Ἀρχεῖο κατηγορίας "Uncategorized"

ΝΑ ΒΡΟYΜΕ ΤΑ MΟΝΟΠΑΤΙΑ ΠΟY ΠAΝ’ ΣΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ (Δ. Νατσιός)

Σχολιάστε

AΝΔΡΕΑΣ ΜΙΑΟΥΛΗΣ: O «AΤΡΟΜΗΤΟΤΑΤΟΣ» ΝΑΥΜΑΧΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἀνδρέας Μιαούλης:
Ὁ «ἀτρομητότατος» ναυμάχος

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                  Ὁ Ἀνδρέας Μιαούλης (1769-1835) ἦταν καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι ἐκ τῶν δημοφιλεστέρων ἀγωνιστῶν τῆς Ἐθνεγερσίας. Αὐτὸ γιατί οἱ πολλὲς νίκες τῶν Ἑλλήνων στὴ θάλασσα αὐτὸν εἶχαν πρωταγωνιστή, μαζὶ μὲ τοὺς Κανάρη, Σαχτούρη καὶ τοὺς ἄλλους θαλασσινοὺς ἥρωες. Ὁ Κωνσταντῖνος Παπαρρηγόπουλος θεωρεῖ ὅτι ἦταν «ἀτρομητότατος τῶν ἀνθρώπων, ἐπιτείνων τὴν ἀρετήν του ταύτην μέχρι τῶν ἐσχάτων ὁρίων τῆς φρονήσεως καὶ τῆς ἀφροσύνης» («Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους», Ἐκδ. Οἶκ. Ἐλευθερουδάκη, Ἐν Ἀθήναις, 1925, Τόμος ϛ΄, σελ. 86).
 .                  Μὲ τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης ὁ Μιαούλης ὁρίστηκε ἐπικεφαλῆς τοῦ Ὑδραίικου στόλου, ἀλλὰ στὴ συνέχεια καὶ χωρὶς κάποιο διορισμὸ ἀναδείχθηκε ἡγέτης καὶ τῶν πλοίων ἀπὸ τὶς Σπέτσες καὶ τὰ Ψαρά. Διορισμὸ κανονικὸ  ναυάρχου τοῦ Ἑλληνικοῦ Στόλου ἔλαβε ἀπὸ τὸν Καποδίστρια, ἀφοῦ ὁ Κυβερνήτης νωρίτερα εἶχε μὲ διπλωματικὸ τρόπο ἀπομακρύνει ἀπὸτὴ θέση αὐτὴ τὸν ἁδρὰ ἀμειβόμενο ἄγγλο ναύαρχο Κόχραν. Εἶναι λυπηρὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Μιαούλης κυριευθεὶς ἀπὸ τὰ πάθη τοῦ πείσματος, τῆς ἐμπαθείας καὶ τοῦ θυμοῦ πλήγωσε μέχρι θανάτου τὸν εὐεργέτη του καὶ βεβαίως τὴν Ἑλλάδα, ποὺ ἔκανε τὰ πρῶτα της βήματα ὡς ἐλεύθερη χώρα.
.                  Ἔχει ὑποστηριχθεῖ ὅτι ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ Μιαούλης εἰσῆλθε στὴν ἐπανάσταση ταυτίσθηκε μὲ τὸν θαλασσινὸ ἀγώνα τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὸ 1821 ἕως τὸ 1827, γιατί μὲτὰ τρία του πλοῖα (Σημ. Εἶχαν τὰ ὀνόματα «Κίμων», «Ἄρης» καὶ «Ἡρακλῆς») δὲν ἔχασε οὔτε μία ναυμαχία, ἀπὸ τὶς σημαντικές, ἕως τὶς μικρότερης σημασίας ἐπιχειρήσεις καὶ ἕως τὴν κυρίευση φρουρίων καὶ τὸ σπάσιμο τοῦ ἀπὸ θαλάσσης ὀσμανικοῦ ἀποκλεισμοῦ στὸ Μεσολόγγι. Ὅπως γράφει ὁ Ἀντώνιος Σαχίνης, εἶναι δύσκολο νὰ περιγράψει κανεὶς ὅλες τὶς ναυμαχίες, στὶς ὁποῖες συμμετέσχε, γιατί εἶναι ἡ πλήρης ἱστορία τῶν ἑλληνικῶν ναυμαχιῶν. («Σύντομος βιογραφία τοῦ Ναυάρχου Ἀνδρέου Δ. Μιαούλη», Ναύπλιο, 1882, σελ. 30). Οἱ περισσότερες ἀπὸ τὶς ναυμαχίες εἶχαν νικηφόρο ἀποτέλεσμα γιὰ τοὺς Ἕλληνες. Μεταξὺ αὐτῶν τῆς Πάτρας (20/2/1822), τῶν Σπετσῶν (8/9/1822) καὶ τοῦ κόλπου τοῦ Γέροντα (29/8/1824).
.                  Εἶναι στενόχωρο νὰ γραφτεῖ κάτι τὸ ἀρνητικὸ γιὰ ἕναν θρύλο τῆς Ἐπανάστασης,ὅταν μάλιστα ἔχει ἐπαινεθεῖ ἀπὸ πολλούς, Ἕλληνες καὶ ξένους, ποὺ τὸν γνώρισαν καὶ ὅταν ἡ ἐπέτειος τοῦ θανάτου του, ἡ 24η Ἰουνίου, ἔχει ὁριστεῖ ὡς ἡ τοπικὴ ἐθνικὴ ἑορτή, μὲ τὸ ὄνομα Μιαούλεια, τῆς ἰδιαίτερης πατρίδας του, τῆς Ὕδρας. Τὰ γεγονότα τῆς ἀρχικῆς ἀντίδρασής του ἔναντι τῆς Ἐπανάστασης, τῆς στάσης του ἔναντι τοῦ Ἀντώνη Οἰκονόμου, πρωτεργάτη τῆς Ἐπανάστασης στὴν Ὕδρα κατὰ τῶν Ὀσμανίδων, τῆς ἐνεργοῦ συμμετοχῆς του στὸν διχαστικὸ πόλεμο τῶν Ἑλλήνων, τῆς φυλάκισης τοῦ Θεοδ. Κολοκοτρώνη, τοῦ περιορισμοῦ σὲ πλοῖο τοῦ συναγωνιστοῦ του Κων. Κανάρη, κυρίως τῆς ἀνατίναξης πλοίων τοῦ Ἑλληνικοῦ Στόλου στὸν Πόρο καὶ τῆς ἀνταρσίας κατὰ τῆς ὑπὸ τὸν Ἰωάν. Καποδίστρια νόμιμης κυβέρνησης ἀποσιωπῶνται ἤ,ἀκόμα χειρότερα, δικαιολογοῦνται.
.                  Τὰ λάθη πάντως τοῦ Μιαούλη δὲν μειώνουν τὴν ἀποφασιστικὴ συμμετοχή του στὸν Ἀγώνα τῶν Ἑλλήνων γιὰ Ἐλευθερία καὶ τὴν εὐσέβειά του. Ὁ Κων. Παπαρρηγόπουλος ἀπαντᾶ  μὲ τὴν ἱστορία του στὰ λεγόμενα ὅτι ὁ ἥρωας δὲν εὐλαβεῖτο τὸν Θεό. Ὅπως γράφει, στὸν Γ΄ Τόμο τῶν Ἀρχείων Λαζάρου καὶ Γεωργίου Κουντουριώτη 1821 – 1832 καὶ στὴ σελίδα 232 ὑπάρχει ἐπιστολὴ τοῦ Μιαούλη πρὸς τὸν τότε ἀρχηγὸ τῆς Κυβέρνησης Γεώργιο Κουντουριώτη. Σὲ αὐτὴν ἀναφέρει ὅτι οἱ ἐχθροὶ ἡττήθηκαν καὶ καταισχύνθηκαν γιατί « ὁ ἔφορος τῆς Ἑλλάδος Θεὸςἐνέπνευσεν εἰς τὰς καρδίας των ἄκραν δειλίαν καὶ φόβον… Ἐλπίζω ἐντὸς ὀλίγου μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ τιμίου Σταυροῦ καὶ τῶν θεοπειθῶν τῆς πατρίδος εὐχῶν νὰ σᾶς χαροποιήσω…». (Αὐτ. σελ. 85).
.                  Ὁ Παπαρρηγόπουλος συνεχίζει τονίζοντας ὅτι σὲ καμία σχεδὸν τῶν πολλῶνἐπιστολῶν, ποὺ ἀπέστειλε ὁ Μιαούλης, δὲν λείπει ἡ μνεία «τοῦ τιμίου Σταυροῦ» καὶ «τοῦπαναγάθου Θεοῦ». Ὁ ἱστορικός μας δίδει καὶ παραδείγματα. Σὲ ἔκθεσή του ἀπὸ τὸν κόλπο τοῦΓέροντα (30 Αὐγούστου 1824) γράφει: «Ἐλπίζομεν εἰς τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ καὶ εἰς τὸ ἔλεος τῆςἀγαθότητός Του ὅτι ὁ ἐχθρὸς δὲν θέλει βραδύνει νὰ ὁμολογήση ὅτι ὁ Θεὸς μεθ᾽ ἡμῶν καὶ οὐδεὶς δύναται ἀντιστῆναι εἰς τὸν δυνατὸν βραχίονά Του».
.                  Ὡς κορωνίδα τῆς πρὸς τὸν Θεὸ εὐσεβείας τοῦ Μιαούλη ὁ Παπαρρηγόπουλος ἀναφέρει ἄλλη ἐπιστολή του πρὸς τὸν Γ. Κουντουριώτη, στὴν ὁποία τονίζει μεταξὺ ἄλλων αὐτὸς νὰ συνεργήσει νὰ γίνουν οἱ πρὸς τὸν Κύριο ἱκεσίες «διὰ τὰς ἁμαρτίας καὶ ἐμοῦ τοῦ ἀναξίου καὶ ὅλου τοῦ χριστεπωνύμου λαοῦ, τὸν ὁποῖον τῷ ἰδίῳ Αὐτοῦ αἵματι ἐξηγόρασεν ἀπὸ τὰς χείρας τοῦνοητοῦ διαβόλου, ὅπως συνοδευούσης τῆς θείας Αὐτοῦ ἀγαθότητος ἐνισχυθῶσιν ἀπὸ τὴν παντοδύναμον χάριν Του οἱ βραχίονες τῶν Ἑλλήνων καὶ οὕτω κατατροπώσαντες διὰ τοῦ ἐπὶ τῆςἑλληνικῆς σημαίας τιμίου  Σταυροῦ καὶ τοὺς αἰσθητοὺς ἐχθροὺς τούτους αὐτοὺς μὲν ὑποχρεώσωμεν καὶ ἅπαντας νὰ ὁμολογῶσι καὶ νὰ κηρύττωσι “Μέγας ὁ Θεὸς καὶ ἡ πίστις τῶν χριστιανῶν”, ἡμεῖς δὲ δοξολογοῦντες νὰ ψάλλωμεν τὸ τοῦ Προφητάνακτος “Ἡ δεξιά Σου, Κύριε, δεδόξασται”». (Αὐτ. σελ. 86).
.                  Ἕνα ἱστορικὸ ἐρώτημα εἶναι ἂν ὁ Μιαούλης μετάνιωσε γιὰ τὴν πράξη του νὰκάψει πλοῖα τοῦ στόλου, ποὺ δὲν ἀνῆκαν στὸν Κυβερνήτη ἀλλὰ στὸ Ἔθνος καὶ ποὺ μὲ αἷμα εἶχαν ἀγοραστεῖ καὶ συντηροῦντο. Ἐπίσης ἂν παραδέχθηκε ὅτι ὁ Μαυροκορδάτος βρισκόταν πίσω ἀπὸ τὸἀνοσιούργημα. Γιὰ τὸν ἐμπρησμὸ ὁ Νικόλαος Δραγούμης γράφει ὅτι ὁ Μιαούλης τὸ 1833 καὶ βλέποντας ψύχραιμα τὸ γεγονὸς εἶπε στὸν Σπ. Τρικούπη: «Ἂν σὲ εἶχα σιμά μου εἰς τὸν Πόρον νὰ μὲ συμβουλεύσεις, ὅταν ἀποφάσισα νὰ καύσω τὴν φρεγάδα, δὲν θὰ τὴν ἔκαια». Ὁ Δραγούμης σημειώνει ὅτι ὁ Τρικούπης τοῦ εἶχε πολλὲς φορὲς ἐπαναλάβει ὅτι ὁ Μιαούλης εἶχε μετανοήσει γιὰτὸν ἐμπρησμό. (Ν. Δραγούμη «Ἱστορικαὶ ἀναμνήσεις», τ. Α΄, σελ. 193 καὶ Ντίνας Ἀδαμοπούλου καὶ Ἀννίτας Πρασσᾶ «Ἀνδρέας Μιαούλης», Εἰδ. Ἔκδ. γιὰ ἐφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 2η ἔκδοση, σελ., 105). ὉΜιαούλης ἀπάλλαξε τὸν Μαυροκορδάτο ἀπὸ τὶς κατηγορίες γιὰ τὸν ἐμπρησμό, ἀναλαμβάνοντας πλήρως τὴν εὐθύνη.
.                  Λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ θάνατό του ἔγραψε στὴ διαθήκη του: «Ἐγὼ ὁ Ἀνδρέας Μιαούλης ἔχων σώας τὰς φρένας μου πρῶτον μὲν συστήνω τὴν ψυχήν μου εἰς τὸν παντοδύναμον Θεὸν καὶ εἰς ὅλους τοὺς ἁγίους διὰ νὰ μὲ παρασταθῶσιν ἐν ὥρᾳ θανάτου». Στὰ τελευταῖα του καὶστὸ ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Αἰόλου σπίτι του τὸν ἐπισκέφθηκε δύο φορὲς ὁ βασιλιὰς Ὄθωνας. Στὴ δεύτερη τοῦ ἀπένειμε τὸν Μεγαλόσταυρο τοῦ Σωτῆρος. Ἡ κηδεία του  ἦταν πάνδημη καὶ μὲ ὅλες τὶς στρατιωτικὲς τιμές. Ἐτάφη στὸν Πειραιά, στὴ σημερινὴ ἀκτὴ Μιαούλη, καὶ ἡ καρδιά τουταριχεύθηκε καὶ βρίσκεται στὸ Ἱστορικὸ Ἀρχεῖο Μουσεῖο τῆς Ὕδρας. Τελικὰ στὴν ψυχὴ τοῦ λαοῦ ἡπροσφορά του στὸν Ἀγώνα μέτρησε πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὰ ὅποια σφάλματα ἢ τὶς ἀδυναμίες του.-

 

, , ,

Σχολιάστε

ΑΝΙΣΗ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΗ «Περιμένουμε τὴν δυνατότητα συμμετοχῆς τῶν πιστῶν στὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες, τὴν περιφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου καὶ τὴν Ἀνάσταση! ἀσφαλῶς μὲ τὴν δέουσα προσοχὴ καὶ τὴν ἀξιοποίηση μάλιστα καὶ τῶν εὐρύχωρων αὐλῶν τῶν Ἱερῶν Ναῶν»

ΜΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΙΚΟΣ
Ο ΔΗΘΕΝ ΠΡΟΝΟΜΙΑΚΟΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΣ
ΤΩΝ ΚΑΘΕΔΡΙΚΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΑΩΝ!

Τοῦ Μητροπολίτου Χαλκίδος Χρυσοστόμου

ΠΗΓΗ: imchalkidos.gr

.                      Εἶναι ἀλήθεια ὅτι, μετὰ τὴν ἐπιτυχῆ διεξαγωγὴ τῶν ἑορταστικῶν ἐκδηλώσεων στὴν Ἀθήνα, μὲ ἀφορμὴ τὴν συμπλήρωση τῶν 200 ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως τὸ 1821, μὲ τὶς ὁποῖες ἀναπτερώθηκε ἀρκετὰ τὸ φρόνημά μας (καίτοι νομίζω πὼς δὲν τονίσθηκε ὅσο θὰ μποροῦσε ἢ καὶ θὰ ἔπρεπε ἡ συμβολὴ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως στὴν διατήρηση τῆς ταυτότητος καὶ τοῦ πόθου τῆς Ἐλευθερίας στὶς καρδιὲς τῶν ὑποδούλων Ἑλλήνων καὶ ἡ συνδρομή της στὸν ἱερὸ ἀγώνα, καὶ εἴχαμε εὐκαιρία προβολῆς σὲπαγκόσμιο μάλιστα ἐπίπεδο) ἀναμέναμε ὅτι ἐπιτέλους θὰ ἄνοιγαν οἱ Ἱεροὶ Ναοί, γιὰ νὰ δεχθοῦν τοὺς πιστοὺς στὶς Θεῖες Λειτουργίες καὶ τὶς Ἱερὲς Ἀκολουθίες, στω μ προϋποθέσεις, τς ποες κα λόγῳ τοῦ φισταμένου κινδύνου σχολαστικ τηρομε.
.                        Ἀντ’ αὐτοῦ, κυριολεκτικὰ μὲ τὸ σταγονόμετρο τῆς γενναιοδωρίας τῶν ἁρμοδίων, ἐπιτρέπεται, σὲ ἐπίπεδο πολὺ αὐξημένου κινδύνου, μόνο τὴν Παρασκευὴ τῶν Γ´ Χαιρετισμῶν, ἡ προσέλευση μέχρι 20 ἀνθρώπων, μὲ τὴν πρόβλεψη ἕκαστος νὰ ἔχει στὴν διάθεσή του 25 τ.μ.!!! καὶ αὐτὸ μόνο γιὰ τοὺς Καθεδρικοὺς Ι. Ναοὺς τῆς ἕδρας τῶν Δήμων!
.                           Καὶ ἂν ἕνας Ι. Ναός, ἀφοῦ ἐξασφαλίσει τὰ 25 τ.μ. γιὰ κάθε πιστό, ἔχει τὴν δυνατότητα καὶχῶρο νὰ δεχθεῖ καὶ περισσοτέρους τῶν 20, ἀπαγορεύεται!
.                           Προσωπικὰ δὲν πῆγα στὸν Καθεδρικὸ Ἱερὸ Ναὸ τῆς Χαλκίδος, οὔτε τὸ προηγούμενο διάστημα, ποὺ εἴχαμε τὴν ἴδια πρόβλεψη, γιατί θεωρῶ ἄδικο τὸ μέτρο, ἄνιση τὴν μεταχείριση καὶ γιατί θέλησα νὰ μὴν ξεχωρίσω τὴν θέση μου ἀπὸ τοὺς Ἱερεῖς μου, ποὺ εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ λειτουργοῦν κεκλεισμένων τῶν θυρῶν! Στὸν Δῆμο Χαλκιδέων πάντως, ποὺ ἔχει 102.223 κατοίκους πληθυσμό, μὲ τὴν πρόβλεψη καὶ τῆς νέας Κ.Υ.Α, θὰ ἐκκλησιασθοῦν μόνο στοὺς Γ΄ Χαιρετισμοὺς καὶ ὄχι στὴν Λειτουργία μέχρι 20 ἄνθρωποι!!! (ποσοστὸ 0,001%;). Καὶ βέβαια ὑπάρχουν Δημοτικὲς Κοινότητες, ποὺ ἀνήκουν στὸν Δῆμο καὶ ἀπέχουν καὶ πολλὰ χιλιόμετρα ἀπὸ τὴν ἕδρα καὶ φυσικὰ δὲν θὰ λειτουργηθοῦν….
.                           Νὰ γιατί καὶ ἡ ἐκ μέρους μου χρήση τῆς εἰκόνας τοῦ σταγονόμετρου, γιὰ τὴν μέτρηση τῆς παροχῆς, νομίζω πὼς εἶναι ἐξαιρετικὰ ἐπιεικής!
.                           Σκέπτομαι, μιᾶς καὶ ζῶ μέσα στὸν κόσμο, πόσα τετραγωνικὰ μέτρα ἔχει ὁ ἐπιβάτης στὰ μέσα μεταφορᾶς τῶν ἀνθρώπων καὶ ποιὸ εἶναι ἐκεῖ τὸ ἀνώτατο ἀριθμητικὸ ὅριο τῶν ἐξυπηρετουμένων… Καὶ αὐτὸτὸ συνωθούμενο πλῆθος μετακινεῖται ὄχι ἅπαξ τῆς ἑβδομάδος, ἀλλὰ ἀρκετὲς φορὲς τὴν ἡμέρα!
.                           Διερωτῶμαι δέ, γιατί ἡ σκληρὴ στάση ἀπέναντι στοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς καὶ ἀκόμη, γιατί ἡ νιση ατ μεταχείριση μεταξ τν ερν Ναν κα τν Κληρικν κα τν Πιστν;
.                           Ἔχει λογικὴ μία τέτοια ἀπόφαση, στοὺς πολυάνθρωπους Δήμους νὰ ἀνοίγουν οἱ Ἐκκλησίες, ἔστω καὶ μὲ τὸ σταγονόμετρο, ἐνῶ σὲ μικρότερες Κοινότητες καὶ σὲ χωριά, νὰ παραμένουν κλειστές;
.                           Πῶς ἐξηγεῖται μία τέτοια στάση; Μήπως, ἐπειδὴ στοὺς Καθεδρικοὺς λειτουργοῦν συχνότερα οἱ Μητροπολίτες; Κανείς μας δὲν θὰ ἤθελε, εἶμαι βέβαιος, μία τέτοια προνομιακὴ μεταχείριση…
.                           Ὡστόσο, ἐπειδὴ ἔρχεται καὶ Μεγάλη Ἑβδομάδα καὶ Πάσχα, συνεχίζουμε νὰ προσευχόμαστε καὶ νὰ ἐλπίζουμε σὲ ἀληθινὲς καὶ ὄχι μικρόψυχες καὶ μίζερες λύσεις, μετὰ μάλιστα τοὺς πολυάνθρωπους συνωστισμοὺς σὲ ἑορτασμούς, σὲ πορεῖες κ.ἀ., ποὺ εἴδαμε καὶ μάλιστα σὲ τόπους καὶ σὲ χρονικὸ διάστημα ποὺ ἡ πανδημία εὑρίσκεται σὲ μεγάλη ἔξαρση καὶ στὸ ἀποκορύφωμά της! Τὸ παρακολουθοῦμε συχνὰ ἀπὸ τὰΜ.Μ.Ε. καὶ δὴ χωρὶς τὶς συνήθεις αὐστηρὲς ἀρνητικὲς κριτικὲς τῶν ὑπευθύνων τῆς πληροφόρησης. Περιμένουμε τν δυνατότητα συμμετοχς τν πιστν στς ερς κολουθίες, τν περιφορ τοῦ πιταφίου κα τν νάσταση! σφαλς μ τν δέουσα προσοχ κα τν ξιοποίηση μάλιστα κα τν ερύχωρων αλν τν ερν Ναν. Τὸ μέτρο, ὅμως, τῶν ἑορτῶν τῶν Χριστουγέννων εἶναι, νομίζω, λίγο γιὰ τὸ Πάσχα.
.                           Πιστεύω πὼς ὅλοι οἱ ἐλεύθεροι ἄνθρωποι συμφωνοῦν στὸ ὅτι καὶ οἱ Χριστιανοὶ ἔχουν δικαίωμα νὰ λατρεύουν τὸ Θεό τους… Συγχωρέστε μου τὸ θάρρος, τοῦτο νὰ τὸ ζητήσω καὶ π σους νομίζουν πς δν χουν πραγματικ δν χουν τ Θεό τους.

,

Σχολιάστε

«ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΡΟΜΟΣ, ΩΡΕ! Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!» (Δ. Νατσιός)

«πάρχει δρόμος ὠρέ! δρόμος το Θεο»

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Ἦταν πρωί, Σάββατο τοῦ Λαζάρου, 10 Ἀπριλίου τοῦ 1826, ὄταν συγκροτήθηκε τὸ νεκροδόξαστο ἐκεῖνο συμβούλιο ἀποφάσεως. Ἦταν ἕνα συμβούλιο θανάτου. Οἱ καπεταναῖοι εἶχαν ἀναλάβει νὰ διερευνήσουν μὲ ἀνιχνευτὲς τὴν ὕπαρξη μυστικοῦ δρόμου-διόδων γιὰ ἀκίνδυνο πέρασμα τῶν Ἐλεύθερων Πολιορκημένων στὴν ἐλευθερία. Κανένας ὅμως δὲν ἔφερε ἐλπιδοφόρα πληροφορία. Οἱ λόγχες καὶ οἱ στενωποὶ φυλάγονταν ἄγρυπνα ἀπὸ τοὺς πολιορκητὲς σὲ βάθος χώρου καὶ τόπου. Γενικὴ ἦταν ἡ κατήφεια καὶ ἡ σιωπηλὴ θλίψη. Την σιωπή τῆς στιγμῆς ἔσπασε ἡβροντώδης καὶ σταθερὴ ἔκρηξη τοῦ τρανοδύναμου ἀρχηγοῦ τῆς Φρουρᾶς, τοῦ Θανάση Ραζη-Κότσικα.
Ὑπάρχει δρόμος ὠρέ!
Ποιός εἶναι, στρατηγέ, καὶ δὲν τὸν λὲς τόση ὥρα; διαμαρτυρήθηκαν ὅλοι οἱ παρισταμενοι.
—Εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ, φωνάζει». (Το κείμενο εἶναι ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ν. Βούλγαρη «Τὸ Μεσολόγγι τῶν Ἰδεῶν, ἑρμηνεία τῆς ἀπόφασης τῆς ἐξόδου»).
.                     Μεσολόγγι εἶναι καὶ σήμερα ἡ πατρίδα. «Κλεισμένο» ἀπὸ ἐχθροὺς προαιώνιους, ἀλλὰ τώρα δὲν ἔχουμε ἀρχηγοὺς «τρανοδύναμους», νὰ ἀποφασίζουν γιὰ τὴν τύχη του, προκρίνοντας τὸν «δρόμο τοῦ Θεοῦ». Αὐτὸς ὁ δρόμος εἶναι σταυρικός, εἶναι Γολγοθάς, εἶναι μαρτυρικός, ἀλλὰ ἔτσι φτάνεις στὴν ἐπανάσταση καὶ τὴν Ἀνάσταση. Εἶναι «ἔξοδος» ἀπὸ τὴν κακοήθεια, τὴν ἀφιλοπατρία, τὸν δολερὴ διχόνοια, τὴν ἀπιστία.
.                     Ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ σημαίνει νὰ ἔχουμε πολιτικούς, ὄχι ἀνάξια λόγου  περιτρίμματα τοῦ κομματισμοῦ, ἀλλὰ ἀναστήματα ποὺ θὰ ζοῦν καὶ θὰ πολιτεύονται σὰν τὸν Καποδίστρια, ποὺ ὅταν τὸν συμβούλευσε ὁ γιατρός του νὰ βελτιώσει τὴν διατροφή του, γιατί ἦταν κάτισχνος ἀπὸ τὴν πολλὴ ἐργασία, ἀπάντησε: «Τότε μονάχα θὰβελτιώσω τὴν διατροφή μου, ὅταν εἶμαι βέβαιος ὅτι δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνα Ἑλληνόπουλο ποὺ νὰ πεινάει..».
.                     Ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ σημαίνει κληρικοὺς ποὺ θὰ «τήκονται», θὰ λιώνουν γιὰ τὸν πλησίον καὶ θὰπαρηγοροῦν τοὺς ταπεινοὺς καὶ καταφρονεμένους, σὰν τὸν ἀληθινὸ κληρικὸ τοῦ Μεσολογγίου.
.                     Ὅταν πῆγε ὁ Ὄθων τὸ 1837 στὸ Μεσολόγγι, γνώρισε καὶ τὸν παπα-Παναγιώτη Μπουγάτσα. Ὁπαριστάμενος καπετάνιος Δ. Μακρής, ὅταν ὁ βασιλιὰς ζήτησε πληροφορίες γιὰ τὸν ἱερέα, τοῦ εἶπε: «Αὐτὸν νὰ τὸν προσκυνοῦμε ὡς ἅγιο, μεγαλειότατε, γιὰ τὶς ὑπηρεσίες του στὴν πατρίδα. Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ ἀποκλεισμοῦ στὸΜεσολόγγι, ἡ μόνη δουλειὰ ποὺ ἔκανε ὁ παπὰς αὐτός, ἅμα ἄρχιζε τὸ ντουφέκι-καὶ αὐτὸ ἦταν καθημερινό, νύχτα καὶμέρα- νὰ τρέχει στὴν ἐκκλησιά. Ἔπαιρνε τὸ δισκοπότηρο στὰ χέρια καὶ μὲ τὸ φανάρι του πήγαινε ἀπὸ ἔπαλξη σὲ ἔπαλξη καὶ μεταλάβαινε τοὺς βαριὰ πληγωμένους καὶ τοὺς παρηγοροῦσε μὲ καλὰ λόγια. Καὶ ἐγκαρδίωνε τοὺς ἄλλους νὰ πολεμοῦν μὲ ὄρεξη καὶ μὲ ψυχή, γιὰ νὰ ἔχουν τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Σοῦ ὁρκίζομαι στὴν πίστη μου βασιλιὰ ὅτι δὲν πέρασε μέρα ἢ νύχτα, ποὺ νὰ μὴν τὸν δῶ γύρω σὲ ὅλες τὶς πολεμίστρες καὶ μέσα στὴν χώρα ἀπὸσπίτι σὲ σπίτι. Καὶ στὴν Ἔξοδο ἦταν μαζί μας καὶ βόλι δὲν τὸν πείραξε. Λοιπόν, δὲν εἶναι ἅγιος ὁ παπὰς αὐτός…». (Ἀπὸ Ἀναγνωστικὸ τοῦ 1952).
.                     Τὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ, πρέπει νὰ βαδίσουν καὶ οἱ δάσκαλοι, ὅλων τῶν βαθμίδων, ἂν θέλουμε προκοπὴκαὶ μέλλον στὴν πατρίδα. Τὸ ὑπουργεῖο, κάποτε Ἐθνικῆς Παιδείας, εἶναι αἰχμάλωτο στὰ χέρια ἀνθρώπων ἐκκλησιομάχων καὶ προσκυνημένων στὰ νεοταξικὰ κελεύσματα. Νὰ μιμηθοῦν τοὺς Φωτιστὲς τοῦ Γένους, τοὺς δασκάλους τῆς Τουρκοκρατίας σὰν τὸν «πατέρα τῆς πατρίδος», ὅπως τὸν ἀποκαλοῦσε ὁ Κολοκοτρώνης, Γεώργιο Γεννάδιο.
.                     Τὸ 1826 τὸν βρίσκουμε στὸ Ναύπλιο, λίγο μετὰ τὴν Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου. Γράφει ὁ Φωτάκος: «Κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμός, ἐγίνετο καθ’ ὅλην τὴν Ἑλλάδα καὶ ἀπὸ τὴν ξηρὰν καὶ ἀπὸ τὴν θάλασσαν…». Η Ἐπανάσταση κινδύνευε. Τὴν 8η Ἰουνίου ὁ Γεννάδιος καλεῖ στὸ Ναύπλιο τὸν λαὸ «εἰς ὑπέρτατον ἀγῶνα ὑπὲρ σωτηρίας τῆς Ἑλλάδος». Ὁ αὐτήκοος καὶ αὐτόπτης Ἀλ. Ραγκαβὴς στὰ Ἀπομνημονεύματά του, μεταφέρει τὴν σκηνὴ καὶ τὰ λόγια τοῦ Δασκάλου τοῦ Γένους. «Ἡ πατρὶς καταστρέφεται, ὁ ἀγὼν ματαιοῦται, ἡ ἐλευθερία ἐκπνέει. Ἀπαιτεῖται βοήθεια σύντονος. Πρέπει οἱ ἀνδρεῖοι οὗτοι, οἵτινες ἔφαγον πυρῖτιν καὶ ἀνέπνευσαν φλόγας καὶ ἤδη ἀργοὶ καὶ λιμώττοντες μᾶς περιστοιχίζουν, νὰ σπεύσωσιν ὅπου νέος κίνδυνος τοὺς καλεῖ. Πρὸς τοῦτο ἀπαιτοῦνται πόροι καὶ πόροι ἐλλείπουσιν. Ἀλλ’ ἂν θέλωμεν νὰ ἔχωμεν πατρίδα, ἂν εἴμεθα ἄξιοι νὰ ζῶμεν ἄνδρες ἐλεύθεροι, πόρους εὑρίσκομεν. Ἂς δώσῃ ἕκαστος ὅ,τι ἔχει καὶ δύναται. Ἰδοὺ ἡ πενιχρὰ προσφορά μου. Ἂς μὲ μιμηθεῖ ὅστις θέλει. Καὶ ἐπικροτοῦντος τοῦ πλήθους ἐκένωσε κατὰ γῆς τὸ ἰσχνὸν διδασκαλικὸν βαλάντιόν του… Ἀλλά ὄχι, ἐπανέλαβε μετ’ ὀλίγον, ἠ συνεισφορά αὕτη εἶναι οὐτιδανή. Ὀβολόν ἄλλον δὲν ἔχω να δώσω, ἀλλ’ ἔχω ἐμαυτὸν καὶ ἰδοὺ τὸν πωλῶ. Τίς θέλει διδάσκαλον ἐπὶ τέσσαρα ἔτη διὰ τὰ παιδιά του; Ἂς καταβάλῃ ἐνταῦθα τὸ τίμημα». Τί μεγαλεῖο! Τέσσερα χρόνια «ἰδιαίτερα» μαθήματα καὶ τὸ ἀντίτιμο γιὰ τὴν πατρίδα. Μπῆκαν στὸ φιλότιμο οἱ φτωχοὶ Ἕλληνες, πρόσφεραν ὅ,τι εἶχαν, ἀκόμη καὶ τοὺς «νυφικοὺς δακτυλίους» οἱ γυναῖκες, καὶ σώθηκε ἡ Ἐπανάσταση, γιατί μὲ τὰ χρήματα καὶ τὰ τιμαλφῆ ἐξοπλίστηκε ὁ στρατὸς τοῦ Καραϊσκάκη.
.                     Τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ νὰ πάρει καὶ ἡ ἑλληνικὴ οἰκογένεια. Νὰ κλείσει τὰ αὐτιὰ καὶ τὰ μάτια της στὶς βρομιὲς τῶν διαφθορέων τῆς σήμερον, νὰ προστατεύσει τὰ παιδιά της ἀπὸ τὶς σειρῆνες κὰ τὰ τέρατα ποὺμαγαρίζουν τὸ Γένος μας, μὲ τὶς προστυχιὲς τοῦ κάθε ἀνισόρροπου ἡδονοθήρα. Νὰ βάλει στὸ κέντρο τοῦἀρχοντικοῦ της ἡ ἑλληνικὴ οἰκογένεια ἀρχόντισσα καὶ νοικοκυρὰ τὴν Παναγία μας καὶ τὸ καντήλι νὰ καίει ἀκοίμητο μπροστὰ στὴν εἰκόνα της. Ἡ Θεομάνα μας μᾶς ἔσωσε, αὐτὴ κρατᾶ στὴ ἀγκαλιά της καὶ τὰ παιδιά μας. Ἔτσι ἔκαναν οἱ Ρωμιοί, ὅταν πλάκωνε τὸν τόπο ἡ ἀνείπωτη σκλαβιὰ τῶν ἀντίχριστων μωχαμετάνων. Στὴν Μῆλο βρέθηκαν κάποιοι Φράγκοι τὰ χρόνια ἐκεῖνα. Συναντοῦν μία μάνα μὲ τρία παιδιά. Ἦταν ἀρχόντισσα, ἀλλὰ τὰ ἔχασε ὅλα στὸν Ἀγώνα. Τὴν ρώτησαν ἂν νοσταλγοῦσε τὶς χωρὶς στενοχώριες ἡμέρες, ποὺ περνοῦσαν τὸν καιρὸ τῆς τουρκικῆς κατοχῆς. Δεν περίμεναν ποτέ, ὄτι τὰ λογια τους θὰ ἔφερναν τέτοιο ἀποτέλεσμα: Ἡ Ἑλληνίδα τῆς Μήλου σηκώθηκε ἀπότομα, ἅρπαξε στὰ χέρια της τὸ φασκιωμένο μωρό, καὶ ρίχνοντάς τους ἕνα βλέμμα γεμάτο μίσος καὶπεριφρόνηση, εἶπε: «Νὰ ποθοῦμε τὴν ἐποχὴ ποὺ ἤμαστε σκλάβοι, στὸ ἔλεος ἑνὸς βάρβαρου, ποὺ μποροῦσε νὰμᾶς ἁρπάξει τοὺς ἄντρες μας, τ’ ἀδέλφια μας, τὰ παιδιά μας, ἐμᾶς τὶς ἴδιες; Ὄχι! Χίλιες φορὲς καλύτερα νὰ ζῶ μὲ ψωμὶ κι ἐλιὲς καὶ νὰ νιώθω πὼς εἶμαι λεύτερη καὶ μάνα ἐλεύθερων παιδιῶν»!!

, , ,

Σχολιάστε

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΑ 200 ΧΡΟΝΙΑ τῆς Ἑλλην. Ἐπαναστάσεως

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΓΛΥΚΥΤΕΡΟ ΠΡΑΜΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ γλυκύτερο πράμα στὸν κόσμο

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                    Γλυκύτερο πράμα δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὴν πατρίδα καὶ τὴ θρησκεία. Ὅταν δι’ αὐτὰ τὸν ἄνθρωπο δὲν τὸν τύπτει ἡ συνείδησή του, ἀλλὰ τὰ δουλεύει ὡς τίμιος καὶ τὰ προσκυνεῖ, εἶναι ὁ πλέον εὐτυχὴς καὶ ὁ πλέον πλούσιος. Αὐτὰ γράφει ὁ Μακρυγιάννης στὰ Ἀπομνημονεύματά του. Διακόσια χρόνια πέρασαν ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης, ποὺ μᾶς ἔδωσε τὴν ἐλευθερία μας. Καὶ σήμερα οἱ πολλοὶ Ἕλληνες ἀγαλλιάζουμε καὶ εὐχαριστοῦμε τὸν Θεὸ ποὺ γεννηθήκαμε καὶ ζοῦμε σὲ αὐτὴ τὴν γλυκιὰ καὶ φωτεινὴ Πατρίδα καὶ ποὺ συνεχίζουμε μία παράδοση 3000 ἐτῶν, ἀπὸ τὰ ὁποῖα τὰ 2000 ὡς Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι.
.                    Ὁ κ. Ἠλίας Οἰκονόμου, ὁμ. Καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, στὴνἐμπεριστατωμένη μελέτη – βιβλίο του «Ὁ Θεὸς καὶ τὸ 1821 – Τὸ θεῖον εἰς τὸν λόγον καὶ τὴν πράξιν τῶν πρωτουργῶν καὶ τοῦ λαοῦ κατὰ τὴν Ἐθνεγερσίαν» ἀποδεικνύει ὅτι τὸ σύνολο τῶν ἀγωνιστῶν καὶ τοῦ λαοῦ εἶχαν βαθιὰ πίστη στὸν Θεό. Καὶ στὸν τόμο, ποὺ ἐξέδωσε ἡ Ἱστορικὴ καὶ Ἐθνολογικὴ Ἑταιρεία τῆς Ἑλλάδος γιὰ τὶς «Σημαῖες τῆς Ἐλευθερίας» ἀποδεικνύεται ὅτι ὅλα τὰ μπαϊράκια, τὰ λάβαρα καὶ τὰ φλάμπουρα τῶν Ἀρματολῶν καὶ τῶν Κλεφτῶν ἐπὶ τουρκοκρατίας καὶ ὅλες οἱ Σημαῖες τῆς Ἐπανάστασης ἔφεραν ἐπάνω τὸν Σταυρό, ἢ Εἰκόνες, συνήθως τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας καὶ στρατιωτικῶν Ἁγίων, κυρίως τοῦ Ἁγίου Γεωργίου.
.                    25 Μαρτίου 1846. Πανηγυρικὴ ἐκδήλωση γιὰ τὴν Ἐθνικὴ Ἐπέτειο στὸ ἀναγνωστήριο τῆς βιβλιοθήκης τῆς Βουλῆς. Παρόντες οἱ Πρόεδροι τῆς Βουλῆς καὶ τῆς Γερουσίας, ἄλλοι ἐπίσημοι καὶ πλῆθος κόσμου. Ὁμιλητὴς ὁ Γεώργιος Τερτσέτης. Μὲ τὴν εὐκαιρία παρουσιάζει τὸ βιβλίο μὲ τὰ Ἀπομνημονεύματα τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, ποὺ ἐκεῖνος τὰ ἔγραψε, ὅπως τοῦ τὰ ὑπαγόρευσε ὁ Γέρος τοῦ Μωριᾶ.  Ἂν καὶ δεκαπέντε μόλις χρόνια εἶχαν περάσει ἀπὸ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Πατρίδας σημειώνει πὼς «ἀδυνάτισε ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ, ἔλειψε ὁ ἔρως τῆς Πατρίδος καὶ μὲ τὴφυγὴ τῶν δύο στοιχείων λείπει καὶ ἡ συνοδεία τους, ἡ καλὴ ὁμόνοια, τὸ φιλότιμο, ἀλήθεια καὶμεγαλεῖο».
.                    Σὲ αὐτὴ τὴν κατάσταση, λέγει ὁ Τερτσέτης, ποὺ νυχτώνει σὲ κοινωνία ἁμαρτωλή, ποὺχάνομε τὴν εἴδηση δικαιοσύνης καὶ ἀρετῆς καὶ ποὺ μελανιάζει ὁ κόσμος τῶν ψυχῶν, θεραπεία θὰ βροῦμε στὰ ἀπομνημονεύματα τοῦ γέρου στρατηγοῦ Κολοκοτρώνη. Οἱ γέροντες θὰ θυμηθοῦν καὶ ἡ νέα γενιὰ θὰ δεῖ ὡς εἰς καθρέφτη τὰ ἱερὰ ἔργα τοῦ Ἀγώνα. Καὶ ἐκεῖ «ἂν καὶ δὲν λείπουν καὶ μαυράδια ἀπὸ τὸν καθρέφτη, κοντὰ στοὺς μαύρους ἴσκιους φεγγοβολεῖ καὶ κάλλος ἀδιήγητο θεοσεβείας καὶ πατριωτισμοῦ».
.                    Ἡ 25η Μαρτίου 2021 βρίσκει τοὺς Ἕλληνες σὲ κατάσταση κρίσεως, οἰκονομικῆς, κοινωνικῆς, ἐθνικῆς, ἠθικῆς, πολιτικῆς, ἐκκλησιαστικῆς. Σὲ κάποια σημεῖα μοιάζει μὲ ἐκείνην τοῦ1846. Ὁ Τερτσέτης μᾶς προτείνει λύση. Εἶναι ναβάπτισή μας στ δεώδη τν γωνιστν τς πανάστασης. Προχωρᾶμε μπροστὰ βλέποντας πάντα πίσω, ἀπὸ τὸν καθρέφτη. Ἔτσι ἐξασφαλίζουμε ἀσφαλῆ πορεία, ὅπως ἔλεγε ἡ ἀείμνηστη Γαλάτεια Γρηγοριάδου-Σουρέλη. Καὶ δὲν κόβουμε τὶς ρίζες μας. Ἂν τὶς κόψουμε θὰ ξεραθοῦμε καὶ θὰ πεταχτοῦμε στὴν ἀνυπαρξία τῆςἹστορίας.-

, , , , ,

Σχολιάστε

ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ ΘΕΟΔΩΡΗΤΟΣ: ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΑΞΙΟΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Βρεσθένης Θεοδώρητος:
Ἀγωνιστὴς ἄξιος Πατρίδας καὶ Ἐκκλησίας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                         Ὁ Ἐπίσκοπος Βρεσθένης Θεοδώρητος (1787 – 1843) ἦταν ὁ κληρικός, ὁὁποῖος ἀνέλαβε στὰ χρόνια της Ἐπανάστασης ὑψηλότατα στρατιωτικὰ καὶ πολιτικὰ καθήκοντα. Παράλληλα ἀνεδείχθη πρότυπο Ἀρχιερέως. Δέχθηκε νὰ ὑποστεῖ βαριὰ ἐκκλησιαστικὴ ποινή, παρὰνὰ παραβεῖ τοὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας. Ὄντως ἀναδείχθηκε ἀγωνιστὴς ἄξιος τῆς Πατρίδος καὶτῆς Ἐκκλησίας.
.                         Γεννήθηκε στὴ Νεμνίστα, σήμερα Μεθύδριο, δημοτικὸ διαμέρισμα τοῦΔήμου Βυτίνας. Τὰ γράμματα τὰ ἔμαθε ἀπὸ δασκάλους κληρικοὺς καὶ ἀπὸ μόνος του. Ἰδιοφυής, ἔμαθε ἄριστα νὰ γράφει, νὰ ὁμιλεῖ καί, ἀργότερα, νὰ κηρύττει. Ἐκ τῶν ὑστέρων ἀπεδείχθη ὅτι ἦταν καὶ ἄριστος θεολόγος. Τὸ 1813 ἐξελέγη Ἐπίσκοπος Βρεσθένης καὶ ἀφιερώθηκε στὴν ἱεραποστολὴκαὶ στὴ διάδοση τῶν γραμμάτων. Λιτὸς στὴ ζωὴ ἔδιδε πρῶτος τὸ βαλάντιό του ὡς παράδειγμα καὶπροτροπὴ νὰ ἐνισχυθεῖ τὸ ἔργο του. (Βλ. σχ. Ἀν. Γούδα «Βίοι παράλληλοι τῶν ἐπὶ τῆςἈναγεννήσεως τῆς Ἑλλάδος διαπρεψάντων ἀνδρῶν», ἐν Ἀθήναις, ἐκ τοῦ Ἐθνικοῦ Τυπογραφείου, 1869, Τόμος Α΄, σελ. 138). Τὸ 1818 κατέστη μέλος τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας. Ἀπὸ τότε ἄρχισε τὴνἐντονότερη  πατριωτική του δράση καὶ τὴ συνεργασία του μὲ τοὺς ἄλλους ἀγωνιστὲς πρὸς προετοιμασία τῆς Ἐθνεγερσίας.
.                         Μὲ τὸ ξέσπασμα τῆς Ἐπανάστασης πληροφορήθηκε τὴν κρισιμότητα τῆς μάχης στὸ Βαλτέτσι (12-13 Μαΐου 1821), ἐγκατέλειψε προσωρινὰ τὴν ποιμαντορική του ράβδο, περιζώθηκε τὴ ρομφαία καὶ κατέβηκε ἀπὸ τὸν Ταΰγετο σὲ βοήθεια τῶν ἀγωνιζομένων Ἑλλήνων. Γράφει ὁ Ἀμβρόσιος Φραντζής: «Περὶ τὸ λυκαυγὲς τῆς πρωΐας τῆς 13ης Μαΐου, οἱ Ἁγιοπετρίται καὶοἱ Τσάκωνες, περίπου 800, τοὺς ὁποίους διηύθυνε ὁ Ἐπίσκοπος Βρεσθένης, ἔσπευσαν εἰς βοήθειαν τῶν ἀγωνιζομένων ἀδελφῶν των». («Ἐπιτομὴ Ἱστορίας Ἀναγεννηθείσης Ἑλλάδος», Τόμ. Β΄ σελ. 23).
.                         Ὁ Αὐστριακὸς διπλωμάτης καὶ ἱστορικὸς Ἄντον Πρόκες φὸν Ὄστεν ἀποδίδει μείζονα σημασία στὴ σύμπραξη τοῦ Βρεσθένης γιὰ τὴν εὐτυχῆ ἔκβαση τῆς μάχης τοῦ Βαλτετσίου, ὅπως καὶ τῶν μαχῶν στὰ Βέρβαινα καὶ στὰ Δολιανά. (Βλ.σχ. «Ἱστορία τῆς Ἐπαναστάσεως τῶνἙλλήνων κατὰ τοῦ Ὀθωμανικοῦ Κράτους ἐν ἔτει 1821 καὶ τῆς ἱδρύσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Βασιλείου/Διπλωματικῶς ἐξεταζομένη». Συγγραφεῖσα μὲν ὑπὸ Ἄντ. Πρόκες – Ὄστεν, μεταφρ. δὲ ἐκ τοῦΓερμανικοῦ πρωτοτύπου ὑπὸ Γ. Ἐμμ. Ἀντωνιάδου. Ἀθήνησι, ἐκ τοῦ Τυπογραφείου τῆς Ἀθηνᾶς, 1868-69, Τόμ. Α΄ σελ. σβ΄).
.                         Μετὰ τὴν ἅλωση τῆς Τριπολιτσᾶς ὁ Θεοδώρητος ἐγκατέλειψε τὰστρατόπεδα καὶ μεταξὺ τῶν πρώτων ἔσπευσε νὰ προωθήσει Σύνταγμα, Νόμους καὶ Κυβέρνηση. Ἔτσι συνέπραξε στὴ σύσταση τῆς Πελοποννησιακῆς Γερουσίας, ἡ ὁποία, στὶς 26 Μαΐου 1821, ἐξέδωσε τὴν πρώτη πράξη, μὲ τὴν ὁποία ἀνακοινώθηκε ἡ ἐκλογὴ τῶν μελῶν της. Σὲ αὐτὴν πρόεδρος ἐξελέγη ὁ Βρεσθένης. Ἐξελέγη ἐπίσης ἀντιπρόσωπος τῆς Σπάρτης στὶς Ἐθνοσυνελεύσεις τῆς Ἐπιδαύρου καὶ τοῦ Ἄστρους.
.                         Τὸ 1822 ὑπέστη μία ἑπτάμηνη σκληρὴ δοκιμασία στὸ Ναύπλιο. Θέτοντας τὸ συμφέρον τῆς Πατρίδας πάνω ἀπὸ τὸν ἑαυτό του ἀποδέχθηκε τὸν κίνδυνο νὰ εἰσέλθει στὸτουρκοκρατούμενο Παλαμήδι, γιὰ νὰ διαπραγματευθεῖ τὴν παράδοσή του. Οἱ Τοῦρκοι τὸν κράτησαν ὅμηρο, τὸν βασάνισαν ἀνελέητα καὶ ἀπειλοῦσαν συνεχῶς τὴ ζωή του. Ἡμιθανὴς ἐξῆλθε τῆς αἰχμαλωσίας, ἀλλὰ βρῆκε τὴ δύναμη νὰ συνεχίσει τὴν προσφορά του. Ὀνομάσθηκε γιὰ δύο περιόδους ἀντιπρόεδρος τῆς Βουλῆς, οὐσιαστικὰ προήδρευε, καὶ ἀπὸ τὴ θέση του προσπάθησε νὰσταματήσει τὴν ἐθνοκτόνα διχόνοια. Φυλακίστηκε πάλι (αὐτὴ τὴ φορὰ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες) στὸΠαλαμήδι. Πικραμένος ἀποσύρθηκε στὸ ἀγαπημένο του Λεωνίδιο τῆς Τσακωνιᾶς (Βλ. σχ. Φ. Κουκουλὲ «Ἱστορία τῆς Βαμβακοῦς, ἐν Ἀθήναις, 1907, σελ. 82-83).
.                         Στὶς 10 Αὐγούστου 1827 ὁ Βρεσθένης κατευθυνόμενος πρὸς τὸ Λεωνίδιο ἀπὸ τοὺς Μύλους ἀπηύθυνε ἐπιστολὴ στὸν Γ. Κουντουριώτη, στὴν Ὕδρα. Μὲ ὑστάτη ἔκκλησή του τὸν παρακάλεσε νὰ σταματήσει ἡ διχόνοια «ἤδη τῆς πατρίδος κινδυνευούσης»… Ὅταν ὁ Καποδίστριας ἀνέλαβε τὴ διακυβέρνηση τῆς Ἑλλάδος, ὁ Θεοδώρητος ἀποσύρθηκε ἀπὸ τὰ κοινὰ καὶ ἀφοσιώθηκε στὰ ποιμαντικά του καθήκοντα.
.                         Ὡς Ἐπίσκοπος ὁ Βρεσθένης Θεοδώρητος διακρίθηκε γιὰ τὴν παρρησία του καὶ διὰ τὴν ἕως διωγμοῦ του τήρηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Ἀντιτάχθηκε στὴν κρατικοποίηση τῶν Μητροπόλεων καὶ τῶν Ἐπισκοπῶν, ποὺ προώθησε ἡ Ἀντιβασιλεία. Ὅταν αὐτὴ χώρισε τὴνἘπικράτεια σὲ δέκα Νομοὺς καὶ ἰσάριθμες Ἐπισκοπές, ἀντέδρασε, διακηρύσσοντας ὅτι δὲν μπορεῖ ὁἘπίσκοπος νὰ καταστεῖ κρατικὸς ὑπάλληλος καὶ νὰ ταυτισθεῖ μὲ τὸν Νομάρχη. Λόγῳ τῆς θαρραλέας στάσης του ἔναντι τῆς ἐξουσίας ἔπεσε στὴ δυσμένειά της. Γιὰ «τιμωρία» τὸν ἀπομάκρυναν ἀπὸ τὴν Ἐπισκοπὴ Βρεσθένης, στὴν ὁποία ὑπηρετοῦσε ἤδη, τὸ 1842, εἴκοσι ὀκτὼ χρόνια, καί, χωρὶς νὰ τὸ θέλει  καὶ νὰ τὸ ζητήσει τὸν «προήγαγαν» στὴν ἐπισκοπὴ Ἀχαΐας…
.                         Πικραμένος παρουσιάστηκε στὴ Σύνοδο καὶ ἐξήγησε τοὺς Κανονικούς, Ἐκκλησιαστικοὺς καὶ προσωπικοὺς λόγους ποὺ δὲν θέλησε τὸν «προβιβασμό». Οἱ Συνοδικοὶ τὸν παρέπεμψαν στὴν Κυβέρνηση, ποὺ ἐξέδωσε τὸ σχετικὸ Βασιλικὸ Διάταγμα… Ὁ Θεοδώρητος ἀπηύθυνε τότε ἐπιστολὴ στὸν Ὄθωνα καὶ τοῦ ἐξήγησε τοὺς λόγους ποὺ ἀρνήθηκε τὴ μετάθεσή του. Ἐν τῷ μεταξὺ ἡ Σύνοδος ἄλλαξε τὸ ὄνομα τῆς Ἐπισκοπῆς Βρεσθένης σὲ Σελλασίας… Ὁ Ὄθωνας προώθησε τὴν ἐπιστολὴ τοῦ Θεοδώρητου στὴ Σύνοδο, γιὰ νὰ ἐπιληφθεῖ. Ἐκείνη ἐπικαλέστηκε τὸ Βασιλικὸ Καταστατικὸ Διάταγμα τοῦ 1833 γιὰ τὴν Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ ἐνημέρωσε τὸν Βασιλέα ὅτι λόγῳ τῆς ἀρνήσεώς του τὸν ἐξεδίωξε ἀπὸ τὴν Ἐπισκοπή του καὶ τὸν κατέστησε «πρώην Σελλασίας». (Κων. Οἰκονόμου «Τὰ σωζόμενα Ἐκκλησιαστικὰ Συγγράμματα», Β΄ Τόμος, Ἀθῆναι, 1862, σελ. 486).
.                         Ἡ κυβέρνηση «ἵνα μὴ ἀποθάνῃ πράγματι ἐκ τῆς πείνης» χορήγησε στὸν Θεοδώρητο σύνταξη 200 δρχ., ἀργότερα τὴν ἔκαμε 300 δρχ… Λόγῳ τῆς ἀνέχειάς του ἔμενε σὲοἴκημα «καλύβης μικρὸν διαφέρον, πενιχρὰ ἔπιπλα καὶ τράπεζα λιτὴ» (Κων. Οἰκονόμου Λόγος Ἐπιτάφιος εἰς τὸν Ἀοίδιμον Σελλασίας Θεοδώρητον, Ἀθήνησι 1843, σελ. 25).
.                         Στὶς 26 Ἀπριλίου 1843, στὰ 53 του χρόνια, ὁ Θεοδώρητος «ἀνεπαύθη ἐν Κυρίῳ, πλήρης γαλήνης τῆς συνειδήσεως, διότι καὶ ὡς Ἱεράρχης καὶ ὡς χριστιανὸς καὶ ὡς Ἕλλην καὶ ὡς ἀγωνιστὴς ἐξετέλεσεν ἐν εὐσεβείᾳ καθ’ ἅπαντα τὸν βίον αὐτοῦ ἅπαντα τὰ πολλαπλὰ ταῦτα καθήκοντα, ἀλλὰ καὶ μεστὸς πικριῶν» γράφει ὁ Ἀν. Γούδας καὶ συνεχίζει: «Ὡς δεῖγμα ἀναντίρρητο τῆς ἀφιλοχρηματίας του ἔχομεν ὅτι ἐπὶ τῆς θανῆς του ἕντεκα μόνον ἑλλ. τάλληρα πεντόδραχμα εὑρέθησαν ἐν τῷ κατακένῳ πάντοτε ὄντι βαλαντίῶ του καὶ 5 σμικρὰ ἀργυρᾶ κοχλιάρια. Ἂς μὴλησμονήσωμεν δέ, ὅτι αὐτοῦ προεδρεύοντος ἐν τῷ Βουλευτικῷ καὶ παντοδυνάμου τότε ὄντος, ἀφίκετο ἐκ Λονδίνου τὸ πρῶτον Ἑλλ. Δάνειον» («Βίοι Παράλληλοι…», Τόμος Α΄, σελ. 165).
.                         Στὴ νεκρώσιμη ἀκολουθία, στὸ Ναὸ τῆς Ἁγίας Εἰρήνης ὁδοῦ Αἰόλου, συμμετέσχε μέγα πλῆθος λαοῦ, ποὺ συνόδευσε στὴ συνέχεια τὴ σορό του ἕως τὴ Μονὴ Πετράκη, ὅπου καὶ ἐτάφη. Πρὸς τιμήν του ἐγράφησαν τρία ἐπιτύμβια. Στὴν ἀρχὴ τοῦ ἑνὸς γράφεται: «Παντολέτωρ ὁ χρόνος, δαμασίμβροτος, ἀλλ’ ἀρετάων τῶν Θεοδωρήτου τὸ κλέος ἀθάνατον». (Ἐξολοθρευτὴς τῶν πάντων ὁ χρόνος, δαμάζει ὅλους τοὺς θνητούς, ἀλλὰ τὸ κλέος τῶν ἀρετῶν τοῦΘεοδωρήτου εἶναι ἀθάνατο). –  

, ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΟΙ «ἔπαιρνε τὸ θυμιατὸ καὶ θυμίαζε τὸ εἰκόνισμά της καὶ μοσχοβολοῦσε ὁ τόπος» (Δ. Νατσιός)

Ο σύγχρονοι εκονομάχοι

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                               Θὰ θυμοῦνται οἱ παλαιότεροι πὼς ὅταν εἰσερχόσουν σὲ ἕνα σχολεῖο ἢ ἔμπαινες σὲ μία αἴθουσα διδασκαλίας, στοὺς τοίχους ἀντίκριζες ἀναρτημένες ζωγραφιὲς ἡρώων τοῦ Εἰκοσιένα ἢ ρητά, κυρίως ἀπὸ ἀρχαίους συγγραφεῖς καὶ τὸ Εὐαγγέλιο. Ὅσοι τὰ προλάβαμε αὐτὰ ἔχουμε ἀνεξίτηλα ἀποτυπωμένες στὴν μνήμη μας τὶς μορφὲς τῶν ἀγωνιστῶν ἢ ἀκόμη θυμόμαστε τὸ «γνῶθι σαὐτὸν» καὶ τὸ «ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους καὶ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἠμῶν Χριστῷ τῷ Θεῶ παραθώμεθα». Ὅλα αὐτὰ βέβαια ἐξοβελίστηκαν, ὅταν ξεκίνησε ὁ ἐξευρωπαϊσμός μας, ὅπως εὐφυῶς βαπτίστηκε ἡ μετάλλαξη τοῦ Ἕλληνα σὲ γραικύλο. Καὶ ἂν προβάλλεις τὴν ἔξοχη παιδαγωγική τους ἀποστολὴ – θὰ ἀναφερθοῦμε παρακάτω- θὰ σέ… σὲ ἀποστομώσουν μὲ τὸ ἑξῆς ὑψιπετὲς ἐπιχείρημα οἱ ἡμιμαθεῖς τενεκέδες: «μὰ σὲ ποιόν αἰώνα ζοῦμε;». Μάλιστα. Δηλαδή, οἱ πατεράδες καὶ οἱ παπποῦδες μας ποὺ ζοῦσαν στὶς ἀρχὲς τοῦ 20ου αἰώνα ἦταν βάρβαροι καὶἀπολίτιστοι καὶ ἐμεῖς ξεχειλίζουμε ἀπὸ πολιτισμὸ καὶ εὐγένεια. Οἱ γιαγιάδες μας ποὺ τηροῦσαν τὶς νηστεῖες, ποὺ ἔκαμαν μετάνοιες στὴν Παναγία, μπροστὰ στὸ ἀκοίμητο καντήλι της, ἦταν μὲς στὰ σκοτάδια. (Συνήθιζε μία γιαγιὰ ποὺ ἔπινε καφὲ μὲ τὶς φιλενάδες της, νὰ λέει: πάω νὰ ἑτοιμάσω καὶ τὸν «καφέ τῆς Παναγίας μας». Καὶ ἔπαιρνε τὸ θυμιατὸ καὶ θυμίαζε τὸ εἰκόνισμά της καὶ μοσχοβολοῦσε ὁ τόπος).
.                               Παιδεία τῆς ἀρετῆς ἦταν καὶ ἡ παιδεία τῆς ἀρχαίας πόλης, κατόρθωμα ποὺ συνεχίστηκε γιὰαἰῶνες σὲ τοῦτα ἐδῶ τὰ χώματα, ὥς ποὺ κατέπεσαν πάνω της τὰ ξεσκλίδια τῆς ψευτοπροοδευτικότητας, «γιὰνὰ κάνει τοὺς Ἕλληνες ἴσους στὴ συμφορά, νὰ τοὺς ἰσοπεδώσει στὴν δυστυχία». (Ἰω Γιαννόπουλου, «Πολιτεία καὶ ἦθος», Ἀθήνα 1983, σέλ.221).
.                               Καὶ γιὰ νὰ φτάσουμε ἀπὸ τὴν παιδεία τῆς ἀρετῆς στὴν παιδεία της… ἁρπαχτῆς, πλὴν τῶν ἄλλων παραγόντων – ἔκπτωση τοῦ διδασκαλικοῦ ἀξιώματος, διασυρμὸς τοῦ σχολικοῦ βιβλίου -ἔπρεπε νὰ ἀποσυρθοῦν ἀπὸ τὶς σχολικὲς αἴθουσες καὶ οἱ εἰκόνες τῶν ἀνθρώπων ποὺ πραγμάτωσαν τὴν ἀρετή: οἱ ἥρωες καὶ οἱ σοφοί. Μία ἰδιότυπη εἰκονομαχία ποὺ κυριαρχεῖ στὴν παιδεία.
.                               Γιορτάζουμε τὴν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, τὴν ἀναστήλωση τῶν ἱερῶν εἰκόνων. Εἶναι γνωστὸ πὼς τὰ τελευταῖα χρόνια τὰ γνωστά, σκοτεινὰ κέντρα τῶν χριστομάχων, χρησιμοποιώντας τὸ ἐπιχείρημα τοῦ λεγόμενου οὐδετερόθρησκου σχολείου, βάλθηκαν νὰ ἀποκαθηλώσουν ἀπὸ τὶς σχολικὲς τάξεις, μετὰ τοὺς ἥρωες, καὶ τὶς εἰκόνες. Στὰ σχολικὰ βιβλία Γλώσσας, οἱ σύγχρονοι Εἰκονομάχοι, σχεδόν πέτυχαν τὸν ἐξοβελισμὸ τῆς ὀρθόδοξης ἁγιογραφίας. Μετὰ βίας σ’ ὅλα τὰ βιβλία Γλώσσας τοῦ Δημοτικοῦ θὰ συναντήσεις 5-6 εἰκόνες. (Ἀκόμη καὶ στὶς ἑορταστικὲς ἑνότητες- Χριστούγεννα, Πάσχα -παρελαύνουν οἱ φραγκοζωγραφιές, κάρτες, αὐγὰ καὶχιονάνθρωποι, ἐνῶ δὲν θὰ βρεῖς, γιὰ παράδειγμα, εἰκόνα τῆς Γέννησης τοῦ Χριστοῦ στὸ κεφάλαιο γιὰ τὰ Χριστούγεννα τῆς Ε´ Δημοτικοῦ).
.                               Κατ’ αὐτοὺς τὸ λιτό, «ἀνεξίκακον καὶ ἀθεάτριστον» τῆς βυζαντινῆς ἁγιογραφίας, δὲν συνάδει μὲ τὴν παιδικὴ ἡλικία. Εἶναι ὅμως ἔτσι τὰ πράγματα; Χρησιμοποιώντας τὴν ἐξαίρετη ἔκδοση τῆς Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου Καρέας, «τί ξέρεις ἐσὺ γιὰ τὶς εἰκόνες» σημειώνουμε, ἐν περιλήψει,  τὰ ἑξῆς:
.                               Ἂν βάλουμε τὸ παιδὶ νὰ ζωγραφίσει π.χ. ἕνα δέντρο, ἐκεῖνο θὰ ἀκολουθήσει φυσικότατα τὴβυζαντινὴ ζωγραφική. Θὰ ζωγραφίσει τὸ δέντρο μὲ κάθε τοῦ φύλλο χωριστά, εὐδιάκριτα, τὸν κάθε καρπὸὁλόκληρο, συγκεκριμένο. Διότι τὸ παιδὶ ἔχει ἔμφυτη τὴν αἴσθηση τῆς ἑνότητας, ἐνῶ ἡ δυτικὴ τέχνη, ποὺ ἔχει ὡς κύριο χαρακτηριστικό της τὴν ἀποσπασματικότητα, τοῦ δημιουργεῖ διλήμματα. Τὸ παιδὶ δηλαδὴ δὲν μπορεῖνὰ δημιουργήσει κάτι μισό, π.χ. ἕνα σπίτι ἢ ἕνα βουνὸ μισὸ καὶ τὸ ἄλλο μισὸ νὰ χάνεται μέσα στὴ σκιά. Στὸ παιδικὸ σχέδιο, ὅπως καὶ τὸ βυζαντινό, ὅλα φαίνονται, ὅλα παρατίθενται. Ὅλα τὰ φύλλα εἶναι πάνω στὰ δέντρα, τίποτε δὲν εἶναι πεσμένο κάτω.
.                               Ἐπίσης τὸ παιδὶ δὲν δεσμεύεται ἀπὸ τοὺς νόμους τῆς ὀπτικῆς καὶ τῆς προοπτικῆς. Ἂν τοῦπεῖς νὰ ζωγραφίσει τὴν οἰκογένειά του, θὰ ζωγραφίσει μεγαλύτερο τὸν πατέρα, λίγο μικρότερη τὴ μητέρα καὶτὰ παιδιὰ ἀκόμη μικρότερα. Θὰ ζωγραφίσει δηλαδὴ ἀξιολογικά, ὅπως κάνει καὶ ἡ βυζαντινὴ τέχνη. Ἔχουμε δεῖεἰκόνες, στὶς ὁποῖες τὸ πρόσωπο ποὺ κυριαρχεῖ, ζωγραφίζεται μεγαλύτερο. (Ἡ Θεοτόκος στὴν εἰκόνα τῆς Γέννησης τοῦ Χριστοῦ, ὁ Παῦλος καὶ ὁ Πέτρος στὴν εἰκόνα τῆς Πεντηκοστῆς). Ζωγραφίζονται μεγαλύτεροι ἀξιολογικά, σύμφωνα μὲ τὴν πνευματικὴ προοπτική.
.                               Ἕνα ἄλλο σημεῖο ταυτίσεως παιδικοῦ σχεδίου καὶ βυζαντινοῦ, εἶναι ἡ «θέα τῶν ἀθεάτων». Ἡ βυζαντινὴ εἰκόνα ἱστορεῖ, ὄχι μόνο τὰ θεατά, ἀλλὰ καὶ τὰ ἀθέατα ἀκόμη, πράγμα ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ τὸ κάνει ἡ δυτικὴ φαινομενοκρατικὴ τέχνη. Π.χ. στὴν εἰκόνα τῆς ἰάσεως τοῦ Παραλυτικοῦ του Εὐαγγελίου, εἰκονίζονται ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι ὅσα διαδραματίζονται μέσα στὸ σπίτι, τοῦ ὁποίου οἱ ἄνθρωποι ποὺ μετέφεραν τὸν Παραλυτικὸ διέρρηξαν τὴ στέγη. Ἐπειδὴ δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ παρουσιαστοῦν καταλεπτῶς τὰ γεγονότα, ἂν ζωγραφίζονταν μέσα στὸ σπίτι καὶ θὰ παρέμεναν ἀθέατα, ἡ βυζαντινὴ τέχνη βρίσκει αὐτὴ τὴ λύση, τὰπαρουσιάζει σὰν νὰ διαδραματίζονται ἔξω. Ἢ σὰν νὰ γίνονται διάφανοι οἱ τοῖχοι καὶ νὰ ἀποκαλύπτονται ὅλα.
.                               Τὸ ἴδιο κάνει καὶ τὸ παιδὶ στὴ ζωγραφική του. Ἡ θέα τῶν ἀθεάτων εἶναι πολὺ φυσικὴ γιὰ τὸπαιδί, γιατί μέσα τοῦ ἔχει μία ὁλοκληρωμένη θεώρηση τοῦ κόσμου, ποὺ δὲν δεσμεύεται ἀπὸ τοὺς νόμους τῆς προοπτικῆς. Ἔτσι, ἂν τὸ βάλεις νὰ ζωγραφίσει τὸ σπίτι του, τὸ ζωγραφίζει σὰν διάφανο. Οἱ ἄνθρωποι, τὰἔπιπλα, τὰ λουλούδια, εἶναι θεατά. Οἱ τοῖχοι δὲν ἐμποδίζουν τὴ θέα καὶ τῆς πιὸ μικρῆς λεπτομέρειας. Ἢ ἂν τοῦπεῖς νὰ ζωγραφίσει τὴ θάλασσα, θὰ τὴ ζωγραφίσει ἔτσι ὥστε τὰ ψάρια ὅλα εἶναι ὁρατά, ὅπως τὸ κάνει καὶ ἡβυζαντινὴ τέχνη στὴν εἰκόνα τῆς Βάπτισης.
.                               Εἶναι φανερὸ λοιπὸν ὅτι ἡ τέχνη αὐτὴ εἶναι πολὺ οἰκεία στὸ παιδί, δὲν τοῦ δημιουργεῖδιλήμματα, δὲν τὸ κοντράρει καὶ τὸ ὡριμάζει μὲ τὰ μυστικὰ μηνύματα ποὺ τοῦ ἐμπνέει ἡ αἰσθητική της: Ὅτι δηλαδή ὅλη ἡ κτίση εἶναι δῶρο τοῦ Δημιουργοῦ. Ὅλα εἶναι καμωμένα «καλὰ λίαν». Ὅλα εἶναι συμφιλιωμένα μεταξύ τους, καὶ τὸ ὅλο καὶ τὸ ἐπὶ μέρους, ἡ ἠρεμία, ἡ εἰρήνη καὶ ἡ ἁρμονία ξεχύνονται ἀπὸ τὴ συνύπαρξή τους. Καὶ ἔτσι τὸ δοξολογικὸ βίωμα κτίζεται μυστικὰ καὶ ὑπαρξιακὰ στὴν παιδικὴ ψυχή.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

 

Σχολιάστε

«Ο ΙΑΤΡΟΣ καὶ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΜΑΣ ΤΑΠΕΙΝΩΝΟΥΝ καὶ δείχνουν ὅτι καθιστοῦμε διαχειριστήν τῆς ὑπάρξεώς μας τόν Θεόν»

