Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΝΟΜΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ"

ΟΛΗ ἡ ΧΩΡΑ ΦΩΝΑΖΕΙ: ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΖΗΣΩ!

Δελτίο Τύπου
το
κινήματος «
γι
τν φίσα στ
ΜΕΤΡΟ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

14 Ἰανουαρίου 2020

.                   Τὸ Κίνημα «Ἀφῆστε μὲ νὰ ζήσω!» δημιουργήθηκε πρὶν 2 χρόνια περίπου ἀπὸ 19 Ὀρθόδοξα Χριστιανικὰ Σωματεῖα καὶ μὲ τὴν ὑποστήριξη τῆς Ἀνωτάτης Συνομοσπονδίας Πολυτέκνων Ἑλλάδος, μὲ σκοπὸ νὰ ἐνημερώνει μὲ κάθε νόμιμο καὶ δημοκρατικὸ τρόπο τοὺς συμπολίτες μας γιὰ τὸ θαῦμα τῆς Ζωῆς τοῦ ἀγέννητου παιδιοῦ, σύμφωνα μὲ τὰ ἐπιστημονικὰ δεδομένα καὶ τὴν Ὀρθόδοξη παράδοσή μας, ἀλλὰ καὶ νὰ βοηθᾶ ὅσες γυναῖκες πιέζονται γιὰ ἔκτρωση καὶ ἐπιθυμοῦν νὰ κρατήσουν τὸ παιδί τους.
.                   Στὰ πλαίσια αὐτῆς τῆς ἐνημέρωσης προβήκαμε σὲ διαφημιστικὴ καμπάνια σὲ κάποιους σταθμοὺς τοῦ ΜΕΤΡΟ, μὲ ἀποκλειστικὸ σκοπὸ τὴν ἐνημέρωση γιὰ τὴ μοναδικὴ καὶ ἀνεπανάληπτη ἀνθρώπινη ζωή, ποὺ φιλοξενεῖται στὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας, προβάλλοντας ἀποκλειστικὰ ἐπιστημονικὲς πληροφορίες γιὰ τὴν ἐνδομήτρια ζωὴ τοῦ ἐμβρύου.
.                   Μὲ μεγάλη μας ἔκπληξη, ὅμως, βρεθήκαμε μπροστὰ σὲ μία πρωτοφανῆ ἀντίδραση, ποὺ σὰν κύριο ἐπιχείρημά της εἶχε τὸ «δικαίωμα τῆς γυναίκας στὴν ἔκτρωση». Εἶναι ἄξιο ἀπορίας πῶς, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἀναφέρονται στὴν ἀφίσα, καταστρατηγοῦνται τὰ «δικαιώματα» τῶν γυναικῶν ἤ, ὅπως ἀνέφερε τὸ δελτίο τύπου τοῦ Ὑπουργοῦ Μεταφορῶν καὶ Ὑποδομῶν κ. Κώστα Καραμανλῆ, ἡ ἀφίσα «στρέφεται ἐναντίον ἑνὸς ἀπολύτως κατοχυρωμένου καὶ ἀναμφισβήτητου δικαιώματος τῶν γυναικών». Σὲ αὐτὸ μόνο αὐτοὶ ποὺ τὰ συνδύασαν μποροῦν νὰ ἀπαντήσουν.  Στὴν οὐσία, ὅμως, πρόκειται γιὰ μία προσπάθεια ἐνημέρωσης ὅτι τὸ ἀγέννητο παιδὶ εἶναι ἐν ζωῇ ἄνθρωπος καὶ ὡς ἐκ τούτου ἔχει κι αὐτὸ δικαιώματα καὶ ἀξιώσεις προστασίας του.
.                   Ἔπρεπε ὅμως ὁ ἀξιότιμος κ. Ὑπουργός, προτοῦ προβεῖ στὴν ἀπαράδεκτη δημοκρατικὰ καὶ ἀντισυνταγματικὴ παρέμβασή του στὴ διοίκηση τῆς ΣΤΑΣΥ, ποὺ εἶχε σὰν ἀποτέλεσμα τὸ κατέβασμα τῆς ἀφίσας τὴν ἴδια ἡμέρα τῆς ἀνάρτησής της, ἀλλὰ καὶ ἡ ἴδια ἡ διοίκηση νὰ ἀποδείξουν μὲ ἐπιχειρήματα, ποῦ ἡ ἀφίσα ἀναφέρεται στὴν ἔκτρωση καὶ πῶς «στρέφεται» ἐναντίον ὁποιουδήποτε «δικαιώματος» τῶν γυναικών! Ἄραγε ὁ κ. Ὑπουργὸς εἶδε πραγματικὰ τὴν ἀφίσα; Τὴν διάβασε;
.                   Ἀναρωτιόμαστε, λοιπόν: Δὲν ἔχουμε σὰν πολίτες αὐτῆς τῆς Χώρας, ἀλλὰ καὶ σὰν συλλογικὲς ὀντότητες τὸ δικαίωμα νὰ ἐκφράζουμε ἐλεύθερα τὴν ἄποψή μας; Ἀπὸ πότε ὑπάρχει λογοκρισία στὴν Ἑλλάδα καὶ δὲν τὸ γνωρίζουμε;
.                   Ὁ κ. Ὑπουργὸς καὶ ὅλοι ὅσοι πολιτικοὶ καὶ ἐπώνυμοι διατείνονται ὅτι σέβονται τὸ δημοκρατικό μας Πολίτευμα, δὲν ἔχουν ὑπόψη τους τὸ «Διεθνὲς Σύμφωνο γιὰ τὰ Ἀτομικὰ καὶ Πολιτικὰ Δικαιώματα» (ἄρθ. 19), ποὺ ἔχει νομοθετικὰ κυρωθεῖ ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Βουλή, ἢ τὴν «Εὐρωπαϊκὴ Σύμβαση γιὰ τὴν Προάσπιση τῶν Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου καὶ τῶν Θεμελιωδῶν Ἐλευθεριῶν» (ἄρθ. 10); