰ Ἀσία εὐωδιάζουν Ἑλληνισμό. Ὅσο κι ἂν καταστρέφουν τὰ μνημεῖα του, ὅσο καὶ ἂν καταπιέζουν τοὺς ἐναπομείναντες ἐλάχιστους Ἕλληνες, ὅσο καὶ ἄν, κάνοντας χρήση βαρβάρων συνηθειῶν,  μετατρέπουν σὲ τζαμιὰ τὴν Ἁγιὰ Σοφιά, τὴ Μονὴ τῆς Χώρας, τὴν Ἁγιὰ Σοφιὰ τῆς Τραπεζούντας καὶ ἄλλους ναοὺς – σύμβολα, ὅσο καὶ ἂν βάζουν τουρκόπουλα νὰ κραυγάζουν, ὡς σὲ γήπεδο, στὴν Ἁγιὰ Σοφιά, ἡ ἀλήθεια παραμένει βαθιὰ ριζωμένη: αὐτὰ εἶναι τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια της Ἑλλάδας καὶ οἱ Τοῦρκοι κατακτητές τους. Ἂν οἱ γείτονες δὲν αἰσθάνονται εὐχάριστα γι’ αὐτὴν τὴν ἀλήθεια, δὲν θὰ διώξουν ΕΜΑΣ ἀπὸ τὰ μέρη ποὺ μᾶς ἀπέμειναν.- 

, ,

Σχολιάστε

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΑΤΑΤΖΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Ἰωάννης Βατάτζης καὶ ὁ ἀρχαιολόγος

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

(Οἱ κρυπτοχριστιανοὶ στὴ σύγχρονη Τουρκία)

    Α΄ ΜΕΡΟΣ

 .                  Τὸ ταξίδι μὲ τὸ τρένο ἀπὸ τὴ Σμύρνη στὴ Μαγνησία, τὴν παρὰ τὸ Σίπυλο ὄρος, διαρκεῖπερίπου μία ὥρα. Ἐπιθυμία τοῦ π. Κυρίλλου ἦταν  νὰ ἐπισκεφθοῦμε τὴν πατρίδα τῆς μητέρας μου, γιὰ νὰἐπιχειρήσουμε νὰ βροῦμε στοιχεῖα ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς ἀρχαιότητας καὶ τοῦ Αὐτοκράτορα τῆς Νικαίας Ἰωάννη Βατάτζη.  Κατὰ τὸ σύντομο ταξίδι ἐπανέλαβα στὸν π. Κύριλλο ὅτι  ἄδικα πᾶμε στὴ Μαγνησία.
– Πάτερ σ᾽ τὸ ξαναλέω, δὲν πρόκειται νὰ δοῦμε στὴ Μαγνησία τίποτε τὸ ἑλληνικό.. Οἱ βάρβαροι κατακτητὲς ἔσβησαν κάθε τί ποὺ θύμιζε τὴν ἑλληνικὴ παρουσία. Κατάστρεψαν τὰ σχολεῖα της, τὶς ἐκκλησιές της, τὰ φιλανθρωπικά της ἱδρύματα, τὰ καταστήματα,  τὰ σπίτια, τὰ νεκροταφεῖα της, τὰκάστρα, τὰ μοναστήρια…
– Τὸ ξέρω, σοῦ ξαναλέω κι ἐγώ, μοῦ εἶπε ὁ π. Κύριλλος. Εἶναι ἴσως ἡ μόνη πόλη στὴν Τουρκία, ποὺἀφάνισαν κάθε τί τὸ ρωμέικο καὶ τὸ ἀρμένικο. Στὴν Κωνσταντινούπολη, στὴ Σμύρνη καὶ ἀλλοῦ βλέπει κανεὶς ἀκόμη ἑλληνικὰ σπίτια κι ἐκκλησιές, μπορεῖ ἐρείπια ἢ κατειλημμένα… Στὴ Μαγνησία τίποτε… Ἀλλὰ ἐμεῖς κάτι θὰ δοῦμε, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ Νιόβη…
– Ἡ Νιόβη…, τοῦ εἶπα κουνώντας τὸ κεφάλι μου. Ὁ βράχος στὸ Σίπυλο, ποὺ ἐδῶ καὶ πολλοὺς αἰῶνες θεωρεῖται ὅτι εἶναι ἡ  ἀπολιθωμένη Νιόβη, μὲ τὴν τραγικὴ ἱστορία της θυμίζει γιὰ πάντα ὅτι ἡ Μικρὰ Ἀσία ἦταν  Ἑλλάδα. Ἀπὸ τὸ 1922 δὲν κλαίει μόνο γιὰ τὰ δώδεκα παιδιά της, ποὺ σκότωσαν ἀπὸ ζήλια ὁἈπόλλωνας καὶ ἡ Ἄρτεμη, κλαίει γιὰ ὅλους τοὺς Ἕλληνες καὶ τὶς Ἑλληνίδες, ποὺ βιαίως ἐκπατρίσθηκαν, ἀφήνοντάς την μόνη,  σὲ ἀγροίκους ἀλλοεθνεῖς…
.                Σταματήσαμε τὴ συζήτηση καὶ βλέπαμε τὸ ὄμορφο τοπίο. Πρὶν κατεβοῦμε ἀπὸ τὸ τρένο ὁ π. Κύριλλος μοῦ εἶπε:
– Σοῦ ἔχω μίαν εὐχάριστη ἔκπληξη στὴ Μαγνησία…
– Στὴ Μαγνησία κάτι εὐχάριστο…τοῦ εἶπα μὲ ἀπορημένο ὕφος.
– Ναὶ θὰ ἔχουμε τὴν καλὴ παρέα ἑνὸς ἀρχαιολόγου, εἰδικοῦ στὰ ὕστερα βυζαντινὰ χρόνια καὶ εἰδικότερα
στὴν ἐποχὴ τοῦ αὐτοκράτορα τῆς Νικαίας Ἰωάννη Βατάτζη.
– Τούρκου; Τὸν ἐρώτησα.
– Τούρκου, ἀπὸ τὴ Μαγνησία. Φίλος καλὸς στὴν Ἑλλάδα, καθηγητὴς ἀρχαιολογίας, μοῦ συνέστησε νὰτὸν συναντήσουμε καὶ νὰ τὸν ἔχουμε ξεναγό μας. Μάλιστα τοῦ μίλησε γιά μᾶς καὶ γιὰ τὴν ἄφιξή μας καὶ πρέπει νὰ μᾶς περιμένει στὸ ξενοδοχεῖο… Σπούδασε στὴν Κωνσταντινούπολη, μὲ μεταπτυχιακὰ στὴΓαλλία. Εἶχε ἐκεῖ καθηγήτρια τὴν Ἑλληνίδα, ἀπὸ τὴ Μαγνησία, βυζαντινολόγο Πετρίδη – Ζανέρ. Ὅπως καταλαβαίνεις ξέρει ἄριστα ἀγγλικά, γαλλικὰ καὶ ἀρκετὰ ἑλληνικά. Τὸν λένε Μπερὰτ ….
– Πολὺ ἐνδιαφέρουσα περίπτωση, τοῦ εἶπα μὲ ἀνακούφιση. Μοῦ φάνηκε σὰ μία δροσιὰ στὸ καῦμα τῆς βιαίως ἐξισλαμισμένης Μαγνησίας.
   .                   Φτάσαμε στὴ Μαγνησία. Μία μοντέρνα πόλη, μὲ βιτρίνα λουσάτη, ἀλλὰ καὶ μὲφτωχογειτονιές, ποὺ βλέπεις ὅσο τὸ τρένο πλησιάζει στὸ σταθμό… Ὁ σταθμός… Θυμήθηκα τὰ ὅσα ἄκουσα ἀπὸ τὴν γιαγιά μου γιὰ τοὺς δυστυχεῖς Ἕλληνες, ποὺ σ’ αὐτὸ τὸ σταθμὸ προσπαθοῦσαν νὰἀνέβουν στὸ τρένο, γιὰ νὰ πᾶνε στὴ Σμύρνη, νὰ καταφύγουν σὲ νεκροταφεῖα καὶ νὰ τοὺς πετάξουν στὰ καράβια, γιὰ νὰ γλυτώσουν τὴ σφαγή… Στάθηκα γιὰ λίγο ἀκίνητος καὶ δάκρυα μοῦ ᾽ρθαν στὰμάτια.
