Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ"


Alexander the Great:
The Greek Civilizer of the World

Dr. John N. Kallianiotis
University of Scranton

«Ἀνδρίζεσθε, καί κραταιούσθω ἡ καρδία ὑμῶν,
πάντες οἱ ἐλπίζοντες ἐπί Κύριον.»
Ψαλμός λ΄(30) 

Ι. Prologue

“Totum Graecorum est.” (Everything comes from the Greeks).
“Ὅλα εἶναι Ἑλληνικά, ὅλα προέρχονται ἀπό τούς Ἕλληνες.” (Marcus Tullius Cicero; 106 B.C.-43 B.C.)

Thucydides (Θουκυδίδης) views life exclusively as political life, and history in terms of political history. The social policy of a true leader is the maximization of his citizens welfare (εὐημερία). The economic policy of a leader or of a government covers the systems for setting levels of taxation (φόροι), government revenue (πόροι) and expenditures (δαπάναι), government budgets, and other functions. The philosophy (science) of Oeconomicos (misspelled Economics) and economic policy were developed by Xenophon (Ξενοφών) in Ancient Greece. Alexander the Great (Μέγας Ἀλέξανδρος) was living a little later in the 4th century B.C. and we know him as a great Greek (Hellen) general, leader, and civilizer. But, he was at the same time, an excellent oeconomologos (economist) because he had to manage the economy of his wars, his enormous campaign from North Greece (Macedonia) to India (Hindus River). He had also to exercise an efficient and effective public policy (revenue and spending) for his vast Empire and to satisfy all its citizens as a Hellenic civilizer and not as a conqueror.

Historians were saying that “he desired not pleasure or wealth, but only excellence and glory”, which was the moral and ethical Greek philosophy of his time. At a point, Alexander said that “…I am grateful to gods that I was borne Hellen…” and had all these Hellenic values, which made him one of the most important person in human history. Of course, as a student of the greatest of philosophers Aristotle (Ἀριστοτέλης), he has shown outstanding management capabilities (although military budgets contained more or less what budgets of states comprised). His efficiencies with rates of salaries, health and welfare, building projects, supplies, transports, reforms of the tax system, indirect taxes and donations, loans, minting of coins (currency); even his dealing with financial scandals and other actions are information useful for our policy makers, today, and they were all excellent. His contribution to the world as the greatest civilizer and preparer of the ground for the expected “Unknown God” is unique in human history.

His Empire’s budgets (revenues and spending) are measured by using the weights of gold and silver coins and values can be determined and prices can be compared by taking this information from different historians of his time. Alexander economic policy is very useful for our current leaders and scholars. Also, the history and the role of this extraordinary man and of the Greek language in God’s plan, for His revolted and deluded creation and humanity to be in a position to understand and accept His revelation, which Greeks were expecting His coming since 5th century B.C. (the Golden Century of Athens), are very important for us. Finally, the current politics of the region are covered, in a book by the author, so they can give to the reader a better idea of the true history of the glorious past and the dishonorable conflicts of the present. Many useful information on numismatics (currency, coins, and their value) from that Ancient Greek period are given in the book, so we can compare prices, wages, and exchange rates with respect of the U.S. dollar and the Greek drachma.

ΙΙ. Alexander’s Contribution to the World

“Πᾶς ὁ ὁρῶν αὐτούς, ἐπιγνώσεται αὐτούς, ὅτι οὗτοι εἰσι σπέρμα εὐλογημένον ὑπό Θεοῦ.” (Ἡσ.. ξα΄ 9)

Hellenism’s contribution to the world is known to everyone, but one of its greatest offers was with its offspring Alexander the Great (Μέγας Ἀλέξανδρος). Alexander III Macedon (July 20, 356-June 11, 323 B.C.) earned the epithet, “the Great”, due to his unparalleled success as a king, a military commander, and a civilizer of the known world at that time.[2] He never lost a battle, despite typically being outnumbered. This was due to use of terrain, phalanx (φάλαγξ) and cavalry tactics, bold strategy, and the fierce loyalty of his troops. He always was personally involved in battles, in the manner of a Macedonian king. Greek biographer Plutarch (Πλούταρχος; c. 45–120 A.D.) describes Alexander’s appearance as a model,[3] as we can see from his statues. Greek historian Arrian (Lucius Flavius Arrianus ‘Xenophon’, Ἀρριανός, c. 86–160 A.D.) described Alexander as: “[T]he strong, handsome commander with one eye dark as the night and one blue as the sky”[4] and also with other heroic adjectives. The semi-legendary Alexander Romance[5]also suggests that Alexander suffered from heterochromia iridum: that one eye was dark and the other light.[6] Ancient authors recorded that Alexander was so pleased with portraits of himself created by Lysippos (Λύσιππος)[7] that he forbade other sculptors from crafting his image. Alexander the Great is the most admired leader in human history.[8] Lysippos’ sculpture, famous for its naturalism, as opposed to a stiffer, more static pose, is thought to be the most faithful depiction.

Of course, some of Alexander’s strongest personality traits formed in response to his parents.[9] His mother had huge ambitions, and encouraged him to believe it was his destiny to conquer the Persian Empire.[10] Olympias’ influence instilled a sense of destiny in him; of course, without preventing God’s Providence. Plutarch tells us that his ambition “kept his spirit serious and lofty in advance of his years”.[11] However, his father Philip II (382-336 B.C.) was Alexander’s most immediate and influential role model, as the young Alexander watched him campaign practically every year, winning victory after victory while ignoring severe wounds.[12] Alexander’s relationship with his father forged the competitive side of his personality; he had a need to out-do his father,[13] illustrated by his reckless behavior in battle. While Alexander worried that his father would leave him “no great or brilliant achievement to be displayed to the world”,[14] he proved that there were greater than his father’s achievements, with his unique campaign as far as to India. Alexander married twice. First, Roxana (Ρωξάνη), daughter of the Bactrian nobleman Oxyartes (’Οξυάρτης) and Stateira II (Στάτειρα Β΄),[15] the Persian princess and daughter of Darius III of Persia (Δαρεῖος Γ΄ τῆς Περσίας ἤ Δαρεῖος ὁ Κοδομανός). He apparently had two sons, Alexander IV of Macedon (Ἀλέξανδρος Δ΄ Μακεδών) of Roxana and Heracles of Macedon (Ἡρακλῆς ὁ Μακεδών)[16] from his mistress Barsine (Βαρσίνη). He lost another child when Roxana miscarried at Babylon. Apart from wives, Alexander had many more female companions.[17] Nevertheless, Plutarch described how Alexander was infatuated by the pretty Roxana.

Alexander’s economic abilities were also excellent. He managed the economy of his wars; an enormous campaign from Greece to India with success and very efficiently and also, the economic policy of his huge empire was very effective. His public policies [revenue, (πόροι, poroe) and expenditures (δαπάναι, dapanae)] were very effective, too, not only balancing his budget, but generated a surplus (πλεόνασμα), a portion of which was sent back to Macedonia. The cost (δαπάναι) of Alexander’s expedition from 336 B.C. to 323 B.C. was 2,562,018,650 Drs, which was 391,614,286.3 ozs of silver ($6,833,669,296 in today’s silver price). The revenue (πόροι) from different sources was 8,413,850,769 Drs, which was 1,286,089,063 ozs of silver ($22,442,254,150). Then, his surplus was 8,413,850,769 – 2,562,018,650 Drs = 5,851,832,119 Drs or 894,474,776.4 ozs or $15,608,584,854. (Tables 3b, 3c and 4a, 4b).[18] Currencies, coins, salaries and wages are given in Appendix A (Tables 1, 2, and 3a) and in Appendix B and Figure 6.[19] From the economic point of view, this is a good lesson for our politicians, today, who have generated an unsustainable national debt that they rollover to the next generations and the countries are facing bankruptcies. Our current social policies are very insignificant and anti-social and the workers are extremely exploited by businesses and the unregulated markets and banks[20] that make enormous profits, create inflation, redistribute the wealth without generating new one, and avoid paying taxes, too. Then, we need to learn from the past history.

Actually, Alexander the Great was a civilizer (Hellenizer). With the word Hellenization we denote the spread of Greek language, culture, and population into the former Persian Empire after Alexander’s conquest. That this export of Greek civilization took place is undoubted, and can be seen in the great Hellenistic cities of, for instance, Alexandria, Antioch, Seleucia (south of Baghdad), and many others. Alexander sought to insert Greek elements into Persian culture and attempted to hybridize Greek and Persian culture. This culminated in his aspiration to civilize and homogenize the populations of Asia and Europe. Thus, Hellenization occurred throughout this vast region.[21] The core of this Hellenistic culture was essentially Athenian (from the “golden age” of the City); the moral and ethical teaching of its philosophers. The close association of men from across Greece in Alexander’s army directly led to the emergence of the largely Attic-based “koine” (κοινή), or “common” or Hellenistic (Ἑλληνιστική) Greek dialect[22] or the language of the New Testament (Ἑλληνική τῆς Καινῆς Διαθήκης).[23] Koine spread throughout the Hellenistic world, becoming the lingua franca[24] of Hellenistic lands and eventually the ancestor of Modern Greek. Furthermore, town planning, education, local government, and art current in the Hellenistic period were all based on Classical Greek ideals, evolving into distinct new forms commonly grouped as Hellenistic. Aspects of Hellenistic culture were evident in the traditions of the Byzantine (Medieval Greek) Empire up in the mid-15th century and they are still present even in today’s Greece. The entire of long duration Greek culture is based on tradition (Παράδοσις), which is preserved and is transferred from one generation to the other. This tradition cannot be interrupted because the losses will be infinite not only for Greece, but for the entire world.

In addition, Alexander the Great was a gifted man by God (God’s Providence is in control of His entire creation). His role in history is unique and he had all these talents to pursue this historic objective, the preparation of the known world to accept the Revealed Truth, the Messiah, the Son of God, “the Unknown God” of Socrates and of the other Greek philosophers. Actually, Alexander was “the social forerunner”. The divine plan was successful in only twelve (12) years (335-323 B.C.) and was preserved with Alexander’s successors and hopefully with today’s Greeks. Alexander’s short life for only 33 years (356-323 B.C.) was enough to accomplish God’s plan for humans’ salvation.[25] He was successful in all his tasks and of course, in his economic policy and triumphant in his social, foreign, and global policies. It is obvious that if a leader has God’s Grace and Providence because he labors for God’s work, he will be very successful for his people and the world. The problem, today, is that our leaders do not receive and do not accept God’s Providence because they do not believe in the True God and their people are paying the cost.

            As my beloved friend, Professor Argyrios Varonides has said, “If the Skopje regime really seeks recognition and respect as a democratic state, it needs first to learn how to respect history and not to adopt old faded political arguments of past and collapsed regimes. Do they really want to be Macedonians? Then, they are welcomed with open arms to the Greek culture, which after all has been known, thanks to the Thessalonian brothers Methodios (Μεθόδιος) and Kyrillos (Κύριλλος). Otherwise, they ridicule themselves and become irritating.” Consequently, for someone to become Macedonian, he has, first, to become Greek because the true Macedonians were, are, and will be only Greeks (Hellenes of North Greece).

Large sections of countries that dream the non-existent historically “Aegean Macedonia” were historically under Greek control for thousands of years and those countries that transgress against Greece today are “inhospitable of the history”, conquerors. Greeks will never cease, as the Greek race to claim their lost national lands. It is their national duty to state matters concerning Greek Macedonia and many other regions, both inside and outside of Greece, exactly as they are to restore the historical truth that expediency, politics, and misguided and calculating interest continue to counterfeit and distort. It is necessary for the preservation of their unique Greek Orthodox Culture that everyone be in good conscience and that Greece permanently “guard Thermopylae”.[26] This duty must not be the subject of a transient alert or mobilization, but the constant care of the current and future citizens of the historic country, Hellas (Ἑλλάς) because the enemies (from East, North, and West) are becoming more aggressive with the passing of time.

