Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΣ"

«ΟΤΑΝ Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΝΙΚΗΣΕΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ…» (Ἅγ. Πορφύριος)

.             Γύριζα χαρούµενος μία μέρα, μετὰ ἀπὸ μία πολὺ ὡραία καὶ ὠφέλιµη περιοδεία ποὺ εἶχα μὲ τὸν Παππούλη [Ἅγ. Πορφύριο], ὅταν σ᾽ ἕνα δρόµο πρὶν φτάσω στὸ σπίτι μου, πέφτει ἐπάνω µου – χωρὶς ἐγὼ νὰ φταίω, καθὼς ἤµουν σταµατηµένος στὸ φανάρι- ἕνα µηχανάκι ποὺ εἶχε πάνω δύο ἄτοµα καὶ κυριολεκτικὰ χάθηκαν καὶ οἱ δύο κάτω ἀπὸ τὸ δεξιὸ μέρος τοῦ αὐτοκινήτου μου.
.               Βγῆκα ἔξω τροµαγµένος γιὰ τὸ συµβὰν καὶ ἕναν-ἕναν τοὺς τράβηξα ἀπὸ κάτω, χωρὶς νὰ ἔχουν πάθει ἀπολύτως τίποτα καὶ οἱ δύο, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ὑλικὲς ζηµιὲς στὸ αὐτοκίνητο καὶ στὸ µηχανάκι. “Δόξα σοι ὁ Θεός”, εἶπα. “Σᾶς βοήθησε ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Παναγία καὶ δὲν πάθατε τίποτα κακό”. Τοὺς φίλησα καὶ τοὺς δυὸ καὶ μετὰ ἀπὸ μία µικρὴ διαδικασία, ποὺ εἶχα μὲ τὴν τροχαία, τοὺς ἀποχαιρέτησα. Ἀµέσως πῆρα τηλέφωνο τὸν Παππoύλη καὶ τοῦ εἶπα τί µοῦ συνέβη καὶ ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ὑλικὲς ζηµιὲς καὶ τὴν ταραχή μου, γιὰ ὅλα τὰ ἄλλα δὲν εἶχα κανένα πρόβληµα. Τότε µοῦ εἶπε: “Νὰ ξέρεις, παιδὶ μου, ὅτι ὁ πονηρὸς ὅταν δὲν µπορεῖ νὰ μᾶς νικήσει ἐσωτερικά, τότε μᾶς κάνει αὐτὲς τὶς ἐξωτερικὲς ἐπιθέσεις μὲ διάφορα συµβάντα, ποὺ ἐπιτρέπει ὁ Θεός, γιὰ νὰ μᾶς φοβίσει. Ἡ συµπεριφορά σου στοὺς δύο ποὺ ἔπεσαν πάνω σου ἦταν πολὺ καλή. Νὰ ἔχεις τὴν εὐχὴ τοῦ Κυρίου».

 

 

 

, ,

Σχολιάστε

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΑΣ καὶ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ [Ἅγ. Ἰγν. Μπριαντσανίνωφ]

Ὁ σταυρός μας καὶ ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ

ἀπὸ τὸ βιβλίο
Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ
«Ἀσκητικὲς ἐμπειρίες B´»
ἐκδ. Ἱ. Μονῆς Παρακλήτου,
Ὠρωπός Ἀττ. 2009, σελ. 95-100