.                Τὸ ξενοδοχεῖο ποὺ μείναμε ἦταν σύγχρονο, στὸ κέντρο τῆς πόλης. Στὸ σαλόνι τῆς ὑποδοχῆς μᾶς περίμενε χαμογελαστὸς ὁ Μπεράτ, ἕνας εὐπαρουσίαστος τριαντάρης. Τὸν χαιρετίσαμε θερμά. Τοῦ ἐξήγησα πὼς κατάγομαι ἀπὸ τὴ Μαγνησία καὶ θὰ ἤθελα νὰ δῶ κάτι ποὺ νὰ θυμίζει τοὺς προγόνους μου. Ὁ Μπερὰτ  μὲ κοίταξε μὲ μία ἀδιόρατη θλίψη.
– Δὲν θὰ βροῦμε τίποτε σπουδαῖο, μοῦ εἶπε. Ἡ παλιὰ πόλη κάηκε, ἰσοπεδώθηκε. Σώθηκαν ἐκκλησιές, ποὺ ἔγιναν τζαμιά. Ἕνα σπουδαῖο τζαμὶ γιὰ τοὺς Τούρκους εἶναι τὸ Οὐλοὺ τζαμί. Ἦταν ἡ χριστιανικὴἐκκλησία τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν. Βρίσκεται ψηλὰ στὴν πόλη. Οἱ ἰωνικοῦ ρυθμοῦ κίονες ποὺ διασώζονται καὶ τὰ κιονόκρανά τους, ποὺ εἶχαν λαξευμένους σταυροὺς εἶναι ἀπὸ τὰ ἐλάχιστα λείψανα τοῦ ἑλληνικοῦ καὶ χριστιανικοῦ παρελθόντος τῆς πόλης.
.             Ἐντυπωσιάστηκα ἀπὸ τὰ ὅσα μᾶς εἶπε ὁ Μπεράτ. Μοῦ χτύπησε  ἐκεῖνο τὸ «εἶναι σπουδαῖο τζαμὶ γιὰ τοὺς Τούρκους…», αὐτὸ τὸ τρίτο πρόσωπο… Δὲν συγκρατήθηκα καὶ τὸν ρώτησα:
– Ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο, τὸν Μητροπολιτικὸ Ναὸ τῶν Ρωμιῶν  τῆς Μαγνησίας τίποτε δὲν σώθηκε;
– Τίποτε. Στὴ θέση του εἶναι μία πλατεία…
– Ἀπὸ τὰ κτίσματα τῆς βασιλείας τοῦ Βατάτζη, τὴ Μονὴ Σωσάντρων, ποὺ ἐκεῖνος ἦταν ὁ κτήτορας, καὶτ’ ἄλλα, ὑπάρχουν ἔστω ἐρείπια;…
– Ὑπάρχουν ὑπολείμματα ἀπὸ τὰ τείχη τῆς ἐποχῆς τοῦ Βατάτζη. Γιὰ τὴ Μονὴ Σωσάντρων ἀκόμη ψάχνουμε νὰ βροῦμε τὴν  τοποθεσία της…
– Ἐσὺ ἐργάζεσαι στὴ Μαγνησία ὡς ἀρχαιολόγος; ρώτησε ὁ π. Κύριλλος.
– Εἶμαι στὸ πανεπιστήμιο καὶ ὅταν ἔχω ἄδεια καὶ χρηματοδότηση, ἀναζητῶ κυρίως βυζαντινὰ μνημεῖα στὴν περιοχὴ αὐτή,  ἀπάντησε ὁ Μπεράτ.
.              Μείναμε συζητώντας γιὰ τὴν ἀρχαιολογία καὶ τὶς ἀρχαιότητες στὴν Τουρκία μέχρι ποὺβράδιασε. Χωρίσαμε μὲ τὸν Μπερὰτ μὲ τὴ συμφωνία νὰ συναντηθοῦμε τὸ ἑπόμενο πρωὶ γιὰ νὰἀρχίσουμε  τὴν ἐξερεύνησή μας…
.            Ὅταν ἔφυγε ὁ Μπερὰτ μείναμε στὸ ἑστιατόριο τοῦ ξενοδοχείου, γιὰ νὰ φᾶμε κάτι καὶ ὁ π. Κύριλλος μοῦ εἶπε:
– Ἡ περίπτωση τῆς ἰσοπέδωσης ἀπὸ τὸν Κεμὰλ τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου, κομψοτεχνήματος τοῦ18ου αἰώνα, μὲ περίφημο ξυλόγλυπτο τέμπλο, μοῦ θύμισε τὸν Στάλιν. Καὶ αὐτὸς ἰσοπέδωσε τὸν καθεδρικὸ Ναὸ τοῦ Σωτῆρος, στὴ Μόσχα. Ἐπιχείρησε στὴ θέση του νὰ ἀνεγείρει τὸ ψηλότερο καὶ μεγαλοπρεπέστερο κτίριο  στὸν κόσμο…  Δὲν τὸ πέτυχε καὶ ἔκαμε ἐκεῖ τὴν μεγαλύτερη πισίνα στὸν κόσμο. Ἔτσι ὅμως σώθηκε ὁ τόπος καὶ ὅταν ἔπεσε ὁ κομμουνισμός, ξαναχτίζεται στὴ θέση τουμεγαλοπρεπέστερος ὁ Ναός…
.               Τὴν ἑπόμενη ἡμέρα στὴν ὥρα του ὁ Μπερὰτ κι ἐμεῖς. Ἐπισκεφθήκαμε τὶς παλιὲς τούρκικες συνοικίες τῆς Μαγνησίας καὶ μετὰ ἀσθμαίνοντας σκαρφαλώσαμε στὴν πλαγιὰ τοῦ Σαντὶκ Τεπεσί, στὴν κορυφὴ τοῦ ὁποίου ἦταν τὸ τεῖχος τῆς Μαγνησίας ἐπὶ Βατάτζη. Ἐκεῖ σώζονται μερικοὶἡμικυλινδρικοὶ προμαχῶνες, χτισμένοι τὸν 13ο αἰώνα. Ὑπάρχει καὶ δεύτερο τεῖχος, κατεστραμμένο –  καὶ αὐτὸ βυζαντινό. Τὸ τρίτο βυζαντινὸ τεῖχος εἶναι σὲ κάπως καλύτερη κατάσταση, ἂν καὶπαλαιότερο, τοῦ 7ου ἢ 8ου αἰώνα, ὅπως μᾶς εἶπε ὁ Μπεράτ. Στὸν ἴδιο χῶρο πρέπει νὰ ἦταν καὶ ἡ ἀκρόπολη τῶν προχριστιανικῶν Μαγνήτων, ἀπὸ τὴν ὁποία δὲν ἔχει ἀκόμη βρεθεῖ κάτι σημαντικό.
– Εἶναι παρατημένα τὰ ἀρχαῖα μνημεῖα, μᾶς σημείωσε. Δὲν ὑπάρχει καὶ πολλὴ ὄρεξη γιὰἀρχαιοελληνικὰ καὶ βυζαντινὰ εὐρήματα, πρόσθεσε μὲ νόημα… Θέλετε τώρα νὰ πᾶμε στὸ ἀρχαιολογικὸ Μουσεῖο; Μᾶς ρώτησε.
.                Κοίταξα τὸν π. Κύριλλο. Περίμενα νὰ μοῦ κάνει νόημα γιὰ τὸ τί νὰ κάνουμε. Ἐκεῖνος μοῦ κίνησε τοὺς ὤμους…Ὁ Μπερὰτ κατάλαβε τὴν ἀμηχανία μας καὶ μᾶς ἐξήγησε:
– Τὸ Μουσεῖο εἶναι ἀρχαιολογικὸ καὶ εἶναι ἀξιόλογο. Τὰ περισσότερα ἐκθέματα εἶναι ἀπὸ τὶς κοντινὲς Σάρδεις, ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ κάποια ἀπὸ τὴ Μαγνησία. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι τὸ ἄγαλμα μίας κόρης…
– Ξέρεις Μπεράτ, τοῦ εἶπα. Ἔχουμε δεῖ πολλὰ ἀρχαῖα στὴν Ἑλλάδα, θὰ προτιμοῦσα νὰ πᾶμε στὸν βράχο τῆς Νιόβης…
.                  Μᾶς κοίταξε συγκαταβατικὰ ὁ Μπεράτ, σὰ νὰ μᾶς ἔλεγε ὅτι ἐμεῖς χάνουμε ποὺ δὲν ἐπισκεπτόμαστε τὸΜουσεῖο… Μὲ τὸ αὐτοκίνητό του πήγαμε στὴ συνοικία Τσάι Μπασί.  Ἀπὸ ἐκεῖ, μέσα ἀπὸ πυκνὴ βλάστηση, φτάσαμε στὸν ἐντυπωσιακὸ βράχο, ποὺ εἶναι στὴν ἀρχὴ φαραγγιοῦ καὶ μοιάζει μὲἀνθρώπινο κεφάλι καὶ μάλιστα γυναικός. Εἶναι ἡ Νιόβη. Μείναμε γιὰ ὥρα νὰ τὴν κοιτάζουμε, μὲ συγκίνηση, ὅσο καὶ μὲ ἀναπόληση…