III. Conclusion

«Ἔστιν μέν οὖν Ἑλλάς καί ἡ Μακεδονία.» (“Macedonia, of course, is a part of Greece”) [Στράβων (Strabo)]

In conclusion, the fact that the ancient Macedonians belong to the world of Greeks, is very difficult to be disputed any longer from any prudent man.[27] The new archeological treasures in connection with linguistic analyses and the findings of a great number of new inscriptions –all Greek– with rich samples of Greek names prove that there is no discontinuation of either cultural or linguistic of the unity of the Macedonians with the rest of the Greeks.[28] Also, the spreading of the Greek language and the Greek civilization and culture to the entire known world from the Greek Macedonians of the Alexander the Great constitutes the most categorical confirmation of this event.[29] This event is confirmed every year by the new archeological findings that are coming to light either at the large excavations of Pella (Πέλλα), Vergina (Βεργίνα), Dion (Δίων), and Sindos (Σίνδος), or in dozens less known, like in areas of Voion (Βόϊον), Aeani (Αἰανή), Kozani (Κοζάνη), Kastoria (Καστοριά), Florina (Φλώρινα), Edessa (Ἔδεσσα), Aridaea (Ἄριδαία), Kilkis (Κιλκίς), Kavala (Καβάλα), and of course, Thessaloniki (Θεσσαλονίκη), Amphipolis (Ἀμφίπολις)[30] and Chalkidiki (Χαλκιδική) [Petralona, (Πετράλωνα)][31] and others.

Thus, the role of Hellenism is historic and humanistic –and as time passes the vast majority of people will realize it- because it was able many times in the past to re-orientate humanity. Hellenism is a global movement of ancient moral philosophy combined with the revealed truth of Christianity, the Holy Orthodoxy. Its advantage exists in the adoption of the moderation, the spiritual, the eternal, and the truthful, and at the same time in the rejection of the exaggeration, the materialistic, the transitory, and above all the bold lie. How many today understand this unique culture, which is called the Hellenic Orthodox Culture (Ἑλληνορθόδοξος Παιδεία, Hellinorthodoxos Paideia)? The race, which possesses this culture, has the unique ability to reach the highest accomplishments and surpass the pathless degeneration of the human civilization left behind in every historic period. The universal ideas of Hellenism constitute an inexhaustible source of alternating everlasting values.[32] The principles of Hellenism that have changed the intellectual trends of humanity throughout history, have been born to this small geographical region, which for three thousand years obstinately resists the undermining efforts of the controlled “civilized” world of the West and the hordes of barbarians from Asia. One representative of this race is Alexander the Great, the Macedonian Greek commander of the army who civilized the world and refined and united Hellenism.



[1] From the book: John N. Kallianiotis, Political History and Economic Policy of the Greek Civilizer Alexander the Great, Hauppauge, N.Y.: Nova Science Publishers, July 2020, ISBN: 978-1-53618-072-5. novapublishers.com/shop/political-history-and-economic-policy-of-the-greek-civilizer-alexander-the-great/

[2] Roisman, Joseph and Ian Worthington (2010). A Companion to Ancient Macedonia. New York, N.Y.: John Wiley & Sons.

[3] See, Plutarch (Plutarch) (1919), Perrin, Bernadotte, ed. Plutarch, Alexander. Perseus Project. Also,  Plutarch (1936). Babbitt, Frank Cole, ed. On the Fortune of Alexander IV. Loeb Classical Library. pp. 379–487.

[4] See, “Alexander the Great”. Mithec.

[5] See, Alexander Romance .

[6] See, Grafton, Anthony, Glenn W. Most, and Salvatore Settis (2010), eds. The Classical Tradition, Harvard University Press.

[7] Lysippos (Λύσιππος) was a Greek sculptor of the 4th century B.C. Together with Scopas (Σκόπας) and Praxiteles (Πραξιτέλης), he is considered one of the three greatest sculptors of the Classic Greek era, bringing transition into the Hellenistic period.

[8] This is the reason that many non-Greek people, even foreign nations (like, the Slavic Skopje), claim that they are Macedonians, descendants of Alexander the Great. (sic). But, this is not true, so it is unacceptable by academics.

[9] See, Green, Peter (2007), Alexander the Great and the Hellenistic Age. London: Phoenix.

[10] Greeks are saying, even today, that “behind a saint, there is always a holy mother”.

[11] See, Plutarch (1919). Perrin, Bernadotte, ed. Plutarch, Alexander. Perseus Project. Retrieved 6 December 2011.

[12] See, Roisman and Worthington (2010).

[13] From what was the belief of young people in Ancient Sparta: «ἄμμες δέ γ’ ἐσόμεθα πολλῷ κάρρονες» [we shall become better (than you)].

[14] Plutarch (1919).

[15] Stateira II (Στάτειρα Β΄; died 323 B.C.), was the daughter of Stateira I and Darius III of Persia. After her father’s defeat at the Battle of Issus (Μάχη τῆς Ἰσσοῦ, November 333 B.C.), Stateira and her sisters became captives of Alexander of Macedon. They were treated well, and she became Alexander’s second wife and her sister, Drypteis or Drypetis, to Hephaestion (Ἡφαιστίων) at the Susa weddings in 324 B.C. After Alexander’s death in 323 B.C., Stateira was killed by Roxana, his first wife.

[16] Heracles of Macedon (327–309 B.C.) was a reputed illegitimate son of Alexander the Great by Barsine (Βαρσίνη), daughter of Satrap Artabazus (Ἀρτάβαζος) of Phrygia.

[17] As we see, Alexander had been married twice and had many other women companions, which shows his relationships with women. Of course, no ancient sources stated that Alexander had homosexual relationships and we do not see this perversion anywhere in ancient Greece. One Greek virtue was the “shame” (ἡ ἐντροπή). This was a big lie by some contemporary homosexuals to justify their anomaly (their deadly sin). The vice of homosexuality existed in Sodom and Gomorrah and God burnt them with fire and brimstone.

[18] See, John N. Kallianiotis, Political History and Economic Policy of the Greek Civilizer Alexander the Great, Hauppauge, N.Y.: Nova Science Publishers, July 2020, ISBN: 978-1-53618-072-5.


[19] See, Kallianiotis, Political History and Economic Policy… , July 2020.

[20] See, Kallianiotis, John N. (2019c), “Monetary Policy: Is the Dual Mandate of the Fed Maximizing the Social Welfare?”, International Journal of Economics and Financial Research, Vol. 5, No. 6, June 2019, pp. 112-142. arpgweb.com/journal/5/archive/06-2019/6/5 , arpgweb.com/pdf-files/ijefr5(6)112-142.pdf

[21] Because “What the mind and the heart is for a human being, Greece is for humanity.” Quintus Horatius Flaccus (65 B.C. – 8 B.C.) [Ρωμαῑος λυρικός ποιητής]. (= Ὅτι τό μυαλό καί ἡ καρδιά εἶναι γιά τό ἀνθρώπινο σῶμα, εἶναι ἡ Ἑλλάς γιά τήν ἀνθρωπότητα). Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832) [Γερμανός συγγραφεύς].

[22] Because “Deorum lingua est lingua Graecorum.” (= Ἡ γλῶσσα τῶν θεῶν εἶναι ἡ Ἑλληνική γλὼσσα).

[23] Koine Greek displayed a wide spectrum of different styles, ranging from more conservative literary forms to the spoken vernaculars of the time. As the dominant language of the Byzantine Empire (τό κράτος τῶν Ρωμαίων, Romania, Ρωμανία, Ρωμηοί), it developed further into Medieval Greek, the main ancestor of Modern Greek. Literary Koine was the medium of much of post-classical Greek literary and scholarly writing, such as the works of Plutarch and Polybius. Koine is also the language of the Christian New Testament, of the Septuagint (the 3rd-century B.C. Greek translation of the Hebrew Bible, “Old Testament”), and of most early Christian theological writing by the Church Fathers. (St. Basil the Great and St. Gregory the Theologian studied in Athens in the 4th century A.D.). In this context, Koine Greek is also known as “Biblical”, “New Testament”, “Ecclesiastical” or “Patristic” Greek (and as a good American friend is saying, “this is the language that is spoken in Paradise”). It also continues to be used as the liturgical language of services in the Greek Orthodox Church. This holy language is under persecution the last forty years by the enemies of the Hellenic-Orthodox paideia, as it is also anything valuable and eternal in human civilization.

[24] A lingua franca (plural: lingue franche or lingua francas), also known as a bridge language, trade language or vehicular language, is a language systematically (as opposed to occasionally, or casually) used to make communication possible between persons not sharing a native language, in particular when it is a third language, distinct from both native languages, as it is the English language, today.

[25] Also, 33 years was the earthy life of the Son of God, Jesus Christ.

[26] As Leonidas (Λεωνίδας) did in 480 B.C. at Thermopylae. See, http://www.history.com/topics/ancient-history/leonidas

[27] See, Nikolaos Martis, Macedonia, http://www.hri.org/Martis/contents/main3.html

[28] There are series of hundreds of articles by the author examining the Macedonian question from these perspectives.

[29] The interested reader can find details in the following book of the author, John N. Kallianiotis, Political History and Economic Policy of the Greek Civilizer Alexander the Great, Hauppauge, N.Y.: Nova Science Publishers, July 2020, ISBN: 978-1-53618-072-5.


Table of Contents


Chapter 1 Α΄. Introduction

Chapter 2 Β΄. Alexander’s Expedition and its Expenditures

Chapter 3 Γ΄. Alexander’s Empire: Revenue, Taxes, and Budget

Chapter 4 Δ΄. The Unexpected Death of Alexander and his Succession

Chapter 5 Ε΄. Historic Lessons from the Hellenic Studies for Today’s Economy and Society

Chapter 6 ΣΤ΄. The Hellenic Historical Journey

Chapter 7 Ζ΄. The Current Inflicted Delusion

Chapter 8 Η΄. Conclusion: The Didactic Historical Inferences


Appendix Α΄

Appendix Β΄

Appendix Γ΄

Appendix Δ΄

About the Author

[30] See, Amphipolis. http://www.ancient.eu/Amphipolis/ . See also, http://www.macedonian-heritage.gr/HellenicMacedonia/en/C1.8.html

[31] See, The Cave of Petralona, http://www.chalkidiki.com/petralona/ . See also, New Information on the Petralona Skull Controversy,www.ancient-origins.net/news-history-archaeology-opinion-guest-authors/new-information-petralona-skull-controversy-001380 . In addition, see, http://www.visit-halkidiki.gr/portfolio-view/petralona-cave/

[32] “Nihil Graeciae humanum, nihil sanctum.” (= Τίποτε δέν εἶναι πιό ἀνθρώπινο, πιό ἱερό ἀπό τήν Ἑλλάδα).

