Η ΑΪΤΗ καὶ Η ΕΛΛΑΔΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος

Ἡ Ἀϊτὴ καὶ ἡ Ἑλλάδα.

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                     Ἡ Ἀϊτὴ εἶναι μία βασανισμένη χώρα τῆς Καραϊβικῆς. Οἱ κάτοικοί της στὶς ἀρχὲς τοῦ 19ου αἰώνα κήρυξαν τὴν ἀνεξαρτησία τους ἀπὸ τὴν ἀποικιοκρατικὴ Γαλλία καὶ ἀπὸ τότε λίγες εἶναι οἱ εὐτυχισμένες ἡμέρες ποὺ ἔχουν περάσει. Ἡ Ἀϊτὴ τὸ 1822 ἀναγνώρισε τὴν Ἑλλάδα ὡς ἀνεξάρτητο κράτος. Ἦταν σημαντικὴ ἡ ἐνέργειά της, γιατί ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση ἦταν στὴν ἀρχή της καὶ οὐδεμία ἄλλη χώρα εἶχε διανοηθεῖ τότε νὰ προχωρήσει στὴν ἀναγνώρισή της.
.                     Τὸ τελευταῖο κροῦσμα τῆς ἐνδημικῆς πολιτικῆς ἀστάθειας, ἀνεξέλεγκτης βίας, καταθλιπτικῆς φτώχειας, διαφθορᾶς, καὶ κοινωνικῆς ἀδικίας στὴν Ἀϊτὴ ἦταν ἡ πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες δολοφονία τοῦ προέδρου τῆς χώρας Ζοβενὲλ Μοΐζ στὴν ἰδιωτική του κατοικία. Εἶναι λυπηρὸ ποὺ ἡ Ἑλληνικὴ κυβέρνηση δὲν ἐξέφρασε τὴ συμπάθειά της πρὸς τὸν φίλο λαὸ τῆς Ἀϊτῆς. Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς 200ῆς ἐπετείου ἀπὸ τῆς ἐνάρξεως τῆς Ἐπανάστασής μας ὀφείλουμε νὰ προσφέρουμε ἀνθρωπιστικὴ βοήθεια πρὸς τὴν Ἀϊτὴ καὶ νὰ μεσολαβήσουμε νὰ τὸ πράξουν καὶ οἱ ἄλλες χῶρες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Νὰ θυμίσουμε ὅτι τὸ 1822 ὁ πρόεδρος τῆς Ἀϊτῆς Ζὰν Πιὲρ Μπουαγιὲ ἔγραψε σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Ἀδαμάντιο Κοραὴ ὅτι τοῦ ἀποστέλλει 25 τόνους καφέ, γιὰ νὰ ἐκποιηθοῦν καὶ μὲ τὰ χρήματα ποὺ θὰ συγκεντρωθοῦν νὰ ἀγοραστοῦν ὅπλα καὶ πυρομαχικά.
.                     Ἡ Ἀϊτὴ στὰ 200 χρόνια, ποὺ πέρασαν, δὲν ἔχει γνωρίσει ὁμαλὴ πολιτικὴ καὶ κοινωνικὴ ζωή. Οἱ περισσότεροι κυβερνῆτες της ἀνετράπησαν ἢ/καὶ δολοφονήθηκαν, συνήθως ἀπὸ χοῦντες, ὅσοι δὲ ἔμειναν γιὰ καιρό, ὅπως οἱ Ντυβαλιέ, πατὴρ καὶ υἱός, κυβέρνησαν ἀπολυταρχικὰ σὲ διεφθαρμένο καθεστώς. Εἶναι ἐνδεικτικὸ ὅτι στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰώνα καὶ συγκεκριμένα ἀπὸ τὸ 1910 ἕως τὸ 1915 τέσσερις πρόεδροι ἀνετράπησαν, λυντσαρίστηκαν, ἢ δολοφονήθηκαν. Τὸ 1915 οἱ ΗΠΑ ἐπενέβησαν καὶ κατέστησαν προτεκτοράτο τους τὴν Ἀϊτή, καθεστὼς ποὺ διατηρήθηκε ἕως τὸ 1934. Ἐπὶ πλέον ὅλων τῶν δεινῶν ποὺ πέρασε μὲ τὶς κυβερνήσεις της ἡ Ἀϊτὴ τὸ 2010 ἐπλήγη ἀπὸ σεισμὸ ἑπτὰ Ρίχτερ, μὲ θύματα ἄνω τῶν 200.000 ἀνθρώπων καὶ ἀνυπολόγιστες ζημίες.
.                     Ἀπὸ τὸ 1822, ὡς ἀνεξάρτητη χώρα, ἡ Ἀϊτὴ εἶχε τὶς ἴδιες προοπτικὲς μὲ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Δομινικανὴ Δημοκρατία, ὅμορη χώρα στὸ ἴδιο νησί. Σήμερα ἡ Ἀϊτὴ ἔχει πληθυσμὸ 11,5 ἑκατομμύρια καὶ κατὰ κεφαλὴ ΑΕΠ 1.784 $, τὸ χαμηλότερο σὲ ὅλο τὸ δυτικὸ ἠμισφαίριο. Γιὰ σύγκριση, ἡ Δομινικανὴ Δημοκρατία ἔχει πληθυσμὸ 10,5 ἑκατομμύρια καὶ κατὰ κεφαλὴ ΑΕΠ 16.049 $ καὶ ἡ Ἑλλάδα μὲ πληθυσμὸ 10, 8 ἑκατομμύρια ἔχει κατὰ κεφαλὴ ΑΕΠ 31.736 $ (Σημ. Στοιχεῖα 2019).
.                     Ὅλες οἱ χῶρες ὀφείλουν νὰ βοηθήσουν τὴν Ἀϊτή, γιατί πρωτοστάτησε στὴν κατάργηση τῆς δουλείας. Ὁ Τουσὲν Λουβερτίρ, ἐπικεφαλῆς τῶν Ἀϊτινῶν ἐπαναστατῶν κατὰ τῶν Γάλλων, τὸ 1801 κήρυξε τὴν ἀνεξαρτησία τῆς χώρας καὶ τὴν κατάργηση κάθε φυλετικῆς ἢ ἄλλης διάκρισης. Τὸ 1802 ὁ Ναπολέων ἐπανέφερε τὸν θεσμὸ τῆς δουλείας, ἔστειλε στρατὸ στὴν Ἀϊτή, νίκησε τὸ στρατό της, αἰχμαλώτισε τὸν Λουβερτίρ, τὸν μετέφερε σιδηροδέσμιο στὴν Μπεζανσόν, ὅπου καὶ πέθανε ἀπὸ τὰ βασανιστήρια.-

Σχολιάστε

«ΔΩΡΟ ΘΕΟΥ»!

«Δρο Θεο τ μβόλιο»
Τί
ναφέρει γκύκλιος τς ερς Συνόδου

Μαρία Ἀντωνιάδου
ἐφημ. «ΤΟ ΒΗΜΑ», tovima.gr
15.07.2021

.            Τὸ κείμενο τῆς Ἐγκυκλίου ποὺ ἐγκρίθηκε σήμερα ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο καὶ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο ἀναμένεται νὰ ἀποσταλεῖ τὴν Δευτέρα σὲ ὅλες τὶς Μητροπόλεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ θὰ ἀναγνωστεῖ τὴν μεθεπόμενη Κυριακὴ στοὺς Ναούς.
.                             Δῶρο Θεοῦ χαρακτηρίζει σύμφωνα μὲ πληροφορίες ἡ 12μελής ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τὸ ἐμβόλιο.

Τὸ κείμενο τῆς ἐγκυκλίου ποὺ ἐγκρίθηκε σήμερα ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο καὶ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο ἀναμένεται νὰ ἀποσταλεῖ τὴν Δευτέρα σὲ ὅλες τὶς Μητροπόλεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ θὰ ἀναγνωστεῖ τὴν μεθεπόμενη Κυριακὴ στοὺς Ναούς.
.                           « Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γνωρίζοντας, πὼς ὁ ἐμβολιασμὸς ἀποτελεῖ μέγιστη πράξη εὐθύνης ἀπέναντι στὸν συνάνθρωπο, συνιστᾶ σὲ ὅλους, νὰ ἀξιοποιήσουν τὸ δῶρο αὐτό, ποὺ μᾶς χάρισε ὁ Θεός, προκειμένου, νὰ προστατεύσουμε τοὺς ἑαυτούς μας, ἀλλὰ καὶ κάθε ἄνθρωπο», τονίζεται σύμφωνα μὲ πληροφορίες. Ὅπως ἀναφέρεται, ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ἀπαντᾶ σὲ ὅλα τὰ ζητήματα ποὺ προκύπτουν ἐξ αἰτίας τῆς πανδημίας μέσα ἀπὸ ἐδάφια τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τὸν βίο τῶν Ἁγίων δηλώνοντας ξεκάθαρα τὴν ἐμπιστοσύνη της στὴν ἐπιστημονικὴ κοινότητα. Μάλιστα καλεῖ τοὺς πιστοὺς σὲ πανστρατιὰ προσευχῆς ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸ κατ’ ἐξοχὴν ὅπλο τῶν χριστιανῶν.
.            «Πίστη. Σύνεση καὶ ἀγάπη πρὸς τὸ Θεὸ καὶ τὸν συνάνθρωπο» εἶναι τὸ μήνυμα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου.

,

Σχολιάστε

ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ ΣΤΗΝ ΦΘΑΡΤΟΤΗΤΑ

Τά ἐμβόλια στήν φθαρτότητα τοῦ ἀνθρώπου
τοῦ Μητροπολ. Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου
Ἐφημ. «ΤΑ ΝΕΑ», 12.07.21

