ΝΕΚΡΟΙ

«ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς»
(Ματθ. η´ 22)

Μποροῦν ἆραγε οἱ νεκροὶ
νὰ φροντίσουν γιὰ τὶς …ζωές μας;

 

Σχολιάστε

ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΤΕΡΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΜΕ (Δ. Νατσιός)

Τ τέσσερα τέρατα πο πρέπει ν καταστρέψουμε

Δημήτριος Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς 

.                               Διάβασα πρὸ καιροῦ ἕνα ὡραῖο καὶ εὑρηματικὸ ἄρθρο, στὴν ἔγκυρη καὶ κραταιὰἐφημερίδα «ΕΣΤΙΑ», ἕνα ἄρθρο τοῦ κ. Ἰωάννη Ἀσλανίδη, ἀντιστρατήγου ἐ.ἀ., γιὰ τὴν μνηστηροφονία, τὸγνωστὸ ἐπεισόδιο ἀπὸ τὴν Ὀδύσσεια τοῦ Ὁμήρου. Μὲ ἀφορμὴ τὸ ἐξαιρετικό, σύντομο κείμενο τοῦστρατηγοῦ – «τὰ λόγια μας εἶναι παιδιὰ πολλῶν ἀνθρώπων», ἔλεγε ὁ ἀγέραστος λόγος τοῦ Σεφέρη – καὶἀντικρίζοντας τὴν ἔρμη πατρίδα, νὰ διαμοιράζουν τὰ ἱμάτιά της, τὰ πνευματικά της προικιά, καὶ ἐπὶ τῶν ἱματισμόν της νὰ θέτουν κλῆρο, οἱ ποικιλώνυμοι στρατιῶτες τῆς ἀνομίας, ἀραδιάζω λίγες αὐθαίρετες σκέψεις.
.                               Ἐπανέρχομαι στὸν ποιητὴ πού, κατὰ τὴν ἀειθαλῆ ρήση τοῦ Πλάτωνα, «πεπαίδευκεν τὴν Ἑλλάδα», τὸν Ὅμηρο καὶ τὴν «Ὀδύσσειά» του, ποὺ μοσχοβολᾶ ἀπὸ φιλοπατρία, θάρρος καὶ ὑπομονή, ὁλόψυχη ἀφοσίωση στὴν οἰκογένεια καὶ τὴν συζυγικὴ πίστη.
.                               Ὁ Ὅμηρος, κατὰ τὸν σεβαστό μας δάσκαλο, Κώστα Γανωτὴ εἶναι ὁ μεγαλύτερος, πρὸΧριστοῦ, θεολόγος. Ἕνα παράδειγμα ἀπὸ τὶς θαυμάσιες ἑρμηνεῖες τοῦ δασκάλου. «Συνήθως οἱ Ὁμηριστὲς μᾶς λένε πολλὰ καὶ περίεργα, γιὰ νὰ ἐπιδείξουν τὴν ἐπιστημοσύνη τους, ἀφήνουν ὅμως ἀτόνιστο, ἂν δὲν τὸ ἀποκρύπτουν κιόλας, τὸ ὅτι ἡ κυρίαρχη ἀρετή, ποὺ κινεῖ τὸ ἔπος τῆς Ὀδύσσειας εἶναι ἡ ἐγκράτεια. Ὁ νόστος κερδίζεται ἀπὸ μόνο τὸν Ὀδυσσέα, γιατί μόνος αὐτὸς ἄντεξε νὰ μὴν πειράξει τὰ ἱερὰ βόδια καὶ πρόβατα τοῦ Ὑπερίονος Ἡλίου, ὅσο κι ἂν πεινοῦσε. Αὐτὸ τὸ τονίζει ὁ ποιητὴς τόσο στὸ προοίμιο, ὅσο καὶ στὴ ραψωδία Μ (στ. 339-419) σὲ 80 στίχους. Ὁ Ὀδυσσέας, ἔδωσε σαφῆ ἐντολὴ στοὺς συντρόφους του νὰ μὴν τὰ πειράξουν… Ἀποκοιμήθηκε κι ὅταν γύρισε καὶ τοῦ ἦρθε ἡ μυρωδιὰ ἀπὸ τὰ σφάγια, ποὺ ψήνονται “ὤμωξε” (ἐστέναξε), γιατί κατάλαβε ὅτι ὁ νόστος πάει, χάθηκε. Ἡ παραμέληση τῆς ἐγκράτειας, τῆς νηστείας στέρησε τὸ “νόστιμον ἧμαρ”. Καὶ μετὰ τὸ ἀνοσιούργημα “οἱ θεοὶ ἔδειξαν σημεῖα καὶ τέρατα· σέρνονταν ἀπὸ δῶ τὰ τομάρια, τὰ κρέατα ἀπὸ κεῖ περασμένα στὶς σοῦβλες μούγκριζαν, ψημένα καὶ ὠμά, ὅπως ἦταν ἡ φωνὴ τῶν βοδιῶν”. Πολλοὺς αἰῶνες ἀργότερα ἀρχίσαμε νὰ καταλαβαίνουμε πὼς ἡ ἁμαρτία ἔφερε τὴ φθορὰ καὶδιαστροφὴ στὴ φύση. Αὐτὸ πάντως τὸ σκηνικὸ τοῦ Ὁμήρου εἶναι συγκλονιστικὸ ἀπὸ κάθε ἄποψη. Αὐτὴ ἡ διαδρομὴ στὴν Ὀδύσσεια ἔγινε, γιὰ νὰ τονιστεῖ ὅτι ἡ περὶ θρησκείας αἴσθηση καὶ ἀντίληψη τῶν ἀρχαίων μας προγόνων ἦταν πολὺ σωστὴ καὶ ὑψηλή. Τὴ θρησκευτική τους τραγωδία τὴ δημιούργησε ἡ ἀπουσία τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ· δὲν εἶχαν οἱ ἄνθρωποι τὸ Εὐαγγέλιο».
.                          Στὴ ραψωδία λοιπὸν «Χ», ὁ πολυμήχανος καὶ πολυβασανισμένος Ὀδυσσέας, ἀφοῦ πέταξε τὰ ράκη, τόξευσε πρῶτον καὶ θανάτωσε τὸν θρασύτατο μνηστήρα Ἀντίνοο. Τὸ ὄνομα ἐτυμολογεῖται ἀπὸ τὸ ἀντι+νους.Ἀντίνοος εἶναι ὁ ἀντίπαλος τῆς λογικῆς, ὁ ἀλλοπρόσαλλος χαρακτήρας, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἐσκεμμένως, μὲστρεψοδικίες, διαστρέφει τὰ πράγματα. Ἀντίνοος εἶναι, γιὰ παράδειγμα, αὐτὸς ποὺ τὴν προδοσία τῆς Μακεδονίας, τὴν χαρακτηρίζει συνετὴ στάση καὶ κέρδος γιὰ τὴν πατρίδα. Αὐτὸς ποὺ δὲν βλέπει στὸ Αἰγαῖο τὰ σύνορα, ποὺ χάραξαν μὲ τὸ αἷμα τους οἱ Μιαούληδες καὶ οἱ Κανάρηδες, δήλωση ποὺ ἔθρεψε τὴν κακουργηματικὴ ἀλαζονεία τῶν μεμέτηδων τῆς Ἄγκυρας.
.                      Τὸν δεύτερο μνηστήρα ποὺ ἐξόντωσε ὁ «δίος» Ὀδυσσέας, ἦταν ὁ Εὐρύμαχος, ἀπὸ τὸεὐρύς+μάχομαι. Εὐρύμαχος εἶναι ὁ εὐρηματικὸς ἀπατεώνας.  Δὲν ὀρρωδεῖ πρὸ οὐδενός, προκειμένου νὰἐπιβιώσει καὶ νὰ καρπωθεῖ ἄνομα κέρδη. Εὐρύμαχοι εἶναι πολλοί, γιὰ παράδειγμα, ποὺ ὅταν βυθιζόταν τὸσάπιο καράβι τοῦ ΠΑΣΟΚ, ἡ γνωστὴ «ἀνεμιαία συμπεριφορά», φρόντισαν νὰ σταυλιστοῦν σὲ χώρους δεξιά τους ἢ ἀριστερά τους, φτύνοντας, γενιτσαρικῷ τῷ τρόπῳ, τὴν εὐεργέτιδα, μακαρίτισσα πιά, «σοσιαλιστικὴ» λαίλαπα.
.                      Τρίτος κηφήνας-μνηστήρας πού, κυριολεκτικά, ἔφαγε καὶ τὸν ἔφαγε, τὸ  χῶμα, («πεςὼν χθόνα ἤλασε»), ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ Τηλεμάχου αὐτός, ἦταν ὁ Ἀμφινόμος. Τὸ ὄνομα παράγεται ἀπὸ τὴν πρόθεσηἀμφι+νόμος. Ἀμφινόμος εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀμφιβάλλει, ποὺ διστάζει, ποὺ κινεῖται πέριξ τοῦ νόμου καὶ ἐν τέλει αὐτὸς ποὺ τὸν περιφρονεῖ. Ὁ Ἀμφινόμος θὰ ὑποστηρίξει, γιὰ παράδειγμα, ὅτι ἡ Ἀνάσταση πρέπει, πάντα γιὰτὸ καλό μας, νὰ ἑορτασθεῖ, τὸ Μεγάλο Σάββατο καὶ ὄχι τὴν Κυριακὴ τοῦ Πάσχα. Ἐνῶ εἶναι σαφεῖς καὶἀπαρασάλευτοι οἱ κανόνες καὶ ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, αὐτὸς θὰ προτείνει τὸ ἀρχαῖον «ἐῶμεν τοὺς νόμους καθεύδειν», ἂς ἀφήσουμε τοὺς νόμους νὰ κοιμοῦνται. Ὁ ἴδιος Ἀμφινόμος θὰ περιφρονήσει τοὺς νόμους καὶ θὰ στήσει φαγοπότι σὲ νησὶ τοῦ Αἰγαίου, ἄνευ βεβαίως προστίμου, ἐνῶ ὁ ταλαίπωρος τάχα καὶ«πολίτης», ποὺ θὰ συλληφθεῖ, διότι “ἔπνιγε” τὰ φαρμάκια του μὲ δύο-τρεῖς συμπότες, θὰ πελεκηθεῖ μὲβαρύτατο πρόστιμο.
.                  Ὁ τέταρτος μνηστήρας, – «κύνες», σκυλιὰ τοὺς ἀποκαλεῖ ὁ πολύσοφος Ὀδυσσέας- τῆς περιουσίας καὶ τῆς ἀρχόντισσας Πηνελόπης, ποὺ στέλνει στὸν Ἅδη, εἶναι ὁ Ἀγέλαος, ποὺ θέλησε νὰ φωνάξει τὸν λαό, ἐπιβεβαιώνοντας τὸ ὄνομά του. Ἀγέλαος ἀπὸ τὸ ἄγω+ λαός. Ἀγέλαος εἶναι αὐτὸς ποὺ σαγηνεύει καὶὁδηγεῖ τὸν λαὸ ὅπου θέλει. Ὁ λαοπλάνος, ὁ γόης μὲ τὴν ἀρχαία σημασία, δηλαδή, «ὁ ψεύστης καὶ ἀπατεών». Ὁ Ἀγέλαος κυβερνᾶ τοὺς «ἀγελαίους», ποὺ κατὰ τὸ λεξικὸ τῶν Liddel-Scott, εἶναι «οἱ κοινοὶ ἄνθρωποι ἐν ἀντιθέσει πρὸς τοὺς ἄρχοντας». Ἀγέλαοι εἶναι οἱ ἐμπαίζοντες τὸν λαὸ ἀργυρώνητοι ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον «δημοσιογράφοι», ποὺ κραδαίνουν νυχθημερὸν τὸ φάσγανο τῆς τρομοκράτησης τοῦ λαοῦ. Στὰ ἐθνοκτόνα μνημόνια, ἐπέδειξαν τέτοια τρισάθλια συμπεριφορὰ πού, καλῶς εἰπώθηκε ὅτι ἂν ζοῦσαν στὴν περίοδο τῆς γερμανοκατοχῆς, θὰ καταντοῦσαν ὅλοι δωσίλογοι. Ὁ Ἀγέλαος δὲν καλλιεργεῖ καὶ δὲν ἀναδεικνύει τὰπροτερήματα καὶ τὶς ἀρετὲς τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ ὡς ἀρχέκακος κεφαλή, ἐκλύει τὰ χειρότερα ἐλαττώματά του. Ἀγέλαος εἶναι ὁ ἀνώτατος ἄρχοντας πού, ἀντὶ νὰ ἀναδείξει τὴν ἑλληνοσώτειρα ἐκκλησία καὶ τοὺς ἀγῶνες της γιὰ τὴν διάσωση καὶ ἀπελευθέρωση τοῦ Γένους στὰ χρόνια τῆς τουρκικῆς θηριωδίας -Ἱστορία εἶναι ἡ ζωντανὴ φωνὴ τῶν κεκοιμημένων- αὐτὸς δὲν βρίσκει μισὴ λέξη νὰ πεῖ τὴν χαρμόσυνο ἡμέρα τῆς Ἐθνικῆς Ἐπανάστασης. Ἀγέλαοι εἶναι αὐτοὶ ποὺ καταπίνουν τετρομαγμένοι, ὄντας πρωθυπουργοί, τὶς ἀχρεῖες προπαγάνδες τῶν Τούρκων δικτατόρων, ποὺ «ὅλη ἡ κοπριὰ τοῦ αἰώνα κοιλοπονοῦσε γιὰ νὰ τοὺς ξεράσει», ποὺ θὰ ἔλεγε καὶ ὁ ποιητής, οἱ ὁποῖοι παρουσιάζουν Ἕλληνες λιμενικοὺς νὰ καῖνε ἢ νὰ πνίγουν, παλαιότερα, γυναικόπαιδα. Ἀρκοῦσε μία φωτογραφία ἀπὸ τὸν Ἀττίλα τῆς Κύπρου, γιὰ νὰ σωπάσουν οἱ γενοκτόνοι τῶν λαῶν. Ἀγέλαος εἶναι ὁ ἀντιπολιτευόμενος ποὺ πέντε χρόνια στὴν ἐξουσία, δὲν ἔκανε τίποτε γιὰ τὴν ὑγεία καὶτώρα κατηγορεῖ τοὺς νῦν γιὰ τὴν ἔλλειψη προσωπικοῦ, προσπαθώντας νὰ ἐντυπωσιάσει τὴν ἀγέλη τῶν ζητωκραυγαστῶν του.

.                        Αὐτοὶ οἱ τέσσερις «μνηστῆρες», εἶναι τὰ τέρατα ποὺ πρέπει νὰ καταστρέψουμε, ἂν θέλουμε νὰ ζήσουμε ὡς λαὸς ἱστορικός.

Δημήτριος Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

«ΩΔΙΝΕΝ ΟΡΟΣ»

Ὤδινεν ὄρος
καί
ἔτεκεν μῦν

Σχολιάστε

ΤΟ 1821 ΚΑΙ ΤΟ 1940 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ 1821 καὶ τὸ 1940

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                     Στὶς 25 Μαρτίου τοῦ 1945 ὁ καθηγητὴς τῆς Φιλοσοφίας στὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν ἀείμνηστος Ἰωάννης Θεοδωρακόπουλος ἐκφώνησε ἐπετειακὸ λόγο στὴν πλατεία τοῦ Θησείου ἐνώπιον πλήθους πολιτῶν. Ἡ Πατρίδα μόλις εἶχε βγεῖ νικήτρια ἀλλὰ καθημαγμένη ἀπὸ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καὶ τὴν κατοχή.
.                      Ὁ καθηγητὴς γιὰ τὸ 1821 τόνισε ὅτι μὲ τὶς ἠθικὲς καὶ πνευματικὲς δυνάμεις ποὺ οἱἝλληνες εἶχαν συγκεντρώσει μέσα τους, κατὰ τοὺς μαύρους αἰῶνες τῆς σκλαβιᾶς, ἄνοιξαν τὸν ἡρωικό, πολύνεκρο καὶ πολύχρονο ἀγώνα ἐναντίον τῆς τουρκικῆς αὐτοκρατορίας, ποὺ ἄρχιζε ἀπὸ τὸν Δούναβη καὶ τελείωνε στὸν Εὐφράτη. Καὶ συμπλήρωσε: «Ἦταν ἄνοιξη. Μαζὶ μὲ τὸ φανέρωμα τῆς ζωῆς καὶ μαζὶ μὲ τὸ φανέρωμα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν Εὐαγγελισμὸ στὴν Παναγία, βγῆκαν οἱ Ἕλληνες τοῦ 1821 νὰ ζητήσουν ἐλευθερία, νὰ γίνουν καὶ αὐτοὶ κράτος, βγῆκαν καὶ ἔσυραν τὸ χορὸ τῆς ἐλευθερίας καὶ ὁ γύρος τοῦ χοροῦ ἄνοιξε γρήγορα καὶ μπῆκε μέσα του ὅλο τὸ Ἔθνος, ἀπὸ τὸν Δούναβη ὣς τὴν Κύπρο».
.                           Στὴ συνέχεια ὁ Ἰωάν. Θεοδωρακόπουλος εἶπε ὅτι ὅπως τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος τὸ1821 χτύπησε τὴ βία τοῦ σουλτάνου καὶ τοῦ Μωάμεθ ἔτσι καὶ τὸ 1940 χτύπησε τὴ βία τοῦφασισμοῦ καὶ ἀποκάλυψε τὸ ψεῦδος καὶ τὴν ἀπανθρωπιά του. Ὁ καθηγητὴς ἐπέμεινε στὴν πάλη ποὺ γίνεται στὸν κόσμο ἀνάμεσα στὴν ἐλευθερία καὶ τὴ βία καὶ ἐπισήμανε ὅτι οἱ τύραννοι καὶ ὅσοι πιστεύουν στὴ βία γιὰ νὰ κατακτήσουν τὴν ἐξουσία δίνουν ὑποσχέσεις, ποὺ κάνουν τοὺς ἀνθρώπους νὰ βλέπουν πολὺ κοντά, ἐκεῖ ὅπου εἶναι τὸ ὑλικὸ ἀγαθό, γιὰ νὰ τοὺς ἀφαιρέσουν τὴμακρινὴ ὅραση, τὴν ἐλευθερία, ποὺ βλέπει πάνω ἀπὸ τὴν ὑλικὴ εὐημερία τὴν τιμὴ καὶ τὴν ἀξιοπρέπεια τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ λαοῦ.
.                     Ἡ βία ἐκφράστηκε στοὺς αἰῶνες μὲ πολλὲς μορφὲς καὶ ὑπὸ διάφορα καθεστῶτα. Σήμερα εἶναι ἡ πιὸ ὕπουλη καὶ ἡ πιὸ ἐπικίνδυνη ἀπὸ κάθε προηγούμενη ἐποχή. Αὐτό, γιατί ἐπιβάλλεται ἐν ὀνόματι τῆς ἐλευθερίας καὶ τῶν «δικαιωμάτων», ποὺ οἱ ἰσχυρὲς μειοψηφίες ἐπιβάλλουν σὲ βάρος τοῦ Δικαίου καὶ τῶν φυσικῶν καὶ ἠθικῶν κανόνων. Οἱ ἀνθρώπινες Ἀξίες καὶ οἱ κοινωνικὲς Ἀρχὲς δὲν ἐπιδέχονται «ἐξέλιξη».  Εἶναι σαφὲς ὅτι στὴν καθημερινή μας ζωὴ τείνει νὰδιαπλαστεῖ μία ἀντιστροφὴ στὸν ψυχισμό μας. Πᾶμε νὰ πεισθοῦμε πὼς τὸ σωστὸ δὲν εἶναι ἡἐφαρμογὴ στὴ ζωή μας τῶν Ἀρχῶν ποὺ καταξιώνουν τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ ὁ ὠφελιμισμός, ποὺ θὰ μᾶς κάνει νὰ ξεχάσουμε τὴ φύση μας καὶ νὰ καταστοῦμε ἁπλῶς ἐργαλεῖα χρήσιμα στὸ σύστημα.
 .                     Ὁ Ἰωάννης Θεοδωρακόπουλος τελείωσε τὴν ὁμιλία του στὸ Θησεῖο λέγοντας ὅτι ἡἱστορία ἔγραψε ἤδη ὅτι οἱ Ἕλληνες τοῦ 1821 νίκησαν τὴ βία τοῦ σουλτάνου καὶ τὴν ἀδιαφορία τῶν εὐρωπαίων καὶ ζητώντας ὅλοι νὰ σταθοῦν ὄρθιοι καὶ σιωπηλοὶ λίγες στιγμὲς γιὰ τὴ μνήμη τῶνἡρώων ποὺ ἔπεσαν γιὰ τὴν τιμὴ τῆς Ἑλλάδος. Μακάρι οἱ ἑπόμενες γενιὲς νὰ μᾶς μνημονεύουν ὅτι μὲ τὶς Ἀξίες μας ἀντιμετωπίσαμε μὲ ἐπιτυχία τὴν ἐπιχείρηση ἀλλοτρίωσής μας.-  