, , ,




.                      Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος Ἱερώνυμος ἔκανε τὴν ἀκόλουθη δήλωση στὸ ΑΠΕ-ΜΠΕ ἀναφορικὰ μὲ τὴ λειτουργία τῆς Ἁγίας Σοφίας ὡς τζαμί τὴν 24η Ἰουλίου:
.                 «Λυπᾶμαι βαθύτατα ποὺ οἱ ἰσχυροὶ τοῦ κόσμου τούτου, οἱ περισσότεροι τουλάχιστον ἐξ αὐτῶν, κρύβονται πίσω ἀπὸ τὸ δάκτυλό τους ἢ μᾶλλον πίσω ἀπὸ τοὺς δικούς τους γεωπολιτικοὺς καὶ γεωστρατηγικοὺς ὑπολογισμούς. Καὶ μὲ τὴ στάση τους αὐτὴ ἀνέχονται ἢ οὐσιαστικὰ ἀποδέχονται κατὰ παράβαση κάθε ἔννοιας διεθνοῦς νομιμότητας μία ἀνίερη πράξη βεβήλωσης ὄχι μόνον ἑνὸς ἱεροῦ πνευματικοῦ κέντρου τῆς Ὀρθοδοξίας μας, τῆς Χριστιανοσύνης, γενικότερα, καὶ ἑνὸς συμβόλου τῆς Πίστεώς μας, ἀλλὰ καὶ ἑνὸς οἰκουμενικοῦ μνημείου πολιτισμοῦ καὶ ἀλληλοπεριχώρησης μεταξὺ τῶν λαῶν καὶ τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν λαῶν διαφορετικῶν θρησκευτικῶν ταυτοτήτων. Ὁ μεγάλος ναὸς τῆς Ἁγίας Σοφίας γίνεται ἄθυρμα στὰ χέρια ἀνθρώπων πού, κατ’ ἐπάγγελμα καὶ διαχρονικά, ποδοπατοῦν τὸ Διεθνὲς Δίκαιο καὶ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα καὶ τροφοδοτοῦν τὴ σκοτεινότερη μορφὴ θρησκευτικῆς μισαλλοδοξίας γιὰ νὰ ἐμπεδώσουν, ὅπως αὐτοὶ νομίζουν, τὴν κυριαρχία τους. Τὴν 24η Ἰουλίου, ἡμέρα πένθους καὶ ὀδύνης γιὰ ὅλη τὴν Ὀρθοδοξία,  τὸν Χριστιανισμὸ καὶ ὁλόκληρο τὸν Ἑλληνισμό, θὰ προστῶ τῆς Ἱερᾶς Ἀκολουθίας τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου, στὸν Ἱ. Καθεδρικὸ Ναὸ τῶν Ἀθηνῶν καὶ σᾶς καλῶ ὅλους καὶ ὅλες νὰ ψάλλουμε μαζὶ τὸ “τῇ Ὑπερμάχῳ” ὑπὲρ βοηθείας καὶ ἐνισχύσεως τοῦ Γένους μας».


ΠΗΓΗ: iaath.gr



, , ,

1 Σχόλιο


θανάσιμη πλάνη το πολυπολιτισμο

ἐφημ. «Δημοκρατία», 02.02.2020

.                      Οἱ διατροφικὲς συνήθειες τῶν Κινέζων φαντάζουν ἐξωφρενικὲς καὶ στοὺς Ἕλληνες καὶ γενικότερα σὲ ὅλους ὅσοι ἔχουν ἀνατραφεῖ μὲ βάση τὰ πολιτισμικὰ πρότυπά της Δύσης. Οἱ πρόσφατες ἐξελίξεις μὲ τὴν ἐξάπλωση τοῦ κορονοϊοῦ δείχνουν ὅτι αὐτὸ τὸ μεγάλο χάσμα στὶς διατροφικὲς συνήθειες δὲν ὀφείλεται σὲ μία ἀχρείαστη ἰδεοληψία, ἀλλὰ ἔχει οὐσιαστικὸ περιεχόμενο. Οἱ Κινέζοι τρῶνε νυχτερίδες, σκύλους, ἑρπετὰ καὶ διάφορα ἄλλα ζῶα ἀλλὰ καί… ἔντομα καὶ μία ἀπὸ τὶς συνέπειες αὐτῆς τῆς συνήθειας ἦταν ἡ μετάδοση τοῦ κορονοϊοῦ στοὺς ἀνθρώπους καὶ ἡ πρόκληση μίας παγκόσμιας ἐπιδημίας. Πέρα ἀπὸ αὐτό, πρέπει νὰ ἐπισημανθεῖ ὅτι ἡ δημοκρατία, μία ἑλληνικὴ ἐπινόηση, ποὺ ἀποτελεῖ θεμελιώδη ἀξία τῆς Δύσης, δὲν σημαίνει κάτι γιὰ τὴν Κίνα. Ἐκεῖ ὁ ὁλοκληρωτισμὸς καὶ ἡ ἀπόλυτη ὑποταγὴ τοῦ προσώπου στὴν ἐξουσία θεωροῦνται αὐτονόητα!
.                      Ἐξ ἴσου αὐτονόητος θεωρεῖται ὁ ὁλοκληρωτισμὸς γιὰ τὸ Ἰσλάμ. Ἡ πολεμικὴ θρησκεία, ποὺ ἵδρυσε ὁ Μωάμεθ, κηρύττει τὴν ἀπόλυτη ὑποταγὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῶν κοινωνιῶν στοὺς κανόνες ποὺ καταγράφηκαν στὸ Κοράνι, στὸ ἱερὸ βιβλίο τοῦ μουσουλμανισμοῦ. Οἱ Ἕλληνες, οἱ πολίτες τῆς Ε.Ε., οἱ Ρῶσοι, οἱ κάτοικοι τῆς Βορείου καὶ τῆς Νοτίου Ἀμερικῆς, οἱ Αὐστραλοὶ καὶ ἄλλοι λαοί, ποὺ ἔχουν χριστιανικὸ ἄξονα ἀναφορᾶς, θεωροῦν ἐγκληματικό, φρικτό, ἀδιανόητο νὰ λιθοβολοῦνται ἄνθρωποι γιὰ κάποια ἐρωτικὴ ἐπιλογή τους, νὰ πετιοῦνται σὰν σακιὰ οἱ ὁμοφυλόφιλοι ἀπὸ τὶς ταράτσες ἢ νὰ ἀποκεφαλίζονται παραβάτες διάφορων διατάξεων τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα σὲ κεντρικὲς πλατεῖες πόλεων.
.                      Ὅμως στὸν ἰσλαμικὸ κόσμο τὰ προαναφερθέντα ἀποτελοῦν κομμάτι τῆς καθημερινότητας, θεσμοὶ ποὺ δὲν γίνεται νὰ ἀμφισβητηθοῦν δίχως νὰ καταβληθεῖ βαρύτατο προσωπικὸ ἢ συλλογικὸ κόστος. Ἡ ἐμμονὴ τῶν ὀρθοπολιτικῶν, τῶν ὀπαδῶν τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ τῶν κηρύκων τοῦ «πολυπολιτισμοῦ» νὰ διαβάζουν τὴν πραγματικότητα μὲ τὰ γυαλιὰ τῶν ἰδεοληψιῶν τους ἔχει ὁδηγήσει τὴ Δύση σὲ ἄτακτη ὑποχώρηση στὸ πεδίο τοῦ παγκόσμιου ἀνταγωνισμοῦ καὶ σὲ παρακμὴ καὶ ὁδηγεῖ τὸ οἰκεῖο σὲ ἐμᾶς πολιτισμικὸ μοντέλο σὲ ὁριστικὴ ἐξαφάνιση. Δὲν μπορεῖ νὰ «ἐνσωματωθεῖ» τὸ Ἰσλὰμ στὴ Δύση διότι εἶναι ἄκαμπτο, δὲν μεταβάλλεται μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, εἶναι ἀπόλυτο καὶ ἐπιδιώκει τὸ ἀντίθετο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ποθοῦν οἱ ἀφελεῖς: ἀντὶ νὰ ἐνσωματωθεῖ στὴ Δύση (ποὺ θεωρεῖ φαύλη καὶ παρηκμασμένη), νὰ κυριαρχήσει καὶ νὰ ἐπιβάλει τοὺς δικούς του κανόνες.
Καὶ ἡ Κίνα ἀποτελεῖ πολιτισμικὸ σύνολο μὲ μέγεθος, ποιότητες, χρονικὸ βάθος καὶ ἰδιομορφίες ποὺ καθιστοῦν μάταιη κάθε ἀπόπειρα «ἀφομοίωσης» ἢ ἐνσωμάτωσης σὲ ὁποιαδήποτε ἐκδοχὴ τῆς Δύσης. Οἱ ἀπόπειρες… δημιουργίας πολυπολιτισμικῶν κοινοτήτων εἶναι τόσο καταδικασμένες ἀπὸ τοὺς μηχανισμοὺς τῆς Ἱστορίας καὶ ἐπιβλαβεῖς γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα ὅσο τὰ ἑστιατόρια ποὺ περιλαμβάνουν στὸ μενοὺ τοὺς μολυσμένες νυχτερίδες… Ὁ πολυπολιτισμὸς εἶναι ἕνας θανάσιμος ἐχθρὸς τοῦ πολιτισμοῦ.






Γράφει ὁ Ἰωάννης Αὐξεντίου

.                 Σὲ αὐτὸ τὸ ἄρθρο δὲν θὰ ἐξετάσουμε ἐὰν τὸ πολυτονικὸ σύστημα γραφῆς προσφέρει ἢ ὄχι κάτι τὸ οὐσιαστικὸ στὴν ὀρθὴ κατανόηση τοῦ γραπτοῦ λόγου, οὔτε θὰ ἐρευνήσουμε πότε τοποθετήθηκαν τόνοι πάνω στὶς λέξεις γιὰ πρώτη φορά, καὶ ὅλη τὴ σχετικὴ θεματολογία. Ὁ σκοπὸς μᾶς εἶναι ἐντελῶς διαφορετικός: θέλουμε νὰ διερευνήσουμε τὰ ἐνδόμυχα, καὶ συχνὰ ἀσυνείδητα κίνητρα, ποὺ ὤθησαν ὅσους ἐπιδίωξαν τὴν κατάργηση τῶν διαφορετικῶν τόνων. Ἔτσι λοιπόν, θὰ ξεκινήσουμε ἀπὸ τοὺς τόνους γιὰ νὰ καταλήξουμε, στοὺς… ἐσωτερικοὺς Κόσμους.
.                 Οἱ δικαιολογίες ποὺ χρησιμοποίησαν ὅσοι ὑποστήριξαν τὴν κατάργηση τοῦ πολυτονικοῦ συστήματος γραφῆς, εἶναι γνωστές: ἦταν περιττὸ (δὲν προσέδιδε κάτι τὸ οὐσιαστικὸ στὴν ἀνάγνωση), δαπανηρό, καὶ κόπος ἄνευ οὐσίας γιὰ τοὺς μαθητές. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, καὶ οἱ ἀναλύσεις ποὺ ἔκαναν οἱ ὑποστηρικτὲς τοῦ πολυτονικοῦ συστήματος, ὅσον ἀφορᾶ τοὺς λόγους ποὺ ὁδήγησαν τὴν ἐξουσία νὰ τὸ καταργήσει, εἶναι καὶ αὐτὲς γνωστές: ἤθελαν νὰ κτυπήσουν τὴν παράδοση, τὴν πνευματικὴ συνέχεια, προτίμησαν τὴν εὐκολία κλπ. Κατὰ τὴν γνώμη μας αὐτὲς οἱ ἀναλύσεις, ἔχουν μία ἀλήθεια, ἀλλὰ αὐτὴ ἀποτελεῖ τὸ ἐπιφαινόμενο καὶ ὄχι τὸν πυρήνα, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἀναδύθηκε ἡ θέληση γιὰ τὴν κατάργηση τοῦ πολυτονικοῦ συστήματος.
.                 Πρῶτα ἀπὸ ὅλα πρέπει νὰ ἐπισημανθεῖ, ὅτι πάντα στὴν ἱστορία ἡ ἐπιθυμία γιὰ ἁπλούστευση, κατάργηση τοῦ “περιττοῦ”, τὸ μίσος γιὰ τὸν διάκοσμο, ἡ τάση πρὸς τὴν ἁπλότητα, τὸν μινιμαλισμό, προέρχονταν ἀπὸ τὶς δυνάμεις ποὺ τίθενται στὴν “ἀριστερὴ πλευρά”, μιλώντας μὲ ὅρους τῆς μεταφυσικῆς τοῦ χώρου. Γιὰ παράδειγμα, ὁ Ηans Sedlmayr παρατηρεῖ τὴν ἐπίδραση τοῦ Πουριτανικοῦ Προτεσταντισμοῦ στὴν τέχνη:
.                 «Ἕνα ἀπὸ τὰ πρωταρχικὰ φαινόμενα ἐκείνων τῶν κινημάτων ποὺ προετοίμασαν τὴν μοντέρνα τέχνη καὶ ποὺ ἀποτελοῦν γιὰ νὰ τὸ ποῦμε ἔτσι, τὸ ἔναυσμά της, εἶναι ἡ ἐπιδίωξη τῆς τέχνης καὶ ὅλων τῶν τεχνῶν νὰ εἶναι ἐντελῶς “καθαρές”. Μὲ τὸν ὄρο “καθαρὴ τέχνη” ἐννοοῦμε κάθε τέχνη ἀπὸ τὴν ὁποία ἀπουσιάζουν ὅλα ἐκεῖνα τὰ στοιχεῖα ποὺ χαρακτηρίζουν τὶς ὑπόλοιπες τέχνες. Δηλαδὴ στὴ ζωγραφικὴ νὰ μὴν ὑπάρχει τὸ πλαστικὸ καὶ τὸ ἀρχιτεκτονικὸ στοιχεῖο, στὴν ἀρχιτεκτονικὴ νὰ μὴν ὑπάρχει τὸ ζωγραφικὸ καὶ πλαστικὸ στοιχεῖο, στὴν γλυπτικὴ νὰ μὴν ὑπάρχει τὸ ζωγραφικὸ καὶ ἀρχιτεκτονικὸ στοιχεῖο. Ὅμως αὐτὸ τὸ εἶδος καθαρότητας εἶναι οὐσιαστικῶς ξένο στὴν τέχνη.(…) Μία ἀπὸ τὶς πηγὲς αὐτῆς τῆς ἐπιδίωξης γιὰ “καθαρότητα” θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναζητηθεῖ στὸν πουριτανικὸ Καλβινισμό».
.                 Καθαρότητα ὑπὸ ποία ἔννοια; Ὄχι φυσικὰ μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἁγνότητας, ἀλλὰ μὲ τὴν γνωστικὴ ἔννοια τῆς ξάλειψης κάθε στοιχείου πο πενθυμίζει τ Βάθος, τ Μεγαλεο κα τ Μυστήριο τς Δημιουργίας. Γιὰ παράδειγμα, στὴν ἀρχιτεκτονική, μία κολόνα διακοσμημένη μὲ φύλλα καὶ κρινοειδεῖς ἕλικες μᾶς ταξιδεύει ἀκριβῶς μέσα σὲ αὐτὸ τὸ Μεγαλεῖο καὶ τὴ Δόξα τῆς Δημιουργίας. Ἀντίθετα, μία κολώνα “στεγνή”, χωρὶς κανένα διάκοσμο καὶ πλαστικότητα, ἀποτελεῖ ἁπλὰ ἕνα “ὀρθολογικὸ” στοιχεῖο στήριξης μίας δομῆς καὶ τίποτα ἄλλο. Πράγματι, ὁ διάκοσμος συνιστᾶ ἕνα ἀνορθολογικό, ἕνα “παράλογο” στοιχεῖο, μιᾶς καὶ δὲν ἔχει οὐσιαστικὴ πρακτικὴ χρησιμότητα. Γνωρίζουμε ὅμως ὅτι ἡ “ἀνορθολογικότητα” εἶναι ἄμεσα συνδεμένη μὲ τὸ Δέος, τὸ Βάθος, τὸ Μυστήριο, τὸ Μεγαλεῖο. Ἐδῶ, νὰ ὑπενθυμίσουμε τὴν ἐτυμολογία τῆς λέξης “διάκοσμος”: διὰ + κόσμος· ἡ λέξη “κόσμος” στὴν ἀρχαιότητα εἶχε τὶς ἔννοιες τῆς Τάξης (ἡ Τάξη τοῦ σύμπαντος τῶν Πυθαγόρειων), τῆς Εὐπρέπειας καὶ τοῦ Στολισμοῦ.
.                 Καὶ τώρα, νὰ μεταφερθοῦμε ἀπὸ τὴν ἀρχιτεκτονικὴ ἢ τὴ γλυπτική, στὶς λέξεις: «ἦτο ἑπόμενον», καί: «ήτο επόμενον». Ποιά εἶναι διαφορὰ ποὺ δημιουργεῖται στὴν ἐσωτερικὴ ἀντίληψη τῆς εἰκόνας αὐτῶν τῶν λέξεων; Στὴν πρώτη περίπτωση μᾶς δίνεται ἡ ἐντύπωση μίας “ὁλοκληρωμένης ζώσας ὑπόστασης”, εἶναι τὸ ἀνάλογο τῆς κολώνας διακοσμημένης μὲ φύλλα καὶ κρινοειδεῖς ἕλικες. Στὴν δεύτερη περίπτωση, ἀντιλαμβανόμαστε μία ἁπλὴ ὀρθολογικὴ ἀλληλουχία γραμμάτων ποὺ μεταδίδουν μία πληροφορία, ἕνα νόημα. Ἔτσι λοιπόν, ὁ “ἐξ ἀριστερῶν” προερχόμενος ἄνθρωπος , ὅταν βλέπει τὶς λέξεις: ἦτο ἑπόμενον, διερωτᾶται:
Α) «Ποι;a εἶναι ἡ ὀρθολογικὴ χρησιμότητα αὐτῶν τῶν τόνων»; Καὶ δίνει τὴν ἀπάντηση: «καμία». Ἔτσι καταλήγει: «διαπιστώνω ἕναν παραλογισμό, καὶ κατὰ συνέπεια (διαισθάνεται ἀσυνείδητα), ἔχουμε Ὑπαρξιακὸ Βάθος καὶ Μυστήριο. Ἐγὼ ὅμως αὐτὰ τὰ ἀρνοῦμαι.»
Β) «Πρὸς τί τόσος κόπος γιὰ τὴν ἐκμάθηση αὐτῶν τῶν σημείων»; Ἐδῶ ἐμφανίζεται ὁ Μηδενισμὸς τοῦ “ἐξ ἀριστερῶν” ἀνθρώπου: «ὁ διάκοσμος ἀπαιτεῖ ἕναν μόχθο, ποὺ εἶναι ἀνώφελος σὲ ἕνα κόσμο χωρὶς ἔννοια καὶ οὐσία.»
.                 Οἱ τάσεις ἁπλοποίησης, ἰσοπεδωτισμοῦ, ἡ ἀπέχθεια τοῦ στολισμοῦ, ἡ θέληση γιὰ τὸ πρακτικὰ ὀρθολογικό, ἡ συντόμευση τῆς διαδικασίας, τὸ ἀνούσιο τοῦ μόχθου, ἡ ἀπόρριψη τοῦ ὑπαρξιακοῦ βάθους, εἶναι στοιχεῖα τῆς ἀριστερῆς νοοτροπίας, στοιχεῖα τῆς γνωστικῆς ἐξέγερσης.

Υ.Σ. Μία ἀνάλογη ἑρμηνεία, φυσικὰ μὲ τὶς κατάλληλες προσαρμογές, μπορεῖ νὰ δοθεῖ καὶ γιὰ τὴν τάση τῆς ἀριστερᾶς νὰ προτιμᾶ τὴν προχειρότητα στὴν ἐνδυμασία. Στὰ στοιχεῖα ποὺ ἀναλύσαμε στὸ ἄρθρο, προστίθεται καὶ ἡ ἀπέχθεια τῆς ἀριστερᾶς γιὰ τὴν “ἱεραρχικὴ τάξη” καὶ ἑπομένως, ἡ ἀποστροφὴ γιὰ τὰ σύμβολα πού, κατὰ κάποιο τρόπο, τὴν ὑπενθυμίζουν (πχ. ἐπίσημη ἐνδυμασία, γραβάτα κλπ). Ἡ προτίμηση λοιπὸν τῆς ἀριστερᾶς γιὰ τὴν πρόχειρη ἐνδυμασία δὲν ὀφείλεται στὴν ἐναντίωσή της πρὸς τὸν ἀστικὸ κόσμο, καὶ τὴν θέλησή της νὰ προσλαμβάνει προλεταριακὴ ἐμφάνιση, διότι ὁ “ἁπλός”, ὁ φτωχὸς κόσμος, οὐδέποτε ἀρνήθηκε τὴν φροντισμένη ἐνδυμασία, ἰδιαίτερα ὅταν παρευρίσκεται σὲ ἐπίσημες ἐκδηλώσεις, σὲ ἑορτές, σὲ θρησκευτικοὺς χώρους, καὶ γενικότερα, στὸν βαθμὸ ποὺ μπορεῖ, πάντα φρόντιζε τὴν ἐνδυμασία του.

ΠΗΓΗ: paterikos.blogspot.com (ἀπὸ theodotus.blogspot.com)





ΜΙΞΟΒΑΡΒΑΡΟ ΕΓΚΛΗΜΑ γιὰ καρακάξες καὶ ἄλλα …‘ο’δικὰ πτηνά!

Ἔγκλημα κατά τῆς γλώσσας:
Οἱ νόμοι γράφονται σέ ἄθλια ἑλληνικά
ἐφημ. ΕΣΤΙΑ, 06.11.19

Ὁ ἱερεύς πού «κατενεμήθη» καί οἱ «ἐκδοθέντες» πράξεις

.                Καταρρέουμε συνεχῶς καί καθημερινῶς. Σέ ὅλα τά ἐπίπεδα. Ἕνας κακός ἄνεμος σαρώνει τήν ἑλληνικότητα παντοῦ. Μένουμε λιγότεροι λόγῳ τοῦ δημογραφικοῦ. Γινόμαστε ἄλλοι λόγῳ τοῦ ξενόφερτου πολυπολιτισμοῦ. Ἀλλοιωνόμαστε λόγῳ τοῦ μεταναστευτικοῦ. Χάνουμε τήν ταυτότητά μας, ἐπειδή κάποιο δικαστήριο δικαιωμάτων θεωρεῖ πώς δέν πρέπει τά παιδιά μας νά διδάσκονται Θρησκευτικά. Ἀγαπᾶμε ἤθη ξένα πρός τόν Ἕλληνα, ὅπως τό… «Χαλοουΐν». Ὅλα μπορεῖς νά τά πολεμήσεις ἐκτός ἀπό ἕνα! Τήν πρωτοφανῆ ἄγνοια μέ τήν ὁποία νομοπαρασκευαστικές ἐπιτροπές, ὑπουργοί καί βουλευτές συντάσσουν τούς νόμους πού ψηφίζει τό ἐθνικό μας κοινοβούλιο. Τά ἑλληνικά τῶν νόμων εἶναι ἐπιεικῶς ἀπαράδεκτα. Οἱ συντάκτες τους θά ἔπρεπε νά συλληφθοῦν καί ἐπί ποινῇ ἀπωλείας τῆς ἰδιότητός τους νά γυρίσουν πίσω στά θρανία.
.                Τό καμπανάκι μᾶς κτύπησε ἡ συνδρομήτρια τῆς «Ἑστίας» καί ἐπί κεφαλῆς τοῦ Γραφείου Ἐργατικῆς Νομοθεσίας Χρυσούλα Πετίνη-Πηνιώτη, δικηγόρος στό ἐπάγγελμα, μέ μία σύντομη ἐπιστολή της. Βρήκαμε τόσο εὔστοχες τίς ἐπισημάνσεις της, ὥστε τῆς ζητήσαμε νά κάνει μία γενικώτερη ἔρευνα σέ πρόσφατους νόμους, προκειμένου νά ἐντοπίσει κραυγαλέα μαργαριτάρια. Τά εὑρήματά της ἐντυπωσιακά. Συμφωνοῦμε μέ τήν πρότασή της ὅτι ἡ ὀρθή χρῆσις τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας κατά τήν σύνταξη τῶν νόμων πρέπει νά συμπεριληφθεῖ στούς κανόνες καλῆς νομοθετήσεως. Ἀκολουθεῖ ἡ ἐπιστολή της:

