ΕΙΚΟΝΑ καὶ ΟΜΟΙΩΣΗ

Ἀρχιμ. Ζαχαρία Ζάχαρου
«Ἄνθρωπος, ὁ στόχος τοῦ Θεοῦ»
(Ἡ ὑποστατικὴ ἀρχὴ στὸν Ἅγιο Σιλουανὸ καὶ στὸν Γέροντα Σωφρόνιο)
ἔκδ. Ἱ. Σταυροπηγιακῆς Μονῆς Τ. Προδρόμου
Ἔσσεξ Ἀγγλίας, 2019, σελ.164-165

ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

.                 Ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο «κατ’ εἰκόνα» Του. Ἡ εἰκόνα εἶναι ὅ,τι λαμβάνουμε ἀπὸ τὸν Θεό. Αὐτὴ μᾶς καθιστᾶ ἐλεύθερα καὶ λογικὰ ὄντα μὲ τὴ δυνατότητα νὰ Τὸν γνωρίσουμε. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς ὁμιλίες του λέει ὅτι, ἐπειδὴ φέρουμε ἔμφυτη τὴν εἰκόνα αὐτή, εἴμαστε πλασμένοι νὰ δεχθοῦμε τὸν εὐαγγελικὸ λόγο Του. Ὁ Θεὸς δημιούργησε τὸν ἄνθρωπο ἐν ὄψει τῆς ἐπερχόμενης εὐαγγελικῆς ἀποκαλύψεώς Του. Δηλαδὴ τὸν δημιούργησε κατὰ τὴν εἰκόνα Του μὲ τὴ δυνατότητα νὰ ἀσπασθεῖ την εὐαγγελικὴ ἀποκάλυψη, τὴν ἔλευση τοῦ Κυρίου. 
.                   Συνεπῶς, ἡ εἰκόνα εἶναι ὅ,τι λάβαμε κατὰ τὴν γέννηση, ἐνῶ ἡ ὁμοίωση εἶναι ὅ,τι ἀποκτοῦμε σὲ συνεργασία μὲ τὸν Θεό. Ἡ ὁμοίωση εἶναι ἡ τελείωσή μας, ἡ χάρη τῆς υἱοθεσίας ποὺ λαμβάνουμε ἀπὸ τὸν Θεό.  Ἡ εἰκόνα μᾶς δίδεται ὡς δυνατότητα, ἡ ὁποία μᾶς διαφοροποιεῖ ἀπὸ κάθε ἄλλο δημιούργημα· ἐνῶ ὅμως φέρουμε μέσα μας τὴ δυνατότητα, τὸν σπόρο, θὰ πρέπει ὁ σπόρος αὐτὸς νὰ ἀνθίσει καὶ νὰ καρποφορήσει. Ἡ ὁμοίωση εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἀνάπτυξη τῆς εἰκόνας, ἡ χάρη τῆς υἱοθεσίας, ἡ κατάσταση τῆς θεώσεως, ἡ πραγμάτωση τῆς ὑποστατικῆς ἀρχῆς. 

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ ΚΑΙ Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ:
Ὁ Εὐγένιος Βούλγαρης καὶ ἡ Μεγάλη Αἰκατερίνη
Γ΄ Μέρος 

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ: Κορυφαῖος δάσκαλος καὶ γνήσιος πατριώτης (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ -2 Ἐπαληθεύονται οἱ στοχασμοί του γιὰ τὴν Τουρκία (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 .                      Ὁ Εὐγένιος Βούλγαρης τὸ 1772 ἦταν στὴν Ἁγία Πετρούπολη καὶ εἶχε τὴν ἐκτίμηση τῆς Τσαρίνας Αἰκατερίνης Β΄ τῆς Μεγάλης. Αὐτὴν τὴν ἐκτίμηση προσπάθησε νὰ ἀξιοποιήσει ὑπὲρ τῆς Πατρίδας, κάτι ποὺ δὲν ἦταν καθόλου εὔκολο. Στὴ Μόσχα καὶ στὸ Κεντρικὸ Κρατικὸ Ἀρχεῖο Παλαιῶν Ἐγγράφων (Φ. 18, ντ. 249, σελ. 14) φυλάσσεται τὸ ἑλληνικὸ κείμενο τῆς σύντομης ὁμιλίας, ποὺ ἔκαμε ὁ Βούλγαρης κατὰ τὴ διάρκεια τῆς πρώτης ἀκρόασης ποὺ τοῦπαραχώρησε ἡ Αὐτοκράτειρα, τὸν Ἰούλιο τοῦ 1772. Σὲ αὐτό, ἀφοῦ ἐξέφρασε τὴ χαρά του γιὰ τὴσυνάντηση, ζήτησε τὴ βοήθειά της, γιὰ νὰ ἀπελευθερωθοῦν οἱ συμπατριῶτες του: «Εἶμαι εὐτυχισμένος, ἐγώ, ὁ τελευταῖος ἀπὸ τοὺς δούλους σου, παμφιλεύσπλαχνη Βασίλισσα! Ἀλλὰὁλοκλήρωσε τὴν εὐημερία μου μὲ τὸ νὰ φέρεις καὶ τὸ λαό μου σὲ μία εὐημεροῦσα κατάσταση. ἩἙλλάδα, μετὰ τὸ Θεό, Παντοδύναμη Αὐτοκράτειρα, σὲ σένα προσβλέπει, ἐσένα ἱκετεύει, σὲ ἐσένα προστρέχει…».
.                      Ἔγραψε πολλὰ ἐπαινετικὰ γιὰ τὴν Αἰκατερίνη, ὄχι πρὸς ἴδιον ὄφελος, ἀλλὰ πρὸςὄφελος τῆς Πατρίδας του. (Βλ. Σχ. Λῆμμα «Εὐγ. Βούλγαρις» εἰς Θρησκ. καὶ Ἠθικὴ Ἐγκυκλοπαιδεία,Ἀθῆναι, 1964, 5ος Τόμος, στήλ.1012). Ὁ ἴδιος οὐδέποτε ζήτησε κάτι ἀπὸ αὐτήν. Ἀντίθετα ἡΑἰκατερίνη ἔκανε τὸ πᾶν νὰ τὸν πείσει νὰ μὴ μείνει Διάκονος, ἀλλὰ νὰ δεχθεῖ τὴν πρόταση τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ καταστεῖ  Ἀρχιεπίσκοπος. Τελικὰ τὸν ἔπεισε: Τὸ 1775 χειροτονήθηκε ἱερομόναχος ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Μόσχας Πλάτωνα καὶ τὸ 1776 ἐξελέγη ἀπὸ τὴ Ρωσικὴ Ἐκκλησία Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Σλαβινίου καὶ Χερσῶνος.
.                      Τὴν εἰς Ἐπίσκοπο χειροτονία τοῦ Εὐγενίου τέλεσαν ὁ κυνηγημένος ἀπὸ τοὺςὈσμανίδες καὶ καταφυγῶν στὴ Ρωσία Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Σεραφεὶμ Β΄, ὁΜητροπολίτης Μόσχας Πλάτων καὶ ἄλλοι Ἀρχιερεῖς. Παροῦσα στὴ χειροτονία  ἡ Αὐτοκράτειρα Αἰκατερίνη. Ἔγραψε σχετικὰ ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Πάριος: «Ἡ μεγάλη κυρία ἐτίμησε τὸ κλέος, τὸσέμνωμα καὶ τὸ ὡς ἀληθῶς ἄκρον ἄωτον τοῦ γένους τῶν Γραικῶν». (Βλ. σχ. Ἀθαν. Γ. Κάρμη«Εὐγένιος Βούλγαρης καὶ οἱ πνευματικὲς ζυμώσεις τοῦ ιη΄ αἰώνα», Ἔκδ. Παρρησία, Ἀθήνα, 2008, σελ. 24). Σημειώνεται ὅτι ὁ Πατριάρχης Σεραφεὶμ Β΄ ἐκτιμοῦσε ἰδιαίτερα τὸ ἐκκλησιαστικὸ ἦθος καὶ τὰ πολλὰ προσόντα τοῦ Εὐγενίου καὶ συνδεόταν μαζί του. Αὐτὸς τὸν εἶχε χειροτονήσει διάκονο καὶτοῦ εἶχε ἀναθέσει τὴ διεύθυνση τῆς Πατριαρχικῆς Ἀκαδημίας.
.                      Ἡ Γερμανικῆς καταγωγῆς Αἰκατερίνη, γεννημένη ὡς πριγκίπισσα τοῦ Anhalt – Zerbst- Bernburg Σοφία Φρειδερίκη Αὐγούστα, παντρεύτηκε τὸ 1745, σὲ ἡλικία 16 ἐτῶν, τὸν ἐπίσης Γερμανὸ Μέγα Δούκα τῆς Ρωσίας Πέτρο, ποὺ ὡς Τσάρος κυβέρνησε τὴ Ρωσία γιὰ λιγότερο ἀπὸ δύο χρόνια (1761-1762). Ὁ ἀλαζονικὸς χαρακτήρας του καὶ τὰ ἐγκληματικά του λάθη σὲ βάρος τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ προκάλεσαν τὴν ἀπὸ συνωμότες, μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Γκριγκόρι Ὀρλώφ, δολοφονία του. Τῆς συνωμοσίας εἶχε γνώση ἡ Αἰκατερίνη, ἡ ὁποία ἀνῆλθε στὸν θρόνο. (Ν. Ζερνὼφ «Οἱ Ρῶσοι καὶ ἡ Ἐκκλησία τους», Ἔκδ. Ἀστέρος, Ἀθῆναι, 1972, σελ. 140).
.                       Ἐπιθυμία τῆς Αἰκατερίνης ἦταν νὰ ἀγαπηθεῖ ἀπὸ τὸν Ρωσικὸ λαὸ καὶ νὰ μείνει στὴν Ἱστορία ὡς ἡ Αὐτοκράτειρα ποὺ ἐπεξέτεινε τὰ σύνορα τῆς Ρωσίας καὶ κυβέρνησε μὲ τὸν «προοδευτικὸ» τρόπο τῆς ἐποχῆς της, τὴν πεφωτισμένη Δεσποτεία. Πρὸς τοῦτο ἀσπάσθηκε τὸ Ὀρθόδοξο δόγμα, δήλωνε μεγάλη ἐχθρά τοῦ Ἰσλάμ, ἐπεξέτεινε τὰ σύνορα τῆς Ρωσίας, σὲ βάρος τῆςὈθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας καὶ τῆς Πολωνίας καὶ συνομιλοῦσε μὲ τοὺς «μοντέρνους» Γάλλους διανοούμενους Βολταῖρο καὶ Ντιντερό.
.                       Ὡς πρὸς τὸν Ἑλληνισμὸ μετὰ τὸν Α΄ Ρωσοτουρκικὸ πόλεμο (1768-1774) καὶ τὰ Ὀρλωφικά, ποὺ εἶχαν τραγικὲς συνέπειες γιὰ τοὺς Ἕλληνες, ἀκολούθησε ὁ Β΄ Ρωσοτουρκικὸς πόλεμος (1787-1792). Σὲ αὐτὸν στὸ πλευρὸ τῆς Αἰκατερίνης ἦταν ὁ αὐτοκράτορας τῆς ΑὐστρίαςἸωσὴφ Β΄. Ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὴν ἀλληλογραφία μεταξὺ αὐτῆς καὶ τοῦ Ἰωσήφ, σκοπός της ἦταν ἡδι᾽ ἀποσπάσεως ἐδαφῶν τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας δημιουργία ἀνεξάρτητου ἑλληνικοῦ κράτους.
.                    Στὴν ἀπὸ 10 Σεπτεμβρίου 1782 ἐπιστολή της πρὸς τὸν Ἰωσὴφ Β΄ ἡ Αἰκατερίνη, τοῦ ἐξέφρασε τὴν ἐμπιστοσύνη της, ὅτι θὰ βοηθήσει, ὥστε «ἡ Εὐρώπη νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὸν ἐχθρὸν τοῦ χριστιανικοῦ ὀνόματος, νὰ ἐκδιωχθεῖ αὐτὸς ἐκ τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ νὰ ἀνιδρυθῆ ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ μοναρχία ἐπὶ τῶν ἐρειπίων τῆς βαρβάρου ὀσμανικῆς κυβερνήσεως, ὑπὸ τὸν ρητὸν ἐκ μέρους μου ὅρον νὰ διατηρήσω τὴν μοναρχίαν ταύτην ὅλως ἀνεξάρτητον τῆς ἐμῆς». Γιὰ τὴ θέση τοῦ Μονάρχου τοῦ ἀνεξάρτητου Ἑλληνικοῦ κράτους προόριζε τὸν νεότερο τῶν ἐγγονῶν της, Κωνσταντῖνο, ὁ ὁποῖος «θὰ παραιτεῖτο πάσης ἀξιώσεως ἐπὶ τῆς ρωσικῆς μοναρχίας». Σύνορα τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους ἡ Αἰκατερίνη προγραμμάτιζε πρὸς τὴν Ρωσία τὸν Εὔξεινο καὶπρὸς τὴν Αὐστρία «τὸ δημιουργηθησόμενο κράτος τῆς Δακίας». (Βλ.σχ. Κων. Παπαρρηγόπουλου «Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους», Ἐκδ. Οἶκ. Ἐλευθερουδάκη. Ἐν Ἀθήναις, 1925, Τόμ. Ε΄, σελ. 204-205).
.                    Ἡ κατάσταση τῆς Εὐρώπης μὲ τὴν ἐπικράτηση τῆς ἐπαναστατικῆς κυβέρνησης στὴ Γαλλία καὶ «ἰδίως τὰ συμφέροντα τῆς Ρωσίας στὰ πολωνικὰ πράγματα» ἔπεισαν τὴν Αἰκατερίνη νὰ συνομολογήσει τὸ 1792 στὸ Ἰάσιο εἰρήνη μὲ τὴν Τουρκία καὶ νὰ διατάξει νὰἐμποδιστεῖ «πᾶν ἑλληνικὸν κίνημα μέχρι νεωτέρας διαταγῆς» (Αὐτ. σελ. 206). Ἔτσι οἱ Λάμπρος Κατσώνης, Ἀνδρέας Ἀνδροῦτσος, πατέρας τοῦ Ὀδυσσέα, καὶ ἄλλοι πολέμαρχοι στεριᾶς καὶθάλασσας ἀφέθηκαν μόνοι νὰ συνεχίσουν τὸν ἀγώνα….
.                    Τὸ 1787 ὁ Εὐγένιος Βούλγαρης παραιτήθηκε τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Σλαβινίου καὶΧερσῶνος καὶ τὸ 1789 ἐξελέγη μέλος τῆς Αὐτοκρατορικῆς Ἀκαδημίας. Τὸ 1802 ἀπεσύρθη στὴΜονὴ Ἁγίου Ἀλεξάνδρου Νέφσκι τῆς Ἁγίας Πετρουπόλεως, στὴν ὁποία, ἕως τὴν κοίμησή του, τὸ1806, ἔζησε ἐν εἰρήνῃ, προσευχῇ καὶ μελέτῃ. Ὁ Βούλγαρης ἔγραψε ἰδιοχείρως τὴν διαθήκη του στὶς 16 Ἀπριλίου 1805, ἕνα χρόνο πρὸ τοῦ θανάτου του. Μὲ αὐτὴν δώρισε στὴ νεοσύστατη ἸονικὴἙπτάνησο Ἡγεμονία πολύτιμα Ἐγκόλπια καὶ Σταυρούς, δῶρα τῆς Αἰκατερίνης καὶ ἄλλων ἡγεμόνων  γιὰ νὰ πωληθοῦν. Ὅλα τὰ ὑπόλοιπα δῶρα ποὺ εἶχε δεχθεῖ (δείγματα, ὅπως γράφει, «τῆς ἐμῆς ἀφροσύνης καὶ ματαιότητος») ζήτησε νὰ πωληθοῦν καὶ νὰ δοθοῦν στοὺς ἐνδεεῖς καὶ πτωχούς, μαζὶμὲ 1.000 ρούβλια, ἀπὸ  τὰ 10.000 ποὺ ὑπῆρχαν στὸ ὄνομά του στὴν Βασιλικὴ Τράπεζα τῆς Πετρουπόλεως. Τὰ ὑπόλοιπα ρούβλια τὰ μοίρασε κυρίως στὴν Ἀθωνικὴ Ἀκαδημία, στὸ σχολεῖο τῆς Πάτμου, στὸν «περίβλεπτο ναὸ τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος Κερκύρας», στὸ Ναὸ τῆς Φανερωμένης Ζακύνθου, στὸν «Ζωοδόχο Ἅγιο Τάφο» καὶ στὴ Μονὴ Σινᾶ.
.                    Στὴν ἐπιτύμβια πλάκα ἐξέφρασε τὴν ἐπιθυμία του νὰ γραφεῖ τὸ ἑξῆς: «Ἦς ὅθεν; Ἐκ γῆς. Νῦν δ’ αὖ εἰς γῆν ὧδ’ ἐπανῆλθον… Καὶ δὴ οὐ βροτός, ἀλλ’ ἑξῆς ἔσομ᾽ ἄμβροτος αἰέν…» (Ἀπὸ ποῦ εἶσαι; Ἀπὸ τὴ Γῆ. Καὶ τώρα πάλι στὴ γῆ ἐπανῆλθα…Καὶ πλέον δὲν εἶμαι θνητός, ἀλλὰ στὸἑξῆς θὰ εἶμαι πάντοτε ἀθάνατος…). (Σημ. Ἡ Διαθήκη τοῦ Βούλγαρη ὑπάρχει στὸ βιβλίο του «Διατριβὴ εὐθανασίας», τὸ ὁποῖο ἐξέδωσαν τὸ 2005 οἱ ἐκδόσεις «Ἑξάντας», σὲ ἐπιμέλεια τῶν καθηγητῶν Γ. Δημολιάτη καὶ Μαν. Γαλανάκη).-

, , ,

Σχολιάστε

O ΟΣΙΟΣ ΑΝΘΙΜΟΣ ὁ ΒΑΓΙΑΝΟΣ ὁ ἐν ΧΙῼ

σιος νθιμος Βαγιάνος ν Χί

15 Φεβρουαρίου

[Ἀντίδοτο στὸ φόβο τοῦ κορωνοϊοῦ!]