    Β΄ ΜΕΡΟΣ

.              Ἡ ἑπόμενη ἡμέρα εἶχε ξεχωριστὸ ἐνδιαφέρον γιά μᾶς.  Ἐπισκεφθήκαμε τοὺς πιθανοὺς τόπους ποὺ ἦταν κτισμένη ἡ Μονὴ Σωσάντρων. Στὴν αὐτοκρατορικὴ αὐτὴ Μονή, ποὺ μᾶλλον ἦταν ἀφιερωμένη στὸν Σωτήρα Χριστὸ (Σῶσε ἄνδρας – ἀνθρώπους = Σώσαντρα)  ἐτάφησαν δύο αὐτοκράτορες, ὁἸωάννης Γ΄ ὁ Βατάτζης καὶ ὁ γιὸς του Θεόδωρος Β΄ ὁ Λάσκαρης, ποὺ ἔγραψε τὸν Μεγάλο ΠαρακλητικὸΚανόνα
.                  Καθὼς εἴχαμε βγεῖ ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς πόλης ὁ Μπερὰτ σταμάτησε τὸ αὐτοκίνητο σὲ ἕνα ὕψωμα μεταξὺ Σιπύλου ὄρους καὶ Μενεμένης.
.                  Ἀκόμη δὲν ἔχουμε προσδιορίσει τὴν ἀκριβῆ τοποθεσία τῆς Μονῆς Σωσάνδρων, μᾶς εἶπε. Ἔχουν γίνει πολλὲς ἔρευνες καὶ ἔχουν γραφεῖ πολλὲς μελέτες γιὰ τὴ θέση της. Φοβοῦμαι ὅτι ἐπειδὴἦταν σὲ ὡραία τοποθεσία,  κάποιοι ἀγόρασαν τὴν ἔκταση, ἐξαφάνισαν κάθε ἴχνος τῆς Μονῆς καὶἔκτισαν, αὐτὰ ποὺ βλέπετε σήμερα,  ἐπαύλεις γιὰ τοὺς εὔπορους Σμυρνιοὺς καὶ πολυτελῆ ξενοδοχεῖα γιὰ πλούσιους τουρίστες… Πάντως ἔχουμε τὴ μαρτυρία τοῦ Γεωργίου Πελαγονίας ὅτι ὁ Ἰωάννης Βατάτζης ἐτάφη στὴ Μονὴ Σωσάντρων, τὴν παρακειμένη στὸ Σίπυλον ὅρος, κοντὰ στὴ Μαγνησία. Αὐτὸμᾶς ὁδηγεῖ στὴ σκέψη ὅτι ἡ Μονὴ πρέπει νὰ βρισκόταν στὴ θέση Στακτοχώρι  (Boz – Keui)…
.           Ἀκούσαμε προσεχτικὰ τὸν Μπερὰτ καὶ αὐθόρμητα νιώσαμε πικρία. Ὁ π. Κύριλλος μοῦ εἶπε μὲ θλίψη:
Ὁ Βατάτζης εἶναι Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας καὶ τιμᾶται ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες, ποὺ τὸν ἔχουν γιὰ προστάτη, ἐλεήμονα καὶ θαυματουργό. Ὁ τάφος του καὶ τὸ λείψανό του δὲν βρέθηκαν… Τὴν πρώτη φορὰ ποὺἐπιτέθηκαν οἱ Τοῦρκοι στὴ Μονὴ τὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου Αὐτοκράτορα μεταφέρθηκε στὴ Μαγνησία, στὸΜητροπολιτικὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου, τῆς Μητροπόλεως Ἐφέσου, γιὰ προφύλαξη… Ἕως τὸ 1922… Τότε χάθηκε. Κανεὶς δὲν ξέρει τί ἔγινε.. Ὁ θρύλος γιὰ τὸν ἴδιο καὶ γιὰ τὸ σκήνωμά του προηγεῖται αὐτοῦγιὰ τὸν Κωνσταντῖνο τὸν Παλαιολόγο…
.               Ὁ Μπερὰτ κατάλαβε τὴ στενοχώριά μας  καὶ ἄλλαξε συζήτηση.
–Θὰ πᾶμε τώρα στὸ Νύμφαιο καὶ αὔριο στὶς Σάρδεις. Ἐκεῖ ὑπάρχουν ἀξιόλογα ἀρχαιολογικὰ εὐρήματα. Θὰ δοῦμε καὶ τὸ τοπίο. Ἡ Μαγνησία ἦταν ἕνας ἐπίγειος παράδεισος. Σταφίδα, μπαμπάκι, σύκα, καὶ τί δὲν εἶχε, νερά, βλάστηση. Τώρα ἔχουν ἀλλάξει τὰ πράγματα, ἀλλὰ μπορεῖτε νὰ τὰ φαντασθεῖτε…
–Στὸ Νύμφαιο ὑπάρχει κάτι ποὺ νὰ θυμίζει Βυζάντιο; τὸν ἐρώτησε ὁ π. Κύριλλος.
–Ὑπάρχουν ἐρείπια τοῦ παλατιοῦ, ποὺ ἔμενε ὁ Βατάτζης καὶ ποὺ ἀπὸ ἐκεῖ,  ὅταν κατάλαβε τὸ τέλος του, ζήτησε νὰ τὸν μεταφέρουν στὴ Μονὴ Σωσάνδρων. Πρέπει νὰ ἦταν πολὺ σπουδαῖο παλάτι. Μᾶλλον ἔμοιαζε μὲ τὸ παλάτι τῶν Βλαχερνῶν. Στὴ νέα πόλη δεσπόζει ὁ λόφος Νίφ, ὅπου ὑπάρχουν  ἐρείπια τοῦ Βυζαντινοῦ φρουρίου…
.               Μετὰ τὴν ἐπίσκεψη στὸ Νύμφαιο ἤμασταν κουρασμένοι καὶ  γυρίσαμε στὸ ξενοδοχεῖο. Ὁ Μπερὰτ μᾶς πῆγε, ἀφοῦ μᾶς ἔκαμε τὸ τραπέζι σὲ ἕνα γραφικὸ ἐξοχικὸ ἑστιατόριο. Κλείσαμε συνάντηση γιὰ τὴν ἑπομένη, τελευταία ἡμέρα τῆς διαμονῆς μας στὴ Μαγνησία. Εἴχαμε πάρει πρωινὸκαὶ ἤμασταν εὐχαριστημένοι, ποὺ δὲν συναντήσαμε «γκρίζους λύκους» καὶ ποὺ ἕνας καλὸς Τοῦρκος ἐπιστήμονας μᾶς ξενάγησε… Περιμέναμε νὰ ἔρθει ὁ Μπεράτ, ἀλλὰ δὲν ἐρχόταν… Μετὰ ἀπὸ τρεῖς περίπου ὧρες ἐμφανίστηκε σκυθρωπός.
–Τί ἔχεις Μπεράτ; Τὸν ρώτησε ὁ π. Κύριλλος.
–Μὲ κάλεσαν στὴν ἀστυνομία, μᾶς ἀπάντησε.
–Γιατί; Ρωτήσαμε μὲ ἀπορία, ποὺ ἔβγαζε τὴν ἀνησυχία μας.
–Γιατί μὲ εἶδαν νὰ ἐπισκέπτομαι μαζί σας τοὺς ἀρχαιολογικοὺς χώρους. Ὅταν ἔμαθαν ὅτι εἶσθε Ἕλληνες, μοῦ εἶπαν νὰ μὴν φύγετε ἀπὸ τὸ ξενοδοχεῖο, γιατί θὰ περάσουν νὰ ἐλέγξουν τὶς βαλίτσες σας…
.             Σὲ λίγη ὥρα ἐμφανίστηκαν δύο μὲ πολιτικὰ καὶ ἕνας ἔνστολος. Καὶ οἱ τρεῖς σωματώδεις, ἀλλὰ χωρὶς μουστάκια. Μᾶς εἶπαν ὅτι εἶναι ἀστυνομικοὶ καὶ θέλουν νὰ ἐλέγξουν τὶς βαλίτσες μας. Θεωρήσαμε περιττὸ νὰ τοὺς ζητήσουμε ταυτότητες. Τοὺς πήγαμε στὰ δωμάτιά μας, τὶς ἤλεγξαν καὶ χωρὶς πολλὰ λόγια ἔφυγαν. Ὁ Μπερὰτ εἶχε τρομοκρατηθεῖ. Πίστευε ὅτι θὰ μᾶς καλέσουν καὶ γιὰἀνάκριση, πὼς μπορεῖ νὰ μᾶς κρατοῦσαν κιόλας γιὰ νὰ διαπιστώσουν μήπως καὶ ἀνήκαμε σὲ κύκλωμα ἀρχαιοκαπηλίας…
.              Μετὰ τὸ συμβὰν ἀποφασίσαμε νὰ πληρώσουμε καὶ νὰ φύγουμε μίαν ἡμέρα νωρίτερα ἀπὸ τὴ Μαγνησία. Ὁ Μπερὰτ μᾶς ἐμπόδισε.
–Θὰ τοὺς φανεῖ ὅτι κάτι συμβαίνει μαζί σας καὶ μπορεῖ νὰ σᾶς συλλάβουν, ὅταν φτάσετε στὴΣμύρνη… Θὰ κάνουμε κανονικὰ τὸ πρόγραμμά μας σήμερα στὶς ὧρες ποὺ μᾶς ἀπέμειναν καὶ αὔριο φεύγετε.
 .               Ἔτσι κι ἔγινε. Πήγαμε στὶς Σάρδεις καὶ ἐπιστρέψαμε χωρὶς ἀπρόοπτο. Ἦταν πιὰ σούρουπο. Καθίσαμε καὶ οἱ τρεῖς μας στὸ σαλόνι τοῦ ξενοδοχείου. Ἀφοῦ ἀνταλλάξαμε ὀνόματα, διευθύνσεις καὶ τηλέφωνα, εἶπα στὸν Μπερὰτ ὅτι ἀποφασίσαμε νὰ φύγουμε νωρὶς τὸ πρωὶ μὲ ταξὶ γιὰ τὸν σταθμό, χωρὶς νὰ τὸν ἐνοχλήσουμε. Ἀρκετὲς σκοτοῦρες τοῦ βάλαμε… Καὶ ὁ π. Κύριλλος πρόσθεσε:
–Μπερὰτ θέλουμε νὰ σὲ εὐχαριστήσουμε γιὰ τὰ ὅσα ἔκαμες γιά μᾶς καὶ σοῦ ζητᾶμε νὰ μᾶς συγχωρέσεις γιὰ τὸν μπελὰ ποὺ σὲ βάλαμε.
.             Ὁ Μπερὰτ μᾶς κοίταξε στὰ μάτια, πρῶτα τὸν π. Κύριλλο καὶ μετὰ ἐμένα, καὶ μὲ ἀποφασιστικὸ ὕφος, ποὺ ἔδειξε ἄνθρωπο, ἕτοιμο νὰ ἀντιμετωπίσει κάθε κακουχία μπρὸς σ’ αὐτὸ ποὺ πίστευε, μᾶς εἶπε:
–Ὅ, τι ἔκαμα τό ᾽καμα μὲ τὴν καρδιά μου. Δὲν ξέρω ἂν θὰ ξαναβρεθοῦμε. Γι᾽ αὐτὸ καὶ πρὶν χωριστοῦμε  θὰ σᾶς ἐξομολογηθῶ  κάτι. Δὲν νιώθω μουσουλμάνος. Στὴ Σχολὴ δηλώνω ἄθεος, ἀλλὰστὴν πραγματικότητα εἶμαι Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος. Ἡ ἀπώτερη καταγωγή μου πρέπει νὰ εἶναι ἑλληνική, ἀλλὰ κανεὶς δὲν μοῦ τὸ εἶπε. Ἔγιναν τόσες σφαγὲς Ἑλλήνων στὴ Μαγνησία, ποὺ πολὺπιθανὸν οἱ πρόγονοί μου νὰ ἀλλαξοπίστησαν γιὰ νὰ σωθοῦν… Ἀπὸ νεαρὸ φοιτητὴ δὲν μὲ ἐκφράζει τὸἸσλάμ. Ἀντίθετα ὁ Χριστὸς μοῦ γεμίζει τὴν ψυχή. Δὲν ἔχω ἀκόμη συναντηθεῖ μὲ κάποιον  κληρικό. Μόνος μου διαβάζω τὴν Βίβλο, ποὺ ὑποτίθεται πὼς ἀγόρασα γιὰ τὴν δουλειά μου… Ὅμως ἔχω πάρει τὴν ἀπόφασή μου. Ἔχω κάνει αἰτήσεις σὲ πανεπιστήμια τοῦ ἐξωτερικοῦ, μήπως καὶ μὲ προσλάβουν. Τότε θὰ προσπαθήσω νὰ φύγω ἀπὸ τὴν Τουρκία καὶ θὰ βαπτισθῶ.
–Ὁ Θεὸς νὰ σὲ βοηθήσει στὰ σχέδιά σου Μπεράτ, τοῦ εἶπε ὁ π. Κύριλλος καὶ χαιρετηθήκαμε θερμά.
.             Τὸ πρωὶ φύγαμε γιὰ τὴ Σμύρνη, χωρὶς κάποιο ἀπρόοπτο Ἡ ἀστυνομία τῆς Μαγνησίας δὲν θέλησε νὰ ἀσχοληθεῖ ἄλλο μαζί μας…- 

 

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΕΛΛΑΣ, Η ΠΑΝΑΓΙΟΦΙΛΟΣ ΘΥΓΑΤΕΡΑ… (Δ. Νατσιός)

Ἑλλάς, ἡ Παναγιόφιλος θυγατέρα…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                        Ξέρω. Ὁ τίτλος εἶναι βαρύς. Διευκρινίζω. Δὲν μιλάω γιὰ τὸν χῶρο ποὺ ζοῦμε. Γιὰ τό, ἐπαναλαμβάνω πάλιν καὶ πολλάκις, κράτος- «σκαντζόχοιρο». Φτάνει μία κλεφτὴ ματιὰ σὲ ἕνα κεντρικὸ δελτίο, ὄχι εἰδήσεων, ἀλλὰ ἀνήκουστων ἐγκλημάτων καὶ ἐξωφρενικῶν ἀνομιῶν. Δὲν μιλάω γι’ αὐτὴν τὴν σαβανωμένη Ἑλλάδα. Αὐτὸ εἶναι ἐφιάλτης.

«Πολιτεία βυθισμένη στὴ νύχτα
κοιμητήριο μ’ ἐπάλληλους
πολυώροφους τάφους νεκρῶν
ποὺ ροχαλίζουν», γράφει ὁ κεκοιμημένος Θεσσαλονικιὸς ποιητὴς Γιῶργος Βαφόπουλος, στὸ ποίημά του «Πολυκατοικία», ποὺθὰ μπορούσαμε νὰ τὸ μετονομάσουμε «ἡ τωρινὴ Ἑλλάδα». Μία Ἑλλάδα ποὺ καθημερινῶς «βιάζεται» ἀπὸἡμέτερα καὶ λαθραῖα ταγκαλάκια, ποὺ ξεβράστηκαν ἀπὸ τὶς κολάσεις τῆς Ἀσίας. Καὶ ὅσο θὰ συνεχίζεται ἡ παρανοϊκὴ ἀτιμωρησία, τὸ κακὸ θὰ πληθαίνει.

.                    Εἶναι κλειστὰ καὶ τὰ σχολεῖα, νὰ ξεκαρδιστοῦμε (κυριολεκτικά, ἐξω+καρδιὰ) λίγο μὲ τὰ παιδιά. Νὰ μιλήσεις λίγο μὲ σοβαρούς, ἀξιόπιστους καὶ ἀληθινοὺς ἀνθρώπους, νὰ ἰαθεῖς μὲ τὸ ἀπροσποίητο καὶ εἰλικρινὲς γέλιο τους.
.                    Νηστεία τῆς Παναγίας. Πλησιάζει ἡ πανέκλαμπρος, παπαδιαμάντειος λέξη, ἡμέρα τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, τῆς ἑλληνοσώτειρας. Ναί. Θαῦμα τῆς Παναγίας εἶναι τὸ ὅτι ὑπάρχουμε σήμερα ὡς λαὸς ἱστορικός. Καὶ θὰ ἔπρεπε ἡ λεγόμενη ἡγεσία τοῦ τόπου ἐκείνη τὴν ἡμέρα νὰ κάνει μετάνοιες μπροστὰ στὸ εἰκόνισμά της, εὐχαριστώντας την γιὰ τὴν μεσιτεία της ὑπὲρ τοῦ Γένους. Ἂν ἦταν ἡγεσία ρωμαίικη… Σὲ κάθε κρίσιμη στιγμὴ τοῦ νεότερου ἐθνικοῦ βίου, οἱ πρωταγωνιστὲς σ’ αὐτήν, τὴν Βασίλισσα τῶν Οὐρανῶν, προσφεύγουν.
.                    Ὁ Κολοκοτρώνης εὐλαβεῖτο πολὺ τὴν Παναγία. Στὰ 1821 ξεκίνησε ἀπὸ τὴν Καλαμάτα γιὰ τὴν Τρίπολη. Στὰ χωριὰ ποὺ περνοῦσε, χτυποῦσαν οἱ καμπάνες, οἱ ἱερεῖς ἔβγαιναν μὲ τὰ ἑξαπτέρυγα, ἄνδρες, γυναῖκες, παιδιὰ γονάτιζαν καὶ ἔκαναν δεήσεις. Γρήγορα ὅμως ὁ πρῶτος ἐνθουσιασμὸς ἔσβησε. ὉἈναγνωσταρᾶς, ὁ Μαυρομιχάλης, ὁ Παπαφλέσσας τράβηξαν γι’ ἀλλοῦ. Ὁ Κολοκοτρώνης ἀπέμεινε κατάμονος μὲ τὸ ἄλογό του στὴν Καρύταινα. Τί θὰ ἔκανε; Τί θὰ μποροῦσε νὰ κάνει ἕνας μονάχος, ὁλομόναχος; Τὸ πᾶν! Ὅταν φλογίζει τὴν καρδιά του ἡ φλόγα τῆς πίστεως. Ἀλλ’ ἂς ἀφήσουμε τὸν ἴδιο τὸΓέρο τοῦ Μοριᾶ νὰ μᾶς τὰ διηγηθεῖ: «Ἔκατσα ποὺ ἐσκαπέτισαν μὲ τὰ μπαϊράκια τους, ἀπὲ ἐκατέβηκα κάτου· ἦτον μία ἐκκλησιὰ εἰς τὸν δρόμον, ἡ Παναγία στὸ Χρυσοβίτσι, καὶ τὸ καθησιό μου ἦτο ὅπου ἔκλαιγα τὴν Ἑλλάς». Σίμωσε, ἔδεσε τὸ ἄλογό του σ’ ἕνα δέντρο, μπῆκε μέσα, γονάτισε:

— «Παναγιά μου, εἶπε, ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς του, καὶ τὰ μάτια του δάκρυσαν. Παναγιά μου, βοήθησε καὶτούτη τὴ φορὰ τοὺς Ἕλληνες νὰ ἐμψυχωθοῦν. Ἔκανε τὸ σταυρό του. Ἀσπάσθηκε τὴν εἰκόνα της, βγῆκε ἀπὸτὸ ἐκκλησάκι, πήδησε στ’ ἄλογό του κι ἔφυγε».
.                Διαβάζω γιὰ τον Νότη Μπότσαρη: «Τὸ παλιὸ οἰκογενειακὸ εἰκόνισμα τῆς Παναγίας, ποὺ κρατᾶ τὸνΧριστὸ ἀγκαλιά της, δὲν ἔλειπε ποτέ, ὅπως καὶ τὰ ὅπλα του ἀπὸ σιμά του.  Στοὺς τελευταίους ἀγῶνες τοῦΣουλίου ἐναντίον τοῦ Χουρσίτ, ἔπειτα ἀπὸ κάθε μάχη, ἀπὸ κάθε νίκη, ἀντὶ γιὰ τραγούδια καὶ χορούς, διέταζε συγκέντρωση τὶς ἐκκλησιές, προσευχές, λειτουργίες, παρακλήσεις.

Στὶς τελευταῖες ἡμέρες τοῦ Μεσολογγίου, μιλώντας καὶ γράφοντας εἶχε πάντοτε τὸ ὄνομα τῆς Παναγίας στὸ στόμα του».

