ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΟΥΝ ΦΑΝΑΡΙ, ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ, ΠΟΡΟΣΕΝΚΟ, ΒΑΤΙΚΑΝΟ, ΗΠΑ

Πανηγυρίζουν Φανάρι, Ἐπιφάνιος, Ποροσένκο, Βατικανό, ΗΠΑ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Γιὰ τὴν ἀποδοχὴ ἀπὸ τὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τῆς εἰσήγησης τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου νὰ ἀναγνωρισθεῖ ἡ Ἐκκλησία τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας πανηγυρίζουν ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, ὁ Προκαθήμενος τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας Ἐπιφάνιος, ὁ πρώην πρόεδρος τῆς Οὐκρανίας Ποροσένκο, γνωστὸς γιὰ τὸν λαϊκισμὸ καὶ τὸν ἐθνικισμό του, τὸ Βατικανὸ καὶ οἱ ΗΠΑ.
.             Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος τὴν Κυριακὴ 13 Ὀκτωβρίου, τὴν ἑπόμενη δηλαδὴ ἡμέρα τῆς ἀποφάσεως τῆς Ἱεραρχίας, τὴν ὁποία χαρακτήρισε «ἱστορική», στὴν ὁμιλία του στὸ Φανάρι ἔδειξε ἰδιαίτερα εὐτυχής. Εἶπε μεταξὺ ἄλλων: «Σήμερα θὰ πρέπει νὰ εἶναι ὁ κ. Γενικὸς Πρόξενος τῆς Οὐκρανίας (Σημ. γρ. Ἦταν παρὼν) ὅπως καὶ ὅλοι μας ἰδιαιτέρως εὐτυχὴς διότι, ὅπως γνωρίζετε, ἀδελφοί, χθὲς ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔλαβε μία ἱστορικὴ ἀπόφαση, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἀφ’ ἑνὸς ἀναγνωρίζεται καὶ ἐπιβεβαιοῦται τὸ ἀποκλειστικὸ δικαίωμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, νὰ ἀπονέμει τὰ Αὐτοκέφαλα ἐκεῖ ὅπου παρίσταται ἀνάγκη, καὶ ἀφ’ ἑτέρου, κατὰ συνέπειαν, καὶ ἐπὶ τῇ βάσει αὐτοῦ τοῦ δικαιώματος τοῦ Πατριαρχείου μας, ἡ Ἁγιωτάτη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀναγνώρισε τὸ Αὐτοκέφαλον ποὺ ἔδωσε τὸ Πατριαρχεῖο μας, πρὸ μηνῶν, εἰς τὴν νεοπαγῆ Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν τῆς Οὐκρανίας».
.             Ὁ Ἐπιφάνιος, προκαθήμενος τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας, τῶν ὁποίων ἀναγνώρισε τὸ αὐτοκέφαλο τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ἀκολούθησε μόνη ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ ὅλα τὰ Πατριαρχεῖα καὶ τὶς Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, ἀπέστειλε ἀμέσως μετὰ τὴν ἀπόφαση ἐπιστολὴ στὸν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο, στὴν ὁποία ἐκφράζει τὴν εὐγνωμοσύνη του καὶ τοῦ δίδει τὴν ὑπόσχεση ὅτι στὸ ἐγγὺς μέλλον θὰ τὸν ἐπισκεφθεῖ στὴν Ἀθήνα γιὰ νὰ τοῦ ἐκφράσει τὰ αἰσθήματα ἀγάπης καὶ σεβασμοῦ στὸ πρόσωπό του.
.             Ὁ πρώην Πρόεδρος τῆς Οὐκρανίας Ποροσένκο, ὁ ὁποῖος, μὲ τὴν σύμπραξη τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, εἶναι ὁ ἀρχιτέκτων ὅλης αὐτῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀνωμαλίας ὄχι μόνο στὴν Οὐκρανία, ἀλλὰ σὲ ὁλόκληρη τὴν Ὀρθοδοξία, ἔγραψε στὴ σελίδα του στὸ facebook γιὰ τὰ «θαυμάσια καὶ ἐμπνευσμένα νέα ἀπὸ τὴν Ἀθήνα» καὶ πὼς «δέχεται εὐχαρίστως αὐτὴν τὴν ἀπόφαση τῆς ἀδελφῆς Ἐκκλησίας μὲ εὐγνωμοσύνη». Φυσικὰ εὐχαριστεῖ καὶ τὸν κ. Βαρθολομαῖο, γιὰ τὴν ὑποστήριξή του καὶ τὴν «ἄοκνη προσπάθειά του στὴν ὑποστήριξη τῆς Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας». Ἐπίσης ἐξέφρασε τὴν πεποίθηση ὅτι μετὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ οἱ ἄλλες τοπικὲς Ἐκκλησίες θὰ ἀναγνωρίσουν τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας. Σημειώνεται ὅτι ὁ Ποροσένκο λαμβάνει τὴ Θεία Κοινωνία τόσο ἀπὸ τοὺς σχισματικούς, ὅσο καὶ ἀπὸ τοὺς Οὐνίτες τῆς Οὐκρανίας.
.             Τὰ ἐνημερωτικὰ μέσα τοῦ Βατικανοῦ ἐπίσης πρόβαλαν τὴν ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ ἀναγνωρίσει τοὺς σχισματικοὺς καὶ καθηρημένους κληρικοὺς τῆς Οὐκρανίας καὶ ἐξέφρασαν τὴν ἱκανοποίησή τους γιὰ τὸ γεγονός. Τὸ πρακτορεῖο εἰδήσεων τοῦ Βατικανοῦ «Asianews» τόνισε ὅτι «μόνον ἑπτὰ ἐπίσκοποι ζήτησαν ἀπὸ τὴν Ἱεραρχία νὰ καθυστερήσει ἡ ἀπόφαση, ἀλλὰ ἡ πλειοψηφία τῆς Ἑλληνικῆς Συνόδου ἀποφάσισε νὰ ὑποστηρίξει τὴν Οὐκρανικὴ Αὐτοκεφαλία» καὶ προσέθεσε ὅτι ἔτσι «ὑποστήριξε τὸ δικαίωμα τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινούπολης ὡς τοῦ μόνου ποὺ μπορεῖ νὰ προσδιορίσει τὴ νομιμότητα τοῦ στάτους τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν». Οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ αὐτὴν τὴν παποσύνη προωθοῦν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μὲ τὴν θερμὴ συνεργασία τοῦ Φαναρίου.
.             Ἡ γαλλικὴ καθολικὴ ἐφημερίδα “La Croix”, ἀφοῦ ἀναφέρει μὲ ἱκανοποίηση τὸ γεγονός, ἐκφράζει τὴν πεποίθηση ὅτι καὶ ἄλλες τοπικὲς Ἐκκλησίες θὰ μποροῦσαν νὰ ἀκολουθήσουν τὸν δρόμο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ ἐπισημαίνει κιόλας πὼς αὐτὸ θὰ μποροῦσε νὰ ἐπιδεινώσει ἀκόμη περισσότερο τὶς σχέσεις τῶν Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως καὶ Μόσχας.
.             Ὁ Ἀμερικανὸς Ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν Μάϊκ Πομπέο ἔχει χαρακτηρίσει «ἱστορικὸ ἐπίτευγμα» τὴν ἀπόδοση τῆς Αὐτοκεφαλίας ἀπὸ τὸ Φανάρι στοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας. Καὶ ὁ πρέσβυς τῶν ΗΠΑ στὴν Ἀθήνα Τζέφρι Πάϊατ ἔχει ἐκφράσει τὴν ὑποστήριξή του στὴν προώθηση τῆς Αὐτοκεφαλίας στὴν Οὐκρανία. Μάλιστα τὸν περασμένο Μάϊο συνόδευσε τὸν κ. Μπράουμπαγκ, πρέσβυ τῶν ΗΠΑ γιὰ ζητήματα θρησκευτικῶν ἐλευθεριῶν καὶ ἄλλους ἀξιωματούχους τῆς Οὐάσινγκτον, στὸν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο, μὲ τὸν ὁποῖο συζήτησαν καὶ τὸ οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα. Ὁ κ. Μπράουμπαγκ εἶχε προηγουμένως ἐπισκεφθεῖ τὸν Πάπα στὸ Βατικανό.
.             Ἐκ τῶν ἀντιδράσεων Βατικανοῦ, ΗΠΑ, Ποροσένκο μπορεῖ νὰ σκεφθεῖ ὁ ἀντικειμενικὸς παρατηρητὴς ὅτι τὰ νήματα γιὰ τὸ αὐτοκέφαλο τῶν σχισματικῶν της Οὐκρανίας ἐκίνησαν ὅσοι ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ καὶ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ πολεμοῦν τὴ Ρωσία καὶ ὅτι σὲ αὐτὴ τὴν ἀντιπαράθεση ὡς κατάλληλα ἐργαλεῖα χρησιμοποιοῦνται τὸ Φανάρι καί, τώρα, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος.
.             Φυσικὰ ὑπῆρξαν καὶ ἀρνητικὰ δημοσιεύματα. Τὸ προσκείμενο στὸ Βατικανὸ ἑλβετικὸ ΜΜΕ «Echo» σημείωσε: «Ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀναγνώρισε τὴν Αὐτοκεφαλία παρὰ τὶς προειδοποιήσεις 2000 κληρικῶν καὶ λαϊκῶν» καὶ προσέθεσε πὼς «ἡ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας δὲν συγκεντρώνει παρὰ μία χούφτα ἐνοριῶν, ἐνῶ τὸ πολὺ μεγάλο μέρος τῶν Ὀρθοδόξων Οὐκρανῶν μένουν πιστοὶ στὴν παραδοσιακὴ Ἐκκλησία καὶ στὸν Μητροπολίτη Ὀνούφριο». Ἀναφέρει ἐπίσης ὅτι πλὴν τῆς Ἑλλάδος «οὐδεμία ἄλλη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει ἀναγνωρίσει τὴν Ἐθνικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, τὴν ὁποία προώθησε ὁ πρώην Πρόεδρος Ποροσένκο».
.             Ἀπὸ τὰ ΜΜΕ τὰ προσκείμενα στὸν Μητροπολίτη Ὀνούφριο καὶ τὴν κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ἡ ἱστοσελίδα «Orthodoxologie» ἐπαινεῖ καὶ ἔχει καὶ φωτογραφίες τῶν Μητροπολιτῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ποὺ ἀνοικτὰ διαφώνησαν μὲ τὴν πρόταση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου καὶ ζήτησαν νὰ ἀναβληθεῖ ἡ ἀπόφασή του νὰ δοθεῖ ἡ Αὐτοκεφαλία στοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας. Συγκεκριμένα παρατίθενται οἱ φωτογραφίες τῶν Μητροπολιτῶν Καρυστίας, Ἠλείας, Δρυινουπόλεως καὶ Κονίτσης, Πειραιῶς, Νέας Σμύρνης, Καισαριανῆς, Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας, Κερκύρας, Κυθήρων καὶ Μεσογαίας.
.             Τὸ ρωσικὸ πρακτορεῖο εἰδήσεων Interfax – Religion ἀναφέρει ὅτι ἐντός τοῦ φθινοπώρου ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας θὰ ἀποτιμήσει τὴν κατάσταση, μετὰ τὴν ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ ἀναγνωρίσει τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας. Ὁ πρωτοπρεσβύτερος Νικολάϊ Μπαλασόφ, ἀντιπρόεδρος τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς ἐπὶ τῶν Ἐξωτερικῶν Ἐκκλησιαστικῶν Σχέσεων τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας δήλωσε σχετικά: «Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας θὰ ἐκτιμήσει τὴν ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τὶς ἐπιπτώσεις αὐτῆς γιὰ τὸν Ὀρθόδοξο κόσμο καὶ γιὰ τὶς διαθρησκειακὲς σχέσεις».-

Διαφημίσεις

Σχολιάστε

Ο ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Γιὰ νὰ ζήσουν οἱ ἄθεοι ἐλεύθεροι, δὲν πρέπει νὰ ἔχουν συνείδηση, γιὰ νὰ μὴν ἐνοχλοῦνται ἀπὸ τύψεις. Τὸ ἐπιτυγχάνουν, ὅταν ὡς ἀνθρωπόθεοι σκοτώνουν μέσα τους τὸν Θεάνθρωπο».