ἀπὸ τὸν Κων/νο Ἀθ. Οἰκονόμου δάσκαλο

.                       Ὁ Ὅσιος Ἄνθιμος, κατὰ κόσμο Ἀργύριος Κ. Βαγιάνος, γεννήθηκε τὴν 1η Ἰουλίου 1869 μ.Χ. στὴν περιοχὴ τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ Λιβαδίων Χίου. Οἱ εὐσεβεῖς καὶ ἐνάρετοι γονεῖς του, Κωνσταντῖνος καὶ Ἀργυρῶ, φρόντισαν νὰ τοῦ δώσουν Χριστιανικὴ ἀγωγή. Καὶ ὁ νεαρὸς Ἀργύριος ἔχοντας πνεῦμα σοφίας, ἦταν προορισμένος ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ ἀναδειχθεῖ σκεῦος ἐκλογῆς Του καὶ νὰ γίνει μέγας παιδαγωγὸς εἰς Χριστόν. Γράμματα δὲν ἔμαθε πολλά. Περιορίσθηκε στὶς ἁπλὲς γνώσεις τοῦ δημοτικοῦ σχολείου. Ἔτσι χωρὶς τὴν θύραθεν παιδεία, ἀλλὰ μὲ εὐφυΐα καὶ διεισδυτικότητα στὶς θεῖες ἀναζητήσεις του, ἔχοντας μάλιστα ἔντονη τὴν ἐπιθυμία γιὰ βίο πνευματικό, προχωροῦσε ἀταλάντευτα στὴν κατὰ Χριστὸν ἐνάρετη ζωή.

ΣΤΟ ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ: Ὁ θεῖος ἔρωτας τὸν ὁδηγεῖ στὴν ἀπάρνηση τῆς τύρβης τοῦ κόσμου καὶ στὴ μοναχικὴ πολιτεία, ὅπου καὶ τελικὰ ἔλαμψαν οἱ ἀρετές του. Ἀφορμὴ γιὰ νὰ ἀκολουθήσει τὴν μοναχικὴ ὁδὸ ὑπῆρξε ἡ ἐπίσκεψή του στὴ Σκήτη τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Χίου γιὰ τὴν ἐπισκευὴ ἰδιόκτητης εἰκόνας τῆς Παναγίας. Μὲ αὐτὴ τὴν εἰκόνα ἔκτοτε συνέδεσε ἄρρηκτα ὁλόκληρη τὴν ζωή του. Ἡ Θεοτόκος ἔγινε γιὰ ἐκεῖνον πηγὴ ἀνεξάντλητης δύναμης στοὺς μετέπειτα σκληροὺς ἀγῶνες του, ἀλλὰ καὶ πηγὴ ἀναψύξεως καὶ παραμυθίας. Ὁδηγός του στὸν ἀσκητικὸ βίο ὑπῆρξε ὁ σεβάσμιος Γέροντας τῆς Σκήτης Παχώμιος, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἐκάρη μικρόσχημος μοναχὸς καὶ μετονομάσθηκε Ἄνθιμος. Στὸ κελί του αὐτὸ μὲ ἀδιάλειπτη προσευχὴ καὶ μελέτη τοῦ βίου τῶν μεγάλων ἀσκητῶν ἔπαιρνε δύναμη, ἀλλὰ προκαλοῦσε καὶ τὴ δαιμονιώδη λύσσα τῶν δαιμόνων. Ὁ Ὅσιος ἀγωνιζόταν σκληρὰ καὶ ἀποτελεσματικά, διεξήγαγε πολυμέτωπους ἀλλὰ νικηφόρους ἀγῶνες κατὰ τοῦ πονηροῦ μὲ τὴν πύρινη προσευχὴ καὶ καθημερινὰ ἀνερχόταν τὴν εὐλογημένη κλίμακα τῶν ἀρετῶν καὶ τῆς ἁγιότητας. Σὲ ἡλικία 40 ἐτῶν, τὸ ἔτος 1909, ἐκάρη μεγαλόσχημος μοναχὸς ἀπὸ τὸν διάδοχό του Παχωμίου,Ἱερομόναχο Ἀνδρόνικο.

ΣΤΟ ΑΞΙΩΜΑ ΤΗΣ ΙΕΡΩΣΥΝΗΣ: Ὁ ἐνάρετος ὅμως ἀσκητὴς Ἄνθιμος ἦταν σκεῦος ἐκλογῆς καὶ ἕτοιμος γιὰ τὸ ἀξίωμα τῆς ἱερωσύνης. Καλεῖται λοιπὸν στὸ Ἀδραμύττιο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀπὸ τὸν ἀνάδοχό του Στέφανο Διοματάρη τὴν ἑπόμενη χρονιὰ γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτό. Ἡ χειροτονία τοῦ Ἁγίου δὲν ἦταν κάτι τὸ συνηθισμένο. Στὴν περίπτωσή του εἴχαμε θεία συγκατάθεση ποὺ ἀπεκάλυψαν οἱ θεοσημίες στὴ διάρκεια τῆς χειροτονίας. Σεισμός, ἀστραπές, βροντές, κατακλυσμιαία βροχὴ συμβαίνουν τὴν ἱερὴ ἐκείνη ὥρα. Τὰ κανδήλια τοῦ ναοῦ κινοῦνται, ἐνῶ ἕνα ἀπὸ αὐτὰ καταπίπτει. Μετὰ δὲ τὴ χειροτονία ἐπικρατεῖ γαλήνη, ἠρεμία, χαρὰ Θεοῦ. Ὅσο καιρὸ παρέμενε στὸ Ἀδραμύττιο, ἀκτινοβολοῦσε ἐκθαμβωτικὰ μὲ τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν ἁγιότητά του. Κατόρθωσε μάλιστα ἐκεῖ νὰ θεραπεύσει δαιμονιζόμενο τῆς περιοχῆς, κάτι ποὺ δὲν κατόρθωσαν οἱ συλλειτουργοί του. Αὐτὴ λοιπὸν ἡ πνευματική του ἀκτινοβολία προκάλεσε τὸ πάθος τῆς ἀντιζηλίας τῶν συλλειτουργῶν του.

ΣΤΟΝ ΑΘΩΝΑ: Ἐκεῖνος θέλοντας νὰ τοὺς ἐλευθερώσει ἀπὸ τὸ πάθος αὐτό, ἐγκατέλειψε τὸ Ἀδραμύττιο τὸ 1911 καὶ μετέβη στὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπου τὸν ὑποδέχτηκαν περιχαρεῖς οἱ Ἁγιορεῖτες μοναχοί. Ὑποτάσσεται ἐκεῖ στὸν Γέροντα Παχώμιο καὶ μὲ τὶς ἀδιάλειπτες προσευχὲς καὶ νηστεῖες καὶ μὲ τοὺς σκληροὺς ἀγῶνες του ἀναδεικνύεται, μεγάλος στὴν ἄσκηση καὶ τὴν ἀρετή. Μὲ τὴν σωματικὴ καὶ πνευματική του ὅμως αὐτὴ ἄσκηση ἐξαντλήθηκε καὶ ἀσθένησε. Τότε μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Παχωμίου ἐπιστρέφει στὸ σπίτι του, ὅπου ἐγκαθίσταται γιὰ ἀνάρρωση.

ΣΤΑ ΛΙΒΑΔΙΑ: Ὅμως ὁ Ὅσιος Ἄνθιμος δὲν ἐγκατέλειψε τὴν ἄσκηση. Μόλις ἀποκαταστάθηκε μερικῶς ἡ ὑγεία του, ἀποσύρθηκε σὲ μικρὸ ἀπομονωμένο κελὶ μέσα στὰ πατρικά του κτήματα, στὰ Λιβάδια τῆς Χίου, συνεχίζοντας τοὺς πνευματικούς του ἀγῶνες. Ἐκεῖ μόναζε ἀσκώντας ταυτοχρόνως καὶ τὴν τέχνη τοῦ ὑποδηματοποιοῦ, γιὰ νὰ βοηθᾶ τοὺς φτωχοὺς γονεῖς του καὶ νὰ ἐλεεῖ τοὺς πάσχοντες.

ΙΕΡΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΛΕΠΡΟΚΟΜΕΙΟ: Ὅταν ἐπέστρεψε στὴ χώρα τῆς Χίου, τοποθετήθηκε ὡς ἐφημέριος στὸ Λεπροκομεῖο. Ἐκεῖ ἄνοιξε τὸ νέο στάδιο τῶν ἀρετῶν καὶ τῆς ἀγαθοεργοῦ δράσης του. Ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας Ὑπαπαντῆς ἐπικεντρώνει τὴν ὅλη του εὐεργετικὴ δράση. Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, μὲ τὴν προσευχὴ τοῦ Ἁγίου Ἀνθίμου, ἐπιτελεῖ ἀναρίθμητα θαύματα θεραπείας ἀσθενῶν πολλῶν πιστῶν. Τὸ ἵδρυμα αὐτὸ μὲ τοὺς δυστυχεῖς λεπροὺς καθίσταται ἔτσι πνευματικὸ κέντρο σωματικῆς καὶ πνευματικῆς ὑγείας. Ἡ ὅλη διακονία του στὸ Λεπροκομεῖο καταδεικνύει τὴ βαθύτατη πίστη του καὶ τὴν πολύτιμη προσφορά του. Ἐδῶ φαίνεται καὶ τὸ μεγαλεῖο τοῦ Ἁγίου. Ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος ὡς ἐφημέριος τοῦ ναοῦ συμπαρευρισκόταν, συνέτρωγε καὶ συνομιλοῦσε μὲ τοὺς λεπρούς, τοὺς κοινωνοῦσε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων καὶ μετὰ τὴ Θεία Λειτουργία κατέλυε! [Μὲ τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας, καθαγιάζεται ὁ πιστὸς καὶ ὑγιαίνει, δὲν νοσεῖ, ὅπως πιστεύουν πολλοί, δυστυχῶς, πιστοὶ καὶ διαδίδουν μὲ κάθε τρόπο ὁρισμένα ΜΜΕ, μὲ πρόσχημα τον COVID!].

ΚΤΗΤΩΡ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ: Τότε μέσα σὲ ἐκείνη τὴν ἁγιάζουσα ἀτμόσφαιρα ὁραματίστηκε τὴν ἵδρυση Μονῆς, γιὰ νὰ στεγάσει πρόσφυγες καλόγριες προερχόμενες ἀπὸ τὴν Μικρὰ Ἀσία. Ἔτσι καὶ ἔγινε: Ὑψώνει τὸν μεγαλοπρεπῆ Ἱερὸ Παρθενώνα τῆς Παναγίας Βοηθείας Χίου. Ἀπὸ τότε ἐγκαταστάθηκε στὴ Μονὴ ἀφοσιωμένος στὴν Παναγία καὶ ἐκεῖ μὲ τὴν ἀσκητική του ζωή, τὸ πλῆθος τῶν ἀρετῶν, τὴν ἁγιότητά του καὶ τὴ μεσιτεία τῆς Θεοτόκου ἔλαμψε σὰν ἀστέρας, ἐνῶ ποίμαινε μὲ στοργὴ καὶ ἀγάπη τὸ ποίμνιό του, ἐνίσχυε καὶ παρηγοροῦσε μὲτὸν γλυκὺ καὶ ἁπλό του λόγο καὶ θεράπευε ἀσθενεῖς ποὺ κατέφευγαν κοντά του.

ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΑΝΩ ΜΟΝΕΣ: Μέσα σὲ αὐτὴ τὴ διὰ βίου διακονία, ὥριμος πλέον, πλήρης ἡμερῶν, σὲ ἡλικία 90 ἐτῶν, μὲ ὁσιότητα ποὺ θύμιζε τοὺς μεγάλους ἀσκητὲς τῆς ἐρήμου, τέλεσε τὴν τελευταία Θεία Λειτουργία τὴν 27η Ἰανουαρίου 1960 μ.Χ. καὶ λίγες ἡμέρες μετὰ κοιμήθηκε ἐν εἰρήνῃ.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ:

Ἦχος γ´

Νέον στήριγμα Ὀρθοδοξίας, νεοκόσμητον ἄνθος ἁγνείας, Νικομηδείας Ἀνθίμου συνώνυμος τῶν ἀρετῶν τε ἐκείνου ὁμότροπος, νέων Ὁσίων σφραγίς, καὶ ἀγλάϊσμα, Πάτερ Ἄνθιμε, τῆς Χίου πάσης τὸ καύχημα, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

,

Σχολιάστε

ΑΠΛΟΤΗΤΑ καὶ ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ ΧΑΡΙΣΜΑ Ὁσίου Γέροντος Ἰακώβου τῆς Βίτσας (Χαρ. Μπούσιας)

 