 .                       Ἡ περιφημη Καρατάσαινα, γυναίκα καὶ μάνα ἡρώων. Συνελήφθη, κατὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Νάουσας, τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1822 καὶ ὁδηγήθηκε, μαζὶ μὲ πλῆθος αἰχμάλωτα γυναικόπαιδα στὴν Θεσσαλονίκη. Πιέστηκε νὰ ἀλλαξοπιστήσει. Ἀρνήθηκε. «Γι’ αὐτό», γράφει ὁ αὐτόπτης Γάλλος Πουκεβὶλ στὴν ἱστορία του«ἐβύθισαν ἐντὸς σάκκου, τὸν ὁποῖον εἶχαν γεμίσει μὲ ὄφεις, τὴν σύζυγο τοῦ ὁπλαρχηγοῦ Καρατάσου. ὉἈβδοὺλ Λουμποὺτ ἤλπιζεν ὅτι ὁ θάνατός της, θὰ ἐπήρχετο κατόπιν φρικτῶν πόνων καὶ βασάνων. Ἀλλὰ αἱπληγαὶ πλήθους ἐχιδνῶν ἔχυσαν τόσον δηλητήριον εἰς τὰς φλέβας τῆς μάρτυρος, ὥστε περιέπεσεν εἰς λήθαργον καὶ ἀπέθανεν ἀνωδύνως, λυτρωθεῖσα οὕτω τῶν δημίων της, ὑπὲρ τῶν ὁποίων δὲν ἔπαυσεν νὰπροσεύχεται θερμῶς, ἐπικαλουμένη τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας μέχρι τῆς τελευταίας ὥρας. Οὕτως ἀπέθνησκον αἱ χριστιαναὶ γυναῖκες». Ἐδῶ, καὶ δὲν κάνω λάθος, διαβάζουμε συναξάρι νεομάρτυρος.
.                 Ὁ Καραϊσκάκης ἦταν πιστότατος, μὲ ἰδιαίτερο σεβασμὸ στὴν Ἱερὰ Μονὴ Παναγίας τῆς Προυσιώτισσας. Ἀφιέρωσε μάλιστα τὸ ἀσημένιο κάλυμμα στὴν εἰκόνα της μὲ τρία παράσημά του, ἀργυρᾶἀστέρια, εἰς ἔνδειξη εὐγνωμοσύνης. Συγκεκριμένα, ὁ στρατηγὸς ποὺ ταλαιπωροῦνταν ἀπὸ θέρμη (ἑλονοσία), ἔταξε στὴν Παναγιὰ νὰ τοῦ χαρίσει τὴν γιατρειά, ὥστε νὰ συνεχίσει τοὺς ἔνδοξους ἀγῶνες του γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ Γένους καὶ θὰ τὴν ἕντυνε μὲ ἀργυρόχρυσο “πουκάμισο”. Πράγματι, γιατρεύτηκε μὲ θαυματουργικὴ ἐπέμβαση τῆς Παναγίας μας, κατὰ τὴν παραμονή του στὴ Μονή.
.                     Στὴ μάχη τῆς Κλείσοβας στὸ Μεσολόγγι –τοῦ Εὐαγγελισμοῦ στὰ 1826– ἐχθρικὸβόλι σπάζει στὰ δύο τὸ σπαθὶ τοῦ Κίτσου Τζαβέλα, χωρὶς νὰ ἀγγίξει τὸν πολέμαρχο. Ὅλοι τότε εἶπαν πὼς ἦταν θαῦμα τῆς Παναγίας. Κι ὁ Τζαβέλας ἀφήνοντας γιὰ μία στιγμὴ τὴ μάχη, πηγαίνει στὴν ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Τριάδος. Προσκυνᾶ εὐλαβικὰ τὸ εἰκόνισμα τῆς Εὐαγγελίστριας καὶ τῆς ἀφιερώνει τὰ κομμάτια ἀπ’ τὸσπαθί του λέγοντας:
— Παναγιά μου, σήμερα ὅπου σὲ γιορτάζουμε, σοῦ ἀφιερώνω τοῦτο καὶ βόηθα τὰ παλληκάρια νὰ νικήσουμε τὸν ἐχθρό. Ἡ Θεοτόκος ἔστερξε στὴν παράκληση τοῦ Τζαβέλα καὶ τοῦ χάρισε δοξασμένη νίκη.
.                    Καὶ σ’ ὅλους τοὺς μετέπειτα ἐθνικοὺς ἀγῶνες  γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν σκλαβωμένων πατρίδων στὴν Παναγία προστρέχουν οἱ ἀντρειωμένοι ἥρωές μας. «Ἔκαμα χθὲς ἕνα τάμα εἰς τὴν Θεοτόκο Παρθένα, τὴν Πλατυτέρα νὰ βοηθήσει τὴν Μακεδονία μας», γράφει ὁ ἀετὸς τῆς Μακεδονίας, Παῦλος Μελάς, στὴν γυναίκα του Ναταλία.
.                    Τὴν 1η Φεβρουαρίου 1941, δημοσιεύτηκε διάλογος ἑνὸς συντάκτη τοῦ περιοδικοῦ «ΖΩΗ» μὲ τραυματίες πολέμου μὲς στὸ θάλαμο νοσοκομείου: «Ἐκεῖ πάνω, κύριε, ἔχουμε γίνει ἄλλοι ἄνθρωποι. Νὰ τὸ ξέρετε. Νὰτὸ λέτε παντοῦ. Εἴμαστε τὰ παιδιὰ τῆς Παναγίας. Ἡ Μεγαλόχαρη εἶναι μάνα καὶ προστάτιδά μας».
«Μὲ βλέπετε; μᾶς λέει ἕνας νεαρὸς τραυματίας πολεμιστής, ἀπὸ τὸ ἀντικρινὸ κρεβάτι. Ἐγὼ δὲν ἤμουν θρῆσκος. Δὲν πίστευα σὲ θαύματα. Ἡ γριὰ μάνα μου θυμιάτιζε τὰ βραδάκια τὸ εἰκόνισμα τῆς Παναγίας κι ἐγὼ μέσα μου τὴν κορόιδευα. Ἀλλὰ τώρα, ἄν μου τὰ πεῖ ἄλλος αὐτά, θὰ τὸν θεωρήσω ἐχθρό μου. Σᾶς μιλάω ἴσια. Αὐτὰ ποὺ εἶδα ἐκεῖ πάνω στὴν Ἀλβανία, δὲν εἶναι ἕνα θαῦμα, εἶναι χίλια θαύματα. Κάθε ὕψωμα ποὺπαίρνουμε, εἶναι ἕνα θαῦμα. Κάθε μάχη, κάθε ἐξόρμηση δική μας, ἕνα θαῦμα. Κάθε μέρα πολέμου ποὺπερνᾶ, ἕνα μεγάλο θαῦμα. Ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας…». (Μερόπη Σπυροπούλου, «Στὴν ἐποποιΐα τοῦ 1940-41. Μὲ πίστη», ἔκδ. «Ἀρχονταρίκι»).
.                     Σκέφτομαι ἕνας πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος νὰ πήγαινε στὶς παρακλήσεις τῆς Παναγίας, ὄχι μὲτὸ ἀξίωμα, μὲ ἀγήματα καὶ τοὺς τηλεοπτικοὺς δορυφόρους του. Μόνος, ταπεινὰ σὰν τὸν Κολοκοτρώνη καὶ νὰ τὴν παρακαλεῖ γονατιστός. Ἔτσι δὲν γίνονται τὰ νικητήρια θαύματα;

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΜΕ ΦΤΕΡΑ ΙΝΔΙΑΝΩΝ Ο ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μὲ φτερὰ ἰνδιάνων ὁ Πάπας Φραγκίσκος

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .              Ὁ Πάπας Φραγκίσκος ἐπισκέφθηκε τὸν Καναδὰ πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες καὶ φόρεσε παραδοσιακὰ φτερὰ ἡγετῶν αὐτοχθόνων πληθυσμῶν (ἰνδιάνων) τῆς ἐν λόγῳ χώρας. Ἐπίσης φίλησε συμβολικὰ τὸ χέρι ἑνὸς τῶν ἡγετῶν τους. Ἔτσι ἐξέφρασε τὴ μετάνοια καὶ τὴ συγγνώμη τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν γιὰ τὰ ἐγκλήματα ποὺ τέλεσαν μισιονάριοι τοῦ Βατικανοῦ σὲ βάρος ὁμοεθνῶν τους ἀπὸ τὸ 1831 ἕως τὸ 1996.
.              Στὸ διάστημα αὐτὸ ὑπολογίζεται ὅτι 150.000 παιδιὰ αὐτοχθόνων τοῦ Καναδᾶ, κυρίως τῶν φυλῶν Ἰνουὶτ καὶ Μέτις, κακοποιήθηκαν καὶ πολλὰ πέθαναν ἀπὸ τὴν κακομεταχείριση τῶν μισιοναρίων σὲ οἰκοτροφεῖα ποὺ εἶχαν αὐτοὶ ἀνεγείρει μὲ τὴν οἰκονομικὴ στήριξη τοῦ κράτους τοῦ Καναδᾶ. Τὰ παιδιὰ βιαίως ἀποσπῶντο ἀπὸ τὶς οἰκογένειές τους καὶ τὰ ἔβαζαν στὰ οὐσιαστικὰ σωφρονιστικὰ ἱδρύματα, ὅπου οἱ ἐντεταλμένοι τοῦ Βατικανοῦ μὲ βάρβαρες μεθόδους ἐπιδίωκαν νὰἀφαιρέσουν ἀπὸ τὶς ψυχές τους τὴ μητρική τους γλώσσα, τὸν πολιτισμό τους, τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμά τους, γενικὰ τὴν ταυτότητά τους καὶ νὰ τοὺς ἐπιβάλουν τὸν δυτικὸ «προοδευτικὸ» τρόπο ζωῆς…
.              Οἱ συνθῆκες στὰ ἐν λόγῳ οἰκοτροφεῖα ἀπὸ ἄποψη διαβίωσης καὶ ὑγιεινῆς ἦσανἄθλιες γιὰ τὰ παιδιὰ καὶ γι’ αὐτὸ τὰ περισσότερα ὑπέφεραν ἀπὸ ἐπιδημίες καὶ πολλὰ ἀπέθνησκαν. Καὶ σήμερα, ποὺ γράφονται οἱ γραμμὲς αὐτές, κοντὰ στὰ οἰκοτροφεῖα – κολαστήρια ἀνακαλύπτονται ὁμαδικοὶ τάφοι, μὲ ὀστᾶ παιδιῶν ἰνδιάνων τοῦ Καναδᾶ. Ἡ βίαιη ἁρπαγὴ τῶν παιδιῶν ἀπὸ τὶς οἰκογένειές τους καὶ τὸ μὲ βάναυσους τρόπους ξερίζωμα τῆς ταυτότητάς τους θυμίζει στοὺς Ἕλληνες τὸ παιδομάζωμα, ποὺ οἱ Ὀθωμανοὶ ἅρπαζαν τὰ ἑλληνόπουλα, γιὰ νὰ ὁδηγήσουν τὰ μὲν ἀγόρια στὸν γενιτσαρισμό, τὰ δὲ κορίτσια στὰ χαρέμια… Θυμίζει ἀκόμη τὶς ἐποχὲς τῆς Φραγκοκρατίας, ὅταν οἱ μισιονάριοι ἐπιχείρησαν νὰ ξεριζώσουν ἀπὸ τὶς ψυχὲς τῶνἙλλήνων τὴν Πίστη καὶ τὴν ταυτότητά τους καὶ νὰ τοὺς «ἐκσυγχρονίσουν» κάνοντάς τους ὑπηκόους τοῦ Πάπα… Ὁ Πάπας χρόνια ἀρνιόταν νὰ ζητήσει συγγνώμη ἀπὸ τοὺς ἰθαγενεῖς τοῦ Καναδᾶ, ὅμως ἡ σὲ βάρος του παγκόσμια κατακραυγὴ τὸν ὑποχρέωσε νὰ δείξει μὲ ἐπικοινωνιακὸ τρόπο τὴ μετάνοιά του… Τὸ Βατικανὸ πλήττεται γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰ ἀπὸ τὰ σκάνδαλα στελεχῶν του. Προηγήθηκαν οἱ ἀποκαλύψεις περὶ σεξουαλικῆς κακοποίησης ἑκατοντάδων χιλιάδων νέων ἀνθρώπων σὲ πολλὲς χῶρες τοῦ κόσμου.

