Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ"

ΜΙΞΟΒΑΡΒΑΡΟ ΕΓΚΛΗΜΑ γιὰ καρακάξες καὶ ἄλλα …‘ο’δικὰ πτηνά!

Ἔγκλημα κατά τῆς γλώσσας:
Οἱ νόμοι γράφονται σέ ἄθλια ἑλληνικά
ἐφημ. ΕΣΤΙΑ, 06.11.19

Ὁ ἱερεύς πού «κατενεμήθη» καί οἱ «ἐκδοθέντες» πράξεις

.                Καταρρέουμε συνεχῶς καί καθημερινῶς. Σέ ὅλα τά ἐπίπεδα. Ἕνας κακός ἄνεμος σαρώνει τήν ἑλληνικότητα παντοῦ. Μένουμε λιγότεροι λόγῳ τοῦ δημογραφικοῦ. Γινόμαστε ἄλλοι λόγῳ τοῦ ξενόφερτου πολυπολιτισμοῦ. Ἀλλοιωνόμαστε λόγῳ τοῦ μεταναστευτικοῦ. Χάνουμε τήν ταυτότητά μας, ἐπειδή κάποιο δικαστήριο δικαιωμάτων θεωρεῖ πώς δέν πρέπει τά παιδιά μας νά διδάσκονται Θρησκευτικά. Ἀγαπᾶμε ἤθη ξένα πρός τόν Ἕλληνα, ὅπως τό… «Χαλοουΐν». Ὅλα μπορεῖς νά τά πολεμήσεις ἐκτός ἀπό ἕνα! Τήν πρωτοφανῆ ἄγνοια μέ τήν ὁποία νομοπαρασκευαστικές ἐπιτροπές, ὑπουργοί καί βουλευτές συντάσσουν τούς νόμους πού ψηφίζει τό ἐθνικό μας κοινοβούλιο. Τά ἑλληνικά τῶν νόμων εἶναι ἐπιεικῶς ἀπαράδεκτα. Οἱ συντάκτες τους θά ἔπρεπε νά συλληφθοῦν καί ἐπί ποινῇ ἀπωλείας τῆς ἰδιότητός τους νά γυρίσουν πίσω στά θρανία.
.                Τό καμπανάκι μᾶς κτύπησε ἡ συνδρομήτρια τῆς «Ἑστίας» καί ἐπί κεφαλῆς τοῦ Γραφείου Ἐργατικῆς Νομοθεσίας Χρυσούλα Πετίνη-Πηνιώτη, δικηγόρος στό ἐπάγγελμα, μέ μία σύντομη ἐπιστολή της. Βρήκαμε τόσο εὔστοχες τίς ἐπισημάνσεις της, ὥστε τῆς ζητήσαμε νά κάνει μία γενικώτερη ἔρευνα σέ πρόσφατους νόμους, προκειμένου νά ἐντοπίσει κραυγαλέα μαργαριτάρια. Τά εὑρήματά της ἐντυπωσιακά. Συμφωνοῦμε μέ τήν πρότασή της ὅτι ἡ ὀρθή χρῆσις τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας κατά τήν σύνταξη τῶν νόμων πρέπει νά συμπεριληφθεῖ στούς κανόνες καλῆς νομοθετήσεως. Ἀκολουθεῖ ἡ ἐπιστολή της:

.                «Στόν Νόμο 4621/2019 (ΦΕΚ/128/Α΄/31.7.2019) περιλαμβάνεται Κεφάλαιο Γ΄ γιά τήν νομοπαρασκευαστική διαδικασία καί τήν “καλή νομοθέτηση”. Στό ἄρθρο 58 ἀπαριθμοῦνται οἱ κανόνες – “ἀρχές” καλῆς νομοθέτησης, οἱ ὁποῖες, ὅπως ἀναφέρεται, ἔχουν ἐφαρμογή κατά τήν κατάρτιση σχεδίων κ.λπ. νόμων, κατά τήν ἀξιολόγηση τῶν νόμων καί κατά τήν κωδικοποίηση τῶν ρυθμίσεων.
.                Α. Στίς ἀρχές τῆς “καλῆς νομοθέτησης” δέν ἀναφέρεται (ἐνῶ ἀνήκει …) καί ἡ ὀρθή χρήση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης. Μορφή κακῆς χρήσεως τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης εἶναι οἱ μεικτές ἐκφράσεις, δηλαδή ὁ συνδυασμός ἀρχαιοπρεπῶν ἐκφράσεων μέ τύπους τῆς δημοτικῆς. Ἔτσι, στόν νόμο αὐτόν καθώς καί σέ ἄλλους νέους νόμους ἀπαντῶνται οἱ ἑξῆς, τουλάχιστον ἀκαλαίσθητες, ἐκφράσεις:

  • “βάσει… σύμβασης”

  • “κατόπιν αἴτησης”

  • “λόγω τήρησης”

  • “δυνάμει σύμβασης”

  • “λόγω τέλεσης”

  • “κατόπιν δημοσίευσης”

  • “ἐν ὄψει συμπλήρωσης” κ.ἄ.

Ἐπίσης:

  • “ἐπί… ἀπόλυσης”

  • “περί… ἀσφάλισης”

  • “ἐπί τῆς… διάρθρωσης”

  • “πέρα τῆς… προϋπόθεσης”

  • “ἑκάστης… σύμβασης”

  • “κατόπιν… ἄσκησης”

  • “ἐκτός … εἴσπραξης”

  • “ἀνά ἔτος… ἀσφάλισης”

  • “τυγχάνουν… μείωσης”

  • “ἀκολούθως τῆς ἀπόφασης προέγκρισης”

  • “ἐπί τῆς ὕπαρξης”

  • “μή εἰσέτι… ἔνταξης”!,

ὅπου δοτικοφανῆ ἐπιρρήματα ἤ ἐμπρόθετοι προσδιορισμοί, δηλαδή καθαρῶς ἀρχαῖες ἐκφράσεις σέ πτώση δοτική, ἀκολουθοῦνται ἀπό τριτόκλιτο ὄνομα τοῦ ὁποίου ἡ γενική ἔχει κατάληξη -ης, τύπος καθαρά δημοτικῆς, ἐνῶ κατά τήν γραμματική τῆς ἀρχαίας γλώσσης ἡ κατάληξη εἶναι -εως.
.                Ὅπως ἀναφέρεται καί στήν Νεοελληνική Γραμματική (καταγομένη ἀπό τήν “Μικρή Νεοελληνική Γραμματική” τοῦ Μανόλη Τριανταφυλλίδη), τά τριτόκλιτα σέ -ις λήγουν ἤ σέ -εως ἤ σέ -ης καί οὐδείς ὑποχρεώνει οὐδένα νά χρησιμοποιῆ μόνον τήν γενική σέ -ης. Ἔτσι, γιά τήν ὀρθή ἔκφραση ἐπιβάλλεται νά χρησιμοποιῆται ἡ κατάληξη -εως ὅταν πρόκειται γιά ἀρχαιοπρεπῆ ἔκφραση.
.                Στίς ἀναφερθεῖσες ἀνωτέρω ἐκφράσεις, ἄν μέν ὑπάρχη ἐπιθυμία χρησιμοποιήσεως τοῦ -ης (γενική), ἀπαιτεῖται ἡ ἔκφραση τῆς ἐννοίας μέ κατάλληλη προσαρμογή της στήν δημοτική, ἐάν ὅμως ὑπάρχη ἐπιθυμία ἀρχαιοπρεποῦς ἐκφράσεως, ἐπιβάλλεται ἡ χρήση τοῦ τριτοκλίτου μέ τήν κατάληξη -εως.
.                Ἔτσι, θά ἀναγραφῆ, ἀντί “βάσει σύμβασης”, “μέ βάση σύμβαση” καί ἀντί “ἐν ὄψει… συμπλήρωσης”, “γιά τήν συμπλήρωση” ἤ “μέ σκοπό τήν συμπλήρωση” κ.ο.κ.
.            Ὁ ἐκ τῶν μεταγλωττισάντων τούς Κώδικες Νόμων Ἀριστόβουλος Μάνεσης, σέ ἄρθρο του στό Νομικό Βῆμα Ὀκτωβρίου 1998 ἐπισημαίνει ὅτι ἡ Δημοτική καθιερώνεται “ἄνευ ἰδιωματισμῶν καί ἀκροτήτων”. Χαρακτηρίζει ὡς “ἄκομψες διατυπώσεις” τήν χρήση δημοτικῶν τύπων δίπλα σέ λόγιους τύπους (π.χ. “δυνάμει σύμβασης”) καί τονίζει ὅτι “ἡ γλῶσσα τῆς νομικῆς ἐπιστήμης δέν μπορεῖ νά εἶναι ὅμοια μέ τήν δημοτική τῆς καθημερινῆς “κουβέντας” ἤ ἀκόμη καί τῆς “λογοτεχνίας” καί ὅτι “στά νομικά κείμενα ἡ διατύπωση πρέπει νά εἶναι καί ἐπιμελημένη, τόσο ὡς πρός τό λεξιλόγιο ὅσο καί ὡς πρός τήν χρήση τῶν κατά τό δυνατόν δοκιμωτέρων καί αἰσθητικά ἀρτιωτέρων γραμματικῶν τύπων καί τοῦ ἀντιστοίχου ὕφους”.
Ὁ ἴδιος τονίζει τά ἑξῆς:
.                Ἰδίως σέ ὑπερδισύλλαβες λέξεις, ἡ χρήση τοῦ λόγιου τύπου (κατάληξη -εως) εἶναι μορφολογικά προτιμώτερη: π.χ. αἴτηση ἀκυρώσεως, δήλωση βουλήσεως, δικαίωμα ἀκροάσεως, σύμβαση προσχωρήσεως, ἀνάκληση δηλώσεως, αἴτηση ἐξαιρέσεως, Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως, ἀλλά καί “μέτρα τάξεως”, “σχέδιο πόλεως”, “πρώτης τάξεως”, “πάσης φύσεως ὑλικά” κ.ἄ. Ἔτσι ἀποφεύγονται ἄκομψες διατυπώσεις, ὅταν ἰδίως χρησιμοποιοῦνται δημοτικοί τύποι δίπλα σέ λόγιους τύπους π.χ. “δυνάμει σύμβασης”, “ἐναντίον διάταξης…”.
.                Μιξοβάρβαρα ὑποδείγματα ὕφους (πρός ἀποφυγή) συνιστοῦν οἱ φράσεις “ἐνόψει τῆς νομοθετικῆς πρόβλεψης καί ρύθμισης τῆς αἴτησης ἀνάκλησης ἤ μεταρρύθμισης τῆς ἀπόφασης”, “δεκτῆς γενομένης τῆς αἴτησης ἀνάκλησης…(ὅπου ὑπάρχει σειρά λέξεων πτώσεως γενικῆς σέ -ης)”.
.                Καί ἰδού ἕνα νέο τέτοιο “ὑπόδειγμα” ἀπό τό Φύλλο 3812/Β/15.10.2019 τῆς Ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως:
“Ἀριθμ. Ἀποφ. 679/2019 Λήψη ἀπόφασης ἐπί γνωστοποίησης συγκέντρωσης…!”.

Β. Ἄς ἐπισημάνουμε καί μερικά ἀκόμη… “μαργαριτάρια” σέ νομοθετήματα ἤ (κατά τήν δημοσίευσή τους) στήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως:

.                Στήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως (ΦΕΚ Β΄ 368/17) εἴδαμε θέμα μέ τίτλο “Ἔγκριση κατ’ ἀποκοπῆς (!) χορηγήματος…”. Ἡ φράση “κατ’ ἀποκοπήν”, ἀποτελούμενη ἀπό τήν πρόθεση “κατά” καί τήν λέξη “ἀποκοπή” στήν αἰτιατική, χρησιμοποιεῖται ὡς ἐπίρρημα, δηλαδή ἄκλιτη λέξη, ἡ ὁποία δέν ἐπηρεάζεται ἀπό τήν σύνταξη (ἀριθμό, πτώση κ.λπ.) τῶν λοιπῶν ὅρων τῆς προτάσεως. Ἔτσι, δέν μεταβάλλεται στίς ἐκφράσεις κατ’ ἀποκοπήν “χορήγημα”, κατ’ ἀποκοπήν “χορηγήματος”, κατ’ ἀποκοπήν “χορηγήματα”, κατ’ ἀποκοπήν “χορηγημάτων” κ.ο.κ.
.                Ἐπίσης, σέ ΦΕΚ τοῦ ἔτους 2016 (1667 Β΄) δημοσιεύεται ἀπόφαση τοῦ Ὑπ. Ἐσωτερικῶν μέ θέμα “Κατανομή ἑνός ἱερέα Εἰδικῶν Καθηκόντων στό Σῶμα τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας”. Ἡ φράση θά ἦταν σωστή μόνον ἄν ἐπρόκειτο περί κατανομῆς περισσοτέρων στό ἐν λόγῳ Σῶμα. Διότι: Τό ρῆμα “κατανέμω” σημαίνει “διαιρῶ”, “διαμοιράζω”. Ἡ διαίρεση ἤ τό μοίρασμα προϋποθέτουν ὡς ἐκ τῆς ἐννοίας τους περισσότερα τοῦ ἑνός πρόσωπα ἤ πράγματα. Ἐκτός ἄν… ὁ ἱερεύς κοπῆ σέ περισσότερα κομμάτια!
.                Στό ἄρθρο ἑνδέκατο τοῦ Ν. 4517/18 (ΦΕΚ 22/Α΄/8.2.2018) ἀναφέρονται τά ἑξῆς: Ἡ ἰσχύς τοῦ παρόντος ἰσχύει (!) ἀπό τήν δημοσίευσή του στήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως», ἀντί τοῦ ὀρθοῦ “ἡ ἰσχύς ἀρχίζει ἀπό…”.
.                Σέ ἔγγραφο τοῦ Ὑπ. Ἐργασίας (Φ.40021/11259/2018 – βλ. ΔΕΝ 2018 σελ. 326), πού ἀφορᾶ παροχές ἀσθενείας, ἀναφέρονται τά ἑξῆς:
.                “Γιά τήν ἀνανέωση τῆς ἀσφαλιστικῆς ἱκανότητας ἔχει συνταχθεῖ… διάταξη νόμου, μέ τήν ὁποία προβλέπεται ὅτι … 2) στούς ἐργαζομένους τῶν ἐπιχειρήσεων… καί τῶν Ναυπηγείων Ἐλευσῖνας, στούς ἀναβάτες ἱπποδρομιῶν, στούς μαθητευόμενους ἀναβάτες, τούς προπονητές δρομώνων ἵππων καί τῶν προσώπων πού ὑπάγονται στήν ἀσφάλιση τοῦ ΕΦΚΑ ὡς μισθωτοί-μέλη Διοικητικῶν Συμβουλίων ΑΕ… εἶναι δυνατή ἡ χορήγηση παροχῶν ἀσθενείας…”.