Ἁπλότητα καὶ προφητικὸ χάρισμα
Ὁσίου Γέροντος Ἰακώβου τῆς Βίτσας

Ἀφιέρωμα στὴν μνήμη του, 15 Φεβρουαρίου 

γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
ὁ  Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.                               Ὁ ἁπλός, καλοκάγαθος, ἀπειρόκακος Λειτουργὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, ὁ Ὅσιος Γέροντας π. Ἰάκωβος εἶναι μιὰ σύγχρονη ἁγιασμένη μορφὴ ποὺ κατακόσμησε τὰ τελευταῖα χρόνια τὴν Ἤπειρό μας καὶ ἔφυγε μόλις τὸ 1960 σὲ βαθιὰ γεράματα, γιὰ νὰ διακοσμήσει καὶ τὴ χορεία τῆς θριαμβεύουσας στὸν οὐρανὸ Ἐκκλησίας.
.                               Ὁ Ὅσιος Γέροντας Ἰάκωβος ἦταν ἕνας βιαστὴς τοῦ πνεύματος, ἕνας μοναστὴς τῆς Ἀθωνικῆς πολιτείας, ἕνας σύγχρονος Πατροκοσμᾶς, ἕνα φιλέρημο στρουθίο τῆς ἀρετῆς, ἀπὸ τὰ ἐρημοπούλια τῆς πίστεως, ποὺ χτίζουν τὶς φωλιές τους στὶς ἀπάτητες κορυφὲς τῆς ἀρετῆς, καλλικέλαδο ὡς πρὸς τὴν ἀδιάκοπη  δοξολογία τοῦ Θεοῦ μας. Ὑπῆρξε ὁ Ὅσιος Ἀσκητὴς τοῦ Μοναστηριοῦ τοῦ Προφήτη Ἠλία, στὰ ψηλώματα τῆς Βίτσας τῶν Ζαγοροχωρίων, κοντὰ στὸ μοναδικὸ «πέτρινο δάσος», ὁ πνευματικὸς πατέρας τοῦ νεαροῦ τότε ἐπισκέπτη του μὲ τὴ φλόγα τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἀφιερώσεως στὸν Θεό μας,   τοῦ σημερινοῦ Ὁσίου Παϊσίου, ἡ γνήσια ἐπιβεβαίωση ὅτι ἡ ἁγιότητα εἶναι διαχρονικὸ φαινόμενο καὶ μάλιστα τῶν λόγων τοῦ Ἀποστόλου τῶν ἐθνῶν: «Ὅπου ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία ὑπερεπερίσευσεν ἡ χάρις» (Ῥωμ. ε΄ 20).
.                               Ὁ Γέροντας γεννήθηκε κοντὰ στὸ Ἀργυρόκαστρο τῆς Βορείου Ἠπείρου, στὸ χωριὸ Βοδίνο, μόλις τὸ 1870. Εἶναι ὡς ἐκ τούτου ὁ Ἅγιος τῶν ἡμερῶν μας ποὺ ζοῦσε διαρκῶς  στὰ ὑψηλά. Δὲν ἀναπαυόταν στὰ χαμηλά, ἀφοῦ εἶχε ὑψηλὲς πνευματικὲς ἀνατάσεις καὶ δὲν συμβιβαζόταν μὲ τὴν ζωὴ στὰ χιμαδιὰ τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Ἀνέπνεε τὸν καθαρὸ ἀέρα τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἀφιερώσεως στὸ ἔργο τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῶν ψυχῶν καὶ στὴν θεία ἀγάπη. Προτιμοῦσε τὴν σκληρὴ ζωὴ τῶν στερήσεων καὶ τῶν θλίψεων λέγοντας ὅτι «διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν» (Πράξ. ιδ΄ 22). Κακουχία γι’ αὐτὸν σήμαινε ἀναψυχή. Στέρηση σήμαινε πλουτισμός. Λύπη καὶ πειρασμὸς σήμαινε ἀγαπητικὴ ἐπίσκεψη τοῦ Θεοῦ. Ἤθελε νὰ βιώνει τὴν πτωχεία τοῦ Ἰησοῦ σὲ ὅλο της τὸ μεγαλεῖο. Εἶχε ἐγκαταλείψει τὸν ἑαυτό του στὸ θεῖο ἔλεος καὶ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἀντλοῦσε δύναμη καὶ ὑγεία.
.                               Ἀσκητικός, γλυκύτατος, λαμπερὸς ὁ Γέροντας Ἰάκωβος, μὲ ἁπλᾶ λόγια ἐξηγοῦσε τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο στοὺς πιστούς. Ὁ λόγος του ἦταν βαθειὰ θεολογικός, ἀλλὰ ἀπόλυτα κατανοητὸς καὶ πάντοτε συμβουλευτικός. Γιὰ κάθε πρόβλημα ἔδινε μία λύση, ἡ ὁποία ἦταν πάντοτε ἡ καλύτερη. Ἂν κάποιος ἔκανε σοβαρὴ ἁμαρτία τὸν συμβούλευε πατρικὰ καὶ ἔδειχνε ἰδιαίτερη εὐαισθησία στὴν συκοφαντία, τὴν ὁποία θεωροῦσε μεγάλο ὀλίσθημα μισητὸ ἀπὸ τὸν ἀκατάκριτο Κύριό μας. Αὐτὴ εἶναι διαβολή, ἔλεγε, καὶ εἶναι βέβαιο ὅτι ὁ διάβολος εἶναι ὁ ἐφευρέτης της, ἀφοῦ εἶναι ὁ πατέρας τοῦ ψεύδους.
Ὁ βίος τοῦ π. Ἰακώβου ἦταν στολισμένος μὲ ὅλες τὶς ἀρετές, μὲ καρτερία, σεμνότητα, ἐγκράτεια, ἀγάπη καὶ πρὸ πάντων μὲ τὴν ὑψοποιὸ ταπείνωση. Γι’ αὐτὸ κέρδισε καὶ τὴν Οὐράνια Βασιλεία.
.                               Στὰ χωριὰ ποὺ περιόδευε ἱεραποστολικὰ ὁ Γέροντας διδάσκοντας τὴν εὐσέβεια μαζευόταν ὅλη ἡ γειτονιά, γιὰ νὰ ἀκούσει τὸν ψυχωφελῆ λόγο του. Ὅταν τοῦ πρότειναν νὰ φάει ἐκεῖνος ἔτρωγε μόνο δυὸ κουταλιές, πάντοτε νηστίσιμο, καὶ εὐχαριστοῦσε  τοὺς πάντες. Μιλοῦσε καὶ προφητικὰ λέγοντας: «Μὴ χαίρεστε! Πίσω θὰ ἔρθουν χειρότερες ἡμέρες». Ἐπίσης ἔλεγε: «Θὰ ἔρθει καιρὸς ποὺ ὁ ἕνας δὲν θὰ θέλει νὰ δεῖ τὸν ἄλλον. Θὰ ἀλλάξει ὁ κόσμος. Τὸ μεγάλο ποτάμι δὲν ἦρθε ἀκόμη, πίσω εἶναι. Γι’ αὐτὸ ἐξομολογηθεῖτε, κοινωνεῖστε. Δὲν ξέρουμε τὴν ὥρα μας. Θὰ ἔχετε ὅλα τὰ καλά, ἀλλὰ δὲν θὰ τὰ χαίρεστε»!
.                               Στὰ δύσκολα χρόνια τῆς πείνας καὶ τῆς ἀνέχειας, ἂν ἐξοικονομοῦσε καμμιὰ ὀκᾶ ἀλεύρι ἢ καμμιὰ χούφτα φασόλια, μποροῦσε νὰ πάει καὶ δυὸ ὧρες δρόμο σὲ κάποιο χωριό, γιὰ νὰ τὰ δώσει σὲ φτωχὲς οἰκογένειες. Ὅλα γιὰ τοὺς ἄλλους! Τίποτα δὲν κρατοῦσε γιὰ τὸν ἑαυτό του. Τὰ βράδια, στὴν μικρὴ ἀνάπαυση ποὺ ἔδινε στὸν ἑαυτό του κοιμόταν κατάχαμα πάνω σὲ ἕνα χράμι ἀπὸ γιδόμαλλο μὲ μαξιλάρι μιὰ πέτρα.
.                   Στὸν ἐμφύλιο σπαραγμὸ ποὺ ἔζησε σὲ δυσχείμερα χρόνια τὸν ρωτοῦσαν:
-Γέροντα, πόλεμος γίνεται, φονικὰ βλέπουμε, μὲ ποιόν νὰ πᾶμε;
-Μὲ αὐτὸν ποὺ ἔχει τὸ μικρότερο πειρασμό», ἀπαντοῦσε, χωρὶς νὰ παίρνει θέση.
Στὴν ἀμφίεσή  του ἦταν πάντοτε ταπεινός. Ἔτσι, ὅταν τοῦ ἔδωσαν σὲ ἕνα Ναό, ὅπου πῆγε γιὰ νὰ λειτουργήσει, ὡραῖα ἄμφια μὲ φανταχτερὰ χρώματα χωρὶς νὰ τοὺς προσβάλει ρώτησε:
-Δὲν ὑπάρχουν ἄλλα πιὸ ἁπλά, μὲ πιὸ μουντὰ χρώματα;
Φρονοῦσε καὶ ἔλεγε, ὅτι ὁ Ἱερεὺς εἶναι ὑπηρέτης τοῦ Παμβασιλέως Θεοῦ. Καὶ ὅπως ὁ ὑπηρέτης παρουσιάζεται πάντοτε στὸ Βασιλέα εὐπρεπής, καθαρός, καλοντυμένος καὶ πρόθυμος νὰ τὸν ἐξυπηρετήσει, ἔτσι καὶ ὁ Ἱερεὺς παρουσιάζεται εὐπρεπὴς καὶ ἱεροπρεπὴς στὸ Ἱερὸ Θυσιαστήριο. Δὲν ντύνεται, ὅμως, ὁ ὑπηρέτης μὲ βασιλικὲς φορεσιές. Δὲν μπορεῖ ὁ ὑπηρέτης νὰ ντύνεται μὲ ἀκριβότερα ροῦχα ἀπὸ τὸ ἀφεντικό του. Δὲν τοῦ ταιριάζει ἡ πορφύρα καὶ ὁ βύσσος. Κόσμημά του εἶναι ἡ ἁπλότητα, ἡ καθαριότητα, ἡ σεμνότητα. Τὰ πολύτιμα κοσμήματα καὶ ἐνδύματα τὰ φυλάει γιὰ τὴν ἀθάνατη ψυχή του, αὐτὴ ποὺ θὰ μετέχει τοῦ οὐρανίου Μεγάλου Δείπνου.
.                               Ἀφοῦ σώθηκε ἀπὸ νάρκες καὶ πολλοὺς ὁρατοὺς καὶ ἀοράτους ἐχθροὺς μὲ τὴ Θεία συνέργεια καὶ μὲ θαυμαστοὺς τρόπους ποὺ μόνο σὲ Ἁγίους συμβαίνουν, ὁ Ὅσιος π. Ἰάκωβος κοιμήθηκε τὶς 15 Φεβρουαρίου τοῦ 1960 ἥσυχα καὶ Ἄγγελοι Κυρίου παρέλαβαν τὴν μακαρία του ψυχή, γιὰ νὰ τὴν μεταφέρουν στὸ θρόνο τοῦ Ἐσφαγμένου Ἀρνίου. Ἦταν ἡμέρα νίκης, ἡμέρα λυτρωμοῦ, ἡμέρα θριάμβου, γιὰ τὸ Γέροντα, ποὺ ἔσπαγε τὸ φράγμα τῆς ὕλης καὶ πορευόταν στὴν ἀφθαρσία, στὴν αἰωνιότητα, κοντὰ στὸ Χριστό μας.
.                      Στὴν ἐκταφὴ τῶν λειψάνων του βρῆκαν ἕνα λουλούδι στὸ κεφάλι του. Πῶς νὰ μὴν ἀνθήσει λουλούδι, ὅταν ὁ ἴδιος ἦταν τὸ ρόδο τῆς ἀσκητικῆς ζωῆς, τὸ κρίνο τῆς ἱεραποστολικῆ δράσεως καὶ τὸ ζουμπούλι τῆς ψυχικῆς κενώσεως στὶς ἀνάγκες τῶν συνανθρώπων του; Τὸ ἄνθισμα τοῦ λουλουδιοῦ ἔδειχνε τὴν εὐαρέσκεια τοῦ οὐρανοῦ στοὺς ἀγῶνες τοῦ Γέροντος Ἰακώβου.

 

 

 

 

,

Σχολιάστε

«Η ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ ΠΡΟΧΩΡΕΙ. Η ΚΑΤΑΡΑ τῆς ΣΥΓΧΥΣΕΩΣ»

Ἅγιον Ὄρος καὶ δρόμοι

Ἀρχιμ. Βασιλείου [Γοντικάκη]

περιοδικὸ “Ὁ  Ὅσιος Γρηγόριος” τ. 4, 1979

Παραθέτουμε ἕνα παλαιὸ κείμενο τοῦ π. Βασιλείου Γοντικάκη
-ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν Καθηγουμένου τῶν μονῶν Σταυρονικήτα καὶ Ἰβήρων τοῦ Ἁγίου Ὄρους-
τοῦ 1979, ποὺ σαράντα καὶ πλέον χρόνια μετά, διδάσκει καὶ προβληματίζει 
(ἱστολ. «Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ»)

ΠΗΓΗ: «Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ»

 * * *

.                         Τὸ θέμα τῆς διανοίξεως ἀρτηριακῶν ὁδῶν εἰς τὸ Ἅγιον  Ὄρος διὰ τὴν σύνδεσιν τῶν Ἱερῶν Μονῶν μεταξύ των καὶ μὲ τὰς Καρυὰς καὶ τὴν Δάφνην ἀπασχολεῖ τελευταίως τὸ Ἅγιον  Ὄρος.
.                         Ἡ Ἱερὰ Μονή μας κατ’ ἐπανάληψιν ὑπεστήριξεν ὅτι ἡ διάνοιξις ἀρτηριακῶν ὁδῶν θὰ καταστρέψη τὸν ἡσυχαστικὸν χαρακτήρα τοῦ Ἱεροῦ Τόπου, θὰ διευκολύνη τὴν εἴσοδον τοῦ τουρισμοῦ καὶ τοῦ κόσμου καὶ θὰ συντελέση εἰς τὴν καταστροφὴν τοῦ τελευταίου μοναστικοῦ κέντρου τῆς Ὀρθοδοξίας.
.                         Εὐχαρίστως δημοσιεύομεν ἐμπεριστατωμένον ὑπόμνημα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυρονικήτα πρὸς τὴν Ἔκτακτον Διπλὴν Ἱερὰν Σύναξιν, τοῦ παρελθόντος Ἀπριλίου, εἰς τὸ ὁποῖον τὸ κρισιμώτατον αὐτὸ ζήτημα ἐξετάζεται ἐν σχέσει μὲ τὴν γενικωτέραν πνευματικὴν κρίσιν ποὺ ἀντιμετωπίζομεν.

* * *

.                         Εἰς τὰ θέματα τῆς προσεχοῦς Διπλῆς Ἱερᾶς Συνάξεως, ὡς ἤδη ἐπληροφορήθημεν, ἅγιοι Πατέρες καὶ ἀδελφοί, συμπεριλαμβάνεται πάλιν τὸ θέμα τῶν δρόμων καὶ τῆς διακινήσεως τῶν ὀχημάτων, τὸ ὁποῖον ἐρρυθμίσθη κατὰ τὴν Ἔκτακτον Διπλὴν Ἱερὰν Σύναξιν Αὐγούστου.
.                         Γνωρίζομεν ὅλοι ὅτι ἡ ἀπόφασις αὐτὴ δὲν ἐξετελέσθη, παρ’ ὅλον ὅτι ἐλήφθη μετὰ ἀπὸ τόσας ἀναβολάς,, κατόπιν τόσων συζητήσεων καὶ ἀφορᾶ εἰς ἕνα τόσον σημαντικὸν θέμα διὰ τὸν Ἱερὸν ἠμῶν Τόπον.
.                         Νὰ μείνωμεν ἀδρανεῖς, νὰ παραθεωρήσωμεν αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἔγινε καὶ νὰ προχωρήσωμεν, ὡς νὰ μὴ ἔχει συμβῆ τίποτε, δὲν νομίζομεν ὅτι εἶναι σοβαρόν. Πολὺ περισσότερον σήμερον, ὅταν γνωρίζομεν τί τεκταίνεται ὁ πονηρὸς γύρω μας, πόσαι δυνάμεις ἀγωνίζονται νὰ ἐπεκτείνουν τὴν κυριαρχίαν των εἰς τὸν ἅγιον Τόπον μας. Καὶ ὅταν βλέπωμεν τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια τῆς Παραδόσεώς μας νὰ ἀγνοοῦνται καὶ νὰ ἐκποιοῦνται ἀντὶ πινακίου φακῆς.