Ὁ προοδευτισμὸς στὶς ἡμέρες μας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ὁ προοδευτισμὸς ὡς σύνθημα κυκλοφορεῖ πολὺ καὶ στὶς ἡμέρες μας. Προοδευτικὲς πολιτικὲς δυνάμεις λέγονται, προοδευτικοὶ διανοούμενοι προβάλλονται, πολλὰ κοινωνικὰ κινήματα φέρουν τὸν ὑπότιτλο προοδευτικά. Ὁ τίτλος τοῦ προοδευτικοῦ αὐτοαπονέμεται. Εἶναι ἕνας αὐθαίρετος προσδιορισμός.
.           Στὸν 20ὸ αἰώνα τὸν χρησιμοποίησαν μεταξὺ τῶν πρώτων οἱ Γάλλοι σουρεαλιστές. Ὁ Ἀντρὲ Μπρετὸν στὸ σχετικὸ μανιφέστο του, τὸ 1930, ἔγραψε ὅτι προοδευτικὸς εἶναι ὅποιος «καταστρέφει μὲ κάθε μέσο τὶς ἰδέες τῆς οἰκογένειας, τῆς πατρίδας, τῆς θρησκείας…» καὶ ξαναφτιάχνει μία κοινωνία ἀπὸ τὴν ἀρχή. Μετὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τὸν ὅρο τοῦ προοδευτικοῦ ἀπένειμαν στοὺς ἑαυτούς τους οἱ ὀπαδοὶ τοῦ σταλινικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ. Τοὺς δημοκράτες ἰδεολογικοὺς ἀντιπάλους τους ἀποκαλοῦσαν «φασίστες», «ἀμερικανόδουλους» καὶ ἄλλα σχετικὰ κοσμητικὰ ἐπίθετα.
.           Μετὰ τὴν κατάρρευση τῶν κομμουνιστικῶν καθεστώτων οἱ νεομαρξιστές, κυρίως οἱ Γάλλοι, ξαναγύρισαν στὶς ἀντιλήψεις τοῦ Μπρετόν. Δόγμα τους ἡ ἀποδόμηση τῶν παραδοσιακῶν ἀξιῶν τῆς κοινωνίας. Αὐτοπροσδιορίζονται ὡς προοδευτικοί, ἐπειδὴ εἶναι ὑπὲρ τῆς ἀπόλυτης ἐλευθερίας, ὅπως ἰσχυρίζονται, στὰ θέματα τῶν ἀνθρωπίνων σχέσεων, στὰ θέματα τῆς ἀναπαραγωγῆς καὶ στὰ θέματα τῆς οἰκογένειας. Κέντρο τῆς δογματικῆς τους ἐλευθερίας εἶναι ἡ ἄρνηση τοῦ Θεοῦ καὶ κάθε μεταφυσικῆς σκέψης. Ὁ Ντοστογιέφσκι στοὺς «Δαιμονισμένους» περιέγραψε τὴν κατάστασή τους. Γι ν ζήσουν ο θεοι λεύθεροι, δν πρέπει ν χουν συνείδηση, γι ν μν νοχλονται π τύψεις. Τ πιτυγχάνουν, ταν ς νθρωπόθεοι σκοτώνουν μέσα τους τν Θεάνθρωπο. Μὲ τὸν θάνατο τοῦ Θεοῦ στὸν ἄθεο συμβαίνει αὐτὸ ποὺ ἀποκαλύπτει ὁ Σταυρόγκιν στὸν Τύχωνα: δν νιώθει πι τί εναι κακό, χει χάσει τν ασθηση τς διαφορς καλο κα κακο.
.           Ὁ Φῶτος Πολίτης (1890-1934), μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες πνευματικὲς μορφὲς τοῦ νεοελληνικοῦ θεάτρου, ποὺ σπούδασε καὶ ἔζησε γιὰ χρόνια στὴ Γερμανία, ἔγραψε στὸ βιβλίο του «Καραγκιόζης ὁ μέγας», ποὺ κυκλοφορήθηκε στὰ 1924: «Τὸ μεγαλύτερο κακὸ τὸ κάνουν οἱ “προοδευτικοί” μας ἄνδρες. Τὰ ξιπασμένα τους μυαλὰ θαρροῦνε πὼς ἡ λευτεριὰ καὶ ἡ προκοπὴ βρίσκουνται πάρα πολὺ εὔκολα, φτάνει νὰ τσακίσουμε κάθε μας βάθρο καὶ νὰ μαγαρίσουμε ὅλα τὰ ἱερά. Γιὰ νά ᾽σαι πλέρια “ἐξελιγμένος” ἄνθρωπος πρέπει… νὰ βρίσκης τοὺς οἰκογενειακοὺς δεσμοὺς τυραννικούς, ν’ ἀρνιέσαι τὸ Θεὸ καὶ νὰ καταφρονᾶς κάθε παράδοση, νὰ δέχεσαι πὼς ἡ ὕλη κυβερνᾶ τὸ νοῦ καὶ νάχης τὴν ἰδέα πὼς ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση ἤτανε κίνημα ἀστικό. Μὲ τέτοια καὶ παρόμοια καραγκιοζιλίκια παίρνει χρῶμα ἐδῶ καὶ “συγχρονίζεται” κ ἡ πρόοδο. Ὅσο λιγώτερη ἀντοχὴ μπορεῖς νὰ δείξης στὴ ζωή σου, ὅσο πιὸ ἄδειος καὶ πιὸ κούφιος γίνεσαι κι ἀνίκανος νὰ νοιώσης τὴν ἀξία τῆς ἠθικῆς κλερονομιᾶς, ποὺ πρόγονοί σου ἀφήσανε, τόσο πιὸ “προοδεμένος” ἄνθρωπος λογιάζεσαι. Κι ὅμως ἡ πρόοδο δὲν εἶναι καὶ δὲν ἤτανε ποτὲ ἔννοια γελοία».
.           Ἡ ἁπτὴ πρόοδος εἶναι στὴν τεχνολογία. Αὐτὴν τὴν ἀποδέχονται ὅλοι. Τὸ ζήτημα εἶναι τὸ πῶς χρησιμοποιεῖται αὐτὴ ἡ ἐκρηκτικὴ τεχνολογικὴ ἀνάπτυξη. Ἀποτελεῖ γεγονὸς ἀναμφισβήτητο ὅτι ἡ ἠθικὴ καὶ κοινωνικὴ πρόοδος δὲν ἀκολουθεῖ τὴν τεχνολογικὴ καὶ ἡ ἀνησυχία τῶν δημοκρατῶν πολιτῶν σήμερα εἶναι ἔντονη ἀπὸ τὶς καινοτόμες ἰδέες ποὺ προωθεῖ ἡ τάση παγκοσμιοποίησης καὶ ἀποδόμησης τῶν ἀξιῶν τῆς κοινωνίας.-

Σχολιάστε

«ΘΑ ΠΑΩ κι ἐγὼ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΑΕΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ»

ἅγιος νεομάρτυς ωάννης
ἐκ Τουρκολέκα Ἀρκαδίας

.                 Ὁ νεομάρτυρας καὶ παιδομάρτυρας Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Τουρκολέκας γεννήθηκε τὸ 1805 στὸ χωριὸ Τουρκολέκα Ἀρκαδίας. Ἡ οἰκογένεια τοῦ διακρινόταν γιὰ τὴν εὐλάβεια τὸν Θεό, γιὰ τὴν ἀγάπη πρὸς τὴν πατρίδα καὶ γιὰ τὸν ἡρωισμό της. Πατέρας του ἦταν ὁ Σταματέλος Σταματελόπουλος-Τουρκολέκας, ὀνομαστὸς ἀγωνιστὴς τῆς περιοχῆς Λεονταρίου καὶ μητέρα του, ἡ ἀδελφή της συζύγου τοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Σοφία. Μεταξὺ τῶν τεσσάρων του ἀδελφῶν διακρινόταν ὁ γνωστὸς ὁπλαρχηγὸς Νικήτας, γνωστὸς ὡς Νικηταρᾶς καὶ ὁ διδάσκαλος τῆς πολεμικῆς τακτικῆς εὐπαίδευτος λοχαγὸς Νικόλαος.
.                 Τὸ 1816 ὁ Ἰωάννης, 11 χρονῶν τότε, μαζὶ μὲ τὸν πατέρα του καὶ τὸν Ἀναγνώστη, γιὸ τοῦ ἀγωνιστῆ τοῦ Πάρνωνα Ζαχαριᾶ , ἐνῶ ταξίδευαν γιὰ τὰ Κύθηρα, λόγῳ θαλασσοταραχῆς βρέθηκαν στὴ Νεάπολη τῆς Λακωνίας. Ὁ Ἀγὰς τῆς περιοχῆς Χουσεΐν, μὲ δόλο τοὺς συνέλαβε καὶ τοὺς ἔστειλε στὴν ἀνωτέρα Τουρκικὴ ἀρχὴ τῆς Μονεμβασίας. Ἐκεῖ οἱ συλληφθέντες φυλακίστηκαν στὸ κάστρο της.
.                 Στὴ συνέχεια ὁ ἄρχοντας τῆς Μονεμβασίας ζήτησε ὁδηγίες ἀπὸ τὸν Βοεβόδα τοῦ Μυστρᾶ, ὁ ὁποῖος διέταξε νὰ ἀποκεφαλιστοῦν καὶ οἱ τρεῖς φυλακισμένοι. Ἀποκεφαλίστηκαν ὁ Ἀναγνώστης καὶ ὁ πατέρας τοῦ Ἁγίου.
.                 Γιὰ τὴν ὁμολογία, τὸ μαρτυρικὸ τέλος καὶ τὸ θαυμαστὸ σημεῖο, ποὺ ἔδωσε ὁ Θεός, μετὰ τὸν ἀποκεφαλισμὸ τοῦ παιδομάρτυρα, γράφει, σχετικὰ ὁ ἀδελφός τοῦ Ἁγίου, ὁ Νικηταρᾶς: «Στὸν ἀδελφό μου πρότειναν ν’ ἀλλάξει τὴν πίστη του. Τοῦ δείχνουν τὸν σκοτωμένο πατέρα του καὶ τοῦ λέγουν κάθησε νὰ σὲ κάνουμε Τοῦρκο. Τότε τὸ παιδὶ κάνει τὸ σταυρό του καὶ τοὺς ἀπαντᾶ: θὰ πάω κι ἐγὼ ἐκεῖ ποὺ πάει ὁ πατέρας μου. Τοῦ ξαναλέγουν· γίνε Τοῦρκος. Τὸ παιδὶ ὅμως ξανακάνει τὸ σταυρό του. Ἔγινε ἀπὸ τὸ αἷμα του σταυρός. Πῆραν τὰ κεφάλια τους στὴν Τριπολιτσά».
.                 Ἡ σφαγὴ καὶ τῶν τριῶν ἔγινε στὶς 16 Ὀκτωβρίου 1816, ἔξω ἀπὸ τὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ «Ἑλκομένου Χριστοῦ» στὴν παλαιὰ Μονεμβασία. Ἐκεῖ, στὸ δάπεδο τῆς αὐλῆς τοῦ Ναοῦ, τὸ αἷμα τοῦ παιδομάρτυρα καὶ νεομάρτυρα Ἰωάννη, σχημάτισε Σταυρὸ καὶ ἔτσι ἀποκαλύφθηκε ἡ ἔνδοξη εἴσοδος τοῦ Ἁγίου στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἔνταξή του στὴ χορεία τῶν Μαρτύρων.
.                 Οἱ κεφαλές, τοῦ νεομάρτυρα Ἰωάννη, τοῦ πατέρα του καὶ τοῦ Ἀναγνώστου ἐστάλησαν στὸν Πασὰ τῆς Τριπόλεως, τὰ δὲ σώματά τους ἐτάφησαν στὴν Μονεμβασία, καὶ μέχρι σήμερα παραμένει ἄγνωστος ὁ τόπος τῆς ταφῆς καὶ τῶν κεφαλῶν καὶ τῶν σωμάτων τους.
.                 Τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, τὸ ὁποῖο στὸ δάπεδο τῆς αὐλῆς τοῦ Ναοῦ σχημάτισε τὸ μαρτυρικὸ καὶ ἁγνὸ αἷμα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη, ἔγινε πηγὴ στηριγμοῦ τῶν ὑποδούλων χριστιανῶν Ἑλλήνων καὶ τόπος ἱεροῦ προσκυνήματος τῶν πιστῶν.

