Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ"

Η “ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ”, ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΤΩΝ ΔΙΑΦΩΤΙΣΤΩΝ καὶ ἡ Νεικώ! (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Μεγάλη Παναγία καὶ οἱ διαφωτιστὲς

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἡ Μεγάλη Παναγία ἦταν μία ἀπὸ τὶς μεγαλοπρεπέστερες βυζαντινὲς ἐκκλησίες τῶν Ἀθηνῶν. Ἦταν ἡ ζωντανὴ ἱστορία δεκατεσσάρων αἰώνων ἀγάπης τῶν Ἑλλήνων πρὸς τὴν Θεοτόκο. Ὁ Ναὸς κατεστράφη μὲ ἐντολὴ τοῦ καθηγητοῦ Στεφάνου Κουμανούδη, τὸ 1885. Ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ πολλὰ θύματα τῶν διαφωτιστῶν τοῦ 19ου αἰώνα. Μὲ φανατισμὸ ταλιμπὰν κατὰ κάθε βυζαντινοῦ μνημείου, μὲ ἕνα μίσος κατὰ τοῦ βυζαντινοῦ πολιτισμοῦ καὶ μὲ πρόσχημα τὴν ἀρχαιολογικὴ ἔρευνα τῆς προχριστιανικῆς Ἀθήνας κατέστρεψαν σ’ αὐτὴν εἴκοσι βυζαντινὲς καὶ μεταβυζαντινὲς ἐκκλησιὲς τῆς Παναγίας, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὴν πρώτη Ἐκκλησία της, τὴν Μεγάλη Παναγιά.
.           Στὶς ἀρχὲς τοῦ 5ου αἰώνα ὁ Ἔπαρχος τοῦ Ἰλλυρικοῦ Ἑρκούλιος (408–412), γιὰ νὰ ἡσυχάσουν οἱ ἔριδες μεταξὺ χριστιανῶν καὶ παγανιστῶν στὴν Ἀθήνα, ὡς πρὸς τὸν τόπο τῆς λατρείας στὸ κέντρο τῆς πόλης, κατένειμε μεταξύ τους τὸν χῶρο τῆς Βιβλιοθήκης τοῦ Ἀδριανοῦ. Στοὺς μὲν παγανιστὲς παραχώρησε τὰ κτίρια τῆς ἀνακαινισμένης Βιβλιοθήκης, στοὺς δὲ χριστιανοὺς τὴν ἐξωτερικὴ αὐλή, γιὰ νὰ κατασκευάσουν Ναό. Ἡ ἔξυπνη αὐτὴ κίνηση τοῦ Ἑρκούλιου ὁδήγησε στὴν εἰρηνικὴ συνύπαρξη στὸν ἴδιο χῶρο τῶν δύο ὁμάδων πολιτῶν.
.           Ἔτσι δημιουργήθηκε ὁ πρῶτος γνωστὸς χριστιανικὸς ναὸς τῆς Ἀθήνας, ἡ Μεγάλη Παναγιά. Ἦταν τετράκογχος ρυθμοῦ βασιλικῆς μαρμάρινος ναός. Ἱστορικοὶ ὑποστηρίζουν ὅτι λόγῳ τοῦ μεγέθους του καὶ τῆς κεντρικῆς του θέσης ἦταν γιὰ αἰῶνες ὁ καθεδρικὸς ναὸς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου τῶν Ἀθηνῶν. Ἡ ἱστορία τοῦ Ναοῦ εἶναι μακρά, ἀπὸ τὸ 408 ἕως τὸ 1885 ὅταν ὁ Κουμανούδης τὸν ἐκθεμελίωσε. Τὸν 11ο αἰώνα πυρκαγιὰ κατέστρεψε μεγάλο μέρος τοῦ ἀρχαίου ναοῦ καὶ στὴ θέση του ἀνεγέρθηκε βυζαντινὸς ναός. Τὸ 1261 ἀνεγέρθηκε κωδωνοστάσιο, τὸ 1687 ὑπέστη ζημιές, κατὰ τὸν ἑνετο-τουρκικὸ πόλεμο, τὸ 1774 παραχωρήθηκε στὴ Μονὴ Παναχράντου τῆς Ἄνδρου. Στὴ δεκαετία τοῦ 1830 κατέστη ἐνοριακὸς ναός. Στὰ ἔτη 1853 – 1858 ἡ Ἀρχαιολογικὴ Ἑταιρεία προέβη σὲ ἐπισκευὲς τοῦ Ναοῦ. Τὸ 1880 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Μεσσηνίας Πανάρετος Κωνσταντινίδης περιέγραψε τὸν Ναό, ἔργο πολύτιμο, ἀφοῦ σὲ λίγα χρόνια τὸν γκρέμισαν…