Ἡ ὀρθή ἔκφραση εἶναι “καί τά πρόσωπα…”. Διότι:

.                Ἡ ἔκφραση “καί τῶν προσώπων” (γενική) συνδέεται (τό “καί” συνδέει ὁμοίους ὅρους) μέ τήν προηγουμένη φράση “δρομώνων ἵππων”, ἡ ὁποία ἐξαρτᾶται ἀπό τήν λέξη “προπονητές”, μέ ἀποτέλεσμα νά πρόκειται γιά προπονητές ὄχι μόνον τῶν ἵππων ἀλλά καί… “τῶν προσώπων πού ὑπάγονται στόν ΕΦΚΑ”!
.                Στόν Ν. 4255/14 (ΦΕΚ 2/Α΄/7.1.2014) στό ἄρθρο 3 ἀναφέρεται: “… τό πλῆθος καί τό ὕψος … τῶν ἐκδοθέντων (!) Πράξεων ἐπιβολῆς Εἰσφορῶν ἤ Πράξεων Βεβαίωσης Ὀφειλῆς”.
“Ἐκδοθεισῶν” εἶναι τό ὀρθό, ἀφοῦ πρόκειται περί θηλυκῶν ὀνομάτων.
.                Στήν Ἀποφ. ΕΑΠ 2003486/13 (ΦΕΚ 3091/Β΄/5.12.13), παρ. 3, ἀναγράφεται: “… τό πάσης φύσεως προσωπικό πού λαμβάνει μέ καθ’ οἱονδήποτε τρόπο…”.
Ἤ «μέ οἱονδήποτε τρόπο» ἤ “καθ’ οἱονδήποτε τρόπο”, ὄχι καί τά δύο!
.                Στήν Ἀποφ. 44664/2013 (ΦΕΚ 3417/Β΄/31.12.2013) ἀναφέρεται: “Ἐγκρίνουμε τήν ὑπερωριακή ἀπασχόληση… ὑπαλλήλων πού ὑπηρετοῦν καί συνδράμουν…”.
Δέν ὑπάρχει ρῆμα “δράμω” οὔτε σύνθετο “συνδράμω” (στόν Ἐνεστῶτα). Πρόκειται γιά τό ρῆμα “τρέχω” καί σύνθετο “συντρέχω”, τό ὁποῖο στόν β΄ ἀόριστο ἔχει τόν τύπο “ἔδραμον” (καί “συνέδραμον”) καί στήν ὑποτακτική του (καθώς καί στόν μέλλοντα στιγμιαῖο) “συνδράμω”.
.                Στά διάφορα νομοθετήματα (Ν. 4387/16 κ.ἄ.) ἡ μετοχή “γενόμενος, γενομένη, γενόμενο”, πού εἶναι ἀορίστου χρόνου (β΄ ἀόριστος τοῦ ρήματος “γίγνομαι”), χρησιμοποιεῖται λανθασμένα γιά τό μέλλον. Εἶναι ἀπολύτως λανθασμένη ἡ ἔκφραση “ἀρχῆς γενομένης… π.χ. τήν 1.1.2020 ἤ τό ἔτος 2020”. Ἀντί τῆς ἀορίστου χρόνου μετοχῆς μπορεῖ νά χρησιμοποιῆται ἡ μετοχή ἐνεστῶτος “γινόμενος…” (στήν δημοτική γλῶσσα), ἀφοῦ ἡ πλέον ὀρθή μορφή τῆς ἀντιστοίχου μετοχῆς τοῦ μέλλοντος “γενησόμενος-γενησομένη-γενησόμενον” ἀποτελεῖ βαρεῖα καθαρεύουσα.
.                Ἄς μᾶς ἐπιτραπῆ νά ἐπισημάνουμε τήν ἔκφραση-πρόταση ἔχει νά κάνη μέ, ἡ ὁποία ἔχει σχεδόν ἐπικρατήσει τόσο στόν προφορικό ὅσο καί στόν γραπτό λόγο (καί σέ ἐπιστημονικά ἄρθρα). Πρόκειται γιά ἔκφραση “ξενόφερτη”, προσιδιάζουσα σέ γλῶσσες πτωχές, πού ἔχουν ἀνάγκη περιφράσεως γιά νά ἐκφράσουν κάποιο νόημα. Δέν ταιριάζει ὅμως στήν Ἑλληνική Γλῶσσα πού ἔχει ἀπεριόριστο πλοῦτο λέξεων. Ἀντί τῆς ἀνωτέρω προτάσεως καλό εἶναι νά χρησιμοποιῆται ἡ ἑλληνική ἔκφραση-πρόταση “ἀφορᾶ εἰς” ἤ “ἀφορᾶ σέ”, “σχετίζεται μέ” ἤ “ἔχει σχέση μέ”.
.                Νομίζουμε ὅτι καί ἡ ὀρθή χρήση τῆς γλώσσης μας θά συντελέση στήν προσπάθεια τῆς Κυβερνήσεως νά διορθώση τά κακῶς κείμενα στήν Πατρίδα μας.»

 

Σχολιάστε

Ο ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ καὶ ἡ ΛΥΔΙΑ ΚΟΝΙΟΡΔΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Ντοστογιέφσκι καὶ ἡ Λυδία Κονιόρδου

