Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΣ"

ΠΩΣ ΘΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΠΩΣ ΘΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Μητροπολ. Γόρτυνος Ἰερεμίου

«ΘYMIAMA» Ἑβδομαδιαῖο περιοδικό
Ἀριθμ. φύλ. 90, 10 Νοεμβρίου 2019

1. Ὅλο κι ὅλο ἡ πνευματική μας ζωή, ἀδελφοί χριστιανοί, εἶναι τό νά ἐφαρμόζουμε σέ κάθε μας πράξη τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά πῶς θά γνωρίσουμε ποιό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ; Τό πρῶτο πού μποροῦμε νά ποῦμε εἶναι νά διαβάζουμε τήν Ἁγία Γραφή, τήν Παλαιά καί τήν Καινή Διαθήκη, στήν ὁποία φανερώνει ὁ Θεός τό ἅγιο θέλημά Του καί μᾶς τό παρουσιάζουν οἱ ἅγιοι Προφῆτες καί Ἀπόστολοι. Καί ἀκόμη, γιά νά μάθουμε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, εἶναι τό νά διαβάζουμε τούς βίους τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, πού εἶναι τό καλύτερο ὑπόμνημα τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί βλέπουμε πῶς ζοῦσαν οἱ ἅγιοι.

2. Ἀλλά ἕνας ἁπλός χριστιανός, πού δέν ἔχει μαθητευθεῖ καλά στά θεῖα, γιατί δέν διαβάζει τήν Ἁγία Γραφή οὔτε τά ἱερά Συναξάρια, πῶς θά γνωρίσει αὐτός ποιό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ στήν κάθε περίπτωσή του, γιά νά τό τηρήσει; Τήν ἁπλῆ συμβουλή πού ἔχουμε νά δώσουμε σ ̓ αὐτόν εἶναι τό νά τοῦ ποῦμε νά κάνει τήν προσευχή του, παρακαλώντας τόν Θεό νά τόν φωτίσει ποιό εἶναι τό θέλημά Του, γιά νά τό πράξει. Πάντοτε, χριστιανοί μου, πρέπει νά ζητᾶμε ἀπό τόν Θεό νά μᾶς φανερώνει τό θέλημά Του καί νά μᾶς δίνει τήν Χάρη Του νά τό πράττουμε. Καί στό «Πάτερ ἡμῶν», τήν προσευχή πού μᾶς παρέδωσε ὁ Χριστός μας, ἔχουμε τό αἴτημα, «Γενηθήτω τό θέλημά Σου» ! Γιατί, ἄν δέν πράττουμε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, δέν θά εἶναι πετυχημένο αὐτό πού κάνουμε καί τούς ἄλλους ὅλο καί θά τούς λυποῦμε καί μεῖς οἱ ἴδιοι ὅλο καί θά εἴμαστε ταραγμένοι. Ἄν, ζητᾶμε μέ προσευχή νά μᾶς φωτίσει ὁ Θεός τί νά κάνουμε σέ κάθε δύσκολη περίσταση, κι ̓ ἄν δέν εἶναι σωστό αὐτό πού κάνουμε, ὅμως ἐπειδή ἔγινε μέ προσευχή, ὁ Θεός θά τό φέρει καί θά τό ὁδηγήσει ἔτσι, ὥστε νά ἔχει καλή ἔκβαση καί νά δώσει κάποια ὠφέλεια. Ὅσο δέ προσεύχεται ὁ χριστιανός, τόσο καί καθαρίζεται ὁ νοῦς του καί χαριτώνεται ἡ ψυχή του καί φωτίζεται καί γνωρίζει μόνος του ἔπειτα ποιό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τό ἐφαρμόζει.

3.Ἕνας ἄλλος τρόπος γιά νά γνωρίσει ὁ χριστιανός τό θέλημα τοῦ Θεοῦ σέ κάποια δύσκολη καί σοβαρή περίπτωσή του, ἀδελφοί, εἶναι νά καταφύγει στόν ἐξομολόγο του, στόν πνευματικό του. Θά ἔλεγα ὅτι αὐτό εἶναι τό πρῶτον πού πρέπει νά κάνει ὁ σωστός χριστιανός, ἀλλά εἶναι καλά γιά τήν πρόοδό του καί τόν καταρτισμό του καί τά δύο προηγούμενα πού εἶπα, γιά νά μάθει νά ἀγωνίζεται καί μόνος του, ὥστε νά τελειοῦται καιρό μέ τόν καιρό. Ὁ πνευματικός ὅμως στόν ὁποῖο λέγω νά καταφεύγει ὁ χριστιανός, γιά νά τοῦ ἀποκαλύψει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ στήν περίπτωσή του, δέν πρέπει νά εἶναι ἕνας ἁπλός ἐξομολόγος, πού διαβάζει μιά «εὐχή» στά ἀκουόμενα ἁμαρτήματα. Ἀλλά πρέπει νά εἶναι φωτισμένος πατήρ, πού γνωρίζει καί ἀπό τήν δική του πνευματική πεῖρα πῶς καθαρίζεται ἡ ψυχή ἀπό τά πάθη καί πῶς ἁγιάζουμε. Γιά τήν πληθυν- θεῖσα στά χρόνια μας ἁμαρτία, μπορεῖ νά λιγόστευσαν σήμερα κατά πολύ αὐτοί οἱ πνευματικοί, ἀλλά ὁ Θεός, διά τούς ἐκλεκτούς Του, ἔχει φυλάξει μερικούς ἁγιασμένους ἱερεῖς Του, ὡς «κρα- τούμενα», σέ κάθε ἐποχή καί στήν δική μας βεβαίως ἐποχή. Ἄς τούς ἀναζητήσουμε, γιατί αὐτοί κρύβονται καί δέν διαφημίζονται!

4. Χριστιανοί μου! Μέ τά τρία πού σᾶς εἶπα στό σημερινό μου ἁπλό κήρυγμα, μέ τήν μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, μέ τήν προσευχή καί τήν καθοδήγηση ἑνός σοφοῦ στά θεῖα πνευματικοῦ πατέρα, ἄν τά ἐφαρμόσετε αὐτά τά τρία, σᾶς τό ἐγγυῶμαι ὅτι θά προοδεύσετε πνευματικά καί θά γνωρίζετε ὅλο καί περισσότερο τόν Θεό καί τό πανάγιο θέλημά Του. Καί ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλά θά φέρετε καί ἄλλους κοντά στόν Θεό, γιά νά κάνετε καί αὐτούς εὐτυχισμένους. Γιατί μόνο μέ τόν Θεό εἶναι ἡ πραγματική χαρά καί εὐτυχία.

Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

 

,

Σχολιάστε

ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΟΥΡΑΝΟΠΟΛΙΤΗΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΥΣΕΒΙΟΣ ΒΙΤΤΗΣ

 Δέκα χρόνια ἀπὸ τὴν κοίμηση
τοῦ σύγχρονου ἱεραποστόλου Εὐσεβίου Βίττη
(4 Νοεμβρίου 2009)

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

γέρ. Εὐσ. Βίτ.png.             Γιὰ τὰ πνευματικὰ ἀναστήματα τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας μόνον ἐξ ἴσου ἅγια ἀναστήματα μποροῦν τὰ ὁμιλοῦν. Ἔτσι, γιὰ τὸν σύγχρονο Ἅγιο Ἱεραπόστολο τῆς Σουηδίας, τὸν μακαριστὸ Γέροντα Εὐσέβιο Βίττη, ποιός ἄλλος θὰ μποροῦσε νὰ γράψει, παρὰ ὁ Ἅγιος Μητροπολίτης Χαλκίδος, Νικόλαος Σελέντης; Αὐτὸς στὸ προσωπικό του ἡμερολόγιο, μὲ τὴν ζεστὴ φωνὴ τῆς προσευχητικῆς καρδιᾶς του γράφει πηγαῖα καὶ αὐθόρμητα, γιὰ τὸν τότε λαϊκό, νεαρὸ φοιτητή, Στέργιο: «Κύριε, φύλαξε τὸν Στέργιό μας!… Ὁ Στέργιος· Ἡ μεγάλη αὐτὴ ψυχὴ ποὺ γεννήθηκε γιὰ νὰ ἁγιάσει!..»
.             Ἡ οἰκοδομὴ τῆς ἀρετῆς τοῦ πλησίον ἦταν τὸ πρωταρχικὸ μέλημα τοῦ Γέροντος Εὐσεβίου. Μήπως αὐτὴ δὲν εἶναι καὶ ἡ γενικὴ ἔννοια τῆς ἱεραποστολῆς; Ὁ Γέροντας δὲν περιοριζόταν μόνο στὸ κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ τὸ κήρυγμα αὐτὸ τὸ συνόδευε σὲ ὅλη του τὴν ζωή, σὲ κάθε τόπο δράσεώς του, ἀπὸ πράξεις ἀγάπης, ἀφοῦ «πίστις χωρὶς τῶν ἔργων νεκρά ἐστι» (Ἰακ. β´ 20). Αὐτὴ ἡ ἔμπρακτη ἀγάπη, ἡ ἐνεργὸς ἀγάπη, στηριζόμενη στὴν ζῶσά του πίστη καὶ τὴν βεβαία του ἐλπίδα γιὰ ἐπικράτηση τῆς ἀληθείας στὸν κόσμο καὶ δόξα τοῦ ὀνόματος τοῦ γλυκυτάτου μας Ἰησοῦ, διήνθιζε καὶ ὀμόρφαινε τὴν ζωὴ του. Μὲ ζέση σιγοτραγουδοῦσε τὸ ἐμβατήριο τῶν κατηχητικῶν μας χρόνων:
Ὅλα γιὰ τὴν δόξα τοῦ Χριστοῦ,
νάτο τὸ μέγαλο σύνθημά μας,
ὅλα γιὰ τὴν δόξα τοῦ Χριστοῦ,
ἀπ’τὰ πρῶτα χρόνια ὡς τὰ στερνά μας.

Ὁ Γέροντας σώζει ψυχὴν ἐκ θανάτου.

.             Γέροντας Εὐσέβιος πάντοτε «ταχὺς εἰς τὸ ἀκοῦσαι» (Ἰακ. α´ 19), ἔσπευδε νὰ βοηθήσει ὅλους τοὺς ἐμπερίστατους ἀδελφούς μας καὶ κυρίως αὐτοὺς ποὺ τὸ ρεῦμα τῆς ἁμαρτίας θὰ τοὺς παρέσυσε στὸν ἀπέραντο ὠκεανὸ τῆς ψυχικῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου. Δὲν τὸ ἔπραττε ἀπὸ ἱερατικὴ ὑποχρέωση· τὸ ἔνοιωθε ὡς καθῆκον πρὸς μία ψυχὴ «ὑπὲρ ἧς Χριστὸς ἀπέθανε» (῾Ρωμ. ε´ 9), ἀφοῦ κάθε ἄνθρωπος μικρὸς ἢ μεγάλος, πλούσιος ἢ πτωχός, ἰσχυρὸς ἢ ἀδύναμος εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ μας κατὰ τὸν Ἀλεξανδρέα Κλήμη, ὁ ὁποῖος λέγει: «Εἶδες τὸν ἀδελφόν σου, εἶδες Κύριον, τὸν Θεόν σου». Ἄλλωστε ὡς μελετητὴς τῆς Ἁγίας Γραφῆς βαθυνούστατος ὁ Γέροντας γνώριζε ὅτι «ὁ ἐπιστρέψας ἁμαρτωλὸν ἐκ πλάνης ὁδοῦ αὐτοῦ σώσει ψυχὴν αὐτοῦ ἐκ θανάτου καὶ καλύψει πλῆθος ἁμαρτιῶν» (Ἰακ. ε´ 20).
.             Μιὰ ἑλληνοκυπρία βασανισμένη, διαζευγμένη μὲ ἕνα παιδί, βρέθηκε στὴν Σουηδία. Ἀλληλογραφοῦσε μὲ κάποιο συμπατριώτη της πού, ὅμως, δὲν τὸν γνώριζε προσωπικά. Αὐτὸς τὴν ἔφερε στὴν χώρα αὐτὴ τοῦ βορρᾶ ὑποσχόμενος ὅτι θὰ τὴν παντρευθεῖ. Ὅταν ἔφθασε ἐκεῖ καὶ συναντήθηκε μαζί του διαπίστωσε ὅτι ἐκεῖνος εἶχε τὴν διπλάσια ἀπὸ αὐτὴν ἡλικία καὶ ὅτι οἱ προθέσεις του γι’ αὐτὴν δὲν ἦσαν ἁγνές. Ἠθελε νὰ ἀνοίξει οἶκο ἀνοχῆς, γιὰ νὰ κερδίσει χρήματα, καὶ δὲν τὸν ἔμελλε οὔτε ὁ γάμος οὔτε ἡ ἀπώλεια τῶν ψυχῶν τῶν ἁμαρτανόντων. Τὴν καλοδέχθηκε καὶ μὲ ὄμορφο, ἀλλὰ δόλιο τρόπο ποὺ ἔκρυβε δηλητήριο, τὴν παρώτρυνε πρὸς τὴν ἁμαρτία.
.             Ξένη καὶ ἔρημη ἡ ταλαίπωρη ψυχὴ δὲν εὕρισκε κάπου νὰ ἀκουμπήσει. Ἔνοιωθε ἀδύναμη καὶ μόνη στὸν παγωμένο βορρᾶ. Ἔσφιγγε στὴν ἀγκαλιά της τὸ μικρὸ βλαστάρι της, τὴν μόνη ἐπὶ γῆς παρηγοριά της καί, εὐτυχῶς, ἔστρεφε τὰ μάτια στὸν οὐρανὸ ζητώντας τὴν ἐξ ὕψους βοήθεια.
.             Στὴν ἀπελπισία της κατέφυγε στὸν ἱερέα τῆς ἑλληνικῆς παροικίας. Αὐτὸς τὴν κατεύθυνε στὸν Γέροντα Εὐσέβιο πού, ὅμως, βρισκόταν, τριακόσια χιλιόμετρα μακριά. Τοῦ ἔγραψε μία ἐπιστολὴ διεκτραγωδώντας τὴν κατάστασή της. Καὶ αὐτὸς δὲν ἔμεινε ἀδρανής. Δὲν παρέμεινε μόνο στὴν προσευχή, ἀλλὰ ἔστειλε ἀμέσως χρήματα, γιὰ νὰ ἀπαλλαγεῖ ἡ γυναίκα ἀπὸ τὸν μαστροπὸ καὶ διεφθαρμένο ἐκεῖνον ἄνθρωπο, καὶ σὲ λίγες ἡμέρες κατέβηκε στὴ Στοκχόλμη νὰ τὴν συναντήσει. Πολλὰ ἀπὸ τὰ ἐκεῖ πνευματικά του παιδιὰ ὁ Γέροντας ἐπιστράτευσε γιὰ τὴν ἐξεύρεση τῶν ἀναγκαίων πρὸς κάλυψη τῶν ἀναγκῶν καὶ τὴν ἄμεση ἀρωγή της. Τὴν ἀπομάκρυνε ἀπὸ τὸν ἐπίβουλο ἄνθρωπο τῆς ψυχῆς της, τὴν σπούδασε καὶ τὴν ὁδήγησε σὲ ἔντιμο γάμο καὶ δημιουργία μιᾶς εὐλογημένης οἰκογένειας. Πῶς αὐτὴ νὰ μὴν ἦταν εὐγνώμων στὸν σωτήρα της, τὸν Γέροντα ποὺ μεριμνοῦσε γιὰ ὅλους καὶ γιὰ ὅλα; Ἂς εἶναι αὐτὸ μικρὸ μνημόσυνο στὴν ἀγαπητική του καρδιά.

ΑΣΚΗΤΗΡΙΟΝ

Τὸ ἀσκητήριο τοῦ Γέροντος

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

 

 

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΑΛΗΤΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ

Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου
Λόγοι Α´- Μὲ πόνο καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο,
ἔκδ. Ἱ. Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος»,
Σουρωτὴ Θεσ/νίκης 1998, σελ. 265-266

.               Ἡ Γραφὴ λέει «ἔλεγξον τὸν ἀδελφόν σου», δὲν λέει «ἔλεγξον τὸν πατέρα σου». Οἱ σημερινοὶ νέοι ἔχουν λόγο, ἔχουν τὸ ἀντάρτικο, δίχως νὰ τὸ καταλαβαίνουν. Τὴν θεωροῦν φυσιολογικὴ αὐτὴν τὴν συμπεριφορά. Μιλοῦν μὲ ἀναίδεια καὶ σοῦ λένε: «Τὸ εἶπα ἁπλά». Ἔχουν ἐπηρεασθῆ ἀπὸ αὐτὸ τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου τὸ ἀλήτικο, ποὺ δὲν σέβεται τίποτε. Δὲν ὑπάρχει σεβασμὸς στὴν συμπεριφορὰ τοῦ μικροῦ πρὸς τὸν μεγάλο καὶ δὲν τὸ καταλαβαίνουν πόσο κακὸ εἶναι αὐτό. Ὅταν ὁ μικρὸς λέη κατεστημένο τὸν σεβασμὸ στὸν μεγάλο, γιὰ νὰ ἔχη δῆθεν προσωπικότητα, τί περιμένεις; Χρειάζεται πολλὴ προσοχή. Τὸ κοσμικὸ πνεῦμα, τὸ σύγχρονο, λέει: «Μὴν ἀκοῦτε τοὺς γονεῖς, τοὺς δασκάλους κ.λπ.». Γι’ αὐτὸ τὰ μικρότερα παιδιὰ γίνονται χειρότερα τώρα. Μεγαλύτερη ζημιὰ παθαίνουν ἰδίως ἐκεῖνα τὰ παιδιὰ ποὺ οἱ γονεῖς τους δὲν καταλαβαίνουν τί κακὸ τὰ κάνουν μὲ τὸ νὰ τὰ θαυμάζουν καὶ νὰ τὰ θεωροῦν σπουδαῖα, ὅταν μιλοῦν μὲ ἀναίδεια.
.             Εἶχαν ἔρθει στὸ Καλύβι δυὸ ξαδελφάκια ὀκτὼ-ἐννιὰ χρονῶν μὲ τὸν πατέρα τους. Τὰ πῆρα τὸ ἕνα δεξιά, τὸ ἄλλο ἀριστερά. Ἦταν ἐκεῖ καὶ ἕνας γνωστός μου ζωγράφος, πολὺ καλὸ παιδὶ καὶ καλλιτέχνης· σὲ ἕνα λεπτό, τὰκ-τάκ, τὸν ζωγραφίζει τὸν ἄλλον. «Διονύση, τοῦ λέω, ζωγράφισε τὰ παιδιὰ ἔτσι, ὅπως καθόμαστε μαζί». «Γιὰ νὰ δοῦμε, λέει, ἂν τὰ καταφέρω, γιατί κουνιοῦνται». Ἔβγαλε μία κόλλα καὶ ἄρχισε νὰ ζωγραφίζη. Πετιέται τὸ ἕνα καὶ λέει: «Γιὰ νὰ δοῦμε, βρὲ βλάκα, τί θὰ φτιάξης!», καὶ νὰ εἶναι κόσμος μπροστά! Ὁ νέος δὲν ταράχτηκε καθόλου. «Αὐτὰ  εἶναι τὰ σημερινὰ παιδιά, Πάτερ!», μοῦ λέει καὶ συνέχισε νὰ ζωγραφίζη. μένα μο νέβηκε τ αμα στ κεφάλι. Καὶ ὁ πατέρας του σὰν νὰ μὴ συνέβαινε τίποτε! Νὰ λένε ἔτσι σὲ ἄνθρωπο τριάντα χρονῶν καὶ ὁ ἄνθρωπος νὰ κάθεται καὶ νὰ ζωγραφίζη! Ἀναίδεια, ἀσέβεια καὶ πόσα ἄλλα!… Φοβερό! Ἄντε τώρα κάποιο ἀπὸ αὐτὰ τὰ παιδιὰ νὰ θελήση νὰ γίνη καλόγερος. Πόση δουλειὰ χρειάζεται, γιὰ νὰ γίνη αὐτὸ τὸ παιδὶ σωστὸς μοναχός! ταν ο μανάδες δν τ προσέχουν, καταστρέφονται τ παιδιά. λη βάση εναι ο μανάδες. Στὴν Ρωσία, ἂν ἄλλαξε κάτι, εἶναι γιατί οἱ μανάδες κρυφὰ κράτησαν τὴν πίστη, τὴν εὐλάβεια καὶ βοήθησαν τὰ παιδιά. Εὐτυχῶς ποὺ ὑπάρχει καὶ λίγο προζύμι ἀπὸ χριστιανικὲς οἰκογένειες, ἀλλιῶς θὰ ἤμασταν χαμένοι.

, , , , ,

Σχολιάστε

«Η ΨΥΧΟΣΩΜΑΤΙΚΗ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ καὶ ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΝ AΓΙΟ ΝΙΚΟΔΗΜΟ τὸν AΓΙΟΡΕΙΤΗ» [Νέα ἔκδοση]

 

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ

Μαρίας Βασιλειάδου,
Ἀναπλ. Καθηγητρίας Θεολογικῆς Σχολῆς Ε.Κ.Π.Α.
«Ἡ Ψυχοσωματική Φυσιολογία καί Παθολογία
κατά τόν ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη»
ἔκδ. Ἱ. Κοινοβίου ὁσίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου,
Πεντάλοφος Παιονίας Κιλκίς
Σεπτέμβριος 2019

.          Στό νέο αὐτό βιβλίο, πού ἐξέδωσε τό Ἱερό Κοινόβιο Ὁσ. Νικοδήμου, ἡ ἰατρός καί Ἀναπληρώτρια Καθηγήτρια τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Μαρία Σ. Βασιλειάδου παρουσιάζει τίς θεμελιώδεις ἀρχές ἐπί τῶν ὁποίων οἰκοδομεῖται ἡ ἀνθρωπολογία τοῦ ἁγίου Νικοδήμου σέ συνάφεια μέ τά πορίσματα τῆς σύγχρονης ἰατρικῆς ἐπιστήμης. Βασικές πηγές ἄντλησης ὑλικοῦ γιά τό ἔργο τῆς συγγραφέως ἀποτέλεσαν τά δύο βιβλία τοῦ Ἁγίου, τό ἀριστουργηματικό Συμβουλευτικόν Ἐγχειρίδιον καί τό Ἐξομολογητάριον.
.             Ὑπό τό φῶς τῆς «κατά Χριστόν» ζωῆς καί φιλοσοφίας τοῦ ἁγίου Νικοδήμου στό βιβλίο αὐτό ἐξετάζονται οἱ λειτουργίες τοῦ ἀνθρώπινου ὀργανισμοῦ καί ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος, κάνοντας ὀρθή χρήση τῶν ψυχοσωματικῶν του δυνάμεων νά ὁδηγηθεῖ ἀπό τό «κατά φύσιν» (ἤ τό «παρά φύσιν») στό «ὑπέρ φύσιν».
.               
Ὁ πολύσοφος ἅγιος Νικόδημος, ἐκτός ἀπό μέγας θεολόγος ἦταν συγχρόνως καί μεγάλος ψυχολόγος, ἕνας ἀνατόμος τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς. Ὑπερβαίνοντας τά ὅρια τῆς ἰατρικῆς Φυσιολογίας καί Παθολογίας, οἱ ὁποῖες ἀσχολοῦνται μέ τή λειτουργικότητα τοῦ «ὑγιοῦς» ἤ «νοσοῦντος» ἀντίστοιχα ἀνθρωπίνου ὀργανισμοῦ, ὁ Ἅγιος προχωρεῖ ἕνα ἀκόμη βῆμα παραπέρα περιγράφοντας τήν ψυχοσωματική λειτουργικότητα τοῦ ἐν πτώσει ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος μπορεῖ νά ἐπιλέξει μεταξύ σωτηρίας καί φθορᾶς, ἤ ἀλλιῶς τοῦ «ὑπέρ φύσιν» καί τοῦ «παρά φύσιν» προσανατολισμοῦ τῆς ἐπίγειας πορείας του.
.              Στό βιβλίο αὐτό συναντῶνται, σέ μιά ἀγαστή συμφωνία, τά πορίσματα τῆς σύγχρονης ἰατρικῆς ἐπιστήμης (Ψυχιατρικῆς, Νευρολογίας, Νευροφυσιολογίας) μέ τήν θεοφώτιστη σκέψη τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου. Ὑπάρχει πλούσια παράθεση βιβλιογραφίας, ξένης καί ἑλληνικῆς, ὅπου ἡ κυρία Μ.Βασιλειάδου στηρίζει τίς ἀπόψεις της σέ παραλληλισμό μέ τίς ἀπόψεις πού ἐκφράζει ἡ θεόπνευστη γραφίδα τοῦ ἁγίου Νικοδήμου.
.              Ἡ μελέτη τοῦ ἔργου ἀναδεικνύει μιά ἀκόμη πτυχή -ἄγνωστη ἴσως στούς περισσότερους- τῆς προσωπικότητας τοῦ ἁγίου Νικοδήμου, αὐτήν τοῦ ἀνατόμου τῆς ψυχῆς.
.              Ὁ ἀναγνώστης κρατάει στά χέρια του ἕνα ἐπιστημονικό ἔργο καί μέ τή μελέτη του ὁδηγεῖται σέ χρήσιμα καί ἀσφαλῆ συμπεράσματα, τά ὁποῖα ἔχουν ἄμεση σχέση μέ τή σωτηρία του.
.              Ἡ Ψυχοσωματική Φυσιολογία καί Παθολογία κατά τόν ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη εἶναι λοιπόν ἕνα βιβλίο ἀπαραίτητο γιά τόν πιστό πού ἔχει θέσει ὡς στόχο στή ζωή του τή θέωση καί ἀγωνίζεται νά τήν πετύχει. Αὐτός εἶναι, ἄλλωστε, καί ὁ ἀληθινός σκοπός τοῦ ἀνθρώπου στή γῆ, ἡ ὁμοίωσή του μέ τόν Θεό.