.           Ὁ Χαρ. Μπούρας σὲ ἄρθρο του στὸ Δελτίο τῆς Χριστιανικῆς Ἀρχαιολογικῆς Ἑταιρείας σημειώνει σχετικά: «Τὸ 1885 κατεδαφίστηκε χάριν ἀρχαιολογικῶν ἀνασκαφῶν ἡ μερικῶς ἐρειπωμένη, γνωστὴ ὡς Μεγάλη Παναγιά, ἐκκλησία τῶν Ἀθηνῶν. Στὴν βραχύτατη ἔκθεσή του ὁ Στέφανος Κουμανούδης δὲν ἀπέκρυψε τὴν περιφρόνησή του γιὰ τὸ βυζαντινὸ μνημεῖο, τοῦ ὁποίου σεβάσθηκε μόνον ἕνα τμῆμα ἀπὸ τὴν παλαιοχριστιανική του φάση, τοὺς τρεῖς κίονες καὶ τὴν παραστάδα, ποὺ ὑψώνονται καὶ σήμερα στὸν χῶρο τῆς βιβλιοθήκης τοῦ Ἀδριανοῦ… Κατεδάφιση τοῦ ναοῦ καὶ ἀνασκαφὴ τοῦ πέριξ χώρου (χωρὶς καμία ἐπιστημονικὴ τεκμηρίωση γιὰ τὴν καταστροφὴ) ἐκ μέρους τοῦ Κουμανούδη… Ὁ Κουμανούδης δὲν ἄφησε πληροφορίες γιὰ τὰ μαρμάρινα δάπεδα, ποὺ ἀφήρεσε ἀπὸ διάφορα μέρη τοῦ Ναοῦ».
.           Καὶ συνεχίζει ὁ ἀείμνηστος καθηγητής: «Ἡ καλλιτεχνικὴ ἀξία τῆς Μεγάλης Παναγιᾶς, μὲ τὶς καλοδιατηρημένες τοιχογραφίες της, ἦταν ὁπωσδήποτε πολὺ σημαντική. Ἀκόμα μεγαλύτερη ἦταν ὁπωσδήποτε ἡ ἱστορική της ἀξία, δεδομένου ὅτι εἶχε τέσσερις οἰκοδομικὲς φάσεις καὶ τὸν χαρακτήρα ἑνὸς διαχρονικοῦ μνημείου. Ἡ καταστροφή της ἐντάσσεται σὲ ἕνα κύμα κατεδαφίσεων καὶ μεταμορφώσεων τῶν βυζαντινῶν μνημείων, ποὺ ζημίωσε ἀνεπανόρθωτα κατὰ τὸν 19ο αἰώνα τὸν μεσαιωνικὸ μνημειακὸ πλοῦτο τῶν Ἀθηνῶν».
.           Τὸ μίσος καὶ ἡ προκατάληψη σὲ βάρος τοῦ μεσαιωνικοῦ βυζαντινοῦ ἑλληνισμοῦ συνεχίζεται. Μία ἐπίσκεψη στὸ Μουσεῖο τῆς Ἀκρόπολης καὶ ἡ παρακολούθηση τοῦ «ἐνημερωτικοῦ» ντοκιμαντέρ, ποὺ παίζεται ἐκεῖ, τὸ ἀποδεικνύει. Εἶναι ἀνακριβὲς ὅτι οἱ χριστιανοὶ κατέστρεφαν τὰ ἀρχαῖα μνημεῖα. Γιὰ μίαν ἄλλη πτυχὴ τῆς σχέσης τοῦ ἀρχαίου μὲ τὸν μεσαιωνικὸ ἑλληνισμὸ μίλησε πρόσφατα ὁ κ. Δημήτρης Ἀθανασούλης, προϊστάμενος τῆς Ἐφορείας Ἀρχαιοτήτων Κυκλάδων. Στὴν Σίκινο ἀνακάλυψε μὲ τοὺς συνεργάτες του τὸν ἀσύλητο τάφο τῆς Νεικῶς καὶ γι’ αὐτὸν προέβη στὴν «Καθημερινὴ» στὴν ἀκόλουθη δήλωση: « Ἀρχαῖα κτίρια, ποὺ ἔγιναν ἐκκλησίες, ὑπάρχουν πολλά. Ἐδῶ ὅμως πρόκειται γιὰ σπανία περίπτωση, καθὼς σὲ ἕνα μνημεῖο συναντᾶμε δύο βασικὲς συνιστῶσες τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, κλασικὴ περίοδο καὶ Μεσαίωνα, ἀπόλυτα διακριτές, ἀλλὰ καὶ συνδυασμένες μὲ ἕναν σοφὸ τρόπο καὶ μὲ σεβασμό». Πιὸ συγκεκριμένα ὁ κ. Ἀθανασούλης κατέληξε στὸ συμπέρασμα ὅτι στὴν ἴδια θέση ὑπάρχει, ὅπως γράφει, τὸ ἀνακαλυφθὲν λαξευμένο ταφικὸ ἐπίγραμμα, μαυσωλεῖο μίας γυναίκας, τῆς Νεικῶς καὶ ἡ ἐκκλησία τῆς Παναγίας, ποὺ ἔγινε πολὺ ἀργότερα. Ἡ Νεικώ, ἀπὸ τὸν τάφο της, ἀπαντᾶ σὲ ὅσους μισοῦν καὶ συκοφαντοῦν μία σημαντικὴ καὶ μακρὰ χρονικὰ περίοδο τοῦ Ἑλληνισμοῦ.-