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.       Στὶς παραστάσεις τῆς τρέχουσας θεατρικῆς σαιζόν ἀνακοινώθηκε ὅτι θὰ παιχθοῦν ἀπόσπασματα ἀπὸ τὰ ἀριστουργήματα τοῦ Ντοστογιέφσκι «Ἀδελφοὶ Καραμάζοφ» καὶ «Δαιμονισμένοι». Τὰ ὅσα εἶπε ἡ Λυδία Κονιόρδου, ποὺ θὰ παρουσιάσει τὸν Μεγάλο Ἱεροεξεταστή, στὸ Γ΄ Πρόγραμμα τῆς ΕΡΑ καὶ οἱ δηλώσεις τοῦ σκηνοθέτου τῆς παράστασης δείχνουν τὸ πόσο δύσκολο εἶναι νὰ προσεγγισθεῖ τὸ ἔργο τοῦ Ντοστογιέφσκι ἀπὸ ἀνθρώπους μὲ δυτικότροπη σκέψη.
.        Ὁ ποιητής Γιώργος Σαραντάρης στὸ φιλοσοφικό του δοκίμιο «Ἡ παρουσία του ανθρώπου» τονίζει πὼς ὁ Ντοστογιέφσκι στὶς σελίδες τῶν «Δαιμονισμένων» καὶ τῶν «Ἀδελφῶν Καραμάζοφ» δὲν ἐγκαταλείπει ποτὲ τὸν χριστιανικὸ ἄξονα καὶ προσθέτει: Ὁ Ντοστογιέφσκι δὲν μπορεῖ νὰ μελετηθεῖ ἀπὸ μία ἄποψη καθαρὰ αἰσθητική. Κινδυνεύει τότε νὰ παρερμηνευθεῖ, ὅπως κανένας ἄλλος μυθιστοριογράφος». Ὅσοι ἄθεοι ἀσχολοῦνται μὲ τὸν Ντοστογιέφσκι τὸν ἀντιμετωπίζουν ὅπως τὸν Ἴψεν, τὸν Σαίξπηρ ἢ τὸν Γκαῖτε. Κάνουν λάθος καὶ ὁδηγοῦνται σὲ λάθος ἑρμηνεῖες τοῦ ἔργου του.
.       Στὸ βιβλίο του «Τὸ πνεῦμα τοῦ Ντοστογιέφσκι» ὁ Ρῶσος φιλόσοφος Νικολάϊ Μπερντιάγιεφ σημειώνει ὅτι ὁ «Θρύλος τοῦ Μεγάλου Ἱεροεξεταστοῦ εἶναι ἡ ἀποκορύφωση τῆς δημιουργίας τοῦ Ντοστογιέφσκι, τὸ στεφάνωμα τῆς διαλεκτικῆς τῶν ἰδεῶν του», ποὺ συγκεφαλαιοῦται στὸ ὅτι ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων σοσιαλιστῶν νὰ δημιουργήσουν μία καλύτερη τάξη τοῦ κόσμου, ἀπὸ αὐτὴν ποὺ δημιούργησε ὁ Θεός, ὁδηγεῖ στὴν ἀναγκαιότητα τῆς καταστροφῆς τῆς ἐλευθερίας τοῦ πνεύματος ποὺ δίδαξε καὶ ἐφάρμοσε ὁ Θεάνθρωπος Χριστός. Αὐτὴ ἡ ἐπιχείρηση ἔχει ἐνταθεῖ στὶς ἡμέρες μας καὶ τὰ ἀποτελέσματά της προβάλλονται στὸν Μεγάλο Ἱεροεξεταστὴ καὶ στοὺς Δαιμονισμένους.
.       Γιὰ τὴν σύνδεση τῶν ἀθεϊστικῶν, σοσιαλιστικῶν τάσεων μὲ τὴν παποσύνη ὁ Ντοστογιέφσκι στὸν Ἱεροεξεταστὴ τονίζει ὅτι ἡ ἴδια ἀρχὴ στηρίζει τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία καὶ τὸν ἄθεο σοσιαλισμό: ἡ ἄρνηση τῆς πίστεως στὴν ἐλευθερία τοῦ πνεύματος, στὸν Θεὸ καὶ στὸν ἄνθρωπο, στὸν Θεάνθρωπο καὶ στὴν ἀνθρωπότητα. Ἐπίσης στὸ «Ἡμερολόγιο ἑνὸς συγγραφέως» ὁ Ντοστογιέφσκι γράφει πὼς «ὁ ἄθεος σοσιαλισμὸς στὴ Γαλλία δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἡ πιὸ πιστὴ καὶ συνεπὴς συνέχιση τῆς καθολικῆς ἰδέας». Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀντίληψη τοῦ ἄθεου σοσιαλισμοῦ προέκυψαν τὰ στρατόπεδα συγκέντρωσης καὶ τὰ γκουλάγκ.
.        Ὁ Ἀλμπὲρ Καμύ, ἰδιοφυὴς ἀγνωστικιστὴς συγγραφέας, ἀγάπησε τὸν Ντοστογιέφσκι καὶ ἐκτίμησε τὸ ἔργο του, ἀλλὰ δὲν μπόρεσε νὰ προσπελάσει στὸ πνεῦμα του. Σὲ συνέντευξή του τὸ 1958, λίγο πρὶν σκοτωθεῖ σὲ αὐτοκινητιστικὸ δυστύχημα, εἶπε: «Γιὰ καιρὸ πιστευόταν ὅτι ὁ Μὰρξ ἦταν ὁ προφήτης τοῦ 20οῦ αἰώνα… Τώρα ξέρουμε ὅτι ὁ ἀληθινὸς προφήτης εἶναι ὁ Ντοστογιέφσκι. Προφήτεψε τὸ βασίλειο τῶν Μεγάλων Ἱεροεξεταστῶν καὶ τὸν θρίαμβο τῆς ἰσχύος ἐπὶ τῆς δικαιοσύνης».
.       Στὸν Καμὺ κάνει ἐντύπωση ἡ ἄποψη τοῦ Ντοστογιέφσκι πὼς ἡ ἀπεριόριστη ἐλευθερία ὁδηγεῖ στὸν ἀπεριόριστο δεσποτισμό. Ὅμως ὅταν ἐρωτᾶται γιὰ τοὺς «Δαιμονισμένους» ἀπαντᾶ: «Πρώτιστα εἶναι ἕνα ἀριστούργημα καὶ δευτερευόντως μία μαρτυρία ἐναντίον τῆς ἐπανάστασης τῶν μηδενιστῶν καὶ μόνον ἐναντίον αὐτῆς». Τίποτε δὲν ἀναφέρει γιὰ τὴν ἐλευθερία ποὺ ὁ Θεάνθρωπος φέρνει στὸν ἄνθρωπο, στὴν ὁποία πιστεύει καὶ τὴν ὁποία διακηρύσσει ὁ Ντοστογιέφσκι.-

,

Σχολιάστε

Ο ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Γιὰ νὰ ζήσουν οἱ ἄθεοι ἐλεύθεροι, δὲν πρέπει νὰ ἔχουν συνείδηση, γιὰ νὰ μὴν ἐνοχλοῦνται ἀπὸ τύψεις. Τὸ ἐπιτυγχάνουν, ὅταν ὡς ἀνθρωπόθεοι σκοτώνουν μέσα τους τὸν Θεάνθρωπο».