.                «Στόν Νόμο 4621/2019 (ΦΕΚ/128/Α΄/31.7.2019) περιλαμβάνεται Κεφάλαιο Γ΄ γιά τήν νομοπαρασκευαστική διαδικασία καί τήν “καλή νομοθέτηση”. Στό ἄρθρο 58 ἀπαριθμοῦνται οἱ κανόνες – “ἀρχές” καλῆς νομοθέτησης, οἱ ὁποῖες, ὅπως ἀναφέρεται, ἔχουν ἐφαρμογή κατά τήν κατάρτιση σχεδίων κ.λπ. νόμων, κατά τήν ἀξιολόγηση τῶν νόμων καί κατά τήν κωδικοποίηση τῶν ρυθμίσεων.
.                Α. Στίς ἀρχές τῆς “καλῆς νομοθέτησης” δέν ἀναφέρεται (ἐνῶ ἀνήκει …) καί ἡ ὀρθή χρήση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης. Μορφή κακῆς χρήσεως τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης εἶναι οἱ μεικτές ἐκφράσεις, δηλαδή ὁ συνδυασμός ἀρχαιοπρεπῶν ἐκφράσεων μέ τύπους τῆς δημοτικῆς. Ἔτσι, στόν νόμο αὐτόν καθώς καί σέ ἄλλους νέους νόμους ἀπαντῶνται οἱ ἑξῆς, τουλάχιστον ἀκαλαίσθητες, ἐκφράσεις:

  • “βάσει… σύμβασης”

  • “κατόπιν αἴτησης”

  • “λόγω τήρησης”

  • “δυνάμει σύμβασης”

  • “λόγω τέλεσης”

  • “κατόπιν δημοσίευσης”

  • “ἐν ὄψει συμπλήρωσης” κ.ἄ.


  • “ἐπί… ἀπόλυσης”

  • “περί… ἀσφάλισης”

  • “ἐπί τῆς… διάρθρωσης”

  • “πέρα τῆς… προϋπόθεσης”

  • “ἑκάστης… σύμβασης”

  • “κατόπιν… ἄσκησης”

  • “ἐκτός … εἴσπραξης”

  • “ἀνά ἔτος… ἀσφάλισης”

  • “τυγχάνουν… μείωσης”

  • “ἀκολούθως τῆς ἀπόφασης προέγκρισης”

  • “ἐπί τῆς ὕπαρξης”

  • “μή εἰσέτι… ἔνταξης”!,

ὅπου δοτικοφανῆ ἐπιρρήματα ἤ ἐμπρόθετοι προσδιορισμοί, δηλαδή καθαρῶς ἀρχαῖες ἐκφράσεις σέ πτώση δοτική, ἀκολουθοῦνται ἀπό τριτόκλιτο ὄνομα τοῦ ὁποίου ἡ γενική ἔχει κατάληξη -ης, τύπος καθαρά δημοτικῆς, ἐνῶ κατά τήν γραμματική τῆς ἀρχαίας γλώσσης ἡ κατάληξη εἶναι -εως.
.                Ὅπως ἀναφέρεται καί στήν Νεοελληνική Γραμματική (καταγομένη ἀπό τήν “Μικρή Νεοελληνική Γραμματική” τοῦ Μανόλη Τριανταφυλλίδη), τά τριτόκλιτα σέ -ις λήγουν ἤ σέ -εως ἤ σέ -ης καί οὐδείς ὑποχρεώνει οὐδένα νά χρησιμοποιῆ μόνον τήν γενική σέ -ης. Ἔτσι, γιά τήν ὀρθή ἔκφραση ἐπιβάλλεται νά χρησιμοποιῆται ἡ κατάληξη -εως ὅταν πρόκειται γιά ἀρχαιοπρεπῆ ἔκφραση.
.                Στίς ἀναφερθεῖσες ἀνωτέρω ἐκφράσεις, ἄν μέν ὑπάρχη ἐπιθυμία χρησιμοποιήσεως τοῦ -ης (γενική), ἀπαιτεῖται ἡ ἔκφραση τῆς ἐννοίας μέ κατάλληλη προσαρμογή της στήν δημοτική, ἐάν ὅμως ὑπάρχη ἐπιθυμία ἀρχαιοπρεποῦς ἐκφράσεως, ἐπιβάλλεται ἡ χρήση τοῦ τριτοκλίτου μέ τήν κατάληξη -εως.
.                Ἔτσι, θά ἀναγραφῆ, ἀντί “βάσει σύμβασης”, “μέ βάση σύμβαση” καί ἀντί “ἐν ὄψει… συμπλήρωσης”, “γιά τήν συμπλήρωση” ἤ “μέ σκοπό τήν συμπλήρωση” κ.ο.κ.
.            Ὁ ἐκ τῶν μεταγλωττισάντων τούς Κώδικες Νόμων Ἀριστόβουλος Μάνεσης, σέ ἄρθρο του στό Νομικό Βῆμα Ὀκτωβρίου 1998 ἐπισημαίνει ὅτι ἡ Δημοτική καθιερώνεται “ἄνευ ἰδιωματισμῶν καί ἀκροτήτων”. Χαρακτηρίζει ὡς “ἄκομψες διατυπώσεις” τήν χρήση δημοτικῶν τύπων δίπλα σέ λόγιους τύπους (π.χ. “δυνάμει σύμβασης”) καί τονίζει ὅτι “ἡ γλῶσσα τῆς νομικῆς ἐπιστήμης δέν μπορεῖ νά εἶναι ὅμοια μέ τήν δημοτική τῆς καθημερινῆς “κουβέντας” ἤ ἀκόμη καί τῆς “λογοτεχνίας” καί ὅτι “στά νομικά κείμενα ἡ διατύπωση πρέπει νά εἶναι καί ἐπιμελημένη, τόσο ὡς πρός τό λεξιλόγιο ὅσο καί ὡς πρός τήν χρήση τῶν κατά τό δυνατόν δοκιμωτέρων καί αἰσθητικά ἀρτιωτέρων γραμματικῶν τύπων καί τοῦ ἀντιστοίχου ὕφους”.
Ὁ ἴδιος τονίζει τά ἑξῆς:
.                Ἰδίως σέ ὑπερδισύλλαβες λέξεις, ἡ χρήση τοῦ λόγιου τύπου (κατάληξη -εως) εἶναι μορφολογικά προτιμώτερη: π.χ. αἴτηση ἀκυρώσεως, δήλωση βουλήσεως, δικαίωμα ἀκροάσεως, σύμβαση προσχωρήσεως, ἀνάκληση δηλώσεως, αἴτηση ἐξαιρέσεως, Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως, ἀλλά καί “μέτρα τάξεως”, “σχέδιο πόλεως”, “πρώτης τάξεως”, “πάσης φύσεως ὑλικά” κ.ἄ. Ἔτσι ἀποφεύγονται ἄκομψες διατυπώσεις, ὅταν ἰδίως χρησιμοποιοῦνται δημοτικοί τύποι δίπλα σέ λόγιους τύπους π.χ. “δυνάμει σύμβασης”, “ἐναντίον διάταξης…”.
.                Μιξοβάρβαρα ὑποδείγματα ὕφους (πρός ἀποφυγή) συνιστοῦν οἱ φράσεις “ἐνόψει τῆς νομοθετικῆς πρόβλεψης καί ρύθμισης τῆς αἴτησης ἀνάκλησης ἤ μεταρρύθμισης τῆς ἀπόφασης”, “δεκτῆς γενομένης τῆς αἴτησης ἀνάκλησης…(ὅπου ὑπάρχει σειρά λέξεων πτώσεως γενικῆς σέ -ης)”.
.                Καί ἰδού ἕνα νέο τέτοιο “ὑπόδειγμα” ἀπό τό Φύλλο 3812/Β/15.10.2019 τῆς Ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως:
“Ἀριθμ. Ἀποφ. 679/2019 Λήψη ἀπόφασης ἐπί γνωστοποίησης συγκέντρωσης…!”.

Β. Ἄς ἐπισημάνουμε καί μερικά ἀκόμη… “μαργαριτάρια” σέ νομοθετήματα ἤ (κατά τήν δημοσίευσή τους) στήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως:

.                Στήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως (ΦΕΚ Β΄ 368/17) εἴδαμε θέμα μέ τίτλο “Ἔγκριση κατ’ ἀποκοπῆς (!) χορηγήματος…”. Ἡ φράση “κατ’ ἀποκοπήν”, ἀποτελούμενη ἀπό τήν πρόθεση “κατά” καί τήν λέξη “ἀποκοπή” στήν αἰτιατική, χρησιμοποιεῖται ὡς ἐπίρρημα, δηλαδή ἄκλιτη λέξη, ἡ ὁποία δέν ἐπηρεάζεται ἀπό τήν σύνταξη (ἀριθμό, πτώση κ.λπ.) τῶν λοιπῶν ὅρων τῆς προτάσεως. Ἔτσι, δέν μεταβάλλεται στίς ἐκφράσεις κατ’ ἀποκοπήν “χορήγημα”, κατ’ ἀποκοπήν “χορηγήματος”, κατ’ ἀποκοπήν “χορηγήματα”, κατ’ ἀποκοπήν “χορηγημάτων” κ.ο.κ.
.                Ἐπίσης, σέ ΦΕΚ τοῦ ἔτους 2016 (1667 Β΄) δημοσιεύεται ἀπόφαση τοῦ Ὑπ. Ἐσωτερικῶν μέ θέμα “Κατανομή ἑνός ἱερέα Εἰδικῶν Καθηκόντων στό Σῶμα τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας”. Ἡ φράση θά ἦταν σωστή μόνον ἄν ἐπρόκειτο περί κατανομῆς περισσοτέρων στό ἐν λόγῳ Σῶμα. Διότι: Τό ρῆμα “κατανέμω” σημαίνει “διαιρῶ”, “διαμοιράζω”. Ἡ διαίρεση ἤ τό μοίρασμα προϋποθέτουν ὡς ἐκ τῆς ἐννοίας τους περισσότερα τοῦ ἑνός πρόσωπα ἤ πράγματα. Ἐκτός ἄν… ὁ ἱερεύς κοπῆ σέ περισσότερα κομμάτια!
.                Στό ἄρθρο ἑνδέκατο τοῦ Ν. 4517/18 (ΦΕΚ 22/Α΄/8.2.2018) ἀναφέρονται τά ἑξῆς: Ἡ ἰσχύς τοῦ παρόντος ἰσχύει (!) ἀπό τήν δημοσίευσή του στήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως», ἀντί τοῦ ὀρθοῦ “ἡ ἰσχύς ἀρχίζει ἀπό…”.
.                Σέ ἔγγραφο τοῦ Ὑπ. Ἐργασίας (Φ.40021/11259/2018 – βλ. ΔΕΝ 2018 σελ. 326), πού ἀφορᾶ παροχές ἀσθενείας, ἀναφέρονται τά ἑξῆς:
.                “Γιά τήν ἀνανέωση τῆς ἀσφαλιστικῆς ἱκανότητας ἔχει συνταχθεῖ… διάταξη νόμου, μέ τήν ὁποία προβλέπεται ὅτι … 2) στούς ἐργαζομένους τῶν ἐπιχειρήσεων… καί τῶν Ναυπηγείων Ἐλευσῖνας, στούς ἀναβάτες ἱπποδρομιῶν, στούς μαθητευόμενους ἀναβάτες, τούς προπονητές δρομώνων ἵππων καί τῶν προσώπων πού ὑπάγονται στήν ἀσφάλιση τοῦ ΕΦΚΑ ὡς μισθωτοί-μέλη Διοικητικῶν Συμβουλίων ΑΕ… εἶναι δυνατή ἡ χορήγηση παροχῶν ἀσθενείας…”.