Advertisements

, , ,

Σχολιάστε

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Παναγία διαχρονικὰ στὸν Ἑλληνισμὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Δεκαπενταύγουστος καὶ οἱ Ἕλληνες τιμᾶνε, μὲ τὴν καρδιά τους, τὴν Παναγία. Συνεχίζουν ἔτσι μία παράδοση εἴκοσι αἰώνων. Ἡ ἑορτὴ τῆς Κοίμησης τῆς Θεοτόκου ἑορτάσθηκε γιὰ πρώτη φορὰ στὰ Ἱεροσόλυμα στὶς 15 Αὐγούστου τοῦ 350. Θεοτόκος ἡ Παναγία ἀναγνωρίστηκε ἀπὸ τὴν Γ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Ἐφέσου, τὸ 431. Οἱ πιστοὶ αἰσθάνονται οἰκεία τὴν Θεοτόκο καὶ ἐκφράζουν τὴν ἀγάπη τους πρὸς Αὐτὴν μὲ κάθε τρόπο: Κτίζοντας ναοὺς περικαλλεῖς, φιλοτεχνώντας περίπυστες εἰκόνες, ἐμπνεόμενοι ἀριστουργηματικοὺς ὕμνους.
.             Ἀπὸ τοὺς ὕμνους πρὸς τὴν Παναγία ὁ δημοφιλέστερος καὶ πιὸ γνωστός, εἶναι ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος, ποὺ γράφτηκε ἐπὶ αὐτοκράτορα Ἡρακλείου, τὸν 7ο αἰώνα. Πολὺ δημοφιλής, ποὺ ψάλλεται συχνά, εἶναι ὁ Μικρὸς Παρακλητικὸς Κανόνας. Γράφτηκε τὸν 9ο αἰώνα ἀπὸ τὸν μοναχὸ Θεοστήρικτο, ἢ τὸν Θεοφάνη τὸν Ὁμολογητή, τὸν Γραπτό. Πολλοὶ λένε ὅτι οἱ δύο εἶναι ἕνα καὶ τὸ ἴδιο πρόσωπο. Βαθυστόχαστα καὶ πολὺ πνευματικὰ νοήματα ἔχει ὁ Μεγάλος Παρακλητικὸς Κανόνας, ποὺ ψάλλεται τὴν περίοδο τοῦ Δεκαπενταύγουστου γραμμένος ἀπὸ τὸν Αὐτοκράτορα Θεόδωρο Β΄ Δούκα Λάσκαρη, μεταξύ τοῦ 1254 καὶ τοῦ 1258. Ἡ ἐξύμνησή Της συνεχίστηκε σὲ ὅλους τοὺς ἑπόμενους αἰῶνες, ἕως τὶς ἡμέρες μας.
.             Ναοὶ πρὸς τιμὴν τῆς Παναγίας ἄρχισαν νὰ ἀνεγείρονται ἀπὸ τὸν 4ο αἰώνα. Ἐπίσης ἀρχαῖοι ναοὶ μετετράπησαν σὲ χριστιανικούς. Μεταξὺ αὐτῶν ἦταν ὁ Ναὸς τῆς Ἀθηνᾶς στὴν Ἀκρόπολη τῶν Ἀθηνῶν, ποὺ μετονομάσθηκε σὲ Παναγία ἡ Ἀθηνιώτισσα. Οἱ Ἕλληνες προχριστιανικὰ λάμπρυναν τὸν Παρθενώνα καὶ τὴν Ἀθηνᾶ, καὶ οἱ ἀπόγονοί τους ἀγλάισαν καὶ ὕμνησαν τὴν Παναγία.
.             Οἱ μεταβολὲς ποὺ ἔκαμαν οἱ χριστιανοὶ στὸν Παρθενώνα, ὅπως ψηφιδωτὲς εἰκόνες, τοιχογραφίες καὶ μαρμαρογραφίες, ἦσαν ἐσωτερικὲς καὶ μὲ σεβασμὸ στὸ ἀρχαῖο ἑλληνικὸ μνημεῖο. Ὁ Παρθενώνας παρέμεινε ἐπὶ 1687 χρόνια ἄθικτος καὶ στὴν πρώτη του ἀρχιτεκτονικὴ κατάσταση. Ὅσα ἄλλα προπαγανδίζονται, ἀκόμη καὶ στὸ Μουσεῖο τῆς Ἀκρόπολης, εἶναι ἁπλῶς συκοφαντίες. Οἱ καταστροφεῖς αὐτοῦ τοῦ ἀριστουργήματος ἦσαν πρῶτοι οἱ Ὀθωμανοί, ποὺ μετέτρεψαν τὸν ναὸ σὲ μπαρουταποθήκη καὶ πούλησαν στὸν Ἔλγιν περιουσία, ποὺ δὲν τοὺς ἀνῆκε, δεύτερος ὁ ἐν λόγῳ σκωτσέζος βάνδαλος «εὐγενής», ποὺ κατακρεούργησε τὸ μνημεῖο καὶ τρίτοι οἱ «πολιτισμένοι» Ἐνετοί, ποὺ δὲν τὸ σεβάσθηκαν καὶ τοῦ συμπεριφέρθηκαν ὡς νὰ ἦταν μία ὁποιαδήποτε ἀποθήκη πυρομαχικῶν. Σὲ ναὸ τῆς Παναγίας μετετράπη καὶ τὸ Ἐρέχθειο παραμένοντας ἀκέραιος ναός. Ὁ Ἔλγιν ἀφαίρεσε μίαν Καρυάτιδα, ποὺ βρίσκεται καὶ αὐτὴ στὸ Βρετανικὸ Μουσεῖο καὶ θρυμμάτισε μίαν ἀκόμη, οἱ δὲ Ὀθωμανοὶ βομβάρδισαν τὸν Ναό.
.             Γιὰ τὴν εἰκονογραφία τῆς Παναγίας ὑπάρχει ἡ παράδοση πὼς ὁ πρῶτος, ποὺ τὴν ἀπεικόνισε, ἦταν ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἰδιότητα τοῦ ἰατροῦ καὶ τὸ ταλέντο τοῦ συγγραφέα, διέθετε καὶ τὸ χάρισμα τοῦ εἰκονογράφου. Ἔκτοτε καὶ σὲ ὅλους τοὺς αἰῶνες χιλιάδες εἶναι οἱ ἀπεικονίσεις τῆς Παναγίας παγκοσμίως. Στὸν Ἑλληνισμὸ οἱ εἰκόνες παίρνουν καὶ ἐπίθετα, δηλωτικά τῆς οἰκειότητας, ποὺ νιώθει ὁ λαός μας πρὸς τὴν Παναγία καὶ τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ κάθε τόπος καὶ τὸ κάθε μοναστήρι, θέλει νὰ Τὴν αἰσθάνεται δική του.-

, ,

Σχολιάστε

ΒΛΑΧΟΜΠΑΡΟΚ «ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ» μὲ χάρρυ πότερ χωρὶς ὅμως παστουρμά!

.             Ἀπὸ χθὲς, μετὰ τὸ πραγματικὰ ἐμπνευσμένο βλαχομπαρόκ ΚΙΤΣ, στὴν ΜΟΝΗ Καισαριανῆς νὰ διαβάζουν χάρρυ πότερ καὶ νὰ παίζουν καὶ «δρώμενο» ἡ κ. ὑπουργὸς ἔγινε τὸ συνώνυμο τοῦ …ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ!!!
[naftemporiki.gr/story/1349111/sti-moni-kaisarianis-i-doukissatis-kornoualis-kamila-diabase-xari-poter-se-mathites[naftemporiki.gr]
.            Δυστυχῶς δὲν διευκρινίστηκε ἀπὸ τὴν εἰδησεογραφία ἂν σερβίρισαν καὶ ΠΑΣΤΟΥΡΜΑ!

Σχολιάστε

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ τέλος τοῦ Γιώργου Σαραντάρη