, , ,

Σχολιάστε

ΔΗΜ. ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ –2: ΑΝΔΡΕΙΟΣ ΜΑΧΗΤΗΣ ΕΩΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Δημήτριος Ὑψηλάντης

Μέρος Β´: Ἀνδρεῖος μαχητὴς ἕως τὸ τέλος

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ -1: O ΜΕΧΡΙΣ ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΣ ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 .                    Οἱ Ὑψηλάντες ἔχουν τὸ ἱστορικὸ προνόμιο νὰ εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἄρχισαν καὶ τελείωσαν τὸν ὑπὲρ Ἀνεξαρτησίας Ἀγώνα τῶν Ἑλλήνων. Ὁ γραμματέας τοῦ Δημητρίου Ὑψηλάντη,Ἰωάννης Φιλήμων, στὰ «Ἀπομνημονεύματα τῶν Ἀγωνιστῶν», ποὺ ἔγραψε, ἀναφέρει στὸν Γ΄ Τόμο, κεφάλαιο ΙΓ΄: «Ἡ ἔναρξις καὶ τὸ τέλος τοῦ ἑλληνικοῦ ἀγῶνος τιμῶσιν ἐξαιρετικῶς τὴν ὑψηλαντικὴν οἰκογένειαν καὶ ἀθάνατον τὴν δόξαν αὐτῆς βεβαιοῦσιν, ὅτε ἀπὸ μὲν τοῦ βορρᾶ ὁ Ἀλέξανδρος πρῶτος ἐκήρυξε τὴν ἐθνεγερσίαν τοῦ 1821, κατὰ δὲ τὴν μεσημβρίαν ὁ Δημήτριος τὴν τελευταίαν συνῆψε μάχην κατὰ τῶν Τούρκων καὶ τὴν τελευταίαν συνέθετο τὸ 1829 περιώνυμον συνθήκην τοῦΤιλφουσίου ὄρους (Πέτρας)». Ἀπὸ πλευρᾶς του ὁ Χριστόφορος Περραιβὸς ἔγραψε στὰ«Ἀπομνημονεύματα τῶν Ἀγωνιστῶν τοῦ 1821», ὅτι «ὁ Ὑψηλάντης ἄρχισε τὸν πόλεμον ὑπὲρ τῆςἀνεξαρτησίας, ὁ Ὑψηλάντης ἐσφράγισε καὶ τὴν εἰρήνην  ὑπὲρ τῆς δόξης τῶν Ἑλλήνων». (Τόμος Β΄, Κεφ. κϛ΄).  
.              Ὁ Δημ. Ὑψηλάντης ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ ἦρθε στὴν Ἑλλάδα δὲν ἔπαυσε νὰ πολεμᾶἕως τὴν τελευταία μάχη καὶ νὰ δείχνει τὸν ἔντιμο καὶ ἀνιδιοτελῆ χαρακτήρα του. Ὁ πολιτικὸς καὶ ἱστορικὸς Σπυρίδων Τρικούπης, γαμβρὸς τοῦ ἄσπονδου ἐχθροῦ τοῦ Ὑψηλάντη Ἀλέξ. Μαυροκορδάτου, παρὰ τὸν ἀρνητικὸ ἐπηρεασμό, ποὺ δεχόταν, ἔγραψε στὴν «Ἱστορία τῆςἙλληνικῆς Ἐπαναστάσεως», μεταξὺ ἄλλων: «Ἀφ᾽ ὅτου ἐπάτησε τὴν γῆν τῆς Ἑλλάδος ὁ ἀνὴρ οὗτος δὲν ἔπαυσεν ἀντιποιούμενος τὴν ὑπερτάτην ἀρχὴν (Σημ. γρ. Τὸν Μαυροκορδάτο…) πεποιθὼς ὅτι ἡἈρχὴ ἔπρεπε εἰς τὸν οἶκον του… Ἀλλὰ φιλαρχῶν οὐδέποτε ἐρραδιούργησεν… ἀκραιφνὴς ἔλαμψε πάντοτε ὁ πατριωτισμός του, πρωτίστη φροντὶς καὶ ἐν τοῖς λόγοις του καὶ ἐν τοῖς ἔργοις του ἦτον ἡ εὐόδωσις τοῦ ἀγῶνος. Οὐδέποτε ἐφείσθη τῆς ζωῆς του εἰς ἐνίσχυσιν αὐτοῦ…» (ΔΟΛ, Τόμος 8, Βιβλίο 4ο, Β΄ Μέρος, σελ. 165)». 
 .              Στὴν περιορισμένη ἔκταση ἑνὸς κειμένου θὰ ἀναφερθοῦν μόνον ὁρισμένα γεγονότα, ἐνδεικτικὰ τοῦ χαρακτήρα τοῦ  Δημ. Ὑψηλάντη. Ἡ Μάχη τῶν Δερβενακίων (26-28 Ἰουλίου 1822), ὅπως νωρίτερα ἡ ἅλωση τῆς Τριπολιτσᾶς (23 Σεπτεμβρίου 1821) εἶχαν τὴ σφραγίδα τῆς στρατηγικῆς μεγαλοφυίας τοῦ Θεοδ. Κολοκοτρώνη. Ὁ Ὑψηλάντης εἶχε τὴν ἐντολὴ ἀπὸ τὸν ἀδελφό του νὰ ἀναλάβει τὴν ἀρχιστρατηγία. Στὴν ἀρχὴ δὲν εἶχε ἀντιληφθεῖ τὸ σχέδιο ἐγκλωβισμοῦ τοῦ Δράμαλη καὶ ἐξέφρασε τὴ δυσφορία του. Ὅταν ὅμως τὸ ἀντελήφθη, ἔδειξε αὐτογνωσία καὶταπεινοφροσύνη καὶ ἐνήργησε ὡς ἕνας τῶν καπετάνιων τοῦ Κολοκοτρώνη, μαζὶ μὲ τοὺς Νικηταρᾶ, Παπαφλέσσα, Πλαπούτα, Τσώκρη, Κριεζῆ καὶ ἄλλους.  (Σημ. Γιὰ τὴ Μάχη τῶν Δερβενακίων δὲς «Ἀπομνημονεύματα» Ν. Σπηλιάδου, ἐκδ. Φιλαδελφέως, Ἀθήνησιν, 1851, Τόμος Α΄ σελ. 397-425).
 .              Τὸ 1823 οἱ περὶ τοὺς Κωλέττη, Μαυροκορδάτο καὶ Κουντουριώτη μεθόδευσαν τὴν ἐξουδετέρωση τοῦ Ὑψηλάντη καὶ τοῦ Κολοκοτρώνη. Κατήργησαν τὸν βαθμὸ τοῦ ἀρχιστρατήγου καὶ ἀπένειμαν τὸν βαθμὸ τοῦ στρατηγοῦ σὲ πλῆθος ἡμετέρων. (Ἀρχ. Ἑλλην. Παλιγγενεσίας, τ. Α΄, σελ. 129 κ.ἑ.) καὶ τελικὰ ἀπομάκρυναν τὸν Ὑψηλάντη ἀπὸ ὅλα του τὰ ἀξιώματα. Ἐνῶ ὁ Κολοκοτρώνης συγκρούστηκε καὶ βασανίστηκε ἀπὸ τοὺς Μαυροκορδάτο κ.λπ., ὁὙψηλάντης ἀπέσχε τῆς ἐμφύλιας σύγκρουσης καὶ δέχθηκε νὰ ἀναλάβει γενικὸς ἀρχηγὸς τῶνἙλλήνων, ὅταν εἰσέβαλαν οἱ δυνάμεις τοῦ Ἰμπραὴμ στὴν Πελοπόννησο, πρὶν ἀποφυλακισθεῖ καὶ ἀναλάβει ὁ Κολοκοτρώνης. Ἀπὸ τότε ἔμεινε ἐκτὸς στρατιωτικῶν ἐπιχειρήσεων, ἕως τὴν ἔλευση τοῦ Καποδίστρια. Ὁ Ὑψηλάντης ζοῦσε λιτότατα. Ἐπειδὴ εἶχε προσφέρει ὅλες του τὶς οἰκονομίες στὸν Ἀγώνα καὶ εἶχε καταχρεωθεῖ, ζήτησε τὴν οἰκονομικὴ βοήθεια τῆς μητέρας του, ἤτοι 2.500 δουκάτα…
 .              Ὁ Ὑψηλάντης δὲν ἔλαβε μέρος στὸν ἐμφύλιο, ὅμως ἀντέδρασε σφοδρὰ ἐναντίον τῆς ἐκ μέρους Μαυροκορδάτου κ.λπ. μεθόδευσης ἡ Ἑλλάδα νὰ τεθεῖ ὑπὸ τὴν προστασία τῆς Ἀγγλίας, ὡς προτεκτοράτου. Αὐτή του ἡ ἀντίδραση τοῦ στοίχισε νὰ ἀποκλειστεῖ «ἀπὸ κάθε πολιτικὸν δικαίωμα καὶ στρατιωτικὸν ὑπούργημα» (Ἀρχ.Ἑλλ. Παλιγγ. τ. Δ΄, σελ. 90-91 καὶ Γιάννη Γιαννόπουλου «Ἀλέξανδρος καὶ Δημήτριος Ὑψηλάντης», Ἐφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 2η ἔκδ., 2020, σελ. 106).
 .              Μόλις ἀνέλαβε τὰ καθήκοντά του ὁ Καποδίστριας, τὸν ἀποκατέστησε πλήρως. Στὶς ἀρχὲς Φεβρουαρίου 1828 ἀπένειμε στὸν Ὑψηλάντη τὸν βαθμὸ τοῦ στρατάρχου καὶ τοῦἀνέθεσε τὴν δημιουργία ἐκσυγχρονισμένου τακτικοῦ στρατοῦ. Μὲ ἐντολὴ τοῦ Κυβερνήτη τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1829  ὁ Ὑψηλάντης ἐπικεφαλῆς δύναμης 2.300 ἀνδρῶν ἐξεστράτευσε ἐναντίον τῶν Ὀθωμανῶν στὴν Στερεὰ Ἑλλάδα καὶ στὴ θέση Πέτρα Βοιωτίας ἐπέτυχε μεγάλη νίκη. Οἱ ἐπικεφαλῆς τῶν ἡττημένων Ὀθωμανῶν Ὀντσὰκ Ἀγά, Ὀσμὰν Ἀγὰς καὶ Ἀσλὰν Μουχουρδάρης ζήτησαν ἀπὸ τὸν Ὑψηλάντη νὰ ἀποχωρήσουν ἀσφαλῶς πρὸς Θεσσαλία. Ὁ στρατάρχης  ἐδέχθη τὸ αἴτημά τους καὶ τὸἐφάρμοσε. (Νίκ. Σπηλιάδου «Ἀπομνημονεύματα», Βιβλ. Νότη Καραβία, Ἀθήνα, 1971,  τόμ. 4ος, σελ. 229).
.              Ὁ Δημήτριος Ὑψηλάντης κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Ἀγώνα εἶχε ἀτυχῆ αἰσθηματικὸδεσμὸ μὲ τὴν ἡρωίδα Μαντὼ Μαυρογένους. Ὁ ἴδιος οὐδέποτε μίλησε γιὰ αὐτόν. Σύμφωνα μὲ τὰ διασωζόμενα ἀντικειμενικὰ στοιχεῖα ὁ Ὑψηλάντης ἦταν ἀφοσιωμένος στὸν Ἀγώνα καὶ φιλάσθενος, ἐνῶ ἡ Μαντὼ αἰσθάνθηκε προδομένη, μὲ τὸ δεδομένο ὅτι, ὅπως ἔγραψε σὲ ἀναφορά της πρὸς τὸν Κυβερνήτη Ἰωάν. Καποδίστρια, ὁ Ὑψηλάντης εἶχε ὑπογράψει πρὸς αὐτὴν ὑποσχετικὸ γάμου, ἀλλὰστὴ συνέχεια «τὴν ἀπέρριψε χωρὶς λόγον, μὲ τὴν πλέον σκληρὰν περιφρόνησιν». (Μανουὴλ Τασούλα «Μαντὼ Μαυρογένη», Ἔκδ. Δήμου Μυκόνου, 1997, σελ. 221). Πληροφορίες ἀναφέρουν ὅτι τὸν δεσμό τους διέλυσαν μὲ ἴντριγκες, ψέματα καὶ συκοφαντίες ὁ Κωλέττης καὶ ἄλλοι ἄσπονδοι «φίλοι» καὶ ἐχθροὶ καὶ τῶν δύο. Ὁ πρόωρος θάνατος τοῦ ἥρωα ἔκλεισε τὸ θέμα.
.              Ὁ Ὑψηλάντης ἀπεβίωσε στὸ Ναύπλιο πρὶν ἀπὸ τὰ ξημερώματα τῆς 4ης Αὐγούστου 1832, σὲ ἡλικία 39 ἐτῶν. Ὁ Ἀρχιμανδρίτης  Νεόφυτος Βάμβας, ποὺ ὑπῆρξε καὶγραμματέας του τὸ 1821 καὶ τὸ 1822, εἶπε ὅτι αἰτία τοῦ θανάτου του ἦταν «φθινῶδες νόσημα, ἀπὸτὸ ὁποῖο ὑπέφερε ἀπὸ καιρό». Ὁ Τρικούπης ἔγραψε ὅτι ὁ Ὑψηλάντης «οὐδέποτε ἐφείσθη τῆς ζωῆς του καὶ ἡ μεγάλη του καρδία ἐζωογόνει ἐν κινδύνοις τὸ ἀσθενὲς καὶ κάτισχνον σῶμα του».
.              Ἡ κηδεία του τελέστηκε μὲ τὴ μεγαλύτερη δυνατὴ ἐπισημότητα στὸν Μητροπολιτικὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Ναυπλίου. Τὸν ἐπικήδειο λόγο ἐκφώνησε ὁ Μιχ. Σχινᾶς καὶ τὸν ἐπιτάφιο ὁ Γεώργ. Τερτσέτης, ὁ ὁποῖος εἶπε μεταξὺ ἄλλων: «Ἀπὸ τὴν ἀληθινή σου Πατρίδα, ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ὦ Ὑψηλάντη, ὅπου αἱ ἀρεταὶ τῆς γῆς βραβεύονται μὲ τὴν αἰωνίαν μακαριότητα, ἐπιβλεψον πρὸς τὸ ἔθνος σου καὶ ἔσο ἵλεως καὶ ἀγαθοποιὸς» (Αὐτ. Γιάννη Γιαννόπουλου, σελ. 112).
.              Πρὸς τιμήν του κάτοικοι τῆς Πολιτείας Μίτσιγκαν τῶν ΗΠΑ τὸ 1829 ὀνόμασαν «Ὑψηλάντης» τὸν οἰκισμό τους, μετὰ τὴν πετυχημένη λήξη τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ πολέμου τῶν Ἑλλήνων κατὰ τῶν Ὀθωμανῶν καὶ τὴν τελευταία νικηφόρα μάχη τοῦ Ὑψηλάντη στὴν Πέτρα. Σήμερα ἔχει ἐξελιχθεῖ στὴ μοντέρνα βιομηχανικὴ πόλη Ὑψηλάντης, 20.000 κατοίκων, καὶ ἔχει ἀδελφοποιηθεῖ μὲ τὸ Ναύπλιο. Ἄγαλμα τοῦ Ὑψηλάντη κοσμεῖ τὴν πόλη, ἀλλά, κατὰ τὰ γνωστὰστὴν Ἀμερική, οἱ σημερινοὶ κάτοικοι κόβουν τὸ ὄνομά της σὲ «YPSI»….-