.               Ὁ Κύριος εἶπε στοὺς μαθητές Του: «Ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσει, ἂς ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτό του, ἂς σηκώσει τὸν σταυρό του κι ἂς μὲ ἀκολουθεῖ». Γιατὶ εἶπε, «τὸν σταυρό του»; Ἐπειδὴ εἶναι σταυρὸς προσωπικός. Κάθε ἄνθρωπος, δηλαδή, ἔχει νὰ σηκώσει τὸν δικό του σταυρό, ὁ ὁποῖος, ὅμως, ὁνομάζεται συνάμα καὶ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ.
.               Γιὰ κάθε ἄνθρωπο «ὁ σταυρός του» εἶναι οἱ θλίψεις καὶ οἱ ὀδύνες τῆς ἐπίγειας ζωῆς, θλίψεις καὶ ὀδύνες προσωπικές.
.               Γιὰ κάθε ἄνθρωπο «ὁ σταυρός του» εἶναι ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία καὶ οἱ ἄλλες ἀσκήσεις τῆς εὐσεβείας, μὲ τὶς ὁποῖες ταπεινώνεται ἡ σάρκα καὶ ὑποτάσσεται τὸ πνεῦμα. Εἶναι κι αὐτὲς προσωπικές, καθώς πρέπει νὰ ἀναλογοῦν στὶς δυνάμεις τοῦ καθενός. Γιὰ κάθε ἄνθρωπο «ὁ σταυρός του» εἶναι οἱ ἁμαρτωλὲς ἀδυναμίες καὶ τὰ πάθη, προσωπικά ἐπίσης. Μὲ ὁρισμένα ἀπ᾽ αὐτὰ γεννιέται, ἐνῶ ἄλλα τὰ ἀποκτᾶ στὴν πορεία τῆς ἐπίγειας ζωῆς του.
.               Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ.
.               Μάταιος καὶ ἀτελέσφορος ὁ σταυρός -ὅσο βαρὺς κι ἂν εἶναι- ποὺ σηκώνουμε, ἀκολουθώντας τὸν Χριστό, ἂν δὲν μεταβληθεῖ σὲ Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ.
.               Γιὰ τὸν μαθητὴ τοῦ Χριστοῦ «ὁ σταυρός του» γίνεται Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ. Γιατὶ ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ ἔχει τὴν ἀκλόνητη πεποίθηση ὅτι Ἐκεῖνος πάντοτε ἀγρυπνεῖ γι’ αὐτόν, ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι ποὺ παραχωρεῖ ὅλες τὶς θλίψεις, ὡς ἀπαραίτητο καὶ ἀναπόφευκτο ὅρο τῆς χριστιανικῆς ἰδιότητας, καὶ ὅτι μ’ αὐτὲς μιμεῖται καὶ οἰκειώνεται τὸν Χριστό, γίνεται μέτοχος τῶν παθημάτων Του στὴ γῆ, γιὰ νὰ γίνει μέτοχος καὶ τῆς δόξας Του στὸν οὐρανό.
.            Γιὰ τὸν μαθητὴ τοῦ Χριστοῦ «ὁ σταυρός του» γίνεται Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ. Γιατὶ ὁ ἀληθινὸς μαθητής τοῦ Χριστοῦ μοναδικό σκοπό τῆς ζωῆς του ἔχει τὴν ἐκπλήρωση τῶν ἐντολῶν Ἐκείνου. Οἱ πανάγιες ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ γίνονται γιὰ τὸν μαθητή Του σταυρός, ποὺ πάνω του διαρκῶς σταυρώνει τὸν παλαιὸ ἁμαρτωλὸ ἑαυτό του «μαζὶ μὲ τὰ πάθη καὶ τὶς ἐπιθυμίες του».
.               Ἔτσι γίνεται φανερό ὅτι, γιὰ νὰ σηκώσει κανεὶς τὸν σταυρό του καὶ ν᾽ ἀκολουθήσει τὸν Χριστό, πρέπει ν᾽ ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτό του νὰ τὸν ἀπαρνηθεῖ ὡς τὸν ἀφανισμὸ τῆς ψυχῆς του! Ναί, γιατὶ τόσο βαθιά, τόσο πληθωρικὰ διαπότισε ἡ ἁμαρτία τὴ φθαρμένη φύση μας, ὥστε ἡ ψυχή μας πρέπει ν᾽ ἀφανιστεῖ καὶ νὰ γεννηθεῖ πάλι ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.
.                 Γιὰ νὰ σηκώσεις τὸν σταυρό σου, πρέπει, πρῶτον, νὰ ἀρνηθεῖς στὸ σῶμα τὴν ἱκανοποίηση τῶν ἰδιότροπων ἐπιθυμιῶν του, προσφέροντας του μόνο τὰ ἀπαραίτητα γιὰ τὴ συντήρηση του· δεύτερον, νὰ παραδεχθεῖς ὅτι τὸ δίκαιό σου εἶναι ἀπάνθρωπη ἀδικία καὶ ἡ λογική σου τέλειος παραλογισμὸς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί, τρίτον, νὰ παραδοθεῖς στὸν Κύριο μὲ ἀκλόνητη πίστη καὶ νὰ ἐπιδοθεῖς στὴν ἐπιμελῆ σπουδὴ τοῦ Εὐαγγελίου, ἀποστέργοντας τὸ θέλημά σου.
.             Ὅποιος μ᾽ αὐτὸν τὸν τρόπο ἀπαρνεῖται τὸν ἑαυτό του, εἶναι ἱκανὸς νὰ σηκώσει τὸν σταυρό του. Μὲ πνεῦμα ὑποταγῆς στὸν Θεό καὶ μὲ τὴν ἐπίκληση τῆς βοήθειας Του, ἡ ὁποία ἔρχεται νὰ τὸν ἐνισχύσει, κοιτάζει ἄφοβα καὶ ἀτάραχα τὴ θλίψη νὰ τὸν πλησιάζει καὶ ἑτοιμάζεται μεγαλόψυχα νὰ τὴν ὑπομείνει. Ἐλπίζει ὅτι ἔτσι θὰ γίνει μέτοχος τῶν παθημάτων τοῦ Χριστοῦ καὶ θὰ φτάσει στὴν ὁμολογία Του, ὁμολογία μυστική, μὲ τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιά, ἀλλὰ καὶ φανερή, μὲ τὶς πράξεις καὶ ὁλόκληρη τὴ ζωή.
.               Ὅσο ὁ σταυρὸς παραμένει μόνο δικός μας, εἶναι πολύ βαρύς. Ὅταν μεταβληθεῖ σὲ Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, γίνεται ἐξαιρετικὰ ἐλαφρός. «Γιατὶ ὁ ζυγός μου εἶναι χρηστὸς καὶ τὸ φορτίο μου ἐλαφρό», εἶπε ὁ Κύριος.
.               Ὁ σταυρὸς τοποθετεῖται στοὺς ὥμους τοῦ μαθητῆ τοῦ Χριστοῦ, ὅταν αὐτὸς ἀναγνωρίσει πὼς εἶναι ἄξιος τῶν θλίψεων ποὺ τοῦ ἔστειλε ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ.
.               Ὁ μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ σηκώνει ὀρθὰ τὸν σταυρό του, ὅταν παραδέχεται ὅτι οἱ θλίψεις εἶναι ἀπαραίτητες γιὰ τὴ μεταμόρφωση του, τὴν ὁμοίωση του μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὴ σωτηρία του.
.               Ἡ καρτερική ἄρση τοῦ σταυροῦ σου εἶναι ἡ καθαρή θέαση καὶ ἐπίγνωση τῆς ἁμαρτωλότητάς σου. Σ’ αὐτὴ τὴν ἐπίγνωση δὲν ὑπάρχει αὐταπάτη. Ἀπεναντίας, ἂν ὁμολογεῖς πὼς εἶσαι ἁμαρτωλὸς ἀλλὰ βαρυγκωμᾶς γιὰ τὸν σταυρό σου, ἀποδεικνύεις πὼς ἔχεις ἐπιφανειακὴ γνώση τῆς ἀμαρτωλότητάς σου καὶ βρίσκεσαι μέσα στὴν αὐταπάτη. Ἡ καρτερική ἄρση τοῦ σταυροῦ σου εἶναι ἡ πραγματικὴ μετάνοια.
.               Καρφωμένος στὸν σταυρό, ὁμολόγησε μπροστὰ στὸν Κύριο πὼς οἱ ἀποφάσεις Του εἶναι ἀλάθητες. Κατηγόρησε τὸν ἑαυτό σου, δικαίωσε τὴν κρίση τοῦ Θεοῦ, καὶ θὰ λάβεις τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν σου.
.               Καρφωμένος στὸν σταυρό, γνώρισε τὸν Χριστό, καὶ θ’ ἀνοιχθοῦν γιὰ σένα οἱ πύλες τοῦ παραδείσου.
.               Καρφωμένος στὸν σταυρό σου, δόξασε τὸν Κύριο, ἀποδιώχνοντας ὡς ἄνομο καὶ βλάσφημο κάθε λογισμὸ παραπόνου καὶ γογγυσμοῦ. Καρφωμένος στὸν σταυρό σου, εὐχαρίστησε τὸν Κύριο γι’ αὐτὸ τὸ ἀνεκτίμητο δῶρο Του τὴ δυνατότητα, δηλαδή, ποὺ σοῦ δίνει νὰ Τὸν μιμηθεῖς μὲ τὶς ὀδύνες σου.
.               Καρφωμένος στὸν σταυρό σου, νὰ θεολογεῖς- γιατὶ ὁ σταυρὸς εἶναι τὸ ἀληθινό σχολεῖο, τὸ μοναδικό θησαυροφυλάκιο καὶ ὁ ὕψιστος θρόνος τῆς αὐθεντικῆς θεολογίας. Δίχως σταυρὸ δὲν ὑπάρχει ζωντανὴ γνώση τοῦ Θεοῦ. «Μὴ ζητᾶς τὴν τελειότητα τοῦ νόμου τῆς ἐλευθερίας (δηλ. τοῦ Εὐαγγελίου) σὲ ἀνθρώπινες ἀρετές, γιατὶ τέλειος ἄνθρωπος μ’ αὐτὲς τὶς ἀρετὲς δὲν ὑπάρχει, ἡ τελειότητα του εἶναι κρυμμένη στὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ».
.               Σὲ Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ μεταβάλλεται ὁ σταυρὸς τοῦ μαθητῆ τοῦ Χριστοῦ, ὅταν αὐτὸς τὸν σηκώνει μὲ εἰλικρινὴ συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητα του εὐχαριστώντας καὶ δοξολογώντας τὸν Κύριο. Ἀπὸ τὴν εὐχαριστία καὶ τὴ δοξολογία ἔρχεται ἡ πνευματικὴ παρηγοριά. Ἡ εὐχαριστία καὶ ἡ δοξολογία γίνονται πλούσιες πηγὲς ἀσύλληπτης καὶ ἄφθαρτης χαρᾶς, ποὺ κοχλάζει εὐεργετικά μέσα στὴν καρδιά, ξεχύνεται στὴν ψυχή, ἀπλώνεται στὸ σῶμα, κυριεύει ὅλη τὴν ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου.
.               Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ εἶναι γιὰ τοὺς σαρκικοὺς ἀνθρώπους ἀσήκωτος. Γιὰ τὸν μαθητὴ καὶ ἀκόλουθο τοῦ Χριστοῦ, ὅμως, εἶναι ἀστείρευτη πηγὴ ἀνέκφραστης πνευματικῆς εὐφροσύνης. Τόσο μεγάλη εἶναι αὐτὴ ἡ εὐφροσύνη, ποὺ ἐξουδετερώνει ἐντελῶς τὴ θλίψη καὶ τὸν πόνο. Ἡ νεαρὴ Μαύρα εἶπε στὸν σύζυγό της Τιμόθεο, ὅταν ἐκεῖνος, ὑπομένοντας μὲ καρτερία φοβερὰ βασανιστήρια γιὰ τὴν πίστη του στὸν Χριστό, τὴν καλοῦσε στὸ μαρτύριο: «Φοβᾶμαι, ἀδελφέ μου, νὰ μὴ δειλιάσω, ὅταν δῶ τὰ βασανιστικὰ ὅργανα καὶ τὸν ὀργισμένο ἡγεμόνα φοβᾶμαι μήπως λυγίσω, ἐπειδὴ εἶμαι νέα». Καὶ ὁ Τιμόθεος τῆς ἀπάντησε: «Νὰ στηρίξεις τὴν ἐλπίδα σου στὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, καὶ τὰ βασανιστήρια θὰ γίνουν λάδι, ποὺ θὰ χυθεῖ πάνω στὸ σῶμα σου, θὰ γίνουν πνοὴ δροσιᾶς, ποὺ θὰ σὲ ἀνακουφίσει ἀπὸ τοὺς πόνους σου».
.               Ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ δύναμη καὶ ἡ δόξα τῶν Ἁγίων ὅλων τῶν αἰώνων.
.               Ὁ Σταυρὸς εἶναι ὁ θεραπευτὴς τῶν παθῶν καὶ ὁ ἐξολοθρευτὴς τῶν δαιμόνων. Θανατηφόρος εἶναι ὁ σταυρός τους γιὰ ὅσους δὲν φρόντισαν νὰ τὸν μεταβάλουν σὲ Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, γιὰ ὅσους βαρυγκωμοῦν ἐνάντια στὴ θεία πρόνοια, γιὰ ὅσους παραδίνονται στὴν ἀπελπισία καὶ τὴν ἀπόγνωση. Οἱ ἁμαρτωλοὶ ποὺ δὲν ἔχουν ἐπίγνωση τῆς ἁμαρτωλότητάς τους, ἑπομένως οὔτε καὶ μετάνοια, πεθαίνουν γιὰ πάντα πάνω στὸν σταυρό τους καὶ στεροῦνται, ἀπὸ ἔλλειψη αὐτογνωσίας καὶ καρτερίας, τὴν ἀληθινὴ ζωή, τὴ ζωή μαζὶ μὲ τὸν Θεό. Οἱ ψυχές τους κατεβαίνουν ἀπὸ τὸν σταυρὸ τῶν θλίψεων μόνο νεκρές, γιὰ νὰ ριχθοῦν στὸν αἰώνιο τάφο, στὴ φυλακὴ τοῦ ἄδη.
.               Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ ἀνυψώνει πάνω ἀπὸ τὴ γῆ τὸν σταυρωμένο σ᾽ αὐτὸν μαθητὴ τοῦ Χριστοῦ. Ὁ μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ, καρφωμένος στὸν σταυρό του καὶ Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, ἔχει τὶς σκέψεις του στραμμένες στὰ αἰώνια καὶ ἄφθαρτα ἀγαθά, μὲ τὸν νοῦ καὶ τὴν καρδιά του ζεῖ στὸν οὐρανὸ καὶ θεωρεῖ τὰ μυστήρια τοῦ Πνεύματος.
.               «Ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσει», εἶπε ὁ Κύριος, «ἂς ἀπαρνηθεῖ τὸν ἑαυτό του, ἂς σηκώσει τὸν σταυρό του καὶ ἂς μὲ ἀκολουθήσει». Ἀμήν.