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Μέσα στὴν λασπωμένη ἀπὸ τὶς μικρότητες τῆς καθημερινότητας ζωὴ τοῦ σημερινοῦ Ἕλληνα πολίτη, ἡ μνήμη τοῦ θανάτου ἑνὸς δικαίου, νέου στὴν ἡλικία καὶ ἰδιοφυοῦς ποιητῆ καὶ στοχαστὴ μᾶς δίνει κουράγιο νὰ συνεχίσουμε νὰ προσπαθοῦμε νὰ ζήσουμε μὲ μίαν ἐλπίδα, τὴν ἐλπίδα «μίας ἄλλης χαρᾶς». 25 Φεβρουαρίου 1941. Τὴν ἡμέρα ἐκείνη ἔσβησε τὸ καντήλι τοῦ Γιώργου Σαραντάρη.
.           Ἀσθενικός, καχεκτικὸς καὶ μὲ αὐξημένη μυωπία, ὁ Σαραντάρης πολέμησε στὴν πρώτη γραμμὴ τοῦ ἑλληνοϊταλικοῦ μετώπου. Φυσικὸ ἦταν νὰ λυγίσει σωματικά, ὑπερασπιζόμενος τὴν Πατρίδα. Ἑτοιμοθάνατο τὸν ἄφησαν στὴν τύχη του. Ἐκεῖνος ζοῦσε κιόλας τὴν «ἄλλη χαρά». Ἐγκαταλελειμμένος ἀπὸ τὸ στράτευμα γύρισε καὶ πέθανε σὲ μία ἰδιωτικὴ κλινικὴ τῶν Ἀθηνῶν…Ἡ κηδεία του στὴν ἐκκλησία τοῦ Α΄ Νεκροταφείου, μὲ παρόντες λίγους, συγγενεῖς καὶ φίλους. Τὸ φέρετρό του σκεπασμένο μὲ τὴν ἑλληνικὴ σημαία. Ἡ μόνη ἠθικὴ ἀνταμοιβὴ ποὺ ἔλαβε, γιὰ ὅσα προσέφερε στὴν Πατρίδα.
.           Ἡ «Καθημερινὴ» ἀνακοίνωσε, στὶς 2 Μαρτίου 1941, μὲ ἕνα σύντομο κείμενο στὴν πρώτη σελίδα, τὸν θάνατό του: «Μεταξὺ τῶν ἡρωικῶς πεσόντων εἰς τὸν ἀγῶνα κατὰ τῆς ἰταλικῆς βαρβαρότητος καταλέγεται καὶ ὁ νέος λόγιος Γεώργιος Σαραντάρης. Ὁ Γ. Σαραντάρης ἦτο ἀπὸ τοὺς ἀξιολόγους ποιητὰς τῆς νέας γενεᾶς, δημοσιεύσας τρεῖς ποιητικὰς συλλογὰς καὶ δύο φιλοσοφικὰ δοκίμια. (Σημ. Στὴν πραγματικότητα ἦσαν πέντε οἱ ποιητικὲς συλλογές του καὶ τρία τὰ φιλοσοφικά του δοκίμια). Ὑπῆρξε συνεργάτης τῆς φιλολογικῆς σελίδος τῆς “Καθημερινῆς”, δημοσιεύσας σημειώματα δι’ ἄλλους νέους λογοτέχνας, ὡς καὶ στίχους του. Στρατιώτης εἰς τὸ ἀλβανικὸν μέτωπον, προσέφερε τὴν ζωήν του ὑπὲρ τοῦ ἀγωνιζομένου Ἔθνους. Λόγῳ τῶν πολεμικῶν ἡμερῶν περιοριζόμεθα εἰς τὰς ὀλίγας αὐτὰς γραμμὰς εἰς μνήμην τοῦ ἐκλιπόντος διανοουμένου».
.           Ὁ φίλος τοῦ ποιητῆ, ἀκαδημαϊκὸς Κωνσταντῖνος Δεσποτόπουλος, ἔγραψε στὸ βιβλίο τοῦ «Φήμη ἀποντων» (Ἔκδ. Καστανιώτη) γιὰ τὸν θάνατο τοῦ ποιητῆ καὶ στοχαστῆ: «Ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ νὰ βεβαιώσω πὼς εἶχε ὁ Σαραντάρης, τὶς τελευταῖες ἡμέρες τῆς ζωῆς του, νικήσει τὸν φόβο τοῦ θανάτου…Ἦταν γαλήνιος ἐνώπιον τοῦ θανάτου καὶ ψιθύριζε πρὸς τοὺς νέους, ποὺ τὸν εἶχαν ἐπισκεφθεῖ, παραινέσεις γιὰ ἐμμονὴ στὸν δρόμο τῆς ἀρετῆς, ὑψωμένος ἤδη ὁ ἴδιος στὴν σφαίρα τῆς ἁγιότητας».
.           Ὁ Ἀνδρέας Καραντώνης, κριτικὸς καὶ συνεκδότης τοῦ λογοτεχνικοῦ περιοδικοῦ «Νέα Γράμματα», σημειώνει ἀργότερα πὼς τὰ τελευταῖα ποιήματα τοῦ Σαραντάρη ἀντανακλοῦσαν «μία πνευματικὴ καὶ ψυχικὴ εὐδαιμονία, εἴτε ὡς ἕνα τέρμα τῆς πνευματικῆς του πορείας, εἴτε ὡς τὸ θριαμβευτικὸ ἑξάγγελμα αὐτῆς τῆς “ἄλλης χαρᾶς”, ποὺ τὴν ἔνιωθε νὰ ξημερώνει μέσα του, καθὼς ἀγκάλιαζε ὁλοένα καὶ πιὸ σφικτὰ τὸν Σταυρὸ τοῦ Κυρίου».
.           Ἡ μηδενιστικὴ καὶ ἡδονιστικὴ ἰντελιγκέντσια ἀπορρίπτει τὸν Σαραντάρη καὶ τὸν ἀγνοεῖ. Ὅμως, ὅπως πάλι γράφει ὁ Καραντώνης, «γιὰ ἕνα μποροῦμε νὰ εἴμαστε βέβαιοι: ὁ γνήσιος πνευματικὸς ἄνθρωπος, μ’ ὅ, τι κι ἂν κάνει, ὅπου κι ἂν βρεθεῖ, ποτὲ δὲν κινδυνεύει νὰ χαθεῖ. Καὶ ὁ Γιῶργος Σαραντάρης δὲ χάθηκε γιὰ τὴν πνευματικὴ Ἑλλάδα».-

,

Σχολιάστε

ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΥΡΟΒΛΥΖΟΥΝ ΑΓΙΟΤΗΤΑ. 3 Ἰανουαρίου, μνήμη Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη

Γράμματα ποὺ μυροβλύζουν ἁγιότητα,
3 Ἰανουαρίου, μνήμη Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

.          Στὴν ἐποχή μας, ποὺ οἱ αὐθεντικοὶ λογοτέχνες ἀποτελοῦν εἶδος σὲ ἀνεπάρκεια καὶ τὰ ὑψηλὰ πνευματικὰ ἀναστήματα συμπαρασύρονται ἀπὸ τὸ ρεῦμα τῶν πονηρῶν ἡμερῶν μας, ἡ διατήρηση τῆς μνήμης μιᾶς αὐθεντίας τῶν γραμμάτων, ἑνὸς ἁγίου κοσμοκαλόγερου, ποὺ τὸ κορυφαῖο του ἔργο εἶναι γνωστὸ καὶ ἔξω ἀπὸ τὰ σύνορα τῆς χώρας μας, ὅπως εἶναι ὁ μεγάλος Κυρ Ἀλέξανδρος, εἶναι ἐπιβεβλημένη. Ὁ μοναδικὸς αὐτὸς Σκιαθίτης λογοτέχνης ἔζησε τὴν ἑκούσια φτώχεια, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ τραγουδήσει μὲ τὴν πέννα του τὰ πάθια καὶ τοὺς ἀτέλειωτους καημοὺς τοῦ κόσμου.
.          Δὲν τὸν ἐνθυμούμαστε μόνο στὶς 3 Ἰανουαρίου, τὴν ἡμέρα τῆς ὁσιακῆς του ἐκδημίας, ἀλλὰ καθημερινά, ἀφοῦ ὁ Παπαδιαμάντης εἶναι πάντοτε ἐπίκαιρος. Ὁ λόγος του σαγηνεύει, οἱ γραφές του ἀνυψώνουν, ἡ πίστη του στερεώνει, τὸ παράδειγμα τῆς ζωῆς του μετουσιώνει, οἱ ἥρωές του, γνήσια ἡρωϊκοί, ἁπλοί, Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες μαζὶ μὲ τοὺς ἁγίους τῶν ἐξωκλησιῶν καὶ τοῦ ἁγίου Ἐλισσαίου κατανύσουν καὶ εὐφραίνουν τὴ διάνοια τῶν ἀναγνωστῶν του. Τί κι ἄν πέρασε πάνω ἀπὸ ἕνας αἰῶνας ἀπὸ τὸ θάνατό του. Ζεῖ καὶ θὰ ζεῖ, γιὰ νὰ εὐφραίνει σὰν καλλίφωνος ψάλτης τῆς Ὀρθοδοξίας, μὲ καθαρὸ μέταλλο φωνῆς καὶ λόγο, ὅπως σημειώνει ὁ ἑπόμενος τῶν τρόπων του καὶ τῆς γραφίδος του, σύγχρονος μεγάλος λογοτέχνης μας, Παντελῆς Β. Πάσχος, καὶ νὰ ἑνώνει νοσταλγικὰ Ἑλλάδα καὶ Ὀρθοδοξία. Ἔχει καταφέρει ὁ Κυρ Ἀλέξανδρος νὰ προσφέρει στοὺς νεοέλληνες ἕνα ἰδανικὸ ἀμάλγαμα γνήσιας καὶ ὑψηλῆς τέχνης, ποὺ ἐκφράζει τὴν καρδιὰ καὶ τὴν ψυχὴ τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, τὶς πληγὲς καὶ τὰ ὁράματα τοῦ Γένους μας.
.          Τὸ πρόσωπο τοῦ μεγάλου μας λογοτέχνη καὶ τὸ ἔργο του στέκεται πολὺ ψηλὰ καὶ εἶναι τόσο ἱερό, ποὺ μόνο μὲ θαυμασμό, ἀγάπη, ἐνδόμυχη ὑποχρέωση στὴν προσφορά του καὶ τὴ συνέπεια τοῦ βίου του μποροῦμε ν᾽ ἀναφερόμαστε σ᾽ αὐτὰ. Ὅποιο ἐγκώμιο καὶ ἂν γράψει κανεὶς γιὰ τὸν Κυρ Ἀλέξανδρο, εἶναι ἀδύνατο νὰ σταθεῖ μπροστὰ στὰ πνευματικὰ ὑψώματα τοῦ γίγαντος αὐτοῦ τοῦ ἀθανάτου ἑλληνικοῦ πνεύματος.
.          Στὰ Παπαδιαμαντικὰ γράμματα προβάλλεται ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ πορεύεται μέσα στὴν κοσμικὴ ματαιότητα, γιὰ νὰ κάνει τὸν κόσμο Ἐκκλησία, γιὰ νὰ θεώσει τὸν ἄνθρωπο. Καταγράφει «τὰ πάθια καὶ τοὺς καημούς», τὰ βάσανα τοῦ ἀνθρώπου ποὺ δὲν ἔχουν τελειωμό. Καὶ μὲ τὴν καταγραφή τους ὁ ἴδιος ὁ συγγραφέας δὲ μένει ἀπαθής, ἀλλὰ συγκλονίζεται ἀπ’ αὐτά, ποὺ γίνονται καὶ δικά του πάθη, ἀφοῦ ζεῖ βιωματικὰ τὴν Ἐκκλησία. Σ᾽ αὐτὴν ὅλοι ἔχουν τὴ θέση τους καὶ ὅλοι καταξιώνονται, ὅταν ἀγωνίζονται γιὰ τὴν ἀπόκτηση τῆς ἀρετῆς. Τὸ μεγάλο μυστήριο ποὺ ἱερουργεῖται στὰ κείμενα τοῦ Παπαδιαμάντη εἶναι ἡ μεταμόρφωση τῶν ἀνθρώπων τοῦ κόσμου καὶ τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας σὲ εὐχαριστιακὴ σύναξη καὶ θεανθρώπινη κοινότητα. Ἴσως μονάχα τὸ λογοτεχνικὸ χάρισμα καὶ ἡ συνέπεια τῆς ζωῆς τοῦ Κυρ Ἀλέξανδρου, ποὺ συνδύαζε ἀγωνιστικὸ πνεῦμα, ταπείνωση καὶ θεῖο φωτισμό, μποροῦν νὰ καταγράψουν καὶ νὰ φανερώσουν αὐτὴ τὴ μεγάλη δυνατότητα τῆς ἁγιότητος, τὸ πῶς, δηλαδή, ἕνας κόσμος πεπερασμένος γίνεται αἰώνιος καὶ μιὰ κοινωνία πόνου καὶ δακρύων μεταβάλλεται σὲ εὐχαριστιακὴ κοινότητα ἁγιωσύνης.
.          Δὲν κοιμήθηκε γιὰ νὰ περάσει στὴ φθορὰ στὶς 3 Ἰανουαρίου τοῦ 1911 πάμφτωχος στὴ Σκιάθο ὁ Κυρ Ἀλέξανδρος ψάλλοντας τὸ περίφημο δοξαστικὸ τῆς ἑορτῆς τῶν Θεοφανείων «Τὴν χεῖρά Σου τὴν ἁψαμένην τὴν ἀκήρατον κορυφὴν τοῦ Δεσπότου». Κοιμήθηκε γιὰ νὰ περάσει στὴν ἀφθαρσία, ἀφοῦ ἔκτοτε ὄχι μόνο ἡ γῆ τῆς Σκιάθου, ἀλλὰ ὅλη ἡ πνευματικὴ γῆ τῆς Ἑλλάδος μοσχοβόλησε μὲ τὰ λογοτεχνικὰ κείμενά του, τοῦ φτωχοῦ σὲ ὑλικὰ ἀγαθά, ἀλλὰ πλουσίου σὲ πνευματικά, κυρ Ἀλέξανδρου. Αὐτοῦ ποὺ ἄν δὲν πέθαινε ἀπὸ ἀσθένεια, τὸ κρύο ἐκεῖνο γενναριάτικο ξημέρωμα στὴ Σκιάθο, θὰ πέθαινε σὲ λίγο ἀπὸ τὴν πεῖνα, γιατὶ αὐτὴ εἶναι ἡ κοινὴ μοῖρα τῶν ἀνθρώπων ποὺ θέλουν νὰ ζοῦν τὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ, τὴ ζωὴ τῆς εὐσεβείας καὶ τῆς χρηστοηθείας.