 

ΠΗΓΗ: immspartis.gr

 

 

,

Σχολιάστε

ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΗΤΡΟΠ. ΚΥΘΗΡΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ γιὰ τὴν ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑ τῆς ἐν ΟΥΚΡΑΝιΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ μετὰ τὴν ΑΠΟΦΑΣΗ τῆς Ἱεραρχίας Ἐκκλ. Ἑλλάδος

Δηλώσεις Μητροπολίτου Κυθήρων Σεραφείμ
μετά τήν Ἔκτακτη Σύγκλησι τῆς Ἱεραρχίας μας
(12-10-2019)

διά τήν Οὐκρανική «Αὐτοκεφαλία»

.             Ἀπό τό ἀπόγευμα τῆς ἴδιας ἡμέρας τῆς Ἔκτακτης αὐτῆς Συνεδριάσεως τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἑλλαδικῆς μας Ἐκκλησίας καί μέχρι τοῦ μεσονυκτίου, ἀλλά καί ἕως σήμερα δέχθηκα καί δέχομαι τηλεφωνικές καί προσωπικές ἐπικοινωνίες ἐκ μέρους Κληρικῶν, Μοναχῶν καί Λαϊκῶν, καί ἐνίων δημοσιογράφων, γιά τά γενόμενα στήν κρίσιμη αὐτή Συνεδρία. Περί τό μεσονύκτιο μάλιστα τῆς πρώτης ἡμέρας (τοῦ Σαββάτου) ἔλαβα τηλεφώνημα ἀπό τήν Ἀμερική, ἀπό τόν γνωστό καί ἀπό ἄλλη φορά δημοσιογράφο κ.Ἀλέξανδρο Στεφανόπουλο, ὁ ὁποῖος, τελῶν ἐν ταραχῇ μετά ἀπό τίς εἰδήσεις τῆς ραγδαίας ἀνακηρύξεως τῆς «Αὐτοκεφαλίας» τῆς Οὐκρανίας ἐζήτησε νά ἐνημερωθῆ σχετικά καί ἠθέλησε νά μέ συνδέση στή συνέχεια μέ ἕνα ρωσικό κανάλι γιά σχετική ἐνημέρωσι.
Δέν δέχθηκα ἐκείνη τήν ὥρα νά δώσω συνεντεύξεις γιά τό Οὐκρανικό «Αὐτοκέφαλο», ἐνῶ ἦταν πολύ ἀνήσυχοι ἀπό τίς εἰδήσεις, πού εἶχαν κυκλοφορήσει, ἀλλά τούς ὑποσχέθηκα ὅτι ἐπανερχόμενος εἰς τήν ἕδραν μου θά ἔδινα τίς ἀπαραίτητες γιά τό θέμα αὐτό ἐξηγήσεις, σχετικά μέ τήν ἀνακοίνωσι τοῦ Δελτίου Τύπου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς ἡμέρας ἐκείνης καί τήν συνέντευξι τοῦ ἀρχαιότερου τῆς Ἐπιτροπῆς Τύπου Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ.Ἱεροθέου γιά τό οὐκρανικό (12-10-2019).
Θεωρῶ ὅτι ὡρισμένες πληροφορίες δέν ἀπεδόθησαν ἐπακριβῶς ὡς εἶχαν, γι’ αὐτό καί ἡ ἀναμετάδοσίς των προκάλεσαν καί προξενοῦν ἐσφαλμένες ἐντυπώσεις καί διαταραχές σέ ἐκκλησιαστικούς καί μή κύκλους. Καί ἐξηγοῦμαι:

1. Στήν τελευταία παράγραφο τοῦ Ἀνακοινωθέντος τῆς Ἱεραρχίας μας ἀναγράφεται ὅτι, μετά τόν ἐποικοδομητικό διάλογο καί τίς τοποθετήσεις πολλῶν Σεβ. Ἱεραρχῶν, «ἡ Ἱεραρχία ἀπεφάσισε ὅπως ἀποδεχθεῖ τήν ἀπόφασι τῆς παρελθούσης Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου καί τήν εἰσήγηση τοῦ Μακ. Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.Ἱερωνύμου, ἤτοι ἀναγνωρίζει «τό κανονικό δικαίωμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου γιά τήν παραχώρηση τοῦ Αὐτοκεφάλου, καθώς καί τό προνόμιο τοῦ Προκαθημένου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νά χειρισθῆ περαιτέρω τό ζήτημα τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας».
Κατόπιν τούτου εὐλαβῶς ἐρωτῶ τήν Ἐπιτροπή Τύπου τῆς Ι.Σ.Ι. : πότε ἐρωτήθηκε τό Σεπτό Σῶμα τῆς Ἱεραρχίας μας καί μέ ποιό τρόπο ἀπεφάσισε νά ἀποδεχθῆ τήν ἀπόφασι τῆς προηγουμένης Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου· (ἀναγνώσθηκε ἡ ἐν θέματι ἀπόφασις τῆς Δ.Ι.Σ. στά μέλη τῆς Σεπτῆς Ἱεραρχίας; ἀπεφασίσθη ἡ ἀποδοχή της καί πῶς; δι’ ἀνατάσεως τῆς χειρός; διά φανερᾶς ἤ μυστικῆς ψηφοφορίας;) καί τήν εἰσήγησι τοῦ Μακ. Ἀρχιεπισκόπου γιά τήν ἀναγνώρισι ὑπό τῆς Ἑλλαδικῆς μας Ἐκκλησίας τῆς Αὐτοκεφαλίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς ἀνεξαρτήτου Δημοκρατίας τῆς Οὐκρανίας; Ἐπιμένω στίς ἐρωτήσεις αὐτές, διότι ὁ Σεβ. Ναυπάκτου, ὁ ἀρχαιότερος τῆς Ἐπιτροπῆς Τύπου, στήν προμνημονευθεῖσα συνέντευξί του τήν ἴδια ἡμέρα (12-10-2019) δίνει μεγάλη βαρύτητα στήν ἀπόφασι αὐτή τῆς Δ.Ι.Σ., τόσην, ὥστε ἀπό αὐτήν, κατά κύριο λόγο, νά προοδοποιεῖται καί νά προλειαίνεται ὁ δρόμος γιά τήν ἀποδοχή τῆς παραχωρηθείσης «Αὐτοκεφαλίας» τῆς Οὐκρανίας. Γράφει σχετικά : «Συζήτησαν τό θέμα, πολλές φορές ἡ προλαβοῦσα Διαρκής Σύνοδος, ἀσχολήθηκε μέ τό θέμα καί τό συζήτησε : Ἑπομένως τό συζητήσαμε διεξοδικῶς καί καταλήξαμε ἐμεῖς ὡς Ἱεραρχία νά ἀποδεχθοῦμε τήν ἀπόφαση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, δηλαδή τό δικαίωμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου νά δίνει τό Αὐτοκέφαλο καί τό προνόμιο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου νά χειρίζεται περαιτέρω τό θέμα… Ἐμεῖς ἀναγνωρίσαμε τό δικαίωμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου νά χορηγεῖ τό Αὐτοκέφαλο.
Δημοσιογράφος : Ἄρα ἀναγνωρίσατε καί τήν 15η Ἐκκλησία… (σ.σ. τήν Οὐκρανική «Αὐτοκεφαλία»).
Μητρ. Ναυπάκτου : Αὐτό συνεπάγεται. Συνεπάγεται. Συνεπάγεται.
Δημοσιογράφος : Δέν συνεπάγεται.
Μητρ. Ἱερόθεος : Συνεπάγεται».

2. Ἐπειδή ἤμουνα Συνοδικό μέλος τῆς παρελθούσης Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, καταθέτω ἐν ἐπιγνώσει τῶν εὐθυνῶν μου ὅτι ναί μέν ἦτο κοινῶς ἀποδεκτό ἐν τῇ Ἱ. Συνόδῳ τό κανονικόν δικαίωμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου νά ἀποφαίνεται, προκειμένου νά παραχωρηθῆ ὑπό κανονικούς ὅρους μία νέα Αὐτοκεφαλία, ἀλλά ἡ ἐλαχιστότης μου ἐτόνιζε καί τήν προϋπόθεσιν νά δίδεται αὕτη ὑπό τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκ. Πατριάρχου εἰς χώρας τῆς κανονικῆς δικαιοδοσίας του ἤ ἐν ἄλλῃ περιπτώσει, κατόπιν αἰτήσεως τῆς ἐνδιαφερομένης Τοπικῆς Ἐκκλησίας, ὑποβαλλομένου τοῦ αἰτήματός της διά τῆς εἰς ἥν ἀνήκει Μητρός Ἐκκλησίας, κατά τά καθιερωμένα ἐκκλησιαστικά θέσμια.
.             Παρά ταῦτα, ὅμως, ὁ Μακαριώτατος Πρόεδρος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος καί ἄλλοι Συνοδικοί – Ἀδελφοί Ἀρχιερεῖς ἐπισημαίναμε ἑκάστοτε τήν ἰδιαιτερότητα καί τά ὀγκηρά καί δισεπίλυτα προβλήματα τοῦ Οὐκρανικοῦ «Αὐτοκεφάλου». Ὅλες οἱ Αὐτοκέφαλες κατά τόπους Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες δέν τό ἀναγνωρίζουν, ἐνῶ ἀποδέχονται καί ἀναγνωρίζουν ἅπασαι τήν ὑπό τόν Κανονικόν Μητροπολίτην Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας κ.Ὀνούφριον Κανονικήν Ἐκκλησίαν. Ὁ χαρακτηρισμός τοῦ Κανονικοῦ Μητροπολίτου Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας κ.Ὀνουφρίου ὡς μή Κανονικοῦ Ποιμενάρχου αὐτῆς ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί ἡ ἀπροϋπόθετος (ἄνευ δηλώσεως μετανοίας καί ἀποκηρύξεως τοῦ σχίσματος) ἀποκάθαρσις καί ἀποκατάστασις καθῃρημένων, σχισματικῶν, ἀναθεματισμένων, ἀχειροτονήτων καί αὐτοχειροτονήτων κληρικῶν, ὧν πρῶτος τυγχάνει ὁ νέος «Προκαθήμενος» κ.Ἐπιφάνιος, «χειροτονηθείς» ὑπό τοῦ καθῃρημένου, ἀναθεματισθέντος καί σχισματικοῦ «Πατριάρχου Κιέβου» Φιλαρέτου.
Γιά τόν λόγο αὐτό θεωρεῖται ὡς ἀμφίσημος καί ἔχει διπλῆν ἀνάγνωσιν ἡ ἀπόφασις τῆς προλαβούσης Δ.Ι.Σ., μέ τήν ὁποία ἀνεγνώρισε «τό κανονικόν δικαίωμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου γιά τήν παραχώρηση τοῦ Αὐτοκεφάλου» (ποίου Αὐτοκεφάλου; τοῦ ἑκάστοτε προκύπτοντος ἤ τοῦ Οὐκρανικοῦ;). Καί τό δεύτερο μέρος τῆς Συνοδικῆς αὐτῆς ἀποφάσεως : «…καθώς καί τό προνόμιον τοῦ Προκαθημένου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νά χειρισθῆ περαιτέρω τό ζήτημα τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας» εἶναι «σημεῖον ἀντιλεγόμενον». Μέ τό προνόμιόν του αὐτό ὁ Μακ. Προκαθήμενος θά χειρισθῇ σοφῶς καί συνετῶς τό ἀνακῦψαν φλέγον κανονικό καί ἐκκλησιολογικό ζήτημα οὕτως, ὥστε νά ἐπιλυθῆ διά τῆς συναινετικῆς μετά τῶν λοιπῶν Μακ. Προκαθημένων ἱεροκανονικῆς ὁδοῦ ἤ θά προχωρήση μόνος του εἰς τήν ἐπίλυσίν του;