 

, , ,

Σχολιάστε

«OYΚ ΕΣΤΙΝ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ ΒΡΩΣΙΣ καὶ ΠΟΣΙΣ»

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΜΟΝΟ «ΓΑΛΑΖΙΟ» ΠΟΥ ΘΑ ΔΟΥΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ: ΤΟΝ ΒΥΘΟ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ (Δ. Νατσιός)

Τὸ μόνο «γαλάζιο» ποὺ θὰ δοῦν οἱ Τοῦρκοι:
τὸν βυθὸ τοῦ Αἰγαίου

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                  Ἡ λέξη «ψυχαγωγία», σύμφωνα μὲ μία νόστιμη παρετυμολογικὴ ἑρμηνεία, παράγεται ἀπὸ τὶς λέξεις «ψύχος» καὶ «ἀγωγός». Σωλήνας, δηλαδή, ἀπὸ τὸν ὁποῖο διέρχεται, ψύχος, δροσιά. Διηγοῦνται ὅτι στὴν ἀρχαία Ἀθήνα, οἱ δοῦλοι, τὰ «δορυάλωτα ἀνδράποδα», οἱ αἰχμάλωτοι πολέμου, ὅπως περιφρονητικῶς τοὺς ὀνόμαζαν, καταδικάζονταν διὰ βίου στὰ λατομεῖα καὶ στὴν ἐξόρυξη μετάλλων. Ἡ μεταχείριση ἦταν ἀπάνθρωπη, ἰσοδυναμοῦσε μὲ καταδίκη σὲ ἀργὸ θάνατο. Δούλευαν -κυριολεκτεῖ ἡ λέξη-στὰ βάθη τῆς γῆς, ἐν μέσῳ πνιγηρῆς, μολυσμένης ἀτμόσφαιρας. Ἡ μόνη τους παρηγορία καὶ ἀναψυχὴ ἦταν οἱ ἀνάσες καθαροῦ, ψυχροῦ ἀέρα, ποὺ μετέφεραν σωλῆνες, ἀγωγοί, οἱ ὁποῖοι ἔφταναν ὣς τὴν ἐπιφάνεια. Αὐτοὶ οἱ «ψυχο-ἀγωγοὶ» ἦταν ἡ μόνη τους εὐχαρίστηση. Ἀπὸ δῶ, κατὰ τὴν, ἐπαναλαμβάνω, παρετυμολογία, προῆλθε ἡ λέξη «ψυχαγωγία».
.                  Τούτη τὴν ἐποχή, ποὺ μᾶς «ἐκύκλωσαν αἱ τοῦ βίου ζάλαι, ὥσπερ μέλισσαι κηρίον», κατὰ τὴν ἀειφεγγῆ ἐκκλησιαστικὴ ὑμνωδία, ἀνασασμὸς καὶ «ψυχαγωγία» εἶναι ἡ ἐνασχόληση μὲ τὴν ἐθνική μας ἱστορία. Ὅπως σημειώνει ὁ Πολύβιος, στὴν ἀρχὴ τῆς Ἱστορίας του, ἀποκλειστικὸς προορισμός της εἶναι ὁφρονηματισμὸς ἀρχόντων καὶ ἀρχομένων «διὰ τὸ μηδεμίαν ἑτοιμοτέραν εἶναι τοῖς ἀνθρώποις διόρθωσιν, τῆς τῶν προγεγενημένων πράξεων ἐπιστήμης». Τίποτε δὲν διορθώνει εὐκολότερα τοὺς ἀνθρώπους, ὅσο ἡ γνώση τοῦ παρελθόντος. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ἕνα μεγάλο μέρος τῆς κακοδαιμονίας μας, τῶν ἐθνικῶν συμφορῶν, ὀφείλεται στὴν ἔλλειψη ἱστορικῶν γνώσεων, ποὺ ἀποτελοῦν μαθήματα πολύτιμα, διδάγματα αἰώνια γιὰ τὴν ἐπιβίωσή μας, κυρίως γι’ αὐτοὺς ποὺ διαχειρίζονται, πολιτικοὺς καὶ στρατιωτικούς, τὶς τύχες τοῦ ἔθνους. Ἡ ἱστορία μας δὲν εἶναι μόνο ἀγωγὴ τῆς ψυχῆς, ἀλλὰ καὶ ἀνάσα ἐλευθερίας καὶ ἡρωισμοῦ, τώρα ποὺ ζοῦμε σχεδὸν σὰν τοὺς ἀρχαίους δούλους, σὲ περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα γεμάτη ἀναθυμιάσεις. Καὶ ἀναφέρομαι κυρίως στὸν ἐξ ἀνατολῶν κίνδυνο. Μπορεῖ νὰ ἀκοῦμε ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς τὸν κοινότοπο καθησυχασμὸ πὼς ἡ Τουρκία ἐξάγει τὰ ἐσωτερικά της προβλήματα καὶ ἐπιδίδεται σὲ κινήσεις ἀντιπερισπασμοῦ τῆς κοινῆς της γνώμης, ὅμως, ἂς μὴν ἐθελοτυφλοῦμε, ὁ κίνδυνος «νὰ ἀνοίξει τὴν πόρτα τοῦ τρελοκομείου», εἶναι ὑπαρκτός. Καὶ τὸ πεδίο, ὅπου θὰ κριθοῦν τὰ πάντα, εἶναι «τὸ τῆς θαλάσσης κράτος», τὸ Αἰγαῖο. Δὲν περνᾶ ἡμέρα ποὺ δὲν θὰ ἐκτοξεύσει κάποιος μεμέτης παρακεντὲς ἢ ὁ ἴδιος ὁ Ἐρντογάν, τὶς περὶ «γαλάζιας πατρίδας» ὀνειροφαντασιώσεις τους. Τὸ γαλανόλευκο πέλαγός μας, τὸ Αἰγαῖο, αὐτὸ ἐποφθαλμιοῦν οἱ Τοῦρκοι, αὐτὸ εἶναι τὸ μαρμαρένιο ἁλώνι μας. Ἡ ἱστορία μᾶς διδάσκει ὅτι ὅσο εἴμαστε ἰσχυροὶ στὴν θάλασσα, ναυμαχώντας καὶ κατατροπώνοντας τοὺς εἰσβολεῖς, κερδίζουμε πολέμους. Θυμίζω τὴν Σαλαμίνα, τὸ ἀήττητο ναυτικὸ τῶν Βυζαντινῶν μὲ τὸ ὑγρὸ ἢ ἑλληνικὸ πῦρ, τοὺς ἀθάνατους μπουρλοτιέρηδες τοῦ Εἰκοσιένα, τοὺς ἡρωικοὺς ναυμάχους τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων, τὴν παρουσία τοῦ πολεμικοῦ ναυτικοῦ τὸ Σαράντα στὴν Ἀδριατική. Χωρὶς τὸ ναυτικό, τὸ ἔθνος δὲν θὰ μεγαλουργοῦσε καὶ εἶναι ἀληθὲς ὅτι στάθηκε ἀήττητο καὶ νικηφόρο σὲ ὅλες τὶς μεγάλες θαλασσινὲς ἀναμετρήσεις.