***

.                         Καὶ ἐρωτῶμεν: Ἡ ἡγεσία τῆς χώρας μας γνωρίζει τί εἶναι ὀρθόδοξος Παράδοσις καὶ ποίαν βαθείαν σχέσιν ἔχει μὲ τὴν ψυχὴν τοῦ λαοῦ μας; Ἀντιλαμβάνεται ὅτι μόνον δι’ αὐτῆς δυνάμεθα νὰ ὁρίσωμεν τὸν ἑαυτόν μας, νὰ κατοχυρώσωμεν τὴν ἐλευθερίαν μας καὶ νὰ ἑξασφαλίσωμεν τὴν ἐπιβίωσίν μας; Ἔχει συνείδησιν ὅτι ἐάν, ὡς Νεοέλληνες, ἔχωμεν κάτι ἀληθινόν, αὐθεντικὸν καὶ αὐθόρμητον, τὸ ὁποῖον μᾶς βοηθεῖ νὰ γνωρίσωμεν τὸ παρελθόν μας καὶ ρίπτει φῶς εἰς τὸν δρόμον τοῦ μέλλοντος, αὐτὸ εἶναι τὸ τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας;
Δὲν νομίζομεν.
.                         Πολιτιστικῶς στρεφόμεθα ἄνευ ὅρων, ὡς ἀδαεῖς, πρὸς τὴν Δύσιν. Μεγάλη Ἰδέα μας ἔγινε ἡ κοινὴ ἀγορά. Ὁ εὐρωπαϊκὸς οὐμανισμὸς μᾶς ζαλίζει. Ἡ ἀνεδαφικότης μᾶς μαστίζει.
.                         Χαρακτηριστικά μας: Ἐπιδιώξεις εἰς τὴν ἐπιφάνειαν. Ὁρολογίαι ξέναι πρὸς τὴν Παράδοσίν μας. Περιεχόμενον ἀλλότριον πρὸς τὸ ἦθος τοῦ λειτουργημένου λαοῦ μας.
.                         Δὲν παρουσιάζεται ἁπλῶς ἀλλαγὴ κατευθύνσεως, ἀλλὰ ἀποπροσανατολισμός, σύγχυσις κριτηρίων, ἀπώλεια συνειδήσεως τοῦ τί εἴμεθα. Κατακόρυφος πτῶσις τῆς στάθμης τῆς Παραδοσιακῆς μας Παιδείας. Ἐκβαρβαρισμός.
.                         Ἀπὸ τὴν θρησκευτικὴν ἀδιαφορίαν προχωροῦμεν εἰς μίαν ἐπίμονον ἀντεκκλησιαστικὴν πολιτικὴν καὶ συστηματικὴν προσπάθειαν γελοιοποιήσεως τῆς Ἐκκλησίας, καταρρακώσεως τοῦ κύρους της. Καὶ δὲν ἀντιλαμβανόμεθα ποιὸν πλήττομεν δι’ ὅλου αὐτοῦ τοῦ μένους μας.
.                         Ἡ ἀρρώστεια προχωρεῖ. Ὁ Ὀρθόδοξος ἀποχρωματισμὸς ἐπεκτείνεται διαρκῶς.
.                         Ὁ ἀνώτατος ἄρχων τῆς χώρας μας διὰ τοῦ μηνύματός του ἐπὶ τῇ θείᾳ Ἐπιφανείᾳ καὶ τῷ νέω ἔτει ἁπλῶς μᾶς ἀναγγέλλει ὅτι γινόμεθα μέλος τῆς κοινῆς ἀγορᾶς.
.                         Ἀθεϊστικαὶ προπαγάνδαι δροῦν πυρετωδῶς εἰς τὰ σχολεῖα. Οἰκουμενιστικαὶ ἐπιπολαιότητες διατυποῦνται ἀπὸ στόματος ὀρθοδόξων ἀρχιερέων.
.                         Ἀπειλεῖται ἡ γνησιότης τῆς πίστεώς μας. Ἡ ἀγωγὴ τῶν νέων μας, ἡ ἐδαφικὴ ἀκεραιότης τῆς χώρας μας.
.                         Εὑρισκόμεθα εἰς χῶρον σεισμογενῆ καὶ εἰς ἐποχὴν κρίσιμον.
.                         Ἐπιβουλαὶ ἐξ ἀνατολῆς καὶ ἀμφίβολοι ἐξελίξεις ἐκ τοῦ βορρᾶ.
.                         Ὁ ἐχθρὸς δὲν εὑρίσκεται πρὸ τῶν θυρῶν, ἤδη ἔχει εἰσέλθει εἰς τὰ ἐνδότερα.
.                         Οἱ χιλιασταὶ ἐπιδιώκουν καὶ ἐπιτυγχάνουν τὴν στρατιωτικήν των σχεδὸν ἀπαλλαγήν.
.                        Οἱ Ἑβραῖοι ζητοῦν καὶ κατορθώνουν νὰ κατεβάσουν τὰς εἰκόνας ἀπὸ τὰ λεωφορεῖα.
.                         Ὀνομάζομεν τὸ 1979 ἔτος Παραδόσεως καὶ ὁ καθεὶς πασχίζει νὰ ἀφαιρέση ἀκρογωνιαίους λίθους ἀπὸ τὴν παράδοσιν.
.                         Νομιμοποιοῦνται φόνοι ἀθώων ὑπάρξεων διὰ τῶν ἀμβλώσεων. Ἀπειλοῦνται καὶ διαλύονται οἰκογένειαι δι’ αὐτομάτων διαζυγίων. Πράγματα τὰ ὁποῖα δὲν πράττουν οὔτε ἔθνη τῆς Δύσεως, τὰ ὁποῖα θαυμάζομεν.
.                         Δὲν πρόκειται περὶ ὑπονοιῶν διὰ μελλοντικοὺς κινδύνους, ἀλλὰ περὶ λύμης, ἡ ὁποία ἔχει ἐνσκήψει καὶ κατατρώγει τὸ σῶμα τῆς ἀντοχῆς τοῦ λαοῦ μας.
.                         Τί νὰ πράξωμεν λοιπόν; Νὰ καταληφθῶμεν ἀπὸ πανικόν; Ἀσφαλῶς ὄχι. Μόνο δι’ ἐπιπολαίους ἐνεργείας δὲν εἶναι καιρὸς εἰς μίαν τοιαύτην ὄντως ἐμπόλεμον περίοδον.
.                         Ἐν ὄψει ὅλης αὐτῆς τῆς περιβαλλούσης ἡμᾶς πραγματικότητος καὶ ἐντὸς ἑνὸς πνεύματος, τὸ ὁποῖον δίδει τὸ πρωτεῖον εἰς τὴν πνευματικὴν ὑπόστασιν τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἐλήφθησαν αἱ ἀποφάσεις τῆς παρελθούσης ΕΔΙΣ.
.                         Μήπως δὲν διετυπώθησαν ὑπὸ τῆς πλειοψηφίας τῶν ἁγίων ἀντιπροσώπων ὄλαι αὐταὶ αἱ ἀπόψεις;
.                         Μήπως ἐξέλιπον οἱ κίνδυνοι, τοὺς ὁποίους ἀναφέραμεν; Ἢ μήπως ἔχασε τὸ Ἅγιον  Ὄρος τὴν μοναδικήν του ἀξίαν;
.                         Τότε πρὸς τί νὰ ἐπανερχώμεθα εἰς τὰ αὐτά;
.                         Μήπως ἐλπίζει κανεὶς ὅτι πρόκειται νὰ μᾶς πείση διὰ νὰ ἐνδώσωμεν καὶ νὰ παραδώσωμεν τὸ Ὄρος εἰς τὸν ἐχθρόν, χάριν τῆς ἀνέσεως τῶν εὐκόλων διακινήσεων;
.                         Ἐξακολουθοῦμεν νὰ πιστεύωμεν ὅτι ὅσα παρεχώρησεν ἡ παρελθοῦσα ΕΔΙΣ διὰ τοὺς δρόμους καὶ τὰ ὀχήματα, εἶναι πολὺ περισσότερα τῶν ὅσων ἐπιτρέπουν οἱ δύσκολοι καιροί μας· καλύπτουν πλήρως τὰς ἀνάγκας μας. Καὶ δὲν θὰ πρέπη νὰ κάνωμεν καμμίαν ὑποχώρησιν, ἐφ’ ὅσον θέτωμεν τὸ Ἅγιον Ὄρος  ὑπεράνω τῶν ὁποιωνδήποτε ὑλικῶν μας ἀνέσεων.
.                         Τὸ Ἅγιον  Ὄρος ἀποτελεῖ τὴν κιβωτὸν τῶν παραδόσεων τοῦ Γένους καὶ τῆς πίστεώς μας. Καὶ τὸ φυτώριον τῶν ἀμαράντων ἐλπίδων μας.
.                         Αὐτὸ ποὺ ἔχει σημασίαν δι’ ὁλόκληρον τὸν κόσμον – καὶ διὰ τὸ ὁποῖον ἀνθρωπίνως οἱ Ἁγιορεῖται εἴμεθα οἱ ἀπολύτως ὑπεύθυνοι – εἶναι νὰ διατηρηθῆ τὸ Ὄρος ἅγιον.
.                         Ἡ παρακαταθήκη, ἡ ὁποία ἐδόθη εἰς τὰς χεῖρας μας, ὅπως δίδεται ὁ ἅγιος Ἄρτος εἰς τὰς χεῖρας τοῦ χειροτονουμένου ἱερέως, εἶναι τὸ Ἅγιον  Ὄρος. Αὐτὸ θὰ μᾶς ζητηθῆ ἀπὸ τὸν Κύριον τὴν ἡμέρα ἐκείνη.
.                         Ὅλον τὸ χρέος τῆς ζωῆς μας ἀνακεφαλαιοῦται εἰς τὸ νὰ εἴμεθα ἁγιορεῖται καὶ μόνον. Δι’ αὐτοῦ τοῦ γεγονότος ποιοῦμεν τὰ πάντα ὀρθῶς: Προσευχόμεθα, ἀγαπῶμεν, κηρύττομεν, ὁμολογοῦμεν τὴν πίστιν μας.
.                         Σκοπός μας δὲν εἶναι τὸ πῶς θὰ διευκολυνθῶμεν εἰς τὸ ἅγιον σῶμα του, ἀλλὰ τὸ πῶς οἰκονομοῦντες καὶ τὰς ὑλικάς μας ἀνάγκας, δὲν θὰ ἀλλοιώνωμεν τὸν χαρακτήρα τοῦ Ὄρους, ἀλλὰ θὰ ἀναδεικνύωμεν τὸ ἦθος του καὶ θὰ πιστοποιοῦμεν τὴν γνησιότητα τῆς ἁγιορειτικῆς μας ἰδιότητος.
.                         Οἱαδήποτε ἀτομικὰ σχέδια καὶ προγράμματα ἐν Ἁγίῳ Ὄρει, ὡς καταλύοντα τὸν θεσμόν, τὴν μορφὴν καὶ τὴν ἁγιότητα τοῦ τόπου εἶναι ἀπαράδεκτα.
.                         Ἐδῶ λαμβάνομεν ἀγωγήν, δὲν δίδομεν. Συμμορφούμεθα μὲ τὴν ἱεροπρέπειαν καὶ τὴν ὑψηλὴ εὐγένειαν τοῦ Τόπου, δὲν αὐτοσχεδιάζομεν.
.                         Ὑποτασσόμενοι ἑκουσίως εἰς τὸ πνεῦμα τῆς Παραδόσεως τοῦ Ἁγίου Ὅρους, ἐπιτυγχάνομεν τὴν ἀληθινήν μας ἐλευθερίαν. Καὶ βαπτιζόμενοι εἰς τὴν ἡσυχίαν του, δυνάμεθα γονίμως νὰ δράσωμεν.
.                         Οὐδενὸς ἡ ἁγιότης ἀποκεκομμένη ἀπὸ τὸ ἦθος τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἡ σοφία του μεμονωμένη ἢ ὁ κόπος του αὐτοβούλως προσανατολιζόμενος δύναται νὰ προσφέρη κάτι γνήσιον εἰς τὸν ἑαυτόν του καὶ εἰς τοὺς ἄλλους.
.                         Παίρνει νόημα ὁ λόγος μας, πλοῦτον ἡ πτωχεία μας. Καὶ ἡμεῖς οἱ ἀδύνατοι τὰ πάντα ἰσχύομεν ὄντες συνδεδεμένοι μετὰ τοῦ ζῶντος Ἁγίου Ὄρους – τὴν κοινωνίαν τῶν ὁσίων του καὶ τὴν ἁγιότητα τοῦ σώματός του. Ἐνταῦθα πραγματοποιεῖται τὸ προφητικόν: “Ἀλεῖται ὡς ἔλαφος ὁ χωλός, τρανὴ δὲ ἔσται γλῶσσα μογιλάλων”.
.                         Ἐὰν ἀντιθέτως δι᾽ ἐπιπολαίων ἐπεμβάσεων ἑξαρθρώνωμεν τὴν ἀρχιτεκτονικὴν τοῦ πνευματικοῦ καὶ ἀχειροποιήτου τούτου ναοῦ, ποὺ εἶναι τὸ Ἅγιον  Ὄρος, καὶ ταυτοχρόνως ἰσχυριζώμεθα ὅτι κάνομεν πνευματικὴν ζωὴν εἰς αὐτό, ἁπλῶς προδίδομεν τὴν κεκρυμμένην ὕπαρξιν μίας σχιζοφρενοῦς εἰκονοκλαστικῆς διαθέσεως.
.                         Ὁλόκληρον τὸ Ἅγιον  Ὄρος εἶναι οὐρανὸς ἐπίγειος, εἰκὼν τῆς ἀχειροποιήτου σκηνῆς.
.                         Εἶναι γέννημα τῆς ὀρθοδόξου εὐσεβείας καὶ μόρφωμα ἐμπειριῶν τῶν θεοφόρων ὁσίων μας.
.                         Τὸ ἐπλαστούργησεν ἡ “οὐρανώσασα τὸ γεῶδες ἡμῶν φύραμα” θεομητορικὴ στοργή. Τὸ συνετήρησεν ἡ χάρις τῶν τεταπεινωμένων οἰκητόρων του.
.                         Εἶναι μία φανέρωσις τοῦ ἀκτίστου καὶ ἀϊδίου κάλλους εἰς τὸν κτιστὸν κόσμον καὶ τὴν διοργάνωσιν τῆς προσκαίρου ζωῆς μας.
.                         Διὰ τοῦτον τὸν λόγον μόνη ἡ μορφὴ καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ὄρους ὁδηγεῖ ἀπλανῶς εἰς τὸν Ἀσχημάτιστον καὶ Ἀνείκαστον.
.                         Ἡ ἀκίνητος στάσις τῶν σκηνωμάτων του κινεῖ εἰς δοξολογίαν ἀέναον
.                         Ἡ σιγὴ καὶ ἡ ὕπαρξίς του μυσταγωγεῖ εἰς τὰ ὑπὲρ λόγον καὶ ἔννοιαν.
.                         Ἡ ἐνταῦθα παραμονὴ γίνεται πνευματικὴ αὔξησις, ἡ ὁδοιπορία προσευχή, ὁ κόπος ἀνάπαυσις, ἡ ἡσυχία ἀγγελικὸς ὕμνος.
.                         Ὁ Θεάνθρωπος Κύριος καὶ ἡ Θεοτόκος Μήτηρ Του εἶναι ὁ φωτισμὸς καὶ ὁ ἁγιασμὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων τῶν οἰκητόρων τοῦ “Περιβολιοῦ τῆς Παναγίας”.
.                         Δι᾽ αὐτὸ δὲν εἶναι ἄλλη ἡ ζωή μας καὶ ἄλλη ἡ ὁμολογία τῆς πίστεώς μας.
.                          Δὲν εἶναι ἄλλος ὁ ἀγὼν διὰ τὴν σωτηρίαν τῆς ψυχῆς μας καὶ ἄλλη ἡ προσπάθεια νὰ διατηρήσωμεν τὸ Ὄρος ἅγιον.
.                         Τὰ πάντα ἐδῶ πράττονται ἑνιαίως καὶ ὁδηγοῦν εἰς θεοειδῆ κατάπαυσιν. Ρυθμίζονται θεανθρωπίνως καὶ συνυπάρχουν περιχωρούμενα.
.                 Αὐτὸ ὑπογραμμίζει καὶ ἡ πατερικὴ ρῆσις: “Μοναχοὺς ὀνομάζομεν ἐκ τῆς τοῦ Θεοῦ καθαρᾶς ὑπηρεσίας… καὶ τῆς ἀμερίστου καὶ ἑνιαίας ζωῆς ὡς ἑνοποιούσης αὐτούς… εἰς θεοειδῆ μονάδα” (Ἅγιος Διονύσιος Ἀρεοπαγίτης).
.                         Ἡ ἐλευθερία ἐν τῷ αὐτῷ Πνεύματι ὅλων τῶν μοναστῶν εἰς Μονάς, Σκήτας καὶ Κελλία μᾶς ἑνοποιεῖ. Καὶ ὁ σεβασμὸς εἰς τὴν Παράδοσιν καὶ τὴν μορφὴν τοῦ Ἱεροῦ ἡμῶν Τόπου μᾶς χαρίζει τὴν ὄντως ἐλευθερίαν καὶ ἀγωγήν.
.               Ἀγωνιζόμενοι ἠρέμως καὶ ἐνσυνειδήτως διὰ τὴν σωτηρίαν τοῦ Ὄρους, ὀλίγα πράττομεν καὶ πολλὰ γίνονται ἀπὸ τὸν Κύριον καὶ τὴν Παναγίαν Μητέρα Του, διότι ἡ ἀξία εὑρίσκεται εἰς τὸ γεγονὸς τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ ὄχι εἰς τὴν πτωχήν μας συμβολήν.
.                         Τὸ  Ὄρος ὡς ἔχει, σῶμα καὶ πνεῦμα, μορφὴ καὶ οὐσία, παρηγορεῖ, ἐμπνέει καὶ διδάσκει.
.                         Αὐτὸ τὸ σύνολον ἔχει ἀνάγκην ὁ κόσμος. Αὐτό, διὰ μιᾶς, τὸ δίδει μόνον ἡ Ὀρθοδοξία καὶ διὰ τοῦ Ἁγίου Ὄρους Της. Καὶ δι᾽ αὐτὸ ὁ διάβολος τοῦτο τὸ σύνολον ἐπιδιώκει νὰ καταστρέψη.
.                         Ἡμεῖς, ὡς ἀδελφότης τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυρονικήτα, ὁμολογοῦμεν ὅτι ἀναπαυόμεθα ἀπὸ τὸ σύνολον Ἅγιον Ὄρος. Δεχόμεθα τὴν Παράδοσιν καὶ τὴν μορφήν του. Ὅσον περνᾶ ὁ καιρὸς αἰσθανόμεθα – ὁ καθεὶς προσωπικῶς καὶ ὅλοι ὡς κοινότης – ὅτι, τὸ νὰ μᾶς καλέση ἡ Παναγία εἰς τὸ Περιβόλι Της εἶναι μεγαλυτέρα τιμὴ ἀπ᾽ ὅ,τι ἀξίζομεν. Ὅσον παραμένωμεν εἰς αὐτό, ἀντιλαμβανόμεθα ὅτι εἶναι μεγαλυτέρα ἡ ἀξία τοῦ Ἁγίου Ὅρους ἀπ’ ὅ,τι νομίζομεν.
.                         Δὲν ἔχομεν νὰ εἴπωμεν τίποτε περισσότερον ἀπ’ ὅ,τι λέγει τὸ Ὄρος διὰ τῆς ὑπάρξεώς του.
.                         Δὲν δυνάμεθα νὰ σιωπήσωμεν εὐκρινέστερον ἀπὸ ὅσον ἡ σιωπὴ τοῦ Ὄρους.
.                         Δὲν ἔχομεν νὰ προτείνωμεν ἀλλαγάς, ἀλλοιώσεις, ἢ “βελτιώσεις” εἰς τὸν χαρακτήρα καὶ τὸ ἦθος του.
.                         Θέλομεν νὰ παραμείνη ὡς ἔχει: Αὐστηρὸν καὶ φιλάνθρωπον. Ἀπόκοσμον καὶ ἐνσταλάζον εἰς τὴν καρδίαν ὅλου τοῦ κόσμου παράκλησιν καὶ ἐλπίδα ἀκαταίσχυντον.
.                         Ὅταν παρ’ ὅλα ταῦτα θέλωμεν νὰ συμπληρώσωμεν εἰς τὸ ἅγιον σῶμα τοῦ ὁδικὰ δίκτυα καὶ νὰ τρέχωμεν ἀνέτως μὲ τὰ ὀχήματά μας ἀπὸ τὴν μίαν ἄκρην εἰς τὴν ἄλλην τοῦ Ὄρους, ἔχομεν συνείδησιν τοῦ ποίαν συμφορὰν ἐτοιμάζομεν διὰ τὴν Ἐκκλησίαν; Ἁπλῶς ποιοῦμεν τὰς ὁδοὺς λείας διὰ τὴν εἴσοδον ὅλων ἐκείνων τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων, αἱ ὁποῖαι θέλουν νὰ “ἀξιοποιήσουν” τὸ Ἅγιον Ὅρος. Νὰ τὸ προβάλουν τουριστικῶς. Νὰ τὸ ἐκμεταλλευθοῦν οἰκονομικῶς. Νὰ τὸ ἀφανίσουν πνευματικῶς.
.                         Ἐπιβοηθοῦμεν τὸ βδέλυγμα τῆς συγχρόνου ἐρημώσεως νὰ ἐγκατασταθῆ ἐν τόπῳ ἁγίῳ
.                         Θεωρήσατέ μας ὡς ἀφελεῖς –ἀλλὰ  δὲν πιστεύομεν ὅτι δὲν παραμορφώνει τὸν ὅλον χαρακτήρα, τὴν παραδοσιακὴν ζωὴν καὶ ἁγιότητα τοῦ Ὄρους ἡ συμπλήρωσις τοῦ ὁδικοῦ δικτύου.
.                         Θεωρήσατέ μας ὡς ἀνοήτους· ἀλλὰ πιστεύομεν ὅτι, ὅταν τοῦτο συμπληρωθῆ, οὐδεὶς θὰ δύναται νὰ θέση φραγμὸν εἰς τὸν ἀριθμὸν καὶ τὸ εἶδος τῶν κινουμένων τροχοφόρων.
.                         Καὶ ὅταν αὐτὰ γίνουν – τὰ ὁποῖα θὰ πραγματοποιηθοῦν πολὺ ἐνωρίτερον ἀπ’ ὅ,τι νομίζομεν – οὐδεὶς θὰ δύναται νὰ ἀποκλείση τὴν σύνδεσιν, ἡ ὁποία ἤδη ὑπάρχει, μὲ τὸ ἐξωτερικὸν ὁδικὸν δίκτυον. Ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀλληλένδετα καὶ ἀναπόφευκτα.
.                         Καὶ ὅταν αὐτά, ὃ μὴ γένοιτο, συμπληρωθοῦν, ὅλοι θὰ μεταμεληθῶμεν. Ἀλλὰ θὰ εἶναι ἀργά.
.                         Θὰ ἔχωμεν κερδίσει τὴν κατάραν τῆς συγχύσεως καὶ θὰ ἔχωμεν χάσει τὴν εὐλογίαν τῆς ὑπάρξεως τοῦ Ἁγίου Ὄρους.
.                         Δὲν θὰ εὐρισκόμεθα ἔξω τοῦ παραδείσου. Θὰ ἔχωμεν κάμει τὸν παράδεισον κόλασιν.
.                         Ποῖος δύναται σήμερον νὰ λυτρώση τὰ Μετέωρα ἀπὸ τὸν τουριστικὸν συρφετὸν καὶ τὸ πανδαιμόνιον τοῦ θορύβου, διὰ νὰ ἐπαναβιώση ἡ μυσταγωγία τῆς ἀγγελικῆς ζωῆς; Ἢ ποῖος δύναται νὰ ἀπαλλάξη τὴν Ἱερὰν Μονὴν τοῦ Δαφνίου ἀπὸ τὴν μουσειακὴν ψυχρότητα καὶ νὰ ἐπαναφέρη τὴν παλαιὰν θέρμην τῆς λειτουργικῆς ζωῆς, τὴν ὁποίαν μαρτυροῦν τὰ σωζόμενα ψηφιδωτά; Ἀσφαλῶς οὐδείς.

