Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΣ"

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΗ ΕΚΠΕΙΡΑΖΕΙΝ ΤΟΝ ΘΕΟΝ («Ἐκπειράζει τις τὸν Θεόν, ὅταν ἄνευ ἀποχρῶντος λόγου ἐκθέτῃ εἰς προφανῆ κίνδυνον τὴν ἰδίαν ζωὴν ἐπὶ τῇ ἐλπίδι ὅτι ὁ Θεὸς θὰ σώσῃ αὐτόν θαυματουργικῶς»)

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΗ ΕΚΠΕΙΡΑΖΕΙΝ ΤΟΝ ΘΕΟΝ

1.

Παναγ. Τρεμπέλα,
Ὑπόμνημα εἰς τὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιον,
ἐκδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», Ἀθῆναι 1995, σελ. 153-154

.             «Οὐ δεῖ εἰς προφανεῖς κινδύνους ἐμβάλλειν τινὰ ἑαυτὸν δοκιμάζοντα εἰ βοηθήσει αὐτῷ ὁ Θεός» (γράφει ὁ Θεοφύλακτος). «Οὐ γὰρ τοῖς πειράζουσι χαρίζεται ὁ Θεὸς τὰς ἐπικουρίας, ἀλλὰ τοῖς πιστεύουσιν εἰς αὐτόν. Οὐ γὰρ ἐπειδὴ φειδοῦς ἡμᾶς ἀξιοῖ, διὰ τοῦτο ἡμεῖς ἐπιδεικτιᾷν ὀφείλομεν. Πρὸς τούτοις οὐδέποτε Χριστὸς τοῖς πειράζουσιν αὐτὸν ἐδίδου σημεῖον· Γενεὰ γάρ, φησί, πονηρὰ σημεῖον ἐπιζητεῖ, καὶ σημεῖον οὐ δοθήσεται αὐτῇ. Τοῦτο καὶ νῦν ἀκουέτω πειράζων ὁ Σατανᾶς» (γράφει ὁ ἅγ. Κύριλλος Ἀλεξανδρείας). Ἀξιοσημείωτος καὶ ἡ ἑπομένη παρατήρησις: Ὁ Κύριος χρησιμοποιεῖ ἐνταῦθα τὸ Δευτ. ϛ´ 16: «Οὐκ ἐκπειράσεις Κύριον τὸν Θεόν σου, ὃν τρόπον ἐξεπειράσατε ἐν τῷ πειρασμῷ». Ὅταν τις ἐπιθυμῇ νέον σημεῖον πρὸς ἀπόδειξιν θείας ἀποκαλύψεως, καθ᾽ ὃν χρόνον ἐδόθησαν ἤδη εἰς αὐτὸν ἐπαρκεῖς ἀποδείξεις τῆς περὶ αὐτοῦ προνοίας τοῦ Θεοῦ, ἐκπειράζει τὸν Θεόν. Οὕτω καὶ οἱ Ἰσραηλῖται εἶπον ἐν τῇ ἐρήμῳ, ὅταν ἐπείρασαν τὸν Θεόν: Ἔδωκεν ἡμῖν ὕδωρ ἐκ πέτρας. Μὴ καὶ ἄρτον δύναται δοῦναι ἡμῖν; Καὶ ὁ Χριστὸς ἤδη παρόμοιόν τι θὰ ἔλεγεν, ἐκπειράζων τὸν Πατέρα του: Ἀπέδειξεν ὅτι εἶμαι πράγματι ὀ Υἱός Του διὰ τῆς ἀποστολῆς τοῦ Πνεύματός Του ἐν τῷ Ἰορδάνῃ καὶ τῆς ἀμέσου μαρτυρίας του διὰ τῆς ἐνεχθείσης ἐκεῖ φωνῆς. Καὶ τὸ σημεῖον αὐτὸ ἦτο πολὺ μεγαλύτερον. Ἀλλ᾽ ἆρά γε δύναται καὶ τώρα νὰ διατάξῃ τοὺς ἀγγέλους του, ὅπως μὲ σηκώσουν εἰς τὰς χεῖράς των, τοῦθ᾽ ὅπερ εἶναι σημεῖον μικρότερον.

—————

2.

Θρησκευτικὴ καὶ Ἠθικὴ Ἐγκυκλοπαιδεία [Θ.Η.Ε.]
τόμ.10, σελ. 252-253

.           Ἐκτὸς τῶν ἐσωτερικῶν πειρασμῶν ὑπάρχουν καὶ ἄλλου τινὸς εἴδους πειρασμοί, ἐκεῖνοι τοὺς ὁποίους ἀπαγορεύει ἡ ἐντολὴ «οὐκ ἐκπειράσεις Κύριον τὸν Θεόν σου» (Δευτερ. ϛ´ 16). Ἐκπειράζειν τὸν Θεόν σημαίνει τὸ νὰ ὑποβάλλῃ τις τὸν Θεόν εἰς δοκιμασίαν, προκαλῶν αὐτόν νὰ φανερώσῃ μίαν ἢ περισσοτέρας τῶν ὑπερφυῶν αὐτοῦ ἰδιοτήτων κατὰ τρόπον ὑποκείμενον εἰς τὴν πεῖραν αὐτοῦ. Τοιοῦτος πειρασμὸς π.χ. εἶναι ἡ πρόκλησις τοῦ Θεοῦ, ἐκ μέρους τοῦ ἀνθρώπου, νὰ ἐνεργήσῃ θαῦμα τι, ἢ καταστροφὴν ὡς ἀπόδειξιν τῆς ὑπάρξεώς του. Ἐπίσης ἐκπειράζει τις τὸν Θεόν ὅταν ἄνευ ἀποχρῶντος λόγου ἐκθέτῃ εἰς προφανῆ κίνδυνον τὴν ἰδίαν ζωὴν ἐπὶ τῇ ἐλπίδι ὅτι ὁ Θεὸς θὰ σώσῃ αὐτόν θαυματουργικῶς (πρβλ. Ματθ. δ´ 6,7). Πᾶς τρόπος, δι᾿ οὗ πειρᾶταί τις νὰ ὑποβάλῃ εἰς δοκιμασίαν τὸν Θεόν, δύναται νὰ ἐκφράζεται διὰ λόγου ἢ προσευχῆς ἢ προκλήσεως, μὲ τὴν σαφῆ πρόθεσιν νὰ βεβαιωθῇ ἐμπειρικῶς περὶ τῆς παντοδυναμίας ἢ περὶ τῆς ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ.
.                Τὸ ἐκπειράζειν τὸν Θεόν ἀποτελεῖ εἰς πᾶσαν περίπτωσιν θανάσιμον ἁμάρτημα, ὡς σαφῶς διδάσκει ἡ Ἁγ. Γραφὴ (Ἔξ. ιζ´ 7, Δευτερ. ϛ´ 16, Ματθ. δ´ 7, Κορ. ι´ 9). Εἶναι ἀπόδειξις ἐλλείψεως σεβασμοῦ πρὸς τὸν Θεόν, διότι εἰς τὴν πραγματικότητα τὸ νὰ ζητῶμεν ἀπὸ τὸν Θεόν νὰ ὑποβληθῇ εἰς τὴν πεῖραν ἡμῶν ἰσοδυναμεῖ πρὸς ἀσέβειαν εἰς τὸν ὑπερθετικόν βαθμόν. Τὸ ὑποβάλλειν εἰς δοκιμασίαν τὸν Θεόν εἶναι προσέτι ἔκφρασις ἐλαττωματικῆς πίστεως, ἀσταθοῦς ἐμπιστοσύνης εἰς τὸν θεῖον λόγον καὶ εἰς πλείστας περιπτώσεις νοσηρᾶς φιλοπεριεργείας. Ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει, τὸ ἐκπειράζειν τὸν Θεὸν εἶναι ταυτόσημον πρὸς θρασύτητα, ἀσέβειαν, βλασφημίαν καὶ τοῦτ᾿ αὐτὸ πρὸς αἵρεσιν, διότι ὁ θέλων νὰ ὑποβιβάσῃ τὸν Θεόν εἰς τὴν τάξιν τῶν ἀντικειμένων, τῶν ὁποίων ἡ πειραματικὴ γνῶσις ἀποτελεῖ ἱκανοποίησιν τῆς περιεργείας αὐτοῦ, σημαίνει ὅτι ἔχει αἱρετικὴν ἀντίληψιν περὶ τῆς οὐσίας καὶ τῶν ἰδιοτήτων τοῦ Θεοῦ. Τὸ ἐκπειράζειν τὸν Θεόν κατεδίκασεν αὐτὸς ὁ Χριστὸς ὡς ἁμαρτίαν θανάσιμον, ὅταν ἐπετίμησε τὸν Σατανᾶν προτείνοντα εἰς αὐτόν νὰ βάλῃ ἑαυτὸν κάτω ἐκ τοῦ πτερυγίου τοῦ ναοῦ ἐν τῇ πεποιθήσει ὅτι ὁ Θεὸς θὰ διατάξῃ τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ νὰ ἄρουν αὐτὸν εἰς τὰς χεῖρας των, ἵνα μὴ προσκόψῃ πρὸς λίθον τὸν πόδα του, εἰπὼν εἰς αὐτόν· «γέγραπται· οὐκ ἐκπειράσεις Κύριον τὸν Θεόν σου» (Ματθ. δ´ 6-7).
.              Ἀλλ᾿ ἡ παράκλησις πρὸς τὸν Θεόν ὅπως ἐπιδείξῃ θαυμαστῶς τὴν εὔνοιαν του πρὸς τὸν παρακαλοῦντα εἰς ὡρισμένας περιπτώσεις δὲν συνιστᾷ ἀναγκαίως πειρασμὸν τοῦ Θεοῦ. Τὸ νὰ ζητῶμεν ἀπὸ τὸν Θεόν ἐν πάσῃ ταπεινοφροσύνῃ θαυμαστόν τι σημεῖον ἐν ἐπειγούσῃ ἢ ἐξαιρετικῇ ἀνάγκῃ, ἔχοντες ἐν νῷ μόνον τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν σωτηρίαν ψυχῶν, οὐδόλως σημαίνει ὅτι ἐκπειράζομεν τὸν Θεόν. Τοῦτο εἶναι μᾶλλον πρᾶξις μαρτυροῦσα μεγάλην ἐμπιστοσύνην εἰς τὴν ἀγαθότητα καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ἀντιθέτως, ὅταν τις παρακαλῇ τὸν Θεὸν νὰ θεραπεύσῃ θαυματουργικῶς σοβαρὰν τινα νόσον, ἀπορρίπτῃ δὲ ἐντελῶς τὴν ἐκ τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης βοήθειαν, ὡς καὶ πᾶσαν ἐκ μέρους ἀνθρώπων δυνατὴν θεραπείαν, ἐκπειράζει τὸν Θεόν. Τέλος, ἡ παραμέλησις τῶν συνήθων μέσων καὶ τῶν ἀπαιτουμένων ἐνεργειῶν διὰ τὴν ἐκπλήρωσιν τοῦ καθήκοντος ἡμῶν νὰ προάγωμεν τὴν ἀποστολὴν ἡμῶν ὡς χριστιανῶν ἐπὶ τῇ ἐλπίδι θαυματουργικῆς ἐπεμβάσεως τοῦ Θεοῦ, συμφώνως πρὸς ἀφελῆ ἐμπιστοσύνην εἴς τινα ἀποκάλυψιν ἢ προσωπικὴν ἔμπνευσιν, δὲν ἀποτελεῖ τόσον πειρασμὸν τοῦ Θεοῦ ὅσον ἀσύγγνωστον ἔνοχον δεισιδαίμονα πίστιν καὶ παραμέλησιν τοῦ καθήκοντος.

——————

3.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο:
«ΣΥΝΑΓΩΓΗ τῶν θεοφθόγγων ρημάτων καὶ διδασκαλιῶν…»
[«Εὐεργετινός»],
δεύτερο βιβλίο, ὑπόθεσις ΛΕ´ (35),
ἐν Κωνσταντινουπόλει 1861, σελ. 104.

Ὅτι οὐ δεῖ ἐπιτρέχειν τῷ θαυματουργεῖν,
ἀλλὰ παραιτεῖσθαι τοῦτο ἐκ ταπεινώσεως

ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστιαν. Βιβλιογραφίας»

.                Παρεγένοντο ποτὲ εἰς τὸ Μοναστήριον τὸ ὑπὸ τὸν Ἅγιον Παχώμιον αἱρετικοί τινες ἀσκηταί, τριχίνοις ἐνδύμασι τὸν ἔνδοθεν κατακρύπτοντες λύκον, καὶ ἐπιστάντες τῷ πυλῶνι, τοῖς ἀδελφοῖς ἔλεγον ὑπὸ τοῦ ἰδίου πατρός εἰς τὸν μέγαν ἀπεσταλμένοι εἶναι· εἰσελθόντες οὖν εἴπατε αὐτῷ, εἰ ἀληθῶς ἄνθρωπος εἶ τοῦ Θεοῦ καὶ πέποιθας εἰσακούειν σου τὸν Θεόν, δεῦρο δὴ κοινῶς τοῖς ἡμετέροις ποσὶ τὸν ποταμὸν διαβῶμεν τοῦτον, ὅπως γνῶσι πάντες τίς ἡμῶν παῤῥησίαν κέκτηται μᾶλλον πρὸς τὸν Θεόν. Ἀναγγειλάντων δὲ τῶν ἀδελφῶν ταῦτα τῷ Παχωμίῳ ἀγανακτήσας ἔφη πρὸς αὐτούς· ὅλως γὰρ εἴπατέ μοι, κατεδέξασθε κλῖναι τὰ ὦτα αὐτοῖς; οὐκ ἔγνωτε ὅτι ταῦτα τὰ προβλήματα, ἀλλότρια τυγχάνει Θεοῦ; καὶ ξένα παντελῶς, οὐ λέγω τῆς ἡμετέρας πολιτείας ἀλλὰ καὶ κοσμικῶν τῶν εὖ φρονούντων, καὶ ἀληθῶς ὄντων Χριστιανῶν; ποῖος γὰρ νόμος ἐπιτρέπει ἡμῖν ταῦτα προβάλλεσθαι καὶ ποιεῖν; τί δὲ ἀθλιώτερον τῷ ὄντι τῆς ἀγνοίας ταύτης καθέστηκε, τὸ καταλείψαντά με πενθεῖν τὰς ἐμὰς ἁμαρτίας καὶ ὅπως ὀφείλω φυγεῖν τὴν αἰώνιον κόλασιν; νηπιάζειν ταῖς φρεσὶ καὶ προβλήματα σχᾶσθαι τοιαῦτα;
.           Εἶπον οἱ ἀδελφοὶ πρὸς αὐτόν· ἆρα οὖν αἱρετικοὶ ὄντες οὖτοι καὶ ἀλλότριοι τοῦ Θεοῦ προσκαλέσασθαί σε εἰς τοιοῦτον ὕψος τεθαῤῥήκασιν; ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· ναὶ τῶν αἱρετικῶν τοῦ τοὸ πρόβλημα, οὐκ ἀνέγνωτε τὴν ῥῆσιν τὴν ἀποστολικὴν τὴν λέγουσαν, κατὰ δὲ τὴν σκληρότητα αὐτῶν καὶ ἀμετανόητον καρδίαν, παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς ἀδόκιμον νοῦν; οὗτοι κατὰ συγχώρησιν Θεοῦ ἠδύναντο ἴσως τὸν ποταμὸν περᾶσαι ὡς διὰ ξηρᾶς, συνεργοῦντος αὐτοῖς τοῦ διαβόλου πρὸς τὸ τὴν αἵρεσιν τῆς ἀσεβείας αὐτῶν τοῖς ἐπερειδομένοις ἐπ᾽ αὐτῷ βεβαιωθῆναι καὶ τῷ δράματι τούτῳ πίστιν τισὶ τῶν ἤδη ἠπατημένων παρ᾽ αὐτοῦ παρασχεῖν, ἐμοὶ δὲ οὐκ ἀναγκαῖον τοῦτο.
.             Ἐξελθόντες οὖν εἴπατε αὐτοῖς, τάδε λέγει ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ Παχώμιος, ὁ ἐμὸς ἀγὼν καὶ ἡ πᾶσά μου σπουδὴ οὐ τὸ πεζοπορεῖν ἐστι ποταμὸν ἢ διαπτῆναι ὄρη ἢ ἐπιτάττειν θηρίοις ἀλλὰ διαλαβεῖν ἐν ἑαυτῷ τὴν κρίσιν τοῦ Θεοῦ, καὶ ὑπερπηδᾷν τὰς διαβολικὰς μεθοδείας τῇ τοῦ Κυρίου δυνάμει, τοῦ πατεῖν κελεύσαντος ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ· τούτων γάρ μοι παρὰ Κυρίου δωρηθέντων καὶ τὰ λοιπὰ πάντα ἐπακολουθήσει· καὶ ταῦτα εἰπὼν παρεγγυᾶτο τοῖς ἀδελφοῖς μὴ ἐπὶ οἰκείοις κατορθώμασι μέγα φρονεῖν, μηδὲ ἐπτοῆσθαι ὀπτασίαις τισι, μηδὲ πειράζειν διὰ τοιούτων αἰτήσεων τὸ θεῖον, ὅτι πολλαὶ αἱ μηχαναὶ τοῦ ἀντιπάλου καὶ ὅτι τοιαῦτα πάντα παντὶ ἀνθρώπῳ περιττὰ καὶ ἐπικίνδυνα ὑπάρχει, φήσαντος πρὸς τὸν ἐχθρὸν τοῦ σωτηρίου λόγου, οὐκ ἐκπειράσεις Κύριον τὸν Θεόν σου».