Ἡ ὀρθή ἔκφραση εἶναι “καί τά πρόσωπα…”. Διότι:

.                Ἡ ἔκφραση “καί τῶν προσώπων” (γενική) συνδέεται (τό “καί” συνδέει ὁμοίους ὅρους) μέ τήν προηγουμένη φράση “δρομώνων ἵππων”, ἡ ὁποία ἐξαρτᾶται ἀπό τήν λέξη “προπονητές”, μέ ἀποτέλεσμα νά πρόκειται γιά προπονητές ὄχι μόνον τῶν ἵππων ἀλλά καί… “τῶν προσώπων πού ὑπάγονται στόν ΕΦΚΑ”!
.                Στόν Ν. 4255/14 (ΦΕΚ 2/Α΄/7.1.2014) στό ἄρθρο 3 ἀναφέρεται: “… τό πλῆθος καί τό ὕψος … τῶν ἐκδοθέντων (!) Πράξεων ἐπιβολῆς Εἰσφορῶν ἤ Πράξεων Βεβαίωσης Ὀφειλῆς”.
“Ἐκδοθεισῶν” εἶναι τό ὀρθό, ἀφοῦ πρόκειται περί θηλυκῶν ὀνομάτων.
.                Στήν Ἀποφ. ΕΑΠ 2003486/13 (ΦΕΚ 3091/Β΄/5.12.13), παρ. 3, ἀναγράφεται: “… τό πάσης φύσεως προσωπικό πού λαμβάνει μέ καθ’ οἱονδήποτε τρόπο…”.
Ἤ «μέ οἱονδήποτε τρόπο» ἤ “καθ’ οἱονδήποτε τρόπο”, ὄχι καί τά δύο!
.                Στήν Ἀποφ. 44664/2013 (ΦΕΚ 3417/Β΄/31.12.2013) ἀναφέρεται: “Ἐγκρίνουμε τήν ὑπερωριακή ἀπασχόληση… ὑπαλλήλων πού ὑπηρετοῦν καί συνδράμουν…”.
Δέν ὑπάρχει ρῆμα “δράμω” οὔτε σύνθετο “συνδράμω” (στόν Ἐνεστῶτα). Πρόκειται γιά τό ρῆμα “τρέχω” καί σύνθετο “συντρέχω”, τό ὁποῖο στόν β΄ ἀόριστο ἔχει τόν τύπο “ἔδραμον” (καί “συνέδραμον”) καί στήν ὑποτακτική του (καθώς καί στόν μέλλοντα στιγμιαῖο) “συνδράμω”.
.                Στά διάφορα νομοθετήματα (Ν. 4387/16 κ.ἄ.) ἡ μετοχή “γενόμενος, γενομένη, γενόμενο”, πού εἶναι ἀορίστου χρόνου (β΄ ἀόριστος τοῦ ρήματος “γίγνομαι”), χρησιμοποιεῖται λανθασμένα γιά τό μέλλον. Εἶναι ἀπολύτως λανθασμένη ἡ ἔκφραση “ἀρχῆς γενομένης… π.χ. τήν 1.1.2020 ἤ τό ἔτος 2020”. Ἀντί τῆς ἀορίστου χρόνου μετοχῆς μπορεῖ νά χρησιμοποιῆται ἡ μετοχή ἐνεστῶτος “γινόμενος…” (στήν δημοτική γλῶσσα), ἀφοῦ ἡ πλέον ὀρθή μορφή τῆς ἀντιστοίχου μετοχῆς τοῦ μέλλοντος “γενησόμενος-γενησομένη-γενησόμενον” ἀποτελεῖ βαρεῖα καθαρεύουσα.
.                Ἄς μᾶς ἐπιτραπῆ νά ἐπισημάνουμε τήν ἔκφραση-πρόταση ἔχει νά κάνη μέ, ἡ ὁποία ἔχει σχεδόν ἐπικρατήσει τόσο στόν προφορικό ὅσο καί στόν γραπτό λόγο (καί σέ ἐπιστημονικά ἄρθρα). Πρόκειται γιά ἔκφραση “ξενόφερτη”, προσιδιάζουσα σέ γλῶσσες πτωχές, πού ἔχουν ἀνάγκη περιφράσεως γιά νά ἐκφράσουν κάποιο νόημα. Δέν ταιριάζει ὅμως στήν Ἑλληνική Γλῶσσα πού ἔχει ἀπεριόριστο πλοῦτο λέξεων. Ἀντί τῆς ἀνωτέρω προτάσεως καλό εἶναι νά χρησιμοποιῆται ἡ ἑλληνική ἔκφραση-πρόταση “ἀφορᾶ εἰς” ἤ “ἀφορᾶ σέ”, “σχετίζεται μέ” ἤ “ἔχει σχέση μέ”.
.                Νομίζουμε ὅτι καί ἡ ὀρθή χρήση τῆς γλώσσης μας θά συντελέση στήν προσπάθεια τῆς Κυβερνήσεως νά διορθώση τά κακῶς κείμενα στήν Πατρίδα μας.»



Ο ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ καὶ ἡ ΛΥΔΙΑ ΚΟΝΙΟΡΔΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Ντοστογιέφσκι καὶ ἡ Λυδία Κονιόρδου

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.       Στὶς παραστάσεις τῆς τρέχουσας θεατρικῆς σαιζόν ἀνακοινώθηκε ὅτι θὰ παιχθοῦν ἀπόσπασματα ἀπὸ τὰ ἀριστουργήματα τοῦ Ντοστογιέφσκι «Ἀδελφοὶ Καραμάζοφ» καὶ «Δαιμονισμένοι». Τὰ ὅσα εἶπε ἡ Λυδία Κονιόρδου, ποὺ θὰ παρουσιάσει τὸν Μεγάλο Ἱεροεξεταστή, στὸ Γ΄ Πρόγραμμα τῆς ΕΡΑ καὶ οἱ δηλώσεις τοῦ σκηνοθέτου τῆς παράστασης δείχνουν τὸ πόσο δύσκολο εἶναι νὰ προσεγγισθεῖ τὸ ἔργο τοῦ Ντοστογιέφσκι ἀπὸ ἀνθρώπους μὲ δυτικότροπη σκέψη.
.        Ὁ ποιητής Γιώργος Σαραντάρης στὸ φιλοσοφικό του δοκίμιο «Ἡ παρουσία του ανθρώπου» τονίζει πὼς ὁ Ντοστογιέφσκι στὶς σελίδες τῶν «Δαιμονισμένων» καὶ τῶν «Ἀδελφῶν Καραμάζοφ» δὲν ἐγκαταλείπει ποτὲ τὸν χριστιανικὸ ἄξονα καὶ προσθέτει: Ὁ Ντοστογιέφσκι δὲν μπορεῖ νὰ μελετηθεῖ ἀπὸ μία ἄποψη καθαρὰ αἰσθητική. Κινδυνεύει τότε νὰ παρερμηνευθεῖ, ὅπως κανένας ἄλλος μυθιστοριογράφος». Ὅσοι ἄθεοι ἀσχολοῦνται μὲ τὸν Ντοστογιέφσκι τὸν ἀντιμετωπίζουν ὅπως τὸν Ἴψεν, τὸν Σαίξπηρ ἢ τὸν Γκαῖτε. Κάνουν λάθος καὶ ὁδηγοῦνται σὲ λάθος ἑρμηνεῖες τοῦ ἔργου του.
.       Στὸ βιβλίο του «Τὸ πνεῦμα τοῦ Ντοστογιέφσκι» ὁ Ρῶσος φιλόσοφος Νικολάϊ Μπερντιάγιεφ σημειώνει ὅτι ὁ «Θρύλος τοῦ Μεγάλου Ἱεροεξεταστοῦ εἶναι ἡ ἀποκορύφωση τῆς δημιουργίας τοῦ Ντοστογιέφσκι, τὸ στεφάνωμα τῆς διαλεκτικῆς τῶν ἰδεῶν του», ποὺ συγκεφαλαιοῦται στὸ ὅτι ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων σοσιαλιστῶν νὰ δημιουργήσουν μία καλύτερη τάξη τοῦ κόσμου, ἀπὸ αὐτὴν ποὺ δημιούργησε ὁ Θεός, ὁδηγεῖ στὴν ἀναγκαιότητα τῆς καταστροφῆς τῆς ἐλευθερίας τοῦ πνεύματος ποὺ δίδαξε καὶ ἐφάρμοσε ὁ Θεάνθρωπος Χριστός. Αὐτὴ ἡ ἐπιχείρηση ἔχει ἐνταθεῖ στὶς ἡμέρες μας καὶ τὰ ἀποτελέσματά της προβάλλονται στὸν Μεγάλο Ἱεροεξεταστὴ καὶ στοὺς Δαιμονισμένους.
.       Γιὰ τὴν σύνδεση τῶν ἀθεϊστικῶν, σοσιαλιστικῶν τάσεων μὲ τὴν παποσύνη ὁ Ντοστογιέφσκι στὸν Ἱεροεξεταστὴ τονίζει ὅτι ἡ ἴδια ἀρχὴ στηρίζει τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία καὶ τὸν ἄθεο σοσιαλισμό: ἡ ἄρνηση τῆς πίστεως στὴν ἐλευθερία τοῦ πνεύματος, στὸν Θεὸ καὶ στὸν ἄνθρωπο, στὸν Θεάνθρωπο καὶ στὴν ἀνθρωπότητα. Ἐπίσης στὸ «Ἡμερολόγιο ἑνὸς συγγραφέως» ὁ Ντοστογιέφσκι γράφει πὼς «ὁ ἄθεος σοσιαλισμὸς στὴ Γαλλία δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἡ πιὸ πιστὴ καὶ συνεπὴς συνέχιση τῆς καθολικῆς ἰδέας». Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀντίληψη τοῦ ἄθεου σοσιαλισμοῦ προέκυψαν τὰ στρατόπεδα συγκέντρωσης καὶ τὰ γκουλάγκ.
.        Ὁ Ἀλμπὲρ Καμύ, ἰδιοφυὴς ἀγνωστικιστὴς συγγραφέας, ἀγάπησε τὸν Ντοστογιέφσκι καὶ ἐκτίμησε τὸ ἔργο του, ἀλλὰ δὲν μπόρεσε νὰ προσπελάσει στὸ πνεῦμα του. Σὲ συνέντευξή του τὸ 1958, λίγο πρὶν σκοτωθεῖ σὲ αὐτοκινητιστικὸ δυστύχημα, εἶπε: «Γιὰ καιρὸ πιστευόταν ὅτι ὁ Μὰρξ ἦταν ὁ προφήτης τοῦ 20οῦ αἰώνα… Τώρα ξέρουμε ὅτι ὁ ἀληθινὸς προφήτης εἶναι ὁ Ντοστογιέφσκι. Προφήτεψε τὸ βασίλειο τῶν Μεγάλων Ἱεροεξεταστῶν καὶ τὸν θρίαμβο τῆς ἰσχύος ἐπὶ τῆς δικαιοσύνης».
.       Στὸν Καμὺ κάνει ἐντύπωση ἡ ἄποψη τοῦ Ντοστογιέφσκι πὼς ἡ ἀπεριόριστη ἐλευθερία ὁδηγεῖ στὸν ἀπεριόριστο δεσποτισμό. Ὅμως ὅταν ἐρωτᾶται γιὰ τοὺς «Δαιμονισμένους» ἀπαντᾶ: «Πρώτιστα εἶναι ἕνα ἀριστούργημα καὶ δευτερευόντως μία μαρτυρία ἐναντίον τῆς ἐπανάστασης τῶν μηδενιστῶν καὶ μόνον ἐναντίον αὐτῆς». Τίποτε δὲν ἀναφέρει γιὰ τὴν ἐλευθερία ποὺ ὁ Θεάνθρωπος φέρνει στὸν ἄνθρωπο, στὴν ὁποία πιστεύει καὶ τὴν ὁποία διακηρύσσει ὁ Ντοστογιέφσκι.-



Ο ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΣΜΟΣ ΣΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Γιὰ νὰ ζήσουν οἱ ἄθεοι ἐλεύθεροι, δὲν πρέπει νὰ ἔχουν συνείδηση, γιὰ νὰ μὴν ἐνοχλοῦνται ἀπὸ τύψεις. Τὸ ἐπιτυγχάνουν, ὅταν ὡς ἀνθρωπόθεοι σκοτώνουν μέσα τους τὸν Θεάνθρωπο».

Ὁ προοδευτισμὸς στὶς ἡμέρες μας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ὁ προοδευτισμὸς ὡς σύνθημα κυκλοφορεῖ πολὺ καὶ στὶς ἡμέρες μας. Προοδευτικὲς πολιτικὲς δυνάμεις λέγονται, προοδευτικοὶ διανοούμενοι προβάλλονται, πολλὰ κοινωνικὰ κινήματα φέρουν τὸν ὑπότιτλο προοδευτικά. Ὁ τίτλος τοῦ προοδευτικοῦ αὐτοαπονέμεται. Εἶναι ἕνας αὐθαίρετος προσδιορισμός.
.           Στὸν 20ὸ αἰώνα τὸν χρησιμοποίησαν μεταξὺ τῶν πρώτων οἱ Γάλλοι σουρεαλιστές. Ὁ Ἀντρὲ Μπρετὸν στὸ σχετικὸ μανιφέστο του, τὸ 1930, ἔγραψε ὅτι προοδευτικὸς εἶναι ὅποιος «καταστρέφει μὲ κάθε μέσο τὶς ἰδέες τῆς οἰκογένειας, τῆς πατρίδας, τῆς θρησκείας…» καὶ ξαναφτιάχνει μία κοινωνία ἀπὸ τὴν ἀρχή. Μετὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο τὸν ὅρο τοῦ προοδευτικοῦ ἀπένειμαν στοὺς ἑαυτούς τους οἱ ὀπαδοὶ τοῦ σταλινικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ. Τοὺς δημοκράτες ἰδεολογικοὺς ἀντιπάλους τους ἀποκαλοῦσαν «φασίστες», «ἀμερικανόδουλους» καὶ ἄλλα σχετικὰ κοσμητικὰ ἐπίθετα.
.           Μετὰ τὴν κατάρρευση τῶν κομμουνιστικῶν καθεστώτων οἱ νεομαρξιστές, κυρίως οἱ Γάλλοι, ξαναγύρισαν στὶς ἀντιλήψεις τοῦ Μπρετόν. Δόγμα τους ἡ ἀποδόμηση τῶν παραδοσιακῶν ἀξιῶν τῆς κοινωνίας. Αὐτοπροσδιορίζονται ὡς προοδευτικοί, ἐπειδὴ εἶναι ὑπὲρ τῆς ἀπόλυτης ἐλευθερίας, ὅπως ἰσχυρίζονται, στὰ θέματα τῶν ἀνθρωπίνων σχέσεων, στὰ θέματα τῆς ἀναπαραγωγῆς καὶ στὰ θέματα τῆς οἰκογένειας. Κέντρο τῆς δογματικῆς τους ἐλευθερίας εἶναι ἡ ἄρνηση τοῦ Θεοῦ καὶ κάθε μεταφυσικῆς σκέψης. Ὁ Ντοστογιέφσκι στοὺς «Δαιμονισμένους» περιέγραψε τὴν κατάστασή τους. Γι ν ζήσουν ο θεοι λεύθεροι, δν πρέπει ν χουν συνείδηση, γι ν μν νοχλονται π τύψεις. Τ πιτυγχάνουν, ταν ς νθρωπόθεοι σκοτώνουν μέσα τους τν Θεάνθρωπο. Μὲ τὸν θάνατο τοῦ Θεοῦ στὸν ἄθεο συμβαίνει αὐτὸ ποὺ ἀποκαλύπτει ὁ Σταυρόγκιν στὸν Τύχωνα: δν νιώθει πι τί εναι κακό, χει χάσει τν ασθηση τς διαφορς καλο κα κακο.
.           Ὁ Φῶτος Πολίτης (1890-1934), μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες πνευματικὲς μορφὲς τοῦ νεοελληνικοῦ θεάτρου, ποὺ σπούδασε καὶ ἔζησε γιὰ χρόνια στὴ Γερμανία, ἔγραψε στὸ βιβλίο του «Καραγκιόζης ὁ μέγας», ποὺ κυκλοφορήθηκε στὰ 1924: «Τὸ μεγαλύτερο κακὸ τὸ κάνουν οἱ “προοδευτικοί” μας ἄνδρες. Τὰ ξιπασμένα τους μυαλὰ θαρροῦνε πὼς ἡ λευτεριὰ καὶ ἡ προκοπὴ βρίσκουνται πάρα πολὺ εὔκολα, φτάνει νὰ τσακίσουμε κάθε μας βάθρο καὶ νὰ μαγαρίσουμε ὅλα τὰ ἱερά. Γιὰ νά ᾽σαι πλέρια “ἐξελιγμένος” ἄνθρωπος πρέπει… νὰ βρίσκης τοὺς οἰκογενειακοὺς δεσμοὺς τυραννικούς, ν’ ἀρνιέσαι τὸ Θεὸ καὶ νὰ καταφρονᾶς κάθε παράδοση, νὰ δέχεσαι πὼς ἡ ὕλη κυβερνᾶ τὸ νοῦ καὶ νάχης τὴν ἰδέα πὼς ἡ Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση ἤτανε κίνημα ἀστικό. Μὲ τέτοια καὶ παρόμοια καραγκιοζιλίκια παίρνει χρῶμα ἐδῶ καὶ “συγχρονίζεται” κ ἡ πρόοδο. Ὅσο λιγώτερη ἀντοχὴ μπορεῖς νὰ δείξης στὴ ζωή σου, ὅσο πιὸ ἄδειος καὶ πιὸ κούφιος γίνεσαι κι ἀνίκανος νὰ νοιώσης τὴν ἀξία τῆς ἠθικῆς κλερονομιᾶς, ποὺ πρόγονοί σου ἀφήσανε, τόσο πιὸ “προοδεμένος” ἄνθρωπος λογιάζεσαι. Κι ὅμως ἡ πρόοδο δὲν εἶναι καὶ δὲν ἤτανε ποτὲ ἔννοια γελοία».
.           Ἡ ἁπτὴ πρόοδος εἶναι στὴν τεχνολογία. Αὐτὴν τὴν ἀποδέχονται ὅλοι. Τὸ ζήτημα εἶναι τὸ πῶς χρησιμοποιεῖται αὐτὴ ἡ ἐκρηκτικὴ τεχνολογικὴ ἀνάπτυξη. Ἀποτελεῖ γεγονὸς ἀναμφισβήτητο ὅτι ἡ ἠθικὴ καὶ κοινωνικὴ πρόοδος δὲν ἀκολουθεῖ τὴν τεχνολογικὴ καὶ ἡ ἀνησυχία τῶν δημοκρατῶν πολιτῶν σήμερα εἶναι ἔντονη ἀπὸ τὶς καινοτόμες ἰδέες ποὺ προωθεῖ ἡ τάση παγκοσμιοποίησης καὶ ἀποδόμησης τῶν ἀξιῶν τῆς κοινωνίας.-


ΕΥΘΥΝΗ καὶ ΟΧΙ ΚΟΜΠΟΡΡΗΜΟΣΥΝΗ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἑλληνικὴ κουλτούρα ἐκτιμᾶται ἀπὸ ὅλο τὸν κόσμο πλὴν κάποιων Ἑλλήνων».

Εὐθύνη καὶ ὄχι κομπορρημοσύνη

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἡ διαφύλαξη καὶ ἡ προβολὴ τῆς διαχρονικῆς κουλτούρας μας εἶναι πράξη εὐθύνης καὶ ὄχι ἐκδήλωση κομπορρημοσύνης καὶ σωβινισμοῦ, ὅπως ἰσχυρίζονται ὁρισμένοι διεθνιστὲς καὶ νεομαρξιστές. Μία σύντομη ματιὰ στὰ γεγονότα αὐτοῦ τοῦ καλοκαιριοῦ δείχνει αὐτὴ τὴν παγκόσμια ἀποδοχὴ τῆς ἑλληνικῆς κουλτούρας.
.           Στὶς 26 καὶ 27 Ἰουλίου ὁ θίασος τῆς Comedie Française, σὲ σκηνοθεσία τοῦ Ἴβο βὰν Χόβε ἔπαιξε στὴν Ἐπίδαυρο τὴ σύνθεση τῶν τραγωδιῶν τοῦ Εὐριπίδη «Ἠλέκτρα» καὶ «Ὀρέστης». Ἡ παράσταση ἔκανε πρεμιέρα στὴ Γαλλία τὸν περασμένο Μάιο.
.           Στὰ πλαίσια τοῦ φεστιβὰλ τῆς Ἀβινιὸν στὰ μέσα Ἰουλίου παίχθηκαν οἱ «Φοίνισσες» τοῦ Εὐριπίδη. Τὴν τραγωδία μετέφερε στὴ σύγχρονη ἐποχὴ ὁ βρετανὸς συγγραφέας Μάρτιν Κρὶμπ καὶ σκηνοθέτησε ὁ Ντανιὲλ Ζανετώ. Στὴν Ἀβινιὸν ἐπίσης γνώρισε θερμότατη ὑποδοχὴ ἀπὸ τὸ κοινὸ ἡ θεατρικὴ μεταφορὰ τῆς Ὁμηρικῆς Ὀδύσσειας ἀπὸ τὴν Κριστιὰν Ζαταχύ. Στὸ ἴδιο φεστιβὰλ ἀνέβηκε ἀπὸ μαθητὲς τῆς Ἐθνικῆς Σχολῆς Θεάτρου τοῦ Στρασβούργου ἡ τριλογία τῆς Ὀρέστειας, σὲ σκηνοθεσία τοῦ Ζὰν – Πιὲρ Βενσάν.
.           Στὸ θέατρο Public τῆς Νέας Ὑόρκης ἀπὸ τὶς 17 Ἰουλίου παίζεται, μὲ σκηνοθεσία Λουὶς Ἀλφάρο, ἡ «Μήδεια» τοῦ Εὐριπίδη, μεταφερμένη στὴ σύγχρονη προσφυγικὴ κρίση. Συγκεκριμένα Μήδεια εἶναι μία μεξικανὴ μετανάστρια καὶ ἡ νέα της χώρα εἶναι οἱ ΗΠΑ τοῦ Τράμπ…
.           Στὴ βελγικὴ Γάνδη παίζεται ἡ τραγωδία τοῦ Αἰσχύλου «Ὀρέστης», μεταφερμένη στὸ σύγχρονο Ἰράκ. Τίτλος τοῦ ἔργου «Ὁ Ὀρέστης στὴ Μοσούλη». Παίχθηκε στὸ Ἰρὰκ καὶ στὴ Γαλλία μὲ ἰρακινοὺς καὶ γάλλους ἠθοποιοὺς καὶ σὲ σκηνοθεσία τοῦ Milo Rau.
.           Στὴ γαλλικὴ Λυὼν ὁ Georges Lavandant ἀνέβασε μὲ σκηνοθεσία δική του τὴν Ὀρέστεια τοῦ Αἰσχύλου στὴν κλασσικὴ μορφή της.
.           Οἱ ἀμερικανίδες καθηγήτριες τοῦ πανεπιστημίου τοῦ Γέϊλ Τόνι Ντόρφμαν καὶ Ἔλεν Μὰκ Λάφλιν ἀναδεικνύουν μέσα ἀπὸ τὸ ἔργο τους τὴ σημασία τῶν ἀρχαίων τραγικῶν στὶς ἡμέρες μας. Οἱ ὡς ἄνω καθηγήτριες σημείωσαν ὅτι τὰ κείμενα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας «μελετῶνται σὲ ὅλα τὰ πανεπιστήμια τοῦ κόσμου, ὡστόσο ἡ ἔρευνα στὴν Ἑλλάδα ὑπολείπεται».
.           Στὴ Γαλλία ὁ ἐκδοτικὸς οἶκος Gallimard ἐξέδωσε τὸ βιβλίο τοῦ καθηγητοῦ Michael Lucken «Le Japon Grec. Culture et possession” ( Ἡ Ἑλληνικὴ Ἰαπωνία. Κουλτούρα καὶ κατοχή)». Ὁ Γάλλος καθηγητὴς ὑποστηρίζει ὅτι «Ἡ ἑλληνορωμαϊκὴ ἀρχαιότητα ἀποτελεῖ μέρος τῶν θεμελίων τῆς κουλτούρας τῆς σύγχρονης Ἰαπωνίας».
.           Ὁ ὁμ. καθηγητὴς γλωσσολογίας τοῦ αὐστραλιανοῦ πανεπιστημίου Charles Sturt Γιῶργος Καναράκης ἐξέδωσε σὲ τόμο καὶ στὰ ἑλληνικὰ (ἐκδ. Παπαζήση) τὴν μελέτη του «Ἡ διαχρονικὴ συμβολὴ τῆς Ἑλληνικῆς σὲ ἄλλες γλῶσσες». Στὸν τόμο συγκέντρωσε τὴν παρουσία τῆς Ἑλληνικῆς σὲ συνολικὰ 30 γλῶσσες. Μεταξὺ αὐτῶν ἡ κοπτική, ἡ σουαχίλι, ἡ νεότερη ἑβραϊκή, ἡ ἰαπωνικὴ καὶ ἡ κορεατική.
.           λληνικ κουλτούρα κτιμται π λο τν κόσμο πλν κάποιων λλήνων. Αὐτοὶ ἀπὸ μικρόνοια ἐθελοτυφλοῦν καὶ δὲν θέλουν νὰ ὑπάρχει ἡ Ἑλλάδα, ἀφοῦ, ὅπως εἶπε ὁ μέγας ἀρχιμουσικὸς Ρικάρντο Μούτι, «ἡ Ἑλλάδα χωρὶς τὴν ταυτότητά της δὲν εἶναι πιὰ Ἑλλάδα» (ΤΟ ΒΗΜΑ, 28/10/2018, σελ. Α23).-