* * *

.                         Ἐπειδὴ ἔτσι βλέπομεν τὰ πράγματα καὶ ἐπειδὴ αἰσθανόμεθα ὅτι εἴμεθα μόνον Ἁγιορεῖται – καὶ ὄχι ὀλίγον Ἁγιορεῖται καὶ ὀλίγον κάτι ἄλλο – δι’ αὐτὸν τὸν λόγον θεωροῦμεν ἀνεπαρκὲς τὸ νὰ περιοριζώμεθα εἰς γραπτὰς μόνον διαμαρτυρίας, τὴν στιγμήν, κατὰ τὴν ὁποίαν ἀπειλεῖται ἡ ὕπαρξις τῆς πνευματικῆς μας πατρίδος.
.                         Ἐπὶ τούτοις ζητοῦντες τὰς ἀδελφικὰς Ὑμῶν εὐχὰς διατελοῦμεν μετὰ πολλῆς τῆς ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι φιλαδελφίας.

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σταυρονικήτα
† Ἀρχιμ. Βασίλειος καὶ οἱ σὺν ἐμοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοὶ

 

ΠΗΓΗ: «Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ»

 

, ,

Σχολιάστε

AN EIXAN “πλημμυρίσει” οἱ Ἐκκλησίες μὲ πιστούς, τί θὰ ἔλεγαν σήμερα;

ν εχαν “πλημμυρίσει” ο κκλησίες μ πιστούς,
τί θ
λεγαν σήμερα κ. Τσίπρας κα ερύτερη ριστερά;

.                Ἡ Ἐκκλησία, ἔστω καὶ μὲ κάποιες παραφωνίες ἐλαχίστων (γιὰ τὶς περισσότερες ἀπὸ τὶς ὁποῖες πάντως ἐπενέβη ὁ εἰσαγγελέας), τηρεῖ καὶ ἐφαρμόζει τὰ αὐστηρὰ περιοριστικὰ μέτρα γιὰ τὴν προστασία τῆς δημόσιας ὑγείας ἐδῶ καὶ ἕνα χρόνο. Τὸ ἔκανε αὐτὸ ἀκόμη καὶ στενοχωρώντας πολλὰ ἀπὸ τὰ πιστὰ μέλη της. Περάσαμε ἕνα Πάσχα, τὴν Ἑορτὴ τῶν Ἑορτῶν, μὲ κλειστοὺς ναούς. Καὶ τὸ δεχθήκαμε βάζοντας τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν συνάνθρωπο πάνω ἀπὸ ὅλα καὶ διακηρύσσοντας ὅτι δὲν κινδυνεύει ἡ πίστη ἀλλὰ οἱπιστοί.
.                Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ δὲν κινδυνεύει ἡ πίστη, ἀλλὰ οἱ πιστοί, ἔτσι δὲν θὰ κινδυνεύσει καὶ ἡ δημοκρατία ἐὰν ἀνασταλοῦν, ὅσο διαρκεῖ ἡ πανδημία, οἱ μαζικὲς διαδηλώσεις καὶ ἄλλες συγκεντρώσεις. Δὲν κινδυνεύει λοιπὸν ἡ δημοκρατία, ἀλλὰ οἱ πολίτες, χωρὶς τοὺς ὁποίους δὲν ὑπάρχει δημοκρατία. Καὶαὐτὸ θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ γνωρίζει, νὰ τὸ σέβεται καὶ νὰ τὸ ἐφαρμόζει, τηρώντας τοὺς νόμους τῆς Κοινοβουλευτικῆς Δημοκρατίας, καὶ ἡ Ἀριστερὰ στὴν Ἑλλάδα.
.                Μὴν ξανακούσω, λοιπόν, τὸν κ. Τσίπρα νὰ ἐγκαλεῖ τὴν Κυβέρνηση ὅτι “χαϊδεύει” τάχα τὴν Ἐκκλησία, ὅπως τὸ ἔκανε τότε ποὺ προέκυψε ἡ κακὴ συνεννόηση γιὰ τὴν Ἑορτὴ τῶν Θεοφανείων καὶπροφανῶς ὁ κ. Τσίπρας στενοχωρήθηκε ποὺ ἡ Κυβέρνηση δὲν ἔστειλε τὰ ΜΑΤ στοὺς ναούς, γιὰ νὰ βγάζουν ἔξω τοὺς πιστούς…
.                Μετὰ ἀπὸ τὶς ἀθλιότητες αὐτῶν τῶν ἡμερῶν, ὅπου μὲ εὐθύνη καὶ τοῦ κόμματός του, χιλιάδες διαδηλωτὲς συνωστίστηκαν στὴν Ἀθήνα καὶ σὲ ἄλλες πόλεις, καταφρονώντας τὸ “ρίσκο” γιὰ τὴ δημόσια ὑγεία, ὁ κ. Τσίπρας ἔχασε κάθε δικαίωμα νὰ ἐγκαλεῖ τὴν Ἐκκλησία γιὰ τὸ ἂν τηρεῖ ἢ ὄχι τὰ μέτρα. Δὲν τοῦπέφτει λόγος οὔτε προσωπικά, ἀφοῦ ἔχει δηλώσει ἄθεος καὶ συνεπῶς δὲν δικαιοῦται νὰ ὁμιλεῖ περὶ τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ οὔτε καὶ πολιτικά, ἀφοῦ ὁ ἴδιος καταφρονεῖ τόσο βάναυσα τὴ νομιμότητα καὶ τὴν ὑγεία τῶν πολιτῶν.
.                Σὲ ὁποιαδήποτε ἄλλη σύγχρονη δημοκρατικὴ χώρα (ποὺ δὲν ὑπάρχει ἡ σκανδαλώδης “ἀσυλία” τῶν βουλευτῶν) ὁ εἰσαγγελέας θὰ εἶχε ἐγκαλέσει αὐτεπάγγελτα τὰ κόμματα καὶ τοὺς πολιτικοὺς ἀρχηγοὺς ποὺ εὐθύνονται γιὰ αὐτοὺς τοὺς ἀπαράδεκτους συνωστισμοὺς “διαδηλωτῶν” ἐν μέσῳ πανδημίας καὶ αὐστηρῆς καραντίνας.

Υ.Γ. Γιὰ νὰ προλάβω τυχὸν κριτική, καὶ ἡ εἰκόνα στὸ μπαλκόνι τῆς Ἰκαρίας ἦταν ἀπαράδεκτη καὶ καταδικαστέα. Περισσότερο γιὰ λόγους συμβολικοὺς παρὰ οὐσιαστικούς. Ἀλλὰ νὰ εἴμαστε ρεαλιστὲς καὶεἰλικρινεῖς. Ἕνα ἐφάπαξ γεγονὸς μὲ 30 ἄτομα, στενοὺς συνεργάτες μάλιστα μεταξύ τους, δὲν εἶναι τὸ ἴδιο ἐπικίνδυνο γιὰ τὴ δημόσια ὑγεία μὲ τὶς ἐπαναλαμβανόμενες διαδηλώσεις χιλιάδων… Καὶ σὲ κάθε περίπτωση, γιὰ τὸ ἕνα ὑπῆρξε ἀναγνώριση τοῦ λάθους, ἐνῶ γιὰ τὶς διαδηλώσεις οὐδεμία συναίσθηση τοῦ κινδύνου. Ἀντιθέτως, πανηγυρισμοὶ ἀπὸ τὰ κόμματα τῆς Ἀριστερᾶς καὶ ἀπὸ τὰ ΜΜΕ ποὺ ἐκφράζουν τὴ γραμμή τους, ὅπως φαίνεται καὶ στὴν παροῦσα εἰκόνα…

ΠΗΓΗ: romalewfronimati.blogspot.com

 

 

Σχολιάστε

ΟΙ ΑΕΤΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΣΑΥΡΕΣ (Δ. Νατσιός)