Νεοελληνικὴ ἀπόδοση:

.             Πῆγαν κάποτε στὸ μοναστήρι τοῦ ἁγίου Παχωμίου μερικοὶ αἱρετικοὶ ἀσκητές, ποὺ ἔκρυβαν μέσα τους τὸν λύκο κάτω ἀπὸ τρίχινα ἐνδύματα. Φτάνοντας στὴν πύλη, εἶπαν στοὺς ἀδελφοὺς ὅτι τοὺς ἔστελνε ὁ γέροντάς τους στὸν μέγα Παχώμιο, καὶ προσέθεσαν: «Πηγαίνετε λοιπὸν νὰ τοῦ πεῖτε· ἂν εἶσαι ἀληθινὰ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ καὶ πιστεύεις ὅτι σὲ εἰσακούει ὁ Θεός, ἔλα νὰ περάσουμε μαζὶ αὐτὸν τὸν ποταμὸ μὲ τὰ πόδια, γιὰ νὰ μάθουν ὅλοι ποιός ἀπὸ ἐμᾶς ἔχει μεγαλύτερη παρρησία πρὸς τὸν Θεό».
.               Ὅταν οἱ ἀδελφοὶ τὰ εἶπαν αὐτὰ στὸν Παχώμιο, ἐκεῖνος ἀγανάκτησε καὶ τοὺς εἶπε: «Πεῖτε μου, καταδεχτήκατε ἀκόμη καὶ νὰ τοὺς ἀκούσετε; Δὲν ξέρετε ὅτι τέτοιου εἴδους προβλήματα δὲν ἔχουν καμία σχέση μὲ τὸν Θεὸ καὶ εἶναι ἐντελῶς ἀνάρμοστα ὄχι μόνο στὴ μοναχικὴ ζωή, ἀλλὰ καὶ σὲ καλῶς σκεπτομένους λαϊκοὺς (ποὺ ζοῦν στὸν κόσμο) καὶ εἶναι ἀληθινοὶ χριστιανοί; Ποιός νόμος δηλαδὴ μᾶς ἐπιτρέπει νὰ θέτουμε καὶ νὰ κάνουμε τέτοια; Καὶ ἆραγε τί εἶναι ἀθλιότερο ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀνοησία, ἀπὸ τὸ νὰ ἀφήσω δηλαδὴ τὸ πένθος γιὰ τὶς ἁμαρτίες μου καὶ τὴ φροντίδα πῶς νὰ ἀποφύγω τὴν αἰώνια κόλαση καὶ νὰ παιδιαρίζω καὶ νὰ ἀσχολοῦμαι μὲ τέτοια προβλήματα;»
.             Τὸν ρώτησαν τότε οἱ ἀδελφοί: «Ἄρα λοιπὸν αὐτοί, ἐπειδὴ εἶναι αἱρετικοὶ καὶ ἀποξενωμένοι ἀπὸ τὸν Θεό, γι’ αὐτὸ τόλμησαν νὰ σὲ προσκαλέσουν σὲ τέτοιο ὑψηλὸ κατόρθωμα;»
.            «Ναί», τοὺς ἀποκρίθηκε, «αἱρετικῶν εἶναι αὐτὴ ἡ πρόταση. Δὲν διαβάσατε αὐτὸ ποὺ λέει ὁ ἀπόστολος· “Γιὰ τὴ σκληρότητα καὶ τὴν ἀμετανοησία τους, ὁ Θεὸς τοὺς παρέδωσε στὴ μωρία τους”; (Ρωμ. ε´ 5· α´ 28) Αὐτοί, κατὰ παραχώρηση Θεοῦ, θὰ μποροῦσαν ἴσως νὰ διαβοῦν τὸν ποταμὸ σὰν νὰ ἦταν στεριά, καθὼς τοὺς βοηθᾶ ὁ διάβολος, ὁ ὁποῖος ἐπιδιώκει νὰ βεβαιωθοῦν γιὰ τὴν ἀσεβῆ αἵρεσή τους αὐτοὶ ποὺ στηρίζονται σὲ αὐτὸν καὶ νὰ δώσει, μὲ τὴ θεαματικὴ αὐτὴ πράξη, μίαν ἀπόδειξη σὲ μερικοὺς ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἔχει ἤδη ἐξαπατήσει. Ἐγὼ ὅμως δὲν ἔχω ἀνάγκη ἀπὸ κάτι τέτοιο.
.              Πηγαίνετε λοιπὸν ἔξω καὶ πεῖτε τους· “Νὰ τί σᾶς ἀπαντᾶ ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ Παχώμιος: Ὁ δικός μου ἀγώνας καὶ ὅλη μου ἡ προσπάθεια δὲν εἶναι νὰ περάσω ποταμὸ μὲ τὰ πόδια ἢ νὰ πετάξω ἐπάνω ἀπὸ βουνὰ ἢ νὰ διατάζω θηρία, ἀλλὰ νὰ ἔχω στὴ σκέψη μου τὴν κρίση τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ὑπερπηδῶ τὶς παγίδες τοῦ διαβόλου μὲ τὴ δύναμη τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος μᾶς ἔδωσε ἐντολὴ νὰ πατᾶμε ἐπάνω σὲ φίδια καὶ σκορπιοὺς καὶ σὲ ὅλη τὴ δύναμη τοῦ ἐχθροῦ (Λουκ. ι´ 19). Γιατί ἄν μοῦ χαρίσει ὁ Κύριος αὐτά, τότε θὰ ἀκολουθήσουν καὶ ὅλα τὰ ἄλλα”».
.              Μετὰ ἀπὸ τὰ λόγια αὐτὰ ὁ γέροντας συνέχισε προτρέποντας τοὺς ἀδελφοὺς νὰ μὴν ὑπερηφανεύονται γιὰ τὰ κατορθώματά τους, μήτε νὰ ἐπιθυμοῦν ὀπτασίες, μήτε νὰ δοκιμάζουν τὸν Θεὸ ζητώντας του τέτοια πράγματα, γιατί εἶναι πολλὲς οἱ παγίδες τοῦ διαβόλου ποὺ μᾶς πολεμᾶ καὶ ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι περιττὰ καὶ ἐπικίνδυνα γιὰ κάθε ἄνθρωπο, ἀφοῦ (καὶ ὁ Ἴδιος) εἶπε στὸν ἐχθρὸ (διάβολο) τοῦ σωτηρίου λόγου: «Δὲν πρέπει νὰ ὑποβάλεις σὲ δοκιμασία τὸν Κύριο, τὸν Θεό σου» (Ματθ. δ´ 7).

 

Σχολιάστε

«ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ» -5 (μον. Μωυσῆς Ἁγιορείτης) «Ἕνα “Κύριε ἐλέησον” ἐκ βαθέων ἔχει μεγαλύτερη βαρύτητα ἀπ᾽ ὅ,τι ἕνας κουβὰς δάκρυα συναισθηματικὰ καὶ κουραστικὲς εὐσεβεῖς φλυαρίες».

Ὁ πολυεύσπλαχνος πατέρας
 
[Ε´]

 Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Μοναχοῦ Μωυσέως Ἁγιορείτου (†)
«Ἡ ἁγιότητα εἶναι κατορθωτή σήμερα;»,
Ἐκδ. «THNOΣ», Ἀθήνα 2010
Σελ. 111 ἑπ.

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Μέρος Α´ : «ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ» -1 (μον. Μωυσῆς Ἁγιορ.)
Μέρος Β´: 
«ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ» -2 (μον. Μωυσῆς Ἁγιορ.) Γι᾽ αὐτό ἐπικρατεῖ σήμερα ἕνα φουρτουνιασμένο πέλαγος, πού λέγεται διαταραγμένες διαπροσωπικές σχέσεις.
Mέρος Γ´: «ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ» -3 (μον. Μωυσῆς Ἁγιορ.) Ἐπιστρέφει, ἐλπίζοντας στή γνωστή ἀγάπη τοῦ πατέρα του. Δέν ἀμφιβάλλει γι᾽ αὐτή τήν ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη αὐτή τόν ἐλέγχει, ἀλλά καί τόν κάνει νά ἐπιστρέφει.
Μέρος Δ´: «ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ» -4 (μον. Μωυσῆς Ἁγιορ.) «Παιδάκι μου, Ἐγώ γιά σένα ὑπάρχω»!

.                 Σὰν νὰ τελειώνει κάπως ἀπότομα ἡ παραβολή. Δὲν μᾶς λέει τί ἀπέγινε ὁ πρεσβύτερος υἱός. Πείσθηκε ἀπὸ τὸν πατέρα του καὶ εἰσῆλθε στὸν οἶκο τους, γιὰ νὰ συνευφρανθεῖ; Μᾶλλον ὄχι. Οἱ θεῖοι ἑρμηνευτὲς λέγουν πὼς μᾶλλον ὄχι, δὲν φαίνεται νὰ εἰσῆλθε. Ἂν εἰσήρχετο, θὰ τὸ ἀνέφερε σίγουρα. Τὸ θέμα εἶναι ἀρκετὰ σοβαρό. Γιὰ νὰ τὸ προσέξουμε λίγο, στὸν χρόνο ποὺ μᾶς ἀπομένει. Ὁ πρεσβύτερος υἱὸς κατ᾽ ἀρχὰς φαίνεται νὰ ἔχει δίκιο. Κατηγορεῖ τὸν πατέρα του ὅτι τὸν ἀδικεῖ. Θεωρεῖ ὅτι δὲν λαμβάνει τὴν πρέπουσα ἀμοιβὴ γιὰ τὴν κοπιαστικὴ ἐργασία ποὺ τοῦ προσφέρει ὁλημερίς. Σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ἄσωτο ἀδελφό του, ποὺ ἀπολαμβάνει ἐξαιρετικῆς ὑποδοχῆς, ἔκτακτης τιμῆς καὶ πλούσιου συμποσίου καὶ δείπνου. Τιμώντας ὁ πατέρας τὸν μετανοήσαντα κι ἐπιστρέψαντα υἱό του δὲν ἀδικεῖ διόλου τὸν πρεσβύτερο. Τὸ προσφερόμενο δεῖπνο εἶναι ἔκφραση χαρᾶς γιὰ τὴ σωτηρία μίας ψυχῆς. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέγει πῶς ὁ Θεὸς θυσίασε τὸν Υἱό Του στὸν σταυρὸ γιὰ τὴ σωτηρία ὅλου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.
.                 Εἶναι γεγονὸς πὼς κάπου σκανδαλίζει ὁρισμένους ἡ τόσο μεγάλη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς ἁμαρτωλούς. Εἶναι γιὰ μερικοὺς σκανδαλώδης αὐτὴ ἡ ὑπερβολικὴ εὐσπλαχνικὴ συμπεριφορὰ τοῦ Θεοῦ πρὸς τοὺς μετανοοῦντες. Ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ εἶναι διαφορετικὴ ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων. Ἀξίζει νὰ προσεχθεῖ ἰδιαίτερα πὼς κληρικοὶ καὶ πνευματικοὶ ἄνθρωποι ποὺ ἐργάζονται ἐπὶ ἔτη μέσα στὴν Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ κρύβουν μέσα τους μία αἴσθηση κάποιας ὑπεροχῆς ἀπέναντι στοὺς ἐκτὸς Ἐκκλησίας. Μπορεῖ νὰ κυοφορεῖται κι ἐπωάζεται ἕνας κρύφιος λανθάνων φαρισαϊσμός, ὅτι δὲν εἴμαστε ἐμεῖς ὅπως οἱ λοιποὶ ἄνθρωποι, ὅτι διαφέρουμε κι εἴμαστε κάπου πιὸ ψηλὰ καὶ θὰ πρέπει ἀργὰ ἢ γρήγορα καὶ νὰ μᾶς τιμήσουν. Λησμονοῦμε ὅτι οἱ ἁμαρτωλοὶ μποροῦν νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ σωθοῦν κι ἐμεῖς νὰ μένουμε μὲ νοσηροὺς ναρκισσισμοὺς νομιζόμενης πνευματικότητος κι ὅτι δὲν μᾶς κατανοοῦν οἱ ἄνθρωποι καὶ μποροῦμε νὰ κρίνουμε εὔκολα τοὺς πάντες. Συμβαίνει οἱ ἀκόλουθοί του πρεσβύτερου υἱοῦ τῆς παραβολῆς ὅτι ἔχουν πιὸ πολλὰ δικαιώματα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ· ὅτι τοὺς ἀξίζει μία καλύτερη θέση καὶ ἀνταμοιβή. Ἔχουν μία ἰδέα μεγάλη περὶ τοῦ ἑαυτοῦ τους καὶ μία ἀπαράδεκτη ἀπαιτητικότητα ἀπὸ τὸν Θεό. Μερικὲς φορὲς ἔχουν μάλιστα μία ἀποκρουστικὴ σκληρότητα, ἀνυπομονησία, ἀπολυτότητα, αὐτοπεποίθηση, κυριαρχία κι ἐξουσιαστικότητα.
Λησμονοῦν δυστυχῶς ὅτι ἡ μετάνοια καὶ ἡ ταπείνωση εἶναι ἀνώτερες ἀπὸ τὰ ὅποια καλὰ ἔργα ποὺ αὐτὰ καθ᾽ ἑαυτὰ δὲν μᾶς δικαιώνουν, κατὰ τὸν ἅγιο Μάρκο τὸν Ἀσκητή. Ὁ ἅγιος Κύριλλος πατριάρχης Ἀλεξανδρείας μάλιστα τονίζει πὼς ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι χάρισμα τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο καὶ δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα λίγων ἢ πολλῶν καλῶν πράξεων. Κατὰ τὴν εὔστοχη παρατήρηση τοῦ μητροπολίτη Ἐδέσσης Ἰωήλ, γιὰ ὁρισμένους ἠθικολόγους, ὁ ληστής, ἡ πόρνη, ὁ τελώνης, ὁ ἄσωτος καὶ πολλοὶ ἄλλοι ἄνθρωποι δὲν ἔπρεπε νὰ σωθοῦν. Ὁ Θεὸς εἶναι πέλαγος ἀγάπης καὶ θέλει ὅλους νὰ τοὺς σώσει. Δὲν σώζονται οἱ ἰσχυρογνώμονες ἀμετανόητοι. Ὁ ὅσιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος λέγει χαρακτηριστικὰ πὼς ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ ὀνομάζεται δίκαιος, ἀλλὰ περισσότερο εἶναι χρηστὸς καὶ ἀγαθός. Ἀπὸ μᾶς ζητᾶ νὰ τοῦ δώσουμε τὴν καρδιά μας καθαρή.
.                 Ὁ πρεσβύτερος υἱὸς τῆς παραβολῆς στάθηκε πιὸ ἀνώριμος ἀπὸ τὸν νεώτερο. Ὁ νεώτερος μὲ τὴ μετάνοιά του διόρθωσε ὅλα του τὰ λάθη. Ὁ πρεσβύτερος μὲ τὴν ἀμετανοησία του ἔχασε ὅ,τι εἶχε κερδίσει τόσα χρόνια ἐργαζόμενος κι ἐγκρατευόμενος καὶ τελικὰ δὲν εἰσῆλθε στὴ χαρὰ τοῦ δείπνου. Ἡ σκληρότητα τῆς νομιζόμενης ἀρετῆς του τὸν ἔκανε ἀφιλάδελφο καὶ τὸν αὐτοκαταδίκασε. Ὁ Θεός μας, Θεὸς τῆς ἀγάπης, τῆς ἀγαθότητος καὶ τῆς χρηστότητος μᾶς ἀγαπᾶ ὑπερβαλλόντως καὶ δίνει συνεχεῖς εὐκαιρίες γιὰ νὰ μετανοήσουμε. Ἀγαπᾶ ὅλως ἰδιαιτέρως τὴ ντομπροσύνη καὶ τὸ ἀνυπόκριτο. Ὅπως λέει ὁ μακαριστὸς Γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, ἕνας βαθὺς ἀναστεναγμὸς κι ἕνα “Κύριε ἐλέησον” ἐκ βαθέων ἔχει μεγαλύτερη βαρύτητα ἀπ᾽ ὅ,τι ἕνας κουβὰς δάκρυα συναισθηματικὰ καὶ κουραστικὲς εὐσεβεῖς φλυαρίες.
.                 Ὁ Θεὸς ἀγαπᾶ πολὺ αὐτοὺς ποὺ τὸν ἀγαποῦν κι ἀγαποῦν καὶ τοὺς ἄλλους ἀφειδώλευτα, ἀτσιγγούνευτα καὶ δίχως ἀνταλλάγματα. Ἀγαπᾶ ἰδιαιτέρως τὶς προσευχὲς ὑπὲρ τῶν ἄλλων. Τῶν φτωχῶν, τῶν ἀδικημένων, τῶν συκοφαντημένων, τῶν ἀρρώστων, τῶν μοναχικῶν, τῶν ἄσωτων, τῶν ὑποκριτῶν. Ὅπως λέει πολὺ ὡραία, ὁ πρόσφατα κοιμηθεὶς μακαριστὸς π. Εὐσέβιος Βίττης, προσευχητικά, ἂς ὁμολογήσουμε ἐνώπιον τοῦ Κυρίου, ποὺ τὰ πάντα βλέπει καὶ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μας, ὅτι ἡ ψυχή μας εἶναι «δούλη τῶν αἰσθήσεων, σκλάβα τῶν παθῶν, δέσμια τῆς ὑπερηφάνειας, πληγωμένη ἀπὸ τὴν εὐθιξία, ἐγωϊστικὴ ὅσο δὲν τὸ φαντάζεται, χαλαρὴ χωρὶς προηγούμενο, φιλύποπτη χωρὶς λόγο, ἀδιάφορη καὶ ἀμελής, δυσκίνητη σὰν παράλυτη, δεμένη πολὺ μὲ τὸν κόσμο, ὀλιγόπιστη στὶς δοκιμασίες, πάμφτωχη σὲ ἀρετές, μὲ ἀσήμαντη πνευματικὴ πρόοδο».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ:

βλ. σχετ.

ΕΜΒΑΘΥΝΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗΝ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ (Ἰω. Κορναράκη, καθηγ.)
ΕΜΒΑΘΥΝΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗΝ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ Β´(Ἰω. Κορναράκη, καθηγ.)
ΕΜΒΑΘΥΝΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗΝ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ Γ´(Ἰω. Κορναράκη, καθηγ.)
ΕΜΒΑΘΥΝΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗΝ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ Δ´(Ἰω. Κορναράκη, καθηγ.)

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ-1 (Ἀρχιμ. Βασιλείου)
Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ-2 (Ἀρχιμ. Βασιλείου)
Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ-3 (Ἀρχιμ. Βασιλείου)
Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ-4 (Ἀρχιμ. Βασιλείου)
Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ-5 (Ἀρχιμ. Βασιλείου)
Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ-6 (Ἀρχιμ. Βασιλείου)
Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ-7 (Ἀρχιμ. Βασιλείου)
Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ-8 (Ἀρχιμ. Βασιλείου)

, , ,

Σχολιάστε

ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ὁσίου ΙΕΡΕΩΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΓΚΑΓΚΑΣΤΑΘΗ

Θαυμαστὴ διάσωση
Ὁσίου Λευΐτου π. Δημητρίου Γκαγκαστάθη
ἀπὸ τὸν Ταξιάρχη Μιχαήλ
κοιμηθέντος στὶς 29 Ἰανουαρίου 1975

γράφει γιὰ τὴν «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
ὁ Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.                 ἀοίδιμος καὶ χαριτωμένος ἱερεὺς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, τὸ σέμνωμα τῆς ἱερωσύνης, τῆς ἀπλανοῦς ποδηγεσίας τῶν πιστῶν καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὁ πολύτεκνος, ἀγαθὸς καὶ ἁπλοϊκὸς λευΐτης τοῦ Πλατάνου (Βάνιας) τῶν Τρικάλων, ἀγαποῦσε καὶ ἔτρεφε ἰδιαίτερη εὐλάβεια στὸν Ταξιάρχη μας Μιχαήλ.
.                 Ὁ Παπα-Δημήτρης δὲν ἦταν κάτοχος τῆς σοφίας τοῦ κόσμου. Μὲ δυσκολίες τελείωσε τὸ δημοτικὸ στὸ χωριό του. Ἦταν βοσκὸς προβάτων καὶ ἀξιώθηκε νὰ γίνει καὶ βοσκὸς ψυχῶν. Ἀπὸ μικρὸς εἶχε πλήρη ἐπικοινωνία μὲ τὸν Χριστό μας μέσα ἀπὸ τὴν γλυκύτητα τῆς προσευχῆς, εἶχε μνήμη θανάτου καὶ πόθο ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Ὅταν ἔκλεινε τὰ πρόβατα στὴν στάνη πήγαινε μὲ δάκρυα κατ’ εὐθείαν στὴν Ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ του, στοὺς ἀγαπημένους του Ταξιάρχες, γιὰ νὰ ζητήσει τὴν χάρη τους, νὰ τοὺς διακονήσει, νὰ τοὺς νοιώσει κοντά του. Ὅταν δὸν κατορθωνε νὰ τὸ κάνει, γιὰ κάποιους λόγους ποὺ ἦταν πέρα ἀπὸ τὶς δυνάμεις του, γονάτιζε ἐκεῖ ποὺ ἦταν στὰ βουνὰ καὶ ἔκλαιγε, ζητώντας τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ συγγνώμη, γιατὶ βρισκόταν μακριὰ ἀπὸ τὸν οἶκο Του. Διάβαζε μὲ πολλὴ κατάνυξη βίους Ἁγίων καὶ τοὺς αἰσθανόταν φύλακες, εὐεργέτες καὶ προστάτες, τοὺς ἔνοιωθε δίπλα του. Εἶχε ζωντανὴ τὴν αίσθηση τῆς παρουσίας τους. Φεύγοντας κάθε πρωῒ γιὰ νὰ φυλάξει τὰ πρόβατα, περνοῦσε πρώτα ἀπὸ τοὺς Ταξιάρχες, τὸν κοντινὸ στὸ σπίτι του Ναό τους μὲ τὶς κατανυκτικὲς τοιχογραφίες τοῦ 1600, γιὰ νὰ τοὺς χαιρετήσει, νὰ τοὺς πεῖ «καλημέρα».
.                 Εἶχε τόση οἰκειότητα μαζί τους, ὥστε ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα νὰ πάει στὸν στρατό, τὸ 1921, καὶ μάλιστα στὸ μικρασιατικὸ μέτωπο, τοὺς προσκύνησε καὶ τοὺς ἔκανε συμφωνητικό λέγοντας: «Σᾶς ζητῶ μιὰ χάρη. Ἐγὼ σᾶς ὑπηρετῶ ἀπὸ μικρὸ παιδί. Καθαρίζω τὰ καντήλια σας, κάνω ὅ,τι μπορῶ. Τώρα ποὺ μὲ καλεῖ ἡ πατρίδα θέλω νὰ μὲ ἐνισχύσετε, νὰ μὲ βοηθήσετε, νὰ μὲ φέρετε πίσω χωρὶς νὰ μὲ ἀγγίξει κανένα κακό. Νὰ μὲ φέρετε σῶο καὶ ἀβλαβῆ. Εἶσθε ὑποχρεωμένοι. Καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς τὸ ἀνταποδώσω. Θὰ ὑπηρετήσω τὴν χάρη σας μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά. Ἂς μὴν μοῦ φέρει κωλύματα ἱερωσύνης ἡ στρατιωτική μου θητεία».
.                 Ἕνα βράδυ κάπου στὴν Σμύρνη, τὰ δύσκολα ἐκεῖνα χρόνια ποὺ κατέληξαν στὴν τραγωγία τῆς καταστροφῆς, ὁ νεαρὸς τότε στρατιώτης Δημήτριος, φύλαγε σκοπιὰ μαζὶ μὲ ἄλλους δύο συστρατιῶτες του. Τὰ μεσάνυκτα ἔφθασε ἕνα τουρκικὸ ἀπόσπασμα ἱππικοῦ καὶ ἔπεσε πάνω στοὺς σκοποὺς ἀπειλητικό. Ο πιστὸς στρατιώτης τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς πατρίδος, ὁ Δημήτριος, πρόφθασε νὰ φωνάξει:
-Μιχαὴλ Ἀρχιστράτηγε, σῶσέ με!
.                 Μὲ γρηγοράδα ἔπεσε στὸν διπλανὸ λαχανόκηπο. Μιὰ ἀόρατη δύναμη τὸν ἔσπρωξε καὶ τὸν ἔκανε ἀόρατο. Οἱ Τοῦρκοι γύρισαν ὅλον τὸν κῆπο μὲ τὰ ἄλογα. Ἕνας ἔφθασε μισὸ μέτρο ἀπὸ αὐτόν. Τὸ ἄλογο φοβήθηκε, ἀλλὰ ὁ Δημήτριος προσευχόμενος καὶ καλυπτόμενος ἀπὸ ἀρχαγγελικὴ προστασία ἔμεινε ἀκίμητος. Μιὰ φωνὴ ἀπομάκρυνε τοὺς Τούρκους. Οἱ δύο στρατιῶτες, δυστυχῶς, φονεύθηκαν, ἔπεσαν ὑπὲρ τῆς πατρίδος. Ὁ Δημήτριος σώθηκε καὶ γύρισε σῶος, γιὰ νὰ ἐκπληρώσει τὴν ὑποσχέση του. Νὰ ὑπηρετήσει τοὺς Ταξιάρχες ὡς Ἱερεὺς στὸν Ναό τους.
.                 Πολλὰ χρόνια ἀργότερα, τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1945, ὁ ἐμφύλιος σπαραγμὸς κατέτρωγε τὰ σπλάγχνα τοῦ ἔθνους. Ὁ Παπα-Δημήτρης μιὰ Κυριακὴ πρωῒ βλέποντας τὸν κίνδυνο ἐπιδρομῆς κτύπησε τὴν καμπάνα καὶ ἔφυγε πρὸς τὸ διπλανὸ χωριό. Καβαλάρηδες, ὅμως, ἐπιδρομεῖς ἔτρεχαν ὀπίσω του καὶ σὲ μιὰ στιγμὴ τὸν περικύκλωσαν. Ὁ ἀγαθὸς λευΐτης ἔχοντας ἰσχυρὴ προστασία ἀπὸ τον οὐρανὸ σήκωσε τὰ χέρια ψηλὰ καὶ φώναξε:
-Μιχαὴλ Ἀρχιστράτηγε, σῶσε με, κινδυνεύω.
.                 Ἀμέσως τότε σὰν ἀστραπὴ παρουσιάσθηκε ὁ Ἀρχάγγελος, πλησίασε τὸν ἀρχηγό τους, ἔκοψε μὲ τὸ σπαθί του τὰ λουριὰ τῆς σέλας καὶ τὸν ἔρριξε κάτω. Οἱ ἄλλοι ἔμειναν ἀκίνητοι, σὰν νὰ τοὺς εἶχε κτυπήσει ἠλεκτρικὸ ρεῦμα. Πῆρε τότε τὸν λόγο ὁ ἀρχηγὸς καὶ τοῦ λέει:
-Παπά μου, νὰ μᾶς συγχωρᾶς. Πήγαινε στὸ καλό. Ἔχεις ἰσχυροὺς προστάτες!
.                 Ἔκτοτε ὁ Παπα-Δημήτρης πιστὸς στὰ ἱερατικά του καθήκοντα λετουργοῦσε μὲ εὐγνωμοσύνη ἀπέραντη στοὺς Ἁγίους Ταξιάρχες στὸν Ναό τους. Μάλιστα ἔφθασε σὲ ὑψηλὰ μέτρα ἀρετῆς καὶ ἀξιώθηκε νὰ ἐπιτελεῖ θαυμαστὰ σημεῖα. Ἀπὸ προσωπικὴ ἐμπειρία καταθέτω τὴν μυροβλυσία τῆς Ἁγίας Τραπέζης κατὰ τὸν καθαγιασμὸ τῶν Τιμίων Δώρων. Τὸ θαῦμα μᾶς εἶχε διηγηθεῖ ὁ φίλος του, Ὅσιος Φιλόθος, ὁ Ζερβᾶκος, ὁ ὁποῖος καὶ σὲ μιὰ ἐκδρομὴ ποὺ εἶχε ὀργανώσει μᾶς εἶπε καὶ τοποθετήσαμε βαμβάκια στὴν βάση τοῦ Ἐσταυρωμένου, πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τραπεζα. Ὅταν τελείωσε ἡ Θεία Λειτουργία, ἱερουργούντων τῶ δύο αὐτῶν ὁσιακῶν μορφῶν, τοῦ Παπα-Δημήτρη καὶ τοῦ Παπα-Φιλόθεου, τὰ βαμβάκια ἔσταζαν μύρο.
.                 Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς Ὁσίοις Αὐτοῦ καὶ μεγάλη ἡ δύναμη καὶ προστασία τῶν Ἀγίων Ἀρχαγγέλων καὶ μάλιστα τοῦ Ταξιάρχη Μιχαήλ, τοῦ «Ἀρχιστρατήγου Δυνάμεως Κυρίου».

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

,

Σχολιάστε

«ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΓΙΑ Ν᾽ ΑΓΙΑΣΕΙ»- Ὑποθέσεις καὶ πεποιθήσεις γιὰ τὸν π. Εὐσέβιο Βίττη (Χαραλ. Μπούσιας)

Ὑποθέσεις καὶ πεποιθήσεις
γιὰ τὸν π. Εὐσέβιο Βίττη

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας
(Ὁμιλία στὶς Σέρρες στὴν Ἡμερίδα [19.01.20] γιὰ τὰ 10 χρόνια
ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ ὁσίου Γέροντος Εὐσεβίου Βίττη)

Σεβασμιώτατε, φερωνύμως καὶ ἁγιοπνευματικῶς Θεολόγε, σεβαστοὶ Πατέρες, ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

 .         ν ζοῦσε σήμερα ὁ Λεονάρντο Ντα Βίντσι καὶ τοῦ παρήγγειλαν νὰ ζωγραφίσει τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ μας, ἀσφαλῶς θὰ ἐπέλεγε γιὰ πρότυπο τὸν π. Εὐσέβιο.
.         Ἂν ζοῦσε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης, ὀ Χρυσόστομος, καὶ ἀνέπτυσσε τὴν ὁμιλία του γιὰ τὴν ἱεραποστολή, ἀσφαλῶς θὰ ἀναφερόταν στὸν π. Εὐσέβιο.
.         Ἂν ζοῦσε ὁ ποιητὴς τῶν Κοντακίων, Ἅγιος Ρωμανός, ὁ Μελῳδός, καὶ συνέθετε Κοντάκιο γιὰ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τοὺς συνανθρώπους μας, θὰ ἐμπνεόταν ἀπὸ τὸν π. Εὐσέβιο.
.         Ἂν Ἄγγελος κυρίου κατέβαινε ἀπὸ τὸν οὐρανό, γιὰ νὰ καταγράψει τὴν ἄριστη ἀξιοποίηση τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων, ἀσφαλῶς θὰ βράβευε τὸν π. Εὐσέβιο.
.         Ἂν ὁ Κίπλινγκ εἶχε γνωρίσει τὸν π. Εὐσέβιο στὸ ποίημά του «Ἄν», “ If” στὰ ἀγγλικά, ποὺ ξεκινᾶ μὲ τὸν στίχο: «Ἂν νὰ κρατᾶς καλὰ μπορεῖς τὰ λογικά σου, ὅταν τριγύρω σου ὅλοι τάχουνε χαμένα…», δὲν θὰ τελείωνε μὲ τὸν στίχο: «τότε μόνο θὰ λέγεσαι ἄνδρας», ἀλλὰ μὲ τὸν στίχο: «τότε μόνο θὰ λέγεσαι Εὐσέβιος».
.         Ἂν στοὺς ὀλυμπιακοὺς ἀγῶνες ὑπῆρχε ἄθλημα ἐναρέτου διαγωγῆς καὶ ἀγάπης Χριστοῦ, τότε ὀλυμπιονίκης θὰ στεφανωνόταν ὁ π. Εὐσέβιος.
.         Ἂν ὁ ὀδοστρωτήρας τῆς κοινωνίας, ὁ ὁποῖος ἰσοπεδώνει τὰ πάντα, περνοῦσε πάνω ἀπὸ τὸν π. Εὐσέβιο, θὰ καταστρεφόταν ἀπὸ τὴν γρανιτώδη καρδιὰ καὶ θέληση τοῦ π. Εὐσεβίου.
.         Ἂν διδασκόταν ὁ βίος τοῦ πατρὸς Εὐσεβίου στὰ λύκεια καὶ στὶς πανελλήνιες ἐξετάσεις ἔμπαινε θέμα: «Περιγράψατε ἕναν σύγχρονο ἅγιο», οἱ ὑποψήφιοι θὰ περιέγραφαν ἀπολύτως τὸν π. Εὐσέβιο.
.         Ἄν, τέλος, ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, βάζαμε σὲ μία ζυγαριὰ ἀπὸ τὴν μία μεριὰ ὅλες τὶς ἀρετὲς καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τὸν π. Εὐσέβιο, ἡ πλάστιγα θὰ ἔγερνε πρὸς τὴν μεριά του, γιατὶ αὐτὸς εἶχε τὸ βάρος ὅλων τῶν ἀρετῶν καὶ αὐτὸ τῆς Θείας Χάριτος ποὺ ἐνοικοῦσε μέσα του.      