Ὁ προοδευτισμὸς στὶς ἡμέρες μας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ὁ προοδευτισμὸς ὡς σύνθημα κυκλοφορεῖ πολὺ καὶ στὶς ἡμέρες μας. Προοδευτικὲς πολιτικὲς δυνάμεις λέγονται, προοδευτικοὶ διανοούμενοι προβάλλονται, πολλὰ κοινωνικὰ κινήματα φέρουν τὸν ὑπότιτλο προοδευτικά. Ὁ τίτλος τοῦ προοδευτικοῦ αὐτοαπονέμεται. Εἶναι ἕνας αὐθαίρετος προσδιορισμός.
.           Στὸν 20ὸ αἰώνα τὸν χρησιμοποίησαν μεταξὺ τῶν πρώτων οἱ Γάλλοι σουρεαλιστές. Ὁ Ἀντρὲ Μπρετὸν στὸ σχετικὸ μανιφέστο του, τὸ 1930, ἔγραψε ὅτι προοδευτικὸς εἶναι ὅποιος «καταστρέφει μὲ κάθε μέσο τὶς ἰδέες τῆς οἰκογένειας, τῆς πατρίδας, τῆς θρησκείας…» καὶ ξαναφτιάχνει μία κοινωνία ἀπὸ τὴν ἀρχή. Μετὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τὸν ὅρο τοῦ προοδευτικοῦ ἀπένειμαν στοὺς ἑαυτούς τους οἱ ὀπαδοὶ τοῦ σταλινικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ. Τοὺς δημοκράτες ἰδεολογικοὺς ἀντιπάλους τους ἀποκαλοῦσαν «φασίστες», «ἀμερικανόδουλους» καὶ ἄλλα σχετικὰ κοσμητικὰ ἐπίθετα.
.           Μετὰ τὴν κατάρρευση τῶν κομμουνιστικῶν καθεστώτων οἱ νεομαρξιστές, κυρίως οἱ Γάλλοι, ξαναγύρισαν στὶς ἀντιλήψεις τοῦ Μπρετόν. Δόγμα τους ἡ ἀποδόμηση τῶν παραδοσιακῶν ἀξιῶν τῆς κοινωνίας. Αὐτοπροσδιορίζονται ὡς προοδευτικοί, ἐπειδὴ εἶναι ὑπὲρ τῆς ἀπόλυτης ἐλευθερίας, ὅπως ἰσχυρίζονται, στὰ θέματα τῶν ἀνθρωπίνων σχέσεων, στὰ θέματα τῆς ἀναπαραγωγῆς καὶ στὰ θέματα τῆς οἰκογένειας. Κέντρο τῆς δογματικῆς τους ἐλευθερίας εἶναι ἡ ἄρνηση τοῦ Θεοῦ καὶ κάθε μεταφυσικῆς σκέψης. Ὁ Ντοστογιέφσκι στοὺς «Δαιμονισμένους» περιέγραψε τὴν κατάστασή τους. Γι ν ζήσουν ο θεοι λεύθεροι, δν πρέπει ν χουν συνείδηση, γι ν μν νοχλονται π τύψεις. Τ πιτυγχάνουν, ταν ς νθρωπόθεοι σκοτώνουν μέσα τους τν Θεάνθρωπο. Μὲ τὸν θάνατο τοῦ Θεοῦ στὸν ἄθεο συμβαίνει αὐτὸ ποὺ ἀποκαλύπτει ὁ Σταυρόγκιν στὸν Τύχωνα: δν νιώθει πι τί εναι κακό, χει χάσει τν ασθηση τς διαφορς καλο κα κακο.
.           Ὁ Φῶτος Πολίτης (1890-1934), μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες πνευματικὲς μορφὲς τοῦ νεοελληνικοῦ θεάτρου, ποὺ σπούδασε καὶ ἔζησε γιὰ χρόνια στὴ Γερμανία, ἔγραψε στὸ βιβλίο του «Καραγκιόζης ὁ μέγας», ποὺ κυκλοφορήθηκε στὰ 1924: «Τὸ μεγαλύτερο κακὸ τὸ κάνουν οἱ “προοδευτικοί” μας ἄνδρες. Τὰ ξιπασμένα τους μυαλὰ θαρροῦνε πὼς ἡ λευτεριὰ καὶ ἡ προκοπὴ βρίσκουνται πάρα πολὺ εὔκολα, φτάνει νὰ τσακίσουμε κάθε μας βάθρο καὶ νὰ μαγαρίσουμε ὅλα τὰ ἱερά. Γιὰ νά ᾽σαι πλέρια “ἐξελιγμένος” ἄνθρωπος πρέπει… νὰ βρίσκης τοὺς οἰκογενειακοὺς δεσμοὺς τυραννικούς, ν’ ἀρνιέσαι τὸ Θεὸ καὶ νὰ καταφρονᾶς κάθε παράδοση, νὰ δέχεσαι πὼς ἡ ὕλη κυβερνᾶ τὸ νοῦ καὶ νάχης τὴν ἰδέα πὼς ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση ἤτανε κίνημα ἀστικό. Μὲ τέτοια καὶ παρόμοια καραγκιοζιλίκια παίρνει χρῶμα ἐδῶ καὶ “συγχρονίζεται” κ ἡ πρόοδο. Ὅσο λιγώτερη ἀντοχὴ μπορεῖς νὰ δείξης στὴ ζωή σου, ὅσο πιὸ ἄδειος καὶ πιὸ κούφιος γίνεσαι κι ἀνίκανος νὰ νοιώσης τὴν ἀξία τῆς ἠθικῆς κλερονομιᾶς, ποὺ πρόγονοί σου ἀφήσανε, τόσο πιὸ “προοδεμένος” ἄνθρωπος λογιάζεσαι. Κι ὅμως ἡ πρόοδο δὲν εἶναι καὶ δὲν ἤτανε ποτὲ ἔννοια γελοία».
.           Ἡ ἁπτὴ πρόοδος εἶναι στὴν τεχνολογία. Αὐτὴν τὴν ἀποδέχονται ὅλοι. Τὸ ζήτημα εἶναι τὸ πῶς χρησιμοποιεῖται αὐτὴ ἡ ἐκρηκτικὴ τεχνολογικὴ ἀνάπτυξη. Ἀποτελεῖ γεγονὸς ἀναμφισβήτητο ὅτι ἡ ἠθικὴ καὶ κοινωνικὴ πρόοδος δὲν ἀκολουθεῖ τὴν τεχνολογικὴ καὶ ἡ ἀνησυχία τῶν δημοκρατῶν πολιτῶν σήμερα εἶναι ἔντονη ἀπὸ τὶς καινοτόμες ἰδέες ποὺ προωθεῖ ἡ τάση παγκοσμιοποίησης καὶ ἀποδόμησης τῶν ἀξιῶν τῆς κοινωνίας.-

Σχολιάστε

ΕΥΘΥΝΗ καὶ ΟΧΙ ΚΟΜΠΟΡΡΗΜΟΣΥΝΗ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἑλληνικὴ κουλτούρα ἐκτιμᾶται ἀπὸ ὅλο τὸν κόσμο πλὴν κάποιων Ἑλλήνων».