καί

3. Ἔρχομαι τώρα εἰς τήν ἀπόφασιν, τήν «ἱστορικήν ἀπόφασιν» τῆς Ἐκτάκτου Συγκλήσεως τῆς Ἱεραρχίας (12 Ὀκτωβρίου 2019), ὅπως τήν ἐχαρακτήρισε ὁ Παναγ. Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος.
.             Ὡς γνωστόν, ἐκτάκτως καί ἐσπευσμένως, μίαν ἡμέραν μετά τήν λῆξιν τῶν Συνεδριῶν τῆς Τακτικῆς κατά μῆνα Ὀκτώβριον Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἔλαβε χώραν ἡ Ἔκτακτη αὐτή Σύγκλησις τῆς Ἱεραρχίας μας.
Μοναδικός εἰσηγητής ἦταν ὁ Μακ. Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.Ἱερώνυμος μέ θέμα : «Αὐτοκεφαλία Ἐκκλησίας Οὐκρανίας».
.             Ὁ Μακαριώτατος, ἀφοῦ ἀναφέρθηκε στό ὅτι ἡ παρελθοῦσα Διαρκής Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας μας «ἠσχολήθη ἐντατικῶς» μέ τό θέμα τῆς «Αὐτοκεφαλίας» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας καί ἐμνημόνευσε συγκεκριμένες Συνεδριάσεις Αὐτῆς γιά τό Οὐκρανικό ζήτημα, ἐνημέρωσε τό Σῶμα τῆς Ἱεραρχίας μας διά τό ὅτι ἡ Δ.Ι.Σ. ὅλο τό σχετικό ὑλικό τό παρέπεμψε στίς δύο Συνοδικές Ἐπιτροπές, τήν ἐπί τῶν Δογματικῶν καί Νομοκανονικῶν καί τήν ἐπί τῶν Διορθοδόξων καί Διαχριστιανικῶν, ὥστε ἀπό κοινοῦ νά εἰσηγηθοῦν δεόντως πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον.
.             Κοινό πόρισμα τῶν δύο αὐτῶν Συνοδικῶν Ἐπιτροπῶν καί τό Εἰσηγητικό σημείωμα ὑπεβλήθησαν στήν Ἀρχιγραμματεία τῆς Ἱερᾶς Συνόδου στίς 13 Αὐγούστου ἐ.ἔ. καί ἀνεγνώσθησαν κατά τήν διάρκεια τῆς τελευταίας συνεδριάσεως τῆς παρελθούσης Δ.Ι.Σ. στίς 28 Αὐγούστου ἐ.ἔ.
.             Ὁ Μακαριώτατος στήν Εἰσήγησί του ἐπικαλέσθηκε ἀπό τό κοινό πόρισμα τῶν δύο Ἐπιτροπῶν πέντε καίρια σημεῖα «ἐξ ἐπόψεως νομοκανονικῆς» περιέχοντα «βασικές θέσεις». Τό κοινόν πόρισμα κατέληγε ὡς ἑξῆς : «Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω θεωρήσαντες τό θέμα τῆς αὐτοκεφαλίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας ἐξ ἐπόψεως κανονικῆς, οὐ μήν ἀλλά καί νομικῆς, εὐσεβάστως εἰσηγούμεθα ὅτι οὐδέν τό κωλῦον τήν ἀναγνώρισιν τοῦ αὐτοκεφάλου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας καί τήν ἀπόλυτον ἐναρμόνισιν καί συμπόρευσιν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μετά τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου».
.             Στή συνέχεια ὁ Μακαριώτατος, ἀφοῦ ἀνέγνωσε τήν ἀναγραφεῖσα στό Δελτίον Τύπου τῆς 29ης Αὐγούστου ἐ.ἔ. ἀπόφασι τῆς Δ.Ι.Σ. (στήν ὁποία ἀναφερθήκαμε στό πρῶτο μέρος) καί ἀφοῦ ἔκαμε λόγο γιά τήν ἀναγκαιότητα «τῆς εἰσαγωγῆς τοῦ κανονικοῦ θεσμοῦ τῆς Αὐτοκεφαλίας ὑπό τῆς Α’ Οἰκουμ. Συνόδου (325) εἰς ὅλας τάς ρωμαϊκάς ἐπαρχίας τοῦ ἑλληνορωμαϊκοῦ κόσμου» ἐχαρακτήρισε «ὡς ἰδιαιτέρως ἐπωφελῆ διά τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τήν Αὐτοκεφαλίαν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, θά ἀποδειχθῆ δέ καί πολύτιμος διά τήν ἐνίσχυσιν τῶν σχέσεων τῶν δύο ἀδελφῶν αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, τῆς Μεγάλης Ρωσσίας καί τῆς Οὐκρανίας» καί κατέληξε : «Ὑπό τό πνεῦμα αὐτό, εἰσηγοῦμαι τήν ἀναγνώρισιν ὑπό τῆς ἡμετέρας Ἐκκλησίας Αὐτοκεφαλίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς ἀνεξαρτήτου Δημοκρατίας τῆς Οὐκρανίας».
.             Μετά τήν Εἰσήγησιν αὐτήν τοῦ Μακαριωτάτου Προέδρου ἔλαβον τόν λόγον 33 Σεβ. Σύνεδροι. Προηγήθησαν οἱ δύο πολιοί καί πολυσέβαστοι Μητροπολῖται Καρυστίας κ.Σεραφείμ καί Ἠλείας κ.Γερμανός, οἱ ὁποῖοι ὡμίλησαν μέ πολλήν σοφίαν καί σύνεσιν ἐπί τοῦ φλέγοντος τούτου ζητήματος, ἀναγνωρίσαντες μέν ὅτι ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἔχει τό κανονικό δικαίωμα τῆς χορηγήσεως ὑπό ὅρους τῆς Αὐτοκεφαλίας, ἀλλά καί ὅτι ἡ παροῦσα περίστασις εἶναι πολύ κρίσιμος καί ἀπαιτεῖται μεγάλη περίσκεψις καί ἐμβριθής μελέτη κάι ἐξέτασις, ἄνευ χρονικῆς πιέσεως, τοῦ ὅλου δυσχεροῦς αὐτοῦ ζητήματος.
Εἰς αὐτό τό «μῆκος κύματος» ἐκινήθησαν καί οἱ Σεβ. Μητροπολῖται: Καισαριανῆς Δανιήλ, Μεσογαίας Νικόλαος, Πειραιῶς Σεραφείμ (διεισδύσας ἐπιτυχῶς εἰς τήν προβληματικήν τοῦ ὅλου θέματος ἀπό κανονικῆς καί ἐκκλησιολογικῆς πλευρᾶς) καί ἡ ταπεινότης μου. Οἱ Σεβ. Μητροπολῖται Δρυϊνουπόλεως Ἀνδρέας καί Αἰτωλίας Κοσμᾶς δέν ἔλαβον τόν λόγον, ἀλλά συνετάχθησαν μέ τούς προλαλήσαντας Σεβ. Ἀρχιερεῖς. Οἱ ἀπουσιάζοντες, ἀλλά τοποθετηθέντες γραπτῶς Σεβ. Μητροπολῖται Νέας Σμύρνης Συμεών καί Κερκύρας Νεκτάριος προσεγγίζουν μέ τήν ἴδια εὐαισθησία καί προοπτική τό σοβαρόν αὐτό Οὐκρανικόν ζήτημα. Καί ὁ ἀπουσιάζων διά τοπικόν Ἱερατικόν Συνέδριον Σεβ. Μητροπολίτης Παροναξίας κ.Καλλίνικος, συμμεριζόμενος τάς θέσεις τῶν ὡς εἴρηται Σεβ. Μητροπολιτῶν, ἐζήτησε νά παράσχη τήν ἐξουσιοδότησίν του εἰς τήν ἐλαχιστότητά μου σέ περίπτωσι διεξαγωγῆς ψηφοφορίας, ἀλλά δέν ἐγένετο ἁρμοδίως δεκτό τό αἴτημά του.
.             Οἱ ὑπόλοιποι ἐκ τῶν ὁμιλησάντων 33 Σεβασμιώτατοι ἅγιοι Ἀδελφοί, συμμεριζόμενοι τήν ὑπέρ τῆς νέας Αὐτοκεφαλίας ἄποψιν καί ἐναρμονιζόμενοι πρός τήν Εἰσήγησιν τοῦ Μακ. Προέδρου ἔκαμαν τήν τοποθέτησίν των μέ τά ἰδικά του ἐπιχειρήματα ἕκαστος.
.             Δυστυχῶς, εἰς τήν δημοσιότητα ἐδόθη ἡ ἀναληθής εἴδησις καί ἡ πληροφορία ὅτι μόνο ἑπτά Μητροπολῖται ἦσαν οἱ διαφωνοῦντες πρός τήν ἀναγνώρισιν τῆς νέας «Αὐτοκεφαλίας» καί ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι ἐτάχθησαν ὑπέρ αὐτῆς. Μεγάλο λάθος αὐτό καί θέλω νά πιστεύω ὅτι δέν εἶχε σκοπιμότητα, ἀλλ’ ἦτο ἐκ παραδρομῆς. Γιατί οἱ περισσότεροι ἐκ τῶν παρόντων δέν ἔλαβαν τόν λόγον, ἀλλ’ αὐτοί ἐξ ὅσων γνωρίζουμε δέν σημαίνει ὅτι εἶναι ὑποστηρικτές τῆς νέας «Αὐτοκεφαλίας».
.             Καί τό ἄλλο μεγάλο λάθος εἶναι ὅτι διεδόθηκε ἀστραπιαῖα ὅτι ἐλήφθη ἀπόφασις ὑπέρ τῆς ἀναγνωρίσεως τοῦ Οὐκρανικοῦ Αὐτοκεφάλου καί ἄρχισαν νά ἀποστέλλωνται συγχαρητήρια μηνύματα ἐκ προσώπων ὑψηλά ἱσταμένων.
.             Ἀφοῦ δέν ἐγένετο δεκτόν τό ἐπίμονο αἴτημα τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Καισαριανῆς κ.Δανιήλ, τό ὁποῖο «στεντορείᾳ τῇ φωνῇ» καί μέ θαυμαστή παρρησία ὑπέβαλε, νά διεξαχθῇ δηλ. φανερή ψηφοφορία, ἐφ΄ ὅσον ἐπίμονα ἐζητεῖτο νά παρθῆ θετική ὑπέρ τοῦ Αὐτοκεφάλου ἀπόφασις, τέτοια ἀπόφασις δέν ἐλήφθη. Οἱ ἀποφάσεις λαμβάνονται, ὡς γνωστόν, εἰς τόν ἐκκλησιαστικό μας χῶρο μέ ψηφοφορία: εἴτε δι’ ἀνατάσεως χειρός, εἴτε φανερά, εἴτε μυστική ἤ κατόπιν ἐρωτήσεως πρός ὅλους τούς συνέδρους.
.             Ἠμπορεῖ νά ὑπῆρξαν ἀρκετές φωνές ὑπέρ τῆς Αὐτοκεφαλίας, ἀλλά σημαντικός ἀριθμός ἦτο καί ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ὑπεστήριξαν τήν ἀντίθετη ἄποψι, ἀλλά καί αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι σιωπῶντες συμπαρετάσσοντο μέ τούς δευτέρους.
.             Κατακλείων τίς δηλώσεις μου αὐτές, θέλω νά καταθέσω ἐπισήμως τίς προσωπικές μου θέσεις, τίς ὁποῖες ἀνέπτυξα ἐν τῇ ἐκτάκτῳ αὐτῇ Ἱερᾷ Συνόδῳ τῆς ΙΣΙ διά τό σοβαρότατο αὐτό κανονικό καί ἐκκλησιολογικό Οὐκρανικό ζήτημα.
.             Ἀναφέρθηκα στό κοινό πόρισμα τῶν δύο ἐν θέματι Συνοδικῶν Ἐπιτροπῶν καί παρετήρησα ὅτι ἀποφαίνονται μέν διά τό κανονικό δικαίωμα τῆς παραχωρήσεως Αὐτοκεφαλίας ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ἀλλά τό συγκεκριμένο «Αὐτοκέφαλο» δέν τό προσεγγίζουν μέ τόλμη ἀπό νομοκανονικῆς πλευρᾶς. Ἔχουν στά χέρια τους τό Ἀρχιερατικό Γράμμα τοῦ Κανονικοῦ Μητροπολίτου Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας μέ τά πλεῖστα ὅσα κανονικά καί ἐκκλησιολογικά ἀτοπήματα καταμαρτυροῦνται εἰς βάρος τῶν δύο σχισματικῶν παρατάξεων τῆς Οὐκρανίας καί ἀβασανίστως τά ἀντιπαρέρχονται.
Ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Κιέβου ἀποτελοῦσε πάντοτε κανονικό ἔδαφος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἀλλά παραθεωροῦν τήν ζῶσα παράδοσι τῆς ἀπό 300 περίπου χρόνων ἐξαρτήσεως τῆς Μητροπόλεως Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας ἀπό τό Πατριαρχεῖο Ρωσίας. Αὐτή ἄλλωστε ἡ πραγματικότητα ἀπεικονίζεται σέ ὅλα τά Δίπτυχα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μέχρι καί τό ἐφετεινό.
.             Παραβλέπουν, ἴσως, τό γεγονός ὅτι ὁ νῦν Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ.Βαρθολομαῖος διά Πατριαρχικῶν Γραμμάτων (1992 καί 1997) ἀναγνωρίζει τήν κανονικήν δικαιοδοσίαν τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ἐπί τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κιέβου καί τόν σεβασμόν τῶν ἐπιβληθεισῶν κανονικῶν ποινῶν εἰς τούς νῦν ἀποκαθαρθέντας καί ἀποκατασταθέντας καθηρημένους καί σχισματικούς κληρικούς. Καί ἀκόμη δέν λαμβάνουν ὑπ’ ὄψιν των τήν κανονικήν ἀρχήν ὅτι ἡ ἔκκλητος δέν ἀπευθύνεται εἰς ἄλλον Πατριάρχην, ἀκόμη καί εἰς τόν Οἰκουμενικόν, ὅταν ἄλλη Πατριαρχική Σύνοδος ἐπέβαλε τάς κανονικάς ποινάς, εἰ μή μόνον εἰς Οἰκουμενικήν Σύνοδον.
.             Θά μοῦ ἐπιτραπῆ νά καταλήξω μέ τήν ἔνθερμη ταπεινή ἔκκλησί μου πρός τόν Παναγιώτατο Οἰκουμενικό Πατριάρχη μας κ.Βαρθολομαῖο καί τόν Μακ. Ἀρχιεπίσκοπό μας κ.Ἱερώνυμο νά μή ἐπισπεύσουν καί συμπιέσουν τά πράγματα εἰς τήν ἐνεστῶσαν κρίσιμον κατάστασιν, προβαίνοντες εἰς Ἀρχιερατικά Συλλείτουργα μετά τοῦ ὡς εἴρηται «προκαθημένου» τῆς νέας «Αυτοκεφαλίας», πρίν διευθετηθῆ πανορθοδόξως τό πολύπλοκο αὐτό ἀκόμα καί ἐκρηκτικό κανονικό καί ἐκκλησιολογικό ζήτημα.