 Ψυχή, ποὺ γεννήθηκε, γιὰ ν’ ἁγιάσει.

.         Στὰ συναξάρια κάποιων Ἁγίων διαβάζουμε, ὅτι αὐτοὶ ἦταν ἁγιασμένοι «ἐκ κοιλίας μητρός». Ἦταν, δηλαδή, ἀπὸ τὰ βρεφικά τους χρόνια δοχεῖα τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ἦταν ἐπιλεγμένα πρόσωπα, γιὰ νὰ «ἁγιάσουν τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ ὡς ἐν τῶ οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς», καθὼς παρακαλοῦμε νὰ μᾶς ἀξιώσει καὶ ἐμᾶς ὁ Χριστός μας στὴν Κυριακὴ προσευχή. «Ψυχή, ποὺ γεννήθηκε, γιὰ ν’ ἁγιάσει»,εἶναι νεανικὴ φράση καταγεγραμμένη ἀπὸ τὸν σὰν σήμερα κοιμηθέντα ἐν Κυρίῳ τὸ 1975, ἀοίδιμο Μητροπολίτη Χαλκίδος, κυρὸ Νικόλαο Σελέντη, τὸν ἱεράρχη μὲ τὸ νεανικὸ σφρίγος καὶ τὴν πολιὰ φρόνηση. Τὴν ἔγραψε στὸ ἡμερολόγιό του γιὰ τὸν Γέροντα Εὐσέβιο Βίττη, τότε νεαρὸ φίλο καὶ συμφοιτητή του Στέργιο, ποὺ κυκλοφόρησε ἀργότερα μὲ τίτλο «Ξεσπάσματα τῆς καρδιᾶς μου».
.         Στὸ φοιτητικὸ οἰκοτροφεῖο τῶν Ἀθηνῶν εἶχε συνδεθεῖ ὁ ἐνάρετος Νικόλαος μὲ τὴν ἐν Χριστῷ φιλία μὲ τὸν τότε νεαρὸ Στέργιο, καὶ εἶχε δεῖ στὸ πρόσωπό του τὸν ἰσάγγελο ἄνθρωπο, τὸν ἀγωνιστὴ καὶ βιαστὴ τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, τὸν νηστευτή, τὸν εἰρηνοποιὸ στοὺς διαξιφισμοὺς τῶν συνομιλήκων καὶ τῶν μεγαλυτέρων του. Ὁ νεανικὸς τοῦ Στέργιου ζῆλος, ζῆλος μὲ ἐπίγνωση τῶν ὅσων ἤθελε νὰ πράξει, μὲ ἀγάπη ἀνυπόκριτη, μὲ πίστη ἀκαταίσχυντη, μὲ πλησμονὴ σοφίας, μὲ περιποίηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου, τὸν εἶχε συναρπάσει. Διαπίστωνε ὅτι τὸ κάθε βῆμα τοῦ νεαροῦ συμφοιτητῆ καὶ συνοικοτρόφου του ἦταν προσεγμένο πιστοποιώντας τὸν λόγο τοῦ Σοφοῦ Σειραχίδου: «Στολισμὸς ἀνδρὸς καὶ βῆμα ποδὸς καὶ γέλως ὀδόντων ἀναγγελεῖ τὰ περὶ αὐτοῦ» (Σοφ. Σειρ. 19 30). Δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος γνωρίζεται ἀπὸ τὸν στολισμὸ τοῦ σώματός του, πῶς ντύνεται, ἀπὸ τὸν βηματισμό του, πῶς περπατάει, καὶ ἀπὸ τὸ γέλιο του, πῶς ἀντιδρᾶ στὶς εὐχάριστες στιγμὲς τῆς ζωῆς του.
.         Ὁ Γέροντας Εὐσέβιος ἦταν διακοσμημένος μὲ σεμνότητα ἀπὸ τὰ νεανικά του χρόνια. Τὸν στόλιζε τὸ κόκκινο χρῶμα τῆς ντροπῆς, αὐτὸ ποὺ ὁ Ἀριστοτέλης δίδασκε στὸν μαθητή του, τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο, ὅτι εἶναι τὸ ὡραιότερο χρῶμα. Ἦταν, ἐπίσης, μοσχοβολημένος μὲ τὸ ἄρωμα τῆς ἀγάπης. Ἦταν ὅλος «εὐωδία Χριστοῦ» (Β´ Κορ. β´ 15). Ἐνσάρκωνε καὶ βίωνε τὴν Διαθήκη τῆς Χάριτος καὶ εὔφραινε ὅλους, ὅσοι τὸν πλησίαζαν. Τοὺς ἀνέπαυε μὲ τὴν γλυκύτητα τῶν λόγων του καὶ τοὺς μετέδιδε τὰ ἀγαθὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, «χαρά, εἰρήνη καὶ πραότητα» (Γαλ. ε´ 22), μὲ τὰ ὁποῖα ἦταν προικισμένος ἐπιβεβαιώνοντας τὴν εὐαγγελικὴ φράση «ἐκ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας ὁμιλεῖ ἡ γλῶσσα» (Ματθ. ιβ´ 34). Ἡ νεανικὴ ὁρμὴ καὶ τὸ σφρίγος του διοχετευόταν στὴν προσφορὰ ἀγάπης, στὴν διακονία τοῦ πλησίον, στὴν ἐνδελεχῆ μελέτη τῶν Γραφῶν, στὸν κατηχητικὸ λόγο καὶ στὴν ἐξισορροπητικὴ τάση μέσα στὸν περιβάλλοντα χῶρο του, διεκδικώντας τὸν τίτλο τοῦ μάκαρος, καὶ τῆς θεϊκῆς υἱοθεσίας, ἀφοῦ κατὰ τὰ ἀδιάψευστα χείλη τοῦ Κυρίου μας εἶναι «μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, ὅτι αὐτοὶ υἱοὶ Θεοῦ κληθήσονται» (Ματθ. ε´ 9). Ὁ Στέργιος δὲν συμβιβαζόταν μὲ κάθε τὶ τὸ ὁποῖο μείωνε μέσα του, ἀλλὰ καὶ στοὺς γύρω του, τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ μποροῦσε νὰ σκανδαλίσει ψυχὲς «ὑπὲρ ὧν Χριστὸς ἀπέθανε» (Ῥωμ. ιδ´ 15). Κάθε του ἐργασία, κάθε του ἐνέργεια, κάθε του λόγος ἔκρυβε τὴν ἀπόλυτη ψυχική του κένωση, ἔκρυβε τὴν τελειότητα. Ἦταν ὁ οἰκουμενικὸς ἀναζητητὴς τοῦ ἀπολύτου, θὰ μᾶς πεῖ ὁ ἐπίσης ἐπιστήθιος φίλος του, συμφοιτητής του καὶ πνευματικός του ἀδελφός, ὁ νῦν Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας Ἀναστάσιος. Ὁ χαρακτηρισμὸς τοῦ Γέροντα ὡς «οἰκουμενικοῦ» ὑποδηλώνει αὐτὴν ποὺ χωρὶς διάκριση ἔδειχνε σὲ ὅλους μεγάλη του καρδιὰ καὶ μεγάλη του ἀγκαλιά, αὐτὴν ποὺ χωροῦσε μέσα της ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ὅπως φάνηκε στὴν περαιτέρω πορεία τῆς ζωῆς του καὶ τῆς ἱεραποστολικῆς του δράσεως, ἀνεξάρτητα ἀπὸ καταγωγή, φυλὴ καὶ θρησκευτικὸ δόγμα.
.         Ἡ ἀέρινη αὐτὴ καὶ ἀγγελικὴ παρουσία τοῦ νεαροῦ Στέργιου στὸ οἰκοτροφεῖο κίνησε τὴν γραφίδα τοῦ φίλου του, ἀγγελόμορφου ἐπίσης, Νικολάου Σελέντη, σὲ ὥρα ἐκφράσεως θαυμασμοῦ του γι’ αὐτὸν νὰ γράψει: «Ἂχ, αὐτὸς ὁ Στέργιος, μιὰ ψυχή, ποὺ γεννήθηκε, γιὰ ν’ ἁγιάσει».

Ὑψηλοὶ στόχοι

.         Τὸν πῆχυ τῆς προσφορᾶς του στὴν Ἐκκλησία ἀπὸ νεαρὸς ὁ Γέροντας τὸν εἶχε θέσει πολὺ ψηλά. Ἔθετε στόχους ὑψηλοὺς καὶ ἀγωνιζόταν, πάντοτε μὲ ἐπιτυχία, στὴν ἐπιτευξή τους. Ἦταν ἕνας ὀλυμπιονίκης τοῦ πνεύματος, ἕνας Ἄνθρωπος μὲ Α κεφαλαῖο, ἀφοῦ ἄνω ἔθρωσκε, εἶχε στραμμένο μόνιμα τὸ βλέμμα του στὸν Ἀρχηγὸ καὶ τελειωτή μας Ἰησοῦ. Αὐτὸν εἶχε βάλει κυβερνήτη τοῦ πλοίου τῆς καρδιᾶς του στὸ πολυκύμαντο πέλαγος τῆς ζωῆς μὲ στόχο τὴν προσόρμησή του στὸ λιμάνι τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Δώδεκα στόχους συνοπτικὰ εἶχε θέσει στὸν ἑαυτό του ὁ «κεχριαῖος, ὅπως ὑπέγραφε, π. Εὐσέβιος. *Νὰ μὴν λυπήσει τὸν Κύριο.*Νὰ ὁλοκληρώσει τὴν ἀρετή. *Νὰ μάθει πολλὲς γλῶσσες, γιὰ νὰ μεταδίδει παντοῦ τὸν λόγο τοῦ εὐαγγελίου τῆς ἀγάπης. *Νὰ μὴν χαθεῖ οὔτε μιὰ ψυχή, ἀπὸ αὐτὲς ποὺ τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Κύριος. *Νὰ μὴν ἀλλοτριωθεῖ ἀπὸ τὰ σύγχρονα ρεύματα. *Νὰ μὴν σταματήσει νὰ δέεται τοῦ Κυρίου ὑπὲρ πάσης ψυχῆς τρυχομένης καὶ καταπονουμένης. *Νὰ μὴν ξηραθεῖ ἡ μελάνη στὸ μελανοδοχεῖο τῆς καρδιᾶς του πρὸς οἰκοδομὴ ψυχῶν μέσα ἀπὸ συγγραφὴ βιβλίων καὶ ἀλληλογραφίας. *Νὰ τιμᾶ καὶ διακονεῖ τοὺς ἄλλους μὴ δεχόμενος ὁ ἴδιος τιμές. *Νὰ ἀπέχει ἀπὸ χρηματικὲς ἀπολαυὲς ἐφαρμόζοντας τὴν πτωχεία τοῦ Ἰησοῦ. *Νὰ βιώνει τὴν ἁπλότητα, τὴν λιτότητα καὶ νὰ ἀποφεύγει τὸ σκάνδαλο. *Νὰ ζεῖ τὴν ἐν Χριστῷ ἐλευθερία καὶ *Νὰ ἀποφεύγει τὴν κρίση τῶν ἄλλων.

 Ἄνθρωπος Σταυροφόρος

 .         Εὐρυμαθὴς καὶ βαθυνούστατος, καθὼς ἦταν ὁ π. Εὐσέβιος, γνώριζε ὅτι ἡ προσφορὰ πρὸς τοὺς ἄλλους συνεπάγεται ἀγώνα, ὁ ἀγώνας πίστη καὶ ἡ πίστη συνοδεύεται πάντοτε ἀπὸ ἀγάπη, ἀφοῦ «πίστις ἄνευ ἔργων νεκρὰ ἐστί» (Ἰακ. β´ 26). Γνώριζε καλὰ ὅτι κανεὶς δὲν θὰ δεχθεῖ τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὴν καρδιά του χωρὶς νὰ πλέξει γύρω ἀπὸ τὸν σταυρό του τὰ τριαντάφυλλα τῶν ἔργων τῆς ἀγάπης. Ὁ σταυρὸς τοῦ ἦταν δεδομένος, ὅπως εἶναι γιὰ ὅλους μας. Ἤξερε νὰ τὸν σηκώνει ἀγόγγυστα, ἀφοῦ γιὰ νὰ φθάσουμε στὴν ἀνάσταση περνᾶμε πάντοτε ἀπὸ τὸν Γολγοθᾶ. Γιὰ νὰ φθάσουμε στὴν ἀπόλαυση τῶν οὐρανῶν πρέπει νὰ περάσουμε ἀπὸ τὶς συμπληγάδες τῆς γῆς. Ἔλεγε ὁ Γέροντας ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀνάσταση χωρὶς σταυρό. Δὲν ὑπάρχει νίκη χωρὶς ἀγώνα. Δὲν ὑπάρχει θρίαμβος χωρὶς προσπάθεια. Καὶ λυπόταν, γιατὶ ζοῦμε σὲ μιὰ κοινωνία ποὺ ἐμφορεῖται ἀπὸ ἀντισταυρικὸ πνεῦμα, σὲ ἕναν κόσμο ποὺ φίλαυτα ἔχει ὡς ἰδανικά του τὴν εὐημερία, τὴν καλοπέραση, τὴν ἄνεση, τὸν λίγο μόχθο καὶ τὶς πολλὲς ἀπολαύσεις. Σὲ ἕναν κόσμο ποὺ τοποθετεῖ τὴν ἐλευθερία στὸν ἐγωϊσμὸ καὶ ὄχι στὴν θυσία καὶ τὴν κενωτικὴ ἀγάπη. Σὲ ἕναν κόσμο ποὺ βλέπει τὸν πλησίον ὄχι σὰν κομμάτι ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ σὰν ἀντίπαλο ποὺ τοῦ καταναλώνει τὸ πολύτιμο ὀξυγόνο τῆς ζωῆς. Σὲ ἕναν κόσμο ποὺ τὸν τρομάζει ὁ ἀγώνας, τὸν τρομάζει ὁ σταυρός. Καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ φυσικὴ συνέπεια τῆς σύγχρονης ἐγωκεντρικῆς ζωῆς, τῆς νιρβάνας, δηλαδὴ τῆς ἀνέσεως ποὺ ἀποκοιμίζει πνευματικά, ἠθικά, κοινωνικὰ καὶ ἐργασιακὰ τὸν ἄνθρωπο. Ἡ ζωὴ καὶ ἰδίως ἡ κατὰ Χριστὸν ζωὴ προϋποθέτει σταυρικὴ θυσία, προϋποθέτει διαρκὴ προσπάθεια καὶ κενωτικὴ προσφορὰ καὶ θλιβόταν ὁ Γέροντας, γιατὶ ὁ σημερινὸς κόσμος δὲν ἔχει μάθει νὰ δίνει. Γνωρίζει μόνο νὰ παίρνει. Ἔχει ἀπαιτήσεις χωρὶς ὑποχρεώσεις. Αὐτὸν τὸν κόσμο ὁ π. Εὐσέβιος τὸν λυπόταν καὶ προσπαθοῦσε μὲ τὸ παράδειγμά του, μὲ τὴν ἀγάπη του, νὰ τὸν ἀλλάξει, νὰ τὸν διορθώσει. Ἐδῶ ἔμπαινε καὶ ἡ ἱεραποστολική του δράση. Ἡ δράση ποὺ στηριζόταν στὴν ἀγάπη, γιὰ τὴν ὁποία ἔλεγε: «Ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ ζωὴ τῆς καρδιᾶς μου». Ζῶ γιὰ νὰ ἀγαπῶ καὶ νοιώθω ζωντανός, ἐπειδὴ ἀγαπῶ. Ἔτσι ἐξηγοῦσε ὁ ἅγιος Γέροντας τὴν κενωτικὴ προσφορὰ τοῦ ἴδιου πρὸς τοὺς γύρω του καὶ ἔτσι ἐπιθυμοῦσε καὶ δίδασκε μὲ τὸ παράδειγμά του νὰ συμπεριφέρονται καὶ οἱ ἄλλοι. Ἄλλωστε, ὅποιος δὲν ἀγαπᾶ λογίζεται νεκρὸς ἄνθρωπος, εἶναι νεκρὸ κύτταρο στὸν κοινωνικὸ ἱστὸ καὶ νεκρὸ μέλος στὴν χριστιανικὴ ὁμήγυρη.
.         Ἔφερνε στὸν νοῦ του ὁ Γέροντας τὴν φράση τῆς Ἀντιγόνης ἀπὸ τὴν ὁμώνυμη τραγωγία τοῦ Σοφοκλέους: «Δὲν γεννήθηκα γιὰ νὰ μισῶ, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀγαπῶ» (στ. 523) καὶ ἔλεγε ὅτι, ἡ ζωὴ χωρὶς ἀγάπη δὲν ἔχει νόημα, ἡ ἀγάπη, ἡ ὁποία «οὐδέποτε ἐκπίπτει» (Α´ Κορίνθ. ιγ´ 8), καθὼς μᾶς λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, εἶναι κενωτικὴ καὶ σφαιρική. Δὲν ἔχει περιορισμούς, δὲν ἔχει ὅρια, ὅπως δὲν ἔχει καὶ ὁρισμένους μόνον ἀποδέκτες. Ἡ ἀγάπη ἀπευθύνεται σὲ ὅλους, εἶναι παγκόσμια, χωρὶς σύνορα, ἐθνότητες, πολιτισμούς, γνώσεις.