 

 

,

Σχολιάστε

ΕΠΙΚΑΙΡΟΣ Ο ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἐπίκαιρος ὁ Παπαδιαμάντης

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἑκατὸν ἑπτὰ χρόνια πέρασαν ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη. Ἀπεβίωσε στὶς 2 πρὸς 3 Ἰανουαρίου τοῦ 1911, σὲ ἡλικία ἑξήντα ἐτῶν. Παρὰ τὸ ὅτι στὴν ἐποχή του δὲν ἦταν τοῦ συρμοῦ, στὸ πέρασμα τοῦ χρόνου ἀναδείχθηκε ἐκ τῶν σημαντικοτέρων Ἑλλήνων λογοτεχνῶν τοῦ 19ου καὶ τοῦ 20ού αἰώνα. Οἱ ἀπόψεις, ποὺ ἐξέφρασε μέσα ἀπὸ τὸ ποικίλο ἔργο του, βασίστηκαν στὶς δύο δομικὲς κολόνες, ποὺ στηρίζουν τὴν ἰδιοπροσωπία καὶ τὴν αὐτοσυνειδησία μας, ὡς Ἑλλήνων, τὴ Ρωμιοσύνη καὶ τὴν Ὀρθοδοξία.
.             Ὁ Παπαδιαμάντης δὲν εἶχε καμία σχέση μὲ συμφέροντα, δὲν εἶχε καμία ἐξάρτηση κοινωνικὴ ἢ οἰκονομική. Γι’ αὐτὸ ἦταν ἐλεύθερος νὰ διατυπώνει χωρὶς ὑπολογισμοὺς καὶ χωρὶς δεσμεύσεις τὴ σκέψη του γιὰ τὰ ὅσα συνέβαιναν στὴν ἐποχή του, ποὺ εἶναι ἐντυπωσιακὸ πόσο μοιάζει μὲ τὴ δική μας. Γι’ αὐτὸ εἶναι ἐπίκαιρη καὶ ἔχει ἐξαιρετικὸ ἐνδιαφέρον.
.             Ἀναφέρονται χαρακτηριστικὰ παραδείγματα. Γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὸ κοινωνικὸ κατεστημένο μᾶς συμβουλεύει: «Ὅλοι μαζὶ νὰ ἀγωνισθῆτε ἐνάντια στὴν ἄγνοια, στὴ ραθυμία, στὴν ἀμάθεια καὶ στὴν κακία. Σὲ αὐτόν σας τὸν ἀγώνα θὰ συναπαντήσετε ἀντίξοες περιστάσεις καὶ σπεῖρες ἀπὸ ἀντίθετους καὶ ἀντίθεους. Θὰ πέσουν ἐπάνω σας νὰ σᾶς κατασπαράξουν, θὰ σᾶς ὁδηγήσουν στὴ βία … Σταθῆτε ψύχραιμοι. Γιατί μετὰ τὴ βία θὰ πέσει ἀπάνω σας ἀράχνη φαρμακερὴ ἡ σύγχυσις, ποὺ εἶναι ἡ λέπρα τῆς ψυχῆς καὶ γεννᾶ καὶ ὁρίζει τὴν ἀκηδίαν … Ἐγὼ εἶμαι τέκνον γνήσιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐκπροσωπουμένης ὑπὸ τῶν Ἐπισκόπων Της. Ἐὰν δὲ τυχὸν πολλοὶ τούτων εἶναι ἁμαρτωλοί, ἁρμοδία εἶναι νὰ κρίνη μόνη ἡ Ἐκκλησία, καὶ μόνον τὸ ἄπειρον ἔλεος τοῦ Θεοῦ ἠμεῖς πρέπει νὰ ἐπικαλούμεθα» (Βλ. σχ. Χριστοδούλου Παρασκευαΐδη, Μητροπολίτου Δημητριάδος «Ἐρέθισμα αὐτοσυνειδησίας – Ὁ ἀκέραιος καὶ ἐπίκαιρος Παπαδιαμαντικὸς λόγος», ἀνάτυπο ἀπὸ ὁμιλία πρὸς φοιτητὲς τῆς Μαγνησίας τὴν 4η Ἰανουαρίου 1989, Ἀθῆναι, 1989, σελ. 20-21).
.             Ὡς πρὸς τὴν ἀντιμετώπιση τῆς ἀθεΐας στὸν «Λαμπριάτικο ψάλτη» ὁ Παπαδιαμάντης γράφει:
«…Ἄγγλος ἢ Γερμανὸς ἢ Γάλλος δύναται νὰ εἶναι κοσμοπολίτης ἢ ἀναρχικὸς ἢ ἄθεος ἢ ὀ,τιδήποτε. Ἔκαμε τὸ πατριωτικόν του χρέος, ἔκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα εἶναι ἐλεύθερος νὰ ἐπαγγέλλεται, χάριν πολυτελείας, τὴν ἀπιστίαν καὶ τὴν ἀπαισιοδοξίαν. Ἀλλὰ Γραικύλος τῆς σήμερον, ὅστις θέλει νὰ κάμη δημοσία τὸν ἄθεον ἢ τὸν κοσμοπολίτην, ὁμοιάζει μὲ νάνον ἀνορθούμενον ἐπ’ ἄκρων ὀνύχων καὶ τανυόμενον νὰ φθάσῃ εἰς ὕψος καὶ φανῇ καὶ αὐτὸς γίγας. Τὸ ἑλληνικὸν ἔθνος, τὸ ὑπόδουλον, ἀλλ’ οὐδὲν ἧττον καὶ τὸ ἐλεύθερον, ἔχει καὶ θὰ ἔχῃ διὰ παντὸς ἀνάγκην τῆς θρησκείας του».
.         Τὴν πολιτικὴ ζωὴ τῆς ἐποχῆς του περιγράφει στὸ διήγημά του «Οἱ Χαλασοχώρηδες», ποὺ δημοσιεύθηκε στὴν ἐφημερίδα «Ἀκρόπολις» τὸ 1892:
«Ὅστις πράγματι φιλοσοφῆ καὶ ἀληθῶς πονῆ τὸν τόπον του καὶ ἔχει τὴν ἠθικὴν ὄχι εἰς τὴν ἄκραν τῆς γλώσσης…, ἀλλὰ εἰς τὰ ἐνδόμυχα αὐτὰ τῆς ψυχῆς, βλέπει ὅτι εἶναι ἀδύνατον νὰ πολιτευθῇ….Τὴν δωροδοκία πρὸς ἄγραν ψήφων τὴν ὑπάγω εἰς τὸ γένος τῆς συναλλαγῆς. Συναλλαγὴ ὅμως εἶναι καὶ ἡ ἐν πρυτανείῳ σίτησις, αἱ ἐκ τοῦ δημοσίου ταμείου παροχαί, τὰ ρουσφέτια. Συναλλαγὴ εἶναι καὶ ἡ εἰς παρανόμους δίκας προστασία. Συναλλαγὴ εἶναι καὶ ἡ πρὸς παραγραφὴν ὀφειλομένων φόρων συνδρομὴ καὶ ἡ παράνομος ἐξαίρεσις κληρωτῶν…. Συναλλαγὴ εἶναι καὶ ἡ δωροδοκία. Τώρα ποῖος πολιτευόμενος εἶναι ἱπποτικώτερος; Ἐκεῖνος ὅστις ἐκ τοῦ ἰδίου ταμείου ἀγοράζει τὰς ψήφους τῶν ἐκλογέων, ἢ ἐκεῖνος ὅστις τὰς ἀγοράζει ἐκ τοῦ δημοσίου θησαυροῦ; Ἐκεῖνος ὅστις πληρώνει ἐκ τοῦ θυλακίου του ἢ ἐκεῖνος ὅστις πληρώνει ἐκ τῶν χρημάτων τοῦ ἔθνους, χρημάτων ξένων τὰ ὁποῖα εἰς τὴν Ἑλλάδα μάλιστα ἐσυνηθίσαμεν ὅλοι νὰ θεωροῦμεν ἔρμα καὶ σκοτεινά;…».
.           Ὁ Παπαδιαμάντης ἔκαμε τὸ χρέος του. Μᾶς περιέγραψε τὶς ρίζες μας καὶ μᾶς προειδοποίησε ὅτι ἂν δὲν εἴμαστε, ὡς πρόσωπα καὶ ὡς λαός, σωστοί, ἔντιμοι καὶ δίκαιοι θὰ ἔχουμε τὴ μοίρα τῆς Φραγκογιαννοῦς. Ἡ ἀρχὴ τοῦ νέου ἔτους 2018 εἶναι μία νέα εὐκαιρία γιὰ μᾶς νὰ ἀκολουθήσουμε τὰ βιώματα τοῦ κὺρ Ἀλέξανδρου. Μόνο ἔτσι θὰ βγοῦμε ἀπὸ τὸ τέλμα, στὸ ὁποῖο βρισκόμαστε.-