.                  Εἶναι κοινός τόπος καί ἀναμφισβήτητος ὅτι ὁ ἄνθρωπος γεννιέται μέ τήν φθαρτότητα καί τήν θνητότητα, δηλαδή ὁ ὀργανισμός του διακρίνεται ἀπό τήν φθορά, πού ὁδηγεῖ στόν θάνατο. Ἡ φύση συνδέεται μέ τήν φθίση, δηλαδή τόν μαρασμό, τήν παρακμή, γι’ αὐτό ἀμέσως μέ τήν γέννησή του δέχεται τήν ἐπιμέλεια τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης.
.                      Ἄλλωστε, ἡ σύγχρονη μοριακή βιολογία ἔχει ἀποδείξει ὅτι μεταξύ τῶν 25.000 γονιδίων πού ὑπάρχουν στό DNA τοῦ ἀνθρώπινου κυττάρου ὑπάρχουν καί τά γονίδια τῆς γηράνσεως, δηλαδή τοῦ θανάτου, καί τά γονίδια τῶν σωματικῶν ἀσθενειῶν. Δηλαδή, ἀπό τήν πρώτη στιγμή τῆς συλλήψεώς μας, ἔχουμε μέσα μας τήν φθαρτότητα καί τήν θνητότητα.
.                       Ἡ ἰατρική ἐπιστήμη μέ τήν φώτιση ἀπό τόν Θεό ἀντιμετωπίζει τήν φθαρτότητα, ἀκόμη πολεμᾶ καί τόν θάνατο, χωρίς νά μπορῆ νά τόν νικήση, ἀλλά σίγουρα δημιουργεῖ ποιότητα ζωῆς στόν ἄνθρωπο, ὥστε αὐτός νά ἐργάζεται, νά ζῆ κατά τό δυνατόν σέ μιά σωματική εὐεξία.
.                              Αὐτό γίνεται μέ τά φάρμακα καί τά ἐμβόλια. Ἕως τώρα πολλές ἀσθένειες ἀντιμετωπίσθηκαν μέ τά ἐμβόλια, πού ὅλοι μας ἀπό τήν βρεφική μας ἡλικία ἔχουμε κάνει καί ἔτσι διατηρούμαστε στήν ζωή.
.                        Δέν πρέπει νά γίνεται σύγχυση μεταξύ θεολογίας καί ἐπιστήμης, γιατί διαφορετικό εἶναι τό ἔργο τῆς καθεμιᾶς, οὔτε μεταξύ Ἐκκλησίας καί ἐπιστημονικῆς κοινότητας. Οἱ ἅγιοι δέχθηκαν τίς εὐεργετικές ἀνακαλύψεις τῆς ἐπιστήμης, ἀλλά καί οἱ ἐπιστήμονες δέχθηκαν τίς εὐεργετικές ἐνέργειες τῆς Ἐκκλησίας στήν ἐσωτερική τους ψυχική εἰρήνη.
.                           Αὐτό σημαίνει ὅτι ἄλλο εἶναι τό ἔργο τῶν Ἱερέων καί τῶν ἐξομολόγων καί ἄλλο εἶναι τό ἔργο τῶν ἰατρῶν. Φυσικά καί πρέπει νά συνεργάζονται μεταξύ τους, γιατί διαφορετικά θά φθάσουμε σέ ἀντιλήψεις πού ἐπικρατοῦσαν στόν Μεσαίωνα, τότε πού ταυτιζόταν ἡ κλασική μεταφυσική μέ τήν δυτική σχολαστική θεολογία.

.                           Γιά τά ἐμβόλια παρατηρῶ ὅτι ὑπάρχει ἕνας σκεπτικισμός καί σέ αὐτούς πού ἔχουν ἐμβολιαστεῖ στό παρελθόν γιά ἄλλες ἀσθένειες ἀπό τήν μικρή τους ἡλικία καί γι’ αὐτό ζοῦν, ἀλλά καί σέ αὐτούς πού λαμβάνουν καθημερινά φάρμακα καί ἔχουν σχεδόν τήν πλήρη ἀναφορά τους στούς ἰατρούς κάθε εἰδικότητας. Πρόκειται γιά μιά καθαρά ἀντιφατική νοοτροπία.
.                      Ὑπάρχει καί ἕνας «ἀθεολόγητος σκεπτικισμός» γιά τό θέμα αὐτό, ὅτι δῆθεν τά ἐμβόλια ἀναιροῦν τήν Χάρη τοῦ Βαπτίσματος, πού εἶναι πέρα ὡς πέρα βλάσφημη καί δείχνει ἔλλειμμα ὀρθοδόξου θεολογίας.
.                            Στά ἰατρικά θέματα ἰσχύουν οἱ ἀποφάσεις τῶν ἰατρικῶν συλλογικῶν ὀργάνων. Βεβαίως ὑπάρχουν καί μεμονωμένες διαφορετικές ἀπόψεις, ἀλλά τελικά θά δεχθοῦμε τίς ἀπόψεις τῶν ἐπιστημονικῶν συλλογικῶν ὀργάνων ὡς περισσότερο αὐθεντικές.
.                    Τό ἴδιο γίνεται καί στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο. Δεχόμαστε τίς ἀποφάσεις τῶν Συνόδων, στίς ὁποῖες συνεργάζονται πολλοί Ἐπίσκοποι καί παραθεωροῦμε τίς μεμονωμένες φωνές. Τό ἴδιο ἰσχύει καί στά δογματικά θεολογικά θέματα. Γιά παράδειγμα, σέ Χριστολογικά θέματα ἀποφάνθησαν οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι, τίς ὁποῖες δεχόμαστε, παρά τό ὅτι ὑπάρχουν μεμονωμένοι Ἐπίσκοποι καί θεολόγοι πού διαφωνοῦν.
.                           Τελικά, τά ἐμβόλια πού χρησιμοποιοῦνται γιά τήν ἀσθένειεα covid-19 εἶναι εὐεργετικά, σώζουν ἀνθρώπινες ζωές, παρά τίς μικρές παρενέργειες, καί ἔτσι πρέπει νά τά δεχόμαστε. Ὅσα ἀντίθετα ἐπιχειρήματα ἄκουσα μέχρι τώρα δέν μέ ἔχουν πείσει.
.                         Καί βέβαια δέν μπορεῖ κανείς νά ἀρνῆται τήν ὠφελιμότητα τῶν ἐμβολίων, ὅταν παράλληλα χρησιμοποιῆ τά σύγχρονα ἐπιτεύγματα τῆς τεχνολογίας, ὅταν καθημερινά χρησιμοποιεῖ ποικίλα φάρμακα, ἔχοντας τόν φόβο τοῦ θανάτου, ὅταν ἔχη ἀναφορά στήν φιλαυτία του. Ἐπί τέλους, χρειάζεται σοβαρότητα.

Σχολιάστε

ΤΟ ΡAΣΟ ΔΕΝ ΠΡEΠΕΙ ΝΑ ΑΠΕΙΛΕΙ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΘΥΣΙΑΖΕΤΑΙ … (Δ. Νατσιός)

Τὸ ράσο δὲν πρέπει νὰ ἀπειλεῖ, ἀλλὰ νὰ θυσιάζεται
Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

.                 30 Αὐγούστου τοῦ 1907. Δράμα. Χιλιάδες λαοῦ συγκεντρώνονται στὸ σταθμό, γιὰ νὰ ξεπροβοδίσουν τὸν Μητροπολίτη τους. «Δέσποτα μᾶς παρέλαβες λαγοὺς καὶ μᾶς ἔκανες λιοντάρια! Μένε ἥσυχος. Θὰ γίνει τὸ θέλημά σου», ἀκούγεται ἡ κραυγὴ τοῦ δημογέροντα Νίκα. Μὲ δάκρυα στὰ μάτια ἀποχαιρετᾶ ὁ λαὸς τῆς Δράμας τὸν ἐθνοϊερομάρτυρα ἐπίσκοπό του, Χρυσόστομο. Ἔφυγε ὁ φρυκτωρὸς τοῦ Γένους, πορευθεὶς στὴν Σμύρνη «γιὰ νὰ σμίξει λεβεντιὲς μὲ ράσα Γαβριὴλ καὶ Παπαφλέσσα», ὅπως ἔψαλλε ὁ Σουρῆς στὸν «Ρωμηό» του. (π. Θεοδώρου Ζήση, «Ἐθνάρχες Ἱεράρχες», σελ. 77).
.                 20 Μαΐου 1825. Μοριᾶς. Ὁ Ἠλίας Φλέσσας καὶ ὁ Παναγιώτης Κεφάλας προτείνουν στὸν Παπαφλέσσα, τὸν «μπουρλοτιέρη τῶν ψυχῶν», νὰ ἀφήσει τὸ Μανιάκι καὶ νὰ ταμπουρωθεῖ ψηλότερα στὸ βουνό, γιὰ νὰ ὑπάρχει ὁδὸς διαφυγῆς, ἂν δυσκολέψουν τὰ πράγματα. Ἀπαντᾶ: «Ἐγὼ δὲν ἦρθα ἐδῶ νὰ μετρήσω τὸν στρατὸ τοῦ Μπραΐμη, πόσος εἶναι, ἀπὸ τὰ ψηλώματα. Ἦρθα νὰ πολεμήσω. Οὔτε τρελάθηκε ὁ Μπραΐμης νὰ χασομεράει, ἐκεῖ ποὺ ἐλπίζει νὰ κερδίσει νίκη, μὰ θὰ τραβήξει ἴσια στὴν Τριπολιτσὰ κι ἐγὼ τότε θὰ μείνω, νὰ μετράω τὰ καρφοπέταλά του. Ἂν ὅμως τὸν κρατήσω ἐδῶ στὸ Μανιάκι, γλιτώνω τὸν Μοριά, γιατί θὰ τὸν κάμω νὰ πληρώσει ἀκριβὰ τὸ αἷμα μου καὶ θὰ συλλογιστεῖ καλὰ ὕστερα νὰ μπεῖ στὴν καρδιὰ τοῦ Μοριά. Καθίστε ἐδῶ νὰ πεθάνουμε σὰν ἀρχαῖοι Ἕλληνες». (Κ. Παπαδημητρίου, «Τελευταῖες ὧρες, τελευταῖα λόγια τῶν Ἀγωνιστῶν τὸ ᾽21», σελ. 159).
.                 Πάρος, περίοδο Γερμανικῆς Κατοχῆς. Μετὰ ἀπὸ δολιοφθορὰ Ἑλλήνων ἐναντίον τῶν κατακτητῶν, ὁ Γερμανὸς διοικητὴς μάζεψε καὶ ἀποφάσισε νὰ ἐκτελέσει, ὡς ἀντίποινα, ἑκατὸν πενήντα νέους του νησιοῦ. Ἡ ἀπόφαση ἦταν τελεσίδικη καὶ παρ’ ὅλες τὶς παρακλήσεις καὶ μεσολαβήσεις δημάρχων, ἐπισκόπων καὶ ἄλλων ἐπιφανῶν του νησιοῦ, ὁ Γερμανὸς παρέμεινε ἀμετάπειστος.
.                 Ὁ ὁσιακῆς μνήμης Γέροντας π. Φιλόθεος Ζερβάκος, ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Λογγοβάρδας, προσκάλεσε τὸν Γερμανὸ διοικητὴ καὶ τὴν ἀκολουθία του στὸ μοναστήρι του, γιὰ νὰ τοὺς φιλοξενήσει. Τοὺς παρέθεσε πλουσιοπάροχη τράπεζα, ζήτησε τὰ ὀνόματα τῶν οἰκείων τους καὶ τέλεσε τὴν Παράκληση τῆς Παναγίας, ὑπὲρ ὑγείας αὐτῶν τῶν προσώπων. Ὁ Γερμανὸς συγκινήθηκε, ἡμέρεψε, «ἀλλοιώθηκε» μετὰ τὸ τέλος τῆς ἀκολουθίας καὶ παρακάλεσε τὸν Γέροντα Φιλόθεο νὰ τοῦ ζητήσει ὁποιαδήποτε χάρη, ἐκτὸς ἀπὸ τοῦ νὰ μὴν γίνει ἡ ἐκτέλεση τῶν δύστυχων ὁμήρων, τῶν νέων της νήσου.
.                 Ὁ πατὴρ Φιλόθεος τοῦ εἶπε: «Πρὶν σᾶς ζητήσω ὁτιδήποτε, θέλω νὰ μοῦ δώσετε τὸν λόγο τῆς στρατιωτικῆς σας τιμῆς ὅτι θὰ κάνετε αὐτὸ ποὺ θὰ σᾶς πῶ». «Ἔχετε τὸν λόγο τῆς στρατιωτικῆς μου τιμῆς», ἀπάντησε ὁ Γερμανός. Τοῦ εἶπε τότε ὁ ἀείμνηστος Γέροντας: «Θέλω νὰ βάλετε κι ἐμένα ἀνάμεσα στοὺς ἑκατὸν πενήντα καὶ νὰ μὲ ἐκτελέσετε πρῶτον». Μετὰ ἀπὸ αὐτὴν τὴν συγκλονιστικὴ πρόταση ὁ Γερμανὸς «νικήθηκε» καὶ ὑπέγραψε τὴν ἀπελευθέρωση τῶν μελλοθανάτων Παριανῶν. (Κλεῖτος Ἰωαννίδης, «Γεροντικὸν τοῦ Εἰκοστοῦ Αἰῶνος»).
.                 Κατέβασα ἀπὸ τὸ εἰκονοστάσι τοῦ Γένους τρεῖς φωτοστέφανες μορφές. Ἡ πρώτη, ὁ ἀθάνατος Παπαφλέσσας, ἀνήκει στὰ μυρίπνοα ἄνθη τοῦ ’21. Ἡ δεύτερη, ὁ Δράμας Χρυσόστομος, στοὺς σταυραητοὺς τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα. Ἡ τρίτη μορφή, ὁ π. Φιλόθεος, λάμπει στὰ χρόνια της γερμανικῆς θηριωδίας καὶ κατοχῆς. Καὶ οἱ τρεῖς ἀρίστευσαν, γιατί αὐτὴ εἶναι ἡ ἀποστολὴ τοῦ κλήρου στὴν πατρίδα μας. Νὰ ἐλευθερώνει διὰ τῆς θυσίας του τὸ ἐμπερίστατο ποίμνιο, νὰ «μεταμορφώνει» τοὺς λαγόκαρδους σὲ λιοντάρια, νὰ πεθαίνει σὰν τὸν Λεωνίδα στὶς «Θερμοπύλες» τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδας.
.                 Γιατί τὰ γράφω αὐτά;
.                 Πρῶτον, γιὰ νὰ μὴν ξεχνᾶμε τί σημαίνει ὀρθόδοξο ράσο, ἡ ἀφανὴς σημαία τοῦ ἔθνους.
.                 Δεύτερον. Διαβάζω ὅτι ἡ Συνοδικὴ Ἐπιτροπὴ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, εἰσηγεῖται νὰ παραπεμφθοῦν στὸ Συνοδικὸ Δικαστήριο, οἱ ἐπίσκοποι Κυθήρων καὶ Αἰτωλοακαρνανίας, διότι «δὲν τήρησαν τὰ μέτρα κατὰ τοῦ κορωνοϊοῦ κατὰ τὶς ἀκολουθίες τοῦ Πάσχα». Ἡ ἀπόφαση ἐξόφθαλμα μυρίζει «ἄνωθεν» ὑπόδειξη καὶ ἐννοῶ τὴν κυβέρνηση. Προφανῶς «ἔπεσε τὸ τηλέφωνο» μὲ τὴν σαφῆ ἐντολὴ νὰ τιμωρηθοῦν οἱ δύο ἱεράρχες πρὸς παραδειγματισμὸ τῶν ὑπολοίπων.
.                 Γνωρίζω προσωπικῶς τοὺς δύο ἐπισκόπους. Εἶναι ταπεινοί, πράοι καὶ εἰρηνοποιοί, εἶναι λεβέντες, εἶναι ὀρθοδοξότατοι, ἀγαπητοὶ στὸ ποίμνιό τους, μὲ τὴν «καλὴ ἀνησυχία» γιὰ τὴν κατρακύλα τῆς πατρίδας, εἶναι μητροπολίτες μὲ τὸ ἦθος ποὺ διέκρινε τὰ ράσα τοῦ ’21, τῶν καπεταναίων Μακεδονομάχων δεσποτάδων, τῶν ὑπερασπιστῶν τοῦ λαοῦ κατὰ τὴν φρικτὴ Κατοχὴ καὶ τὴν μετέπειτα ἐπίθεση τῆς ἀνταρσίας τοῦ «κόκκινου τέρατος». Ὅσοι δὲν τοὺς ξέρουν θὰ τὰ θεωρήσουν ὑπερβολικά, ὅσοι τοὺς γνωρίζουν ἐκ τοῦ σύνεγγυς, θὰ τὰ θεωρήσουν ὑποδεέστερα τῆς προσφορᾶς τους. Δὲν θὰ γράψω τίποτε γιὰ τὴν ἀπαράδεκτη δίωξη. Δὲν ἔχουν ἀνάγκη ὑπερασπίσεως οἱ σεπτοὶ ἱεράρχες. «Οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὅρους κειμένη». Ἔπραξαν σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοὺς ἀταλάντευτους καὶ ἀμετάθετους κανόνες της. «Πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις». Ὁ λαὸς ξέρει, βλέπει καὶ κρίνει.
.                Δυσμενῆ ὅμως ἐντύπωση προκαλοῦν ἀρχιερεῖς ποὺ μοιράζουν «δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ» ποινὲς σὲ πολιοὺς λευίτες, διότι «ἐγκλημάτισαν» λειτουργώντας τὴν Κυριακή τοῦ Πάσχα ἢ ἄλλοι ποὺ «μητσοτακίζουν» ἀσυστόλως, ἐφευρίσκοντας καινὲς (ἢ κενές), «ἁμαρτίες» τοῦ τύπου “ἀνεμβολίαστος πιστός”, θέτοντας, μὲ τέτοιες ἀκατανόητες παραινέσεις, σοβαρὴ ὑποψηφιότητα γιὰ τὸν ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο, ὅταν χηρέψει. (Εἶναι κοινὸ μυστικὸ πὼς χωρὶς πλάτες καὶ εὔνοια τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας δὲν «βαπτίζεσαι» δελφίνος. Ἡ ἀνάδειξη στὸν «θρόνο» τῶν Ἀθηνῶν πρέπει νὰ συνοδεύεται ἀπὸ πιστοποιητικὰ «καλῆς διαγωγῆς», συμπόρευσης μὲ τὴν ἐξουσία καὶ διαπιστευτήρια «προοδευτικότητας»). Ἡ ἐκκλησία, κατὰ τὸν ἀειθαλῆ ὁρισμὸ τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, εἶναι «σιωπῶσα παραίνεσις» πρὸς τὸ καλὸ καὶ δὲν ἀπειλεῖ οὔτε ἐκβιάζει. Αὐτὰ ἂς τὰ ἀφήσουν γιὰ τοὺς λαλίστατους τηλελοιμωξιολόγους καὶ τοὺς πολιτικούς.
.                 Θὰ περιμέναμε, ὁ συγκεκριμένος ἐπισκοπικὸς ἄμβωνας, νὰ ἀστράψει καὶ νὰ βροντήξει μὲ τὸ ἴδιο σθένος, ὅταν ξεπουλιόταν ἡ Μακεδονία, ὅταν ὑπέγραφαν, οἱ προσκυνημένοι πολιτικοί, μὲ χέρια καὶ ποδάρια τὰ καταστροφικὰ Μνημόνια ποὺ βύθισαν στὴν ἀνυποληψία τὴν πατρίδα καὶ ἔδιωξαν 500.000 Ἑλληνόπουλα στὰ ξένα. (Ἦταν ἀντίθετος μὲ τὰ συλλαλητήρια ὁ ἐν λόγῳ μητροπολίτης, θεωρώντας ὅτι ἔτσι «ἡ Ἐκκλησία καταντᾶ θεραπαινίδα διαφόρων ὁμάδων, πολλὲς φορὲς ἄγνωστης ἰδεολογίας», ὅπως γράφει σὲ ἄρθρο του στὶς 31-1-2018, στὴν «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ». Τὴν ἀπάντηση τὴν δίνει τὸ πρῶτο ἐπεισόδιο ποὺ φιλοξενῶ στὸ παρὸν ἄρθρο).

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

ΜΕ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ (Nέο βιβλίο)

ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ

Ἱερομονάχου Γρηγορίου,
«Μὲ Πίστη καὶ Μετάνοια» (Ὁ πιστὸς στὴν πανδημία)

Ἔκδ. Ἱ. Κουτλουμουσιανοῦ Κελλίου
Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου,
Ἅγιον Ὄρος 2021

Μιὰ σημαντικὴ ἔκδοση μὲ ἰσορροπημένες ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ προσεγγίσεις, μέσα στὸν ἀλαλαγμὸ καὶ τὰ παραληρήματα τῶν ἑκατέρωθεν ἀκραίων τοποθετήσεων, ποὺ γράφτηκε «μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ ἐνισχύση καὶ θὰ παρηγορήση τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς, ὑποδεικνύοντας τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ προβλήματος ἀπὸ τὴν πνευματικὴ πλευρά».

Μιὰ συνεισφορὰ στὴν πνευματικὴ κατανόηση μὲ ἄξονα τὴν Πίστη καὶ τὴν Μετάνοια, μακρυὰ ἀπὸ ψευδορθόδοξα καὶ σκοτεινὰ ἰδεολογήματα.

,

Σχολιάστε

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΙ Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ-Μιὰ σύντομη ἀπάντηση στὴν προπαγάνδα (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Ἑλληνικὴ καὶ ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                    Οἱ ὀπαδοὶ στὴν Ἑλλάδα τοῦ Γαλλικοῦ διαφωτισμοῦ αὐθαιρετοῦν ἱστορικὰ καὶδογματίζουν ἰδεολογικὰ ἐπιχειρώντας νὰ πείσουν γιὰ τὴν ἐπίδραση ποὺ εἶχε ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση στὴν Ἑλληνική. Τὴν ἀπάντηση σὲ αὐτὰ τὰ φληναφήματα τὴν δίνουν οἱ ἴδιοι οἱ Γάλλοι. Στὸ τρέχον τεῦχος (Νο 484, Ἰούνιος 2021) τοῦ περιοδικοῦ «L’ Histoire» καὶ στὸ κύριο ἄρθρο γράφεται μεταξὺἄλλων: «Στὴν Εὐρώπη τῆς Ἱερᾶς Συμμαχίας ἡ λέξη ἐλευθερία ἐκφράζει τὴν ἔννοια τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας. Τὰ προηγούμενα χρόνια (Σημ. γρ. τοῦ 1830, ἔτους τῆς ἐπανάστασης τῶν Γάλλων κατὰτοῦ αὐταρχικοῦ βασιλιᾶ Καρόλου Χ, στὴν ὁποία ἔχει ἀφιέρωμα τὸ ἐν λόγῳ περιοδικὸ) τὸ κίνημα τῶνἐθνοτήτων συγκλόνισε τὴν ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία καὶ ὁδήγησε στὴν ἀνεξαρτησία τῆς Ἑλλάδος».Ἐπανάσταση τοῦ ἔθνους τῶν Ἑλλήνων ἦταν τὸ 1821, χωρὶς τὸ περιοδικὸ νὰ ἀναφέρει γαλλικὴ ἐπίδραση. Ἀντίθετα, τὸ  ἄρθρο ἀναφέρει ὅτι ἡ φλόγα τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης μεταδόθηκε στὴν Πολωνία, στὴν Ἰταλία καὶ στὸ Βέλγιο προκαλώντας ρήγματα στὴν Ἱερὰ Συμμαχία Ρωσίας, Αὐστρίας, Πρωσίας καὶ μετὰ Ἀγγλίας καὶ Γαλλίας…
.                    Ἀλλὰ τί εἶχαν νὰ ζηλέψουν οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τὰ ὅσα συνέβαιναν στὴ Γαλλία ἀπὸ τὸ 1789 ἕως τὸ 1830; Στὶς 14 Ἰουλίου 1789 οἱ ἐπαναστάτες συλλαμβάνουν καὶ ἐκτελοῦν ἐπὶ τόπου τὸν διοικητὴ τῆς Βαστίλης. Φόβος ἁπλώνεται σὲ ὅλη τὴ Γαλλία ἀπὸ τὴν βία ποὺ ἀσκεῖται  ἀδιακρίτως σὲχιλιάδες πολιτῶν. Στὶς 4 Αὐγούστου ἡ Ἐθνοσυνέλευση καταργεῖ τὸ φεουδαρχικὸ σύστημα καὶ στὶς  24 Αὐγούστου ψηφίζει τὴ σημαντικὴ Διακήρυξη τῶν Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου, ποὺ ὅμως οὐσιαστικὰ δὲν ἐφαρμόστηκε… Τὸ 1790 κλείνουν μοναστήρια καὶ μετατρέπουν ἐκκλησίες σὲκοινόχρηστους χώρους. Περίπου 200.000 κληρικοί, μοναχοὶ καὶ μοναχὲς ἐκτελοῦνται ἢὑποχρεώνονται νὰ ἐγκαταλείψουν τὸ σχῆμα τους. Τὸ 1792 στὶς ὄχθες τοῦ Σηκουάνα χιλιάδες ἐπαναστάτες συγκεντρώνονται σὲ «Autodafe», μὲ κατάρες κατὰ τοῦ παλαιοῦ καθεστῶτος καὶ πράξεις λατρείας πρὸς τὸ νέο. Συνεχίζονται οἱ σφαγὲς ἀριστοκρατῶν, κληρικῶν καὶ πλουσίων ἐπιχειρηματιῶν.
.                    Τὸν Ἰανουάριο τοῦ  1793 ἐκτελεῖται  στὴ λαιμητόμο ὁ βασιλιὰς  Λουδοβίκος ΧVI. Τὸἴδιο ἔτος ψηφίζεται Σύνταγμα, τοῦ ὁποίου ἀμέσως ἀναβάλλεται ἡ ἰσχὺς ἐπ’ ἀόριστο… Τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1793 συλλαμβάνονται 600.000 πολίτες μὲ τὴν ὑποψία ὅτι εἶναι «ἐχθροὶ τῆς ἐλευθερίας». Οἱ περισσότεροι ἐκτελοῦνται. Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1793 ἐκτελεῖται ἡ βασίλισσα Μαρία Ἀντουανέτα.
.                    Τὸ 1793 οἱ Ἐπαναστάτες ἐπιτέθηκαν στοὺς κατοίκους τῆς Βανδέας, ποὺ δὲν συμφωνοῦσαν μὲ τὰ ὅσα αὐτοὶ ἔπρατταν. Ἡ ἐπίθεση κατέληξε τὸ 1794 στὴ Γενοκτονία τῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς. Τὸ 1794 οἱ Ροβεσπιέρος καὶ Σὲν Ζιστ ἐπιβάλλουν τὴ δικτατορία τους. Ἡ περίοδος τῆς τρομοκρατίας βρίσκεται στὴν κορύφωσή της. Οἱ Ἰακωβίνοι ἐκτελοῦν τοὺς μετριοπαθεῖς καὶ κατὰ τῆς βίας συντρόφους τους, Νταντόν, Ντεμουλὲν κ.α… Καὶ εἴμαστε ἀκόμη στὴν ἀρχή.
.                    Ὁ ἐμφύλιος κατὰ τὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση τοῦ 1821 σὲ σχέση μὲ αὐτὸν τῆς Γαλλικῆς εἶναι ὡς μία οἰκογενειακὴ βεντέτα  ἔναντι  μίας αἱματοχυσίας, μὲ θύματα χιλιάδες ἀνθρώπους. Τί λοιπὸν ἔχει νὰ ζηλέψει ὁ δημοκράτης καὶ μὲ πατριωτικὸ πνεῦμα Ἕλληνας τοῦ 1821 ἀπὸ τὸν Γάλλο τῆς ἐποχῆς του;… –  

 

, ,

Σχολιάστε

ΙΩΑΝΝΗΣ ΖΑΜΠΕΛΙΟΣ, Ο ΠΡΩΤΟΣ ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἰωάννης Ζαμπέλιος,
Ὁ πρῶτος δραματουργὸς τῆς Ἐπανάστασης