Οἱ ἀετοὶ καὶ οἱ σαῦρες

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                       Πανεκπαιδευτικὸ συλλαλητήριο. Μάλιστα. Τὸ ὁποῖο, ὡς συνήθως, μετατρέπεται σέ… συλλ-αλιτήριο. Καὶ τί σημαίνει πανεκπαιδευτικό; Ὅτι ὅλη (πᾶσα) ἡ ἐκπαιδευτικὴ κοινότητα, δηλαδὴ οἱχαραμοφάηδες συνδικαλιστές, πλαισιωμένοι καὶ ἀπὸ τὰ γνωστὰ πεζοπόρα τμήματα τῶν εὐφημιστικῶς λεγομένων ἀναρχικῶν, πού, ὡσὰν τὰ σαλιγκάρια κατόπιν ὄμβρου πολλοῦ, ξετρυπώνουν ἀπὸ τὰ κρησφύγετά τους καὶ ἐπιδίδονται σὲ λιθοτριψίες πεζοδρομίων καὶ πετροπόλεμο. Καὶ γιατί ἀντιδρᾶ ἡ πανεκπαίδευση; Διότι προβλέπει τὸ νομοσχέδιο σύστασης Ὁμάδας Προστασίας τῶν Πανεπιστημιακῶν Ἱδρυμάτων. (ΟΠΠΙ). Καὶ ὠρύονται καὶ ἀνεμίζουν (ζουρλο)παντιέρες πάλαι ποτὲ «κοινωνικῶν ἀγώνων». «Ἡ ἀστυνομία στὸ πανεπιστήμιο», λὲς καὶ εἴμαστε ἐν ὄψει μίας ἐπερχόμενης χούντας. Καὶ ἐλλείψει σοβαρῶν ἐπιχειρημάτων καταφεύγουν στὴν …πατραγαθία. Οἱ λαμπράκηδες, ἡ γενιὰ τοῦ Πολυτεχνείου, ἐνίοτε καὶ τὸ ΕΑΜ. Ἕνας ὁλόκληρος πολιτικὸς καὶ παραπολιτικὸς κόσμος ποὺ συντηρεῖται καὶ ἐπιβιώνει μὲ ἰδεοληψίες, μνῆμες πικρὲς ποὺ ὁδήγησαν τελικὰ σὲ ἐθνικὲς ταπεινώσεις καὶ σὲ ἀποστράγγιση τῶν ὅποιων ἀξιῶν.
.                       Γιὰ «μετρημένα στὰ δάκτυλα τοῦ ἑνὸς χεριοῦ περιστατικὰ βίας καὶ παρανομίας στὰπανεπιστήμια», μίλησαν οἱ βουλευτὲς καὶ οἱ… βουλεύτριες τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Ψεῦδος ἀσύστολο. Ὅποιος ἔτυχε νὰπερπατήσει, ὄχι βράδυ, «ὄρθρου βαθέος», ἀλλὰ τὸ σούρουπο, «περὶ λύχνων ἀφάς», ποὺ ἔλεγαν καὶ οἱ ἀρχαῖοι, στὸ Ἀριστοτέλειο, γιὰ παράδειγμα, Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, τί συνάντησε; Περιθωριακοὺς τύπους, διακίνηση ναρκωτικῶν-ἀπανωτὲς οἱ καταγγελίες γιὰ τὸ φαινόμενο-ἐγκληματικότητα. Μήπως δὲν διάβασαν γιὰτὸν ὁμαδικὸ βιασμὸ ποὺ ὑπέστη φοιτήτρια στὸ ἐν λόγῳ πανεπιστήμιο, ἀπὸ τρεῖς κτηνώδεις ἀλλοδαπούς, μπροστὰ στὸν φίλο της, τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2016, γεγονὸς ποὺ φιλοξενήθηκε σὲ ὅλα τὰ ΜΜΕ; Μήπως δὲν διάβασαν γιὰ τὴν ἀπόπειρα βιασμοῦ ποὺ κατήγγειλε φοιτήτρια, τοῦ τμήματος Ἰατρικῆς, στὶς τουαλέτες, ἀπὸ«ἄγνωστο πανεπιστημιακὸ ἄνδρα», ὅπως καταγράφει ἡ ἐφ. «ΕΘΝΟΣ», στὶς 11-5-2019; (Ὅσοι ἔχουν παιδιὰ καὶκυρίως κορίτσια στὸ πανεπιστήμιο θὰ μὲ καταλάβουν καλύτερα καὶ θὰ διασταυρώσουν πληροφορίες). Εἶναι ψέματα καὶ μεμονωμένα ἐπεισόδια ὅτι τὰ ἴδια συνέβαιναν καὶ σὲ τουαλέτες ἄλλων τμημάτων, ὅπως τῆς Νομικῆς; Ἂς ρωτήσουν φοιτήτριες κάποιας σχολῆς, ἂν τολμοῦσαν νὰ ἀποχωρήσουν τὸ βράδυ, μετὰ τὸ τέλος τῶν μαθημάτων, ἀπὸ τὴν σχολὴ μόνες τους ἢ νὰ διασχίσουν τὸν πανεπιστημιακὸ χῶρο; Νὰ βαδίζει μέρα μεσημέρι φοιτήτρια τὴν πανεπιστημιούπολη καὶ νὰ ἀκούει προστυχιὲς καὶ χυδαιότητες καὶ νὰ ὑφίσταται ἄσεμνες χειρονομίες, ἀπὸ ὁμάδες λαθρομεταναστῶν ποὺ «λιάζονταν», καταπῶς ἔλεγε ἡ χαριτόβρυτος κυρὰ Τασία, ξεφρόντιστοι καὶ ξαπλωτοὶ στὸ χλωρὸ χορτάρι; Φόβος καὶ τρόμος κυριαρχεῖ στὶς ψυχὲς τῶν φοιτητῶν καὶ πολὺ περισσότερο ἡμῶν τῶν γονέων τους.
.                       Γιὰ τὸ διαβόητο πιὰ ἄσυλο, νὰ μεταφέρω τὴν ἄποψη τοῦ καθ. Ν. Ἀλιβιζάτου, ποὺ ἔγραφε στὶς 1-6-2008, στὴν ἐφ. “Καθημερινὴ” σὲ ἄρθρο του μὲ τίτλο: «Ἄσυλο, ἡ ντροπὴ τοῦ ἑλληνικοῦ πανεπιστημίου». «Ἡ ἔννοια τοῦ πανεπιστημιακοῦ ἀσύλου λειτούργησε τὰ τελευταῖα χρόνια ὡς ἄλλοθι γιὰ τὰ πιὸ ἀκραῖα περιστατικὰ ὠμῆς βίας». Καὶ τί θὰ πεῖ ἄσυλο; Μία δημοκρατία εἶναι ἕνα ἄσυλο καὶ δὲν ὑπάρχουν … ὑποάσυλα. Δηλαδὴ στὴν πλατεία Ἀριστοτέλους δὲν λειτουργεῖ τὸ ἄσυλο καὶ 500 μέτρα πιὸ μακριά, στὴν φιλοσοφικὴσχολή, λειτουργεῖ; ἀστεῖα πράγματα.
Ἀλλὰ τὸ πρόβλημα εἶναι πολὺ μεγαλύτερο καὶ συνθετότερο. Καμμιὰ κυβέρνηση δὲν κατανοεῖ ἢ φοβᾶται νὰθέσει τὸν δάκτυλόν της ἐπὶ τὸν τύπον τῶν ἥλων. Ἡ Παιδεία καὶ τὰ σχολεῖα της, θεωρεῖται χῶρος προνομιακὸς γιὰ τὴν λεγόμενη Ἀριστερά. Εἶναι τὸ φυτώριό της, τὸ θερμοκήπιο παραγωγῆς αὐριανῶν στελεχῶν της, ἀφισοκολλητῶν της, διαδηλωτῶν της, ψηφοφόρων της. Μέσῳ τῆς Παιδείας ἐλέγχει καὶ κρατᾶ αἰχμάλωτο ἕνα ὁλόκληρο λαό. Προωθεῖ – εἶναι τὸ ἀπαραίτητο διαπιστευτήριο, πολὺ πιὸ ἰσχυρὸ ἀπὸ διδακτορικὰ καὶ λοιπὲς περγαμηνὲς – στὶς πανεπιστημιακὲς θέσεις, μόνο ἀνθρώπους ποὺ ἀσπάζονται καὶ ὑπηρετοῦν δουλοπρεπῶς τὰἐντάλματα καὶ τὶς ἐθνομηδενιστικὲς θέσεις της. Οἱ περισσότεροι ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ἀκαλλιέργητοι, τυχοδιῶκτες, οἱ ὁποῖοι διὰ βίου εἶναι ἀφοσιωμένοι στὴν κυρίαρχη ἰδεολογία, φιλοῦν, «λείχουν» καὶπροσκυνοῦν τὸ χέρι ποὺ τοὺς ἀνέβασε σὲ τέτοια θέση. (Ὅπως πάντα ὑπάρχουν καὶ οἱ λαμπρὲς ἐξαιρέσεις καὶτὰ φωτεινὰ παραδείγματα).  Οὐδεὶς μπορεῖ βεβαίως νὰ παρεισφρήσει στὸ «κλειστὸ σύστημα», ἂν δὲν προπαγανδίζει τὶς νεοταξικὲς μαγαρισιές, ἀφιλοπατρία, ἐκκλησιομαχία καὶ λοιπὰ ἠχηρὰ ἱζήματα. Διαβάζω στὸβιβλίο τοῦ Θ. Λαζαρίδη «Ὁ δρόμος γιὰ τὴν ἀναγέννηση τοῦ ἑλληνικοῦ πανεπιστημίου», στὸν πρόλογο τοῦ καθ. Χαρ. Τσούκα. «Ἡ ἐνδογαμία ἀφθονεῖ στὰ ἑλληνικὰ πανεπιστήμια. Γι’ αὐτὸ οἱ μέτριοι διορίζουν μέτριους, οἱ κολλητοί τοὺς κολλητούς τους καὶ οἱ συγγενεῖς τοὺς συγγενεῖς τους… (Ὁ Ἀθ. Σμοκοβίτης στὸ βιβλίο του «οἱ φυλὲς τῶν πανεπιστημιακῶν θὰ γράψει:
«Ἂν στοὺς πανεπιστημιακοὺς ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς δεσμοὺς αἵματος συνυπολογιστοῦν καὶ οἱ δεσμοὶ ἐξ ἀγχιστείας- σύζυγοι, παιδιά, ἐγγόνια, ἀδέλφια, ἀνίψια, ξαδέλφια, γαμπροὶ νύφες, κουμπάροι- τὸ μισὸ πανεπιστήμιο συγγενεύει μὲ τὸ ἄλλο μισό. Τὰ βολέματα εἶναι συνήθως ἀμοιβαῖα ἢ διασταυρωμένα, δηλαδή, ὁ ἕνας πανεπιστημιακὸς βολεύει –μὲ τὶς διασυνδέσεις του- τὸν γιό, τὴν κόρη, τὸν γαμπρό, τὴν νύφη, τὸν “προστατευόμενο” τοῦ ἄλλου πανεπιστημιακοῦ, μὲ τὴν ὑποχρέωση, βέβαια, τοῦ δευτέρου νὰ προβεῖ σὲἀνάλογες ἐξυπηρετήσεις καὶ βολέματα σὲ συγγενεῖς ἢ σὲ “προσφιλῆ” πρόσωπα τοῦ πρώτου… ὄμορφος κόσμος, ἀγγελικός…). «Καθηγητὲς γιὰ τοὺς ὁποίους πολλὲς φορὲς τὸ πανεπιστήμιο εἶναι πάρεργο, ἀφοῦ τὸ κύριο ἐπάγγελμά τους βρίσκεται καὶ ἀσκεῖται ἐκτὸς πανεπιστημίου. Φοιτητὲς γιὰ τοὺς ὁποίους τὸπανεπιστήμιο δὲν εἶναι κοινότητα μάθησης, ἀλλὰ μηχανισμὸς ἔκδοσης πτυχίων, προθάλαμος γιὰ τὴν εἰσαγωγὴτῶν φοιτητοπατέρων στὴν πολιτική, χῶρος ἰδεοληπτικὴς γυμναστικῆς κατὰ τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ, τοῦκαπιταλισμοῦ, τοῦ ἰμπεριαλισμοῦ καὶ πάντων τῶν σεσημασμένων ἐχθρῶν τῆς ἀνθρωπότητας. Ἕνα πράγμα δὲν εἶναι: χῶρος μαθησιακῆς καὶ ἐρευνητικῆς ἀριστείας.» (σελ. 22, ἐκδ «Κριτική»). Ἐνῶ ὁ ἀκαδημαϊκὸς Χ. Μουτσόπουλος θὰ γράψει στὸν ἐπίλογο τοῦ ἰδίου βιβλίου: « Οἱ συνδικαλιστὲς (τῶν πανεπιστημίων), παλεύουν λυσσαλέα γιὰ νὰ μὴ χάσουν τὰ κεκτημένα τους, ἐνῶ εὐαγγελίζονται τὴν πρόοδο. Οἱ πράξεις τους ποὺὑπηρετοῦν μόνο τὴν προώθηση τῶν δικῶν μας παιδιῶν, τὴν μετριότητα, τὴν ἀναξιοκρατία καὶ συγκαλύπτονται ἀπὸ μεγαλόστομες κραυγὲς τῆς σωτηρίας τοῦ Δημόσιου πανεπιστημίου. Αὐτὸ καθημερινὰ ὁδηγεῖται σὲμαρασμὸ καὶ ἀπαξίωση. Δροῦν “ἐπαναστατικὰ” καταλαμβάνοντας χώρους ποὺ δὲν τοὺς ἀνήκουν, σταματώντας τὴν λειτουργία τοῦ πανεπιστημίου, διαδηλώνοντας κατὰ τῆς ἀξιολόγησης. Καὶ ὅλα αὐτὰ γιατί; Γιὰ τὸ κοντόφθαλμο συμφέρον τους, τὴν διατήρηση τῶν κεκτημένων». (σελ. 258). Νὰ κλείσω  παραφράζοντας κάτι ποὺ διάβασα στὸ βιβλίο τοῦ Σμοκοβίτη καὶ ἰσχύει γιὰ ὅλους τοὺς ἐπωνυματοφόρους τῆς σήμερον, πολιτικούς, δημοσιογράφους, πανεπιστημιακούς, καλλιτέχνες, ἠθοποιούς…
.             Ὑπάρχουν, λοιπόν, ἐπώνυμοι ποὺ μπῆκαν στὸν χῶρο τους ἀετοὶ καὶ βγῆκαν μὲ τὸν χρόνο πάλι ἀετοί, ἔστω καὶκάποιοι μὲ σπασμένα τὰ φτερά. Ὑπάρχουν καὶ ἐπώνυμοι ποὺ μπῆκαν ἀετοὶ καὶ βγῆκαν σαῦρες. Ἄλλοι ποὺμπῆκαν σαῦρες καὶ βγῆκαν σαῦρες. Ὅ,τι καὶ νὰ κάνουν οἱ σαῦρες δὲν μποροῦν βγάλουν φτερὰ καὶ νὰ γίνουν ἀετοί….

 

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

ΜΝΗΜΗ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΗΡΩΩΝ ΤΟΥ 1821 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μνήμη κληρικῶν ἡρώων τοῦ 1821