.                  Διαβάζω τοῦτες τὶς ἡμέρες, καὶ ἀγαλλιῶ, γιὰ τὸ ἔνδοξο πολεμικό μας ναυτικὸ κατὰ τὴν περίοδο τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων, σὲ μία ἀπὸ τὶς πιὸ ἔγκυρες ἱστορίες. Τὴν «Πολιτικὴ Ἱστορία τῆς Νεότερης Ἑλλάδος», τοῦ Σπ. Μαρκεζίνη. Ἐν ὄψει τοῦ πολέμου καὶ διαπιστώνοντας ἡ κυβέρνηση τοῦ Βενιζέλου τὴν ἀνεπάρκεια τοῦ πολεμικοῦ ναυτικοῦ σὲ πλοῖα ἢ τὴν παλαιότητα πολλῶν, προέβη στὸ ἑξῆς, «κατὰ τὴν ὑστάτην ὥραν». Διαβάζω στὴν σελίδα 189, τοῦ 3ου τόμου: «Τότε ἠγοράσθη παντὸς εἴδους ἀναγκαῖον ὑλικόν, διετάχθη ἡ ἐσπευσμένη παραλαβὴ τῶν ναυπηγηθέντων εἰς Γερμανίαν ἀντιτορπιλλικῶν “Νέα Γενιὰ” καὶ “Κεραυνός”, χωρὶς κὰν δοκιμὰς καὶ ἠγοράσθησαν τέσσαρα ἕτοιμα ἀντιτορπιλλικὰ ἀπὸ τὴν Ἀγγλίαν, τὰὁποῖα εἶχαν ναυπηγηθῆ διὰ τὴν Ἀργεντινήν. Παρελήφθη ἐπίσης καὶ τὸ ὑποβρύχιον “Δελφίς”, προτοῦ συμπληρώση τὰς δοκιμάς του. Σημειωτέον ὅτι καὶ αὐτὰ τὰ πυρομαχικὰ τοῦ “Ἀβέρωφ” μόνον τὴν ὑστάτην ὥραν παρελήφθησαν, δι’ αὐτὸ καὶ τὰ πρῶτα του πραγματικὰ πυρὰ ἦσαν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐξετέλεσε κατὰ τὴν ναυμαχίαν τῆς Ἕλλης». Ἀκοῦμε αὐτὲς τὶς ἡμέρες γιὰ ἐξοπλιστικὰ προγράμματα καὶ φρεγάτες σὲ βάθος δεκαετίας. Ἔχουμε τόσο χρόνο; Θὰ περιμένουν οἱ Τοῦρκοι νὰ τὶς ἐντάξουμε στὸ πολεμικὸ ναυτικὸ καὶ ὕστερα θὰ μᾶς ἐπιτεθοῦν; Τὸ τότε φτωχὸ καὶ ἀνυπόληπτο διεθνῶς κράτος τῆς «ἀψόγου στάσεως», μὲ ἀστραπιαῖες κινήσεις, ἀγόρασε καὶ ἔστησε ἀπέναντι ἀπὸ τὸν τουρκικὸ στόλο, ἀξιόμαχα ἀντιτορπιλικά. Χάρις σ’ αὐτὰ τρύπωσαν οἱ Τοῦρκοι στὰ Δαρδανέλια καὶ δὲν ξαναφάνηκαν ἀπὸ τότε μέχρι σήμερα ποὺ ἁλωνίζουν ἀνενόχλητοι.
.                  Νὰ σημειώσουμε ἀκόμη ὅτι παρ’ ὅλες αὐτὲς τὶς ἀγορὲς οἱ Τοῦρκοι ὑπερεῖχαν καὶ σὲ ἐκτόπισμα καὶ σὲ πυροβολικό. Ὑστεροῦσαν ὅμως σὲ κάτι ἄλλο, πολὺ πιὸ σημαντικό. Στὸ ἀνθρώπινο… ἐκτόπισμα. Πάνω στὰ ἑλληνικὰ καράβια πολεμοῦσε ἡ ναυτοσύνη τοῦ ’21, μὲ πρῶτο καὶ καλύτερο τὸν ναύαρχο Παῦλο Κουντουριώτη. Κατέλαβε τὴν Τένεδο, διαβάζουμε, καὶ περίμενε τοὺς Τούρκους. Μάλιστα ἔστειλε καὶτηλεγράφημα στὸν ὑπουργό τους, τῶν Ναυτικῶν, γράφοντάς του «σᾶς περιμένουμε» καὶ ἂν δὲν ἔχουν καύσιμα εἶναι ἕτοιμος νὰ τοὺς τὰ παραχωρήσει. Μόνος του ὁ «Ἀβέρωφ», χάρις στὴν λεβεντιὰ καὶ τὴν τόλμη τοῦ Κουντουριώτη, κυνηγοῦσε ὅλο τὸν ἐχθρικὸ στόλο καὶ ὅπως γράφει ὁ κυβερνήτης τοῦ Σ. Δούσμανης: «Ὁ“Ἀβέρωφ” κατὰ τὴν διάρκεια ὅλην τῆς διώξεως ταύτης μοῦ ἔκαμνε ἐντύπωσιν μαντρόσκυλου, γαυγίζοντας διαρκῶς καὶ τρέχοντος πότε μὲν πρὸς τὰ ἐδῶ, πότε δὲ πρὸς τὰ ἐκεῖ, διὰ νὰ ἀναγκάση τὰ πρόβατα νὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν στάνην». (σελ. 194). Πρόβατα «λυκόσχημα», ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ ὁ νεολογισμός, ἔχουμε καὶσήμερα ἀπέναντί μας, ποὺ ἐπιτίθενται σὲ χῶρες διαλυμένες (Συρία, Λιβύη), ἕτοιμα γιὰ κάθε παλιανθρωπιὰ καὶ ἀτιμία. Οὐδεὶς ἀμφιβάλλει γιὰ τὴν ἱκανότητα τοῦ πολεμικοῦ μας ναυτικοῦ. Τὸ μόνο γαλάζιο ποὺ θὰ δοῦν οἱ Τοῦρκοι εἶναι ὁ βυθὸς τοῦ Αἰγαίου, ὅπου θὰ ἀναπαύονται τὰ κουφάρια τοῦ στόλου τους. Αὐτὸ εἶναι σίγουρο. Τὸ μοναδικό μας πρόβλημα εἶναι ἡ δειλόκαρδη καὶ ὑποχωρητικὴ πολιτικὴ ἡγεσία, οἱμοσχοαναθρεμμένοι κολεγιόπαιδες ποὺ κυβερνοῦν ἢ κυβερνοῦσαν τὴν πατρίδα. Ποιός τὸ περίμενε ὅτι χωρὶς ντουφεκιὰ θὰ βρίσκονταν «ἑλληνικὴ» κυβέρνηση νὰ προδώσει τὴν Μακεδονία, γεγονὸς ποὺ στάθηκε ἡ ἀφορμὴ νὰ ἀποθρασυνθοῦν οἱ Τοῦρκοι, γιατί ἀντιλήφτηκαν ὅτι ἔχουν  νὰ κάνουν μὲ προδότες καὶ νενέκους. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἡ ἡγεσία στάθηκε στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων. Ὁ Βενιζέλος ξεπροβοδοῦσε τὸν στόλο, λέγοντας στοὺς ναῦτες καὶ ἀξιωματικούς; «Ἡ πατρὶς ἀξιοῖ ἀπὸ ὑμᾶς, ὄχι ἁπλῶς νὰ ἀποθάνητε ὑπὲρ αὐτῆς. Αὐτὸ θὰ ἦτο τὸ ὀλιγώτερον. Ἀξιοῖ νὰ νικήσετε». Ὁ τότε βασιλιὰς Γεώργιος, μὲ πολὺ συγκίνηση θὰπερατώσει τὸν λόγο του, κραυγάζοντας «Ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας. Ζήτω τὸ ἑλληνικόν ναυτικόν. Ζήτω τὸ ἔθνος». Πότε ἀνέφερε τὴν λέξη «ἔθνος» πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος τὰ τελευταῖα χρόνια; Γιὰ τὴν δὲ κ. Πρόεδρο ἡ λέξη μυρίζει ἐθνικισμό. Νὰ κλείσω μὲ τὸν ἥρωα Κουντουριώτη. Πρὶν ἀρχίσει ἡ ναυμαχία τῆς Ἕλλης, ἐπισκέφθηκε ὅλους τοὺς πύργους, γιὰ νὰ ἐμψυχώσει τοὺς πυροβολητὲς καὶ τοὺς ναῦτες μὲ τοῦτα τὰ ἀθάνατα λόγια: «Πίστη στὸν Θεό, πίστη στὸ Ἔθνος, πίστη στὴ Νίκη! Πρέπει νὰ φανοῦμε ἀντάξιοι τῶν προγόνων μας».