† Κ.Σ.

ΠΗΓΗ: imkythiron.gr

,

Σχολιάστε

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ καὶ ΜΟΣΧΑ «Γυμνὴ καὶ ἐστερημένη πάσης ἐξωτερικῆς ἐξουσίας καὶ αἴγλης ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, εἶναι εἰς τοὺς παρόντας καιροὺς ἡ μόνη ποὺ στερεῖται ἐθνικῆς κρατικῆς προστασίας καὶ ἐπιδράσεων»

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ καὶ ΜΟΣΧΑ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ἱστορικὸ σύγγραμμα:
Θεόδωρος Ζήσης,
καθηγητὴς Πανεπιστημίου,
Κωνσταντινούπολη καὶ Μόσχα,
ἐκδ. “Βρυέννιος”,
Θεσσαλονίκη 1989, σελ. 33-38

ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

[…] Ἐξ αὐτῶν πάντως ἔγινεν αἰσθητὴ ἡ ἀνάγκη νὰ ἀποκτήση ἡ Ρωσσία τὸν ἰδικόν της πατριάρχην, ὥστε νὰ μὴ καταφεύγη εἰς ξένην αὐθεντίαν. Τὴν ἐπιθυμίαν αὐτὴν τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἰβὰν Δ´ αὐτοκράτορος Θεοδώρου, ἐξέφρασε πρὸς τὸν πατριάρχην Ἀντιοχείας Ἰωακεὶµ ὁ γυναικάδελφός του Βόρις Γκοντούνωφ, µὲ τὴν παράκλησιν νὰ μεσολαβήση εἰς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον διὰ τὴν χορήγησιν τῆς πατριαρχικῆς ἀξίας. Πράγµατι δὲ ὁ οἰκουμενικὸς πατριάρχης Ἱερεµίας Β´, ταξειδεύσας εἰς τὴν Ρωσσίαν, πρὸς συλλογὴν χρηµάτων διὰ τὸ Πατριαρχεῖον, ἐδέχθη τὴν πρότασιν καὶ ὑπὸ τὴν προεδρείαν αὐτοῦ σύνοδος ἐπισκόπων ἐξέλεξε τὸν μητροπολίτην Μόσχας Ἰὼβ εἰς πατριάρχην. Τὴν χειροτονίαν του ἐτέλεσεν ὁ πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.