Μεῖζον ἡ ἀγάπη

.         Ἡ φράση ποὺ προείπαμε τῆς Ἀντιγόνης «γεννήθηκα, γιὰ νὰ ἀγαπῶ» ἔλεγε, εἶναι φράση μὲ νόημα ξεκάθαρο καὶ διαχρονικό, ποὺ σπάνια συναντοῦμε στὴν παγκόσμια ποίηση καὶ λογοτεχνία. Αὐτὴν εἶχε χαραγμένη στὰ φυλλοκάρδια του ὁ π. Εὐσέβιος καὶ τὴν βίωνε, ἀφοῦ τὴν θεωροῦσε, ὅπως καὶ εἶναι, ὡς αὐθεντικὴ διατύπωση τῆς πιὸ ἀρχέγονης καὶ ἀκατάλυτης ἀγάπης πολὺ πρὶν τὸ κήρυγμα τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ φυσικὰ τοῦ οὑμανισμοῦ ποὺ ἀναπτύχθηκε τὸν 14ο καὶ 15ο αἰώνα.
.         Κάθε ἄνθρωπος γεννήθηκε, γιὰ νὰ ἀγαπᾶ, γιατὶ μόνο ἡ ἐκ φύσεως ἀγάπη μπορεῖ νὰ ἀρνηθεῖ τὴν ἀδικία, τὴν κακότητα, τὴν βία. Ἀντιστέκεται στοὺς πολέμους, ποὺ γεννιοῦνται ἀπὸ τὸ μίσος, τὴν κακία, τὴν πλεονεξία, καὶ τὴν ζήλεια, στοιχεῖα ἐπίκτητα στὴν ζωή μας.
.         Ἡ πολυδιάστατη, ὅμως, αὐτὴ ἀγάπη δὲν εἶναι προϊὸν ἠθικῆς ἀγωγῆς καὶ παιδείας, ἀλλὰ μιὰ ὑπαρξιακὴ δύναμη καὶ ἕνας ἀνώτερος φυσικὸς προορισμὸς στὴν ζωὴ τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ἀγάπη αὐτὴ δὲν εἶναι μόνο συναίσθημα καὶ σκέψη, εἶναι βίωμα καὶ πράξη, ποὺ διώχνει τὴν δειλία καὶ τὸν φόβο τοῦ θανάτου. Εἶναι ἴσως ἡ μόνη ἐλπίδα, γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ κόσμος. Νὰ νοιώσει τὸν πόνο καὶ τὴν ἀνάγκη τοῦ ἄλλου, νὰ συναισθανθεῖ τὸν προορισμό του καὶ κατὰ συνέπεια τὸ χρέος του. Γιὰ κάθε λογικὸ καὶ εὐαίσθητο ἄνθρωπο ἡ ἀγάπη εἶναι τὸ ἀληθινὸ νόημα καὶ ἡ οὐσία τῆς ὑπάρξεώς του. Εἶναι ἡ ἐλπίδα στὸ νὰ γίνει ἡ γῆ μας Παράδεισος, νὰ δοξάζεται τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας «ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς» (Μαθ. ϛ´ 10).

Προσευχὴ ὅλο φῶς

.         Ὁ Γέροντας Εὐσέβιος γιὰ νὰ ἀναλωθεῖ στὴν ἀγάπη ἔπρεπε νὰ συνδεθεῖ μὲ τὸ καλώδιο τοῦ οὐρανοῦ. Καὶ ἡ σύνδεση γινόταν, ὅπως γίνεται σὲ ὅλους μας, μὲ τὴν καρδιακὴ προσευχή. Αὐτὴ δὲν ἔλειπε ποτὲ ἀπὸ τὰ χείλη του. Ἄλλωστε τὸ ἐφετὸ τῆς καρδιᾶς του ἦταν ὁ γλυκύτατός μας Ἰησοῦς, Αὐτὸς ποὺ τὶς ἄσχημες στιγμὲς τῆς ζωῆς του τὶς ὀμόρφαινε, Αὐτὸς γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ Γέροντας εἶχε διακαῆ ἐπιθυμία «εἰς τὸ ἀναλῦσαι καὶ σὺν Αὐτῷ εἶναι» (Φιλιπ. α´ 21). Τὸ μήνυμα τῆς προσευχῆς του ἦταν, ὅτι ὅποιος γεύθηκε τὴν γλυκύτητα της δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἐγκαταλείψει, γιατὶ γλυκύτερο πράγμα στὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου δὲν ὑπάρχει.
.         Κάποτε ἕνα πνευματικὸ τέκνο του, χωρὶς νὰ γίνει ἀντιληπτὸ ἀπὸ αὐτόν, τὸν εἶδε νὰ προσεύχεται στὸ Κελλί του. Εἶχε ὑπερυψωμένα τὰ χέρια, αὐτὰ μὲ τὰ ὁποῖα δεόταν στὸν Κύριο γιὰ ὅλο τὸν κόσμο, καὶ ἔμοιαζαν μὲ δύο λαμπάδες ὁλόφωτες, ποὺ ἐκτείνονταν πρὸς τὰ πάνω. Εἶχαν ἐπικαλυφθεῖ ἀπὸ δέσμες πυρός, ὅπως αὐτὲς τῶν δύο αὐταδέλφων νεαρῶν ἀσκητῶν, τοῦ Μαξίμου καὶ τοῦ Δομετίου, στὴν χάρη καὶ τῶν ὁποίων εἶχε ἀφιερώσει τὸ ἀσκητικό του κελλάκι, τὸν εὐκτήριο οἶκο του, στὸ Κρυονέρι. Ζοῦσε ὁ π. Εὐσέβιος στὴν χώρα τοῦ ἀκτίστου, τοῦ Θαβωρείου φωτός.
.         Μὲ τὴν προσευχή του ὁ π. Εὐσέβιος μποροῦσε καὶ «ὄρη μεθιστάνειν» (Α´ Κορ. ιγ´ 2), ὄρη ψυχῶν ποὺ ἐμπόδιζαν τὰ ζωήρρυτα νάματα τῆς ἐπιγνώσεως καὶ τῆς μετανοίας νὰ διεισδύσουν καὶ νὰ τὶς καλλιεργήσουν πνευματικά. Στὸ Ἡσυχαστήριο τοῦ Ἁγίου Νικολάου, κοντὰ στὴν πόλη Ratvik, ὅπου ἡ πρόσβαση ἦταν δύσκολη καὶ ἡ περιοχὴ ἐρημική, μιὰ ψυχὴ μὲ τὴν δύναμη τῆς θελήσεώς της, καὶ γιατὶ ὄχι μὲ τὶς προσευχὲς τοῦ διορατικοῦ Γέροντος, κατάφερε καὶ ἔφθασε. Ἦταν καλοκαίρι καὶ τὸ τοπίο ἦταν ὑπέροχο, γεμάτο ἔλατα. Ὁ Γέροντας ποὺ ἔδειχνε νὰ μὴν γνωρίζει τίποτα γιὰ τὸν ἐρχομό της, ἀφοῦ δὲν εἶχε εἰδοποιηθεῖ, ὅταν τὴν ὑποδέχθηκε, τὴν ἀποκάλεσε μὲ τὸ ὄνομά της, -τυχαῖο;- καὶ τὴν ἔβαλε νὰ φάει σὲ ἕνα τραπέζι ποὺ εἶχε ἑτοιμάσει ἐκ τῶν προτέρων. Τὸ γεῦμα καὶ τὸ τραπέζι ἦταν ὅλα προετοιμασμένα γιὰ δύο ἄτομα -καὶ αὐτὸ τυχαῖο;-. Στὸ Ἡσυχαστήριο δὲν ὑπῆρχε κανεὶς ἄλλος.
Ἡ ἐπισκέπτρια ἔθεσε στὸν Γέροντα τὶς ἀπορίες της, ἔκλαυσε, παραπονέθηκε, ἐξομολογήθηκε καὶ ἔνοιωσε τὴν ψυχή της πραγματικὰ ἀνάλαφρη. Ἦταν τόσο χαρούμενη καὶ ἀπαλλαγμένη ἀπὸ τὰ ψυχικά της βάρη ποὺ μονολόγησε: «Τὸ μόνο ἐπιπλέον πράγμα ποὺ θὰ ἤθελα αὐτὴ τὴν στιγμὴ εἶναι νὰ ἔβλεπα αὐτὸ τὸ ὑπέροχο δάσος χιονισμένο». Ὁ π. Εὐσέβιος μὲ τὸ διορατικό του φίλτρο συνέλαβε τὴν ἐπιθυμία της καὶ προσευχήθηκε θερμά. Νὰ ποὺ ἡ «προσευχὴ ταπεινοῦ νεφέλας διέρχεται» (Σοφ. Σειρ. 35, 17) καὶ εἶναι ἱκανὴ νὰ μετακινεῖ καὶ βουνά.
.         Σὲ λίγα λεπτὰ ἄρχισαν νὰ χορεύουν νιφάδες καὶ ἕνα ἁπαλὸ ἄσπρο σεντόνι σκέπασε τὰ πάντα μέσα στὴν καρδιὰ τοῦ καλοκαιριοῦ! Ἡ προσευχὴ τοῦ Γέροντα εἶχε εἰσακουσθεῖ καὶ ὁ καλός μας Θεὸς καὶ αὐτὴ τὴν κρύφια ἐπιθυμία τῆς προσκυνήτριας ἐκπλήρωσε, γιὰ νὰ μᾶς δείξει ὅτι ὁ Θεὸς ἀκούει τὶς προσευχὲς τῶν δικαίων. Μᾶς τὸ εἶπε: «Ὅ,τι ἂν αἰτήσητε ἐν τῷ ὀνόματί μου, ἐγὼ ποιήσω» (Ἰωάν. ιδ´ 14).

Μάξιμος καὶ Δομέτιος

.         Ὁ π. Εὐσέβιος ἔτρεφε ἰδιαίτερη εὐλάβεια στοὺς σήμερα ἑορταζομένους Ὁσίους αὐταδέλφους, τὸν Μάξιμο καὶ τὸν Δομέτιο, τοὺς δύο νεαροὺς Ὁσίους, «τοὺς ἁγιασθέντας διὰ τῆς εὐχῆς. Θαύμαζε τὴν ἄσκησή τους, τὴν προσευχή τους, τὴν σκληραγωγία καὶ τὴν σιωπή τους, τὴν ἐπιδίωξη τῆς ἀφάνειας, ὥστε τὴν ἀρετή τους νὰ γνωρίζει μόνο ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἐπέτρεψε καὶ στὸν πνευματικό τους καθοδηγητὴ νὰ τὴν γνωρίσει λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν ὁσιακή τους κοίμηση. Θαύμαζε καὶ τοὺς τιμοῦσε κατὰ τὸ χρυσοστομικὸ «τιμὴ ἁγίου, μίμησις ἁγίου».
.         Οἱ Μάξιμος καὶ Δομέτιος ἦταν ἀδελφοὶ ἀπὸ ἀρχοντικὴ οἰκογένεια τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Παρὰ τὴν εὐμάρεια καὶ τὶς ἀνέσεις τῆς οἰκογενείας τους ἦσαν ἀκάματοι ἐργάτες τῆς νοερᾶς προσευχῆς, τῆς σιωπῆς, τῆς ξενιτείας καὶ τῆς σκληραγωγίας. Ἡ ὄψη τους, ὄψη νεαρῶν ποὺ εἶχαν μεγαλώσει μέσα σὲ χλιδή, ξεγελοῦσε καὶ δὲν ἄφηνε νὰ καταλάβει κανεὶς τὴν μυστική τους πνευματικότητα καὶ νὰ δεῖ τὰ πολύτιμα διαμάντια τῆς ἀποταγῆς τοῦ κόσμου καὶ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ποὺ κρύβονταν μέσα τους. Τὰ διαμάντια αὐτὰ τὰ ἔκρυβαν μὲ τόση ἐπιμέλεια, ποὺ δὲν τὰ διέκρινε οὔτε καὶ ὁ μεγάλος ἀσκητὴς τῆς Νιτρίας, ὁ Ἅγιος Μακάριος.
.         Ὅταν σὲ αὐτὸν ζήτησαν νὰ γίνουν μαθητές του στὴν ἔρημο, ἐκεῖνος θέλησε νὰ τοὺς διώξει βλέποντάς τους καλοαναθρεμμένους καὶ ἴσως ἀνίκανους γιὰ τὴν σκληρὴ δοκιμασία τῆς ἐρήμου. Ὁ λογισμός του, ὅμως, τοῦ ὑπαγόρευσε νὰ τοὺς δεχθεῖ, γιὰ νὰ μὴν τοὺς σκανδαλίσει, ἀφοῦ ἂν δὲν ἄντεχαν, θὰ ἔφευγαν μόνοι τους. Μὲ αὐτὸ τὸ σκεπτικὸ τοὺς ὑπέδειξε ἕνα μέρος, γιὰ νὰ κτίσουν ἕνα λιθόκτιστο κελλάκι καί, ἀφοῦ τοὺς ἐφοδίασε μὲ ἕναν πέλεκυ καὶ ἕνα σακκούλι γεμάτο ψωμιὰ καὶ ἁλάτι, τοὺς ἔδειξε πὼς νὰ πλέκουν ζεμπίλια μὲ βαγιὲς ἀπὸ ἕνα κοντινὸ ἕλος. Αὐτὰ θὰ τὰ πωλοῦσαν γιὰ νὰ   ἐξασφαλίσουν τὸν «ἐπιούσιον ἄρτον».
.         Γιὰ τρία ὁλόκληρα χρόνια οἱ νεαροὶ ἀγωνίσθηκαν ὑπεράνθρωπα μὲ ἀδιάλειπτη προσευχὴ καὶ σιωπὴ καὶ ἔφθασαν σὲ μέτρα ἀρετῆς πολὺ ὑψηλά. Ζοῦσαν, ὅμως, καὶ ἐπιδίωκαν τὴν ἀφάνεια. Δὲν ἔδιναν σημεῖα προκοπῆς οὔτε σὲ αὐτὸν στὸν ἀββᾶ Μακάριο, ἀφοῦ μόνο στὴν ἐκκλησιὰ πήγαιναν, γιὰ νὰ μεταλάβουν, καὶ ἐκεῖ σιωπώντας.
.         Κάποια ἡμέρα αὐτὸς μετὰ ἀπὸ θερμὴ προσευχὴ ξεκίνησε νὰ τοὺς ἐπισκεφθεῖ, γιὰ νὰ γνωρίσει τὴν κρυφή τους, ἂν ὑπῆρχε, πρόοδο. Ὅταν ἔφθασε στὸ κελλί τους, τὸν ὑποδέχθηκαν οἱ δύο νεαροὶ ἀσκητὲς καὶ τὸν ἀσπάσθηκαν μὲ σιωπή, ἐνῶ ὁ μικρότερος μὲ νεῦμα τοῦ μεγάλου συνέχισε τὴν πλοκὴ τῶν ζεμπιλιῶν του. Μετὰ τὴν ἐνάτη παρέθεσαν λίγο λιτὸ φαγητὸ καὶ τρία παξιμάδια γιὰ δεῖπνο. Σιωπώντας πάλι κάλεσαν τὸν Ἀββᾶ Μακάριο στὸ τραπέζι καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸν ρώτησαν, ἂν θὰ ἔφευγε ἢ θὰ ἔμενε μαζί τους τὸ βράδυ. Ἡ σιωπή τους τὸν εἶχε μαγνητίσει καὶ στὴν διερευνητική του ἐπιθυμία νὰ γνωρίσει τὸν ἐσωτερικό τους κόσμο, ἔδωσε καταφατικὴ ἀπάντηση. Ἐκεῖνοι τότε ἔστρωσαν ἕνα ψαθὶ γιὰ τὸν ἐπισκέπτη τους καὶ ἕνα ἄλλο στὴν ἄλλη ἄκρη τῆς καλύβας γιὰ τὸν ἑαυτό τους. Μόλις πλάγιασαν, ὁ Ἀββᾶς Μακάριος προσευχήθηκε στὸν Θεό, νὰ τοῦ ἀποκαλύψει τὴν ἐργασία τους. Τότε ἄνοιξε ἡ στέγη καὶ ἔγινε φῶς, σὰν νὰ ἦταν ἡμέρα. Οἱ δύο ἀδελφοί, ὅμως, δὲν ἔβλεπαν τὸ φῶς καί, πιστεύοντας ὅτι ὁ Ἀββᾶς Μακάριος κοιμήθηκε, σηκώθηκαν καὶ ἁπλώνοντας τὰ χέρια στὸν οὐρανὸ ἄρχισαν νὰ προσεύχονται. Ἔβλεπε τότε ὁ Μέγας Καθηγητὴς τῆς ἐρήμου μυῖγες, νὰ προσπαθοῦν τὰ πλησιάσουν τὸν μικρότερο ἀδελφό, ποὺ τὸν περιτείχιζε Ἄγγελος Κυρίου κρατώντας πύρινη ρομφαία. Τὸν μεγαλύτερο ἀδελφὸ δὲν τὸν πλησίασαν.
.         Κατὰ τὸ πρωῒ ξεκίνησαν ὅλοι μαζὶ τὴν ὀρθρινὴ προσευχή. Καὶ ἔβλεπε πάλι στὴν διάρκειά της ὁ Ἀββᾶς Μακάριος, σὲ κάθε στίχο τοῦ ψαλτηρίου ποὺ ἔλεγαν, νὰ βγαίνει λαμπάδα φωτιᾶς ἀπὸ τὸ στόμα τους, ποὺ ἔφθανε ὡς τὸν οὐρανό. Μετὰ τὸ τέλος τῆς προσευχῆς ὁ θεῖος Μακάριος ἔκπληκτος γιὰ τὸ ὑπερφυέστατο θέαμα τοὺς ζήτησε νὰ εὔχονται γι’ αὐτὸν καὶ αὐτοὶ πάλι σιωπώντας πῆραν τὴν εὐχή του καὶ τὸν χαιρέτησαν. Ὁ Γέροντας ἀπομακρύνθηκε, ἀφοῦ εἶχε διαπιστώσει ὅτι ὁ μεγαλύτερος ἀδελφὸς εἶχε φθάσει στὴν τελειότητα, ἐνῶ ὁ μικρότερος δεχόταν ἀκόμη ἐπιθέσεις ἀπὸ τὸν πονηρό, ἀπὸ τὶς ὁποῖες, ὅμως, προστατευόταν ἀπὸ Ἄγγελο γιὰ τὴν ὑπερφυσική του ἄσκηση καὶ τὸν πόθο του γιὰ πνευματικὴ τελείωση.
.         Ὕστερα ἀπὸ λίγες ἡμέρες κοιμήθηκε ὁ μεγάλος ἀδελφὸς τὸν ὕπνο τῶν δικαίων καὶ μετὰ ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες καὶ ὁ μικρότερος. Ὁ ἀββᾶς Μακάριος ἔκτοτε τοὺς παρουσίαζε σὰν πρότυπα ἀσκήσεως καὶ ἔδειχνε τὸν τόπο τους γιὰ παραδειγματισμὸ στοὺς ἄλλους ἀσκητὲς λέγοντας: «Ἐλᾶτε τὰ δεῖτε τὸν τόπο μαρτυρίου τῶν νεαρῶν, ποὺ ἁγίασαν μὲ τὴν ἀδιάλειπτη προσευχὴ καὶ τὴν σιωπή».
.         Οἱ ἀδελφοὶ αὐτοί, Μάξιμος καὶ Δομέτιος, τιμῶνται πολὺ στὴν ἔρημο τῆς Νιτρίας καὶ τὸ μοναστήρι ποὺ δημιουργήθηκε στὸν τόπο τῆς ἀσκήσεώς τους ὀνομάζεται ἀπὸ τοὺς Αἰγυπτίους σήμερα «Μονὴ Baramous», ποὺ σημαίνει «Μονὴ τῶν Ρωμιῶν», τῶν νεαρῶν χριστιανῶν εὐγενῶν αὐταδέλφων, τῶν ἐραστῶν τῆς νοερᾶς προσευχῆς. Αὐτοὺς τοὺς αὐταδέλφους εἶχε πρότυπα ὁ π. Εὐσέβιος μιμούμενος τὴν ἀποταγὴ τοῦ κόσμου, τὴν προσευχή, τὴν σιωπὴ καὶ τὴν ἐργασία.
.         Πῶς, λοιπόν, νὰ μὴν φθάσει σὲ ὑψηλὰ μέτρα ἀρετῆς αὐτὴ ἡ ψυχή, ποὺ γεννήθηκε γιὰ ν’ ἁγιάσει, ὁ Γέροντας Εὐσέβιος, ὁ ἱεραπόστολος τῆς ἀγάπης καὶ τῆς προσευχῆς, ὀ ἀναζητητὴς τοῦ ἀπολύτου!