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

 

Σχολιάστε

ΤΙ ΑΓΝΟΕΙ Ο ΧΟΥΛΟΥΣΙ ΑΚΑΡ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τί ἀγνοεῖ ὁ Χουλούσι Ἀκὰρ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                Ὁ Χουλούσι Ἀκάρ, πρώην ἀρχηγὸς τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων καὶ τώρα ὙπουργὸςἘθνικῆς Ἀμύνης τῆς Τουρκίας, τὴν περασμένη ἑβδομάδα μίλησε περιφρονητικὰ γιὰ ἐμᾶς τοὺςἝλληνες. Εἶπε, μεταξὺ ἄλλων, νὰ ἐνεργοῦμε ἔναντι τῆς χώρας του «σύμφωνα μὲ τὸ ἀνάστημα καὶ τὸ ἐκτόπισμά μας» καὶ νὰ μὴν ξοδεύουμε τόσα πολλὰ χρήματα σὲ ἐξοπλισμούς, γιατί «ἡ ἐξίσωση δὲν ἀλλάζει μὲ 3-5 ὅπλα ἢ ἀεροπλάνα». Σημειώνει μάλιστα πὼς «ἡ οἰκονομικὴ κατάσταση τῆς Ἑλλάδας εἶναι γνωστή». Προφανῶς θεωρεῖ ὅτι δὲν εἶναι γνωστὴ ἡ ὑπὸ κατάρρευση οἰκονομία τῆς χώρας του…
.                Τὰ προβλήματα ἐπιβίωσης, ποὺ ἀντιμετωπίζουν οἱ Τοῦρκοι, ὑποχρεώνουν τὸν προπαγανδιστικὸ μηχανισμὸ τοῦ καθεστῶτος Ἐρντογὰν νὰ ἐπιδιώκει νὰ τοὺς ἀποπροσανατολίσει ἀπὸ αὐτά. Πρὸς τοῦτο ἔχει κατασκευάσει ἕναν φανταστικὸ «ἐχθρό», ἐμᾶς, ποὺ ἀπὸ τὴ μία τὸν χαρακτηρίζει ἀδύνατο καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἐνοχλητικὸ ἕως ἐπικίνδυνο… Οἱ συνεχεῖς ἀναφορὲς σὲ αὐτόν, ποὺ περιλαμβάνουν ἀπειλές, συκοφαντίες, ἐπιθετικὲς ἐνέργειες, στρατιωτικὲς προκλήσεις, ὑποτιμητικοὺς καὶ προσβλητικοὺς λόγους καλλιεργοῦν τὸν σοβινισμὸ τῶν πολλῶν Τούρκων καὶδροῦν ὡς ἠρεμιστικὸ στὸ θυμικό τους…
.                Ὁ Τοῦρκος ὑπουργὸς Ἀμύνης δείχνει νὰ ἀγνοεῖ τὸ τί διδάσκει ἡ Ἱστορία, φέτος μάλιστα, ποὺ δὲν θα ᾽πρεπε, λόγῳ τῆς 200ῆς ἐπετείου ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασηςἐναντίον τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Γιὰ νὰ βοηθηθεῖ ἡ μνήμη τοῦ κ. Ἀκάρ, τοῦὑπενθυμίζεται ἡ συζήτηση ποὺ εἶχε ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μὲ τὸν Γάλλο ἀξιωματικὸ Davesies de Pontes. Τοῦ λέγει λοιπὸν πὼς –λόγῳ ἀναστήματος καὶ ἐκτοπίσματος– θεωροῦσαν τρελοὺς τὸν ἴδιο καὶ ὅσους ξεκίνησαν τὴν Ἐπανάσταση, ἀλλὰ τοῦ προσθέτει: «Ἐγὼ ἐμπιστευόμουν τὸν Θεὸ καὶτὴν Παναγία καὶ δὲν ἀπατήθηκα». Καὶ ἐξηγεῖ ὅτι ὅταν πολιόρκησε τὴν Καρύταινα καὶ κάλεσε τοὺς κατοίκους στὰ ὅπλα, μαζεύτηκαν πέντε χιλιάδες, ἀλλὰ «δὲν ἦσαν παρὰ χωριάτες, ποὺ δὲν ἤξεραν ἀκόμη τίποτε γιὰ πόλεμο καὶ πειθαρχία. Ἔτσι πεντακόσιοι Τοῦρκοι καβαλλαρέοι ἔφταναν νὰ τοὺς διαλύσουν».
.                Ἀναγκάστηκε «μὲ τὴν καρδιὰ γεμάτη πόνο καὶ λύσσα νὰ φύγει». Πῆγε στὸΧρυσοβίτσι. Στὴν εἴσοδο τοῦ χωριοῦ ἦταν μία ἐκκλησίτσα ἀφιερωμένη στὴ Θεοτόκο. Γονάτισε μπροστὰ στὸ εἰκόνισμα τῆς Παναγίας καὶ τὴν παρακάλεσε νὰ σώσει τοὺς χριστιανούς. «Ποτὲ δὲν προσευχήθηκα μὲ τόση ζέση», τοῦ εἶπε καὶ συνέχισε: «Ὁ Θεὸς καὶ ἡ Παναγία θέλησαν νὰ μὲεἰσακούσουν. Ἄκουσα –εἶμαι βέβαιος– μία φωνὴ ποὺ μοῦ ἀπάντησε: “ἡ Ἑλλάδα δὲν θὰ χαθεῖ”. Τότε σηκώθηκα ἀμέσως, μὲ τὴν ψυχὴ γεμάτη ἐλπίδα καὶ θάρρος καὶ πῆρα τὸν δρόμο τῆς Πιάνας…».
.                Ἡ μετὰ ἱστορία εἶναι γνωστή. Οἱ χωρικοὶ καὶ νοικοκυραῖοι γίνονται πολεμιστὲς ποὺ ὁρκίζονται «Ἐλευθερία ἢ θάνατος» καὶ οἱ Μανιάτες  «Νίκη ἢ θάνατος». Τὰ βάζουν μὲ τὴν Αὐτοκρατορία καὶ ἐπιτυγχάνουν τὴν ἐλευθερία τους… Στὰ 200 χρόνια ἀκολούθησαν πολλὲς ἀκόμη νίκες, ποὺ θὰ ἦσαν ὅλες μὲ μόνιμα ἀποτελέσματα, ἂν δὲν ἐπενέβαιναν ὑπὲρ τῆς πατρίδας τοῦ κ. Ἀκὰρ οἱ Μεγάλες Δυνάμεις… Σήμερα λοιπόν, ποὺ εἴμαστε σὲ πολὺ καλύτερη θέση ἀπὸ τὸ 1821 ἢτὸ 1912, θὰ φοβηθοῦμε τὴ χώρα σας κ. Ἀκάρ; Ἂν τὸ πιστεύετε κάνετε λάθος.-      

Σχολιάστε

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ -1: O ΜΕΧΡΙΣ ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΣ ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Δημήτριος Ὑψηλάντης
Ὁ μέχρις αὐτοθυσίας πατριώτης

Α΄ Μέρος  

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                        Ὁ Δημήτριος Ὑψηλάντης (1793-1832) ἦταν πατριώτης μέχρις αὐτοθυσίας. Ἀφιέρωσε τὴν περιουσία του καὶ τὴν ἴδια τὴ ζωή του στὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821. Ἦταν γόνος τῆς Ποντιακῆς καταγωγῆς οἰκογένειας τῶν Ὑψηλαντῶν, οἱ ὁποῖοι ἦσαν παρόντες στοὺς Ἀγῶνες τοῦ Ἔθνους ἀπὸ τὸν 9ο αἰώνα. Οἱ ἐκ τῶν ἡγετῶν τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας Ξάνθος, Παπαφλέσσας, Ἀναγνωστόπουλος, Τυπάλδος ἔπεισαν τὸν Ἀλέξανδρο Ὑψηλάντη παράλληλα μὲ τὴν Ἐπανάσταση στὸ Ἰάσιο νὰἀποστείλει στὴν Πελοπόννησο ἕνα τῶν ἀδελφῶν του, νὰ ἡγηθεῖ τῆς ἐκεῖ Ἐπανάστασης.
.                        Ὁ μόνος εὔκαιρος ἦταν ὁ Δημήτριος, ὁ ὁποῖος εἶχε παραιτηθεῖ τοῦ ρωσικοῦστρατοῦ γιὰ νὰ διαχειρίζεται, κατὰ τὴν ἀπουσία τῶν ἀδελφῶν του, τὰ τοῦ Οἴκου τῶν Ὑψηλαντῶν. Ἀφοῦ συγκατατέθηκε ὁ Δημήτριος, ἔπρεπε νὰ πείσουν καὶ τὴν μητέρα του Ἐλισάβετ, ποὺ ἂνἐκεῖνος ἔφευγε, θὰ ἔμενε μόνη, μὲ τὰ δύο της κορίτσια καὶ τὸν ἀνήλικο γιό της. Ἔγινε οἰκογενειακὸσυμβούλιο καὶ ἡ μητέρα συγκατένευσε λέγοντας: «Ὅταν εἶναι νὰ ἐλευθερωθεῖ ἡ Ἑλλὰς ἀπὸ τὴν ἀποστολὴ καὶ αὐτοῦ τοῦ παιδιοῦ, ποὺ μοῦ ἔμεινε, στεροῦμαι καὶ αὐτό. Ἂς ὑπάγει μὲ τὴν εὐχή μου!» (Ἰωάν. Φιλήμονος «Δοκίμιον ἱστορικὸν περὶ τῆς ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως», (Τύποις Π. Σούτσα καὶ Α. Κτενᾶ, Τόμος Γ΄, 1860, Κεφάλαιο ΙΓ΄).
.                        Ὁ Ὑψηλάντης ἦρθε στὴν Ἑλλάδα στὶς 8 Ἰουνίου 1821 καὶ συγκεκριμένα στὴν Ὕδρα,ὡς πληρεξούσιος τοῦ γενικοῦ ἐπιτρόπου καὶ ἀρχιστρατήγου ἀδελφοῦ του Ἀλέξανδρου, δηλαδὴ ὡς ὁἡγέτης τῆς Ἐπανάστασης. Ὁ Φιλήμων στὸ προαναφερθὲν ἔργο του ἐξηγεῖ γιατί τοῦ ἔγινε παλλαϊκὴὑποδοχή: «Ἦταν Ἕλληνας, οἰκογένειας ἡγεμονικῆς πρίν, Ἕλλην οἰκογένειας πατριωτικῆς πάντοτε ὀστοῦν ὢν ἐκ τῶν ὀστέων καὶ σὰρξ ἐκ τῆς σαρκὸς τῆς Ἑλλάδος. Ἐπὶ πλέον ὁ Δημήτριος προήρχετο ἐκ τῆς ἀρκτώας γῆς (Ρωσίας), εἰς τὴν ὁποίαν πάντοτε προσηλοῦτο ἡ καρδία καὶ τὸ ὄμμα τῶνἙλλήνων ὡς τὸν φυσικὸν ἐχθρὸν τοῦ μόνου φυσικοῦ ἐχθροῦ τούτων».
.                        Τὸ δύσκολο ἔργο ποὺ ἀνέλαβε ὁ Ὑψηλάντης κατέστη πολὺ δυσκολότερο, ἀπὸ τὸὅτι ἀπὸ τὴν πρώτη ὥρα ὑπονομεύθηκε ἀπὸ τὸν Ἀλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Γόνος καὶ αὐτὸς μεγάλης οἰκογένειας Φαναριωτῶν ἔνιωθε ζηλοφθονία πρὸς τοὺς Ὑψηλάντες. Ἀπὸ τὴν ἄφιξη λοιπὸν τοῦ Δημ. Ὑψηλάντη τὸν ὑπονόμευσε (Νικολάου Σπηλιάδου «Ἀπομνημονεύματα», Τ.1ος, Ἀθῆναι, 1972, σελ. 228).
.                        Ὁ Ὑψηλάντης ἦταν τελείως διαφορετικὸς χαρακτήρας ἀπὸ τὸν Μαυροκορδάτο. Δὲν εἶχε ἐγωισμό, οὔτε φιλοδοξίες ἀπὸ αὐτὲς ποὺ θολώνουν τὸν νοῦ. Ὁ Μαυροκορδάτος ἐπιζητοῦσε οἱ ἄλλοι νὰ προσαρμοστοῦν σὲ αὐτόν. Ὁ Ὑψηλάντης δὲν εἶχε ἀντίρρηση νὰ προσαρμοστεῖ στὶς συνθῆκες ποὺ βρῆκε. Διηγεῖται ὁ Φιλήμων ὅτι ὁ Κολοκοτρώνης παρέθεσε στὸν Ὑψηλάντη γεῦμα, στὴν ὕπαιθρο βεβαίως. Γιὰ τὴν περίσταση ἦταν ἡγεμονικό: Ψητὸ ἀρνί, τυρὶ σὲ ἀσκὶ «δεινῶςἁλμυρό», ρετσίνα  σὲ ἀσκὸ καὶ ἀζυμίτης χωρικὸς ἄρτος. Ἀντὶ τραπεζιοῦ  κλαδιὰ σκοίνου. Φυσικὰ οὐδὲν τραπεζικὸ σκεῦος ὑπῆρχε, πιάτο, μαχαίρι,  πηρούνι, κούπα γιὰ κρασὶ καὶ νερό. ὉΚολοκοτρώνης ἔκοψε μὲ τὰ χέρια καὶ τοῦ ἔδωσε τὸ ψωμί, τὸ κρέας καὶ τὸ τυρί. Τὸ κρασὶ τοῦ τὸ προσέφερε μέσα σὲ ξεραμένη φλούδα κολοκύθας.
.                        Ὁ Ὑψηλάντης προσαρμόστηκε ἀμέσως στὴν πρωτόγνωρη κατάσταση. Κάθισε ὀκλαδὸν καὶ εὐχαριστήθηκε φαγητὸ καὶ πιοτό. Ἐνθουσιασμένος ὁ Γέρος τοῦ Μωριῦ τοῦ εἶπε: «Ἔτσι Πρέντσιπα θὰ τρῶς πλιὰ καὶ θὰ πίνεις διὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Πατρίδας». Ὁ Ὑψηλάντης χειροκρότησε ἐνθουσιασμένος. Σημειώνεται ὅτι ὁ Φιλήμων διηγεῖται τὸ συμβὰν ὡς μάρτυρας τοῦγεγονότος, ἀφοῦ, ὡς γραμματέας τοῦ Ὑψηλάντη, ἦταν ἐκ τῶν συνδαιτυμόνων τοῦ γεύματος.
.                        Στὶς 12 Ἰουνίου 1821 ὁ Ὑψηλάντης ἀναγγέλλει τὴν ἔλευσή του μὲ διακήρυξη, στὴν ὁποία, μεταξὺ ἄλλων, ἀναφέρει: «Ὁμογενεῖς φιλελεύθεροι Ἕλληνες… Ὅσοι ἐλάβατε τὰ ὅπλα ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας τοῦ Ὀρθοδόξου ἡμῶν Γένους, φιλοτιμηθῆτε νὰ φανῆτε ἄξιοι πολεμισταί, δεικνύοντες εἰς τὸν κατὰ τοῦ ἀσεβοῦς τυράννου πόλεμον ἀνδρείαν ἀκαταμάχητον, ὁμόνοιαν ἀδιαίρετον καὶ εἰς τοὺς στρατηγοὺς εὐπείθειαν ἀπαράβατον… Τὸ τέλος τῶν ἀγώνων μας εἶναι ἡἐλευθερία, ἢ ὁ ἔνδοξος θάνατος. Αἰώνιος δόξα παρὰ Θεῷ καὶ ἀνθρώποις…».
.                        Σὲ μίαν ἄλλη ἐγκύκλιό του, στὶς 21 Αὐγούστου 1822, ἔγραψε πρὸς τοὺς Νησιῶτες: «Γνωρίζετε, ὅτι μήτε πλοῦτος, μήτε κτήματα, μήτε ὑπάρχοντα δὲν ἐξισοῦνται μὲ τὴν ἐλευθερίαν, μὲ τὴν ζωὴν τῶν γυναικῶν καὶ τῶν παιδίων σας. Ἔχετε πρὸ ὀφθαλμῶν τὰ θλιβερὰ παραδείγματα τῶν δυστυχεστάτων ἀδελφῶν μας, Χίων, Κασσανδρινῶν, Ναουσαίων καὶ ἄλλων, διὰ τὰ ὁποῖα ἀνατριχίζετε βέβαια ὁσάκις τὰ συλλογίζεσθε. Εἴδετε μὲ τὰ ἴδια σας τὰ ὀμμάτια τὸν ἀπάνθρωπον τύραννον νὰ ξεσχίζη καὶ αὐτὰ τὰ ἔμβρυα εἰς τὰς κοιλίας τῶν ἐγκύων!!!» (Λιγνοῦ, Ἀρχεῖον τῆς Κοινότητος Ὕδρας, τόμ. 8, σελ. 432).
.                        Ὁ Κολοκοτρώνης στὰ «Ἀπομνημονεύματά» του δὲν κρύβει τὰ λόγια του γιὰ τὸν Δήμ. Ὑψηλάντη. Γράφει τὰ πλεονεκτήματα καὶ τὰ μειονεκτήματά του: «Ὁ Ὑψηλάντης ἦτον ἕναςἄνθρωπος σταθερός, τίμιος, ἀνδρεῖος, μικρόνους, κοῦφος, εὐκολοαπάτητος… τὸ ὄνομά του ἐχρησίμευσε πολὺ εἰς τὴν ἀρχήν, εἶχε τὴν φαντασία νὰ ἦναι ἀρχηγὸς (κεφαλή), πλὴν τὸ μυαλό του δὲν τοῦ ἔσωνε ἀναλόγως μὲ τὰς περιστάσεις ὁπού εὑρέθηκε. Ἂν ἤθελε ἔλθει ὁ Ἀλέξανδρος ὁἀδελφός του ἠθέλαμεν κάμει δουλειά, διατὶ ἤθελα τὸν ὑποστηρίξει». («Διήγησις Συμβάντων τῆς Ἑλληνικῆς Φυλῆς ἀπὸ τὰ 1770 ἕως τὰ 1836». Ὑπαγόρευσε Θεόδωρος Κωνστ. Κολοκοτρώνης, Ἀθήνησιν, Τύποις Χ. Νικολαΐδου Φιλαδελφέως, 1846, σελ. 87).

Ἡ προσφορὰ τῆς οἰκογένειας Ὑψηλάντη

.                        Ὁ Ἰωάννης Φιλήμων στὸ ἔργο του «Δοκίμιον Ἱστορικὸν περὶ τῆς ἙλληνικῆςἘπαναστάσεως» γράφει ὅτι ὁ Δημήτριος Ὑψηλάντης καταγόταν ἀπὸ «διάσημον παρὰ τοῖς Ἕλλησι καὶγνωστὸν παρὰ τῷ εὐρωπαϊκῷ κόσμῳ ὄνομα οἰκογενείας, σύστασιν δὲ τὴν μόνην σεβαστὴν παρὰ πᾶσι καὶ μόνην ἠθικῶς ἰσχυρὰν ἐπὶ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, πατριωτισμὸν δὲ ἀκμαῖον καὶ ἀκέραιον μέχρις ὅλης αὐταπαρνήσεως καὶ θυσίας».
.                        Ὁ πατέρας του, Κωνσταντῖνος Ὑψηλάντης (1760-1816) ὑπῆρξε μέγας διερμηνέας καὶἡγεμόνας τῆς Μολδαβίας. Μὲ τὴν Ἐλισάβετ Ὑψηλάντη (1771- 1866)  ἀπέκτησαν πέντε γιοὺς καὶ δύο θυγατέρες. Ὁ Κωνσταντῖνος Ὑψηλάντης ἀπεβίωσε στὰ 56 του χρόνια καὶ ἡ Ἐλισάβετ ἀνέλαβε τὴδιαχείριση τῆς οἰκογενειακῆς περιουσίας καὶ τὴ διαπαιδαγώγηση τῶν παιδιῶν της. Ἂν καὶ Ρουμάνα στὴν καταγωγὴ ἀποδείχθηκε μεγάλη Ἑλληνίδα. Στὸ μέγαρό της συναντιόνταν μέλη τῆς ΦιλικῆςἙταιρείας, ἔδωσε τὰ τέσσερα ἀγόρια της στὸν Ἀγώνα –τὸ πέμπτο ἦταν ἀνήλικο– , καὶ προσέφερε σὲΑὐτὸν σχεδὸν ὅλη της τὴν περιουσία.
.                        Ἡ Ἐλισάβετ ἀπεβίωσε 95 ἐτῶν καὶ θρήνησε τὸν θάνατο καὶ τῶν ἑπτὰ παιδιῶν της. Μόνη της παρηγοριὰ ἦταν ὅτι τὰ τέσσερα ἀγόρια της ἐγκατέλειψαν θέσεις –ἦσαν ἀξιωματικοὶ τοῦ ρωσικοῦ στρατοῦ–, ἄφησαν ἀνέσεις, πλούτη, ἀσφάλεια, μυήθηκαν στὴν Φιλικὴ Ἑταιρεία καὶπροσέφεραν τὰ πάντα στὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821, ποὺ καὶ ἡ ἴδια θεωροῦσε ἱερή. (Γιάννη Γιαννόπουλου «Ἡ Ἐλισάβετ Κων. Ὑψηλάντη»,  στὸν Τόμο «Ἀλέξ. καὶ Δημ. Ὑψηλάντης», Ἐφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 2η Ἔκδ., 2020, σελ. 37). Μὲ τὴ σειρὰ τὰ ἀγόρια ἦσαν οἱ Ἀλέξανδρος (1792-1828),  Δημήτριος (1793-1832), Γεώργιος (1795-1846), Νικόλαος (1795-1833) καὶ τὸ στερνοπούλι Γρηγόριος (1805-1835).