, , ,

Σχολιάστε

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΒΙΩΜΑ ΜΕΣΑ ἀπὸ ἕνα κατηχητικὸ ΤΡΑΓΟΥΔΙ (Χαρ. Μπούσιας)

Χριστιανικὸ βίωμα
μέσα ἀπὸ ἕνα κατηχητικὸ τραγούδι
 

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.             να ὄμορφο τραγούδι τῶν κατηχητικῶν μας χρόνων μὲ θαυμάσιους στίχους, ὅλο νόημα, τραγούδι ποὺ ἐμπεριέχει τὴν ἔμπρακτη χριστιανικὴ ζωή, αὐτὴν μὲ τὴν ὁποία γνωρίζεται ὁ γνήσιος χριστιανὸς καὶ ἀπὸ τὴν ὁποία δοξάζεται ὁ Κύριός μας, λέει:
Χαρὰ στὰ μάτια ποὺ δακρύζουν
γιὰ κάποιον ἄλλον ποὺ πονᾶ,
γιατὶ τὰ μάτια αὐτὰ θὰ δοῦνε
τοῦ Παραδείσου τὰ ἀγαθά.
.             Εὐλογημένα εἶναι τὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων ποὺ δακρύζουν γιὰ τὸν πόνο τῶν ἄλλων, ποὺ τοὺς ἐγγίζουν τὰ βάσανα τῶν γύρω τους, ποὺ συμπάσχουν μὲ αὐτούς, συμμετέχουν στὸν πόνο καὶ στὶς θλίψεις τους, ποὺ «χαίρουν μετὰ χαιρόντων καὶ κλαίουν μετὰ κλαιόντων (῾Ρωμ. ιβ´ 15). Αὐτὲς οἱ εὐλογημένες ὑπάρξεις θὰ βραβευθοῦν ἀπὸ τὸν οὐράνιο Κριτὴ καὶ θὰ ἀξιωθοῦν νὰ ἀπολαύσουν τοῦ Παραδείσου τὰ ἀγαθά, «ἃ ἡτοίμασε Κύριος τοῖς ἀγαπῶσιν Αὐτόν» (Α´ Κορ. β´ 9).
.             Γιὰ νὰ δακρύσουν, ὅμως, τὰ μάτια μας, στὶς δυσκολίες τῶν συνανθρώπων μας πρέπει ἡ καρδιά μας νὰ εἶναι σπλαγχνική. Γιὰ νὰ ἀναβλύσουν δάκρυα στὰ μάτια μας πρέπει νὰ ὑπάρχει μέσα μας μιὰ πηγή, ἡ πηγὴ τῆς συμπόνοιας, τῆς εὐσπλαγχνίας, αὐτῆς ποὺ εἶναι τὸ ὀξυγόνο τῆς ψυχῆς. Χωρὶς εὐσπλαγχνία οἱ πνεύμονές της δὲν λειτουργοῦν καὶ ἐπέρχεται ἐπώδυνος ὁ αἰώνιος θάνατος. Καὶ στὸ ὡραιότερο καὶ πιὸ θαλερὸ δάσος μὲ τὸ πλούσιο ὀξυγόνο ἂν βάλλουμε τὸν ἄσπλαγχνο, ἐκεῖνος δὲν μπορεῖ νὰ τὸ χαρεῖ, γιατὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀναπνεύσει, ἀφοῦ ἔχει κατεστραμένους τοὺς πνεύμονές του! Τὸ κακὸ εἶναι ὅτι ὁ ἄσπλαγχνος καὶ τὶς ὀμορφιὲς αὐτῆς τῆς ζωῆς δὲν μπορεῖ νὰ ἀπολαύσει, ἀφοῦ ὅλες οἱ ὀμορφιὲς στηρίζονται στὴν εὐσπλαγχνία καὶ τὶς ὀμορφιὲς θὰ στερηθεῖ τοῦ Παραδείσου, ἀφοῦ αὐτὲς ἔχουν δημιουργηθεῖ γιὰ τοὺς εὐσπλάγχνους ἀπὸ τὸν Κύριο τῆς ἀγάπης.
.             Οἱ φτωχοὶ ἀλλὰ εὔσπλαγχνοι αὐτῆς τῆς ζωῆς θὰ εἶναι οἱ πρίγκηπες τοῦ οὐρανοῦ καὶ οἱ πρίγκηπες σκληρόκαρδοι αὐτῆς τῆς ζωῆς θὰ εἶναι οἱ πάμφτωχοι τῆς ἄλλης, αὐτοὶ ποὺ δὲν θὰ τοὺς δοθεῖ τὸ εἰσιτήριο τῆς ἄλλης ζωῆς, ἀλλὰ τὸ εἰσιτήριο τοῦ διαρκοῦς θανάτου. Γνωστὴ εἶναι ἡ παραβολὴ τοῦ ἄσπλαγχνου πλουσίου καὶ τοῦ φτωχοῦ Λαζάρου.
.             Ἕνας σύγχρονος ποιητὴς γράφει ὅτι ἂν δὲν πεθαίνει ὁ ἕνας ἄνθρωπος γιὰ τὸν ἄλλο στὴν κοινωνία τῶν προσώπων ποὺ ζοῦμε, τότε εἴμαστε κιόλας νεκροί, εἴμαστε ζωντανοὶ νεκροί. Ὁ ὁσιώτατος Γέροντας Εὐσέβιος Βίττης ἔλεγε: «Ὅσο κτυπάει ἡ καρδιά μου δὲν θὰ πάψω νὰ ἀγαπῶ. Αὐτὴ ἡ ἀγάπη μοῦ δίνει ζωή. Ζῶ γιὰ νὰ ἀγαπῶ καὶ νοιώθω ζωντανὸς ἐπειδὴ ἀγαπῶ». Ἂν θέλουμε ὅλοι μας νὰ λεγόμαστε ἄνθρωποι ὀφείλουμε νὰ ἀναζητοῦμε τὴν ὀμορφιὰ τῆς ζωῆς στὴν εὐτυχία τοῦ ἄλλου. Καὶ ἡ εὐτυχία τοῦ ἄλλου περνάει μέσα ἀπὸ τὴν ἁπλοχεριὰ τὴν δική μας, ἀπὸ τὴν συμπόνοια μας, ἀπὸ τὴν εὐπλαγχνία μας. Καὶ αὐτή, ὅμως, ὅσο μεγάλη καὶ νὰ εἶναι, εἶναι ἐλάχιστη ἐμπρὸς στὴν εὐπλαγχνία τοῦ Θεοῦ μας. Ἔγραφε ἡ Γερόντισσα Μακρίνα τῆς Πορταριᾶς ὅτι, «ὅπως ἡ θάλασσα καὶ ὁ οὐρανὸς δέν ἔχουν τέλος, ἔτσι καὶ ἡ εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀτελείωτη. Καὶ ὅση εἶναι ἡ εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ,τόση πρέπει νὰ εἶναι καὶ ἡ ὑπομονὴ τοῦ ἀνθρώπου, ἀτελείωτη, γιὰ νὰ ἔρθει καὶ τὸ ποθεινὸ εἰσιτήριο τοῦ Παραδείσου».
.             Ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς ἔλεγε ὅτι «ἡ εὐσπαλγχνία εἶναι ἀπέραντη δύναμη. Αὐτὴ μικραίνει τὸ χάσμα ἀνάμεσα στὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν Θεό, ἀνάμεσα στὴν γῆ καὶ τὸν οὐρανό. Ἐκεῖ ὅπου πραγματοποιεῖται τὸ Εὐαγγέλιο, ἐκεῖ ἤδη ἐμφανίζεται ὁ Παράδεισος. Ὁ Θεός τίποτε δὲν ἀγαπάει τόσο, ὅσο τὴν εὐσπλαγχνία. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ σπλαχνικὸς ἄνθρωπος μοιάζει μὲ τὸν Θεό. Ἡ εὐσπλαγχνία ἔχει θεϊκὴ καταγωγή, διότι, ἀπὸ τὸν Θεὸ γεννιέται, μὲ τὸν Θεὸ ἀναπτύσσεται καὶ μὲ τὸν Θεὸ ὡριμάζει. Χωρὶς εὐσπλαγχνία ὁ Θεὸς θὰ ἔπαυε νὰ εἶναι Θεός, ὅπως καὶ ὁ ἄνθρωπος παύει νὰ εἶναι Ἄνθρωπος».
.             Ἁπλὸ παράδειγμα εὐσπλαγχνίας τοῦ Θεοῦ βλέπουμε στὸ χορτασμὸ τῶν πεντακισχιλίων ἀνδρῶν μὲ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθεῖς. Διαβάζουμε στὸ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιον ὅτι «ὁ Ἰησοῦς εἶδεν πολὺν ὄχλον καὶ «εὐσπλαγχνίσθη ἐπ’ αὐτοῖς» (Ματθ. ιδ´ 14)! Κατάλαβε ὁ Χριστός μας ὅτι πεινοῦσαν. Πῶς μποροῦσε νὰ τοὺς ἀφήσει νηστικούς, Αὐτὸς ποὺ διατρέφει τὰ σύμπαντα; Τοὺς σπλαγχνίσθηκε καὶ ἔκανε τὸ θαῦμα Του, γιὰ νὰ μᾶς δείξει ὅτι καὶ ἐμεῖς ὅταν σπλαγχνιζόμαστε τοὺς ἄλλους γίνεται μέγα θαῦμα μυστικὰ καὶ ὄχι μόνο πολλαπλασιάζουμε τὰ ἀγαθά μας, ἀλλὰ βλέπουμε καὶ τὸ εἰσιτήριο τοῦ Παραδείσου νὰ μᾶς δίνεται ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ πολυεύσπλαγχνου Θεοῦ μας.
.             Τὰ δάκρυα τώρα τῆς συμπόνοιας, ὅπως καὶ τὰ δάκρυα τῆς μετανοίας ἀποτελοῦν δῶρο Θεοῦ, ἀφοῦ ὑποδουλώνουν ὅτι προέρχονται ἀπὸ καρδιὰ δοσμένη ὁλοκληρωτικὰ στὸν Θεό μας. Οἱ δικές μας καρδιές, ὅμως, δὲν τοῦ εἶναι ὁλοκληρωτικὰ δοσμένες. Εἴμαστε δίψυχοι. Μᾶς ἀρέσει καὶ ὁ Θεός, μᾶς ἀρέσει καὶ ο μαμωνᾶς. Μᾶς ἀρέσει ἡ ἀρετή, ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ ἡ ἁμαρτία. Μᾶς ἀρέσει ἡ πνευματικὴ ζωή, ἀλλὰ καὶ τὸ κοσμικὸ φρόνημα. Λησμονοῦμε ὅτι, «οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν» (Ματθ. ϛ´ 14, Λουκ. ιϛ´ 13). Ἔτσι, πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς αὐτὸ τὸ δῶρο τῶν δακρύων δὲν τὸ θέλουμε, τὸ ἀποφεύγουμε, γιατὶ ἡ καρδιά μας ἔχει σκληρύνει. Δὲν θέλουμε νὰ κλαῖμε, νὰ στενοχωριόμαστε, νὰ στερούμαστε γιὰ νὰ δίνουμε, νὰ δοκιμαζόμαστε. Ἔτσι, μάθαμε καὶ τὰ παιδιά μας, γι’ αὐτὸ τὰ ἔχουμε «μὴ στάξει καὶ μὴ βρέξει» καὶ δημιουργοῦμε ἄβουλα παιδιὰ καὶ εὐάλωτα στὶς ἐπιθέσεις τοῦ ἐχθροῦ, ἀπαιτητικά, ἀχόρταγα καὶ ἀχάριστα.
.              Συνεχίζει τὸ τραγούδι μας:
Χαρὰ στὸ στόμα ὅπου λέγει

λόγια παρήγορα, γλυκά,
γιατὶ τὸ στόμα αὐτὸ θὰ ψάλλει
μὲ τοὺς Ἀγγέλους: Ὠσαννά!
.             Εὐλογημένο εἶναι τὸ στόμα ποὺ λέει λόγια παρήγορα, γλυκά. Τὸ στόμα ἀποτελεῖ τὴν θύρα τῆς καρδιᾶς, εἶναι ὁ «ἐκπρόσωπος τύπου» της. Μᾶς λέει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος ὅτι, «ἐκ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ» (Ματθ. ιβ´ 34). Ὅ,τι ἔχει ἡ καρδιά, αὐτὸ θὰ πεῖ ἡ γλῶσσα. Αὐτὴ ἀποκαλύπτει τὸν ἐσωτερικό κόσμο τοῦ καθενός μας. Ἂν σὲ μιὰ δεξαμενὴ ρίχνουμε συνεχῶς νερό, αὐτὴ γεμίζει μέχρι πάνω, καὶ ξεχειλίζει. Αὐτὸ ποὺ ξεχειλίζει, εἶναι τὸ περίσσευμα, καὶ αὐτὸ βγάζει τὸ στόμα. Ἂν στὴν δεξαμενὴ μέσα πέσει ἕνα φίδι ἁμαρτίας, κοσμικῆς ζωῆς, ἐμπάθειας, ἐγωϊσμοῦ, φιλοχρηματίας, φιλοπρωτίας, καὶ τὴν δηλητηριάσει τότε ὅλο τὸ νερὸ εἶναι ἀκατάλληλο καὶ φυσικὰ καὶ τὸ ξεχείλισμά της εἶναι δηλητηριασμένο. Ἂν στὴν δεξαμενὴ ρίξουμε λίγο ἁγιασμὸ καλῶν ἔργων, μετανοίας, ταπεινοφροσύνης, ὑπομονῆς, προσευχητικῆς διαθέσεως, τότε ἁγιάζεται ὅλη καὶ τὸ ξεχειλισμά της εἶναι ἁγιασμός, εἶναι «ὕδωρ ἁλλόμενον εἰς ζωὴν αἰώνιον» (Ἰωάν. δ´ 14).
.             Ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἔχει στὴν ψυχή του πολύτιμο θησαυροφυλάκιο ἀγαθῶν σκέψεων καὶ συναισθημάτων, καὶ ἀπὸ τὸν ἀγαθὸ αὐτὸ θησαυρὸ τῆς καρδιᾶς του βγάζει καλωσύνη, λόγια καὶ πράξεις ἀγαθές. Ἐνῶ ὁ πονηρὸς ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν κακὸ θησαυρὸ τῆς καρδιᾶς του βγάζει κακότητα. Ἔτσι, τὸ στόμα μας μιλάει ἀπὸ τὸ περίσσευμα καὶ τὸ ξεχείλισμα τῆς καρδιᾶς μας μὲ ἀποτέλεσμα, ὅταν συμβουλεύουμε τοὺς ἄλλους νὰ τοὺς συμβουλεύουμε ἀνάλογα μὲ ἐκεῖνο ποὺ ἔχουμε στὴν κρυμμένο μέσα της. Καὶ ἂν δὲν ἔχουμε διορθώσει τὸν ἑαυτό μας, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ γίνουμε ὁδηγοὶ ὠφέλιμοι σὲ αὐτούς; Μᾶς τονίζει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: «Καθαρθῆναι πρῶτον καὶ εἶτα καθάραι, φωτισθῆναι καὶ εἶτα φωτίσαι, ἐγγίσαι Θεῷ καὶ προσαγαγεῖν ἄλλους». Πρῶτα θὰ καθαρισθοῦμε, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ καθαρίσουμε καὶ τοὺς ἄλλους, πρῶτα τὰ φωτισθοῦμε καὶ ἔπειτα θὰ φωτίσουμε, πρῶτα ἐμεῖς θὰ προσεγγίσουμε τὸν Θεό μας καὶ ἔπειτα θὰ ὁδηγήσουμε σὲ Αὐτὸν καὶ ἄλλους.
.             Λέγει πάλιν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Λόγος σαπρὸς ἐκ τοῦ στόματος ὑμῶν μὴ ἐκπορευέσθω, ἀλλὰ εἴ τις ἀγαθὸς πρὸς οἰκοδομὴν τῆς χρείας» (Ἐφεσ. δ´ 29). Νὰ μὴν βγαίνει ἀπὸ τὰ χείλη μας λόγος ἄσχημος, ἀλλὰ καλός, γιὰ νὰ οἰκοδομοῦμε μὲ αὐτὸν ψυχές.
.             Εὐλογημένο, λοιπόν, εἶναι τὸ στόμα ποὺ λέει λόγια παρήγορα, λόγια ἀγάπης, λόγια παραμυθίας, λόγια οἰκοδομῆς. Ὅλοι ἔχουμε ἀνάγκη νὰ ἀκούσουμε τέτοια λόγια, γιατὶ ὅλοι σηκώνουμε τὸν προσωπικό μας σταυρό. Μᾶς προστρέπει σὲ αὐτὸ πάλιν ὁ Παῦλος λέγοντας: «Παραμυθεῖσθε τοὺς ὀλιγοψύχους» (Α´ Θεσ. ε´ 14), γιὰ νὰ συνεχίσει: «Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς καὶ πατὴρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ὁ πατὴρ τῶν οἰκτιρμῶν καὶ Θεὸς πάσης παρακλήσεως, ὁ παρακαλῶν ἡμᾶς ἐν πάσῃ τῇ θλίψει ἡμῶν, εἰς τὸ δύνασθαι ἡμᾶς παρακαλεῖν τοὺς ἐν πάσῃ θλίψει διὰ τῆς παρακλήσεως ἧς παρακαλούμεθα αὐτοὶ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ» (Β´ Κορ. α´ 3-4).
.             Εὐλογητὸς ἂς εἶναι, μᾶς λέει, ὁ Θεὸς καὶ Πατέρας τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ φιλεύσπλαγχνος Πατέρας καὶ Θεὸς κάθε παρηγορίας, ὁ ὁποῖος μᾶς παρηγορεῖ σὲ κάθε μας θλίψη, ὥστε νὰ μποροῦμε καὶ ἐμεῖς νὰ παρηγοροῦμε ἄλλους σὲ ὁποιανδήποτε θλίψη τους, μὲ τὴν παρηγοριά, μὲ τὴν ὁποία ἐμεῖς οἱ ἴδιοι παρηγορούμεθα ἀπὸ τὸν Θεό.
.                 Ὁ Γέροντας Εὐσέβιος Βίττης, ὁ σύγχρονος ὅσιος ἱεραπόστολος, ὡς γνήσιος δοῦλος Χριστοῦ ἦταν ἀπόλυτος ἐκφραστὴς τῆς ἀγάπης. Ἡ ἀγάπη του γιὰ τὰ παραστρατημένα παιδιὰ ἦταν ἄμεση. Ὡς πνευματικὸς δὲν ἔβαζε ἐπιτίμιο. Τὸ «ἐγὼ φταίω» εἶχε ἀντικαταστήσει μέσα του τὸ «φταῖς»! Πάντα ἔρριχνε στὸν ἑαυτό του τὸ φταίξιμο. «Ἄν ἐμεῖς εἴμαστε καλύτεροι, δὲν θὰ ἔπεφταν στὴν ἁμαρτία οἱ ἄλλοι», ἔλεγε. «Ἂν ἐμεῖς τοὺς ρίχναμε τὸ σωσίβιο τῆς ἀγάπης, θὰ τοὺς σώζαμε πρὶν καταποντισθοῦν στὸν βυθὸ τῆς ἁμαρτίας. Ἔπεσαν οἱ ἄλλοι στὴν ἁμαρτία ἀπὸ δική μας ἀμέλεια». Βλέπετε, ὁ Γέροντας, βίωνε μέσα του τὴν εὐθύνη τῶν ψυχῶν, βίωνε τὴν ἱεραποστολή, βίωνε τὴν φιλαδελφία. Ἔτρεχε νὰ σώσει ψυχὲς καὶ ὄχι νὰ δικάσει, μιμούμενος τὸν ἀρχηγό μας καὶ τελειωτὴ Ἰησοῦ ποὺ ἔλεγε: «Οὐκ ἦλθον ἵνα κρίνω τὸν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σώσω τὸν κόσμον» (Ἰωάν. ιβ´ 47). Ἔτρεχε νὰ προλάβει, γιὰ νὰ μὴν κλάψει ἀργότερα ὡς «γλαὺξ θρηνωδοῦσα ἐπὶ τῶν ἐπειπίων»κατὰ τὴ ρήση τοῦ μεγάλου μας Ἀλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Ἄλλωστε, ποιός εἶναι ἀναμάρτητος; Αὐτὸς τοῦ ἀναθέματος τὸν «λίθον βαλέτω» (Ἰωάν. η´ 7). Ὁ Γέροντας ἦταν ὄχι μόνο μιμητής, ἀλλὰ καὶ ὁμότροπος τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, στὸν Ναὸ τοῦ ὁποίου ἐξομολογοῦσε, στὸ Σιδηρόκαστρο. Θυμόταν ὅτι τὴν Ριζάρειο Σχολὴ, ὅπου ἐκεῖνος ἦταν Διευθυντής, ἐπέβαλε στὸν ἑαυτό του τὸ ἐπιτίμιο ποὺ ἅρμοζε στὸν ἄτακτο μαθητὴ μὲ τὴν ἀνάρμοστη συμπεριφορά. Καὶ μὲ τὴν πράξη του αὐτὴ τὸν κέρδισε.
.              Συνεχίζει στὸν ἑπόμενο στίχο τὸ τραγούδι:
Xαρά στὰ χέρια ὅπου ντύνουν
μικρὰ παιδιὰ καὶ ὀρφανά,
γιατὶ τὰ χέρια αὐτὰ θα γίνουν
φτερά, γιὰ νὰ πετοῦν ψηλά.