Ἐλάχιστη προσφορά

.         Σεβασμιώτατε, σεβαστοί μοι Πατέρες, ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, ἔχοντας πλήρη ἐπίγνωση ὅτι ὁ μοναδικὸς Γέροντας Εὐσέβιος ἦταν ἕνας πολύεδρος ἀδάμαντας τῆς ἀρετῆς, τῆς ἀγάπης, τῆς προσευχῆς, τὸν ὁποῖο ἀπὸ ὅποια ὀπτικὴ γωνία καὶ ἂν τὸν κοίταζες αἰσθανόσουν θάμβος, τόλμησα νὰ τὸν δῶ μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μου καὶ ἡ ἀκτινοβολία του μὲ θάμπωσε. Στὴν ἱερὴ μνήμη του, ἔτσι θαμπωμένος, τόλμησα ὁ ἀνάξιος νὰ καταθέσω αὐτὲς τὶς σκέψεις νομίζοντας ἀφελῶς ὅτι κάτι προσφέρω. Τὸ ἔκανα, γιὰ νὰ ἐξωτερικεύσω τὴν ἀνάγκη μου νὰ προσφέρω ἀπὸ τὸ ἄντλημα τῆς καρδιᾶς μου «εὐσεβείας νάματα».
.         Ὁ π. Εὐσέβιος δὲν ἔχει ἀνάγκη προβολῆς ὡς οὐρανοπολίτης, οὔτε ἤθελε προβολὲς καὶ παρουσίες στὴν ἐπίγεια ζωή του. Ζοῦσε στὴν ἀφάνεια καὶ τὸν γέμιζε ἡ πανταχοῦ παρουσία τοῦ Κυρίου μας, τὸ κάλλος τῆς μορφῆς τοῦ ὁποίου τώρα ἀπολαμβάνει μὲ τὰ ἴδια του τὰ μάτια. Ἐμεῖς, ὅμως, οἱ ζῶντες, «οἱ περιλειπόμενοι» (Α´ Θεσ. δ´ 15), ἔχουμε ἀνάγκη νὰ δροσισθοῦμε μὲ νάματα σωτηρίας, μὲ νάματα εὐσεβείας. Τὸ ἄντλημά μου, δυστυχῶς, εἶναι μικρό. Ἴσως, ὅμως, προβάλλοντας τὸν π. Εὐσέβιο, νὰ ἐπέμβει ἐκεῖνος καὶ ὡς ἀντίδωρο ἀγάπης νὰ δροσίσει κάποιες διψασμένες καρδιές, ὅπως ἔπραττε καὶ ὅσο χρόνο ἦταν μαζί μας, ὁδηγώντάς τες στὴν πηγὴ τῆς ζωῆς, τὸν Χριστό μας, ποὺ τόσο αὐτὸς ἀγάπησε. Ἔτσι, δροσισμένες στὸ καῦμα τοῦ σύγχρονου κόσμου, τοῦ κόσμου τοῦ αἰῶνος τούτου, τοῦ ἀπατεῶνος, ἂς ἀνάψουν ἕνα κερὶ στὴν μνήμη του καὶ ἂς τὸν ἐπικαλεσθοῦν στὰ προβλήματά τους ὡς «Πατερούλη τοῦ οὐρανοῦ». Μὲ τὴν ἐπεξήγηση αὐτῆς τῆς φράσεως θὰ κλείσω τὴν σύντομη γιὰ τὸν π. Εὐσέβιο εἰσήγησή μου.
.         Ὁ Γέροντας, γνωστὸ σὲ ὅλους, ὑπῆρξε ἀφιλάργυρος. Βίωνε τὴν πτωχεία τοῦ Ἰησοῦ καὶ πλούτιζε τοὺς ἄλλους μὲ ἀγάπη καὶ μὲ ὅσα ἡ ἀγάπη τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν τοῦ ἔδινε, γιὰ φιλανθρωπία. Γιὰ τοὺς φτωχοὺς καὶ τοὺς ἐνδεεῖς ἧταν «»πατερούλης», ὅσο ζοῦσε καὶ ὁ «πατερούλης τοῦ οὐρανοῦ» μετὰ τὴν κοίμησή του. Χαρακτηριστικὴ ἡ περίπτωση μιᾶς νέας κοπέλλας ποὺ ἀναπαυόταν πνευματικὰ στὸν Γέροντα καὶ δεχόταν τὸ προϊὸν ὄχι μόνο τῶν προσευχῶν του, ἀλλὰ καὶ τῆς ὑλικῆς του στηρίξεως. Ὁ Γέροντας γνώριζε τὸ δυφυὲς τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καὶ δὲν ἔμενε σὲ εὐχολόγια. Δὲν ἔλεγε:
-Ὕπαγε καὶ ἐγὼ θὰ προσεύχομαι γιὰ σένα.
.         Τί νὰ τὴν κάνει κανεὶς μόνο τὴν εὐχή, ὅταν τὸ στομάχι διαμαρτύρεται; Ὁ π. Εὐσέβιος ὄχι μόνο πονοῦσε γιὰ τοὺς ἐνδεεῖς, τοὺς ἐμπερίστατους ἀδελφούς μας, ἀλλὰ μεριμνοῦσε καὶ γιὰ τὴν ἱκανοποίηση τῶν ὑλικῶν τους ἀναγκῶν. Ἦταν πραγματικὸς πατέρας. Ἦταν εἰς τύπον Χριστοῦ.
.         Τὴν κοπέλλα αὐτὴ πολλὲς φορὲς τὴν εἶχε εὐεργετήσει καὶ αὐτὴ ἔνοιωθε τὸν Γέροντα ὄχι μόνο πνευματικὸ πατέρα, ἀλλὰ καὶ τροφέα καὶ ἀνακουφιστὴ καὶ ἀρωγὸ στὶς καθημερινὲς ἀπαιτήσεις τῆς ζωῆς.
.         Ἦλθε ἡ εὐλογημένη στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία ὁ Κύριος τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς κάλεσε τὸν Γέροντα Εὐσέβιο γιὰ νὰ τὸν κάνει οὐρανοπολίτη, νὰ τοῦ χαρίσει τὴν ἀτελεύτητη μακαριότητα. Μετὰ τὴν ὁσιακή του κοίμηση ἡ νεαρὴ βρέθηκε σὲ δεινὴ θέση. Ποιός τώρα θὰ τῆς κάλυπτε τὰ ἔξοδα; Ποιός θὰ τὴν βοηθοῦσε;
.         Ἀπελπισμένη σήκωσε τὰ μάτια στὸν οὐρανὸ καὶ ψέλλισε:
-Πατερούλη τοῦ οὐρανοῦ, τί θὰ ἀπογίνω τώρα;
.         Ἡ ἔκπληξη ἦλθε ἀπὸ τὸν οὐρανό. Τὸ ἑπόμενο πρωῒ βρίσκει κάτω ἀπὸ τὴν ἐξώπορτα τοῦ σπιτιοῦ της ἕναν φάκελλο. Εἶχε ὄνομα: «π. Εὐσέβιος». Τὸ ἄνοιξε βιαστικὰ καὶ ἔμεινε ἄφωνη. Ὁ «Πατερούλης τοῦ οὐρανοῦ» εἶχε μεριμνήσει γιὰ τὶς ἀνάγκες της. Θαυμαστό; Ναί. Γράμμα ἀπὸ τὸν οὐρανὸ μὲ χρηματικὸ ποσό, ἱκανὸ νὰ τῆς λύσει τὰ τρέχοντα οἰκονομικὰ προβλήματα καὶ ὄχι μόνον.
.         Σεβασμιώτατε, ἡ ἐποχή μας ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ Εὐσεβίους. Εὐσέβιοι μᾶς χρειάζονται, γιὰ νὰ μᾶς καθοδηγοῦν στὴν πηγὴ τῆς ζωῆς, τὸν Ζωοδότη μας Χριστό. Εὔχεσθε, νὰ πληθαίνουν οἱ Εὐσέβιοι πρὸς σωτηρίαν ψυχῶν καὶ δόξαν τοῦ παναγίου ὀνόματός Του. Ἀμήν.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

 

 

 

 

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΓΕΡΩΝ ΕΦΡΑΙΜ, Ο ΠΡΩΤΟΣ ἐν ΑΜΕΡΙΚῌ ΕΛΛΗΝ ΑΓΙΟΣ (Dr. Ἰω. Καλλιανιώτης)

Γέρων Ἐφραίμ ὁ τέως Φιλοθεΐτης
καί νῦν ὁ Ἀριζονίτης
:
ἐν Ἀμερικῇ πρῶτος Ἅγιος τοῦ Ἑλληνισμοῦ

ὑπό
Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου
Καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Scranton

  «Ἔσεσθε οὖν ὑμεῖς τέλειοι, ὡς ὁ Πατήρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τέλειός ἐστιν.» (Ματθ. ε΄ 48)