.              Οἱ ἐγκληματικὲς ἐνέργειες ἀνθρώπων τοῦ Βατικανοῦ φυσικὰ οὐδεμία σχέση ἔχουν μὲ τὸν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ Χριστό. Ἀντίθετα, διαχρονικὰ οἱ μέθοδοί τους συναγωνίζονται  στὴσύλληψη καὶ  ἐφαρμογή τους αὐτὲς τῆς ἄθεης καὶ κοσμικῆς κρατικῆς ἐξουσίας τῆς Δύσης… Χαρακτηριστικὰ ἐνεργειῶν ἀνθρώπων τοῦ Βατικανοῦ εἶναι ἡ ἐπιθετικότητα, ἡ διὰ βιαίων μέσων συντριβὴ τοῦ διαφορετικοῦ, ἡ ἱκανοποίηση τῶν κατώτερων ἐνστίκτων, τὸ δίκαιο τοῦ ἰσχυροῦ. Θυμίζω τὴν Ἱερὰ Ἐξέταση, τὴν καύση στὴν πυρὰ τῶν Σαβοναρόλα, Χούς, Τζιορντάνο Μπροῦνο, Ζὰν ντ᾽ Ἄρκ, τὶς ἀπειλὲς στὸν Γαλιλαῖο, τὸ παπικὸ κράτος, ἕως τὸ 1870, τὸν «Ἴντεξ», ποὺ στὰἀπαγορευμένα ἔργα – βιβλία ἦσαν, μεταξὺ πολλῶν ἄλλων, τῶν Κοπέρνικου, Ντεφόε, Δουμᾶ, πατρὸς καὶ υἱοῦ, Ἐράσμου, Ἀνατὸλ Φράνς, Γκίμπον, Χομπς, Κάντ, Λόκ, Πασκάλ, Ζολά. Νὰθυμίσουμε τὴν ἐπίθεση τῶν Ἰησουιτῶν κατὰ τῶν Ὀρθοδόξων τῆς Πολωνίας καὶ τῆς Οὐκρανίας. Καὶἀπὸ τὸν 15ο-16ο  αἰώνα καὶ τὸν διεφθαρμένο Πάπα Ἀλέξανδρο Ϛ΄ τὸν Βοργία στὸν 20ό αἰώνα μὲὅλα τὰ τραγικὰ ποὺ συνέβησαν  σὲ χιλιάδες παιδιὰ τῶν ρωμαιοκαθολικῶν οἰκοτροφείων, ἕως καὶ σήμερα, μὲ τὰ ὅσα ἀποκαλύφθηκαν στὸν Καναδά..
.                Ἀντίθετα, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πορευόμενη συνοδικὰ δίδει μαρτυρία γιὰ ΧριστὸἘσταυρωμένο καὶ Ἀναστημένο καὶ  ἀμύνεται διὰ τῆς ὁμολογίας καὶ τοῦ μαρτυρίου στὶς ἐπιθέσεις τῶν ποικίλων ἐχθρῶν Της. Ἐπιχειρεῖται ἀπὸ αὐτοὺς ἡ ταύτισή Της μὲ τὴν παπικὴ Ἐκκλησία. Χρησιμοποιοῦνται μεμονωμένες ἄσχετες περιπτώσεις, μεγεθύνονται, καὶ αὐθαιρέτως ταυτίζονται μὲτὰ τραγικὰ ποὺ ἔπραξε τὸ Βατικανό. Παρὰ τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες τῶν ποιμένων της ἡ νοοτροπία καὶ τὰ βιώματά τους εἶναι τελείως διαφορετικὰ ἀπὸ αὐτὰ τῶν παπικῶν.  Ἂν κάποιος ἀπὸ τοὺς ποιμένες Της ζηλέψει τὸν Πάπα καὶ ἐπιζητήσει  νὰ τὸν μιμηθεῖ, πρέπει νὰ ξέρει ὅτι θὰ εἶναι κακὸς μιμητής του καὶ θὰ μείνει στὴν ἱστορία ὡς ἕνας νέος Βησσαρίωνας τῆς Ἐκκλησίας.-   

,

Σχολιάστε

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

 Ὁ ἄνθρωπος πού ξέχασε ὅτι εἶναι ἐπίσκοπος!

 Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

.                     Λέγεται Ἐλπιδοφόρος! Στὸ πρόσωπό του χάνεται κάθε ἐλπίδα χριστιανικῆς παρουσίας. Ὁ κοσμικός του τίτλος: «Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς». Αὐτὸν διάλεξε τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως γιὰ νὰ διαδεχθῆ τὸν σεμνὸ καὶ ἱεροπρεπῆ, τὸν σοφὸ καὶ σεβάσμιο πατέρα Δημήτριο Τρακατέλλη.
.               Δὲν γνωρίζουμε πῶς τὸν δέχεται ἢ τὸν ἀνέχεται ἡ Ἑλληνικὴ ὁμογένεια τῆς Ἀμερικῆς. Ἐκεῖνο πού γνωρίζουμε εἶναι τὰ στοιχεῖα τῆς παρουσίας του στὴν Ἑλλάδα. Γιὰ πρώτη μᾶλλον φορά ἐπισκέφθηκε τὴν Ἀθήνα. Ὄχι βεβαίως γιὰ νὰ ὑποβάλη τὰ σέβη του στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμο (ἐκ τῶν ὑστέρων τὸν ἐπισκέφθηκε), ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐπιβάλη τὶς ἀνώμαλες πεποιθήσεις του μέσα σὲ ὀρθόδοξο Ναό.

      Συγκεκριμένα:

.                   Στὶς 9 Ἰουλίου ἕνα ζευγάρι «γκέϊς» θέλησε νὰ βαπτίση τά… δύο παιδιά τους! Θὰ πῆτε, καὶ δικαιολογημένα, δύο ὁμοφυλόφιλοι, πού συζοῦν σὰν «παντρεμένοι», ποῦ τὰ βρῆκαν τὰ παιδιά; Οἱ πάμπλουτοι ἐπιχειρηματίες Μπούσης καὶ Νούντας ἐξαγοράζουν τὰ πάντα. Καὶ δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ ἐξαγοράσουνκαὶ δύο μωρά; Μὲ τὸν τρόπο πού αὐτοὶ ξέρουν τὰ πῆραν ἀπὸ μία ἢ δύο παρένθετες μητέρες καί τά… υἱοθέτησαν!
.                Τὰ μωρά, σὰν μεγαλώσουν, θὰ ρίξουν κλῆρο, ποιὸν ἀπ᾽ τοὺς δυὸ ἀνωμάλους θὰ λένε «μαμά» καὶ ποιὸν «μπαμπά»!
.                 Τὸ πρωτοφανὲς στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας γεγονὸς θέλησαν οἱ δύο «κροῖσοι» τοῦ πλούτου καὶ τῆς διαστροφῆς νὰ «στολίσουν» καὶ μὲ θρησκευτικὸ μανδύα, καὶ μάλιστα ὀρθόδοξο. Καὶ βρῆκαν ἄνθρωπο νὰ τοὺς ἱκανοποιήση τὴν ἐπιθυμία, δηλαδή, νὰ δεχτῆ νὰ βαφτίση τὰ μωρά, περιουσία δύο ἀκολάστων ἀτόμων. Καὶ αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρος.
.                   Ἡ Ἐκκλησία δὲν βαπτίζει παιδιά, πού «θεωροῦνται» νομιμοποιημένα ἀπό ὁμοφυλόφιλα ζευγάρια. Στοὺς πρώτους αἰῶνες ἡ βάπτισις ἦταν ἡ δωρεὰ γιὰ ὥριμα πρόσωπα, πού σαγηνεύονταν ἀπό τὴν πίστι τοῦ Χριστοῦ, δέχονταν διετῆ τουλάχιστον κατήχησι καὶ ἐνσυνείδητα ὡδηγοῦντο πρὸς τὸ «φώτισμα», πρὸς τὸ βάπτισμα.
.                   Δέχτηκε βέβαια στοὺς μετέπειτα αἰῶνες καὶ τὸν λεγόμενο νηπιοβαπτισμό, ὑπό τρεῖς προϋποθέσεις: Πρῶτον, μεταξύ τῶν γονέων καὶ τῆς Ἐκκλησίας, ἱερὴ θέσι θὰ ἔχη ὁ Λειτουργὸς πού τελεῖ τὴ βάπτισι. Ἡ εὐθύνη του εἶναι μεγάλη στὸ νὰ κατηχηθῆ κατάλληλα τό νεοφώτιστο νήπιο. Δεύτερον, μεταξύ τῶν γονέων καὶ τοῦ νεοφωτίστου, σπουδαία θέσι θά ἔχη ὁ λεγόμενος «ἀνάδοχος». Δὲν κάνουν κουμπαριὲς οἱ χριστιανοί γονεῖς. Ἐμπιστεύονται τὸ βαπτισθὲν νήπιο σὲ πρόσωπο πιστὸ καὶ σοβαρό, ἱκανὸ μὲ τὶς γνώσεις του νὰ κατηχήση τὸ παιδί. Τρίτον, μεταξὺ νεοφωτίστου βρέφους καὶ Ἐκκλησίας στέκουν οἱ εὐσεβεῖς γονεῖς.
.                    Τί ἀπό ὅλα αὐτὰ διαπίστωσε ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος; Δέχτηκε νὰ τελέση βάπτισι δύο βρεφῶν, ἑνὸς ἀγοριοῦ καὶ ἑνὸς κοριτσιοῦ. Καὶ φυσικά τά δύο βρέφη ἐν προκειμένῳ δὲν φταῖνε σὲ τίποτε. Ἐκεῖνος πού φταίει ἐξ ὁλοκλήρου εἶναι ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος. Μέσα σὲ Ναὸ τῆς ἱ. Μητροπόλεως Γλυφάδας, καὶ ἐν μέσῳ χλιδῆς, ἄσεμνης ἐμφανίσεως τῶν πάντων καὶ χαχανητῶν, βάφτισε δύο βρέφη.
.               Σὲ ποιὰ μαμὰ καὶ σὲ ποιὸ μπαμπὰ τὰ παρέδωσε βαφτισμένα; Σὲ ζευγάρι «γκέϊς»! Νὰ κάνουν τί τὰ παιδιὰ οἱ δύο ὁμοφυλόφιλοι; Νὰ τὰ διδάξουν τὴν πίστι μας; Ἤ νὰ τὰ ἐντάξουν καὶ αὐτὰ στὴ νέα «πίστι», στὴ συνομοσπονδία τῶν ΛΟΑΤΚΙ; Καὶ τί στοιχεῖα ἔγραψε ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος στὸ σχετικὸ ἔγγραφο τῆς βαπτίσεως; Στὴ θέσι τῆς μητέρας ποιόν ἔβαλε, τὸν πάμπλουτο Μπούση ἢ τὸν πιὸ πάμπλουτο Ντούντα;
.              Καὶ σὲ ποιό ἀνάδοχο ἐμπιστεύτηκε ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος τὴ χριστιανική κατήχησι καὶ διαπαιδαγώγησι; Γράφτηκε ὅτι ἦσαν ὀκτὼ οἱ «νονοὶ» καί οἱ «νονές», ἰδιαίτερα μάλιστα δύο πάμπλουτες κυρίες, γόνοι μεγαλοεφοπλιστῶν! Αὐτοί, κ. Ἐλπιδοφόρε, θὰ κατηχήσουν τὰ δύο παιδιά;
.              Παίζετε, κύριε ἐγκολπιοφόρε, μὲ τὰ μυστήρια τῆς πίστεως; Ἔχουμε τὴν ἐντύπωσι, ὅτι ἀποδειχτήκατε χειρότερος καί ἀπό δεδηλωμένους ἀθέους. Αὐτοὶ τουλάχιστον οὔτε σὲ ἐκκλησία πηγαίνουν, οὔτε γάμο ἐκκλησιαστικὸ ἔχουν τελέσει, οὔτε τὰ παιδιὰ τους τὰ ἔχουν βαφτίσει. Ἕνα σύμφωνο συμβίωσης ἔχουν ὑπογράψει, καὶ αὐτὸ γιατί τὸ προβλέπει κάποιος νόμος.
.                 Σεῖς τοὺς ξεπεράσατε. Θέλετε νὰ «εὐλογήσετε» μὲ ὀρθόδοξες τελετὲς σατανικὲς συνυπάρξεις! Τί θὰ πῆτε στὸ ποίμνιό σας; Νὰ γίνουν γονεῖς παιδιῶν, ὅταν σεῖς μέσα σέ ἐκκλησία τῆς Βουλιαγμένης εὐλογήσατε ὁμοφυλόφιλους, πού φυσικὰ δὲν μποροῦν νὰ κάνουν παιδιά;
.                    Καί γιατί, κ. Ἐλπιδοφόρε, ἐξαπατήσατε τὸν οἰκεῖο ἐπίσκοπο, τὸν Μητροπολίτη Γλυφάδας π. Ἀντώνιο; Ζητήσατε τυπικὴ ἄδεια γιὰ βάφτισι (ἀορίστως) καὶ παρασύρατε καὶ τὸν ἐφημέριο τοῦ Ναοῦ νὰ συμπράξη στὴ βλάσφημη ἐνέργειά σας, νὰ μαζέψτε μέσα σὲ ὀρθόδοξο Ναὸ τὴν ἀφρόκρεμα τῶν «γκέϊς»! Νὰ ποῦμε «Αἶσχος»; Λίγο εἶναι.
.              Καὶ πῶς σεῖς, διάκονος (ὑποτίθεται) τοῦ φτωχοῦ Ναζωραίου πορευθήκατε μετὰ τὴ «βάπτισι» στὸ πολυτελέστατο ξενοδοχεῖο, μὲ 1000 προσκεκλημένους, μὲ χλιδὴ πρωτοφανῆ, μὲ γύμνια καὶ ξετσιπωσιά, μὲ προσφιλῆ σας τραγουδίστρια; Κυκλοφόρησε ἡ εἴδησις, ὅτι τὸ «πάρτυ», μὲ πρωτοκλασάτο τό πρόσωπό σας, στοίχισε 450.000 εὐρώ! Ἔτσι λοιπὸν εὐλογεῖτε τὴ φρικτὴ σπατάλη!
.               Παναγιώτατε Πατριάρχα Κωνσταντινουπόλεως, ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος ξέχασε ὅτι εἶναι ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας!

Σχολιάστε

ΑΝΑΖΗΤΕΙΤΑΙ ΚΑΘΑΡΣΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἀναζητεῖται κάθαρση στὴν κυπριακὴ τραγωδία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                Ἡ κάθαρση στὴν ἀρχαία τραγωδία εἶναι ἀπαραίτητη, ὄχι μόνο ὡς ἐπικράτηση τῆς ἠθικῆς καὶ τοῦ δικαίου, ποὺ ἱκανοποιεῖ τοὺς θεατὲς – πολίτες τοῦ κλεινοῦ ἄστεως. Συμβάλλει ἐπίσης στὴ διαφύλαξη τῆς Δημοκρατίας διδάσκοντας ὅτι αὐτὴ στηρίζεται στὸ Δίκαιο.
.                Στὴν Κύπρο ἡ χούντα τῶν συνταγματαρχῶν ἔκαμε ἀλλεπάλληλα ἐγκλήματα ἐσχάτης προδοσίας, μὲ κορύφωση τὴν ἀπόπειρα δολοφονίας τοῦ Προέδρου τοῦ ἀνεξαρτήτου κράτους τῆς Κύπρου, Ἀρχιεπισκόπου Μακαρίου καὶ τὴ διάλυση τῆς ἀμύνης τῆς Μεγαλονήσου στὶς βόρειες ἀκτές της, ὥστε ὁ Ἀττίλας νὰ μὴν ἐπιχειρήσει ἀπόβαση, ποὺ θὰ ἦταν ἀνεπιτυχής, ἀλλὰ ἁπλῶς νὰ ἀποβιβαστεῖ…
.                Πέρασαν 48 χρόνια ἀπὸ τὰ τραγικὰ γεγονότα τοῦ 1974 στὴν Κύπρο καὶ κάθαρση δὲν ἔχει ἀκόμη ὑπάρξει. Οἱ πρωταίτιοι καὶ οἱ ἠθικοὶ αὐτουργοὶ τοῦ ἐγκλήματος δὲν ἔχουν ἀκόμη λογοδοτήσει. Οἱ περισσότεροι ἔχουν ἀπέλθει καὶ τοῦ κόσμου τούτου… Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἀκόμη δὲν ἔχει πληροφορηθεῖ πῶς καὶ γιατί συνέβη ἀπὸ τοὺς ἐπίορκους ἀξιωματικούς. Ποιό ἦταν τὸ δέλεαρ ποὺ τοὺς ἔπεισε νὰ ἐγκληματήσουν σὲ βάρος τῆς Πατρίδας τους… Ἀλλὰ ὑπάρχει δέλεαρ ποὺ νὰ ἰσοσταθμίζει τὴν ἐθνικὴ προδοσία τους; Ἀποκλείεται ὁποιαδήποτε δικαιολογία περὶ ἀνοησίας καὶ ἀπειρίας τους…. Ὅλοι ἦσαν τύπου Ἄιχμαν ὑπάλληλοι, ποὺ ἐκτέλεσαν ἐντολές.
.                Πρὸ ἡμερῶν ἡ Πρόεδρος τῆς Κυπριακῆς Βουλῆς κα Ἀννίτα Δημητρίου ἀνακοίνωσε στὰ κυπριακὰ ΜΜΕ ὅτι ὁ Πρόεδρος τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων κ. Κων. Τασούλας τὴν ἐνημέρωσε πὼς ὁ 9ος Τόμος τῶν πρακτικῶν τῆς Ἐξεταστικῆς Ἐπιτροπῆς εἶναι στὸ Ἐθνικὸ Τυπογραφεῖο καὶ πὼς ἀναμένεται ἡ ἔκδοσή του τὸν προσεχῆ Σεπτέμβριο. Ἐκτιμᾶται ὅτι οἱ πρὸς ἔκδοση Τόμοι τῶν πρακτικῶν εἶναι τριάντα καὶ περιέχουν 185 ὑποφακέλους.
.                 Ἡ κοινοβουλευτικὴ ἐξεταστικὴ ἐπιτροπὴ τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων γιὰ τὸ πραξικόπημα στὴν Κύπρο καὶ τὴν ἀπόπειρα δολοφονίας τοῦ Μακαρίου συνεδρίασε ἀπὸ τὸ 1986, δηλαδὴ δώδεκα χρόνια μετὰ τὸ πραξικόπημα, ἕως τὸ 1988. Ἔκτοτε τὰ πρακτικὰ τῶν συνεδριάσεων φυλάσσονται καὶ ἐκδίδονται μὲ πολὺ βραδὺ ρυθμό. Θὰ συμπληρωθοῦν τὰ πενήντα χρόνια ἀπὸ τὸ πραξικόπημα καὶ θὰ ἔχει ἐκδοθεῖ περίπου τὸ ἕνα τρίτο τῶν πρακτικῶν αὐτῶν… Ἐξ ἄλλου οὐδεμία ποινικὴ διαδικασία κινήθηκε στὴν Ἑλλάδα. Στὴν Κύπρο καταδικάστηκε σὲ εἰκοσαετῆ κάθειρξη ὁ διορισμένος ἀπὸ τὴν χούντα, «πρόεδρος» τῶν ὀκτὼ ἡμερῶν Νίκος Σαμψών….
.                Γιὰ σύγκριση οἱ ἐπίορκοι ἀξιωματικοὶ πρωταίτιοι τοῦ πραξικοπήματος τῆς 21ης Ἀπριλίου 1967 δικάστηκαν μόλις ἕνα ἔτος ἀπὸ τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς Δημοκρατίας (28 Ἰουλίου – 29 Αὐγούστου 1975) καὶ καταδικάστηκαν οἱ μὲν τρεῖς κύριοι συντελεστές του σὲ στρατιωτικὴκαθαίρεση καὶ θάνατο, οἱ δὲ πλεῖστοι τῶν ὑπολοίπων σὲ στρατιωτικὴ καθαίρεση καὶ ἰσόβια κάθειρξη. Ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου μετετράπη σὲ ἰσόβια.
.                Ὑποθέσεις γίνονται πολλές, ἡ φαντασία ὀργιάζει καὶ ἡ συνωμοσιολογία ἀνθεῖ περὶ τοῦλόγου του μὴ ταχέος  ἀνοίγματος τοῦ Φακέλου τῆς Κύπρου καὶ τῆς συνεχοῦς ἀναβολῆς τῆς δίκης γιὰ τὴν Κυπριακὴ τραγωδία ἀπὸ ὅλες τὶς ἕως σήμερα ἑλληνικὲς κυβερνήσεις. Στὸν Ἕλληνα πάντως μένει ἡ πικρία πὼς γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰ ἐπικρατεῖ τὸ συμφέρον τοῦ ἰσχυροῦ, ποὺ ἐπιβάλλει σιωπὴ στὸ δίκαιο τοῦ ἀδυνάτου…-