Εὐθύνη καὶ ὄχι κομπορρημοσύνη

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἡ διαφύλαξη καὶ ἡ προβολὴ τῆς διαχρονικῆς κουλτούρας μας εἶναι πράξη εὐθύνης καὶ ὄχι ἐκδήλωση κομπορρημοσύνης καὶ σωβινισμοῦ, ὅπως ἰσχυρίζονται ὁρισμένοι διεθνιστὲς καὶ νεομαρξιστές. Μία σύντομη ματιὰ στὰ γεγονότα αὐτοῦ τοῦ καλοκαιριοῦ δείχνει αὐτὴ τὴν παγκόσμια ἀποδοχὴ τῆς ἑλληνικῆς κουλτούρας.
.           Στὶς 26 καὶ 27 Ἰουλίου ὁ θίασος τῆς Comedie Française, σὲ σκηνοθεσία τοῦ Ἴβο βὰν Χόβε ἔπαιξε στὴν Ἐπίδαυρο τὴ σύνθεση τῶν τραγωδιῶν τοῦ Εὐριπίδη «Ἠλέκτρα» καὶ «Ὀρέστης». Ἡ παράσταση ἔκανε πρεμιέρα στὴ Γαλλία τὸν περασμένο Μάιο.
.           Στὰ πλαίσια τοῦ φεστιβὰλ τῆς Ἀβινιὸν στὰ μέσα Ἰουλίου παίχθηκαν οἱ «Φοίνισσες» τοῦ Εὐριπίδη. Τὴν τραγωδία μετέφερε στὴ σύγχρονη ἐποχὴ ὁ βρετανὸς συγγραφέας Μάρτιν Κρὶμπ καὶ σκηνοθέτησε ὁ Ντανιὲλ Ζανετώ. Στὴν Ἀβινιὸν ἐπίσης γνώρισε θερμότατη ὑποδοχὴ ἀπὸ τὸ κοινὸ ἡ θεατρικὴ μεταφορὰ τῆς Ὁμηρικῆς Ὀδύσσειας ἀπὸ τὴν Κριστιὰν Ζαταχύ. Στὸ ἴδιο φεστιβὰλ ἀνέβηκε ἀπὸ μαθητὲς τῆς Ἐθνικῆς Σχολῆς Θεάτρου τοῦ Στρασβούργου ἡ τριλογία τῆς Ὀρέστειας, σὲ σκηνοθεσία τοῦ Ζὰν – Πιὲρ Βενσάν.
.           Στὸ θέατρο Public τῆς Νέας Ὑόρκης ἀπὸ τὶς 17 Ἰουλίου παίζεται, μὲ σκηνοθεσία Λουὶς Ἀλφάρο, ἡ «Μήδεια» τοῦ Εὐριπίδη, μεταφερμένη στὴ σύγχρονη προσφυγικὴ κρίση. Συγκεκριμένα Μήδεια εἶναι μία μεξικανὴ μετανάστρια καὶ ἡ νέα της χώρα εἶναι οἱ ΗΠΑ τοῦ Τράμπ…
.           Στὴ βελγικὴ Γάνδη παίζεται ἡ τραγωδία τοῦ Αἰσχύλου «Ὀρέστης», μεταφερμένη στὸ σύγχρονο Ἰράκ. Τίτλος τοῦ ἔργου «Ὁ Ὀρέστης στὴ Μοσούλη». Παίχθηκε στὸ Ἰρὰκ καὶ στὴ Γαλλία μὲ ἰρακινοὺς καὶ γάλλους ἠθοποιοὺς καὶ σὲ σκηνοθεσία τοῦ Milo Rau.
.           Στὴ γαλλικὴ Λυὼν ὁ Georges Lavandant ἀνέβασε μὲ σκηνοθεσία δική του τὴν Ὀρέστεια τοῦ Αἰσχύλου στὴν κλασσικὴ μορφή της.
.           Οἱ ἀμερικανίδες καθηγήτριες τοῦ πανεπιστημίου τοῦ Γέϊλ Τόνι Ντόρφμαν καὶ Ἔλεν Μὰκ Λάφλιν ἀναδεικνύουν μέσα ἀπὸ τὸ ἔργο τους τὴ σημασία τῶν ἀρχαίων τραγικῶν στὶς ἡμέρες μας. Οἱ ὡς ἄνω καθηγήτριες σημείωσαν ὅτι τὰ κείμενα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας «μελετῶνται σὲ ὅλα τὰ πανεπιστήμια τοῦ κόσμου, ὡστόσο ἡ ἔρευνα στὴν Ἑλλάδα ὑπολείπεται».
.           Στὴ Γαλλία ὁ ἐκδοτικὸς οἶκος Gallimard ἐξέδωσε τὸ βιβλίο τοῦ καθηγητοῦ Michael Lucken «Le Japon Grec. Culture et possession” ( Ἡ Ἑλληνικὴ Ἰαπωνία. Κουλτούρα καὶ κατοχή)». Ὁ Γάλλος καθηγητὴς ὑποστηρίζει ὅτι «Ἡ ἑλληνορωμαϊκὴ ἀρχαιότητα ἀποτελεῖ μέρος τῶν θεμελίων τῆς κουλτούρας τῆς σύγχρονης Ἰαπωνίας».
.           Ὁ ὁμ. καθηγητὴς γλωσσολογίας τοῦ αὐστραλιανοῦ πανεπιστημίου Charles Sturt Γιῶργος Καναράκης ἐξέδωσε σὲ τόμο καὶ στὰ ἑλληνικὰ (ἐκδ. Παπαζήση) τὴν μελέτη του «Ἡ διαχρονικὴ συμβολὴ τῆς Ἑλληνικῆς σὲ ἄλλες γλῶσσες». Στὸν τόμο συγκέντρωσε τὴν παρουσία τῆς Ἑλληνικῆς σὲ συνολικὰ 30 γλῶσσες. Μεταξὺ αὐτῶν ἡ κοπτική, ἡ σουαχίλι, ἡ νεότερη ἑβραϊκή, ἡ ἰαπωνικὴ καὶ ἡ κορεατική.
.           λληνικ κουλτούρα κτιμται π λο τν κόσμο πλν κάποιων λλήνων. Αὐτοὶ ἀπὸ μικρόνοια ἐθελοτυφλοῦν καὶ δὲν θέλουν νὰ ὑπάρχει ἡ Ἑλλάδα, ἀφοῦ, ὅπως εἶπε ὁ μέγας ἀρχιμουσικὸς Ρικάρντο Μούτι, «ἡ Ἑλλάδα χωρὶς τὴν ταυτότητά της δὲν εἶναι πιὰ Ἑλλάδα» (ΤΟ ΒΗΜΑ, 28/10/2018, σελ. Α23).-

Σχολιάστε

ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ ΛΕΙΠΕΙ Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ κυβέρνηση καὶ ὁ πολιτισμὸς