.            Εἶναι γεγονός ἀναμφισβήτητον ὅτι ὑπεράνω καί πέραν τῶν πράξεων καί ἔργων ἡμῶν «ὑπάρχει καί προΐσταται ὁ Θεός»,[1] ἡ θεία Χάρις Του καί ἡ θεία Πρόνοιά Του διά τήν θείαν Αὐτοῦ δημιουργίαν. Αὕτη, συνεπῶς, καθωδήγησεν καί τόν σεβαστόν ἡμῶν Γέροντα, τόν π. Ἐφραίμ, νά ἐγκαταλείψῃ τό Ἅγιον Ὄρος καί νά φθάσῃ ἐδῶ εἰς ἡμᾶς, εἰς τόν ἀπολωλότα Νέον Κόσμον τῆς ἀποστασίας καί τῶν αἱρέσεων.|
.            Ὁ Γέροντας Ἐφραίμ ἔζησεν ἑβδομήκοντα δύο (72) ἔτη ὡς μοναχός, ἱεροδιάκονος, ἱερομόναχος καί Γέροντας, καθηγούμενος εἰς τήν Ἱ. Μονήν Φιλοθέου τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί κατόπιν ὡς ἀναβιωτής, πνευματικός καθοδηγητής καί ἱδρυτής (κτίτωρ) δεκάδων Ἱερῶν Μονῶν εἰς Ἑλλάδα, Καναδᾶν καί Ἀμερικήν. Διά τόν μοναστικόν βίον του, ἀπό τό 1947 εἰς τό Ἅγιον Ὄρος ὑπό τήν συνοδείαν καί καθοδήγησιν τοῦ Ὁσίου Γέροντός του π. Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ καί κατόπιν ὡς ἡγούμενος τῆς Μονῆς Φιλοθέου τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἀπό τό 1973, ἔχουν γραφῆ πάρα πολλά, ὡς καί ὁ ἴδιος ὁ Γέροντας ἔχει καταγράψει. Εἰς αὐτό ἐδῶ τό μικρόν ἄρθρον θά ἤθελα νά ἀναφερθῶ εἰς τήν ἐμπειρίαν μας καί εὐλογίαν, τήν ὁποίαν ἐλάβομεν, ἡμεῖς οἱ Ἕλληνες τῆς Ἀμερικῆς, μέ τόν ἐρχομόν τοῦ Γέροντος εἰς τήν χώραν ταύτην, ἔπειτα ἀπό ἐπίσκεψίν του εἰς Καναδᾶν τό 1979 διά λόγους ὑγείας.|
.            Κατόπιν πολλῶν δυσχερειῶν, πειρασμῶν καί ἀντιδράσεων ἀπό τό Πατριαρχεῖον, ὁ Γέροντας Ἐφραίμ καθοδηγούμενος ὑπό τῆς θείας Προνοίας ἱδρύει τήν πρώτην Ἱεράν Μονήν εἰς τό Σάξονμπεργκ (Saxonburg) τῆς Πεννσυλβανίας, τήν Ἱ. Μ. τῆς Γεννήσεως τῆς Θεοτόκου τῷ 1990, μέ Καθηγουμένην τήν μακαριστήν Γερόντισσαν Ταξιαρχίαν.[2] Ἐν συνεχείᾳ, ἱδρύει δύο Ἱεράς Μονάς εἰς Καναδᾶν, τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ εἰς Bolton, Ontario καί τῆς Παναγίας τῆς Παρηγορήτισσας εἰς Brownsburg, Quebec καί μίαν δευτέραν τοιαύτην εἰς Ἀμερικήν, τήν Ἱ. Μονήν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου εἰς Pleasant Prairie, Wisconsin.|
.            Τόν Δεκέμβριον τοῦ 1993, ἔφερεν ὁ σεβαστός μας Γέροντας δύο μοναχές ἀπό τήν Ἱεράν Μονήν Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ τῆς Θάσου, τήν Γερόντισσαν Ὀλυμπιάδα καί τήν ἀδελφήν Χρυσοβαλάντου, εἰς τό Ὄρος Πόκονο (Mt. Pocono) τῆς Βορείου-Ἀνατολικῆς Πεννσυλβανίας, εἰς τό Weatherly, ὅπου ἡ φιλομόναχος ἀδελφότης «Παναγία ἡ Γλυκοφιλοῦσα» εἶχεν ἠγοράσει ἕν κτῆμα μέ δύο κτήρια (οἰκίας) ἐντός αὐτοῦ. Αὕτη ἦτο ἡ ἔναρξις τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Ἁγίας Σκέπης, ἡ ὁποία μετεφέρθη εἰς ἕν θαυμάσιον λόφον μετά ἀπό ὀλίγα ἔτη εἰς τό White Haven τῆς Πεννσυλβανίας, ὅπου εὑρίσκεται ἔκτοτε καί ἔχει καταστῆ ὁ πνευματικός πόλος ἕλξεως μοναζουσῶν καί προσκυνητῶν ἀπό ὅλην τήν Βόρειον-Ἀνατολικήν Ἀμερικήν.[3]
.            Ἐν συνεχείᾳ ἱδρύει οὗτος δύο ἑτέρας Ἱεράς Μονάς εἰς Ἀμερικήν, τήν Μονήν τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς εἰς Dunlap, California καί τήν Ἱ. Μ. τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου εἰς Goldendale, Washington. Τό 1995, Γέροντας Ἐφραίμ πηγαίνει εἰς τήν Ἀριζόνα καί θαυμαστῷ τῷ τρόπῳ, ὡς μᾶς ἔλεγεν ἴδιος, ἱδρύει τήν Ἱεράν Μονήν τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου εἰς τήν ἔρημον τῆς Florence, Arizona. Ἔκτοτε, ὁ Γέροντας κατέστησε τήν Ἱεράν ταύτην Μονήν τό πνευματικόν κέντρον τῆς μονίμου διαμονῆς του. Ὁ ἅγιος Γέροντάς μας ἐσυνέχισε τήν ἵδρυσιν τῶν Ἱερῶν Μονῶν εἰς τήν Ἀμερικήν καί εἰς ὀλίγα ἔτη εἶχεν ἱδρύσει δέκα ἑπτά (17) Ἱεράς Μονάς. Ὁ στόχος του ἦτο νά δημιουργήσῃ εἰς τήν Νέαν Χώραν εἴκοσι (20) Ἱεράς Μονάς, ὡς τάς τοιαύτας τοῦ Ἁγίου Ὄρους.[4]  Τά πνευματικά του τέκνα θά πρέπει νά συνεχίσουν μέ τήν ἵδρυσιν τριῶν ἀκόμη Ἱερῶν Μονῶν, ὥστε νά πραγματοποιηθῇ ἡ θεοπρεπής ἐπιθυμία τοῦ ἁγίου Γέροντός των.
.            Τά θεάρεστα καί θεόπνευστα αὐτά ἐπιτεύγματα τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ εἶναι μοναδικά εἰς τήν Ἐκκλησιαστικήν μας Ἱστορίαν. Οὐδείς ἕως σήμερον ἠμπόρεσε νά δημιουργήσῃ δέκα ἑπτά (17) Ἱεράς Μονάς καί νά εἶναι ὁ πνευματικός καθοδηγητής ἄνω τῶν εἴκοσι πέντε (25) Ἱερῶν Μονῶν καί χιλιάδων πνευματικῶν τέκνων. Τό ἔργον τοῦ Πατρός τούτου εἶναι πραγματικῶς θεῖον καί μόνον ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ μας καί ἡ θεία Αὐτοῦ Πρόνοια ἠμποροῦν νά δημιουργήσουν τοιαῦτα θαυμαστά ἀποτελέσματα. Οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες τῆς Ἀμερικῆς καί τοῦ Καναδᾶ ἐγνώρισαν διά πρώτην φοράν τά πνευματικά αὐτά καταφύγια τῆς Ὀρθοδοξίας μας, τά ὁποῖα εἶναι αἱ Ἱεραί Μοναί. Ὁ ἄνθρωπος ἄνευ γνώσεως τοῦ Μοναχισμοῦ, τοῦ Ἀσκητισμοῦ, τῆς Παραδόσεως καί χωρίς τάς ἐπισκέψεις καί προσκυνήματά του εἰς τάς Ἱεράς Μονάς εἶναι πράγματι πτωχός πνευματικῶς (Προτεστάντης).[5] Ἐκεῖ θά ἐξομολογηθῇ, θά συναντήσῃ τούς μοναχούς καί μοναζούσας, τούς πνευματικούς, τούς ἱερομονάχους, τούς φιλομονάχους ἱερεῖς, τούς ἐν Χριστῷ ἀδελφούς του, τό ἱερόν κατανυκτικόν περιβάλλον των, τήν Ὀρθόδοξον Χριστιανικήν περιβολήν καί ἐμφάνισιν, τάς ὁποίας ἀκολουθεῖ καί ὁ ἴδιος διά νά παρακολουθήσῃ τάς θείας τελετάς. Εἰς τάς Ἱεράς Μονάς ὁ προσκυνητής συνήντησε τόν Γέροντά του, τόν π. Ἐφραίμ, ἐξωμολογήθη, ἤκουσε τάς νουθεσίας του καί τάς πνευματικάς ὁμιλίας του, συμμετεῖχεν εἰς τάς ἑορτάς, τραπέζας καί πανηγύρεις, τάς Ἁγιορειτικάς ἀγρυπνίας καί ᾐσθάνθη τό δέος, τήν κατάνυξιν καί τήν Βυζαντινήν μεγαλοπρέπειαν τῆς Ἀληθοῦς Ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως.
.            Ἅπαντα ταῦτα τά ὀφείλομεν εἰς τόν Γέροντα Ἐφραίμ, ὁ ὁποῖος θείᾳ Χάριτι, μᾶς ἔφερεν τήν ἰσάγγελον πολιτείαν τοῦ Ἁγίου Ὄρους εἰς τάς μακράν τῆς πατρίδος μας Νέας πόλεις διαμονῆς καί κατοικίας τῶν Ἑλλήνων τῆς Ἀμερικῆς, ὅπου κατέστησεν αὐτάς ἐπιγείους παραδείσους.[6] Ὁ πλοῦτος τῆς Παραδοσιακῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι πολύ μεγάλος, ἀλλά ἡ κοσμικότης καί ὁ ἀντίζηλος τοῦ ἀνθρώπου μᾶς παρεπλάνησαν καί ἀπωλέσαμε τήν ἱερότητά της, τό περιεχόμενόν της, τούς Ἱερούς της Κανόνας καί τέλος, τόν σκοπόν μας ἐν τῇ ζωῇ ταύτῃ. Οἱ καρποί τοῦ πνευματικοῦ αὐτοῦ δένδρου, τό ὁποῖον ἐφυτεύθη εἰς τό Ἅγιον Ὄρος, τό Περιβόλιον τῆς Παναγίας μας, ἔφθασαν διά τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ εἰς ὅλην τήν Βόρειον Ἀμερικήν. Ἡ προσευχή τοῦ Γέροντος,[7] αἱ νουθεσίαι,[8] αἱ ἐξομολογήσεις, ἡ ἁπλότης του, τό ἱλαρόν καί προσφιλές τοῦ χαρακτῆρός του, ἡ ἀγάπη του πρός τόν λαόν τοῦ Θεοῦ εἶχον τά λαμπρά ἀποτελέσματα, τά ὁποῖα συναντᾷ ὁ προσκυνητής καί ὁ ἐπισκέπτης εἰς ἑκάστην μίαν ἀπό τάς Ἱεράς Μονάς τοῦ Γέροντος εἰς τήν Ἀμερικήν. Ἡ προσφορά του πρός ὅλους τούς πιστούς καί τούς νέους προσηλύτους τεραστία.
.                              Αὐτά τά ὀλίγα, ὡς ὀφειλή καί χρέος ἡμῶν, ἀλλά καί ὡς μνημόσυνον αἰώνιον πρός τόν πνευματικόν μας πατέρα, ἀπ’ ὅσα ἐζήσαμεν ὅλοι μας. Θά ἠμποροῦσε κάποιος νά γράψῃ πλεῖστα γεγονότα καί συζητήσεις τοῦ Γέροντος, ἀκόμη καί μέ ἐμέ τόν ἔσχατον, εἰς οἰκίας, ὅπου μετέβαινεν ὁ π. Ἐφραίμ εἰς τάς ἀρχάς τῆς ἐπισκέψεώς του εἰς Ἀμερικήν˙ κατόπιν εἰς τάς Ἱεράς Μονάς, τοῦ Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου καί τῆς Ἁγίας Σκέπης, ἀλλά δέν εἶναι πρέπον νά κουράζωμεν τούς ἀγαπητούς ἀναγνώστας ἐπί τοῦ παρόντος. Ὁ σκοπός τοῦ μικροῦ αὐτοῦ ἄρθρου εἶναι ἕν μικρόν μνημόσυνον, ἐπιτάφιος λόγος καί ἐγκώμιον εἰς τόν Ἅγιον ἡμῶν Γέροντα, τόν π. Ἐφραίμ καί μία πενιχρά ἔνδειξις τῆς ἀπείρου ἀγάπης μας διά τήν ἀπερίγραπτον καί ἀμέριστον προσφοράν του πρός ἅπαντας ἡμᾶς.
.            Συνεπῶς, ἡ προσφορά τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν καί τόν Ἑλληνισμόν εἶναι μοναδική (ἀπερίγραπτος) καί δι’ ἡμᾶς, τούς ἐγκαταλείψαντας τήν χώραν μας καί τά χωρία μας,  θεία εὐλογία καί ἐλπίς σωτηρίας. Ἅπαντες οἱ Ὀρθόδοξοι ἐδῶ ἀναγνωρίζουν τό μοναχικόν, τό καθιδρυτικόν (κτιτορικόν) καί πνευματικόν ἔργον τοῦ Ἁγίου Γέροντός μας καί ἐκτιμῶμεν τήν φωτοδότιδα εὐεργεσίαν του πρός ἡμᾶς καί δοξάζομεν τόν Θεόν διά τήν ἀγάπην Του πρός τά ἀπολωλότα πρόβατα, ὥστε ἀπέστειλε τόν π. Ἐφραίμ. Ὁ σεβάσμιος πατήρ ἡμῶν, ὁ Γέροντας Ἐφραίμ, ἦτο ὁ φορεύς τῆς Ἀληθοῦς γνώσεως τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας καί ἔθεσεν τήν σφραγῖδά του ἐπί πλήθους πιστῶν. Χάριν τῶν ἐν ζωῇ ἁγίων αὐτῶν πατέρων διατηρεῖται ἡ ζῶσα Παράδοσις τῆς ἡμῶν Ὀρθοδοξίας ἀνά τούς αἰῶνας, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τήν Ἱστορικήν πραγματικότητα, τήν ἀναφαίρετον κληρονομίαν μας, ὡς Ἑλληνορθοδόξων˙ παρέχει δέ καί τήν ἐλπίδα τῆς ἡμῶν σωτηρίας. Πέραν ταύτης δέν ὑπάρει Πραγματική Ὀρθοδοξία καί βεβαίως, οὔτε ψυχική σωτηρία.
.            Τέλος, δέν εἶναι δυνατόν νά περιγράψω, διά τῶν πτωχῶν μου λέξεων τήν μεταλλαγήν καί τήν πνευματικήν ἀνάκαμψιν, τήν ὁποίαν ἐπέφερεν εἰς τήν ζωήν τῶν ἀδελφῶν μας καί εἰς ἐμέ προσωπικῶς, ἐδῶ εἰς τήν Ἀμερικήν ὁ Ἅγιος Γέροντάς μας. Ὀφείλομεν νά ἀκολουθῶμεν τάς νουθεσίας του, ὡς πρός τήν προσευχήν, τάς μετανοίας, τήν ἐξομολόγησιν, τήν συχνήν θείαν κοινωνίαν καί ἁπάσας τάς διδαχάς τοῦ πνευματικοῦ μας τούτου πατρός. Αἱ Ἱεραί Μοναί του, οἱ πατέρες καί αἱ μοναχαί θά ἐξακολουθήσουν νά παρέχουν τόν πλοῦτον, τόν ὁποῖον παρέλαβον ἀπό τόν ἅγιον Γέροντά των καί τά πνευματικά του τέκνα θά ἐξακολουθοῦν νά ἐνθυμῶνται καί νά ἀκολουθοῦν τά ἔργα του καί τά λόγια του καθ’ ὅλην τήν ζωήν των. Ἡ ἀγάπη μας διά τόν Γέροντά μας εἶναι ἀπεριόριστος καί εὐχόμεθα ὁλοψύχως,

Καλόν Παράδεισον καί Αἰωνία ἡ Μνήμη τοῦ πρώτου ἐν Ἀμερικῇ Ἕλληνος Ἁγίου.  

—————————————————————

[1] Λόγοι τῆς Παναγίας πρός τόν Ἀνθυπασπιστήν Νικόλαον Γκάτζαρον τήν 3ην Μαρτίου 1941. Ὅρα, Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου, «Ἡ Ἁγία Σκέπη: Ἡ Προστάτις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», Ἅγιος Ἀγαθάγγελος, Ἔτος Ν΄, Τεῦχος 295, Σεπτέμβριος-Ὀκτώβριος 2019, σ. 29.

[2] Ἡ πολυαγαπημένη μας αὐτή Μητέρα, ἡ Γερόντισσα Ταξιαρχία Α΄, ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ τόν Αὔγουστον τοῦ 1994.

[3] Ὅρα, Ἰωάννου Ν. Καλλιανιώτου, Ὁ ἐν Ἀμερικῇ Μοναχισμός, Ἐκδόσεις ΤΗΝΟΣ, Ἀθῆναι 2001.

[4] Αἱ ἕτεραι Ἱεραί Μοναί εἶναι: Ἱερά Μονή Ἁγίων Ἀρχαγγέλων εἰς Kendalia, Texas. Ἱερά Μονή Παναγίας Βλαχερνῶν εἰς Williston, Florida. Ἱερά Μονή Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου εἰς Reddick, Florida. Ἱερά Μονή Ἁγίας Τριάδος εἰς Smith Creek, Michigan. Ἱερά Μονή Παναγίας Προυσιώτισσας εἰς Troy, North Carolina. Ἱερά Μονή Παναγίας Παμμακαρίστου εἰς Lawsonville,  North Carolina. Ἱερά Μονή Ἁγίου Νεκταρίου εἰς Roscoe, New York. Ἱερά Μονή Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος εἰς Harvard, Illinois. Ἱερά Μονή Ἁγίας Παρασκευῆς εἰς Washington, Texas. Ὅρα, http://www.holyprotectionmonastery.org/en/affiliatedmonasteries.html

[5] Τοῦτο εἶναι ἐμφανές εἰς ἅπαντας τούς Ὀρθοδόξους τῆς Ἀμερικῆς, ὄχι μόνον εἰς τούς Ἕλληνας. Οἱ μακράν τοῦ μοναχισμοῦ «ὀρθόδοξοι», ὅλοι προτεσταντίζουν καί οὐνιτίζουν. Διότι ἐρχόμενοι εἰς αὐτήν τήν χώραν, τό πρότυπόν των ἦσαν οἱ Προτεστάνται καί ὁ σκοπός των, ἡ ἀφομοίωσις πάντων: «Ἀμερικανοποίησις» (melting pat).