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                  Ὁ Ἰωάννης Ζαμπέλιος (1787-1856) ἦταν χρονικὰ ὁ πρῶτος δραματουργὸς τοῦ νέου ἐθνικοῦ μας βίου καὶ μεγάλος πατριώτης. Γεννήθηκε στὴ Λευκάδα, τὸ νησὶ ποὺ ἀπὸ τὰ Ἰόνια εἶναι ἐγγύτερα στὴν Ἠπειρωτικὴ Ἑλλάδα. Ὅπως γράφει ὁ Τάκης Μπαρλᾶς, ὁ Ἰωάννης Ζαμπέλιος ἀπὸ τὰ νεανικά του χρόνια ἕως τὸν θάνατό του ἔζησε μὲ τὴ λαχτάρα τῆς ἐλευθερίας τῆς Ἑλλάδος. Τὴν ἔκαμε πράξη σὲ ὅλη του τὴ ζωὴ καὶ ἐμπνευσμένο τραγούδι στὶς τραγωδίες του. Προσθέτει ἐπίσης ὅτι γιὰ τὸν Ζαμπέλιο μπορεῖ νὰ ἐπαναληφθεῖ αὐτὸ ποὺ γράφτηκε γιὰ τὸν συμπατριώτη του Ἀριστοτέλη Βαλαωρίτη: «Ἦταν ὁ τραγουδιστής, ποὺ πάντα πολεμᾶ καὶ ὁ πολέμαρχος, ποὺ πάντα τραγουδᾶ» (Ἄρθρο Τ. Μπαρλᾶ εἰς ἀφιέρωμα τοῦ περιοδικοῦ «Νέα Ἑστία» γιὰ τὰ ἑκατὸ χρόνια ἀπὸ τὸν θάνατο τοῦ Ἰωάν. Ζαμπέλιου, Τόμος 60ός, τεῦχος 701, 15 Σεπτεμβρίου 1956, σελ. 1272).
.                  Γόνος ἀρχοντικῆς οἰκογένειας ὁ Ζαμπέλιος ἔμαθε γράμματα στὸ νησί του, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικά. Σπούδασε νομικὰ στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Μπολόνια καὶπῆρε τὸ διδακτορικό του ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο τῆς Πίζα. Δὲν σταμάτησε ἐκεῖ τὶς σπουδές του. Συνέχισε στὴν Παβία καὶ στὸ Μιλάνο, ὅπου ἐπιδόθηκε στὴ γνωριμία καὶ στὴν καλλιέργεια τῆς λογοτεχνίας. Στὸ Μιλάνο γνώρισε τὸν ποιητὴ Μόντι καὶ τὸν θεατρικὸ συγγραφέα Ἀλφιέρι. Ἕνα χρόνο ἔμεινε στὸ Παρίσι, ὅπου γνώρισε τὸν Κοραὴ καὶ ἐκεῖνος τὸν προέτρεψε νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὸγράψιμο θεατρικῶν ἔργων. Ὅταν πληροφορήθηκε γιὰ τὴν ἐπανάσταση τοῦ παπᾶ Βλαχάβα, κίνησε γιὰ τὴν Ἑλλάδα, προκειμένου νὰ ἑνωθεῖ μὲ τοὺς ἐπαναστάτες, ἀλλὰ στὴν Ἀνκόνα πληροφορήθηκε τὸ τραγικό του τέλος καὶ γύρισε στὴν Μπολόνια. Τὸ 1810 πεθαίνει ὁ πατέρας του καὶ ἐπιστρέφει στὴ Λευκάδα, ποὺ ἦταν πλέον ὑπὸ Ἀγγλικὴ κυριαρχία.
.                   Λόγῳ τῶν προσόντων του καὶ τοῦ κύρους ποὺ διέθετε μεταξὺ τῶν συμπατριωτῶν του ἀνέλαβε τὴ θέση τοῦ εἰσαγγελέα, ἀπὸ τὴν ὁποία καὶ παρὰ τὴν παρακολούθηση τῶν Ἄγγλων ἐξουσιαστῶν προσέφερε  μεγάλες ὑπηρεσίες στὸ Ἔθνος.
.                  Τὸ 1819 ὁ Ζαμπέλιος μυεῖται στὴ Φιλικὴ Ἑταιρεία ἀπὸ τὸν φίλο καὶσυναγωνιστή του στὴν Μπολόνια γιατρὸ Ἰωάννη Ζαπραλὴ καὶ πολλοὶ κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ τὸνἀκολούθησαν. Ἀπὸ τὶς 10 Ἰανουαρίου 1821 μὲ ἀρκετὲς προφυλάξεις καὶ ἰδιόμορφα καμουφλάζ, λόγῳ τῆς φιλοτουρκικῆς στάσης τῶν Ἄγγλων,  ἀποβιβάστηκαν στὸ νησί, σὰν κυνηγημένοι πρόσφυγες, οἱ Ἕλληνες ὁπλαρχηγοὶ καὶ συζήτησαν γιὰ τὴν Ἐπανάσταση. Μεταξὺ αὐτῶν οἱ σπουδαιότεροι ἦσαν οἱ Ἀνδροῦτσος, Καραϊσκάκης,  Στουρνάρης, Πανουργιᾶς καὶ ἀπὸ τὰ νησιὰ ὁ Ὑδραῖος Γιακουμάκης Τομπάζης (Πωτοπρεσβυτέρου Γερασίμου Ζαμπέλη «Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Λευκάδος», Λευκάδα, 2003, Τόμος Β΄, σελ. 141). Ἀνήμερα τὴν Ἀποκριὰ πολέμαρχοι καὶΛευκάδιοι πῆγαν στὴν Ἐκκλησία καὶ μετὰ στὸ ἀρχοντικό τοῦ Ζαμπέλιου. Ἐκεῖ ὁ κάθε ὁπλαρχηγὸς εἶπε τὰ σχέδιά του καὶ οἱ κάτοικοι τοῦ νησιοῦ ἀνέλαβαν νὰ τροφοδοτοῦν τοὺς Ἀγωνιστὲς μὲχρήματα, ὄπλα, πολεμοφόδια καὶ τροφές. Ὅταν τελείωσε ἡ συνάντηση, ὁ γεροντότερος τῆς συντροφιᾶς εἶπε τὸ «Πάτερ ἡμῶν», ἐνῶ ὅλοι ἦσαν ὄρθιοι καὶ κάνανε τὸ Σταυρό τους.
.                  Τὸ ἀπόγευμα στὸ ἐκκλησάκι τῆς Παναγίας τῶν Βλαχερνῶν, στὰ δυτικά τῆς πόλεως τῆς Λευκάδας, μαζεύτηκαν ὁ Ζαμπέλιος, οἱ ὁπλαρχηγοὶ καὶ οἱ φιλικοὶ Λευκάδιοι καὶὁρκίστηκαν ἀπὸ τὸν Πρωτοπαπὰ τῆς Λευκάδας Ζαχαρία Μοντεσάντο γύρω ἀπὸ ἕνα τραπέζι, στὸὁποῖο ἐπάνω ὑπῆρχε καιόμενο λιβάνι. Ἀκολούθησε στὴν πόλη παλλαϊκὸς χορός. Τὸν ἔσερνε ὁ Ἰωάννης Ζαμπέλιος, ντυμένος μὲ παραδοσιακὴ στολή. Φυσικὰ οἱ Λευκαδίτες δὲν ἔμειναν μόνο στὴν βοήθεια τοῦ Ἀγώνα. Πέρασαν στὶς ἐμπόλεμες περιοχὲς καὶ ἔδωσαν τὸ πολεμικὸ παρών τους,
.                  Ἄξιο εἶναι νὰ μνημονευθοῦν οἱ ὑπηρεσίες ποὺ προσέφερε ὁ Ζαμπέλιος ὡς εἰσαγγελέας  στὴν ὑπὸ ἀγγλικὴ κυριαρχία Λευκάδα καὶ γενικότερα στὰ Ἰόνια νησιὰ καὶ στὴνἙλλάδα. Τὸ ἔργο του πολὺ δύσκολο. Οἱ Ἄγγλοι στὸ «ὑπὸ τὴν προστασία τους» Ἰόνιο Κράτος κατασκεύασαν ἕνα κατ’ ἐπίφαση ἐλεύθερο κράτος. Τὸ Σύνταγμα, ποὺ καθιέρωσαν καὶ μὲὁλοκληρωτικὴ μέθοδο ψήφισαν, ἔδινε στὸν Ἄγγλο ἁρμοστὴ τὶς ὔπατες ἐξουσίες, νομοθετική, ἐκτελεστικὴ καὶ δικαστική. Ὁ Ζαμπέλιος ἀντέστη μὲ ἐπιχειρήματα γιὰ τὴν κατ’ ἐπίφαση δημοκρατία,  ἀλλὰ εἰς μάτην. Μὲ τὴν προσέγγιση στὸ 1821 τὰ πράγματα ἔγιναν δυσκολοτέρα γιὰ τὸν Εἰσαγγελέα. Οἱ Ἄγγλοι πληροφορήθηκαν ἀπὸ τὸν Ἀλὴ Πασὰ ὅτι οἱ Ἕλληνες «συνωμοτοῦν κατὰ τῆς Πόρτας». Τὴν ἔρευνα ἀνέθεσαν στὸν Ζαμπέλιο. Αὐτός, ἤδη μέλος τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας,ἀπεφάνθη ὅτι «ὅσα λέγει ὁ Ἀλὴ Πασὰς εἶναι σκευωρία σὲ βάρος τῶν Ἑλλήνων, ποὺ κατέφυγαν πρόσφυγες στὴ Λευκάδα, γιὰ νὰ σωθοῦν ἀπὸ αὐτὸν καὶ ἤθελε ἐπιστρέψουν, γιὰ νὰ τοὺς φονεύσει». Τὸ πόρισμα τοῦ Ζαμπέλιου ἦταν ἰσχυρὸ καὶ λογικὸ γιὰ τοὺς Ἄγγλους…
.                  Ὁ κλοιὸς ἔγινε ἀσφυκτικὸς γιὰ τὸν Ζαμπέλιο στὴν περίοδο τοῦ Ἀγώνα. Οἱ νόμοι τῶν Ἄγγλων ἔγιναν αὐστηρότεροι σὲ βάρος κατοίκων τῆς Λευκάδας, ποὺ συμμετεῖχαν στὴνἘπανάσταση. Ὁ ἴδιος στὸ Ἡμερολόγιό του γράφει: «Ὁποία ἡ θλίψις μου νὰ βλέπω ὑποδίκουςἀνθρώπους, τοὺς ὁποίους ἐγὼ ὁ ἴδιος παρεκίνησα νὰ πράξωσι τὸ λεγόμενον ὑπὲρ τῆς Πατρίδος ἔγκλημα». (Ἄρθρο Γ. Ἀπ. Κατωπόδη «Ὁ Εἰσαγγελεὺς Ζαμπέλιος», Περ/κὸ «Ἑστία». τ. 701, 15/9/1956, σελ. 1289 κ.ε.). Στὶς δίκες χρησιμοποιοῦσε κάθε μέσο γιὰ νὰ τοὺς ἀθωώνει, ἢ νὰ τοὺςἐπιβάλλει μικρὸ πρόστιμο, μὲ τὴν ἐφευρεθεῖσα ἀπὸ αὐτὸν κατηγορία  ὅτι πῆγαν στὴνἐπαναστατημένη Ἑλλάδα «χωρὶς ἀστυνομικὴ ἄδεια»… Στὴν προσπάθειά του εἶχε συμπαραστάτη τὸν Ἄγγλο φιλέλληνα δικαστὴ Μπέγιενς, ποὺ εἶχε παντρευτεῖ Ἑλληνίδα πρόσφυγα, ἀπὸ τὴν Πάργα.
.                  Οἱ Ἄγγλοι τελικὰ τὸν συνέλαβαν, τὸν φυλάκισαν καὶ τὸν βασάνισαν, γιὰ νὰφανερώσει τοὺς συνενόχους του. Ὁ Ζαμπέλιος ἐπικαλέστηκε τὴ θέση του καὶ ζήτησε ἡ ὑπόθεσή του νὰ ἐξετασθεῖ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Ἁρμοστὴ Μαίτλαντ, στὴν Κέρκυρα. Αὐτὸς ἐπηρεασθεὶς ἀπὸ τὸν φιλέλληνα γραμματέα του καὶ πληροφορηθεὶς ὅτι ἡ Ἀγγλικὴ Κυβέρνηση θεωρεῖ τὸν Ἀγώνα τῶνἙλλήνων σοβαρὴ ὑπόθεση, τὸν ἀπάλλαξε ἀπὸ κάθε κατηγορία…
.                  Παράλληλα μὲ τὸν Ἀγώνα του γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Ἑλλάδος ὁ Ζαμπέλιος ἔγραψε θεατρικὰ ἔργα. Τὸ πρῶτο ἀφοροῦσε τὸν τυραννοκτόνο Τιμολέοντα καὶ παίχθηκε μὲἐπιτυχία στὸ Βουκουρέστι, στὰ 1819. Ἀκολούθησαν τὰ ἔργα «Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος» καὶ«Γεώργιος Καστριώτης». Μετὰ τὸ 1830 ἐκδόθηκαν ἔργα του γιὰ τοὺς ἥρωες τῆς Ἐπανάστασης,ἀπὸ τὸν «Ρήγα τὸν Θετταλό», ἕως τοὺς Μπότσαρη, Διάκο, Καραϊσκάκη, καὶ Ἀνδροῦτσο. Στὸ ἔργο τοῦ ἐξ ἄλλου γιὰ τὸν Καποδίστρια ὑμνεῖ τὸν Κυβερνήτη καὶ κάνει ἔκκληση γιὰ ἑνότητα. (Δημήτρη Σπάθη «Ὁ Ἰωάννης Ζαμπέλιος καὶ ἡ συμμετοχή του στὴν οἰκοδόμηση τῆς νεοελληνικῆς σκηνῆς»,Ἑταιρεία Λευκαδικῶν Μελετῶν, Πρακτικὰ Θ΄ Συμποσίου, Ἀθήνα, 2005, σελ. 95 κ.ε.)      

.                  Ὁ Ἰωάννης  Ζαμπέλιος συνέχισε νὰ ὑπηρετεῖ τὴ Δικαιοσύνη καὶ μετὰ τὴνἘπανάσταση καὶ ἔφτασε στὸν βαθμὸ τοῦ Ἀρεοπαγίτου, στὴν Κέρκυρα, ὅπου καὶ ἀπεβίωσε τὸ 1856, πρὶν δεῖ ἐλεύθερα τὰ Ἰόνια νησιά. Γιός του εἶναι ὁ μεγάλος ἱστορικός μας Σπυρίδων Ζαμπέλιος, ὁπρῶτος ποὺ ἔγραψε γιὰ τὴ συνέχεια τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους.-

, ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Οἱ ψευδαισθήσεις τοῦ Ἀλ. Τσίπρα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                     Ὁ Ζόραν Ζάεφ, οἱ ποδοσφαιριστὲς καὶ ὀπαδοὶ τῆς γειτονικῆς χώρας  ἔκαμαν  τὴν προπαγάνδα τους σὲ βάρος τῆς Ἑλλάδος στὸ διεξαγόμενο Euro μέσῳ τῶν παγκόσμιας ἐμβέλειας τηλεοπτικῶν σταθμῶν. Πιθανότατα θὰ δοῦμε, ὡς Ἕλληνες, χειρότερες προκλήσεις, ἀφοῦ μὲ τὴΣυμφωνία τῶν Πρεσπῶν προσφέραμε στοὺς γείτονες «μακεδονικὴ γλώσσα» καὶ «ταυτότητα», τὰ κυριότερα δηλαδὴ συστατικὰ στοιχεῖα γιὰ τὴ δημιουργία μιᾶς ἐθνικῆς ὀντότητας, καὶ τοὺςἀποθρασύναμε μὲ τὴν ἔνταξή τους στὸ ΝΑΤΟ.
.                     Αὐτὲς οἱ συνέπειες εἶχαν ἐπισημανθεῖ ἀπὸ δέκα ὀκτὼ διακεκριμένους πρώην πρέσβεις καὶ πληθώρα προσωπικοτήτων τῆς πολιτικῆς, τῶν γραμμάτων καὶ τῶν τεχνῶν, ὅταν ἡ κυβέρνηση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἔφερε τὴ Συμφωνία στὴ Βουλή, καὶ ἀνησυχοῦν πάντα τὴν κοινὴ γνώμη.  Σύμφωνα μὲ πρόσφατη δημοσκόπηση, ποὺ δημοσιεύθηκε στὶς 20 Ἰουνίου 2021 στὴν ἐφημερίδα «Τὸ Βῆμα», τὸ60,5% τῶν ἐρωτηθέντων ἐξακολουθοῦν νὰ μὴν ἀποδέχονται ὁποιαδήποτε ἀναφορὰ τοῦ ὀνόματος «Μακεδονία» στὸ γειτονικὸ κράτος, ἐνῶ γιὰ τὸ 30,5%, ποὺ ἀποδέχεται σύνθετη ὀνομασία, δὲνὑπάρχει ἐρώτηση ἂν ἀποδέχεται τὴ συμφωνηθεῖσα ὀνομασία.
.                     Τώρα ποὺ ὁ Ἀλ. Τσίπρας δὲν εἶναι ὑπὸ τὴν πίεση τοῦ ΝΑΤΟ καὶ ποὺ δὲν ἔχει μπρός του τὴν ὑποχρέωση ψήφισης τῆς συγκεκριμένης συμφωνίας,  θὰ νόμιζε κανεὶς ὅτι θὰ ἀποκάλυπτε ὅλο τὸ παρασκήνιο γιὰ τὸ πῶς προωθήθηκε ἡ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, θὰ ζητοῦσε συγγνώμη ἀπὸτὸν ἑλληνικὸ λαό, γιὰ τὴν περιπέτεια ποὺ τὸν ἔβαλε καὶ θὰ δήλωνε ὅτι θὰ ὑπερασπισθεῖ μὲ κάθε τρόπο τὴν Ἱστορία καὶ τὴν Ἀλήθεια γιὰ τὴ Μακεδονία.
.                      Εἶναι ὀδυνηρὸ γιὰ τοὺς Ἕλληνες ὅτι ὁ Ἀλ. Τσίπρας ζεῖ στὶς ψευδαισθήσεις του. Παρὰ τὰ ὅσα ἔγιναν στὸ Euro, ἐκεῖνος δήλωσε ὑπερήφανος γιὰ τὴ Συμφωνία. Τὸ ἐπιχείρημά του, ὅτι ἂν δὲν τὴν εἶχε ὑπογράψει ὅλοι θὰ ἔλεγαν τὴ γειτονικὴ χώρα ἁπλὰ «Μακεδονία», ἐνῶ τώρα τὴλένε «Βόρεια Μακεδονία», εἶναι ἀδύναμο. Ὁ ἄνθρωπος δείχνει νὰ ἀγνοεῖ πὼς ἐκεῖνο ποὺ ἐνδιέφερε τὸ ΝΑΤΟ ἦταν ἡ Ἑλλάδα νὰ ἀποδεχθεῖ τὴν ἐθνικὴ ὀντότητα τῶν βορείων γειτόνων μας. Χωρὶς τὴδική Της συμφωνία οὐδὲν εἶχε ἐπιτύχει. Ἡ Ἑλλάδα ἔπρεπε νὰ ὑποκύψει.  Στὴν ἐφαρμογὴ τῆς γεωπολιτικῆς ἀγνοοῦνται ἀλήθεια, ἱστορία, δίκαιο. Πρῶτα ἐπιτυγχάνονται οἱ γεωπολιτικοὶ στόχοι καὶ στὴ συνέχεια ἐπιχειρεῖται ἡ θεραπεία τῶν παρενεργειῶν… Κρίμα ποὺ ὁ Ἀλ. Τσίπρας ἀγνοεῖ βασικοὺς κανόνες τῆς γεωπολιτικῆς…
.                      Τὸ δυσάρεστο γιὰ τὴν Ἑλλάδα εἶναι πὼς ὁ Ἀλ. Τσίπρας, σὲ συνέντευξη, ποὺπαραχώρησε στὸ κρατικὸ πρακτορεῖο εἰδήσεων τῆς Βόρειας Μακεδονίας, ὑπεραμύνθηκε τῆς Συμφωνίας καὶ τόνισε ὅτι ἂν γύρναγε τὸν χρόνο πίσω, θὰ ἔκανε μεγαλύτερη προσπάθεια «γιὰ νὰκοινοποιηθοῦν σὲ ὅλο τὸν ἑλληνικὸ λαὸ τὰ ὀφέλη τῆς Συμφωνίας, ποὺ τώρα ὅλο καὶ περισσότεροι ἀναγνωρίζουν». Μία ἀκόμη ψευδαίσθησή του. Δὲν τοῦ ἀπαντοῦν μόνο οἱ δημοσκοπήσεις, ἀλλὰ τὰπροβλήματα ποὺ προκύπτουν μὲ τοὺς γείτονες σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς ἐμπορικῆς, βιομηχανικῆς καὶ κοινωνικῆς δραστηριότητας τῆς Μακεδονίας. Γιὰ τὴ Συμφωνία ὁ Ἀλ. Τσίπρας θὰ ἔπρεπε νὰ μὴν ξύνει πληγὲς καὶ νὰ σιωπᾶ. Νὰ ἀφήσει νὰ τὴν κρίνουν ἡ Ἱστορία, οἱ σημερινοὶ καὶ οἱ  ἀγέννητοι Μακεδόνες, ὁ Ἑλληνισμός.-

,

Σχολιάστε

ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ: «ΑΣΚΙΑ Μ’ ΑΓΕΡΑ ΚΑΙ ΚΟΥΦΙΑ ΚΑΡΥΔΙΑ» (Δ. Νατσιός)

λλαγς στν Παιδεία:
«
σκι μ’ γέρα κα κούφια καρύδια»

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Οὐδὲν καινὸν καὶ ὅλα κενὰ» (Μ. Χάκκας)