 

, ,

Σχολιάστε

Η ΠΡΟΠΕΤΕΙΑ

Προπέτεια

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.          Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει στὸ μαθητή του Τιμόθεο ὅτι «ἐν ἐσχάταις ἡμέραις ἐνστήσονται καιροὶ χαλεποί»· στοὺς ἔσχατους καιροὺς θὰ ἔρθουν περιστάσεις δύσκολες καὶ ἐπικίνδυνες. Διότι οἱ ἄνθρωποι θὰ διαφθαροῦν πολύ. Καὶ ἀναφέρει διάφορες ἀπὸ τὶς κακίες τους. Μεταξὺ δὲ αὐτῶν λέει ὅτι θὰ εἶναι καὶ «προπετεῖς», αὐθάδεις δηλαδή, φουσκωμένοι ἀπὸ ὑπερηφάνεια καὶ ἐγωισμό (βλ. Β´ Τιμ. γ´ 1-4).
.          Καὶ στὸ βιβλίο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης «Σοφία Σειράχ» (κεφ. θ´ 18) τονίζεται πόσο προβληματικὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος μὲ στόμα ἀνοικονόμητο κι ἐπιπόλαιο: «φοβερὸς ἐν πόλει αὐτοῦ ἀνὴρ γλωσσώδης, καὶ ὁ προπετὴς ἐν λόγῳ αὐτοῦ μισηθήσεται»· φοβερὸς κι ἐπικίνδυνος στὴν πόλη ποὺ μένει εἶναι ὁ ἄνθρωπος ὁ κακόγλωσσος, ὁ ἀσυγκράτητος καὶ ἀπερίσκεπτος στὰ λόγια, γι᾿ αὐτὸ καὶ θὰ μισηθεῖ.
Ἀκόμη καὶ ἄνθρωποι μὴ Χριστιανοί, συνετοὶ ὅμως, ὑπογραμμίζουν τοὺς κινδύνους ποὺ ἐμφωλεύουν στὴν προπέτεια. Τέτοιος π.χ. ἦταν καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες τῆς Ἐφέσου, ὁ Γραμματεὺς τῆς πόλεως, ποὺ ἔπαιξε σπουδαῖο ρόλο σὲ ἕνα περιστατικὸ τῆς ζωῆς τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Τὸ γεγονὸς ἐξιστορεῖται στὸ ιθ΄ (19ο) κεφάλαιο τῶν «Πράξεων τῶν Ἀποστόλων». Ὅπως λοιπὸν μᾶς πληροφορεῖ ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, στὴν Ἔφεσο τὸ κήρυγμα τοῦ ἀποστόλου Παύλου εἶχε μεγάλη ἀπήχηση καὶ ἀπεκάλυψε στοὺς κατοίκους τῆς πόλεως καὶ τῶν γύρω περιοχῶν τὴν ἀλήθεια ὅτι ἡ εἰδωλολατρία εἶναι ψέμα, διότι «οὐκ εἰσὶ θεοὶ οἱ διὰ χειρῶν γινόμενοι» (Πράξ. ιθ΄ [19] 26)· δὲν εἶναι πραγματικοὶ θεοὶ τὰ ἀγάλματα ποὺ κατασκευάζον­ται ἀπὸ ἀνθρώπινα χέρια. Καὶ ὅτι ἕνας καὶ μόνο εἶναι ὁ Δημιουργὸς τοῦ κόσμου: ὁ μόνος ἀληθινὸς ἐν Τριάδι Θεός. Αὐτὸ εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νὰ μειωθοῦν τὰ κέρδη τῶν ἀργυροχόων ποὺ κατασκεύαζαν μικροὺς ἀσημένιους ναούς, ὁμοιώματα τοῦ ναοῦ τῆς θεᾶς Ἀρτέμιδος, ποὺ ἦταν τὸ κόσμημα τῆς Ἐφέσου.Ἔτσι, μὲ προτροπὴ κάποιου ἀργυροχόου Δημητρίου, οἱ Ἐφέσιοι παρασύρθηκαν σὲ διαδήλωση καὶ ἄρχισαν νὰ φωνάζουν ἐπὶ δύο ὧρες: «μεγάλη ἡ Ἄρτεμις τῶν Ἐφεσίων». Ἐπεκράτησε σύγχυση φοβερή.
.          Σὲ κείνη τὴν περίσταση ὁ Γραμματεὺς τῆς πόλεως ἔσπευσε νὰ καθησυχάσει τὰ ἄτακτα πλήθη, λέγοντάς τους ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀνησυχοῦν, διότι ὅλοι ξέρουν ὅτι ἡ πόλη τους εἶναι λάτρης καὶ φρουρὸς τῆς θεᾶς Ἀρτέμιδος καὶ τοῦ ἀγάλματός της. Γι᾿ αὐτὸ τοὺς εἶπε νὰ ἠρεμήσουν καὶ νὰ μὴν κάνουν τίποτε ἐπαναστατικὸ καὶ ἀπερίσκεπτο: «μηδὲν προπετὲς πράσσειν», τοὺς παρήγγειλε. Ἔτσι ἡ ταραχὴ σταμάτησε καὶ ἡ πόλη ἡσύχασε.
.           Αὐτὸς ὁ λόγος «μηδὲν προπετὲς πράσσειν» εἶναι λόγος σοφὸς καὶ ἀπόλυτα ταιριαστὸς μὲ τὶς παραγγελίες τῆς Ἁγίας Γραφῆς ποὺ προαναφέραμε. Γι᾿ αὐτὸ καὶ πρέπει νὰ ἀποτελεῖ κανόνα συμπεριφορᾶς στὴ ζωὴ τοῦ καθενός μας. Διότι συνήθως τί συμβαίνει; Στὶς συζητήσεις ὁ ἀμετροεπὴς καὶ προπετὴς μιλάει μὲ αὐθάδεια, μὲ θρασύτητα καὶ ἀπερίσκεπτη βιασύνη, δείχνοντας ὅτι τὰ ξέρει ὅλα. Πολὺ περισσότερο μάλιστα ὅταν ἐπιδιώκει νὰ ἐπηρεάσει τοὺς ἄλλους γιὰ πρόσωπα ἢ καταστάσεις μὲ διάφορα φλύαρα καὶ ἀληθοφανῆ ἐπιχειρήματα. Στὴν πραγματικότητα ὅμως πίσω ἀπὸ κάθε κρίση του, ποὺ δῆθεν ἀποβλέπει στὴν ὠφέλεια τοῦ συνόλου, κρύβεται φιλαυτία, ὑπερηφάνεια καὶ προσπάθεια προβολῆς τοῦ ἑαυτοῦ του.
.          Καὶ ποιό εἶναι τελικὰ τὸ ἀποτέλεσμα τῆς προπέτειας; Εἶναι ἡ δημιουργία ταραχῆς, συγχύσεως, ἀντιδράσεως καὶ ὁ κίνδυνος νὰ ἐπέλθει καταστροφὴ τῶν ἀνθρωπίνων σχέσεων.
Αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ ὁ σοφὸς Σολομὼν ὑπογραμμίζει μὲ ἰδιαίτερο τρόπο στὸ θεόπνευστο βιβλίο τῶν «Παροιμιῶν». Λέει: «Σοφοὶ κρύψουσιν αἴσθησιν, στόμα δὲ προπετοῦς ἐγγίζει συντριβῇ»· οἱ πραγματικὰ σοφοὶ ἀποταμιεύουν τὴ γνώση γιὰ νὰ τὴ χρησιμοποιήσουν στὴν ὥρα της. Τὸ ἀνοικονόμητο καὶ ἀπερίσκεπτο ὅμως στόμα τοῦ ἐπιπόλαιου καὶ προπετοῦς τὸν ὁδηγεῖ σὲ ὁλοκληρωτικὴ συντριβή (Παρ. ι´ [10] 14).
.            Οἱ πιστοὶ λοιπὸν ὀφείλουμε «μηδὲν προπετὲς πράσσειν», νὰ ἀποφεύγουμε τὴν προπέτεια. Νὰ προσπαθοῦμε νὰ εἶναι ὁ λόγος μας μετρημένος, σεμνός, καρπὸς ὥριμης σκέψεως. Καὶ οἱ ἐνέργειές μας νὰ εἶναι ὄχι βιαστικὲς καὶ μὲ συναισθηματικὴ φόρτιση, ὅπως αὐτὲς τῶν Ἐφεσίων. Ὁ πραγματικὰ πιστὸς «οἰκονομήσει τοὺς λόγους αὐτοῦ ἐν κρίσει»· θὰ προσ­έχει πολὺ τὰ λόγια καὶ τὶς κρίσεις του, ὥστε νὰ μὴ θίξει κανένα (Ψαλ. ρια´ [111] 5).

 

Σχολιάστε

ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΘΛΗΤΕΣ ΑΝΟΙΞΕ ΤΙΣ ΠΥΛΕΣ

Τὸ Στάδιο γιὰ τοὺς ἀθλητὲς ἄνοιξε τὶς πύλες.

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

ὁ  Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

   .       Καθημερινὰ ὅλοι μας ἐνσυνείδητα ἢ ἀσυνείδητα ἀγωνιζόμαστε στὸ στάδιο τῆς ζωῆς καὶ ἔχουμε, ἄλλοι μικρή, ἄλλοι μεγάλη, πεῖρα ἀγωνιστική. Ἀγωνιζόμαστε, ὅμως, ὄχι πάντοτε νόμιμα, γιὰ τοῦτο καὶ δὲν ὁδηγούμαστε σὲ νίκες, σὲ θριάμβους, σὲ ἐπιτυχίες. Καὶ ὁ ἀγώνας εἶναι τῆς ἐπιβιώσεως, τῆς βελτιώσεως τῶν αὐριανῶν συνθηκῶν ζωῆς μας. Ἄν, λοιπόν, ὁ ἀγώνας ὁ βιοτικὸς μᾶς θέλει ἀγωνιστές, μᾶς θέλει νόμιμους ἀθλητές, πόσο ἀθλητὲς μᾶς θέλει ὁ πνευματικὸς ἀγώνας, τὸ στάδιο τῶν ἀρετῶν ποὺ ἀνοίγει σήμερα καὶ μᾶς καλεῖ νὰ εἰσέλθουμε σὲ αὐτό;
.       Ὁ ἀγώνας ὁ πνευματικὸς εἶναι ὁ ἀγώνας ποὺ ὁδηγεῖ μὲ τὴ βοήθεια τοῦ νικοποιοῦ μας Χριστοῦ κοντά Του, στὴ θριαμβευτικὴ νίκη τῆς αἰωνιότητος, στὴν ὄντως ζωή. Ἄλλωστε Αὐτὸς εἶναι ὁ δίκαιος ἀγωνοθέτης καὶ στεφοδότης μας Κύριος. Στὸ στάδιο τῆς ἐπιβιώσεως ἀγωνιζόμαστε ἄλλοτε ἐγωϊστικὰ αὐτονομούμενοι καὶ ἄλλοτε ἐπικαλούμενοι τὴ Θεία Χάρη. Ἄλλοτε πρόθυμα καὶ ἄλλοτε ράθυμα. Ἄλλοτε μὲ ἐπιτυχίες καὶ ἄλλοτε μὲ ἀποτυχίες. Στὸ πνευματικὸ ὅμως στάδιο τί κάνουμε; Παραμένουμε ἀδρανεῖς νομίζοντας ὅτι δὲν θὰ τὰ καταφέρουμε νὰ ἀγωνισθοῦμε μέχρι τέλος ἐπιτυχῶς, σπεύδουμε νὰ κερδίσουμε τὸ στεφάνι χωρὶς νὰ ἔχουμε ἐπίγνωση τῶν δυνάμεών μας, ὁπότε ἡ κόπωση δὲν μᾶς φέρνει ποτὲ σὸ ἐπιθυμητὸ τέλος ἢ ἀγωνιζόμαστε μὲ ὅλες μας τὶς δυνάμεις, γιὰ νὰ νικήσουμε ἀκούοντας τὰ λόγια τοῦ Εὐαγγελίου: «Οὐδεὶς στεφανοῦται ἐὰν μὴ νομίμως ἀθλήσῃ;».
.       Σήμερα ἄνοιξε τὸ στάδιο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς καὶ ὁ καλὸς Θεός μας μᾶς καλεῖ νὰ ἀγωνισθοῦμε νόμιμα. Μᾶς θέλει ἀθλητὲς ὁ Κύριος, ἀθλητὲς τῆς ἀρετῆς. Δὲν τὸν ἐνδιαφέρει ἂν θὰ βγοῦμε πρωταθλητές· τὸν ἐνδιαφέρει νὰ ἀγωνιζόμαστε. Τὴν πρόθεσή μας θέλει ὁ Θεὸς καὶ Ἐκεῖνος μᾶς ἐνδυναμώνει, ἀφοῦ μᾶς εἶπε: «Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν».
.       Ἔχετε ἰδεῖ, ἀδελφοί μου, κανένα ἀθλητὴ νὰ μπαίνει στὸ στάδιο χωρὶς προετοιμασία; Ὅλοι, ἀνάλογα μὲ τὶς ἱκανότητές τους προπονοῦνται γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα καὶ μετὰ εἰσέρχονται στὸ στάδιο γιὰ νὰ ἀγωνισθοῦν. Ἡ προετοιμασία, ἡ προγύμναση τοῦ ἀθλητῆ εἶναι βασικὸ γνώρισμα τῆς ἐπιτυχίας του. Στὸ πνευματικὸ στάδιο προγύμναση εἶναι ἡ ἐγρήγορση, ἡ προθυμία, ἡ ἐπιθυμία τοῦ καλοῦ ἀγῶνος. Μὲ τὴν προγύμναση, ποὺ προϋποθέτει ἱδρῶτες δυναμώνει ὁ πνευματικὸς μυοσκελετικὸς ὀργανισμὸς τῶν ἀθλητῶν, σπάζουν τὰ ἅλατα τῶν ἀρθρώσεων καὶ δημιουργοῦνται εὐέλικτα σώματα, ἱκανὰ νὰ διαγωνισθοῦν καὶ νὰ ἐπιδιώξουν τὰ τρόπαια τῆς νίκης.
.       Δὲν θὰ ἰδεῖτε, ἀγαπητοί μου, κανένα ἀθλητὴ νὰ εἰσέρχεται στὸ στάδιο τοῦ ἀγῶνος μὲ γεμάτο στομάχι, οὔτε μὲ τὰ ἐνδύματα ποὺ κυκλοφορεῖ καθημερινὰ στὸν κόσμο. Γιὰ νὰ εἰσέλθει στὸ στάδιο ἀπεκδύεται τὰ ἐνδύματά του καὶ ἐνδύεται τὴ στολὴ τῆς ἀθλήσεως. Γιὰ τὸ πνευματικὸ στάδιο ὁ ἀθλητὴς νηστεύει, ἀποτοξινώνεται, ἀπέχει ἀπὸ φαγητὰ ποὺ τέρπουν μὲν τὴ σάρκα, ἀλλὰ φθείρουν τὸ πνεῦμα, φθείρουν τὴν ψυχή. Ἐπίσης ἀπεκδύεται τὰ ἐνδύματα τῆς φθορᾶς καὶ τῆς ἁμαρτίας καὶ ἐνδύεται χιτώνα ἀγαλλιάσεως μὲ τὰ πνευματικὰ ἀγωνίσματα, τὴν ἀγρυπνία, τὴν ἀνάγνωση ψυχωφελοῦν βιβλίων, τὶς μετάνοιες, τὴ σκληραγωγία τοῦ σώματος καὶ φυσικὰ τὴν φιλανθρωπία, ἀφοῦ ἡ Ἐκκλησία μας θεωρεῖ τὴν ἐλεημοσύνη ὡς τὴν περικεφαλαία τῶν ἀρετῶν.
.       Ὁ πνευματικὸς ἀγωνιστὴς ἐπὶ πλέον ζητεῖ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴν προσευχή, ἡ ὁποία ὄχι μόνο τὸν τονώνει, ἀλλὰ καὶ τοῦ χαρίζει τὴν εὐλογία, ποὺ ὁδηγεῖ στὸ νικηφόρο τέλος. Μὴ λησμονοῦμε τὸν Ἅγιο Νέστορα, ποὺ εἰσῆλθε στὸ στάδιο καὶ νίκησε μὲ τὴν εὐχὴ καὶ τὴν εὐλογία τοῦ Ἁγίου Δημητρίου.
.       Ἄλλο βασικὸ στοιχεῖο τῆς πνευματικῆς προετοιμασίας τῶν ἀθλητῶν εἶναι ἡ ἐξεύρεση τοῦ κατάλληλου, προπονητή, τοῦ κατάλληλου ἀλείπτη, ὅπως ἔλεγαν στὰ χρόνια τῶν ὀλυμπιονικῶν. Ὁ ἀλείπτης ἄλειφε μὲ λάδι τὰ σώματα τῶν ἀθλητῶν, γιὰ νὰ γλυστροῦν ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἀντιπάλων τους στὸ ἀγώνισμα τῆς πάλης. Σήμερα στὴν πάλη μας μὲ τοὺς νοητοὺς ἐχθρούς, μὲ τὸ διάβολο, χρείαζεται ὁ ἄριστος προπονητής, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ τὸν πνευματικό μας πατέρα. Αὐτὸς μᾶς καθοδηγεῖ, αὐτὸς γνωρίζει τὰ ἐλλαττώματά μας καὶ τὰ τρωτὰ σημεῖα μας, τὴν ἀχίλειο πτέρνα μας, καὶ μᾶς προφυλάσσει ἀπὸ τὰ βέλη τῶν πολεμίων. Μὲ τὴν εὐχὴ λοιπὸν καὶ τὴν εὐλογία τοῦ πνευματικοῦ μας Γέροντος ἂς ἀγωνισθοῦμε καὶ νὰ εἴμαστε βέβαιοι ὅτι ἡ νίκη θὰ εἶναι δική μας. Ἐμεῖς θὰ βάλουμε τὴν προθυμία, τὴν καλὴ ἐξομολόγηση καὶ τὴν ἐπιμονὴ κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ἀγῶνος, οὕτως ὥστε νὰ περατώσουμε ἐπιτυχῶς τὸν ἀγώνα μας καὶ νὰ στεφανωθοῦμε ἀπὸ τὸν ἀγωνοθέτη Χριστό μας, ὁ ὁποῖος μᾶς προσμένει στὸ τέλος γιὰ νὰ μᾶς εἰπεῖ: «Εὖ, δοῦλε, ἀγαθὲ καὶ πιστέ, εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ Κυρίου σου». Καλὸ στάδιο!

Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

,

Σχολιάστε

«ΟΣΟ ΠΙΟ ΣΚΛΗΡΗ Η ΚΑΡΔΙΑ, ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ Η ΠΤΩΣΗ» (Ἅγ. Πορφύριος)

«Ὅσο πιό σκληρόκαρδος εἶναι ὁ ἄνθρωπος,
τόσο πιό βαθιά θά εἶναι ἡ πτώση του»

Ἅγ. Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

.         Ὅσο πιό σκληρόκαρδος εἶναι ὁ ἄνθρωπος, τόσο πιό βαθιά θά εἶναι ἡ πτώση του.Ἕνα αὐγό σπάει καί ἀπό ὕψος 30 πόντων. Ὅμως ἕνας βράχος πρέπει νά ἀνέβει πολύ ὑψηλά καί νά πέσει, γιά νά συντριβεῖ.
.         Ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει πολύ σκληρή καρδιά, θά ἐπιτρέψει ὁ Θεός νά πετύχει κάποια πράγματα: Νά ἀνέβει ψηλά καί κατόπιν νά πέσει βαρύγδουπα γιά νά συντριβεῖ, νά μαλακώσει, νά σπάσει. Ὅμως ὁ μαλακός ἄνθρωπος, ὁ εὐαίσθητος, ὁ πονόψυχος μπορεῖ νά μήν ἔχει μεγάλες κοσμικές ἐπιτυχίες, νά βρίσκει ὅλο ἐμπόδια, αὐτό ὅμως τόν προστατεύει ἀπό μεγάλες πτώσεις, τίς ὁποῖες ἡ εὐαίσθητη καρδιά του δέν θά ἀντέξει.
.         Νά λοιπόν, πού τά ἐμπόδια στή ζωή μας εἶναι ἡ προστασία μας καί ὄχι ἡ κατάρα μας καί ἡ δοκιμασία μας.
.           Ἔτσι, ὅταν ὁ Θεός θέλει νά μᾶς γλιτώσει ἀπό ἐγωιστικά στραπατσαρίσματα βάζει ἐμπόδια στά σχέδιά μας. Δηλαδή, τό ἐμπόδιο εἶναι ἡ προστασία ἀπό ἐγωιστικές πτώσεις.
Γι’ αὐτό ὁ λαός λέει:
.         «Κάθε ἐμπόδιο γιά καλό” καί κατ’ ἀναλογίαν “κάθε ἄνεση γιά κακό!»
.         Λέγουν οἱ Πατέρες «οὐδείς εἰσῆλθε μετ’ ἀνέσεως στόν παράδεισο». Ὡς ἐκ τούτου πρίν ἀπό κάθε πτώση, προηγεῖται ἐγωιστική ἄνεση καί πρίν ἀπό κάτι ὄμορφο, συντριβή καί ταπείνωση.

ΠΗΓΗ: hristospanagia3.blogspot.gr

 

, , ,

Σχολιάστε

Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ-6

Πορεία τς Ψυχς (6)

Ἀρχιμ. Αἰμιλιανοῦ (Σιμωνοπετρίτου),
«Ζωὴ ἐν πνεύματι» [Κατηχήσεις καὶ λόγοι -2]
ἐκδ. «Ὀρμύλια» 2003, σελ. 17 ἑπ.

Μέρος 1: Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ-1
Μέρος 2: Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ-2
Μέρος 3: Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ-3 «Τὸ πιὸ εὔθραυστο πρᾶγμα εἶναι ἡ ἀνθρώπινη καρδιά»
Μέρος 4: Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ-4
Μέρος 5: Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ-5