[6] Ἐάν ἀδελφοί μας ἀπολέσωμεν τήν ψυχήν μας μέ τόν ἐρχομόν μας εἰς τήν κοσμικήν καί ὑλιστικήν Ἀμερικήν, θά ἦτο καλύτερον νά εἴχωμεν παραμένει πτωχοί ξωμάχοι ἤ ψαράδες εἰς τά χωρία μας, ἀλλά νά ἔχωμεν σώσει τάς ψυχάς μας. Αὐτό μοῦ τό εἶχεν εἴπει ἕνας σεβάσμιος Πατέρας πρό τριάντα ἐτῶν˙ «παιδί μου δέν φοβᾶσαι νά μήν χάσῃς τήν ψυχήν σου ἐκεῖ εἰς τήν Ἀμερικήν;»

[7] Ἐπέμενε καί ἐνουθέτει τά πνευματικά του τέκνα εἰς τήν ἀδιάλειπτον προσευχήν, τήν «εὐχήν», ὡς ἔλεγεν: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν» καί «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς».

[8] Ὅρα, Γέροντος Ἐφραίμ, Καθηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Φιλοθέου, Πατρικαί Νουθεσίαι, Ἔκδοσις Β΄, Ἔκδοσις: Ἱερά Μονή Φιλοθέου, Ἅγιον Ὄρος 1989.

,

Σχολιάστε

ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΝΑ ΚΟΙΤΑΕΙ ΑΛΛΟΥΣ ΝΥΜΦΙΟΥΣ

ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ
τοῦ Μητροπ. Γόρτυνος Ἰερεμίου
Ἑβδομαδιαῖο περιοδικό «ΘYMIAMA»
Ἀριθμ. φύλ. 91, 24 Νοεμβρίου 2019

Ἀδελφοί μου χριστιανοί τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως

1. Σᾶς εὔχομαι νά ἔχετε ὑγεία καί στήν ψυχή καί στό σῶμα καί νά ζεῖτε μιά ὄμορφη καί χαρωπή ζωή. Αὐτήν τήν ζωή ὅμως τήν γεύεται κανείς στήν πραγματικότητα μόνο μέ τόν Θεό. Καί βέβαια, χριστιανοί μου, πρέπει νά ζοῦμε μέ τόν Θεό, μέ τό ἅγιο θέλημά του, γιατί εἴμαστε δικοί του. Εἴμαστε βαπτισμένοι καί ἀνήκουμε, λοιπόν, στήν οἰκογένεια τοῦ Θεοῦ, πού λέγεται «Ἐκκλησία».

2. Ὅμως, ἀγαπητοί μου, ἀποστατοῦμε ἀπό τόν Θεό, φεύγουμε ἀπό τόν δρόμο του. Συμβαίνει καί μέ μᾶς ὅ,τι συνέβαινε παλαιά μέ τόν Ἰσραήλ, γιά τόν ὁποῖο λέγει ὁ προφήτης Ἰερεμίας ὅτι ἐγκατέλειψε τόν Θεό, πού εἶναι πηγή ζωντανοῦ νεροῦ καί ἄνοιξε γιά τόν ἑαυτό του ξερούς λάκκους, πού δέν ἔχουν νερό (Ἰερ. 2,13). Αὐτό εἶναι ἀνοησία, γιατί ἐγκαταλείπει κανείς τό χειρότερο γιά τό καλύτερο. Ἀλλά ὁ Ἰσραήλ, λέγει ὁ Ἰερεμίας, ἐγκατέλειψε τό καλύτερο, τό ἄριστο, ἐγκατέλειψε τόν Θεό, καί πῆγε στό χειρότερο, στά εἴδωλα. Ἔπραξε ἀνόητα. Κατά τόν προφήτη Ἰερεμία εἶναι λοιπόν ἀνοησία τό νά ἀποστατοῦμε ἀπό τόν Θεό μας, τόν δημιουργό μας καί εὐεργέτη μας. Κατά τόν ἴδιο ὅμως προφήτη ἡ ἀποστασία ἀπό τόν Θεό εἶναι καί ἀπιστία. «Ἄπιστος» γυναίκα λέγεται ἐκείνη πού φεύγει ἀπό τόν νόμιμο σύζυγό της καί προσεταιρίζεται μέ ἄλλον. Λέγεται καί «μοιχαλίδα» ἡ γυναίκα αὐτή. Ἀλλά τό ἴδιο κάνουμε καί μεῖς, χριστιανοί μου, ὅταν ἀπομακρυνόμαστε ἀπό τόν Θεό καί προσκολλώμαστε σέ ἄλλα, σέ ἁμαρτωλά πρόσωπα καί πράγματα γιά νά βροῦμε τάχα χαρά ἀπό αὐτά. Γιατί μέ τόν Θεό ἔχουμε δεθεῖ στενά, ὅπως στενός εἶναι ὁ δεσμός τοῦ ἄνδρα μέ τήν γυναίκα του στόν γάμο. Μέ τό βάπτισμά μας ἡ ψυχή μας ἔγινε νύφη Χριστοῦ. «Ἰδού ὁ Νυμφίος ἔρχεται», λέμε γιά τόν Χριστό. Καί ὅμως ἀφήνουμε τήν ψυχή μας νά ρίπτει βλέμματα σέ ἄλλους νυμφίους. Ἕνα καί μόνο, ἕνα λατρευτό ἐραστή πρέπει νά ἔχει ἡ ψυχή μας: Τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό! Αὐτός εἶναι ὁ Θεός μας. Καί ὅμως, ξαναλέγω, παίρνουμε τήν καρδιά μας ἀπ᾽ αὐτόν καί τήν ρίχνουμε σέ κοσμικά καί ἁμαρτωλά πράγματα καί πρόσωπα, πού δέν γεμίζουν τήν ψυχή μας, ἀλλά τήν μπερδεύουν καί τήν ἀγχώνουν. Γιατί δέν ἔγινε ἡ ψυχή μας γιά τήν ἁμαρτία, ἀλλά ἔγινε γιά τόν Θεό. Ἔγινε γιά τόν Χριστό. Φεύγουμε λοιπόν ἀπό τόν Νυμφίο μας τόν Χριστό καί ἐρωτοτροποῦμε μέ ἄλλους νυμφίους. Καί λέγει καί σέ μᾶς, ὅπως γιά τόν Ἰσραήλ, ὁ Θεός διά τοῦ προφήτου Ἰερεμίου: «Ὅπως ἡ γυναίκα γίνεται ἄπιστος στόν σύζυγό της, ἔτσι καί ὁ λαός μου φάνηκε ἄπιστος σέ Μένα» (Ἰερ. 3,20). «Ἡ νέα κοπέλα δέν λησμονεῖ νά στολίζεται καί ἡ ἀρραβωνιασμένη δέν λησμονεῖ καί αὐτή νά φορέσει τήν ζώνη της», ὅπως ἔκαναν τότε παλαιά. «Ὁ λαός μου ὅμως – λέγει μέ παράπονο ὁ Θεός – μέ λησμόνησε πρίν ἀπό πολύ καιρό» (Ἰερ. 2,32)!…

3. Γιά τό ἁμάρτημα αὐτό τῆς ἀποστασίας ὁ προφήτης Ἰερεμίας ἀπειλεῖ μέ καταστροφή τόν Ἰσραηλιτικό λαό. Προφητεύει τήν τιμωρία του. Ὄχι ὅτι τιμωρεῖ καί καταστρέφει ὁ Θεός τόν ἁμαρτωλό, γιατί ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη καί δέν παύει ποτέ νά εἶναι ἀγάπη. Δέν ἀλλάζει ὁ Θεός. Λέγεται «ἀναλλοίωτος». Δέν καταστρέφει, λοιπόν, ὁ Θεός τόν ἁμαρτωλό, ἀλλά τόν καταστρέφει ἡ ἴδια ἡ ἁμαρτία. Γιά τό ὅτι, λοιπόν, ὁ Ἰσραήλ ἀποστάτησε ἀπό τόν Θεό, θά τιμωρηθεῖ ἀπό τήν ἴδια του τήν πράξη αὐτή. Καί τά κακά πού συμβαίνουν σήμερα στόν κόσμο, ἀγαπητοί μου, καί σ᾽ αὐτήν τήν πατρίδα μας τά κακά, τό ἕνα ἐπάνω στό ἄλλο, αἰτία ἔχουν τίς ἁμαρτίες μας, τήν ἀποστασία μας ἀπό τόν Θεό. Πληρώνουμε πολύ ἀκριβά τήν ἀποστασία μας αὐτή. Ἀλλά ὁ Θεός, πού εἶναι ἀγάπη, δέν θέλει τήν τιμωρία μας, δέν θέλει τήν καταστροφή τῶν πλασμάτων του. Γι᾽ αὐτό καί παραγγέλλει στόν προφήτη του Ἰερεμία νά κηρύξει τήν μετάνοια στόν λαό του, γιά νά μήν τοῦ συμβεῖ κακό καί καταστροφή (βλ. Ἰερ. 3,12. 4,3-4). Καί μετά τήν μετάνοια τοῦ λαοῦ, προφητεύει ὁ Ἰερεμίας στό Ἰσραήλ, θά ἔρθουν ὡραῖες μέρες. Θά ἔρθουν σωτήριες μέρες, τά χρόνια τῆς Μεσσιακῆς ἐποχῆς (βλ. Ἰερ. 3,14-18), μέ νέους καλούς ποιμένες κατά τήν καρδιά τοῦ Θεοῦ (βλ. Ἠσ. 2,2 ἑξ.).

.              Ἀδελφοί μου, χριστιανοί! Ἡ ὁδός πού μᾶς πάει γιά τήν σωτηρία, πού μᾶς πάει γιά τόν Θεό, λέγεται «ὁδός μετανοίας». Ἡγούμενος σ᾽ αὐτήν τήν ὁδό πρέπει νά εἶμαι ἐγώ ὁ Ἐπίσκοπός σας. Γι᾽ αὐτό καί μέ ἀκοῦτε νά ψέλνω: «Εὕρω κἀγώ τήν ὁδόν διά τῆς μετανοίας»! Μετάνοια σημαίνει νά πονέσουμε γιά τίς ἁμαρτίες μας καί νά τίς ἐξομολογηθοῦμε. Πᾶμε λοιπόν ὅλοι νά ἐξομολογηθοῦμε. Νά καθαρίσουμε τήν ψυχή μας ἀπό τίς βρωμιές μας, γιά νά ἔχουμε θέση κοντά στόν Θεό, στήν Βασιλεία Του, γιατί ἐκεῖ ὅλα ἀστράφτουν ἀπό ὀμορφιά καί ὅλα εἶναι πεντακάθαρα. Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

ΠΗΓΗ: imgortmeg.gr

, ,

Σχολιάστε

ΠΩΣ ΘΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΠΩΣ ΘΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Μητροπολ. Γόρτυνος Ἰερεμίου

«ΘYMIAMA» Ἑβδομαδιαῖο περιοδικό
Ἀριθμ. φύλ. 90, 10 Νοεμβρίου 2019

1. Ὅλο κι ὅλο ἡ πνευματική μας ζωή, ἀδελφοί χριστιανοί, εἶναι τό νά ἐφαρμόζουμε σέ κάθε μας πράξη τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά πῶς θά γνωρίσουμε ποιό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ; Τό πρῶτο πού μποροῦμε νά ποῦμε εἶναι νά διαβάζουμε τήν Ἁγία Γραφή, τήν Παλαιά καί τήν Καινή Διαθήκη, στήν ὁποία φανερώνει ὁ Θεός τό ἅγιο θέλημά Του καί μᾶς τό παρουσιάζουν οἱ ἅγιοι Προφῆτες καί Ἀπόστολοι. Καί ἀκόμη, γιά νά μάθουμε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, εἶναι τό νά διαβάζουμε τούς βίους τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, πού εἶναι τό καλύτερο ὑπόμνημα τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί βλέπουμε πῶς ζοῦσαν οἱ ἅγιοι.

2. Ἀλλά ἕνας ἁπλός χριστιανός, πού δέν ἔχει μαθητευθεῖ καλά στά θεῖα, γιατί δέν διαβάζει τήν Ἁγία Γραφή οὔτε τά ἱερά Συναξάρια, πῶς θά γνωρίσει αὐτός ποιό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ στήν κάθε περίπτωσή του, γιά νά τό τηρήσει; Τήν ἁπλῆ συμβουλή πού ἔχουμε νά δώσουμε σ ̓ αὐτόν εἶναι τό νά τοῦ ποῦμε νά κάνει τήν προσευχή του, παρακαλώντας τόν Θεό νά τόν φωτίσει ποιό εἶναι τό θέλημά Του, γιά νά τό πράξει. Πάντοτε, χριστιανοί μου, πρέπει νά ζητᾶμε ἀπό τόν Θεό νά μᾶς φανερώνει τό θέλημά Του καί νά μᾶς δίνει τήν Χάρη Του νά τό πράττουμε. Καί στό «Πάτερ ἡμῶν», τήν προσευχή πού μᾶς παρέδωσε ὁ Χριστός μας, ἔχουμε τό αἴτημα, «Γενηθήτω τό θέλημά Σου» ! Γιατί, ἄν δέν πράττουμε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, δέν θά εἶναι πετυχημένο αὐτό πού κάνουμε καί τούς ἄλλους ὅλο καί θά τούς λυποῦμε καί μεῖς οἱ ἴδιοι ὅλο καί θά εἴμαστε ταραγμένοι. Ἄν, ζητᾶμε μέ προσευχή νά μᾶς φωτίσει ὁ Θεός τί νά κάνουμε σέ κάθε δύσκολη περίσταση, κι ̓ ἄν δέν εἶναι σωστό αὐτό πού κάνουμε, ὅμως ἐπειδή ἔγινε μέ προσευχή, ὁ Θεός θά τό φέρει καί θά τό ὁδηγήσει ἔτσι, ὥστε νά ἔχει καλή ἔκβαση καί νά δώσει κάποια ὠφέλεια. Ὅσο δέ προσεύχεται ὁ χριστιανός, τόσο καί καθαρίζεται ὁ νοῦς του καί χαριτώνεται ἡ ψυχή του καί φωτίζεται καί γνωρίζει μόνος του ἔπειτα ποιό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τό ἐφαρμόζει.

3.Ἕνας ἄλλος τρόπος γιά νά γνωρίσει ὁ χριστιανός τό θέλημα τοῦ Θεοῦ σέ κάποια δύσκολη καί σοβαρή περίπτωσή του, ἀδελφοί, εἶναι νά καταφύγει στόν ἐξομολόγο του, στόν πνευματικό του. Θά ἔλεγα ὅτι αὐτό εἶναι τό πρῶτον πού πρέπει νά κάνει ὁ σωστός χριστιανός, ἀλλά εἶναι καλά γιά τήν πρόοδό του καί τόν καταρτισμό του καί τά δύο προηγούμενα πού εἶπα, γιά νά μάθει νά ἀγωνίζεται καί μόνος του, ὥστε νά τελειοῦται καιρό μέ τόν καιρό. Ὁ πνευματικός ὅμως στόν ὁποῖο λέγω νά καταφεύγει ὁ χριστιανός, γιά νά τοῦ ἀποκαλύψει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ στήν περίπτωσή του, δέν πρέπει νά εἶναι ἕνας ἁπλός ἐξομολόγος, πού διαβάζει μιά «εὐχή» στά ἀκουόμενα ἁμαρτήματα. Ἀλλά πρέπει νά εἶναι φωτισμένος πατήρ, πού γνωρίζει καί ἀπό τήν δική του πνευματική πεῖρα πῶς καθαρίζεται ἡ ψυχή ἀπό τά πάθη καί πῶς ἁγιάζουμε. Γιά τήν πληθυν- θεῖσα στά χρόνια μας ἁμαρτία, μπορεῖ νά λιγόστευσαν σήμερα κατά πολύ αὐτοί οἱ πνευματικοί, ἀλλά ὁ Θεός, διά τούς ἐκλεκτούς Του, ἔχει φυλάξει μερικούς ἁγιασμένους ἱερεῖς Του, ὡς «κρα- τούμενα», σέ κάθε ἐποχή καί στήν δική μας βεβαίως ἐποχή. Ἄς τούς ἀναζητήσουμε, γιατί αὐτοί κρύβονται καί δέν διαφημίζονται!

4. Χριστιανοί μου! Μέ τά τρία πού σᾶς εἶπα στό σημερινό μου ἁπλό κήρυγμα, μέ τήν μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, μέ τήν προσευχή καί τήν καθοδήγηση ἑνός σοφοῦ στά θεῖα πνευματικοῦ πατέρα, ἄν τά ἐφαρμόσετε αὐτά τά τρία, σᾶς τό ἐγγυῶμαι ὅτι θά προοδεύσετε πνευματικά καί θά γνωρίζετε ὅλο καί περισσότερο τόν Θεό καί τό πανάγιο θέλημά Του. Καί ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλά θά φέρετε καί ἄλλους κοντά στόν Θεό, γιά νά κάνετε καί αὐτούς εὐτυχισμένους. Γιατί μόνο μέ τόν Θεό εἶναι ἡ πραγματική χαρά καί εὐτυχία.

Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

 

,

Σχολιάστε