Ἀπόσπασμα
ἀπὸ τὸ βιβλίο «Προσμονὴ Θεοῦ»
τοῦ (†) Ἀρχιμ. Αἰμιλιανοῦ
Ἡγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Σίμωνος Πέτρας Ἁγ. Ὄρους
ἐκδ. «Ἴνδικτος», Ἀθῆναι 2018, σελ. 98-99
ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία»

.                       Ὅταν λοιπόν κάποιος δέν θέλη νά πάρη φάρμακα, ἤ δέν θέλη νά πάη σέ ἰατρό, οἱαδήποτε καί ἄν εἶναι ἡ ἀσθένειά του, δείχνει πώς διέπεται ἀπό ἀτομοκεντρικό σύστημα ζωῆς, ἤ δείχνει πώς εἶναι ἔνοχος, καί ἑπομένως κρύβεται. Ὅπως, ὅταν ζητᾶς κάποιον καί αὐτός δέν παρουσιάζεται, τόν ξαναζητᾶς καί δέν παρουσιάζεται, λές, κάτι ἔκανε αὐτός, κάτι συμβαίνει, ἔτσι ἀκριβῶς καί ὅποιος ἀπεχθάνεται τόν ἰατρό ἤ τά φάρμακα, εἶναι βαριά ἄρρωστος σωματικῶς, πρό πάντων ψυχικῶς. Εἶναι ἄφρων ἀνήρ, διότι λέγει «ἀνήρ φρόνιμος οὐ προσοχθιεῖ αὐτοῖς». Εἶναι ἄφρων ἀνήρ, ἄφρων γυνή, εἶναι ὁ ἀδιόρθωτος, ὁ ἀμετανόητος, εἶναι αὐτός πού δέν τόν νοιάζει ὁ Θεός, παρά μόνον τόν νοιάζει νά κατευθύνη τό σαρακοφαγωμένο κορμάκι του καί τήν σαρακοφαγωμένη ψυχή του ὅπως αὐτός νομίζει, μή τυχόν καί μπορέση νά βγῆ σέ κάποια ἀκροθαλασσιά. Ἀλλά τό φάρμακο καί ὁ ἰατρός δείχνουν ὅτι καθιστοῦμε διαχειριστήν τῆς ὑπάρξεώς μας τόν Θεόν, ὅτι δέν εἴμαστε ἐμεῖς οἱ κυβερνῆτες τοῦ ἑαυτοῦ μας.
.                         Ἐπί πλέον, ὁ ἰατρός καί τά φάρμακα μᾶς ταπεινώνουν, διότι πραγματικά εἶναι ταπείνωσις νά πᾶμε στόν ἰατρό ἤ νά πάρωμε φάρμακο. Ὅλοι μας θέλομε νά ἔχωμε τήν ὑγεία μας, νά εἴμαστε καλά, νά εἴμαστε βολεμένες ὑπάρξεις. Τό βόλεμα δέν εἶναι στοιχεῖο ὑγείας, ἀλλά στοιχεῖο θανατηφόρου ἀσθενείας. Βολεύομαι μέ λεφτά, βολεύομαι μέ ἄνετη καρέκλα, βολεύομαι μέ κρεββάτι καλό, μαλακό, μαλθακό, βολεύομαι μέ ἕνα σπίτι ἀεράτο. Ὅλα αὐτά εἶναι στοιχεῖα ὅτι δέν ζῶ γνήσια καί ζωντανά. Ἀκόμη, τά φάρμακα καί ὁ ἰατρός μαρτυροῦν τήν ὑπακοή μου, ὅτι ὑποτάσσομαι στόν ἄλλον. Ὅ,τι μοῦ πῆ ὁ ἄλλος. Ξέρετε τί μεγάλο πρᾶγμα εἶναι ἡ ἀρρώστια, ὅταν μᾶς ὁδηγῆ στήν ὑπακοή; Μᾶς ἀνοίγει τά μάτια.
.                        Μήν ἐμπιστεύεσθε ποτέ τόν ἑαυτό σας σέ κάποιον ἄνθρωπο πού δέν ἔχει ἀρρωστήσει ἤ πού δέν εἶναι ἄρρωστος, διότι αὐτός δέν ἔχει ἀκόμη ταπεινωθῆ. Σέ ἄνθρωπο ἀταπείνωτον μήν ἐμπιστεύεσθε οὔτε μία τρίχα πού ἔπεσε ἀπό τήν κεφαλή σας, πολλῷ μᾶλλον μήν ἐμπιστεύεσθε τόν ἑαυτό σας. Πάντοτε νά ἔχετε ἕνα ἐρωτηματικό γιά τόν ἄνθρωπο πού ἔχει ἀκμαία τήν ὑγεία του. Ἀντιθέτως ἡ ἀρρώστια, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπό τήν μακροθυμία τοῦ Θεοῦ καί μᾶς ταπεινώνει, δηλώνει ὅτι μέσα μας δουλεύει ὁ Θεός. Καί πράγματι, ἡ ἀρρώστια εἶναι δούλεμα ἀπό τόν Θεόν. Ὅπως πιάνεις καί δουλεύεις τό ζυμάρι, ὅπως πιάνεις τήν πέτρα καί τήν δουλεύεις καί βγάζεις ἕναν Χριστόν, ὅπως πιάνεις τό ξύλο καί τό δουλεύεις καί βγάζεις μία ὡραιότατη Παναγία, ἔτσι ἀκριβῶς μᾶς πιάνει ὁ Χριστός μέ τήν ἀρρώστια καί μέ τόν ἰατρό καί μέ τά φάρμακα καί μέ τήν ὑπομονή –πρό πάντων μέ τήν ὀδύνη πού ἔχομε- καί δουλεύει τήν ψυχή μας.
.                   Ἡ ἀσθένεια λοιπόν εἶναι μέν ἀπόρροια τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ ἐγωισμοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλά τήν χρησιμοποιεῖ ὁ Θεός, ὁ «ἀπό κακῶν ἐξάγων ἀγαθόν», γιά νά βγάλη ἀρετή καί αἰωνιότητα.

, ,

Σχολιάστε

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Σεβασμιώτατοι,

σεβαστοὶ πατέρες,

τὸν τελευταῖο καιρὸ ζοῦμε πράξεις βίας τῶν νέων μας στοὺς δρόμους, στὶς πλατεῖες, στὰ Πανεπιστήμια. Ἕως τώρα δὲν ὑπάρχει κάποια σοβαρὴ ἔρευνα ποὺ νὰ μᾶς ἐξηγεῖ πῶς τόσο μίσος κατὰ τῆς κοινωνίας καὶ τῶν ἀξιῶν τοῦ Πολιτισμοῦ μας ἐκδηλώνεται ἀπὸ νέους 15-18 ἐτῶν. Πότε πρόλαβαν καὶ μπόλιασαν τοὺς ἑαυτούς τους μὲ αὐτὴ τὴν ἄρνηση γιὰ τὴ ζωή, πρὶν κἂν τὴν γνωρίσουν; Σὲ αὐτὴ τὴν κατάσταση ἀσφαλῶς εὐθυνόμαστε οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ λαϊκοὶ ποὺ ἔχουμε οἰκογένειες, ἀλλὰ περισσότερη εὐθύνη ἔχουν οἱ ἄνθρωποι τῆς κρατικῆς ἐξουσίας, ποὺ ποτὲ δὲν ἔσκυψαν στὸπρόβλημα, ποτὲ δὲν θέλησαν σωστὰ νὰ τὸ πολεμήσουν. Γιατί λύση δὲν εἶναι ἡ βία κόντρα στὴ βία. Ὅπως διαπιστώνετε καθημερινά, οἱ πολιτικοί μας οὐδόλως ἀσχολοῦνται μὲ τὸ βασικὸ ζήτημα τῆς Παιδείας καὶ τῆς διὰ τοῦ παραδείγματός τους συνέχισης τῆς Παράδοσης ποὺ κουβαλᾶμε καὶ μὲ τὴν ὁποία οἱ πρόγονοί μας  μᾶς ἐλευθέρωσαν.
.                Στὰ ζητήματα τῶν τελευταίων ἡμερῶν ὑπῆρξαν δύο ποὺ ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου διὰ τῆς στάσης του προκάλεσε τὸν πιστὸ λαό. Τὸ πρῶτο ἦταν ἡ ψῆφος τοῦκ. Κυμπουρόπουλου στὸ Εὐρωκοινοβούλιο  κατὰ τῶν ἀμβλώσεων. Ἡ Κυβέρνηση, ἡ Ἀντιπολίτευση καὶ τὰ “προοδευτικὰ” ΜΜΕ τὸν κατακεραύνωσαν. Δὲν εἶδα κάπου μία δήλωση τοῦ Μητρ. Ἰλίου ὑποστηρίξεως τῆς θαρραλέας στάσης τοῦ Εὐρωβουλευτοῦ. Τὸ δεύτερο ἦταν ὅτι ὁ Μητρ. Ἰλίου πῆρε τὰ εὔσημα τῆς Κυβέρνησης, τῆς Ἀντιπολίτευσης καὶ τῶν “προοδευτικῶν” ΜΜΕ, γιατί κατακεραύνωσε ἱερέα, ὁ ὁποῖος τέλεσε τὸ Μυστήριο τῆς Βαπτίσεως, δηλαδὴ ἔκανε τὸ βασικό του χρέος, νὰεἰσαγάγει στὴν Ἐκκλησία ἕνα νέο μέλος. Ἡ δικαιολογία ὅτι ἡ ΚΥΑ ἀναφέρει μόνο τὴν τέλεση γάμου καὶ ὄχι βάπτισης εἶναι ἐξοργιστική. Πέραν αὐτοῦ, ἡ ἐκ μέρους τοῦ Μητρ. Ἰλίου προσπάθεια κάλυψης τῆς  Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου καὶ τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν μήπως καὶ γίνουν στόχος τῶν “προοδευτικῶν” κύκλων, λέγοντας ὅτι ἡ ἀπόφαση γιὰ τὴν βάπτιση δὲν ἐλήφθη σὲ κεντρικὸ ἐπίπεδο ἀλλὰ ἦταν τοῦ συγκεκριμένου ἱερέα, τὸν ὁποῖο, ἐπαναλαμβάνω, Ἀρχιερέας σεβόμενος τὸ ὑπούργημά του θὰ ἔπρεπε νὰ καλύψει, εἶναι ἀπαράδεκτη. Ἔτσι πορεύεται, διὰ τοῦ ἐκπροσώπου της, ἡ ποιμαίνουσα Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος τὸ 2021…

Τὴν εὐχή σας

Γιῶργος Ν. Παπαθανασόπουλος

Σχολιάστε