.             Αὐτὴ τώρα ἡ τάσις τῆς ἐπαναστροφῆς στὸν ἑαυτόν μου, αὐτὴ ἡ ἐπιστρεπτικὴ κίνησις, αὐτὴ ἡ κυκλικὴ κίνησις, αὐτὴ ἡ πορεία τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς γυμνότητός μου, ἂς τὸ ποῦμε ἔτσι, μοῦ δημιουργεῖ μίαν ἄλλη τάσι: τὴν τάσι τῆς φυγῆς. Δηλαδὴ ὅταν στέκομαι στὸν ἑαυτόν μου, θέλω νὰ τὸν περιποιηθῶ πλέον, νὰ ἀπασχοληθῶ μαζί του. Ποῦ ἀπασχολεῖσαι καλύτερα, μέσα στὸν θόρυβο ἢ μέσα στὴν ἡσυχία; Ὅταν σὲ κοιτάζουν ὅλα τὰ μάτια ἢ ὅταν εἶσαι μόνος σου; Προφανῶς μέσα στὴν ἀπομόνωσι.
.             Ἡ ψυχή, λοιπόν, ἡ ὁποία φθάνει στὸ στάδιο αὐτὸ καὶ ἐπιθυμεῖ τὴν ἐπιστροφὴ διὰ μιᾶς φυγῆς, ἔχει μίαν ἰσχυρὰ τάσι πρὸς τὴν φυγή. Ἔχει μίαν ἰσχυρὰ ἕλξι ἀπὸ ἕναν ἄλλον πόλο.
.             Ἡ φυγὴ αὐτὴ μᾶς πάει στὸ χαρακτηριστικὸ τῆς ξενιτείας. Γιὰ νὰ φύγω ἀπὸ ἐδῶ μέσα, πρέπει νὰ σᾶς ξεχάσω, νὰ γίνω ξένος ἀπὸ ἐσᾶς. Ὁπότε τὸ αἴσθημα, ἡ ἕλξις, ἡ διάθεσις, ἡ ροπή, ἡ τάσις τῆς φυγῆς μᾶς φέρνουν στὴν ἀνάγκη τῆς ξενιτείας, διότι δὲν γίνεται ἄνευ ξενιτείας, ὅπως ἀντιλαμβάνεσθε καμία φυγή. Ἡ αἴσθησις, ἡ ἀνάγκη, ἡ τάσις πάλι τῆς ξενιτείας θὰ μὲ ὁδηγήση στὴν αἴσθησι τῆς μονώσεως. Τῆς μονώσεως ὄχι τῆς ψυχικῆς ἀλλὰ τῆς πραγματικῆς, τῆς πνευματικῆς. Διότι ἡ ψυχικὴ ἀπομόνωσις εἶναι πλασματικὴ ἀπομόνωσις.
.             Ὅταν εἶμαι στὴν ψυχικὴ ἀπομόνωσι, λέγω ὅτι κανεὶς δὲν μὲ ἀγαπᾶ, κανεὶς δὲν μὲ σκέπτεται, κανεὶς δὲν μὲ προσέχει κτλ. Εἴμαστε ὅλοι μαζὶ καὶ ἐσὺ σκέπτεσαι: “Εἶδες; Καθόλου δὲν κοίταξε ἐμένα. Ἐνῶ κοιτοῦσε συνεχῶς τὶς ἄλλες”. Ψυχικὴ ἀπομόνωσις. Εἶναι μία κατάστασις, εἶναι μία ψευτιά, εἶναι μία ψευδαίσθησις. Μὲ ψευδαισθήσεις δὲν μπορεῖ νὰ τραφεῖ ἡ ψυχή. Διότι ἡ ψευτιὰ εἶναι πάλι μία ἀπόκρυψις τοῦ πραγματικοῦ μας ἑαυτοῦ. Εἶναι ἕνα φύλλον συκῆς.
.             Ἡ πραγματικὴ ἀπομόνωσις εἶναι ἡ πνευματική, μόνος ἐγὼ μὲ μόνον τὸν Θεόν. Παύεις νὰ ἔχης γιὰ μένα ἐσὺ σημασία. Μὰ δὲν μὲ ἐνδιαφέρει, ἂν δὲν μὲ σκέπτεσαι, ἂν μὲ ἀγαπᾶς. Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει κἂν ἂν ὑπάρχεις πλάι μου ἐσύ. Μὲ ἐνδιαφέρει μόνον ὁ ἐαυτός μου, ὄχι μὲ τὴν ἔννοια ποὺ λέγαμε στὴν ἀρχή, ἀλλὰ μὲ τὴν ἔννοια τὴν πραγματική: γιὰ νὰ ἀνακαλύψω τὴν γυμνότητά μου.
.             Ἐγὼ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ἐγὼ καὶ σύ, Θεέ μου. Ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐπιτύχω αὐτὴν τὴν πραγματικὴ ἀπομόνωσι, ποὺ εἶναι βασικὸ στοιχεῖο πνευματικῆς ζωῆς – δὲν μπορῶ νὰ γίνω ἅγιος, ἅμα δὲν γίνω μόνος, ἀπομονωμένος – , πρέπει νὰ κάνω μίαν φυγή, πρέπει νὰ πετύχω τὴν ἀποξένωσι, ὅπως λέγαμε προηγουμένως, τὴν ξενιτεία. Ὁ σκοπός μας εἶναι νὰ γνωρίσω τὸν Θεὸν καὶ νὰ μείνω μόνο μόνῳ τῷ Θεῷ. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν εἶναι κάτι τὸ εὔκολο, διότι ἔχομε μάθει νὰ ζῶμεν μὲ αἰσθήσεις σωματικὲς καὶ πρέπει τώρα νὰ ζῶμεν καὶ νὰ νοιώθωμε μὲ αἰσθήσεις νοερές, πνευματικές. Αὐτὸ γιὰ νὰ γίνη, γιὰ νὰ γίνη δηλαδὴ μία μετάνοια, μία ἀνακαίνισις, ἕνα ξανακαινούργωμα, μία πέρα γιὰ πέρα ἀλλαγὴ μέσα στὴν ψυχή μου, ἐγὼ ὁ ἴδιος νὰ γίνω κάτι τὸ ἄλλο, ἕνα καινὸν πράγμα, πρέπει νὰ νοιώσω τὸν Θεόν.
.           Ὅταν λέμε τώρα – προσέξτε – φυγή, εἴπαμε ὅτι ἡ φυγὴ αὐτὴ εἶναι κάτι τὸ οὐσιαστικό, δὲν εἶναι κάτι τὸ τοπικό. Ἀλλὰ ὁ ἄνθρωπος ἐπειδὴ εἶναι αἰσθητός, ἔχει καὶ τὴν τάσι τῆς αἰσθητῆς φυγῆς, διότι νοιώθει ὅτι, ὅταν τὸν βλέπουν, ὅταν γίνεται θόρυβος, ὅταν εἶναι μὲ ἄλλους, εἶναι πιὸ δύσκολο νὰ νοιώση μόνος. Ὁπότε, ἀφοῦ εἶναι αὐτὸ πιὸ εὔκολο στὴν ἀπομόνωσι τὴν τοπική, μέσα στὴν ἐρημία, θὰ πεῖ: “Διατὶ οὐχὶ μᾶλλον ἀναχωρῶ διὰ τὴν ἐρημίαν καὶ ἡσυχίαν; Διατί, λοιπόν, ἀφοῦ εἶναι πιὸ εὔκολο ἐκεῖ, νὰ μὴν πάω εἰς τὴν ἡσυχίαν;”. Ἐντεῦθεν ἡ τάσις τῆς μοναστικῆς ζωῆς, ποὺ ἔρχεται τόσο αὐθόρμητα σὲ μίαν ψυχή, ὅταν σκεφθῆ τὸν Θεόν.
.           Συνήθως τὴν τάσι πρὸς τὴν ἐρημία τὴν θεωροῦν οἱ ἄνθρωποι σὰν κάτι τὸ ἐπικίνδυνο, διότι μπορεῖ νὰ παραπλανηθῆ ὁ ἄνθρωπος καὶ νὰ θρέψη μέσα του ἰδέες φανταστικὲς καὶ πράγματα ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ τὰ κάνη. Τίποτε. νθρωπος πο δν θ σκεφθ τν φυγ κάποτε, κόμη κα μ τν εδικ ννοια το μοναχισμο, σημαίνει τι εναι ρρωστος τι οδέποτε οσιαστικ πησχολήθη μ τν ψυχή του. Κάποιος πο θ πασχοληθ στω κα π πέντε λεπτ μ τν Θεόν, ν εσθε βέβαιες τι τ πι πολ διάστημα τν πέντε λεπτν θ εναι σκέψεις ν πάη στ μοναστήρι. Ἔτσι εἶναι. Εἶναι ἡ ψυχὴ ποὺ σκέπτεται, εἴπαμε, τὸν ἑαυτόν της, ἀγαπᾶ τὴν ἄνεσί της καὶ ἐκεῖ εὑρίσκει τὴν ἄνεσί της νὰ ἐπικοινωνήση μὲ Αὐτὸν τὸν ὁποῖον ζητεῖ, ποὺ θέλει νὰ τὸν ἀνακαλύψη, τὸν Θεὸν δηλαδή.
.           Τελικῶς, μπορεῖ νὰ ἀρνηθῆ αὐτὴν τὴν φυγὴ τὴν τοπική. Δὲν θὰ ἀρνηθεῖ ὅμως, ἐφ᾽ ὅσον θὰ συνεχίση νὰ ζῆ ζωὴ ἀνάγουσα ἑαυτήν, δὲν θὰ ἀποφύγει τὴν φυγὴ τὴν οὐσιαστική, τὴν φυγὴ τὴν τροπική, τὴν φυγὴ τὴν βιοτική.