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                    Ἡ Ἑλληνικὴ ἐπανάσταση τοῦ 1821 ξεχωρίζει ἔναντι τῶν ἄλλων Ἐπαναστάσεων στὴν Εὐρώπη καὶ στὴν Ἀμερικὴ ἀπὸ τὸ ὅτι προετοιμάστηκε, πραγματοποιήθηκε καὶ ὁλοκληρώθηκε μὲ πρωταγωνιστὲς κληρικούς, μοναχοὺς καὶ πιστὰ μέλη τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Μεταξὺπολλῶν ἄλλων οἱ Ἠλίας Μηνιάτης, Κύριλλος Λούκαρης, Εὐγένιος Βούλγαρης, Νεκτάριος Τέρπος, Ρήγας, Σαμουὴλ τοῦ Σουλίου, παπα-Θύμιος Βλαχάβας, Φιλικὴ Ἑταιρεία, Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης, Π. Πατρῶν Γερμανός, Παπαφλέσσας, Ἀθανάσιος Διάκος, μοναχοὶ Μεγάλου Σπηλαίου, Ἁγιορεῖτες Μοναχοί, Σαλώνων Ἠσαΐας, Ρωγῶν Ἰωσήφ, Κολοκοτρώνης, Νικηταρᾶς, Μπότσαρης, Μακρυγιάννης, Καραϊσκάκης, Κανάρης, Καποδίστριας, εἶναι λίγοι ἀπὸ ἐκείνους στοὺς ὁποίουςὀφείλουμε τιμὴ καὶ εὐγνωμοσύνη.
.                    Κάποιοι Συνέλληνες, λόγῳ ἰδεοληπτικῶν ἐμμονῶν, ἀδυνατοῦν νὰ  δεχθοῦν τὴνἱστορικὴ αὐτὴ πραγματικότητα. Ὑπάρχουν καὶ κάποιοι ποὺ ὑποστηρίζουν ὅτι κακῶς κληρικοὶσυμμετέσχον στὸν ἔνοπλο ἀγώνα τοῦ 1821 καὶ πὼς οἱ σημερινοὶ κληρικοὶ δὲν πρέπει νὰ τοὺςἐπαινοῦν! Ὡς τεκμήριο ἐπικαλοῦνται τὸ πονημάτιο τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κων. Καλλινίκου «Χριστιανισμὸς καὶ Πόλεμος» (ἐκδ. «Ἡ Περιστερά», Ἐν Ἀθήναις, 1963), ποὺ γράφει μεταξὺ ἄλλων:
«…Εἰς τοὺς Ὀρθοδόξους ἱερωμένους δὲν ἐπιτρέπεται – θεωρητικῶς τουλάχιστον – τὸμαχαιροφρονεῖν καὶ αἷμα ἀνθρώπινον ἐκχύνειν εἰς τὰς μάχας… Οἱ Παπαφλέσσας, Βρεσθένης Θεοδώρητος,  Σαλώνων Ἠσαΐας,  Ἀνδρούσης Ἰωσήφ, Ταλαντίου Νεόφυτος, Καρύστου Νεόφυτος, αὐτὸς ὁ μαρτυρικώτατος ἐν τῇ πλήρει ἀνδρικῇ του βλαστήσει Ἀθανάσιος Διάκος, ὁ ὠμότατα ὑπὸτῶν κτηνωδῶν δημίων του σουβλισθείς, ἀλλὰ μὲ ἐσπασμένον τὸ ξίφος εἰς τὴν τεθραυσμένην χείρα του καὶ αἱμοστάζουσαν τὴν φουστανέλλαν, ὅλοι ἐκεῖνοι ρασοφόροι τῶν τελευταίων μας χρόνων οἱ φορέσαντες εἰς τὸ σελάχι τὸ γιαταγάνιον καὶ ἀτρομήτως τὸν Τοῦρκον ἀντιμετωπίσαντες, δὲν δύναται νὰ τεθῶσιν εἰς τὴν αὐτὴν ἀκριβῶς μοίραν μὲ ἕναν ἀπόστολον Ἰάκωβον… μὲ ἕνα πρωτομάρτυρα Στέφανον, μὲ ἕνα Πατριάρχην Γρηγόριον Ε΄ καὶ τοὺς συναρχιερεῖς του, οἵτινες ἀπῆλθον τοῦ κόσμου τούτου τελειωθέντες ἐν τῷ ἰδίῳ καὶ ὄχι τῷ ἀλλοτρίῳ αἵματι».
.                    Σημειώνεται ὅτι ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης Φθιώτιδος Νικόλαος μὲἐμπεριστατωμένη ἀναφορά του πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο ζήτησε τὴν ἀναγνώριση ὡς Ἁγίου τοῦ Ἀθανασίου Διάκου, διότι ὅταν τοῦ ζητήθηκε νὰ γίνει μουσουλμάνος, γιὰ νὰ μὴν ἐκτελεσθεῖ, ἐκεῖνος ὁμολόγησε τὴν Πίστη του καὶ ἑκουσίως δέχθηκε τὸ φρικτὸ μαρτύριο τοῦ ἀνασκολοπισμοῦ. ἩὈρθόδοξη Ἐκκλησία, στὰ 2000 χρόνια ἱστορίας Της, ἀναγνώρισε ὡς Ἁγίους πολεμιστὲς στρατιωτικοὺς καὶ πολέμαρχους αὐτοκράτορες, μεταξὺ τῶν ὁποίων τοὺς Μέγα Θεοδόσιο (17/1), Ἰουστινιανὸ (2/8), Βασίλειο τὸν Μακεδόνα (29/8), Ἰωάννη Βατάτζη (4/11) καὶ Νικηφόρο Φωκᾶ(11/12).
.                    Εἶναι γεγονὸς ὅτι ὁ Χριστὸς δίδαξε τὴν κατάργηση τῆς βίας καὶ βεβαίως τοῦφόνου. Εἶναι ἀλήθεια πὼς ἡ Ἐκκλησία ἄνθισε διὰ τοῦ αἵματος τῶν Μαρτύρων καὶ ὄχι μὲ πολέμους καὶ κατακτήσεις. Ὅμως, ὅπως ὁ Κωνσταντῖνος Οἰκονόμος ὁ ἐξ Οἰκονόμων εἶπε στὸν ἐπιτάφιο λόγο του στὸν Ἐπίσκοπο Σελασσίας (Βρεσθένης) Θεοδώρητο, «στὴν κατὰ πάντα παράδοξη ἀνάσταση τῆς Ἑλλάδος ἔγινε καὶ τοῦτο τὸ παράδοξο. Συμμετέσχον τοῦ ἀγῶνος καὶ κληρικοί, οἱ υἱοὶ τῆς εἰρήνης, καὶ οἱ “πράοι ἔγιναν μαχητές”, προσφέροντες θυσίαν τὶς ψυχές τους γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ἀδελφῶν, διὰ τὴν ὁποίαν καὶ ἄκοντες παρέβησαν τὴ νόμιμη καὶ κανονική τους κλήση».-

, , ,

Σχολιάστε

ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ -2 Ἐπαληθεύονται οἱ στοχασμοί του γιὰ τὴν Τουρκία (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ:
Ἐπαληθεύονται οἱ στοχασμοί του γιὰ τὴν Τουρκία

Β΄ Μέρος 

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

βλ. προηγ.: ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ: Κορυφαῖος δάσκαλος καὶ γνήσιος πατριώτης (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 .                    Ὁ Εὐγένιος Βούλγαρης μετὰ τὴ Λειψία φιλοξενήθηκε κάποιους μῆνες στὸΒερολίνο  ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Φρειδερίκο Β΄. Αὐτὸς  θεωρεῖτο ἐκφραστὴς  τῆς πεφωτισμένης δεσποτείας, ἦταν φίλος καὶ χορηγός τοῦ Βολταίρου καὶ τοῦ ἄρεσε νὰ φιλοξενεῖ καὶ νὰ συζητεῖ μὲδιανοούμενους τῆς ἐποχῆς του. Στὴ συνέχεια καὶ συγκεκριμένα τὸ 1771 μετέβη στὴν Ἁγία Πετρούπολη, ὅπου μετὰ ἀπὸ σύσταση τοῦ Θεοδώρου Ὀρλὼφ τὸν δέχθηκε μὲ τιμὲς ἡ Αὐτοκράτειρα τῆς Ρωσίας Αἰκατερίνη Β΄ ἡ Μεγάλη.
.                     Ἡ ἐποχὴ γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ ἦταν ἐξαιρετικὰ κρίσιμη. Ὁ Θεόδωρος Ὀρλὼφ καὶ ὁἀδελφός του Ἀλέξιος, ἄνθρωποι τῆς αὐλῆς, ποὺ ἐπηρέαζαν τὴν αὐτοκράτειρα, ἀπὸ τὸ 1766 εἶχανἀρχίσει νὰ παρακινοῦν τοὺς Ἕλληνες νὰ ἐπαναστατήσουν. Τὴν 1η Μαρτίου  1770 ὁ Θεόδωρος Ὀρλώφ, ἐπικεφαλῆς μοίρας τοῦ Ρωσικοῦ στόλου, κήρυξε τὴν Ἐπανάσταση ἀπὸ τὸ Οἴτυλο τῆς Μάνης, ποὺ δὲν περιορίσθηκε στὴν Πελοπόννησο, ἀλλὰ ἁπλώθηκε σὲ πολλὲς περιοχὲς τοῦ Ἑλληνισμοῦ,ὅπως στὴν Κρήτη (μὲ τὸν Δασκαλογιάννη), στὴν Ἤπειρο μὲ τοὺς Χειμαριῶτες, στὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου.
.                     Τὸ τραγικὸ ἦταν ὅτι μετὰ τὴν ἀντίδραση τῶν Ὀσμανιδῶν οἱ Ρῶσοιἀποχώρησαν, ἀφήνοντας τοὺς ἐπαναστάτες μόνους καὶ ἀνυπεράσπιστους. Ἀποτέλεσμα ἡ σφαγὴχιλιάδων Ἑλλήνων. Τὸ 1770 ἦταν σὲ ἐξέλιξη καὶ ὁ Α΄ Ρωσοτουρκικὸς πόλεμος (1768-1774), ὁὁποῖος ἔληξε μὲ νίκη τῆς Ρωσίας καὶ τὴν ὑπογραφὴ τῆς συνθήκης Κιουτσοὺκ – Καϊναρτζῆ. Μὲαὐτὴν οὐδὲν ὑπὲρ τῶν Ἑλλήνων προέκυψε, πλὴν τοῦ ὅτι τὰ ἐμπορικὰ πλοῖα μὲ ρωσικὴ σημαία ἀπέκτησαν τὸ δικαίωμα νὰ πλέουν ἐλεύθερα στὸν Εὔξεινο Πόντο, στὰ στενὰ τοῦ Βοσπόρου καὶστὸ Αἰγαῖο. Πολλὰ τότε ἑλληνικὰ πλοῖα σήκωσαν ρωσικὴ σημαία…
.                     Αὐτὰ συμβαίνουν ΠΡΙΝ ἀπὸ τὴ Γαλλικὴ ἐπανάσταση. Ἀνάμιξη στὴνἘπανάσταση τοῦ 1770 ἔχει μόνο ἡ Ρωσία, γιὰ τὴν ὁποία οἱ Ἕλληνες πίστεψαν ὅτι μποροῦσε νὰτοὺς βοηθήσει. Τότε οἱ Γάλλοι θεωρητικοὶ τῆς Ἐπανάστασης Βολταῖρος καὶ Ντιντερὸ ἦσαν τρόφιμοι τῶν αὐλῶν τῶν αὐτοκρατόρων, τοῦ Φρειδερίκου καὶ τῆς Αἰκατερίνης, καὶ ἀπομυζοῦσαν πολλὰχρήματα. Ὁ Christophe Migeon σημειώνει γιὰ τὸν Βολταῖρο μεταξὺ ἄλλων: «Ὁ Βολταῖρος ἦτανἕνας δεινὸς ἐπιχειρηματίας. Ἀγαπᾶ τὸ χρῆμα καὶ τὸ κερδίζει χάρη στὴν πένα του καὶ στοὺς πρίγκηπες ποὺ τὸν καλομαθαίνουν» (Les cahiers science et vie, No 152, Avril 2015, p. 93). Μὲ τὰὈρλωφικὰ ἀποδεικνύεται μύθος ἡ ἐπίδραση τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης στὸ νὰ ἀποτινάξουν οἱἝλληνες τὸν  ὀθωμανικὸ ζυγό.
.                     Ὁ διάκονος Εὐγένιος Βούλγαρης γράφει τὸ 1771 ἢ τὸ 1772, ἀμέσως δηλαδὴ μετὰ τὰ Ὀρλωφικά, τὸ ἔργο του «Στοχασμοί», ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικότερα προεπαναστατικὰκείμενα. Σπάνιο ἀντίγραφό του ἀνῆκε στὴν βιβλιοθήκη Γιάννη Βλαχογιάννη. (Βλ. Ν. Καμαριανοῦ«Ἑπτὰ σπάνια ἑλληνικὰ φυλλάδια δημοσιευμένα στὴν Πετρούπολη» (1771-1772), Ὁ Ἐρανιστὴς τ. 18, 1986, σελ. 1-34). Τὰ ὅσα ὁ Βούλγαρης γράφει περὶ τῆς Τουρκίας καὶ τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, εἶναι ὡς νὰ τὰ γράφει σήμερα.
.                     Τὸ κείμενο ἀρχίζει ἔτσι: «Ἤλπισε ποτὲ κάποιος μὲ τόση ὀξύτητα καὶ εὐκολία νὰ μέλλει νὰ καταντήσει στὸ χεῖλος τοῦ γκρεμοῦ τὸ Ὀθωμανικὸ Κράτος; ὄχι. Μὰ ἤλπισε κάποιος ὅτι ἐνῶ ἔφτασε ἕως ἐκεῖ, μὲ τὴν πίεση ἑνὸς βραχίονος ἰσχυροῦ, ἄλλα χέρια ἰσχυρὰ καὶ αὐτά, δυνάμενα νὰ συνεισφέρουν καὶ μὲ μία μικρὴ ὤθηση στὸ νὰ τὸ κατακρημνίσουν, δὲν τὸ θέλουν; Μά, τελευταῖο, ἤλπισε κάποιος ὅτι αὐτὰ τὰ χέρια διὰ νὰ ἐμποδίσουν τὸ γκρέμισμα τοῦὈθωμανικοῦ Κράτους θὰ τὸ στηρίξουν; Ὁπωσδήποτε ὄχι….( Σημ. γρ. Ἡ μεταφορὰ τοῦ κειμένου στὰ νεοελληνικὰ ἀπὸ τὸν γρ.).
.                     Στὴ δεύτερη σελίδα σὰ νὰ περιγράφει τὸν Ἐρντογάν: «Τὰ χρησμολογήματα τοῦΜωάμεθ πληροφοροῦν τοὺς Τούρκους ὅτι αὐτοὶ εἶναι τὸ ἔθνος τὸ θεοφιλὲς καὶ ἅγιο καὶ ἐκλεκτό. Τὸ μόνο ἔθνος, τὸ ὁποῖο ὁ Θεὸς τὸ διόρισε νὰ κυβερνήσει ὅλο τὸν κόσμο, καὶ ὅτι ἑπομένως τὸΒασίλειό τους… δὲν εἶναι δυνατὸν οὐδέποτε νὰ καθαιρεθεῖ, οὔτε καὶ ἂν συμφωνήσουν ὅλες οἱδυνάμεις τῶν Βασιλίσκων τῆς Εὐρώπης». Καὶ συνεχίζει στὴ σελίδα 4: «Ἀλλὰ τίθεται τὸ ἐρώτημα, οἱΤοῦρκοι δὲν βλέπουν τὸ ὀφθαλμοφανές, ὅτι ἡ μοίρα τους ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ἀπόφαση τῶν Χριστιανῶν βασιλέων; Ἀποκρίνομαι τὸ ἀντίθετο, ὅτι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι εἶναι Τοῦρκοι καὶ ὡς Τοῦρκοι εἶναι πληροφορημένοι ὅτι κατὰ τὶς ἀρχὲς τῆς πίστης τους τὸ Βασίλειό τους θὰ μείνει ἀκέραιο ἕως τὸ τέλος, θὰ ἀπολαύσει δόξα καὶ δύναμη καὶ θὰ ὑποτάξει ὅλους, ὅπως εἴπαμε. Ἐπίσηςὡς Τοῦρκοι πρεσβεύουν καὶ τὸ δόγμα ὅτι ὑπάρχει μία ἰσχυρὴ εἱμαρμένη, ἡ ὁποία κρατᾶ δεμένους τοὺς Χριστιανοὺς Βασιλεῖς, τοὺς σφίγγει καὶ τοὺς ἀναγκάζει νὰ μένουν στὰ ὅριά τους…Ὡς Τοῦρκοι εἶναι ἐκ συστήματος ἄσπονδοι ἐχθροί τοῦ Χριστιανισμοῦ…».
.                     Ὁ Βούλγαρης στὴν 34η σελίδα τονίζει ὅτι τρία πράγματα κινοῦσαν τοὺς Γραικοὺς νὰ παίρνουν τὸ μέρος τῶν Χριστιανῶν Βασιλέων, κάθε φορὰ ποὺ αὐτοὶ ἔκαμαν πολέμους ἐναντίον τῶν Ὀθωμανῶν: Πρῶτον ἡ θλίψις τῆς βαρείας καὶ ἀνυπόφορης τυραννίας. Δεύτερον ἡ ἐλπίδα τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς ἐλευθερίας τοῦ Γένους καὶ τρίτον ἡ ζέση τῆς πίστεώς τους στὸν Χριστό. Ἀλλά, ὅπως σημειώνει, οἱ Γραικοὶ βλέπουν ὅτι ὅλα τὰ ἄλλα χριστιανικὰ κράτη τῆς Εὐρώπης δὲν ἔχουν τὸν ζῆλο τῆς χριστιανικῆς πίστεως κατὰ τῆς ψευδοθρησκείας τοῦ Μωάμεθ. ΟἱΓραικοὶ βλέπουν ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐλπίσουν στὸ ἑξῆς νὰ δοῦν βοήθεια γιὰ τὴν ἐλευθερία τους. «Ἐπειδὴ τώρα», ὅπως γράφει,  «ποὺ περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορὰ (Σήμ. γρ. Μὲ τὰ Ὀρλωφικὰ) ἔφεξε σὲ αὐτοὺς μία τέτοια ἐλπίδα οἱ Δυνάμεις τῆς Εὐρώπης, ἀντὶ νὰ προθυμοποιηθοῦν καὶ νὰἁπλώσουν σὲ αὐτοὺς χέρι βοηθείας διὰ νὰ τοὺς καταστήσουν ἐλεύθερους, ἔστω ἐν μέρει, φάνηκαν τρόπον τινὰ ζηλότυποι στὴν ἐλευθερία τους. Καὶ ἐκεῖνο τὸ χέρι, ποὺ ὑπέρ τους ἀπὸ μακριὰ ἁπλώθηκε, νὰ τοὺς ἐλευθερώσει, δὲν ἔλειψαν ἀπὸ τὸ νὰ τὸ ἐμποδίσουν».
Πρὸς τὸ τέλος τῶν «Στοχασμῶν» του ὁ Βούλγαρης ἐπιχειρηματολογεῖ γιατί εἶναι πρὸς τὸσυμφέρον τῆς  Ρωσίας καὶ  τῆς ὑπόλοιπης χριστιανικῆς Εὐρώπης, ἕνα ἰσχυρό, ἐλεύθερο καὶ ἀκηδεμόνευτο Ἑλληνικὸ Κράτος. Ὑποστηρίζει ὅτι ἡ ὕπαρξη Ἑλληνικοῦ Κράτους «ἤθελε φυλάξει εἰς τὸ ἑξῆς τὴν ἐπιζητούμενη ἰσορροπία τῆς Εὐρώπης». Καὶ ἀπαντᾶ στὸ ἐπιχείρημα ὅτι οἱ Εὐρωπαῖοι ἀφήνουν τὴν Τουρκία νὰ ἁλωνίζει, γιατί αὐτὸ ὑπαγορεύουν τὰ συμφέροντά τους: «Κύριε τῶν Δυνάμεων! Ὄφελος εἰς τὴν Εὐρώπη εἶναι νὰ βασιλεύουν οἱ Τοῦρκοι στὴν Εὐρώπη! Τὰἐμπορικὰ συμφέροντα ἀλλάζουν στὸν χρόνο, ἐνῶ ἡ κυριαρχία τῆς Τουρκίας μένει». Καὶ καταλήγει, οἱ χριστιανοὶ βασιλεῖς νὰ μὴν ἀφήσουν τὴν εὐκαιρία νὰ βοηθήσουν στὴ δημιουργία τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους καὶ στὸν ἐξοστρακισμὸ ἀπὸ τὴν Εὐρώπη τῶν Ὀθωμανῶν: «Ἂν ὁ Τοῦρκος ἀποκατασταθεῖ πάλιν ὡς πρότερον,  ἀναμφιβόλως οὐδέποτε θὰ βρίσκεται σὲ ἀσφάλεια ἡ Εὐρώπη, ἐνόσω ὁ Ὀθωμανὸς θὰ βασιλεύει στὴν Εὐρώπη». Αὐτὰ γράφονται τὸ 1771/72!
.                     Γιὰ τὴν παρουσία τοῦ Εὐγενίου Βούλγαρη στὴ Ρωσία θὰ ἀναφερθοῦμε στὸ Γ΄ καὶ τελευταῖο μέρος τοῦ εἰς αὐτὸν ἀφιερώματός μας.-