.                            Στὰ τριάντα περίπου χρόνια ποὺ εἶμαι δάσκαλος μάχιμος, «μὲ τὴν κιμωλία στὸ χέρι», πέρασαν ἀπὸ τὸ πολύπαθο ὑπουργεῖο Παιδείας δεκάδες ὑπουργοί, ὑφυπουργοί, «γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι» ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός. Ἀπὸ τὴν μεταπολίτευση καὶ ἕως σήμερα ὑπολογίζονται σὲ καμμιὰ τριανταριά, διπλάσιοι οἱ ὑφυπουργοί, ὅλοι τους μεταρρυθμιστές, ἀνακαινιστές, ἀναπτερωτὲς καὶ στὸ τέλος… «μηδὲν στὸ πηλίκιο» ποὺ θὰ ἔλεγε καὶ ὁ ΓΑΠ, ποὺ διετέλεσε καὶ αὐτός, δύο φορὲς μάλιστα, ὑπουργὸς στὸ πιὸ κρίσιμο κυβερνητικὸ πόστο, μετὰ τὸν πρωθυπουργό.
.                            Μία παρένθεση. Ἕνα ἀνέκδοτο ποὺ δημοσιεύτηκε σὲ ἀθηναϊκὸ περιοδικὸ τὸ 1878, ὑποδηλώνει τὴν ἀναξιοκρατία, τὴν τιποτοκρατία καλύτερα, τὶς ποταπὲς συναλλαγὲς καὶ τὴν, ἀναρριχητικῷ τῷ τρόπῳ, ἄνοδο τῆς ἀσημαντότητας. Ὁ σουλτάνος διόρισε βεζύρη -(ὑπουργὸ) – ἕναν ἄνθρωπό του, ἐντελῶς ἀστοιχείωτο καὶ κακοήθη, Χασάνης τὸ ὄνομά του. Ἀρρωσταίνει βαριὰ ὁ πατέρας τοῦ Χασάνη, καλεῖτὸν γιό του, τὸν ἀσπάζεται καὶ τοῦ λέει:
–Παιδί μου. Τώρα ποὺ θὰ πάω στὸν Κάτω Κόσμο, ἂν μὲ ρωτήσουν πῶς πάει τὸ δοβλέτι (=κράτος), τί νὰ πῶ;
–Πές τους ὅτι ὁ Χασάνης ἔγινε βεζύρης καὶ θὰ καταλάβουν!…
.                            Μπαλτάς, Γαβρόγλου, Σπηλιωτόπουλος, Γιαννάκου, Φίλης, ΓΑΠ, Σημίτης ἀπὸ τὸν ἕνα Χασάνη στὸν ἄλλο ἡ ἔρμη ἡ Παιδεία, ἄνθρωποι ἀνίδεοι, ἀνονήρευτοι, ἄγευστοι τοῦ μεγαλείου ποὺ κομίζει ἡ παράδοσή μας, μετριότητες ποὺ ὁ καθένας τους ἔμπηγε καὶ ἀπὸ ἕνα καρφὶ στὸ φέρετρο τῆς, πάλαι ποτέ, ἀνθρωποποιοῦ, Ἑλληνικῆς Παιδείας.
.                            Ἐπιστρατεύτηκε καὶ ἡ λέξη ποὺ συνοδεύει τὸ νέο νομοσχέδιο: ἀναβάθμιση. Μάλιστα. Ὡς συνήθως ἡ πρόθεση «ἀνὰ» καρυκεύει τὸ ἐγχείρημα καὶ «διασκεδάζει» τὴν δυσοσμία. Ἔχει χρησιμοποιηθεῖπολλάκις. Ἀνακαίνιση, ἀναγέννηση, ἀναπτέρωση, ἀναμόρφωση, ἀνανέωση καὶ ἀνατίναξη ἢ ἀνασκολόπιση (=παλούκωμα), ποὺ θὰ ἦταν πιὸ ταιριαστά.
.                            Μελετῶ τὶς ἀλλαγὲς ποὺ δημοσίευσε τὸ ὑπουργεῖο, γιὰ «ἀναβάθμιση τοῦ σχολείου καὶἐνδυνάμωση τῶν ἐκπαιδευτικῶν», συνοδευόμενες ἀπὸ ἕναν «ὁδηγὸ 17 σημείων», ποὺ θὰ «ἀπογειώσουν» τὸσχολεῖο καὶ θὰ ἐνδυναμώσουν ἐμᾶς τοὺς ἐκπαιδευτικούς, γιατί ὄντως αἰσθανόμαστε καὶ ὑποφέρουμε ἀπὸἀδυναμία. Παρελαύνουν καὶ πάλι οἱ ἠχηρὲς «ἀναβαθμίσεις». Ἡ ἀξιολόγηση, ἡ αὐτονομία τοῦ σχολείου, τὸπολλαπλὸ βιβλίο, ἡ ἐνταξιακὴ ἐκπαίδευση, ἐπιλογὲς στελεχῶν, κληρικοὶ πτυχιοῦχοι καὶ λοιπά. Διαβάζω τὴν ἀπάντηση στὴν ἐρώτηση «ποιὰ εἶναι ἡ βασικὴ φιλοσοφία τοῦ νομοσχεδίου». «Στόχος εἶναι ἡ δημιουργία ἑνὸς ἀκόμη καλύτερου σχολείου γιὰ τὰ παιδιά μας, ποὺ ἐξασφαλίζει ὅλα τὰ ἀπαραίτητα ἐφόδια γιὰ τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον τους…». Ψάχνω ἐναγωνίως στὰ κείμενά τους νὰ ἐντοπίσω κάπου τὴν φράση «ἑλληνικὴπαιδεία», κάτι ποὺ νὰ ξεφεύγει ἀπὸ τὶς τετριμμένες, ἀφόρητες καὶ κουραστικὲς φλυαρίες, κάτι ποὺ νὰ ἔχει ἄρωμα καὶ εὐωδία Ρωμιοσύνης, ποὺ νὰ ἔχει φῶς ἐν μέσῳ τῆς ζοφερῆς ἀμάθειας καὶ ἀπαιδευσίας. Τίποτε.
.                            Καὶ ρωτῶ: Ποιά εἶναι αὐτὰ τὰ ἀπαραίτητα ἐφόδια ποὺ ἐξασφαλίζουν τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον τῶν μαθητῶν μας; Τὸ πολλαπλὸ βιβλίο; Τί λογῆς θὰ εἶναι αὐτὰ τὰ βιβλία; Ἀπαντῶ. Βιβλία «πανέρια μὲ ὀχιὲς» θὰ μᾶς προτείνουν, ποὺ θὰ ψάχνεις κείμενα μὲ ἰθαγένεια ἑλληνική. Ἀξιολόγηση ἐκπαιδευτικῶν χρειάζεται ἢνὰ ἐκπαραθυρωθοῦν ἀπὸ τὰ παιδαγωγικὰ τμήματα ὅλοι οἱ ἐθνομηδενιστὲς καθηγητές τους, ποὺ μᾶς στέλνουν στὰ σχολεῖα νέους δασκάλους γεμάτους δηλητήρια κατὰ τῶν ἱερῶν καὶ ὁσίων μας, σχολὲς αἰχμάλωτες ἀπὸ τὴν κάθε Ρεπούση, ποὺ συνεχίζει νὰ διακινεῖ τοὺς «συνωστισμούς» της,  ἢ ἄλλοι ὁμοφρονοῦντες της, μὲ τὶς ἀντιρατσιστικὲς τσιρίδες τους καὶ τὴν προώθηση τῆς διαστροφῆς-«διαφορετικότητας»; Γιατί λείπει ἡ πατρίδα καὶ τὰ τζιβαϊρικά της ἀπὸ τὸ σχέδιο ἀναβάθμισης τῆς Παιδείας; Δὲν ἔχουν ἀντιληφθεῖ ὅτι ἡ τωρινὴ ἐκπαίδευση ἀφήνει τὰ παιδιὰ ἔκθετα σὲ κάθε κίνδυνο καὶἀπειλή, ἄρριζα, ἕτοιμα νὰ πέσουν μὲ τὸ πρῶτο φύσημα τοῦ ἀνέμου; Γιατί δὲν μᾶς λένε τί εἴδους ἄνθρωπο θέλουν σήμερα; Μὲ τὶς νέες τεχνολογίες, μὲ τὶς ξένες γλῶσσες, μὲ τὴν σεξουαλικὴ ἀγωγὴ ἀπὸ τὸνηπιαγωγεῖο, θὰ λάβουν τὰ ἐφόδια γιὰ τὸ μέλλον; Αὐτὸ εἶναι Παιδεία; Δὲν ἔχουν καταλάβει ὅτι τὰ παιδιὰαἰσθάνονται ναυτία ἀπὸ ὅλον αὐτὸν τὸν πνευματικὸ ὑποσιτισμὸ καὶ τὶς ἀκαθαρσίες τύπου «Μέγας Ἀλέξανδρος καὶ Κοκκινοσκουφίτσα»; Ποιός τοὺς εἶπε καὶ ποῦ τὸ βρῆκαν γραμμένο ὅτι τὰ παιδιά μας «φιλοδοξοῦν» νὰ γίνουν ἐξαρτήματα τῆς ἑτοιμόρροπης μηχανῆς τους, ποὺ τὰ πολτοποιεῖ, τὰ μετατρέπει σὲἀνδράποδα; Ἀφοῦ τὸ σχολεῖο τους εἶναι καλὸ καὶ θὰ γίνει καλύτερο, γιατί δραπετεύει, κυριολεκτικά, στὸἐξωτερικὸ ἡ «χρυσὴ νεολαία», ὅπως τὴν ὀνόμαζαν κάποτε, μία πραγματικὴ λεηλασία ἐγκεφάλων;
.                            Εἶναι δυνατὸν νὰ διακονεῖς τὴν Παιδεία ἀπὸ τὸ ὑψηλότερο  ἀξίωμα, ὑπουργός, νὰπαρουσιάζεις ἐν χορδαῖς καὶ ὀργάνοις τὸ νέο νομοσχέδιο ἀναβάθμισης τῆς ἑλληνικῆς, ἐπαναλαμβάνω ἑλληνικῆς Παιδείας, καὶ νὰ μὴν ἀναφέρεις ὅτι στόχος τῆς Παιδείας εἶναι νὰ μορφώσει τὸν αὐριανὸ Ἕλληνα πολίτη, ὁπλισμένο μὲ τὶς ἀειθαλεῖς ἀρετὲς τοῦ λαοῦ μας, τὴν φιλοπατρία, τὴν πίστη, τὴν ἀκεραιότητα τοῦχαρακτήρα, τὸ χιλιοτραγουδισμένο φιλότιμο, τὸ σέβας στὸν ἱερὸ θεσμὸ τῆς οἰκογένειας, τὴν τελευταία Μεγάλη τοῦ Γένους Σχολή; Καμμιὰ ἀναβάθμιση ἢ μεταρρύθμιση δὲν θὰ ἀναστήσει τὸ ἄταφο πτῶμα τῆς Παιδείας, ὅσο ἔχουμε ὑπουργοὺς καὶ πρωθυπουργοὺς «Χασάνηδες», τυφλοὺς σὰν ἐκείνους τοὺς οἰκιστὲς τῆς Χαλκηδόνας, ποὺ δὲν ἔβλεπαν ἀπέναντί τους τὴν πανώρια περιοχὴ ποὺ ἔμελλε νὰ γίνει ἡ Βασιλεύουσα Πόλη τῆς οἰκουμένης. «Πόλη» γιὰ μᾶς εἶναι τὰ ἀδαπάνητα κοιτάσματα τῆς ἐξαίσιας Παράδοσής μας.
.                            Ἡ μόνη λύση εἶναι μία: Νὰ συσταθοῦν σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα «Φροντιστήρια Ἑλληνικῆς Παιδείας». Ἂς μὴν περιμένουν οἱ γονεῖς ἀπὸ τὸ κράτος ὅτι θὰ «ἐφοδιαστοῦν» τὰ παιδιά τους. Τὰ μόνα «ἐφόδια» ποὺ λαμβάνουν εἶναι ἀκαταστασία, ἐξάρτηση ἀπὸ τὶς νέες τεχνολογίες, ἀποαθωοποίηση, ἀφιλοπατρία καὶ ἀθεΐα.
.                            Ὅπως, λοιπόν, ὑπάρχουν φροντιστήρια ἰδιωτικὰ ξένων γλωσσῶν ἢ σχολὲς μουσικῆς, ἔτσι νὰ ἱδρυθοῦν καὶ φροντιστήρια, ὅπου θὰ διδάσκονται τρία μαθήματα ποὺ προσφέρουν ταυτότητα καὶκαλλιεργοῦν τὰ γερὰ καὶ τρανὰ γράμματα τοῦ ἔθνους: Γλώσσα, Ἱστορία καὶ Θρησκευτικά. Ὑπάρχουν δάσκαλοι καὶ καθηγητὲς συνταξιοῦχοι, πραγματικὰ διαμάντια, ἔμπειροι καὶ μορφωμένοι, ἀλλὰ κυρίως μὲἀναφορὰ στὴν Πίστη καὶ τὴν Πατρίδα. Αὐτοὺς νὰ «ξετρυπώσουμε» καὶ ὅσους νέους, ἀδιόριστους δασκάλους, κάνουν τὸν σταυρό τους καὶ «δακρύζουν», ὅταν ὑψώνεται ἡ γαλανόλευκη σημαία μας. Γιὰ νὰσωθεῖ ἡ μαγιὰ τοῦ Μακρυγιάννη, γιὰ νὰ ζήσει ἡ Ἑλλάδα.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

Ο ΘΑΝ. ΠΕΤΣΑΛΗΣ-ΔΙΟΜΗΔΗΣ καὶ Η ΕΘΝΙΚΗ ΜΝΗΜΗ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Θανάσης Πετσάλης – Διομήδης
καὶ ἡ ἐθνικὴ μνήμη