Ἡ κυβέρνηση καὶ ὁ πολιτισμὸς

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ὁ πολιτισμὸς λείπει ἀπὸ τὸ προεκλογικὸ πρόγραμμα τῆς Νέας Δημοκρατίας. Σὲ αὐτὸ δίνεται ἔμφαση στὶς ἐπενδύσεις, στὴ μείωση τῶν φόρων, στὴ δημόσια ὑγεία, στὴν ἀσφάλεια, στὴν φύλαξη τῶν συνόρων, στὴν ἐκπαίδευση, στὸ περιβάλλον, στὸ ἀποτελεσματικὸ κράτος, στὴν ἀναγέννηση τῆς γεωργίας καὶ τῆς κτηνοτροφίας, στὶς ὑποδομὲς καὶ ἐπισημαίνεται ὅτι μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο «ἡ Ἑλλάδα θὰ ἀποκτήσει φωνὴ καὶ ἀξιοπιστία στὴν Εὐρώπη καὶ τὸν κόσμο». Πρόκειται περὶ λάθους ἐκτιμήσεως. Καὶ ἂν πετύχει ἡ κυβέρνηση στοὺς παραγωγικοὺς στόχους της, ἡ χώρα μας θὰ ὑπολείπεται σημαντικὰ τῶν προηγμένων τεχνολογικὰ καὶ ἐπιστημονικὰ χωρῶν τῆς ΕΕ.
.             Στὴν προσέγγισή της πρὸς τὶς βιοτικὲς συνθῆκες τῶν ἄλλων ἀνεπτυγμένων χωρῶν οὐσιαστικὰ θὰ βοηθηθεῖ ἀπὸ τὴν καλλιέργεια τῆς Παιδείας καὶ τοῦ Πολιτισμοῦ μας. Ἐδῶ ἔχουμε τὸ πλεονέκτημα ποὺ μᾶς παρέδωσαν οἱ πρόγονοί μας καὶ καλλιέργησαν ἐκλεκτοὶ σύγχρονοί μας. Μόνο μὲ τὰ πνευματικὰ ἐφόδιά μας μποροῦμε νὰ πρωτεύσουμε στὴν Εὐρώπη. Μόνον σὲ αὐτὰ ὑπερτεροῦμε καὶ δὲν τὰ ἀξιοποιοῦμε.
.             Ἡ πολιτισμικὴ φτώχεια μας ὀφείλεται στὴν «προοδευτικὴ» ἰντελιγκέντσια, ποὺ διακατέχεται ἀπὸ πτωχοπροδρομισμὸ καὶ ἕνα πάθος κακῆς ἀπομίμησης τῆς ξένης κουλτούρας. Δὲν βιώνουμε καὶ ὑποτιμᾶμε τὸν Πολιτισμὸ καὶ τὴν Ταυτότητά μας, ποὺ ὅλος ὁ ἄλλος κόσμος θαυμάζει! Σωστὰ ὅμως εἶπε ὁ ἀρχιμουσικὸς Ρικάρντο Μούτι, πὼς «ἡ Ἑλλάδα χωρὶς τὴν ταυτότητά της δὲν εἶναι πιὰ Ἑλλάδα».
.             Στὰ παλιὰ τὰ χρόνια ἀφομοιώναμε καὶ ἀναπτύσσαμε τὴ γνώση καὶ τὴν πείρα τῶν ξένων. Τώρα ἀκολουθοῦμε τὴν ἀδιέξοδη κουλτούρα τῶν ἰθυνόντων τῆς ΕΕ. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ κ. Γιοῦνκερ στὸ στρατηγικὸ σχέδιο τῆς Κομισιὸν γιὰ τὴν περίοδο 2019 –2024 μίλησε γιὰ «δίκαιη, προστατευτική, ἀνταγωνιστική, βιώσιμη Εὐρώπη, ποὺ νὰ ἀσκεῖ στρατηγικὴ ἐπιρροὴ στὸν κόσμο». Τὰ ἴδια εἶπε καὶ ἡ νέα Πρόεδρος Οὔρσουλα φὸν ντὲρ Λάϊεν. Ἀπὸ αὐτά, ποὺ εἶπαν, ἀποδεικνύεται ὅτι ἡ Παιδεία καὶ ὁ Πολιτισμὸς εἶναι τὸ μεῖζον πρόβλημα τῆς Εὐρώπης καὶ ὄχι ἡ ἀνάπτυξη.
.             Οἱ Βρυξέλλες δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι μία Εὐρώπη χωρὶς τὰ πολιτισμικά της θεμέλια εἶναι ὀντότητα μὲ πήλινα πόδια. Δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι στὴ δημοκρατία δημαγωγία κα λαϊκισμς μφανίζονται, ταν πάρχει παίδευτο κλογικ σμα κα ο πολίτες δν κατανοον πλήρως τί σημαίνει ν ποτελον μέρος μίας κοινωνίας, ὅπως εἶπε σὲ συνέντευξή του ὁ Γκρέγκορι Νάζ, καθηγητὴς τῆς κλασσικῆς φιλολογίας στὸ Χάρβαρντ.
.             Ἡ Κυβέρνηση ὀφείλει πρώτιστα νὰ βελτιώσει τὸ ἐπίπεδό της Παιδείας τοῦ λαοῦ, καὶ νὰ προβάλλει τὸν Πολιτισμὸ τοῦ χωρὶς κόμπλεξ ἔναντι τῶν Βρυξελλῶν. Μετὰ θὰ ἔρθουν ὅλα τὰ ἄλλα. Εἶναι ἀνησυχητικὸ οἱ ἀμερικανίδες καθηγήτριες τοῦ Γέιλ Τόνι Ντόρφμαν καὶ Ἔλεν Μὰκ Λάφλιν νὰ παρατηροῦν ὅτι «τὰ κείμενα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας μελετῶνται σὲ ὅλα τὰ πανεπιστήμια, ὡστόσο στὴν Ἑλλάδα ἡ ἔρευνα ὑπολείπεται». Οἱ ξένοι διψοῦν γιὰ τὸν Πολιτισμό μας. Φαίνεται ἀπὸ τὸ ὅτι σὲ ὅλο τὸν κόσμο καὶ αὐτὸ τὸ καλοκαίρι παίζονται οἱ ἀρχαῖοι τραγικοὶ καὶ παρουσιάζονται τὰ ἔπη τοῦ Ὁμήρου. Ἂς μὴ χάσουμε τὴν εὐκαιρία.-


ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΟΛΙΣΘΗΜΑ ἡ κατάργηση τῶν ἄρθρων τοῦ Π.Κ. γιὰ τὴν θρησκευτικὴ εἰρήνη (Μητροπ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´)

Πολιτιστικό ὀλίσθημα
ἡ κατάργηση τῶν ἄρθρων τοῦ Π.Κ. γιά τήν θρησκευτική εἰρήνη

.               Ὡς Ἱεράρχης μιᾶς ἱστορικῆς Μητροπόλεως θλίβομαι βαθύτατα γιά τό νομικό, ἠθικό καί κατ’ ἐπέκτασιν πολιτιστικό ὀλίσθημα, τό ὁποῖο ὑφίσταται ἡ χώρα μας μέ τήν ψήφιση τῆς κατάργησης τῶν ἄρθρων 198, 199 καί 201 τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα στό Ζ´ κεφάλαιο «Ἐπιβουλή τῆς θρησκευτικῆς εἰρήνης». Πρόκειται γιά τήν ἀποποινικοποίηση τῆς κακόβουλης βλασφημίας, τῆς καθύβρισης θρησκευμάτων καί τῆς περιΰβρισης νεκρῶν.
.               Δέν εἶναι λογικό καί δίκαιο, ἡ ἀπεμπόληση τοῦ ἔννομου ἀγαθοῦ τῆς θρησκευτικῆς εἰρήνης, καθ’ ὅτι ἡ σπουδαία νομοθεσία ὑπάρχει ἀκριβῶς γιά τήν ἀνάσχεση ἑνός μελλοντικοῦ κακοῦ. Ἰδιαίτερα, ἡ κατάργηση τοῦ ἄρθρου 201 Π.Κ. γιά τήν περιΰβριση νεκρῶν τυγχάνει βαρύτατο σφάλμα, γιατί ἀντιβαίνει πρός τίς πατροπαράδοτες ἀρχές περί αἰδοῦς, εὐπρέπειας, τιμῆς καί σεβασμοῦ ἀναφορικά μέ τούς νεκρούς μας.
.               Εὔλογος εἶναι ὁ προβληματισμός μας. Σ’ αὐτούς τούς δύσκολους καιρούς τῆς παγκοσμιοποίησης καί τῆς πολυπολιτισμικότητας ἀντί νά στερεώνουμε τό οἰκοδόμημα τῆς κοινωνίας φθάσαμε ἐκεῖ, ὅπου οἱ νόμοι διασείουν τά θεμέλιά του;
.               Ὡστόσο ἀξίζει νά σκεφθοῦμε τά σοφά λόγια: «Κρείσσων σοφός ἰσχυροῦ» (Παροιμ. Σολ. 24,5) καί «εὐσέβεια πρός πάντα ὠφέλιμός ἐστιν» (Α´ Τιμ. 4,8).

ΠΗΓΗ: im-manis.gr