.             Ἐδῶ τὸ τραγούδι μᾶς προτρέπει στὴν ἔμπρακτη ἱεραποστολή. Μᾶς λέει ὅτι εἶναι σίγουρο, ὅτι μέσα ἀπὸ τὶς ἀγαθὲς πράξεις, τὶς πράξεις ἀγάπης γνωρίζει κανεὶς τὸν Θεό μας καὶ ὄχι μέσα ἀπὸ τὴν γνωσιολογικὴ θεωρία: «Θρησκεία καθαρὰ καὶ ἀμίαντος παρὰ τῷ Θεῷ καὶ πατρὶ αὕτη ἐστίν, ἐπισκέπτεσθαι ὀρφανοὺς καὶ χήρας ἐν τῇ θλίψει αὐτῶν, ἄσπιλον ἑαυτὸν τηρεῖν ἀπὸ τοῦ κόσμου δηλαδή, θρησκεία καθαρὴ καὶ ἀμόλυντος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ Πατρὸς εἶναι νὰ ἐπισκέπτεται κανεὶς ὀρφανοὺς καὶ χῆρες στὴν θλίψη τους καὶ νὰ τηρεῖ τὸν ἑαυτό του ἄσπιλο ἀπὸ τὸν κόσμο, δηλαδὴ τὸ κοσμικὸ φρόνημα» (Ἰακ. α´ 27). Ὁ Θεὸς μᾶς θέλει ἀλληλέγγυους καὶ μακαρίζει τὰ χέρια ποὺ προσφέρουν, ποὺ ντύνουν γυμνούς, ποὺ στεγάζουν ἀστέγους, ποὺ δίνουν χαρὰ σὲ φτωχὰ παιδιά, σὲ ὀρφανά, σὲ ἐμπερίστατα. Νὰ μὴν λέμε ὅτι δὲν ἔχουμε πολλά, γιὰ νὰ δώσουμε. Ὅσο δίνουμε τόσο περισσότερα μᾶς δίνει ὁ Θεός μας. Ὅχι μόνο δὲν θὰ στερηθοῦμε, ἀλλὰ καὶ θὰ ἀποταμιεύσουμε στὰ ταμεῖα τοῦ οὐρανοῦ. Λησμονοῦμε ὅτι «τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν» (Ῥωμ. η´ 28); Μὲ ἄλλα λόγια: Δῶσε καὶ ὁ Θεὸς θὰ σοῦ δώσει. Ἐὰν ὁ Θεὸς σὲ ἔκανε μούσκεμα μὲ τὴν βροχή Του, ὁ ἴδιος καὶ θὰ σὲ στεγνώσει μὲ τὸν ἥλιο Του, ὅπως λέει καὶ μιὰ Σλοβένικη παροιμία. Ὁ Χριστός μας ποὺ μεριμνᾶ γιὰ ὅλους καὶ γιὰ ὅλα, δὲν θὰ μεριμνήσει καὶ γιὰ τοὺς ἐλεήμονες; Καὶ ἂν περάσουμε ἀπὸ κάποιο μικρὸ πειρασμὸ θὰ ποῦμε ὅτι ἦταν νεφύδριο καὶ ἔφυγε. Ὁ Θεὸς δίνει «σὺν τῷ πειρασμῷ καὶ τὴν ἔκβασιν» (Α´ Κορ. ι´ 13 ). Γιατί, λοιπόν, νὰ θλιβόμαστε, γιατὶ νὰ ἀποθαρρυνόμαστε; Ἡ προσευχή μας θὰ μᾶς γεμίσει χαρά, ἀφοῦ ὁ Χριστός μας εἶναι ἡ ἴδια ἡ χαρά. Μὴν λησμονοῦμε ὅτι «ὅποιος ἔχει θλίψη, ὁ Χριστὸς τοῦ λύπει».
.             Σύγχρονο παράδειγμα ὀρφανοτρόφου ἔχουμε τὴν Γερόντισσα Ἀμφιλοχία, ἢ ὅπως πολλοὶ τὴν ξέρουν Μαρίκα Κουφάκη, ποὺ ἀναλώθηκε στὴν ὑπηρεσία τῶν ὀρφανῶν τῶν Χανίων. Τὰ ὀρφανὰ αὐτὰ τὴν λάτρευαν σὰν μητέρα τους, τὴν φώναζαν «Μανούλα», γιατὶ ἡ ἀγάπη της ἦταν μεγαλύτερη ἀπὸ αὐτὴν πολλῶν μητέρων, ἦταν, ὅπως ἡ ἀγάπη τῆς Παναγίας μας, καὶ δὲν σταματοῦσε μὲ τὴν ἐνηλικίωση τῶν ὀρφανῶν, ἀλλὰ συνέχιζε μὲ τὴν οἰκογενειακή τους ἀποκατάσταση καὶ τὸ ἄγρυπνο ἐνδιαφέρον της γιὰ ὅλη τὴν μετέπειτα ζωή τους.
.             Τὸ πνευματικὸ βάθος τῆς Γερόντισσας φάνηκε, ὅταν κάποτε αὐτὴ ἀνθρώπινα ἀγανάκτησε, γιατὶ εἶδε ἀκαταστασία στὸν Ναὸ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου ποὺ ἡ ἴδια εἶχε κτίσει, καὶ ἀναστατώθηκε. Τότε τῆς παρουσιάσθηκε ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, ὁ Ἅγιος ποὺ πολὺ ὑπέφερε ἀπὸ τὴν κακότητα τῶν ἀνθρώπων στὴ ζωή του, ἀλλὰ οὐδέποτε ἀγανάκτησε, ἀλλὰ μὲ τὴν προσευχὴ ἔλυνε ὅλα τὰ προβλήματα, καὶ τὴν ἐνδυνάμωσε πνευματικὰ λέγοντας; Παράβλεπε! «Εἰ δ’ ἀγανακτεῖς καὶ σαυτὸν λυπεῖς καὶ τὸ φέρον σὲ φέρει», ὅπως ἔλεγαν καὶ οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι.
.             Γι’ αὐτὸ ἀπὸ τότε τὸ σύνθημα ποὺ ἐφάρμοζε πάντοτε στὴν ζωή της ἡ Γερόντισσα ἦταν τὸ «Συγχώρει καὶ προχώρει»!
Καὶ τελειώνει τὸ τραγούδι μὲ τὸν ὑπέροχο στίχο:
Χαρὰ στὸ σπίτι, ποὺ ἀνοίγει
τὴν πόρτα στὸν περαστικό,
γιατὶ ἡ πόρτα αὐτὴ ἀνοίγει
στὴν Παναγιὰ καὶ στὸν Χριστό.
.             Μία ἀπὸ τὶς μεγάλες χαρὲς τῆς ζωῆς εἶναι ἡ χαρὰ τῆς φιλοξενίας. Εὐλογημένο, λοιπόν, τὸ σπίτι ποὺ ἔχει τὴν πόρτα του ἀνοικτὴ στοὺς περαστικούς. Μοιάζει μὲ τὸ σπίτι τῆς Μαρίας, τῆς μητέρας τοῦ Εὐαγγελιστῆ Μάρκου καὶ ἀδελφῆς τοῦ Ἀποστόλου Βαρνάβα στὰ Ἱεροσόλυμα. Εἶναι τὸ σπίτι στὸ ὁποῖο ἔγινε ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος καὶ ἡ Πεντηκοστή. Εἶναι τὸ σπίτι καταφύγιο τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, στὸ ὁποῖο ἔτρεξε ὁ Ἀπόστολος Πέτρος, ὅταν λύθηκαν τὰ δεσμά του καὶ ἔφυγε ἀπὸ τὴν φυλακή.
.             Ἡ φιλοξενία λογιζόταν ὡς ἀρετὴ ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες, ἂν καὶ δὲν εἶχαν γνωρίσει τὰ μηνύματα τοῦ Χριστοῦ. Λογιζόταν πράξη χρέους καὶ ἀρετῆς. Μάλιστα δέ, καθιέρωσαν ὡς προστάτη τῶν ξένων τὸν «πατέρα τῶν θεῶν τοῦ Ὀλύμπου, τὸν Δία, δίνοντάς του καὶ τὸ προσωνύμιο Ξένιος Ζεύς. Ὁποιαδήποτε ἀσέβεια ἢ ἀπρεπὴς συμπεριφορὰ πρὸς τοὺς ξένους λογιζόταν ὕβρις πρὸς τὸν ἴδιο τὸν Δία. Γνώριζαν ὅτι μέσα ἀπὸ τὸν ἱερὸ δεσμὸ τῆς φιλοξενίας ἀναπτύσσονται ὄχι μόνο ἀδελφικὲς σχέσεις, ἀλλὰ καὶ ἡ ἔννοια καὶ ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρώπου προσλαμβάνει τὴν θεία καὶ ἀληθινή  της ἀποστολή.  Μὲ τὴν φιλοξενία ἀποδίδεται  ὁ ἐπιβαλλόμενος σεβασμὸς καὶ  ἡ δέουσα τιμὴ  στὸν κάθε συνάνθρωπό μας, ἀκόμη καὶ στὴν περίοδο ἑνὸς πολέμου. Ἡ ἀρετὴ τῆς φιλοξενίας εἶναι τόσο μεγάλης ἀξίας, ὥστε στὴν βυζαντινὴ ἁγιογραφία ἡ Ἁγία Τριάδα μας νὰ ἀπεικονίζεται μὲ τὴν Φιλοξενία τοῦ Ἀβραὰμ στοὺς τρεῖς ξένους ἀγγέλους κάτω ἀπὸ τὴν Δρὺ τὴν Μαμβρῆ, οἱ ὁποῖοι ἄγγελοι προτυπώνουν τὰ τρία Πρόσωπα τοῦ Τριαδικοῦ μας Θεοῦ.
.             Τὴν ὕψιστη ἀξία τῆς φιλοξενίας ἐπισημαίνει ἐμφαντικὰ καὶ ὁ ἴδιος ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς στὴν ἀναφορά του γιὰ τὴν μέλλουσα κρίση, ὅπου παρουσιάζει τὸν ἑαυτό του ξένο, τὸν ὁποῖο οἱ εὐλογημένοι τὸν πῆραν στὸ σπίτι τους, ἐνῶ οἱ καταραμένοι ὄχι. Ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με» ἢ «ξένος ἤμην καὶ οὐ συνηγάγετέ με» (Ματθ. κε´ 31-35).
.             Στὸ ἴδιο πνεῦμα κινούμενος καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος συμβουλεύει καὶ παραγγέλει στοὺς Ρωμαίους: «Ταῖς χρείαις τῶν ἁγίων κοινωνοῦντες, τὴν φιλοξενίαν διώκοντες» (Ρωμ. ιβ´ 9-13). Καὶ στοὺς Ἑβραίους γράφει χαρακτηριστικά: «Ἡ φιλαδελφία μενέτω, τῆς φιλοξενίας μὴ ἐπιλανθάνεσθε·  διὰ ταύτης γὰρ ἔλαθόν τινες ξενίσαντες ἀγγέλους» (Ἑβρ. ιγ´ 1-2). Ἄλλωστε καὶ ὁ Ἀριμαθαίας Ἰωσὴφ τὴν φιλοξενία ἐπιδιώκοντας καὶ τὴν τιμὴ στοὺς νεκροὺς ἔσπευσε νὰ καθικετεύσει τὸν Πιλάτο νὰ τοῦ δώσει τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Πολὺ συγκινητικὸ εἶναι τὸ τροπάριο τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, ποίημα τοῦ 13ου αἰῶνος τοῦ Γεωργίου Ἀκροπολίτου στηριζόμενο σὲ παλαιότερο κείμενο τοῦ Ἁγίου Ἐπιφανίου Κύπρου, μὲ τὴν ἱκεσία του: «Δός μοι τοῦτον τὸν Ξένον, τὸν ἐκ βρέφους ὡς ξένον ξενωθέντα ἐν κόσμῳ. Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν ὁμόφυλοι μισοῦντες θανατοῦσιν ὡς ξένον. Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν ξενίζομαι βλέπειν τοῦ θανάτου τὸ ξένον. Δός μοι τοῦτον τὸν ξενον, ὅστις οἶδε ξενίζειν τοὺς πτωχοὺς καὶ τοὺς ξένους. Δός μοι τοῦτον τὸν ξένον…».
.             Ἔχοντες ἔμβλημα τὸν λόγο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου: «Ξένους ξένιζε, μὴ ξένος γένῃ Θεοῦ», ἂς ἐμβαθύνουμε καὶ ἂς βιώσουμε μὲ πνεῦμα ταπεινώσεως, καταλλαγῆς καὶ φιλοξενίας στὰ πρόσωπα τῶν συνανθρώπων μας τοὺς στίχους τοῦ τραγουδιοῦ, γιὰ νὰ τύχουμε καὶ ἐμεῖς φιλοξενίας στὴν οὐράνια Βασιλεία.