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ “Τῌ ΥΠΕΡΜΑΧῼ” ΩΣ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑΣ (Ὅποιος δὲν καταλαβαίνει τὸ “τῇ Ὑπερμάχῳ”, δὲν καταλαβαίνει καλὰ ἑλληνικά)

Ἀρβελέρ:
Ὅποιος δὲν καταλαβαίνει τὸ «τῇ Ὑπερμάχῳ»,
δὲν καταλαβαίνει καλὰ ἑλληνικὰ

.                      Τὴν ἀξία του νὰ διδάσκονται τὰ παιδιὰ στὸ σχολεῖο τὴν ἐξέλιξη τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας ὑπογράμμισε ἡ Βυζαντινολόγος- Ἱστορικός, Πρόεδρος τοῦ ΔΣ τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ ΠολιτιστικοῦΚέντρου τῶν Δελφῶν καὶ πρώην Πρύτανης τῆς Σορβόννης, Ἑλένη Γλύκατζη- Ἀρβελέρ, μιλώντας στὴδιαδικτυακὴ διημερίδα «Κτῆμα ἐς ἀεί: Ἑλληνικὴ Γλῶσσα καὶ Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς παρακαταθήκη 40 αἰώνων», ποὺ διοργάνωσαν τὸ Πανεπιστήμιο Δυτικῆς Μακεδονίας καὶ ὁμογενειακοὶ φορεῖς, στὸπλαίσιο τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς Παγκόσμιας Ἡμέρας τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας.
.                      «Διατείνομαι ὅτι κανεὶς δὲν ξέρει τέλεια ἑλληνικά», εἶπε ἡ κ. Ἀρβελὲρ ἐξηγώντας ὅτι δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ ἔχει μελετήσει «καὶ Σοφοκλῆ καὶ Ὅμηρο καὶ Θουκυδίδη καὶ Ξενοφώντα καὶ τὶς Ἅγιες Γραφὲς καὶ τὸν Μακρυγιάννη, καὶ καὶ καί…, ἄρα φτάνει νὰ λέμε στὰ παιδιὰ νὰ ἀρχίζουν ἀπὸ τὴβάση καὶ ἡ βάση εἶναι ἀκριβῶς ἡ Ἀλεξανδρινὴ Κοινή».
.                      «Ὅποιος δὲν καταλαβαίνει τὸ “τῇ Ὑπερμάχῳ” δὲν καταλαβαίνει καλὰ ἑλληνικὰ καὶ ἂνἀρχίσουμε ἀπὸ αὐτὴ τὴ βάση στὰ σχολειά μας, τὰ παιδιὰ θὰ μάθουν καλύτερα τὰ ἑλληνικά», τόνισε ἡκ. Ἀρβελέρ, ἐξηγώντας ὅτι τὸ Βυζάντιο, ὡς ἡ αὐτοκρατορία τοῦ μεγάλου ἑλληνισμοῦ ἔθεσε τὴ βάση τῆς νεοελληνικῆς γλώσσας, ὅταν σταδιακὰ χάθηκε ἡ προτεραιότητα τῶν Λατινικῶν ὡς γλώσσα τῆς νομοθεσίας στὴν αὐτοκρατορία καὶ ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ μία ἀττικὴ γλῶσσα «πότε λογία, τὴν ὁποία χρησιμοποιοῦσαν οἱ μεγάλοι ἱστορικοὶ τῆς ἐποχῆς καὶ πότε λιτὴ τῶν θρησκευτικῶν ἁπλῶν κειμένων, ὅπως οἱ βίοι καὶ θαύματα τῶν Ἁγίων, κείμενα γιὰ νὰ διαβάζει ὁ πολὺς κόσμος».
.                      Προσέθεσε, δέ, ὅτι «δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε ὅτι πρέπει νὰ μαθαίνουμε καὶ κάποια ξένη γλῶσσα, γιὰ ἕναν λόγο ἁπλό, γιὰ νὰ μὴν νομίζουμε ὅτι μόνο οἱ Ἕλληνες ἀνακαλύψανε τὰ πάντα», διότι «μία ξένη γλῶσσα ὁποιαδήποτε κι ἂν εἶναι μιλάει γιὰ φόβους, γιὰ ἀγωνίες, γιὰ ἐλπίδες καὶἀγάπες ὅπως ἀκριβῶς τὶς ξέρουμε καὶ στὰ ἑλληνικά».

«Κοινὴ Ἀλεξανδρινή, ἡ πρώτη διεθνὴς γλώσσα»

 .                      Ἡ ἀκαδημαϊκὸς μίλησε γιὰ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ὡς σύμπτυξη τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ, καθὼς «στὰ ἑλληνικὰ ἐκφέρονται ὅλες οἱ ἰδέες ποὺ εἶναι οἱ βασικὲς ἰδέες τοῦ πολιτισμοῦ, ποὺ μᾶς τρέφει σήμερα» καὶ τόνισε ὅτι οὐδέποτε τὰ ἑλληνικὰ μπορεῖ νὰ θεωρηθοῦν ὡς νεκρὴ γλῶσσα, «γι’ αὐτὸ ἄλλωστε δὲν ὑπάρχουν ἑλληνογενεῖς γλῶσσες», καὶ «ἐνῶ τὰ λατινικὰ ἔδωσαν γαλλικά, ἰταλικὰ πορτογαλικά, ἱσπανικά, ρουμανικά, τὰ ἑλληνικὰ ἔχουν μόνο ντοπιολαλιές, διαλέκτους ἀλλὰ ὄχι γλῶσσες ἑλληνογενεῖς». Σημείωσε ἀκόμη πὼς «τὰ ἑλληνικὰ δὲν εἶναι μόνο μία γλῶσσα, εἶναι σειρὰ ἀπὸ γλῶσσες, εἶναι τὰ ἑλληνικὰ τῆς ἀρχαιότητας, τῆς ποίησης, τῆς πεζογραφίας, ἡ ἀττικὴ γλῶσσα καὶ ὁποιαδήποτε ἄλλη».
.                      Μιλώντας γιὰ τὴν Κοινὴ Ἀλεξανδρινὴ ἐξήγησε πὼς «εἶναι ἡ πρώτη διεθνὴς γλῶσσα, ποὺ ἐκείνη τὴν ἐποχὴ σημαίνει τὴ γλῶσσα τῶν λαῶν τῆς Μεσογείου» καὶ ἡ κοινὴ ἑλληνικὴ γλῶσσα «ἀμέσως μετὰ ἀπὸ τὰ χρόνια τοῦ Ἀλεξάνδρου εἶχε γίνει ἡ γνωστὴ γλῶσσα τῶν πολιτισμῶν».
.                      «Σὲ αὐτὴ τὴ γλῶσσα ἔχει μεταφραστεῖ ἡ Παλαιὰ Διαθήκη πολὺ πρὶν ἀπὸ τὴ γέννηση τοῦΧριστοῦ, γιατί οἱ ἑλληνόφωνοι Ἑβραῖοι τῆς Ἀλεξάνδρειας εἶχαν ξεχάσει τὴν μητρική τους γλώσσα καὶδὲν ξέρανε παρὰ ἑλληνικά. Δὲν εἶναι μόνον ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ποὺ ἔχει μεταφραστεῖ ἐκεῖ στὰἑλληνικά. Εἴκοσι ἑπτὰ κώδικες τῆς Καινῆς Διαθήκης, πλὴν τοῦ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγελίου, εἶναι ὅλοι γραμμένοι ἑλληνικὰ καὶ ἂν δὲν ὑπῆρχε ὁ ἑλληνόφωνος ἑλληνολάτρης Παῦλος ὁ Σαούλ, ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν, ἴσως δὲν θὰ ὑπῆρχε ὁ χριστιανισμὸς ὅπως εἶναι σήμερα», εἶπε ἡ κ. Ἀρβελέρ, ὑπογραμμίζοντας τὸν ρόλο τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας γιὰ τὴ διάδοση τοῦ χριστιανισμοῦ.

«Ἡ μακραίωνη ἱστορία τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας»

.                      «Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ἐμπεριέχει μία οἰκουμενικὴ διάσταση καὶ ἀξία καθὼς εἶναι κεφαλαιώδους σημασίας γιὰ τὴν παγκόσμια σκέψη, τὸν πολιτισμὸ καὶ τὶς ἐπιστῆμες», τόνισε ὁΠρύτανης τοῦ Πανεπιστημίου Δυτικῆς Μακεδονίας Θεόδωρος Θεοδουλίδης, ἀνοίγοντας τὶς ἐργασίες τῆς διαδικτυακῆς διημερίδας, ποὺ περιλαμβάνει στὸ πρόγραμμά της σαράντα ὁμιλητές, διακεκριμένοι ἐπιστήμονες καὶ ἐκπρόσωποι Πανεπιστημιακῶν Ἱδρυμάτων, Ἑλληνικῶν Ἰνστιτούτων,ὁμογενειακῶν ὀργανώσεων καὶ ἄλλων φορέων ἀπὸ ὅλο τὸν κόσμο, ποὺ θὰ ἀναδείξουν τὴ μακραίωνη ἱστορία τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας.
.                      «Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμὸς ἀποτελοῦν ἕναν θησαυρό, ποὺ μᾶς κληροδότησε τὸ ἱστορικὸ παρελθόν μας καὶ μετουσιώνουμε στὸν πλοῦτο τοῦ παρόντος καὶ τοῦμέλλοντος . Ἐπενδύοντας σὲ αὐτὸν τὸν πλοῦτο ἑδραιώνουμε ἀκόμη περισσότερο τὴν παρουσία μας στὸ διεθνὲς γίγνεσθαι», τόνισε στὸν χαιρετισμό του ὁ ὑφυπουργὸς Ἐξωτερικῶν γιὰ τὸν Ἀπόδημο Ἑλληνισμό, Κώστας Βλάσης.
.                      «Ἀπὸ τὶς σημαντικότερες κατακτήσεις τοῦ ἀνθρώπου, ἡ γλῶσσα διαμορφώνει τὰ ἐθνικὰχαρακτηριστικά, τὴν πνευματικὴ καὶ πολιτιστικὴ ταυτότητα , τὴν ἱστορικὴ καὶ ἐθνικὴ συνείδηση καὶμνήμη. Ἡ μακραίωνη παρουσία καὶ διαχρονικότητα τῆς πλούσιας ἑλληνικῆς γλώσσας ξεπερνᾶ τοὺς περιορισμοὺς στὴν ἔκφραση, στὴ σκέψη, στὴν παιδεία, εἶναι ἡ κινητήρια δύναμη πρὸς τὸν δρόμο τῆς μόρφωσης τοῦ πολιτισμοῦ τῆς δημοκρατίας καὶ ἡ διαφύλαξη τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας ἀπὸ τὴν κακοποίηση καὶ τὴ φθορὰ ἀπαιτεῖ ὡριμότητα καὶ ἑτοιμότητα στὸ σημερινὸ παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον», ὑπογράμμισε στὸν δικό της χαιρετισμὸ ἡ ὑφυπουργὸς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων Ζέττα Μακρή.
.               «Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ὁμιλεῖται σήμερα περίπου ἀπὸ 13-14 ἑκατομμύρια ἀνθρώπους, δηλαδὴ ἀπὸ τὸν πληθυσμὸ τῆς Ἑλλάδας, τοὺς Ἑλληνοκύπριους καὶ τὴν Ὁμογένεια […] Ἂν καὶ ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν μπορεῖ νὰ ἀνταγωνιστεῖ ἄλλες περισσότερο διαδεδομένες γλῶσσες εἶναι ἀδιανόητο νὰ σκεφθεῖκανεὶς τὸν δυτικὸ πολιτισμὸ χωρὶς τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ὡς μία γλῶσσα πάνω στὴν ὁποία ἀναπτύχθηκαν οἱ πρῶτες ἐπιστῆμες καὶ ἡ φιλοσοφία τῆς Εὐρώπης, προσδιορίζοντας τὴ σκέψη καὶ τὸν πολιτισμὸ τῶν πληθυσμῶν τῆς Εὐρώπης», ὑπογράμμισε ὁ Πρόεδρος τῆς Εἰδικῆς Μόνιμης Ἐπιτροπῆς Ἑλληνισμοῦ τῆς Διασπορᾶς, Σάββας Ἀναστασιάδης.
.                         «Ὅ,τι συνήθως ἀποκαλοῦμε πλοῦτο τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας σχετίζεται μὲ τὴν μακραίωνη καὶ ἀδιάκοπη καλλιέργειά της, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν ὑψηλὸ ρυθμὸ παραγωγῆς καὶ σύνδεσης λέξεων ποὺ αὐξάνουν τὴ συνοχὴ τὴ διαφάνεια καὶ τὴ δηλωτική της ἱκανότητα. Ἡ γλῶσσα μας εἶναι στὴν πραγματικότητα ἕνας θησαυρὸς τῆς ἄυλης παγκόσμιας πολιτιστικῆς κληρονομιᾶς. Τὰ ἑλληνικὰ δὲν ἀνήκουν μόνο σὲ ἐμᾶς ἀλλὰ σὲ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα», ἐπισήμανε ὁ Γενικὸς Γραμματέας Δημόσιας Διπλωματίας καὶ Ἀπόδημου Ἑλληνισμοῦ τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν, Γιάννης Χρυσουλάκης, ἐνῶ ἡ Πρόεδρος τῆς Ἑλληνικῆς Ἐθνικῆς Ἐπιτροπῆς γιὰ τὴν UNESCO, Αἰκατερίνη Παπαχριστοπούλου – Τζιτζικώστα τόνισε ὅτι «ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα σὲ σημαντικὸ βαθμὸ προσδιόρισε τὸν τρόπο σκέψης καὶ τὴ νοοτροπία τῆς Εὐρώπης συμβάλλοντας οὐσιαστικὰ στὴν ἑδραίωση ἑνὸς παγκόσμιου πολιτισμοῦ».

 

ΠΗΓΗ: skai.gr (ἀπὸ ΑΠΕ-ΜΠΕ)

 

,

Σχολιάστε