,

Σχολιάστε

OI «ΠΡΕΣΠΕΣ» ΘΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ; (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Οἱ «Πρέσπες» θὰ ἐπαναληφθοῦν στὴ Βουλγαρία;

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                   Σὲ δύσκολη πολιτικὴ κατάσταση βρίσκονται ἡ Σόφια καὶ τὰ Σκόπια. Αἰτία ἡ ἐπίλυση τῶν μεταξύ τους σοβαρῶν ἐθνικῶν καὶ πολιτικῶν διαφορῶν ποὺ ἔχουν ἀνακύψει κατὰ τὴσυζήτηση νὰ ἀρχίσει ἡ διαδικασία ἐντάξεως τῶν Σκοπίων στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Βλέποντας πολιτικοὶ παρατηρητὲς τὴν πίεση ποὺ δέχονται οἱ δύο χῶρες ἀπὸ τὶς λεγόμενες μεγάλες δυνάμεις διερωτῶνται ἂν θὰ ὑπάρξει μία παρόμοια συμφωνία μὲ ἐκείνη τῶν Πρεσπῶν… Δηλαδὴ ἂν καὶ στὴν περίπτωση αὐτὴ ἐπικρατήσει  τὸ συμφέρον ἔναντι τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας…
.                   Ὅπως εἶναι γνωστὸ ἡ Βουλγαρία ἔθεσε βέτο στὴν πορεία ἐντάξεως τῶν Σκοπίων στὴν ΕΕ, μὲ τὸ αἰτιολογικὸ ὅτι πρῶτα πρέπει νὰ ἐπιλυθοῦν οἱ μεταξύ τους διαφορές. Ἤδη ἀπὸ τὸ 2020 ὁτότε συντηρητικὸς πρωθυπουργὸς Μπόικο Μπορίσοφ εἶχε δηλώσει πὼς τῆς ἔνταξης προηγεῖται ἡἐκ μέρους τῶν Σκοπίων ἀναγνώριση τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας, ὅτι οἱ κάτοικοι τῆς χώρας εἶναι στὴν πραγματικότητα Βούλγαροι καὶ ὅτι δὲν ὑπάρχει «μακεδονικὴ γλώσσα», ἀλλὰ αὐτὴ εἶναι μία βουλγαρικὴ διάλεκτος. Σημείωση: Πρὸς ἐθνικὴ ντροπή μας ἡ κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ἀποδέχθηκε στὶς Πρέσπες τὴν ταυτότητα καὶ τὴ γλῶσσα τῶν γειτόνων….
.                    Λίγες ἡμέρες πρὶν ὁλοκληρωθεῖ τὸ ἑξάμηνο τῆς προεδρίας στὴν ΕΕ τῆς Γαλλίας ὁπρόεδρος Μακρὸν ὑπέβαλε στὶς δύο πλευρὲς  συμβιβαστικὴ πρόταση. Αὐτὴ προβλέπει ἡΒουλγαρία νὰ ἄρει τὸ βέτο, μὲ τὴν προϋπόθεση ὅτι τὰ Σκόπια, μὲ τροποποίηση τοῦ Συντάγματός τους, θὰ ἀναγνωρίσουν ὅτι ὑπάρχει βουλγαρικὴ μειονότητα (Σημ.γρ. Ἕως σήμερα τὰ Σκόπια δὲν δέχονται τὴν ὕπαρξή της), καὶ ὅτι ἡ Βουλγαρία θὰ μπορεῖ νὰ  σταματήσει τὴ διαδικασία ἔνταξης, ἐφόσον τὰ Σκόπια δὲν τηρήσουν τὴ συμφωνία.
.                   Στὴ Βουλγαρία πέρασε ἀπὸ τὴ Βουλὴ ἡ πρόταση Μακρόν, ἀλλὰ ταυτόχρονα ἔπεσε ἡκυβέρνηση Πετκόφ, μετὰ ἀπὸ πρόταση δυσπιστίας τῆς ἀντιπολίτευσης… Τὸ κόμμα τοῦ πρ. πρωθυπουργοῦ Μπορίσοφ ψήφισε τὴν πρόταση Μακρόν, ἀλλὰ στὴ συνέχεια καταψήφισε τὴν κυβέρνηση Πετκόφ… Ἡ δημιουργία νέας κυβέρνησης μπορεῖ νὰ ἐπιφέρει ἀλλαγὴ στὴ στάση τῆς Βουλγαρίας ἔναντι τῶν Σκοπίων… Ἐνδεικτικὴ εἶναι ἡ δήλωση τοῦ ὑπὸ ἀποχώρηση πρωθυπουργοῦΠετκόφ, ὅτι «τίποτα στὴ διαδικασία ἔνταξης τῶν Σκοπίων στὴν ΕΕ δὲν μπορεῖ νὰ ἑρμηνευθεῖ ὡςἀναγνώριση τῆς ὕπαρξης μακεδονικῆς γλώσσας»…
.                    Στὰ Σκόπια ἔχουν προκληθεῖ αἱματηρὲς διαδηλώσεις κατὰ τοῦ συμβιβασμοῦ μὲ τὴν Βουλγαρία. Οἱ ἐπιβαλλόμενες ἀλλαγὲς στὸ Σύνταγμα θεωρεῖται ὅτι ἀποτελοῦν ἐνέργειες προδοτικὲς καὶ ὑπονομευτικές τῆς ταυτότητας τῆς χώρας… Ἡ ἐπίσκεψη τῆς Οὔρσουλα φὸν ντὲρ Λάιν στὰ Σκόπια ὄχι μόνο δὲν μετρίασε τὶς διαδηλώσεις ἐναντίον τῆς γαλλικῆς πρότασης, ἀλλὰ τὶςἐνέτεινε. Ἡ πρόεδρος τοῦ Εὐρ. Συμβουλίου γιὰ νὰ ἐξευμενίσει τοὺς Σκοπιανούς (!!) εἶπε στὸΚοινοβούλιό τους τὰ ψέματα ποὺ ἀναγνώρισε ἡ κυβέρνηση Τσίπρα: «Μακεδόνες, ἡ μακεδονικὴγλῶσσα εἶναι δική σας καὶ τὴν σεβόμαστε πλήρως, ὅπως καὶ τὴν ταυτότητά σας…». Ἡ πρόταση Μακρὸν πέρασε ἀπὸ τὸ Σκοπιανὸ Κοινοβούλιο, ἀλλὰ οἱ ἀλλαγὲς στὸ Σύνταγμα χρειάζονται τὰ δύο τρίτα τῶν ψήφων… Τότε δὲν ἀποκλείεται νὰ ἐπαναληφθοῦν οἱ ντροπιαστικὲς σκηνές, ποὺσυνέβησαν γιὰ νὰ περάσει ἡ συμφωνία τῶν Σκοπίων…- 

,

Σχολιάστε