 

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

 

Σχολιάστε

«ΔΟΣ ΜΟΙ, ΥΙΕ, ΣΗΝ ΚΑΡΔΙΑΝ»

«Δός μοι, υἱέ, σήν καρδίαν»

Τοῦ Μητροπολίτου Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

.             Πατρικόν φίλτρον ἐκφράζει ἡ φράση αὐτή τοῦ ἐξόχου βιβλίου τῶν Παροιμιῶν τοῦ Σολομῶντος. «Δός μοι, υἱέ, σήν καρδίαν» (Παροιμ. 23,26). Καί εἶναι φράση – πρόσκληση τοῦ οὐρανίου καί Παναγάθου Θεοῦ πρός τόν κάθε ἄνθρωπο. Εἶναι πατρική φωνή γεμάτη ἀγάπη, ἀγαθότητα, εὐσπλαγχνία, πιστότητα.
.             Ὁ Θεός ζητεῖ νά τοῦ δώσουμε τήν καρδιά μας. Δέν ζητεῖ κάτι ἄλλο, τά ἀγαθά μας καί τά πλούτη μας. Δέν ἀρκεῖται οὔτε μόνο στά λόγια μιᾶς τυπικῆς θρησκευτικότητας. Καί τοῦτο γιά νά μήν ἰσχύει ὁ φοβερός ἐκεῖνος λόγος «ὁ λαός οὗτος τοῖς χείλεσί με τιμᾶ, ἡ δέ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ’ ἐμοῦ» (Ματθ. 15,8).
.             Ζητεῖ ὁ Θεός τήν καρδιά. «Σήν καρδίαν» λέγει τό θεόπνευστο κείμενο. Δηλαδή, ζητεῖ τόν ἐσωτερικόν ἄνθρωπο, τήν ὅλην πνευματικήν μας ὑπόσταση καί ὀντότητα. Γιατί ἡ καρδία στήν ὀρθόδοξη χριστιανική διδασκαλία καί στήν πατερική γραμματεία αὐτό ἀκριβῶς σημαίνει, τόν «ἔσω ἄνθρωπο», ἀφοῦ ἡ καρδιά λογίζεται ὡς τό κέντρο τῆς ἀνθρωπίνης προσωπικότητος. Ἡ καρδιά εἶναι ἡ ἔδρα ὅλων τῶν θρησκευτικῶν βιωμάτων καί ἐκδηλώσεων, ἡ ἔδρα τῆς ἠθικῆς συνειδήσεως, ἡ παλαίστρα τῶν πνευματικῶν ἀγώνων κάθε ἀνθρώπου. Ἡ καρδιά τοῦ ἀνθρώπου βοᾶ πρός τόν Κύριον, εὐφραίνεται, ἀγάλλεται, δειλιᾶ ἀλλά καί λατρεύει, ἀπαλλοτριοῦται καί ἐξοργίζεται, συνάμα ὅμως ἐξομολογεῖται καί ὑψοῦται. Ὅλος ὁ ψυχικός καί πνευματικός βίος τοῦ ἀνθρώπου συγκεντροῦται στή καρδία του καί ἀπ’ αὐτήν ἀπορρέουν οἱ ἀποφάσεις ζωῆς.
.             Ἀλλά ὡς καταδεικνύεται ἀπό τήν βιβλική αὐτή φράση ὁ Θεός δέν ζητεῖ ἕνα μέρος ἀπό τήν καρδία μας. «Δός μοι, υἱέ, σήν καρδίαν». Ὁλόκληρον. Ὄχι ἕνα τμῆμα ἤ τμήματα. Δέν θέλει ὁ Θεός νά εἶναι δοσμένη ἡ καρδιά μας σέ πρόσωπα ἤ πράγματα, ἤ γεγονότα ἤ καταστάσεις, τά ὁποῖα διασποῦν τήν ἑνότητα τοῦ ὅλου ἀνθρώπου καί εἶναι βιώματα ἀπαγορευμένα καί φθαρτά. Δέν θέλει ὁ Θεός καρδιά μοιρασμένη στόν οὐρανό καί στή γῆ, στό Θεό καί στόν κόσμο. Ὁλόκληρον τήν καρδίαν μας ἐπιζητεῖ παρακλητικά καί ἐλεύθερα. Ἡ ἐντολή εἶναι χαρακτηριστική: «Ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου ἐξ’ ὅλης τῆς καρδίας σου» (Μάρκ. 12,30).
.             Αὐτή ὡστόσο ἡ καρδιά πού ζητεῖ ὁ Θεός γιά νά κατοικήσει ὁ ἴδιος εἶναι πολλές φορές μολυσμένη καί ἀκάθαρτη. Δέν εἶναι κατοικητήριο ἀντάξιο τῆς μεγαλωσύνης καί τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Αὐτό τό ξέρει βέβαια ὁ Θεός. Παρά ταῦτα, ζητεῖ τήν ἁμαρτωλή αὐτή καρδία. «Δός μοι», ὅπως εἶναι, ἀκούγεται ἡ θεία φωνή. Ἐδῶ καταφαίνεται ὅτι ἡ ἁμαρτία τοῦ ἀνθρώπου, ὅποια κι’ ἄν εἶναι , ἀδυνατεῖ νά νικήσει τήν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ Πατρός. Τό μέγεθος αὐτό τῆς θείας ἀγάπης μᾶς ἀποκαλύπτεται πλέον στό γεγονός τῆς προσωπικῆς μας εἰλικρινοῦς μετάνοιας.
.              Ἐκεῖ συντελεῖται ἡ συγκλονιστική προσφορά. Ἡ προσφορά τῆς καρδίας στό Θεό πού ἐξομολογεῖται, ὁμολογεῖ, μετανοεῖ καί προσεύχεται καρδιακά. Θά προχωρήσουμε, λοιπόν, στήν κάθαρση τῆς καρδίας μας καί στό δόσιμο στό Θεό; Ἀπό μᾶς ἐξαρτᾶται.