, ,

Σχολιάστε

ΑΚΡΙΒΟΣ Ο ΑΚΡΙΒΗΣ! (Χαρ. Μπούσιας)

Ἀκριβὸς ὁ ἀκριβής

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.         Ἀκριβὸς σημαίνει πολύτιμος, αὐτὸς ποὺ ἔχει μεγάλη ἀξία, αὐτὸς ποὺ δὲν ἀγοράζεται εὔκολα, αὐτὸς ποὺ γιὰ νὰ γίνει ὅ,τι ἔγινε ἀπαιτήθηκε μεγάλος κόπος καὶ θυσία. Θαυμάζουμε κάθε τί τὸ ἀκριβὸ καὶ θέλουμε νὰ τὸ ἀποκτήσουμε. Γινόμαστε συλλέκτες ἀκριβῶν ἀντικειμένων, ἐνῶ θὰ ἔπρεπε νὰ γινόμαστε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ἀκριβοὶ μέσα στὴν κοινωνία μὲ τὸν πλοῦτο τῶν γνώσεων, τῶν ἀρετῶν μας, τῆς κοινωνικῆς μας προσφορᾶς, τῆς ἀκριβῆς συμπεριφορᾶς μας. Γιὰ νὰ γίνουμε, ὅμως, ἀκριβοί, δηλαδή, πολύτιμοι, θὰ πρέπει νὰ εἴμαστε ἀκριβεῖς, δηλαδή, συνεπεῖς στὶς ὑποχρεώσεις μας, στὸ πιστεύω μας, στὶς ἀρχές μας. Γιὰ ὅ,τι πράττουμε νὰ ἔχουμε μπροστά μας πρότυπο, τὸ αἰώνιο πρότυπο, τὸν Χριστό μας. Καὶ νὰ ρωτάμε τὸν ἑαυτό μας:
– Αὐτὸ ποὺ σκέφτομαι νὰ πράξω θὰ σοῦ ἀρέσει, Χριστέ μου; Συμφωνεῖ μὲ τὸ νόμο Σου; Συμφωνεῖ μὲ τὸ θέλημά Σου;
.         Πρὸς τοῦτο χρειάζεται νὰ γνωρίζουμε ποιὸ εἶναι «τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τὸ ἀγαθὸν καὶ εὐάρεστον καὶ τέλειον» (Ῥωμ. ιβ´ 2) καὶ τί εἶναι ἀκρίβεια. Ὄχι ἀκρίβια οἰκονομικὴ ποὺ μᾶς θλίβει ὅλους, βλέποντας στὰ καταστήματα τὰ εἴδη ποὺ μᾶς εἶναι ἀπαραίτητα στὴ ζωὴ νὰ ἀκριβαίνουν καὶ πολλὲς φορὲς νὰ μᾶς εἶναι ἀπλησίαστα, ἀλλὰ ἀκρίβεια λόγων καὶ πράξεων, ἀκρίβεια ποὺ μᾶς ἀναδεκνύει συνεπεῖς στὴν πίστη μας, μᾶς χαροποιεῖ καὶ μαζὶ μὲ μᾶς χαροποιεῖ καὶ τοὺς πλησίον μας.
.         «Ἀκρίβεια» εἶναι ἡ ἀπόλυτη τήρηση τῶν Κανόνων ποὺ διέπουν τὴν κοινωνική μας συμπεριφορά, ἡ τήρηση τῶν νόμων τῆς πολιτείας καὶ τῶν διατάξεων τοῦ Εὐαγγελίου, ἐφ’ ὅσον θέλουμε πραγματικὰ νὰ ὀνομαζόμαστε Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ αὐτὴ τὴν πίστη μας νὰ τὴν προβάλλουμε μὲ τὴ ζωή μας, ὥστε νὰ δοξάζεται ἀπὸ αὐτὴ καὶ ὄχι νὰ ὑβρίζεται τὸ ὄνομα τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς πίστεώς μας, τοῦ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ.
.         Στὴ ζωὴ μᾶς ἔχουν τεθεῖ κάποια ὅρια μέσα στὰ ὁποῖα κινούμενοι σὲ μιὰ εὐνομούμενη πολιτεία προκόβουμε στὴν ἀρετὴ καὶ ὄχι «ἐπὶ τὰ χείῤῥῳ πλανῶντες καὶ πλανώμενοι» (Β´ Τιμ. γ´ 13), ὅπως οἱ πονηροὶ καὶ οἱ γόητες. Τὰ ὅρια αὐτὰ τὰ ἔχει θέσει ὁ Δημιουργός μας καὶ ἡ πολιτεία, στὴν ὁποία ζοῦμε, καὶ τὴν ἐφαρμογή τους τὴ διδάσκει ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, ἡ ὁποία μᾶς θέλει εὐπειθῆ τέκνα της. Ὅποιος ὑπερβεῖ ἢ καταστρατηγήσει τὰ ὅρια αὐτὰ ἐκτροχιάζεται μὲ ἀπρόβλεπρες συνέπειες στὴ ζωή του καὶ στὴν κοινωνία μας. Γιὰ παράδειγμα, ἐὰν ἕνα τραῖνο ἔχει κατασκευασθεῖ νὰ τρέχει μὲ 100 χιλιόμετρα τὴν ὥρα καὶ ὁ ὁδηγός του τὸ τρέξει μὲ 150 χιλιόμετρα τὴν ὥρα, θὰ τὸ ἐκτροχιάσει. Ἐὰν ἕνα ποτήρι ἔχει κατακευασθεῖ γιὰ νὰ δέχεται βραστὸ νερὸ μέχρι 100 βαθμῶν Κελσίου καὶ ἐμεῖς τὸ βάλλουμε πάνω σὲ μιὰ σόμπα ποὺ ἔχει 150 βαθμοὺς Κελσίου αὐτὸ θὰ σπάσει. Ἡ τήρηση τῶν νόμων, ἡ ἀκρίβεια, πάντοτε προστατεύει καὶ μᾶς κάνει νὰ μεγαλουργοῦμε.
.         Στὴν καθημερινή μας ζωὴ ὀφείλουμε νὰ εἴμαστε ἀκριβεῖς, ὄχι μόνο στὸ χρόνο τῶν συναντήσεων μας, στὰ «ραντεβοῦ μας», ἀλλὰ σὲ κάθε μας ἐνέργεια. «Ἀκριβεῖς» εἴπαμε σημαίνει «συνεπεῖς» καὶ «ἀκριβοὶ» εἶναι οἱ «συνεπεῖς» σὲ κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς τους. Ἔτσι ἔχουμε ἀκριβούς-συνεπεῖς μαθητές, συνεπεῖς ἐπιστήμονες, συνεπεῖς καθηγητές, συνεπεῖς γιατρούς, συνεπεῖς ἱερεῖς, συνεπεῖς δικαστικούς, συνεπεῖς στρατιωτικούς, συνεπεῖς ἐλεύθερους ἐπαγγελματίες, συνεπεῖς ἀγρότες, συνεπεῖς σὲ κάθε ἐπαγγελματικὸ καὶ κοινωνικὸ κλάδο. Ἔχουμε ἐπίσης ἀκριβοὺς φίλους, ἀκριβοὺς πατριῶτες, ἀκριβοὺς εὐσεβεῖς Χριστιανούς, αὐτοὺς ποὺ ἐπιδιώκουν τὴν κατάκτηση τῆς ἀρετῆς, τὴν ἁγιότητα, τὴ θέωση. Οἱ τελευταῖοι εἶναι οἱ πιστοὶ ἀγωνιστὲς τῆς ζωῆς, αὐτοὶ ποὺ νόμιμα ἀγωνίζονται, αὐτοὶ ποὺ τηροῦν τὸ νόμο τοῦ Εὐαγγελίου, μέχρι λεπτομερείας καὶ ὄχι μόνο ὅταν εἶναι ἐνώπιον ἄλλων, ἀλλὰ καὶ ὅταν εἶναι μόνοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ μας. Οἱ ἀκριβοὶ εἶναι καὶ ἀκριβεῖς σὲ ὅλα, γιατὶ γνωρίζουν, ὅτι ἐὰν ὁ πιστὸς εἶναι ἀνακριβὴς καὶ στὸ ἐλάχιστο δὲν σέβεται τίποτα. Μᾶς τὸ λέει ἡ Γραφὴ ὅτι ἐκεῖνος ποὺ τηρεῖ ὅλο τὸ Νόμο, ἀλλὰ πταίει καὶ παραβαίνει κάποια ἐντολή, εἶναι ἔνοχος παραβάσεως ὅλων τῶν ἐντολῶν. «Ὅστις γὰρ ὅλον τὸν νόμον τηρήσῃ, πταίσῃ δὲ ἐν ἑνί, γέγονε πάντων ἔνοχος.» (Ἰακ. β΄ 10).