.               Μετὰ τὴν ἐπιστροφήν του εἰς Κωνσταντινούπολιν ὁ Ἱερεµίας συνεκάλεσε σύνοδον τὸν Μάιον τοῦ 1590, εἰς τὴν ὁποίαν μετέσχον οἱ πατριάρχαι Ἀντιοχείας Ἰωακεὶµ καὶ Ἱερoσoλύµων Σωφρόνιος, μετὰ πολλῶν μητροπολιτῶν καὶ ἐπισκόπων. Ἡ σύνοδος ἐπεκύρωσε τὴν πρᾶξιν ἀνυψώσεως εἰς πατριάρχην τοῦ μητροπολίτου Μόσχας, κατατάξασα αὐτὸν πέµπτον εἰς τὴν σειρὰν τῶν πατριαρχῶν. Εἰς τὸ σχετικὸν πατριαρχικὸν χρυσόβουλον ὡρίζετο χαρακτηριστικῶς «ἵνα ὁ χειροτονηθεὶς Μοσκοβίου πρὸ ὀλίγου κύριος Ἰὼβ πατριάρχης, καὶ ὀνοµάζηται πατριάρχης καὶ συναριθµῆται τοῖς λοιποῖς πατριάρχαις καὶ ἔχῃ τὴν τάξιν καὶ τὸ µνηµόσυνον μετὰ τὸν πατριάρχην Ἱεροσολύµων, χρεωστῶν µνηµονεύειν ἡµῶν τοῦ ὀνόµατος καὶ τῶν λοιπῶν καὶ κεφαλὴν αὐτοῦ καὶ πρῶτον ἔχειν καὶ νοµίζειν τὸν ἀποστολικὸν θρόνον Κωνσταντινουπόλεως, ὡς καὶ οἱ λοιποὶ ἔχουσι πατριάρχαι».
.               Τὸν συνοδικὸν αὐτὸν τόµον ἔφερεν εἰς τὴν Μόσχαν τὸ 1592 ὁ μητροπολίτης Τυρνόβου καὶ Λαρίσης Διονύσιος. Ἐπειδὴ ὅµως ὁ τσάρος καὶ ὁ πατριάρχης δὲν ἐθεώρησαν ἱκανοποιητικὴν τὴν τελευταίαν θέσιν εἰς τὴν σειρὰν τῶν πατριαρχῶν καὶ ἤθελον νὰ δοθῇ ἡ τρίτη θέσις, μετὰ τὸν Ἀλεξανδρείας, πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτὸν συνεκλήθη καὶ πάλιν ἡ σύνοδος τὸ 1593, παρόντος τώρα καὶ τοῦ πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Μελετίου Πηγᾶ, ὅστις ἀρχικῶς εἶχεν ἀντιδράσει, ἐξέδωκε νέαν συνοδικὴν πράξιν ὁπού εἶναι ἐµφανὴς ἡ ἀξιόλογος θεολογικὴ συµβολὴ καὶ τοῦ σοφοῦ πατριάρχου Ἀλεξανδρείας, ἐπανέλαβε τὴν προηγουμένην ἀπόφασιν περὶ τῆς σειρᾶς τῶν θρόνων, χωρὶς ἀλλαγήν, ὥστε «τὰ πρεσβεῖα φέρεσθαι σωζόµενα ταῖς Ἐκκλησίαις».
.               Μὲ βάσιν λοιπὸν τὴν πανορθόδοξον αὐτὴν ἀπόφασιν οἱ κατὰ καιροὺς πατριάρχαι Μόσχας ἀνεγνώριζον τὸν Οἰκουμενικὸν θρόνον ὡς πρῶτον καὶ κεφαλὴν ἐν τῷ συστήµατι τῶν αὐτοκεφάλων ὀρθοδόξων ἐκκλησιῶν. Ἀκόµη καὶ μετὰ τὴν ὕψωσιν τοῦ Μόσχας εἰς πατριάρχην ἡ ρωσσικὴ Ἐκκλησία ἀπηυθύνετο πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον διὰ ζητήµατα, τὰ ὁποῖα, ἐξεταζόµενα ὑπὸ τὴν σηµερινὴν ἔννοιαν τοῦ αὐτοκεφάλου, θὰ ἠµποροῦσε νὰ λύση µόνη της ὡς ἐσωτερικά. Ἀνεγνωρίζετο ἄλλωστε εἰς τὸν Κωνσταντινουπόλεως τὸ δικαίωµα τοῦ ἐκκλήτου, ὄχι µόνον ἀπὸ μέρους τῶν ἱεραρχῶν τῆς δικαιοδοσίας του, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ μέρους ἱεραρχῶν τῶν ἄλλων ὀρθοδόξων αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, ὅπως ἔδειξε παλαιότερα καὶ ὁ καθηγητὴς τοῦ ἐν Παρισίοις ρωσσικοῦ Θεολογικοῦ Ἰνστιτούτου Α. Καρτασὼφ εἰς τὴν μελέτην του, «Τὸ τῆς ἐκκλήτου δικαίωµα τῶν Οἰκουµενικῶν Πατριαρχῶν ἐν τῇ πράξει (Βαρσοβία 1936)».
.               Οὕτω, ὁ Ρῶσσος πατριάρχης Νίκων διὰ νὰ κατοχυρώση τὸ γνωστὸν μεταρρυθµιστικόν του ἔργον, ἐζήτησεν ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην Παΐσιον ὁδηγίας, ὑποβαλὼν συγχρόνως 27 ἐρωτήµατα. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης συνεκάλεσε τὸ 1655 Μεγάλην Σύνοδον, ἡ ὁποία ἐνέκρινε τὰς ἀποφάσεις τῆς ρωσσικῆς σύνοδου τοῦ 1654 καὶ ἀπήντησεν εἰς τὰς ὑποβληθείσας ἐρωτήσεις διὰ σχετικοῦ συνοδικοῦ γράμματος. Μὲ τὸ θέμα τῶν μεταρρυθμίσεων τοῦ Νίκωνος ἠσχολήθη καὶ ἄλλας φορὰς ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως. Εἰς τὴν συγκληθεῖσαν κατὰ τὸ 1663 Μεγάλην Σύνοδον μὲ συμμετοχὴν καὶ τῶν τριῶν ἄλλων πατριαρχῶν ἐξέδωκε πατριαρχικὸν καὶ συνοδικὸν τόμον εἰς τὸν ὁποῖον ἀπαντοῦσε εἰς 25 ἐρωτήματα τῆς ρωσσικῆς Ἐκκλησίας. Διὰ τῶν ἀπαντήσεων αὐτῶν κατωχυρώθη συνοδικῶς τὸ δικαίωμα τοῦ ἐκκλήτου, τῆς τελεσιδίκου δηλαδὴ Κρίσεως ἐκκλησιαστικῶν θεμάτων ἄλλων ἐκκλησιῶν ὑπὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. […]
.               Ἀλλὰ καὶ δι᾽ ἄλλα θέματα τοῦ ἐσωτερικοῦ βίου τῆς ρωσσικῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἄδειαι γάμου μετὰ ἑτεροδόξων, τρόπος προσελεύσεως λουθηρανῶν καὶ καλβινιστῶν εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν, κατάλυσις νηστείας ὑπὸ στρατιωτῶν ἐν καιρῷ πολέμου, ἐζήτει ὁ Μ. Πέτρος τὴν γνώμην καὶ συναίνεσιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. […]
.               Οὐδέποτε ὅμως ἡ Κωνσταντινούπολις παρητήθη τῆς εὐθύνης, ὡς πρωτόθρονος Ἐκκλησία καὶ ὡς μήτηρ τῶν περισσοτέρων αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, νὰ μεριμνᾶ ἐν πνεύματι διακονίας περὶ τῶν γενικωτέρων θεμάτων ἢ τῶν ἀναφυομένων δυσχερειῶν. Ἦτο δὲ καὶ εἶναι πάντοτε τόσον διακριτικὴ αὐτὴ ἡ διακονία, ὥστε, ὅπως ἔγραφεν ὁ καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τῆς Πετρουπόλεως Sokoloff «ἡ προεξάρχουσα θέσις τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως μεταξὺ τῶν ἴσων αὐτῷ Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς οὐδένα διήγειρεν ἐν ἑαυτοῖς φόβον, καθόσον πάντες οὗτοι ἦσαν πεπεισμένοι ὅτι οὐδεὶς οὐδέποτε ἐκ τῶν οἰκουμενικῶν πατριαρχῶν ἤγετο ἐκ τῆς ἰδέας τῆς ἀποκτήσεως ἀπολύτου ἐξουσίας ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ διὰ τῆς ἐλαττώσεως ἢ ἐκμηδενίσεως τῶν κανονικῶν δικαιωμάτων καὶ προνομίων τῶν λοιπῶν πατριαρχικῶν θρόνων καὶ ὅτι οὐδένα, οὐδὲ τὸν ἐλάχιστον, διέτρεχε κίνδυνον τὸ αὐτοκέφαλον αὐτῶν».
.               Ἡ διακονία αὐτὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἔπαυσεν ἀπὸ αἰώνων νὰ στηρίζεται εἰς πολιτικὰ κριτήρια. Ἡ ἐμπειρία καὶ αἱ διεργασίαι τῶν αἰώνων προσέδωκαν εἰς αὐτὴν καθαρῶς ἐκκλησιολογικὴν καὶ θεολογικὴν διάστασιν, ἡ ὁποία πηγάζει βασικῶς ἐκ δύο λόγων: α) ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ἐπρωτοστάτησεν εἰς τὴν ὑπεράσπισιν καὶ διατύπωσιν τῶν εὐσεβῶν τῆς Πίστεως δογμάτων διὰ σειρᾶς ὅλης ἁγίων πατέρων καὶ συνόδων, πλουτισθεῖσα καὶ πλουτήσασα τὴν Ὀρθοδοξίαν, β) τὸ ἰδιαίτερον κύρος αὐτῆς κατὰ τὸν διάσημον κανονολόγον Νικόδημον Μίλας ἔγκειται καὶ εἰς τὸ ὅτι «ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ἦν ἡ μήτηρ Ἐκκλησία πάντων τῶν λαῶν ἐκείνων τῶν προσηλυτισθέντων ὑπὸ τῶν ἱεραποστόλων αὐτῆς εἰς τὴν χριστιανικὴν πίστιν. Φυσικὴ αὐτoῦ συνέπεια εἶναι ὅτι αἱ ἐκκλησίαι τῶν ἐθνῶν τούτων ἀπετείνοντο πρὸς διακανονισμὸν τoῦ ἐσωτερικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ αὐτῶν βίου εἰς τὴν Μητέρα Ἐκκλησίαν, αἰτούμεναι ὁδηγίας πρὸς τοῦτο καὶ πρὸς πάντα καθόλου τὰ ἄγνωστα καὶ ἀσαφῆ αὐταῖς ἐκκλησιαστικὰ ζητήματα».

——————

«Γυμνὴ καὶ ἐστερημένη πάσης ἐξωτερικῆς ἐξουσίας καὶ αἴγλης ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, εἶναι εἰς τοὺς παρόντας καιροὺς ἡ μόνη ποὺ στερεῖται ἐθνικῆς κρατικῆς προστασίας καὶ ἐπιδράσεων· ἄλλαι αὐτοκέφαλοι ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι μετὰ δυσκολίας θὰ ἠδύναντο νὰ ἀποκρούσουν ὁδηγίας καὶ κατευθύνσεις τῶν κρατικῶν ὀργάνων, ὡς κάλλιστα γνωρίζει ὁ π. Ἰουστῖνος (Σημ. «Χρ. Βιβλ.»: ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς)»
(Θεόδωρος Ζήσης, καθηγητὴς Πανεπιστημίου, Κωνσταντινούπολη καὶ Μόσχα, ἐκδ. Βρυέννιος, Θεσσαλονίκη 1989, σελ. 92)