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ὁ πολιτισμὸς λείπει ἀπὸ τὸ προεκλογικὸ πρόγραμμα τῆς Νέας Δημοκρατίας. Σὲ αὐτὸ δίνεται ἔμφαση στὶς ἐπενδύσεις, στὴ μείωση τῶν φόρων, στὴ δημόσια ὑγεία, στὴν ἀσφάλεια, στὴν φύλαξη τῶν συνόρων, στὴν ἐκπαίδευση, στὸ περιβάλλον, στὸ ἀποτελεσματικὸ κράτος, στὴν ἀναγέννηση τῆς γεωργίας καὶ τῆς κτηνοτροφίας, στὶς ὑποδομὲς καὶ ἐπισημαίνεται ὅτι μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο «ἡ Ἑλλάδα θὰ ἀποκτήσει φωνὴ καὶ ἀξιοπιστία στὴν Εὐρώπη καὶ τὸν κόσμο». Πρόκειται περὶ λάθους ἐκτιμήσεως. Καὶ ἂν πετύχει ἡ κυβέρνηση στοὺς παραγωγικοὺς στόχους της, ἡ χώρα μας θὰ ὑπολείπεται σημαντικὰ τῶν προηγμένων τεχνολογικὰ καὶ ἐπιστημονικὰ χωρῶν τῆς ΕΕ.
.             Στὴν προσέγγισή της πρὸς τὶς βιοτικὲς συνθῆκες τῶν ἄλλων ἀνεπτυγμένων χωρῶν οὐσιαστικὰ θὰ βοηθηθεῖ ἀπὸ τὴν καλλιέργεια τῆς Παιδείας καὶ τοῦ Πολιτισμοῦ μας. Ἐδῶ ἔχουμε τὸ πλεονέκτημα ποὺ μᾶς παρέδωσαν οἱ πρόγονοί μας καὶ καλλιέργησαν ἐκλεκτοὶ σύγχρονοί μας. Μόνο μὲ τὰ πνευματικὰ ἐφόδιά μας μποροῦμε νὰ πρωτεύσουμε στὴν Εὐρώπη. Μόνον σὲ αὐτὰ ὑπερτεροῦμε καὶ δὲν τὰ ἀξιοποιοῦμε.
.             Ἡ πολιτισμικὴ φτώχεια μας ὀφείλεται στὴν «προοδευτικὴ» ἰντελιγκέντσια, ποὺ διακατέχεται ἀπὸ πτωχοπροδρομισμὸ καὶ ἕνα πάθος κακῆς ἀπομίμησης τῆς ξένης κουλτούρας. Δὲν βιώνουμε καὶ ὑποτιμᾶμε τὸν Πολιτισμὸ καὶ τὴν Ταυτότητά μας, ποὺ ὅλος ὁ ἄλλος κόσμος θαυμάζει! Σωστὰ ὅμως εἶπε ὁ ἀρχιμουσικὸς Ρικάρντο Μούτι, πὼς «ἡ Ἑλλάδα χωρὶς τὴν ταυτότητά της δὲν εἶναι πιὰ Ἑλλάδα».
.             Στὰ παλιὰ τὰ χρόνια ἀφομοιώναμε καὶ ἀναπτύσσαμε τὴ γνώση καὶ τὴν πείρα τῶν ξένων. Τώρα ἀκολουθοῦμε τὴν ἀδιέξοδη κουλτούρα τῶν ἰθυνόντων τῆς ΕΕ. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ κ. Γιοῦνκερ στὸ στρατηγικὸ σχέδιο τῆς Κομισιὸν γιὰ τὴν περίοδο 2019 –2024 μίλησε γιὰ «δίκαιη, προστατευτική, ἀνταγωνιστική, βιώσιμη Εὐρώπη, ποὺ νὰ ἀσκεῖ στρατηγικὴ ἐπιρροὴ στὸν κόσμο». Τὰ ἴδια εἶπε καὶ ἡ νέα Πρόεδρος Οὔρσουλα φὸν ντὲρ Λάϊεν. Ἀπὸ αὐτά, ποὺ εἶπαν, ἀποδεικνύεται ὅτι ἡ Παιδεία καὶ ὁ Πολιτισμὸς εἶναι τὸ μεῖζον πρόβλημα τῆς Εὐρώπης καὶ ὄχι ἡ ἀνάπτυξη.
.             Οἱ Βρυξέλλες δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι μία Εὐρώπη χωρὶς τὰ πολιτισμικά της θεμέλια εἶναι ὀντότητα μὲ πήλινα πόδια. Δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι στὴ δημοκρατία δημαγωγία κα λαϊκισμς μφανίζονται, ταν πάρχει παίδευτο κλογικ σμα κα ο πολίτες δν κατανοον πλήρως τί σημαίνει ν ποτελον μέρος μίας κοινωνίας, ὅπως εἶπε σὲ συνέντευξή του ὁ Γκρέγκορι Νάζ, καθηγητὴς τῆς κλασσικῆς φιλολογίας στὸ Χάρβαρντ.
.             Ἡ Κυβέρνηση ὀφείλει πρώτιστα νὰ βελτιώσει τὸ ἐπίπεδό της Παιδείας τοῦ λαοῦ, καὶ νὰ προβάλλει τὸν Πολιτισμὸ τοῦ χωρὶς κόμπλεξ ἔναντι τῶν Βρυξελλῶν. Μετὰ θὰ ἔρθουν ὅλα τὰ ἄλλα. Εἶναι ἀνησυχητικὸ οἱ ἀμερικανίδες καθηγήτριες τοῦ Γέιλ Τόνι Ντόρφμαν καὶ Ἔλεν Μὰκ Λάφλιν νὰ παρατηροῦν ὅτι «τὰ κείμενα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας μελετῶνται σὲ ὅλα τὰ πανεπιστήμια, ὡστόσο στὴν Ἑλλάδα ἡ ἔρευνα ὑπολείπεται». Οἱ ξένοι διψοῦν γιὰ τὸν Πολιτισμό μας. Φαίνεται ἀπὸ τὸ ὅτι σὲ ὅλο τὸν κόσμο καὶ αὐτὸ τὸ καλοκαίρι παίζονται οἱ ἀρχαῖοι τραγικοὶ καὶ παρουσιάζονται τὰ ἔπη τοῦ Ὁμήρου. Ἂς μὴ χάσουμε τὴν εὐκαιρία.-

Σχολιάστε

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΟΛΙΣΘΗΜΑ ἡ κατάργηση τῶν ἄρθρων τοῦ Π.Κ. γιὰ τὴν θρησκευτικὴ εἰρήνη (Μητροπ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´)

Πολιτιστικό ὀλίσθημα
ἡ κατάργηση τῶν ἄρθρων τοῦ Π.Κ. γιά τήν θρησκευτική εἰρήνη
ΜΗΤΡΟΠ. ΜΑΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Γ´

.               Ὡς Ἱεράρχης μιᾶς ἱστορικῆς Μητροπόλεως θλίβομαι βαθύτατα γιά τό νομικό, ἠθικό καί κατ’ ἐπέκτασιν πολιτιστικό ὀλίσθημα, τό ὁποῖο ὑφίσταται ἡ χώρα μας μέ τήν ψήφιση τῆς κατάργησης τῶν ἄρθρων 198, 199 καί 201 τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα στό Ζ´ κεφάλαιο «Ἐπιβουλή τῆς θρησκευτικῆς εἰρήνης». Πρόκειται γιά τήν ἀποποινικοποίηση τῆς κακόβουλης βλασφημίας, τῆς καθύβρισης θρησκευμάτων καί τῆς περιΰβρισης νεκρῶν.
.               Δέν εἶναι λογικό καί δίκαιο, ἡ ἀπεμπόληση τοῦ ἔννομου ἀγαθοῦ τῆς θρησκευτικῆς εἰρήνης, καθ’ ὅτι ἡ σπουδαία νομοθεσία ὑπάρχει ἀκριβῶς γιά τήν ἀνάσχεση ἑνός μελλοντικοῦ κακοῦ. Ἰδιαίτερα, ἡ κατάργηση τοῦ ἄρθρου 201 Π.Κ. γιά τήν περιΰβριση νεκρῶν τυγχάνει βαρύτατο σφάλμα, γιατί ἀντιβαίνει πρός τίς πατροπαράδοτες ἀρχές περί αἰδοῦς, εὐπρέπειας, τιμῆς καί σεβασμοῦ ἀναφορικά μέ τούς νεκρούς μας.
.               Εὔλογος εἶναι ὁ προβληματισμός μας. Σ’ αὐτούς τούς δύσκολους καιρούς τῆς παγκοσμιοποίησης καί τῆς πολυπολιτισμικότητας ἀντί νά στερεώνουμε τό οἰκοδόμημα τῆς κοινωνίας φθάσαμε ἐκεῖ, ὅπου οἱ νόμοι διασείουν τά θεμέλιά του;
.               Ὡστόσο ἀξίζει νά σκεφθοῦμε τά σοφά λόγια: «Κρείσσων σοφός ἰσχυροῦ» (Παροιμ. Σολ. 24,5) καί «εὐσέβεια πρός πάντα ὠφέλιμός ἐστιν» (Α´ Τιμ. 4,8).