, , ,

Σχολιάστε

«TΟ ΠΑΣΧΑ ΕΓΓΥΣ» καὶ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ, «ποὺ μόνο αὐτοὶ ποὺ ἔχουν ὑπεύθυνες θέσεις πολὺ ψηλὰ μποροῦν νὰ καταλάβουν» (Ἀρχιεπ. Ἱερώνυμος)

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

.                    Στὸ σημαντικὸ ἔργο ποὺ ἐπιτελοῦσε παρὰ τὶς σοβαρὲς δυσκολίες καὶ ἀπειλὲς ποὺἀντιμετώπιζε ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος ὁ 5ος ἀναφέρθηκε στὸ κήρυγμά του ἀπὸ τὸν μητροπολιτικὸναὸ Ἀθηνῶν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος.
.              Τὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας τέλεσε ὁ Ἀρχιγραμματέας τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Ἐπίσκοπος Ὠρεῶν κ. Φιλόθεος, ἐνῶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος μιλώντας μπροστὰ ἀπὸ τὸ ἱερὸ σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου χαρακτήρισε σημαντικὴ τὴν σημερινὴ ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποία ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ μνήμη τοῦ μεγάλου ἱερομάρτυρος Γρηγορίου τοῦ Ε´, τονίζοντας πὼς ἔχουμε τὴν ἰδιαίτερη εὐλογία νὰ προσκυνοῦμε τὸ ἱερὸ λείψανό του.
.              Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀναφέρθηκε στὴν στενὴ σχέση, ποὺ εἶχε ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος, μὲ τὸν Ἐπίσκοπο Σαλώνων Ἠσαΐα σημειώνοντας ὅτι ἔχει σωθεῖ ἕνα γράμμα ἀπὸ τὴν ἀλληλογραφία μεταξύ τους, τὸ ὁποῖο παρουσιάζει ποιὲς ἦταν οἱ θέσεις τοῦ Πατριάρχη καὶ πῶς ἐνεργοῦσε.
.              Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀνέγνωσε τὸ γράμμα ποὺ ἀπέστειλε στὶς 20 Δεκεμβρίου τοῦ 1820 ὁ Πατριάρχης στὸν Ἐπίσκοπο Σαλώνων, στὸ ὁποῖο μεταξὺ ἄλλων ἀναφέρονταν: «Ἐχεμυθείας, ἀδελφέ, μεγίστη χρεία καὶ προφύλαξις περὶπᾶν διάβημα, οἱ γὰρ χρόνοι πονηροί εἰσι καὶ ἐν τοῖς φιλοπατριώταις ἐστι καὶ μοχθηρῶν ζύμη, ἀφ’ ἧς ὡς ἀπὸ ψωραλέου προβάτου φυλάττεσθε. Κακὸν γὰρ πολλοὶ μηχανῶνται διὰ τὸ τῆς φιλοπλουτίας ἔγκλημα. Διὸ τὴν ἀγαθὴν ἐξελεξω μερίδα κοινολογῶν μοι ἐμπιστευομένοις πατριώταις, τὰ ἐχεμυθείας δεόμενα». Σημείωσε, ἐπίσης, ὅτι «ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος τὴν ἐποχὴ αὐτὴ ἔχει ἕναν διπλὸ ρόλο ἐσωτερικά. Ἔχει δεχτεῖ ὅτι εἶναι ὁ ἐκπρόσωπος ὅλων τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν, ὄχι μόνο τῶν Ρωμηῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων ἐθνικοτήτων, ἀλλὰ ἔχει δεχθεῖ, ἀκόμη, ὅτι ὁποιαδήποτε ἀντιπαράθεση γίνει μὲ τὸ καθεστὼς τοῦ Σουλτάνου θὰ πληρωθεῖ μὲ τὴν κεφαλὴ τοῦ ἴδιου του, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν σφαγιασμὸ χιλιάδων ὀρθοδόξων χριστιανῶν. Εἶναι ἀπὸ αὐτὰ τ μυστικὰ τς διοικήσεως δι μέσου τν αώνων, πο μόνο ατο πο χουν πεύθυνες θέσεις πολ ψηλ μπορον ν καταλάβουν. Ὁ Πατριάρχης συνεργαζόμενος μὲ τὸν Ἠσαΐα Σαλώνων τοῦ ἔχει ἀναθέσει τὴν κατήχηση, τὸν ἀγώνα τῆς ἐπαναστάσεως καὶ τὴν διοργάνωση στὶς ἐπαρχίες Βοιωτίας, Φωκίδος καὶ Λοκρίδος. Ἔτσι λοιπόν, τοῦ στέλνει τὸ γράμμα αὐτὸ καὶ τοῦ λέει ὅτι τὰ δύο γράμματα, πού μοῦ ἔστειλες, τὰ ἔλαβα ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ ἐκλεκτοῦ Γαλαξιδιώτη Καπετάνιου Φούντα καὶ ἔμαθα πληροφορίες, ὅμως ἀδελφὲ πρόσεχε. Οἱ μέρες εἶναι πονηρὲς καὶ χρειάζεται πολλὴ προσοχή. Γύρω σου ὑπάρχουν πολλοὶ φιλοπατριῶτες καὶ πατριῶτες. Πρόσεχε πῶς μιλᾶς στοὺς μὲν καὶ πῶς στοὺς δέ. Διότι οἱ φιλοπατριῶτες, αὐτοὶποὺ λένε ὅτι ἀγωνίζονται, ἀγωνίζονται μόνο γιὰ τὸν πλοῦτο καὶ τὰ χρήματα. Ὑπάρχει πολὺ μοχθηρία καὶ ἀντιζηλία καὶ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν προσοχή μας τὸ πῶς θὰ πάει ὁ ἀγώνας».
.                     Παράλληλα, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀναφέρεται καὶ στὸ σημεῖο, ὅπου ὁ Πατριάρχης μνημονεύει στὸν Σαλώνων τὴν κίνηση τοῦ Παπανδρέα ὑπογραμμίζοντας ὅτι «καλὴ ἦταν ἡ πράξη, ὅμως, πρόσεχε νὰ τὸν στηρίζεις κρυφὰ καὶ νὰ τὸν ἐπικρίνεις φανερά. Καὶ νὰ θυμᾶσαι ὅτι τὸ Πάσχα εἶναι ἐγγύς, ἐννοώντας ὄχι τὴν πασχαλινὴ ἑορτή, ἀλλὰ τὴν ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, τὴν ἀρχὴ τῆς ἐπαναστάσεως».
.              Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τόνισε, ἐξ ἄλλου, ὅτι «ἕνα ἁπλὸ γράμμα σὲ ἕνα χαρτὶ μαρτυρεῖ πῶς ἦταν ὁ Πατριάρχης, πῶς σκεφτόταν καὶ πῶς μαρτύρησε. Λένε γιὰ παράδειγμα ὅτι ὁ Πατριάρχης δὲν ἤθελε τὴν ἐπανάσταση, ἴσως νὰ ἔχουν κάποια δικαιολογημένα στοιχεῖα, ἀλλὰ δὲν ξέρουν τὸ βάθος, πῶς σκέφτονται καὶ πῶς ἐνεργοῦσε. Αὐτὸ ἀποδεικνύεται μὲ τὸν μαρτυρικό του θάνατο».
.              Ἐπεσήμανε, ἀκόμη, πὼς εἶναι ἰδιαίτερη εὐλογία ὅτι τὸ σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Ε´ εἶναι σὲ αὐτὸν τὸν καθεδρικὸ ναὸ καὶ συμπλήρωσε ὅτι «ὅλοι ὅσοι θέλουν νὰ ἀναβαπτιστοῦν, κάθε φορὰ ποὺ ἔχουμε προβλήματα καὶδυσκολίες, ἰδιαίτερα τῆς πατρίδας μας, νὰ προσεγγίζουμε αὐτὴν τὴν λάρνακα, νὰ τὴν ἀσπαζόμαστε καὶ νὰἀναλογιζόμαστε αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίστηκαν μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο καὶ προσέφεραν τόσα σὲ αὐτὸν τὸν τόπο καὶ νὰμὴν τοὺς περιφρονοῦμε ἢ νὰ τοὺς κακολογοῦμε, ἀλλὰ νὰ προσπαθοῦμε νὰ μποῦμε στὸν ἐσωτερικό τους κόσμο». Ὁλοκληρώνοντας τὸν λόγο του ὁ Ἀρχιεπίσκοπος προσέθεσε ὅτι «σήμερα ἡ Ἱερὰ Σύνοδος εἶχε προγραμματίσει νὰτελεσθεῖ σὲ αὐτὸν τὸν χῶρο μία μεγάλη Θεία Λειτουργία μὲ ὅλα τὰ μέλη τῆς Συνόδου καὶ πολὺ κόσμο, γιὰ νὰἀναδείξουμε τὸ γεγονός, ἀλλὰ καὶ τὴν χρησιμότητα αὐτῶν τῶν γεγονότων, ποὺ πρέπει νὰ ἐπαναφέρουμε κάθε φορὰστὴν μνήμη μας. Δυστυχῶς ἡ πανδημία τὸ ἐμπόδισε. Ὅμως, τὰ ἐμπόδια δὲ μποροῦν νὰ εἶναι κώλυμα, διότι κάθε φορά, ὅταν σκεφτόμαστε καὶ ἀγωνιζόμαστε μὲ τὸν τρόπο ποὺ μᾶς ἔμαθε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ε´ σκεφτόμαστε ὅτι κι αὐτὸ θὰ περάσει καὶ τὸ Πάσχα εἶναι ἐγγύς. Τὸ κάθε Πάσχα γίνεται δική μας μέρα γιορτῆς».

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ»: Ἕνα κήρυγμα μὲ πολὺ νόημα. Εἶναι εὐδιάκριτος ὁ παραλληλισμὸς ἀνάμεσα στοὺς κατηγόρους τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου Ε´ καὶ σὲ τρέχουσες καταστάσεις…! «Τ μυστικὰ τς διοικήσεως δι μέσου τν αώνων μόνο ατο πο χουν πεύθυνες θέσεις πολ ψηλ μπορον ν τὰ καταλάβουν» καὶ ὄχι ὅσοι εὔκολα λοιδωροῦν, κραυγάζουν καὶ κατηγοροῦν ἀνεύθυνα.

, ,

Σχολιάστε