,

Σχολιάστε

Ο ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΣΦΡΑΓΙΔΟΛΙΘΟΣ ΤΗΣ ΠΥΛΟΥ (Τὸ πιὸ ἔξοχο δεῖγμα γλυπτικῆς τῆς Ἐποχῆς τοῦ Χαλκοῦ)

σφραγιδόλιθος, πο βρέθηκε στν Πύλο,
συγκρίνεται μόνο μ
μερικ σχέδια το Μιχαλ γγέλου

.             Πρὶν δύο χρόνια, οἱ Ἀμερικανοὶ ἀρχαιολόγοι Τζὰκ Ντέιβις καὶ Σάρον Στόκερ ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Σινσινάτι ἀνακάλυψαν στὸν τάφο τοῦ «Γρύπα Πολεμιστῆ» στὴν Πύλο ἕνα μικροσκοπικὸ ἀντικείμενο, μεγέθους περίπου 3,5 ἑκατοστῶν. Ὅπως ἀναφέρει δημοσίευμα τῆς 06.11. 2017 τῶν New York Times, στὴν ἀρχὴ πίστεψαν ὅτι ἦταν ἕνα εἶδος μεγάλης χάντρας καὶ τὸ ἔβαλαν στὴν ἄκρη, γιὰ νὰ ἐπικεντρωθοῦν σὲ ἄλλα, πιὸ ἐντυπωσιακὰ ἀντικείμενα, ὅπως χρυσὰ δαχτυλίδια, τὰ ὁποῖα βρέθηκαν σὲ τάφο τοῦ 1500 π. Χ. μὲ πλούσια κτερίσματα.
.             Ὅταν ὅμως ἐν συνεχείᾳ ὁ συντηρητὴς τοῦ ἀντικειμένου ἀπομάκρυνε ὅλες τὶς προσμίξεις ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τῆς «χάντρας», αὐτὸ ποὺ ἀποκαλύφθηκε ἄφησε ἐμβρόντητους εἰδικοὺς καὶ μή: Ἕνας σφραγιδόλιθος ἀπὸ ἀχάτη μὲ ἐγχάρακτο σχέδιο ἐκπληκτικῆς τέχνης καὶ λεπτομέρειας, ποὺ ἀπεικονίζει μία ἐντυπωσιακὴ σκηνὴ μάχης, ὅπου «πρωταγωνιστεῖ» ἕνας πολεμιστὴς-ἥρωας, γυμνὸς καὶ μὲ μακριὰ μαλλιά. Ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο ἐχθρούς του κείτεται νεκρὸς κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του, ἐνῶ ὁ δεύτερος ἀπεικονίζεται λίγα δευτερόλεπτα πρὶν τὸν θάνατό του, ὅταν δηλαδὴ ὁ ἥρωας, ποὺ τὸν ἔχει ἀκινητοποιήσει πιάνοντάς τον ἀπὸ τὴν περικεφαλαία, βυθίζει τὸ ξίφος στὸ στέρνο του.
.             Τὸ ΑΠΕ-ΜΠΕ συνομίλησε μὲ τοὺς δύο ἀνασκαφεῖς γιὰ τὸ ἀνεπανάληπτο εὕρημα πού, σύμφωνα μὲ τὸ ἀμερικανικὸ δημοσίευμα, τὸ ὁποῖο ἐπικαλεῖται δήλωση τοῦ Malcolm H. Wiener, εἰδικοῦ στὴν αἰγαιακὴ προϊστορία, πρόκειται γιὰ «ἕνα ἀπὸ τὰ σπουδαιότερα ἀριστουργήματα τέχνης στὸ Αἰγαῖο ποὺ μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ μὲ μερικὰ σχέδια τοῦ Μιχαὴλ Ἀγγέλου στὸ Μητροπολιτικὸ Μουσεῖο Τέχνης τῆς Νέας Ὑόρκης».

Ἀκολουθεῖ ἡ συνέντευξη μὲ τοὺς δύο ἀνασκαφεῖς:

Μιλστε μας γι τν σφραγιδόλιθο, τν πεικόνιση κα τ σημασία του. Γιατί τ μερικανικ ρθρο μιλάει γι σχέση μ μηρικς σκηνές;

Ἡ σκηνὴ ἀπεικονίζει μία μάχη μεταξὺ τριῶν πολεμιστῶν. Ὁ ἥρωας, ποὺ δὲν φέρει ἀσπίδα καὶ φοράει βραχὺ περίζωμα, ἔχει ἤδη νικήσει ἕναν ἀντίπαλο καὶ εἶναι ἕτοιμος νὰ σκοτώσει ἕναν ἄλλο. Ἂν καὶ δὲν ἔχουμε ἰσχυριστεῖ ὅτι ἡ σκηνὴ σχετίζεται ἄμεσα μὲ τὰ ἔπη τοῦ Ὁμήρου, παραπέμπει σὲ κάποιες σκηνὲς μάχης στὴν Ἰλιάδα. Ὁ σφραγιδόλιθος εἶναι τὸ πιὸ ἔξοχο δεῖγμα γλυπτικῆς τῆς Ἐποχῆς τοῦ Χαλκοῦ, ποὺ ἔχει βρεθεῖ.

Γιατί πιστεύετε, σύμφωνα μ τ ρθρο, τι καλλιτέχνης ταν μύωπας;

Ὁ δημοσιογράφος τῶν Times New York ἔκανε αὐτὴ τὴν ἐκτίμηση, ἐπειδὴ τὸ ἀντικείμενο εἶναι τόσο μικρὸ καὶ μὲ τόση λεπτομέρεια ἐπεξεργασμένη. Ὁ σφραγιδόλιθος ἔχει μῆκος μόλις 3,5 ἑκατοστὰ καὶ θὰ ἦταν τρομερὰ δύσκολο νὰ δημιουργήσεις ἕνα ἔργο μὲ τόση λεπτομέρεια πάνω σὲ τόσο μικρὴ καὶ σκληρὴ ἐπιφάνεια.

Γνωρίζετε μ ποιν τρόπο γινε χάραξή του κι ν χρησιμοποιήθηκαν μεγεθυντικο φακοί;

Τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι δὲν ξέρουμε πῶς χαράχθηκαν αὐτοὶ οἱ σφραγιδόλιθοι. Δὲν ἔχουν βρεθεῖ μεγεθυντικοὶ φακοὶ ὣς τώρα, οὔτε στὴν Κρήτη οὔτε στὴν ἠπειρωτικὴ Ἑλλάδα. Ὅμως εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ φανταστοῦμε κάποιος νὰ χάραξε κάτι μὲ τόση λεπτομέρεια μὲ γυμνὸ μάτι.

Ποιός ταν τόπος προέλευσης το σφραγιδόλιθου;

Πιστεύουμε ὅτι δημιουργήθηκε στὴ Νεοανακτορικὴ ἐποχὴ στν Κρήτη καὶ ὄχι στὴν ἠπειρωτικὴ Ἑλλάδα. Ἀπὸ ὅσο γνωρίζουμε, οἱ Μυκηναῖοι δὲν κατεῖχαν τὴν τεχνολογία γιὰ νὰ παράγουν τέτοια ἀριστουργήματα.

Τί ἄλλο περιμένουμε ἀπὸ τοὺς θησαυροὺς τοῦ τάφου στὴν Πύλο;

Ὑπάρχουν πολλοὶ θησαυροὶ ποὺ ἑτοιμάζουμε γιὰ δημοσίευση, συμπεριλαμβανομένων δύο χρυσῶν κυπέλλων κι ἑνὸς ξίφους μὲ χρυσὸ χεῖλος. Ὑπάρχουν πάρα πολλὰ ἀντικείμενα ποὺ χρειάζονται συντήρηση, ἡ ὁποία εἶναι μία πολὺ χρονοβόρα καὶ δαπανηρὴ διαδικασία. Ἔχουμε μερικοὺς ἀπὸ τοὺς καλύτερους Ἕλληνες συντηρητές, ποὺ μᾶς βοηθοῦν σὲ αὐτὸ τὸ τεράστιο ἔργο.

Πόσοι σφραγιδόλιθοι βρέθηκαν συνολικά;

Ἦταν πάνω ἀπὸ 50, ἀλλὰ αὐτὸς εἶναι μακρὰν ὁ καλύτερος. Δὲν ὑπάρχει ὅμοιός του.

.             Ὑπενθυμίζεται ὅτι τὸ καλοκαίρι τοῦ 2015 ἡ σκαπάνη τῶν Τζὰκ Ντέιβις καὶ Σάρον Στόκερ ἔφερε στὸ φῶς ἕναν ἀσύλητο, πλούσια κτερισμένο, λακκοειδῆ τάφο, πλησίον τοῦ μυκηναϊκοῦ ἀνακτόρου τοῦ Νέστορα, στὸν Ἄνω Ἐγκλιανό, στὴ Χώρα τοῦ Δήμου Πύλου-Νέστορος. Ὅπως εἶχε ἀναφέρει τότε τὸ ΥΠΠΟΑ, τάφος, ὁ ὁποῖος ἀνῆκε σὲ πολεμιστή, χρονολογεῖται περίπου τὸ 1500 π. Χ. (Ὑστεροελλαδικὴ ΙΙ περίοδος) καὶ ἀποτελεῖ τὴν πιὸ ἐντυπωσιακὴ περίπτωση ἐπίδειξης προϊστορικοῦ πλούτου σὲ ταφικὰ μνημεῖα τῆς ἠπειρωτικῆς Ἑλλάδας, ποὺ ἔχει ἔρθει στὸ φῶς τὰ τελευταῖα 65 χρόνια.
.             Ἕνα χρόνο πρίν, τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2016, οἱ ἀνασκαφεῖς δημιούργησαν πάλι αἴσθηση, ὅταν κατὰ τὴ διάλεξή τους στὴν Ἀμερικανικὴ Σχολὴ Κλασικῶν Σπουδῶν τῆς Ἀθήνας εἶχαν παρουσιάσει τὸ πρόσωπο τοῦ «ἐνοίκου» τοῦ τάφου, ὅπως εἶχε ἀνασυσταθεῖ ἀπὸ τὰ ὀστᾶ τοῦ κρανίου του: Ἕνας ὄμορφος ἄνδρας, μὲ μακριὰ μαῦρα μαλλιά, περίπου 30-35 ἐτῶν. «Τὸν ἔχουμε ἀποκαταστήσει μὲ μακριὰ μαῦρα μαλλιά, μὲ βάση τὴν ἀναπαράσταση πολεμιστὴ ποὺ βρέθηκε σὲ μία σφραγίδα στὸν τάφο καὶ ἡ ὁποία θὰ δημοσιευτεῖ τοῦ χρόνου», εἶχε ἀναφέρει στὸ ΑΠΕ-ΜΠΕ τότε ἡ κ. Στόκερ, προαναγγέλλοντας τὴν ἐντυπωσιακὴ ἀνακάλυψη.
.             Τὸ ἀνασκαφικὸ πρόγραμμα στὴν Πύλο, ὑπὸ τοὺς δύο ἀνασκαφεῖς, διεξήχθη ἀπὸ τὴν Ἀμερικανικὴ Σχολὴ Κλασικῶν Σπουδῶν κατόπιν ἀδείας τοῦ ὑπουργείου Πολιτισμοῦ καὶ Ἀθλητισμοῦ. Ὅλες οἱ ἐργασίες διενεργήθηκαν ὑπὸ τὴν ἄμεση ἐποπτεία τῆς Ἐφορείας Ἀρχαιοτήτων Μεσσηνίας. Στὸ πρόγραμμα συμμετεῖχαν 45 ἀρχαιολόγοι, ἐξειδικευμένοι ἐπιστήμονες καὶ φοιτητὲς διαφόρων ἐθνικοτήτων ἀπὸ πολλὰ πανεπιστήμια τοῦ ἐξωτερικοῦ.

 

ΠΗΓΗ: huffingtonpost.gr (Μὲ πληροφορίες ἀπὸ ΑΠΕ-ΜΠΕ)

 

 

Σχολιάστε