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                   Ὁ Θανάσης Πετσάλης – Διομήδης (1904-1995) εἶναι ὁ συγγραφέας τοῦ 20οοῦ αἰώνα, ποὺ βοηθάει τὸν Ἕλληνα νὰ διατηρήσει τὴν ἱστορική του  μνήμη καὶ τὴν αὐτογνωσία του. Ἡ ἐθνικὴ σημασία τῶν ἱστορικῶν μυθιστορημάτων τοῦ «Οἱ Μαυρόλυκοι» καὶ «Ἡ καμπάνα τῆς Ἁγίας Τριάδας» ἔγκειται στὸ ὅτι περιγράφει γλαφυρὰ τὴν ἐποποιία τῶν Ἑλλήνων νὰ ἐπιβιώσουν στὰ χρόνια τῆς ἀπάνθρωπης σκλαβιᾶς. Ἕως τὶς ἡμέρες του τὰ χρόνια αὐτὰ θεωροῦνταν μία «ἄθλια, μουντὴ καὶ βασανισμένη» ἐποχή, ποὺ δὲν χρειάζεται νὰ καταπιαστεῖ κανείς. Ὁ Πετσάλης ἀσχολήθηκε καὶ τὸ ἐξηγεῖ: «Μετὰ τὸ σκάψιμο πάνω στὰ δίσεκτα χρόνια της σκλαβιᾶς, σηκώθηκα θαμπωμένος ἀπὸ τὸ θαῦμα. Φῶς πεντακάθαρο σελαγίζει πάνω στοὺς Ἕλληνες τῆς δουλείας: τοῦ μαρτυρίου ὁ  φωτοστέφανος, τοῦ νοῦ καὶ τῆς ἀντριᾶς ἡ λάμψη».  (Θαν. Πετσάλη – Διομήδη «ΟἱΜαυρόλυκοι», Βιβλιοπ. τῆς «Ἑστίας». Ζ΄ Ἔκδοση, 1ος Τόμος, σελ. 11).
.                   Ὁ Ἀπόστολος Σαχίνης γράφει γιὰ τοὺς «Μαυρόλυκους» ὅτι περισσότερο ἀπὸἱστορικὸ μυθιστόρημα θὰ μποροῦσε νὰ χαρακτηριστεῖ ἐθνικὸ ἀνάγνωσμα, γιὰ αὐτὸ καὶ βρίσκει «πλατειὰ ἀνταπόκριση στὴν λαϊκὴ ψυχή». (Ἀπ. Σαχίνη «Τὸ ἀφηγηματικὸ ἔργο τοῦ Πετσάλη – Διομήδη», Ἵδρ. Κώστα καὶ Ἑλένης Οὐράνη, Ἀθήνα, 1992, σελ. 59 καὶ 61).  Τὸ σημαντικὸ γιὰ τοὺς «Μαυρόλυκους» εἶναι ὅτι τὰ ὅσα γράφει ὁ συγγραφέας τους, ὅπως ὁ ἴδιος σημειώνει, τὰ στήριξε στὰ ἔργα τοῦ Σάθα καὶ τῶν ξένων περιηγητῶν στὴν Ἑλλάδα, κατὰ τὴν τουρκοκρατία. Ὅπως γράφει, μέσα ἀπὸ τὰ διαβάσματά του ἀγάπησε καὶ θαύμασε τοὺς σκλαβωμένους Ἕλληνες: «Θαύμασα τὴν καρτερία τους, τὴν προκοπή τους, τὴν πίστη τους, τὴν ἀντοχή, τὴν ἐξυπνάδα, τὴν πονηριά, τὴλεβεντιά τους. Θολώνουν ἄθελα οἱ πομπές, τὰ μαῦρα κουσούρια τῆς φυλῆς, μπροστὰ στὸ θαῦμα». («Μαυρόλυκοι», τ. 1, σελ. 16-17).
.                   Ραχοκοκαλιὰ τοῦ μυθιστορήματος εἶναι ἡ φανταστικὴ οἰκογένεια τῶν Μαυρόλυκων. Ἁπλώνεται σὲ ὅλο τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ διατρέχει τὴ χρονικὴ διαδρομὴ ἀπὸ τὸ 1565 ἕως τὸ 1798. Στὴ διαδρομή τους ἀπαντοῦν ἑπτὰ ξεσηκωμοὺς μὲ γενικότερη μορφὴ καὶ συμβάντα μὲ ἥρωες ἱερομάρτυρες καὶ ἐθνομάρτυρες. Μεταξὺ αὐτῶν οἱ Διονύσιος  Σκυλόσοφος, Κύριλλος Λούκαρις, Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς καὶ Ρήγας ὁ Βελεστινλής. Διὰ τῆς οἰκογενείας τῶν Μαυρόλυκων ὁΘανάσης Πετσάλης – Διομήδης περιγράφει τὸ ξεκίνημα τοῦ Ἑλληνισμοῦ μετὰ τὴν Ἅλωση ἕως τὰπρόθυρα τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821. Ἀπὸ τὸ 1453 ἕως περίπου τὸ τέλος τοῦ 16ου αἰώνα νομίζει κανεὶς ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς ἔχει σβήσει καὶ ἡ Τουρκιὰ ὅλο νικᾶ καὶ κατακτᾶ. Ἔρχεται ἡ ναυμαχία τῆς Ναυπάκτου, τὸ 1571, καὶ ἡ ἰσλαμικὴ αὐτοκρατορία λαβώνεται βαριά. Τότε «ἀκούγεται» καὶ τὸπρῶτο σάλεμα τῶν ραγιάδων.
.                   Ὁ Πετσάλης γράφει ὅτι αὐτὸ τὸ σάλεμα ἔμοιαζε μὲ τῆς μάνας ποὺ μονάχα αὐτὴκαταλαβαίνει τὸ πρῶτο σκίρτημα τοῦ ἐμβρύου, ποὺ φιλοξενεῖ στὴν κοιλιά της. Στὴν περίπτωση, μάνα εἶναι ἡ παπαδοσύνη, ὁ ἀγράμματος παπάς, ὁ χωριατόπαπας. Αὐτὸς ἔνιωσε τὸ πρῶτο σάλεμα, ὄχι τόσο γιατί παράστεκε τὸ ραγιὰ στὸν μαρτυρικό του δρόμο, ὅσο γιατί τὸ σάλεμα δὲν ἦταν ἀπὸσυνείδηση ἑλληνικὴ ἀλλὰ χριστιανική, ἀπὸ τὴ διαφορὰ σταυροῦ καὶ μισοφέγγαρου. Ἀπὸ αὐτὴ τὴ  χριστιανικὴ συνείδηση προέκυψε ἡ ἑλληνική. Ὁ παπὰς συμβόλιζε καὶ ἦταν ἡ συνέχεια τοῦἙλληνισμοῦ, ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα καὶ τὴν αὐτοκρατορία τῆς Κωνσταντινούπολης ἕως τὴν ἅλωση, τὴ σκλαβιὰ καὶ τὴν ἐλευθερία. Μὲ τεκμηριωμένα στοιχεῖα ὁ συγγραφέας σημειώνει ὅτι χριστιανός, ὁ γκιαούρης, διαμορφώνει σιγά-σιγὰ τὴν ἑλληνικὴ ψυχή του στὸ κρυφὸ σχολειό, στὸ ἀποκούμπι του, τὸν παπά, στὸ ταπεινὸ ἐκκλησάκι. Ὁ Πετσάλης ὑποστηρίζει μὲ στοιχεῖα, πὼς «ἕως τὸ 1630 δὲνὑπάρχει οὐδένα ὀργανωμένο σχολειὸ μέσα στὴν Ἑλλάδα». («Μαυρόλυκοι», τ. Α΄, σελ. 13).
.                   Οἱ «Μαυρόλυκοι» τελειώνουν μὲ τὸν Ρήγα. Γράφει ὁ Πετσάλης: «Σταμάτησα πρὶν φτάσω στὸ Μεγάλο Ὁρόσημο τοῦ 1821. Σκοπός μου ἤτανε νὰ φέρω τὸν Ἑλληνισμὸ  ὣς τὴν αὐγή… καὶ νὰ τὸν δῶ νὰ ξυπνάει καὶ νὰ τινάζεται. Τινάζεται ἀπάνω ὁλοζώντανος καὶ νέος. Πρὸπάντων νέος. Τριῶν χιλιάδων χρόνων καταγωγὴ τοῦ παλίωσε τὸ αἷμα, καθὼς παλιώνει τὸ κρασί, τό  ᾽κανε πιὸ δυνατὸ καὶ πιὸ ἐκλεχτό».
.                   Μία ἐπιτομὴ τῆς ἐποποιίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὴ σκλαβιὰ ἕως τὴνἀπελευθέρωσή Του καὶ τὰ πρῶτα του βήματα στὸ ἀνεξάρτητο κράτος εἶναι τὸ ἐπίσης ἱστορικὸμυθιστόρημά του «Ἡ Καμπάνα τῆς Ἁγιὰ-Τριάδας» (Βιβλιοπ. Τῆς «Ἑστίας», Β΄ Ἔκδ., 1969). Σὲ αὐτὸἡ ἑνότητα τοῦ ἔργου ἐξασφαλίζεται χάρη σὲ ἕνα τόπο, σὲ ἕνα ἐκκλησάκι καὶ σὲ μία καμπάνα. Γιὰτὰ ὅσα συνέβησαν κατὰ τὸ 1821 καὶ ἕως τὰ χρόνια τοῦ Ὄθωνα ὁ Θανάσης Πετσάλης – Διομήδης γράφει τὸ ἐκτενὲς ἱστορικὸ μυθιστόρημά του «Ἑλληνικὸς Ὄρθρος» (Ἔκδ. «Ἑστίας»). Κεντρικὸπρόσωπο τοῦ μυθιστορήματος εἶναι ὁ Ἰωάννης Κωλέττης. Μὲ κέντρο αὐτὸν ἀναπλάθεται ἡ ἐποχὴκαὶ τὰ ὅσα συνέβησαν σὲ αὐτήν.
.                   Μὲ τὰ ἱστορικά του μυθιστορήματα ὁ Θανάσης Πετσάλης – Διομήδης ἐπιτυγχάνει νὰ ξυπνήσει τὴν ἐθνικὴ μνήμη. Γράφει ὁ Ἀπ. Σαχίνης στὸ προαναφερθὲν βιβλίο του: «Μᾶς κάνει νὰ γνωρίσουμε καλύτερα τὸν ἑλληνικὸ ἑαυτό μας καὶ νὰ ἐπιβεβαιώσουμε τὶς ρίζες τοῦἔθνους μας» («Τὸ ἀφηγηματικὸ ἔργο τοῦ Πετσάλη» σέλ. 9). Ὁ Πετσάλης προερχόταν ἀπὸμεγαλοαστικὸ περιβάλλον. Οἱ σπουδές του νομικὲς κ.α. ἦσαν ἄσχετες πρὸς τὴν Ἱστορία, τὰπερισσότερα διαβάσματά του κοσμοπολίτικα καὶ ἡ τετραετὴς διαμονή του (1920-1924) στὸ Παρίσι σὰν Κίρκη στὴν ψυχή του. Ὁ ἴδιος πιστεύει ὅτι συνέβη ἕνα θαῦμα, ὅταν ἐπέστρεψε στὴν Ἑλλάδα.Ἀφοῦ τελείωσε στὴν Ἀθήνα τὴ Νομικὴ Σχολή, περιόρισε τὴ γραφὴ κοσμικῆς λογοτεχνίας, παράτησε τὴν καριέρα του στὴν Τράπεζα τῆς Ἑλλάδος καὶ ἴσως ἕνα μέλλον πολιτικό, καὶ στράφηκε  στὸ ἱστορικὸ μυθιστόρημα καὶ στὴν ἐποποιία τῶν Ἑλλήνων κατὰ τὴν τουρκοκρατία καὶ τὴνἘπανάσταση τοῦ 1821.  Στὴ διατριβή της γιὰ τὸν Πετσάλη ἡ Δήμητρα Πικραμένου – Βάρφη  σημειώνει ὅτι οἱ συνεχεῖς ἀναζητήσεις του στὴν τριετία 1936-1938 δείχνουν ὅτι δὲν ἦτανἱκανοποιημένος ἀπὸ τὰ ὣς τότε λογοτεχνικὰ δημιουργήματά του. («Θανάσης Πετσάλης – Διομήδης». «Ἡ πνευματικὴ ὁδοιπορία του» καὶ «Οἱ Μαυρόλυκοι»”, ΕΛΙΑ, Ἀθήνα, 1986, σελ. 133).
.                   Ὁ ἴδιος στὸ προλογικὸ σημείωμά του στοὺς «Μαυρόλυκους» γράφει ὅτι συζητώντας μὲ τὸν πολυμαθῆ θεῖο του Ἀλέξανδρο Διομήδη, ὁ ὁποῖος διετέλεσε καὶ πρωθυπουργός, γιὰ τὸν Βυζαντινὸ Ἑλληνισμὸ καὶ τὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Τουρκοκρατίας τοῦ γεννήθηκε ἡ ἀπορία πῶςὁ λαὸς αὐτὸς ἐπιβίωσε ἐπὶ 400 χρόνια, Καὶ ξαφνικὰ ἡ ἀπορία πῆρε μορφή, χύθηκε μέσα του, ἅπλωσε καὶ τὸν γέμισε. Καὶ σκάβοντας ἀντίκρισε τὸν Ἑλληνισμό, τὸ αἷμα μας….σὲ τί τάρταρα κύλησε καὶ σὲ τί Ὄλυμπους ἄγγιξε!…» (Τόμ. 1ος, σελ. 10)… Ὁ Πετσάλης ὠφελεῖ τὸν κάθε Ἕλληνα ποὺ διαβάζει τὰ ἱστορικὰ μυθιστορήματά του, γιατί τοῦ δημιουργεῖ τὴν αἰσιοδοξία, ὅτι ὅσο  χαμηλὰκαὶ ἂν πέφτουμε,  ἔχουμε τὸ ψυχικὸ ἀπόθεμα νὰ ἀνακάμψουμε καὶ νὰ συνεχίσουμε τὴν ἱστορική μας πορεία.-

, ,

Σχολιάστε