Σχολιάστε

ΣΤΟ ΧΑΟΣ ἡ ΕΚΚΛΗΣΙΑ τῆς ΕΛΛΑΔΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸ χάος ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Σὲ χαοτικὴ κατάσταση, ὡς πρὸς τὴν θέση της στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, εἰσῆλθε ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος μετὰ τὴν ἀπόφαση τῆς πλειοψηφίας τῶν μελῶν Της, τοῦ περασμένου Σαββάτου, 12 Ὀκτωβρίου ἐ.ἔ., νὰ ἀναγνωρίσουν τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας. Ἡ ἀπόφαση θὰ ἔχει ἐπιπτώσεις καὶ στὸ ἐσωτερικό Της. Σὲ πολλοὺς κληρικοὺς καὶ λαϊκούς, ποὺ γνωρίζουν τὸ Οὐκρανικὸ θέμα καὶ ὑποστηρίζουν τὴν κανονικότητα στὴν Ὀρθοδοξία, προκαλεῖται ἔντονο συνειδησιακὸ ζήτημα.
.                 Ἡ κατάσταση μπορεῖ νὰ προχωρήσει σὲ σχίσμα ἐντὸς τῶν κόλπων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἂν ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας προχωρήσει σὲ διακοπὴ τῆς κοινωνίας μὲ Αὐτήν, ὅπως ἔχει πράξει μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Αὐτό, ἂν συμβεῖ, θὰ εἶναι χειρότερο τοῦ παλαιοημερολογητικοῦ προβλήματος, ποὺ ἀκόμη κατατρύχει τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Μόλις κοινοποιηθεῖ ἐπισήμως στὰ Πατριαρχεῖα καὶ στὶς ἄλλες Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες ἡ ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ ἀναμένεται νὰ συνεδριάσει ἡ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας , νὰ ἐξετάσει τὴν κατάσταση καὶ νὰ λάβει ἀποφάσεις.
.                 Ἡ ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ ἐλήφθη διὰ βοῆς. Ἡ πρόταση νὰ εἶναι φανερὴ ἡ ψηφοφορία, γιὰ νὰ πάρει ὁ καθένας Μητροπολίτης μέλος τῆς Ἱεραρχίας πρὸς τὸ ποίμνιο του εὐθαρσῶς τὴν εὐθύνη τῆς πράξεώς του, ἀπερρίφθη. Οἱ περισσότεροι Μητροπολίτες, ποὺ μίλησαν, ἔδειξαν ἄγνοια τοῦ σημαντικότατου γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας ζητήματος καὶ μίλησαν ὡς φανατικοὶ ὀπαδοὶ τοῦ Φαναρίου. Οἱ περισσότερες παρεμβάσεις ἦσαν χωρὶς καμία ἐκκλησιολογικὴ βάση. Λιγόλεπτες καὶ λαϊκίστικες, μὲ ἐθνικιστικὲς κορόνες. Ὡς οἱ ὁμιλοῦντες νὰ ἔδιναν ἐξετάσεις πειθαρχίας καὶ κολακείας πρὸς τὸν Αὐθέντη καὶ Κύριό τους. Ὡς νὰ ἐκζητοῦσαν τὴν ἔκφραση τῆς ἱκανοποίησής του.
.                 Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος στὴν παρελθοῦσα Ἱεραρχία πέτυχε, ὅπως προβλέψαμε, νὰ ὑλοποιηθοῦν ὅλα ὅσα εἶχε προγραμματίσει, ὡς πρὸς τὶς ἐκλογὲς Μητροπολιτῶν καὶ Ἐπισκόπων καὶ ὡς πρὸς τὴν θετικὴ πρότασή του γιὰ τὴν ἀναγνώριση τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας. Πέτυχε ἀκόμη μὲ τὶς ἐνέργειές του νὰ κάνει νὰ σιωπήσουν οἱ κατὰ τὰ λοιπὰ ὁμιλητικότατοι καὶ κήνσορες τῶν πάντων Μητροπολίτες, πρώην καὶ νῦν. Πέτυχε ἀκόμη στὴν πρόγνωση πόσοι Μητροπολίτες θὰ ὁμιλήσουν κατὰ τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς σχισματικῆς Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας…
.               Μένει ἡ ἀπορία τί συνέβη καὶ ὑπῆρξε αὐτὴ ἡ μεταστροφὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ὡς πρὸς τὶς σχέσεις του μὲ τὸν Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο. Ἀπὸ ἐχθρικὲς νὰ καταστοῦν θερμότατες. Στοιχεῖα αὐτῆς τῆς ἀλλαγῆς εἶναι ἡ ἐπίσκεψη τὸν περασμένο Ἀπρίλιο στὸ Φανάρι τοῦ τότε πρωτοσυγκέλλου τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς καὶ τώρα Μητροπολίτου Φθιώτιδος Συμεὼν καὶ ἡ ἐπίδοση ἀπὸ αὐτὸν πρόσκλησης τοῦ Ἀρχιεπισκόπου στὸν Πατριάρχη νὰ παραβρεθεῖ στὰ ἐγκαίνια εὐαγοῦς ἱδρύματος στὸ Δήλεσι τῆς Βοιωτίας καὶ ἡ ἐπακολουθήσασα συνάντησή τους, τὸν περασμένο Μάϊο, στὴν Ἀθήνα. Προφανῶς μετὰ τὴν ἀποκατάσταση τῶν σχέσεών του μὲ τὸν Πατριάρχη εἶναι ἄγνωστη ἡ τύχη τοῦ φακέλου ποὺ εἶχε θέσει στὸ ἀπόρρητο ἑρμάριό του στὴ Σύνοδο ὁ Ἀρχιεπίσκοπος γιὰ τὰ ὅσα ἀρνητικὰ εἶχαν συμβεῖ σὲ βάρος του ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη καὶ τὰ ὁποῖα θὰ κοινοποιοῦσε στὴν Ἱεραρχία ἐν εὐθέτῳ χρόνῳ. Ἡ ἐπίσκεψη τοῦ πρέσβεως τῶν ΗΠΑ δύο φορὲς στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ πιθανὸν νὰ συνετέλεσε στὴν στροφή του.
.                 Ὡς πρὸς τὴν ἴδια τὴ συνεδρίαση τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικό. Ὑπῆρξε ἡ ἀπὸ διφθέρας εἰσήγηση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ οἱ παρεμβάσεις Μητροπολιτῶν. Ἡ εἰσήγηση μὲ λάθη πραγματικὰ καὶ τυπικά. Δὲν εἶναι δυνατὸν σοβαρὰ νὰ λέγεται ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας «παρέμενε πάντοτε ὑπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου» καὶ φυσικὰ ἡ Οὐκρανία ἐπισήμως δὲν ἀναφέρεται ὡς «Δημοκρατία τῆς Οὐκρανίας».
.                 Ὅσοι ἦσαν ἀρνητικοὶ στὴν εἰσήγηση τοῦ κ. Ἱερωνύμου ἐπιχειρηματολόγησαν, οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ἄλλους συνθηματολόγησαν. Σημειώνεται ὅτι δὲν ἀκούστηκε τίποτε γιὰ τὴ στάση τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν, ποὺ ΟΛΩΝ εἶναι ἀρνητικὴ καὶ δὲν δικαιολογήθηκε καθόλου τὸ γιατί ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος προτρέχει καὶ δὲν ἀκολουθεῖ κατὰ τὰ πρεσβεῖα τὶς ἄλλες Ἐκκλησίες νὰ ἀποφανθοῦν.
.                 Ἀπὸ τοὺς 75 παρόντες Μητροπολίτες κατὰ τῆς ἀναγνώρισης ἦσαν οἱ Μητροπολίτες Καρυστίας, Ἠλείας, Δρυινουπόλεως, Πειραιῶς, Καισαριανῆς, Κυθήρων, Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας. Ἐναντίον ἦσαν ἐπίσης δι’ ἐπιστολῶν τους, ἐπειδὴ δι’ εὐλόγους αἰτίες ἀπουσίασαν τῆς συνεδρίασης, οἱ Μητροπολίτες Νέας Σμύρνης καὶ Κερκύρας. Ἡ στάση τοῦ Μητροπολίτου Μεσογαίας ἀσαφής. Πέτυχε νὰ θεωρεῖται ἀπὸ κάποιους ὅτι ἦταν ὑπὲρ τῆς ἀναγνώρισης καὶ ἀπὸ ἄλλους κατά.
.             Γιὰ τὴν Ἱστορία νὰ λεχθεῖ ὅτι ἀπὸ τοὺς ἐννέα Μητροπολίτες, ποὺ ἦσαν ἀρνητικοὶ στὴν ἀναγνώριση καὶ μίλησαν ἢ ἔγραψαν σχετικά, οἱ ὀκτὼ εἶναι τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας. Ἀπὸ τὶς «Νέες Χῶρες» μόνον ἕνας ἐκφράστηκε ἐναντίον τῆς ἀρχιεπισκοπικῆς πρότασης, ὁ Δρυινουπόλεως καὶ Κονίτσης Ἀνδρέας. Οἱ περισσότεροι Μητροπολίτες ΔΕΝ ΜΙΛΗΣΑΝ στὴν Ἱεραρχία. Τήρησαν αἰδήμονα σιγή. Ὡς Πόντιοι Πιλάτοι ἄφησαν νὰ ἀποφανθεῖ τὸ Σῶμα χωρὶς τὴ συμμετοχή τους. Πιὸ συγκεκριμένα ἀπὸ τοὺς Μητροπολίτες τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μίλησαν μόνον οἱ ἕντεκα ὑπέρ… Αὐτοὶ ποὺ δὲν μίλησαν ἦσαν 22, οἱ Μητροπολίτες Σπάρτης, Μαντινείας, Νικαίας, Σύρου (Σημ. Δν μίλησε ντὸς τῆς εραρχίας. ς κπρόσωπος Τύπου συνθηματολόγησε τι κκλησία τς λλάδος «οτε δέχεται ντολές, οτε χειραγωγεται, οτε πειλεται». ννοοσε π τ Πατριαρχεο τς Μόσχας. λλο εναι τ Πατριαρχεο τς Κωνσταντινούπολης…), Χαλκίδος, Θήρας, Τριφυλίας, Λευκάδος, Θηβῶν, Φωκίδος, Ἄρτης, Ἰλίου, Ζακύνθου, Κηφισίας, Ἀργολίδος, Θεσσαλιώτιδος, Μεγάρων, Τρίκκης, Καρπενησίου, Σταγῶν, Μάνης καὶ Γλυφάδας. Μίλησαν θετικὰ γιὰ τὴν ἀναγνώριση οἱ ἑξῆς ἕντεκα Μητροπολίτες: Ναυπάκτου, Δημητριάδος, Ὕδρας, Πατρῶν, Γόρτυνος, Κορίνθου, Μεσσηνίας, Νέας Ἰωνίας, Κεφαλληνίας, Λαρίσης καὶ Περιστερίου.
.                 Ἀπὸ τὶς «Νέες Χῶρες» καὶ ἀπὸ τοὺς 33 παρόντες Μητροπολίτες μίλησαν θετικὰ οἱ ἀκόλουθοι δέκα τρεῖς: Γουμενίσσης, Βεροίας, Διδυμοτείχου, Ξάνθης, Καστορίας, Σερρῶν, Δράμας, Λαγκαδᾶ, Ἱερισσοῦ, Μαρωνείας, Ἰωαννίνων, Νέας Κρήνης καὶ Φιλίππων. ΔΕΝ ΜΙΛΗΣΑΝ οἱ ἑξῆς δέκα ἑπτὰ Μητροπολίτες: Παραμυθίας, Μυτιλήνης, Σάμου, Φλωρίνης, Κασσανδρείας, Σιδηροκάστρου, Ἐδέσσης, Ζιχνῶν, Ἐλευθερουπόλεως, Κοζάνης, Ἀλεξανδρουπόλεως, Νεαπόλεως, Κιλκισίου, Χίου, Νικοπόλεως, Κίτρους καὶ Ἐλασσῶνος. Ἀπόντες ἦσαν οἱ Μητροπολίτες Θεσσαλονίκης, Μηθύμνης καὶ ἀπὸ τὴν Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία ὁ Παροναξίας.
.                 Οἱ ἐργασίες τῆς Ἱεραρχίας, τόσο ὡς πρὸς τὰ θέματα, ὅσο καὶ ὡς πρὸς τὶς ἀρχιερατικὲς ἐκλογὲς καὶ ὡς πρὸς τὴν ἔκτακτη συνεδρία της γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ ἀποτελοῦν συμπτώματα ἐλλείψεως ἐκκλησιαστικῆς καὶ συνοδικῆς συνειδήσεως, καθὼς καὶ ὁποιασδήποτε δεοντολογίας. Θέματα πρὸς συζήτηση τύπου ἐκθέσεως ἰδεῶν, ἐκλογὲς ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ὡς Μητροπολίτης Θηβῶν, ἔχει καταγγείλει τὸν τρόπο διεξαγωγῆς τους ὡς παρακμιακὸ καὶ μία ἔκτακτη σύγκληση γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ μὲ ἐνημέρωση μίας ἢ δύο ἡμερῶν γιὰ ἕνα θέμα, ποὺ ἀφορᾶ στὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ εἶναι ἀπὸ τὰ πιὸ κρίσιμα τῶν τελευταίων δεκαετιῶν.
.                Ἡ συζήτηση ποὺ διεξήχθη μὲ ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις, ἦταν χωρὶς ἐμβάθυνση στὸ πρόβλημα, χωρὶς προβολὴ ἐπιχειρημάτων, χωρὶς μελέτη τῶν ἐπιπτώσεων ποὺ ἔχει ἡ μία ἢ ἡ ἄλλη ἀπόφαση καὶ κυρίως χωρὶς ἐνημέρωση γιὰ τὴν στάση τῶν ἄλλων Πατριαρχείων καὶ Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν καὶ ἑπομένως χωρὶς κατάλληλη προετοιμασία τῶν Μητροπολιτῶν μελῶν της. Ἡ ἀπόφαση ἐλήφθη μὲ ἐθνοφυλετικὰ καὶ μὲ συναισθηματικὰ κριτήρια. Προφανῶς ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, χωρὶς νὰ ἔχει ἐρωτηθεῖ καὶ χωρὶς νὰ ἔχει λάβει μέρος στὴν ἐνέργεια τοῦ κ. Βαρθολομαίου, ἐμπλέκεται ἐπικίνδυνα στὰ γεωπολιτικὰ παιχνίδια μεταξὺ ΗΠΑ καὶ Ρωσίας ποὺ παίζονται στὴν Οὐκρανία καὶ ἐπεκτείνονται στὴ Μέση Ἀνατολὴ καὶ στὴ Μεσόγειο. Καὶ ἐπὶ πλέον, μὲ τὴν ἀπόφασή της, γίνεται συμμέτοχος καὶ συνεργὸς στὸ ἐξελισσόμενο σχίσμα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία..-

 

 

,

Σχολιάστε

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚO ΣΗΜΕIΩΜΑ ΜΙΑΣ ΔΑΣΚAΛΑΣ (Δημ. Νατσιός)

Βιογραφικ σημείωμα μίας δασκάλας

Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος-θεολόγος
Κιλκὶς

«Τὴν λευτεριὰ ρωτήσανε ποιᾶς μάνας εἶναι γέννα /
καὶ εἶπε πὼς τὴν γέννησε τὸ ἑλληνικὸ τὸ αἷμα».

.                   Ἀφιέρωμα τὸ παρὸν σημείωμα.  Ὄχι μόνον ἐπετειακό, ἀλλὰ καὶ λίαν ἐπίκαιρο. «Καὶ ἂν εἶναι πλῆθος τ’ ἄσχημα κι ἂν εἶναι τ’ ἄδεια ἀφέντες», ἀκολουθώντας «τὰ μονοπάτια τῆς ποίησης» τοῦ Παλαμᾶ, ἔχουμε τὸ κελάρι τὸ πατρογονικό, γεμάτο τζιβαϊρικὰ πολυτίμητα καὶ πρόσωπα τιμαλφῆ.
.                   Τοῦτες τὶς σακάτικες ὧρες ποὺ περνᾶ ἡ πατρίδα, μὲ τὰ στίφη τῶν μωχαμετάνων, ποὺ τὰ βάφτισαν «πρόσφυγες καὶ μετανάστες» οἱ ἀριστερόμυαλοι γραικύλοι, νὰ ἀκυρώνουν τὴν Ἐπανάσταση τοῦ Εἰκοσιένα, μὲ ἡγέτες «νάνους καὶ ἀρλεκίνους», ποὺ μᾶς πνίγουν μὲ τὶς ἀναθυμιάσεις τους, παρηγοριὰ καὶ καταφυγή, ἡ πατραγαθία. Οἱ πράξεις, ἡ εὔκλεια τῶν προγόνων.
.                   Μία παρένθεση. Δάσκαλος σὲ μικρὰ παιδιά, Ϛ΄  Δημοτικοῦ φέτος, ἀφήνω στὴν ἄκρη τὰ βιβλία, τὶς καντιποτένιες φλυαρίες τοῦ ὑπουργείου, καί, πολλὲς φορές, στρώνομαι καὶ καταγράφω κείμενα εὐσύνοπτα, κατανοητὰ καὶ κατάλληλα γιὰ τὴν κρίσιμη, ἐξοπλιστικὴ ἡλικία τους.  Ἐπιμένω κυρίως σὲ ἀφιερώματα.  Ἡ νεώτερη ἱστορία μᾶς προσφέρεται. Τὸ μάθημα τῆς Ἱστορίας εἶναι δίωρο (ἑβδομαδιαίως).  Ὁπότε ἐπιλέγω δέκα περίπου πρόσωπα – Κολοκοτρώνης, Κανάρης, Καραϊσκάκης, Μπότσαρης, Σολωμός, Παπαφλέσσας, Παῦλος Μελᾶς, Γρηγόρης Αὐξεντίου, μεταξὺ αὐτῶν – τὴν εὐωδία, δηλαδή, τῆς ἱστορίας μας καὶ τοὺς παρουσιάζω στοὺς μαθητές μου.  Χαίρονται χαρὰν μεγάλη καὶ καμαρώνουν. Παρουσιάζω κυρίως στὰ παιδιὰ νόστιμα ἢ ἡρωικὰ ἐπεισόδια ἀπὸ τὸν βίο καὶ τὴν πολιτεία σας. Αὐτὰ τοὺς συγκινοῦν, ἐντυπώνονται ἀνεξίτηλα στὴ δροσερὴ μνήμη τους.
.                   Παράδειγμα:  Ἔλεγε ὁ Κολοκοτρώνης: «Κάποτε ἡ κουκουβάγια ἤθελε ν’ ἀλλάξει φωλιά, γιατί ἡ παλιὰ εἶχε λερωθεῖ ἀπὸ τὶς κουτσουλιές της.  Ὅπου καὶ νὰ πᾶς, τῆς εἶπε ἄλλο πουλί, καὶ τὸν κῶλο σου μαζί σου θὰ τὸν πάρεις». Γέλιο τὰ παιδιὰ καὶ θαυμασμὸ γιὰ τὴν θυμοσοφία τοῦ Γέρου τοῦ Μοριᾶ.  Διδασκαλία σημαίνει «τέρπειν καὶ διδάσκειν» κατὰ τὸν ἀείχλωρο λόγο τοῦ Πλάτωνα. Καὶ πάντα μὲ ταπείνωση καὶ ὄχι ταπεινώνοντάς τα, ἔχοντας πάντοτε ὑπ’ ὄψιν ὅτι διδάσκουμε καὶ συμβουλεύουμε ἀνθρώπους πολὺ καλύτερους ἀπὸ ἐμᾶς.
.                   Ἀφιέρωμα, λοιπόν, τὸ παρὸν σημείωμα σὲ μία – τίτλος τιμῆς, ἀνυπέρβλητος –  Δασκάλα τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα, τὴν Αἰκατερίνη Χατζηγεωργίου.  Μᾶς ἄφησε ἕνα βιογραφικὸ σημείωμα, δὲν τὸ ἔγραψε μὲ μελάνι.  Τὸ χάραξε μὲ τὸ αἷμα της.  Δὲν φώτισε μὲ τὸν λόγο της, ἀλλὰ μὲ τὸ κορμί της.  Ἔγινε ἡ ἴδια λαμπάδα.  Τὸ βιογραφικό της τὸ κατέθεσε στὸ Συναξάρι τῶν Ἡρώων τοῦ Γένους.
Ἂς τὸ διαβάσουμε μὲ εὐλάβεια:
.            Ὄνομα:  Αἰκατερίνη Χατζηγεωργίου
.             Τόπος γεννήσεως: Γευγελῆ Μακεδονίας, πόλη ἑλληνική, ποὺ σήμερα εἶναι στὴν κατοχὴ τῶν Σκοπιανῶν.
.           Ἔτος γεννήσεως: 1885
.            Ἐπάγγελμα: Στὰ δεκαοκτώ της ἔγινε δασκάλα στὰ σκλαβωμένα Ἑλληνόπουλα τῆς Μακεδονίας.
.               Βασικὲς Σπουδές:  Σπούδασε στὸ Παρθεναγωγεῖο Μοναστηρίου, πόλη κάποτε μὲ ἀκμαῖο ἑλληνικὸ πληθυσμό, τὴν ὁποία κατέχουν οἱ πλαστογράφοι τῆς ἱστορίας.
Δὲν σπούδασε σὲ κάποιο Παιδαγωγικὸ Τμῆμα, στὸ ὁποῖο διδάσκουν ἐθνομηδενιστὲς καὶ νεοταξικὰ ἀπολειφάδια τύπου Ρεπούση, ποὺ ἐξοργίζονται διότι γίνεται ἁγιασμὸς στὰ σχολεῖα – κατὰ δήλωσή της πρὸ μηνὸς – καὶ… δαιμονίζεται γιατί ἀκόμη ἐκκλησιάζονται τὰ σχολεῖα.  Ἂν εἶχε καθηγήτρια τὴν Ρεπούση, ἡ Αἰκατερίνη, θὰ πήγαινε μὲ τοὺς Κομιτατζῆδες ἢ θὰ τὴν ἀπέλυαν, γιατί θὰ χαρακτηριζόταν ἐθνικίστρια, δασκάλα τοῦ σκοταδισμοῦ.  Δόξα τῷ Θεῷ τότε δὲν εἴχαμε παιδαγωγικὰ τμήματα. Εἴχαμε Παρθεναγωγεῖα, Μεγάλες τοῦ Γένους Σχολές, Πανεπιστήμια ἡρώων.
.               Μεταπτυχιακὲς σπουδές:  Ἔκανε μεταπτυχιακὲς σπουδὲς στὸ ἀθάνατο πανεπιστήμιο τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, εἰδικεύτηκε στὴν φιλοπατρία καὶ τὴν αὐτοθυσία. Ἀναγορεύτηκε διδάκτωρ τοῦ ἡρωισμοῦ στὶς 14 Ὀκτωβρίου τοῦ 1904, μὲ βαθμὸ «ἄριστα», ἀπὸ τοὺς ἐπιβλέποντες καθηγητὲς ποὺ ἄκουγαν στὰ ὀνόματα Παῦλος Μελὰς καὶ Ἀναστάσιος Καρατάσος.
.               Ἐκπαιδευτικὴ καὶ κοινωνικὴ δράση:  Δίδαξε στὰ ἑλληνόπουλα γλῶσσα καὶ ἱστορία.  Τοὺς μάθαινε τὴν ἀγάπη στὸν Χριστὸ καὶ τὴν ἁγία του Ἐκκλησία:  «Μία φορὰ κι ἕναν καιρὸ», τοὺς ἔλεγε, «σὲ τοῦτα ἐδῶ τὰ δοξασμένα χώματα ζοῦσε ὁ βασιλιὰς Ἀλέξανδρος, ποὺ σκόρπισε τὸ φῶς καὶ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμὸ στὰ πέρατα τοῦ κόσμου… Μία φορὰ κι ἕναν καιρὸ ἀπὸ τοῦτα τὰ ἅγια χώματα διάβηκε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, σὰν ἦρθε νὰ φέρει τὸν Χριστιανισμὸ στὴν ἤπειρό μας».  Καὶ τὰ παιδόπουλα μὲ ὀρθάνοιχτα τὰ μάτια τὴν κοίταζαν καὶ ἔκλειναν στὰ ἄγουρα φυλλοκάρδια τους, μὲ ἀνείπωτη περηφάνια, τὸν λόγο, τὸν σπόρο τὸν ἐθνικό, ποὺ ἀργότερα θὰ γεννοῦσε καρπὸ πολύ.
.              Μισθός:  Ἀφιλοκερδῶς, μὲ ἔντιμο πενία, ζοῦσε ἡ Αἰκατερίνη.  Δέν… κατέβαινε σὲ ἀπεργίες γιὰ «αὔξηση μισθῶν», δὲν ἔγινε συνδικαλίστρια σὲ κάποια ΔΟΕ γιὰ νὰ γλιτώσει τὴν αἴθουσα. Ὄχι. Ἀνέβαινε τὰ σκαλοπάτια τῆς λευτεριᾶς. Νυχθημερόν, μονάχη ἔγνοια της, ἡ σωτηρία τῆς Μακεδονίας.  Ἀτρόμητη, «εἰς τὸ ἔθνος προσέφερε ὅ,τι ἦτο δυνατὸν ὡς ἡρωίδα τοῦ 21», γιὰ νὰ θυμηθοῦμε τὴν διαθήκη τοῦ Γερμανοῦ Καραβαγγέλη, ποὺ κι αὐτὸς κατατάσσει τὸν ἑαυτό του στὴν «λεβεντουργιὰ» τοῦ Ἱεροῦ Ἀγῶνος.
.             Προαγωγές:  Στὰ δεκαεννιά της χρόνια ἡ Αἰκατερίνη Χατζηγεωργίου πῆρε τὴν τιμιότερη προαγωγή.  Ἀπὸ ἁπλὴ δασκάλα προάγεται σὲ ἡρωίδα τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους.  14 Ὀκτωβρίου 1904.  Μία συμμορία κομιτατζήδων περικυκλώνει τὸ σπίτι, κοντὰ στὴν Γευγελή, στὸ ὁποῖο φιλοξενοῦνταν ἡ δασκάλα.  Οἱ θρασύδειλοι Βούλγαροι πάσῃ θυσίᾳ θέλουν νὰ τὴν δολοφονήσουν. Τῆς ζητοῦν νὰ παραδοθεῖ.  Ἀπαντᾶ μὲ τὸ ἀντίλαλο τοῦ Ζαλόγγου: «Ἐγὼ Ἑλληνίδα γεννήθηκα,  Ἑλληνίδα καὶ θὰ πεθάνω». Λέγοντας Ἑλληνίδα ἐννοοῦσε τάφο. Λόγος ἐθνικὸς γι’ αὐτὴν εἶναι νὰ μιλᾶς μὲς ἀπὸ τὸν τάφο. Ἔτσι γράφεται ἡ ἱστορία μας. «Ἀπ’ τὰ κόκκαλα βγαλμένη…». Τρεῖς ὧρες πολεμοῦσε. Ἔβαλαν φωτιὰ οἱ πρόγονοι τοῦ Ζάεφ –ὁ φίλος τοῦ Ἀλέξη τοῦ προδότη– καὶ τὴν ἔκαψαν ζωντανή.
.             Διακρίσεις τιμητικές. Ὄχι. Τὸ κράτος, ἡ νῦν  παλιοψάθα τῶν ἐθνῶν, δὲν τῆς προσέφερε καμιὰ διάκριση. Σχολεῖα ἀνὰ τὴν χώρα ἔβαλαν διάφορες ὀνομασίες. «Δημήτρης Γληνός, Ἀλ. Δελμοῦζος, Μελίνα Μερκούρη».  Κανένα δν φέρει τ νομά της. Καὶ σίγουρα λίγοι δάσκαλοι ἔχουν ἀκουστὰ τὴν ἡρωίδα δασκάλα τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα.  Ἂς εἶναι. Οἱ ἥρωες δὲν ἔχουν ἀνάγκη «κρατικῆς ἀναγνωρίσεως». Τοὺς παίρνει στὰ φτερά της ἡ Δόξα, γιατί μαρτύρησαν γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη στὴν ἁγία καὶ τῆς Μακεδονίας τὴν ἐλευθερία. «Ὅλο εἰς τὸν κρεμνὸν κυλᾶμεν κάθε μέρα», ἔγραφε μὲ τὸ γιαταγάνι του ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης. Εἶναι αὐτὸ τὸ γκρέμισμα κάθοδος εἰς Ἅδην; Ἴσως. Μήπως γίνει καὶ τόπος Ἀναστάσεως; «Εἴθε», ὅπως ἔγραφε ἡ περικεφαλαία τοῦ Κολοκοτρώνη. Αἰωνία ἡ μνήμη τῶν ἀθάνατων διδασκαλισσῶν τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα.

Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος-θεολόγος
Κιλκὶς

,

Σχολιάστε