.         Παράδειγμα ἀκριβείας μᾶς διδάσκε πολὺ ἁπλὰ ὁ μακαριστὸς Γέροντας Μητροφάνης τῆς Ροβέλιστας μὲ τὴν προσοχὴ στὴ λήψη τοῦ ἀντιδώρου. Δὲν εἶναι ὑποχονδριασμὸς αὐτὸ ποὺ μᾶς ἔλεγε, ἀλλὰ ἀκρίβεια καὶ εὐλάβεια. Ἔλεγε:
-Θὰ παίρνετε τὸ ἀντίδωρο μὲ σταυρωμένες τὶς παλάμες, θὰ τὸ φέρνετε στὸ στόμα καὶ θὰ μαζεύετε μὲ τὸ δάκτυλο τὰ ψίχουλα, τὰ ὁποῖα, ὅλα θὰ τὰ τρῶτε. Τίποτα δὲν θὰ πετιέται κάτω!
.         Οἱ ἀκριβοὶ ἄνθρωποι προσπαθοῦν νὰ βιώνουν ἀπόλυτα τὴν πνευματική μας ζωή, νὰ κινοῦνται μέσα στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ νά ἐναρμονίζονται μὲ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες, ὅπως μᾶς τοὺς παρέδωσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας, καὶ ὄχι σύμφωνα μὲ νεωτεριστικὲς διδασκαλίες καὶ ἑρμηνεῖες, τοῦ κόσμου, τοῦ αἰῶνος μας τοῦ ἀπατεῶνος, ποὺ θέλουν νὰ περάσουν κάποιοι καὶ οἱ ὁποῖες εἶναι ἀποκεκομμένες ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση. Ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι ἀκριβὴ γιατὶ τηρεῖ τὴν παραδεδομένη ἀκρίβεια, ἄσχετα ἂν σὰν φιλόστοργη μητέρα γιὰ τὶς συνεχεῖς μας πτώσεις ἐφαρμόζει ἐνίοτε τὴν «οἰκονομία». Οὐδέποτε, ὅμως, ἡ ἀκρίβεια ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὴν οἰκονομία. Τὴν ἀκρίβεια περιγράφει σαφέστατα τὸ Πηδάλιο, τὸ βιβλίο μὲ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς νόμους ποὺ ἔχει καταγράψει ὁ Ἅγιος Νικόδημος, ὁ Ἁγιορείτης. Πηδάλιο εἶναι τὸ τιμόνι τοῦ πλοίου ποὺ κατευθύνεται ἀπὸ τὸν ἔμπειρο καπετάνιο. Ὁ Γέροντας Παΐσιος, μὲ τὸν ἁπλὸ καὶ φωτισμένο λόγο του, σὲ κάποια συζήτηση περὶ οἰκονομίας καὶ ἀκριβείας καὶ περὶ τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ τοῦ Πηδαλίου, εἶχε τονίσει τὰ ἑξῆς: «Τὸ Πηδάλιο κάποιες φορὲς χρειάζεται νὰ τὸ στρίβουμε πότε ἀριστερά, πότε δεξιά, ἀρκεῖ αὐτὸ νὰ γίνεται γιὰ λόγους σωτηρίας τῆς ψυχῆς. Γι᾽ αὐτό ὀνομάζεται «πηδάλιο». Ὄντως παράδειγμα ἁπλὸ καὶ φωτισμένο. Εἶναι δηλαδή, ὅπως τὸ τιμόνι στὸ πλοῖο, γιατὶ χωρὶς πηδάλιο τὸ σκάφος δὲν πηγαίνει πουθενά. Καὶ γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ἐξομολογουμένων ὁ ἔμπειρος πνευματικός, σὰν καπετάνιος, ὁδηγεῖ τὸ καράβι τῆς ψυχῆς του μὲ τὸ εὐέλικτο Πηδάλιο παίρνοντας ὁ ἴδιος τὴν εὐθύνη τῆς ψυχῆς τοῦ ἐξομολογουμένου.
.         Οἱ ἀκριβοὶ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ δὲν καταφεύγουν στὴν οἰκονομία. Εἶναι ἀκριβεῖς στὴν τήρηση τῶν νόμων μέχρι κεραίας. Ἄλλωστε Ὀρθοδοξία σημαίνει ἀπόλυτη ἀκρίβεια, γι’ αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ ἀκριβότερο πράγμα ποὺ διαθέτουμε. Καὶ σὰν τὸ πιὸ πολύτιμο πράγμα, τὸ ἐπιζητοῦν οἱ κλέφτες, οἱ ἅρπαγες, οἱ σφετεριστές, νὰ μᾶς τὸ πάρουν, νὰ τὸ ἀλλοιώσουν νὰ τὸ καταστρέψουν, ἂν εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ ἐξαφανίσουν ἀπὸ τὸ χάρτη, ἀφοῦ δὲν μποροῦν νὰ τὸ οἰκειοποιηθοῦν.
.         Ἂς ἀκούσουμε τί μᾶς λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Θέλετε νὰ εἶσθε ἀκριβεῖς; «Στήκετε καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις» (Β´ Θεσ. β´ 15), καὶ πάλιν «μὴ συσχηματίζεσθε τῷ αἰῶνι τούτῳ» (Ῥωμ. ιβ´ 2 ). Μὴν ἀκοῦτε τὶς σειρῆνες τοῦ κόσμου ποὺ δὲν ἀπηχοῦν τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, ποὺ προβάλλουν τὸ ἄσχημο γιὰ ὡραῖο καὶ τὴν ἁμαρτία γιὰ ἀρετή. Γιὰ νὰ τὸ πετύχουμε, ὅμως, αὐτὸ ὀφείλουμε νὰ πολιτευόμαστε «σωφρόνως καὶ δικαίως καὶ εὐσεβῶς» (Τίτ. β´ 12). Ὁ ἀκριβὴς ἄνθρωπος εἶναι ὁ συνεπὴς στὸν ἑαυτό του καὶ ἂς μὴν τὸν βλέπει κανείς, ἀφοῦ πιστεύει ὅτι τὸν βλέπει ὁ Παντεπόπτης Θεός, ὁ «πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν». Εἶναι συνεπὴς στοὺς γύρω του, εἶναι ἀκριβοδίκαιος, καὶ χρησιμοποιεῖ πάντοτε τὰ ἴδια μέτρα καὶ σταθμὰ γιὰ ὅλους. Δὲν φατριάζει, δὲν δημιουργεῖ κυκλώματα, δὲν δημιουργεῖ αὐλὲς μὲ εὐνοούμενα πρόσωπα. Εἶναι συνεπὴς καὶ στὸ Θεό μας μὲ τὴν ἀπόλυτη τήρηση τῶν ἐνολῶν Του καὶ τὴ συμμετοχή μας στὴν ἀγωνία Του, «ἵνα ὧμεν ἕν» (Ἰωάν. ιζ´ 22), γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς μίας, ἁγίας, καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας μας, στὴ βάση, ὅμως, τῶν ἀποστολικῶν μας παραδόσεων.
.         Ἂν εἴμαστε, λοιπόν, ἀκριβεῖς στὶς ἀρχές μας αὐτές, τότε θὰ εἴμαστε καὶ ἀκριβοὶ καὶ πολύτιμοι στὴν κοινωνία μας, θὰ εἴμαστε εἰκόνες καθαρώτατες τοῦ Σωτῆρος μας Χριστοῦ καὶ θὰ δοξάζεται μὲ τὴ συμπεριφορά μας ὁ δεδοξασμένος ἀνὰ τοὺς αἰῶνες Κύριος καὶ Θεός μας.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

,

Σχολιάστε