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

Σχολιάστε

ΜΝΗΜΕΙΩΔΕΣ: ΟΙ ΙΣΠΑΝΟΙ ΠΟΝΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΓΙΑ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ!

Ἐκπαιδευτικὰ ἱδρύματα τῆς ­Ἱσπανίας γιὰ τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.             Ἀγωνιώδη ἔκκληση τόσο πρὸς τὴν κεν­τρικὴ Κυβέρνηση τῆς Χώρας τους, ὅσο καὶ πρὸς τὰ ὄργανα ἐκπαιδευτικῆς πολιτικῆς τῶν αὐτόνομων περιφερειῶν, ἀπευθύνει μία σειρὰ ἱσπανικῶν ἐκπαιδευτικῶν ἱδρυμάτων καὶ ἑνώσεων γιὰ τὶς κλασικὲς σπουδές, προκειμένου νὰ μὴν ἀπαλειφθεῖ ἀπὸ τὸ ἐγκύκλιο πρόγραμμα σπουδῶν στὴ δευ­τεροβάθμια ἱσπανικὴ ἐκπαίδευση ἡ διδασκαλία τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν.
.             Γιὰ τὸν λόγο μάλιστα αὐτὸ συγκάλεσαν στὶς 25 Μαΐου σχετικὴ ἡμερίδα στὴ Μαδρίτη, ἀπευθύνοντας παράλληλα ἔκκληση καὶ πρὸς κάθε ἐνδιαφερόμενο φορέα στὴν Ἑλλάδα, προκειμένου νὰ συντονισθοῦν οἱ προσπάθειες στὴν ἐκστρατεία εὐαισθητοποιήσεως γιὰ τὴν ἐνίσχυση τῆς διδασκαλίας τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν.
.             Οἱ ὀργανωτὲς τῆς κινήσεως αὐτῆς, Ἱσπανοὶ ἑλληνιστές, ἐξέδωσαν κείμενο, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο «τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ ἀποτελοῦν τὸ κλειδὶ γιὰ τὴ γνώση τοῦ παρελθόντος. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ὑπῆρξε τὸ ὄργανο ἔκφρασης τῆς λογοτεχνίας ποὺ καθόρισε τὴ δική μας (ἐνν. ἱσπανική) λογοτεχνικὴ παραγωγή (…) ἀλλὰ ἐπίσης καὶ ἡ γλῶσσα στὴν ὁποία γράφηκαν πονήματα Φυσικῆς, Ἀστρονομίας, Μαθηματικῶν, Γεωμετρίας, Γεωγραφίας, Ἰατρικῆς, Φιλοσοφίας, Θεολογίας, Τέχνης, Ἱστορίας, Δικαίου, Πολιτικῆς Θεωρίας, Παιδαγωγικῆς κ.ο.κ. Τὸ ἀπέραντο τοῦτο σῶμα τῶν κλασικῶν κειμένων (…) ἀποτελεῖ τὴν ἄσβεστη πνευματικὴ κληρονομιὰ τῆς ἀνθρωπότητος. Ἡ μελέτη τους στὴ νεώτερη ἐποχὴ ἀπὸ τοὺς ἀνθρωπιστὲς ἔθεσε τὶς βάσεις γιὰ τὴ σύγχρονη κουλτούρα καὶ τὸν πολιτισμὸ καὶ εἶναι ἡ κοινὴ βάση γιὰ ὅλες τὶς εὐρωπαϊκὲς χῶρες καὶ ὄχι ἀποκλειστικὴ περιουσία τῆς σύγχρονης Ἑλλάδας – καίτοι αὐτὴ ἔχει τὸ προνόμιο. Κάθε σύγχρονος ἐπιστημονικὸς κλάδος ποὺ θέλει νὰ ἐρευνήσει τὶς καταβολές του, μπορεῖ νὰ τὶς βρεῖ μέσα σὲ ἕνα ἑλληνικὸ κείμενο. Ὅταν θέλουμε νὰ διερευνήσουμε τὰ αἴτια τῆς σύνθεσης τοῦ σύγχρονου κόσμου, οἱ Ἕλληνες μᾶς παρέχουν πάντοτε τὸ κλειδὶ γι᾿ αὐτό. (…) Μία κακῶς ἐννοούμενη μοντερνικότητα (…) ἀποστερεῖ ἀπὸ τοὺς μαθητὲς τὸ βασικὸ ἐργαλεῖο, ποὺ μαζὶ μὲ τὰ Λατινικά, τοὺς διευρύνει τὴ γνώση γιὰ τὸ παρελθὸν καὶ μία ἐπαγγελματικὴ κατάρτιση σὲ πολλὲς εἰδικότητες τῶν ἀνθρωπιστικῶν σπουδῶν, τῶν κοινωνικῶν ἐπιστημῶν καὶ τῆς καθαυτῆς ἐπιστήμης. (…) Τὰ Ἀρχαῖα εἶναι (…) μία γλῶσσα ποὺ διαπερνᾶ καὶ διατρέχει τὶς ἐπιστῆμες καὶ στὴν ὁποία ἔχουν γραφεῖ ὅλα ὅσα ἀφοροῦν τὸν ἄνθρωπο».
.             Κάθε σχολιασμὸς τοῦ μνημειώδους αὐ­τοῦ κειμένου καθίσταται, νομίζουμε, περιτ­τός. Ἀλλὰ ὅσο περισσότερο συμβαίνει νὰ βλέπουν τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος τέτοια κείμενα, γραμμένα ἀπὸ ξένους, τόσο καὶ αὐξάνει ἡ δική μας θλίψη γιὰ τὴν περιφρόνηση αὐτοῦ τοῦ τεράστιου πνευματικοῦ κεφαλαίου ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες, καὶ μάλιστα τοὺς φορεῖς τῆς ἐκπαιδευτικῆς μας πολιτικῆς. Ἂς σκεφθοῦμε, σὲ τί ἐπίπεδο νοητικῆς καὶ πνευματικῆς ἀναπτύξεως θὰ βρισκόταν ἡ νέα γενιὰ τῶν Ἑλλήνων, ἂν ἐτιμᾶτο ὅπως τῆς πρέπει ἡ διδασκαλία τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν στὰ σχολεῖα μας;

 

, ,

Σχολιάστε