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

,

Σχολιάστε

ΑΡΑΓΕ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΙ;

Καταδικασμένοι;

.                 Μερικὲς φορὲς ὁ ἀπόστολος Παῦ­λος μᾶς «ταρακουνάει», ὅπως λέμε, συθέμελα!
.                 Ἂν ξεφεύγαμε λίγο ἀπὸ τὰ τρέχον­τα γεγονότα τοῦ πολιτικοῦ ἢ καὶ τοῦ Ἐκ­κλησιαστικοῦ χώρου, καὶ μελετούσαμε μὲ προσοχὴ τὰ λόγια τοῦ μεγάλου Ἀποστόλου, θὰ μέναμε ἄφωνοι. Ἡ ψυχή μας θὰ ἀνακάλυπτε θησαυροὺς ἀτίμητους ἀπὸ τὴν εἰς βάθος μελέτη τῶν κειμένων του.
.                 Νά, παραδείγματος χάριν, τρεῖς φοβερὲς λεξοῦλες ἀπὸ μία ἐπιστολή του: «Εἰς τοῦτο κείμεθα», ἔγραψε στοὺς Θεσσαλονικεῖς (Α΄ Θεσ. γ΄ 3).
.                 «Εἰς τοῦτο κείμεθα»! Ὁ Παῦλος φτάνει στὴν Ἀθήνα, καὶ ἀνησυχώντας γιὰ τὴ στάση τῶν Θεσσαλονικέων στοὺς διωγμοὺς ποὺ εἶχαν ξεσπάσει, ἔστειλε τὸν Τιμόθεο στὴ Θεσσαλονίκη, προκειμένου νὰ τοὺς στηρίξει. Καὶ τώρα, ἱκανοποιημένος ἀπὸ τὶς εὐχάριστες εἰδήσεις ποὺ τοῦ μετέφερε ἐπιστρέφοντας ὁ Τιμόθεος, τοὺς γράφει, καὶ τί τοὺς λέει;
.                 «Εἰς τοῦτο κείμεθα»!
.                 Ἔχετε θλίψεις; Ἀντιμετωπίζετε διω­γμούς; Σᾶς κατατρέχουν; Σᾶς ἀδικοῦν; Σᾶς φυλακίζουν; Σᾶς δέρνουν; Ἁρπάζουν τὴν περιουσία σας; Ποῦ εἶναι τὸ παράξενο; Οἱ πιστοὶ Χριστιανοὶ σ᾿ αὐτὸ ἔχουμε ταχθεῖ: «Εἰς τοῦτο κείμεθα»! Ἀ­πὸ τὴν ὥρα ποὺ πιστέψαμε, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ βαπτισθήκαμε καὶ ἐνταχθήκαμε στὴν Ἐκκλησία, εἴμαστε «καταδικασμένοι» νὰ ὑποφέρουμε. Αὐτὴ εἶναι ἡ τύχη μας. Αὐτὴ εἶναι ἡ θέση μας. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀποστολή μας. Σ᾿ αὐτὸ ἔχουμε ταχθεῖ!
.                 Μᾶς συνταράζει ἴσως ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ Ἀποστόλου. Διότι κάποιοι ἀπὸ μᾶς, ἐπειδὴ ἔχουμε τὴν ὅποια λίγη πίστη ἔχουμε, καὶ ἐπειδὴ μετέχουμε, ὅπως μετέχουμε, κάπως συνειδητότερα, στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας, νομίζουμε ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς ἔρχονται ὅλα βολικὰ καὶ εὔκολα στὴ ζωή. Γι᾿ αὐτὸ καί, ὅταν κάτι ἔρχεται, κατὰ τὴ γνώμη μας, ἀνάποδα, ἀγανακτοῦμε καὶ δυσφοροῦμε.
.                 Σκεφτόμαστε: Εἶμαι ἄνθρωπος πιστός… ἐκκλησιάζομαι… προσεύχομαι… ἀγωνίζομαι νὰ βαδίζω σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ…
.                 Λοιπόν… Θὰ ἔχω τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή μου… θὰ περπατάω σὲ ἀνθισμένους δρόμους. Χωρὶς δυσκολίες, χωρὶς προβλήματα, χωρὶς θλίψεις, χωρὶς ἀποτυχίες, χωρὶς συμφορές.
.                 Ἀλλὰ ὄχι! Ἄλλο γράφει ὁ Ἀπόστολος: «Εἰς τοῦτο κείμεθα»! Οἱ θλίψεις, οἱ συμφορές, οἱ ὁποιεσδήποτε δοκιμασίες, ὄχι μόνο δὲν εἶναι ἀταίριαστες μὲ τὴ ζωὴ τῆς πίστεως, ἀλλὰ εἶναι ἀναπόσπαστο τμῆμα τῆς εὐσεβοῦς ζωῆς.
.                 Τότε ὅμως, τί σημαίνει τὸ ὅτι ὁ πιστὸς ἄνθρωπος ἔχει τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή του;
.                 Μὰ ἀκριβῶς αὐτό! Σημαίνει ὅτι τοῦ δίνει ὁ Θεὸς τὴ δύναμη νὰ ἀντιμετωπίζει τὶς θλίψεις μὲ χαρά! Εἶναι κάτι μεγαλειῶδες! Οἱ ἄλλοι μπορεῖ νὰ τὸν θεωροῦν ἀδικημένο, δυστυχισμένο, κακότυχο… κι αὐτὸς μέσα στὶς ὅποιες δυσκολίες καὶ θλίψεις του νὰ πλέει σὲ πελάγη εὐτυχίας.
.                 Γι᾿ αὐτὸ ὁ ἅγιος Νικόλαος ὁ Βελιμίροβιτς, Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος, ποὺ ἔζησε δύο σχεδὸν χρόνια στὴ φρίκη τοῦ στρατοπέδου συγκεντρώσεως τοῦ Νταχάου, ἔλεγε ἀργότερα μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσή του: «Θὰ ἔδινα ὅλη τὴ ζωὴ ποὺ μοῦ ἀπομένει γιὰ μία ὥρα στὸ Νταχάου, γιατὶ ἐκεῖ εἶδα πρόσωπο μὲ πρόσωπο τὸν Θεό»!
.                 Διότι ἤξερε, εἶχε μάθει ὅτι… «εἰς τοῦτο κείμεθα»…
.                 Ἤξερε, ἔμαθε! Εἶναι «καταδικασμένος» νὰ ὑποφέρει…
.                 Δηλαδὴ νὰ ζεῖ ἀπὸ τώρα στὸν Παράδεισο! Διότι μέσα στὶς θλίψεις καὶ τὶς δοκιμασίες εἶχε βρεῖ τὸν Παράδεισο.
.                 Εἶχε βρεῖ τὸν Χριστό.
.                 Ἀλλὰ ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Παράδεισος!

,

Σχολιάστε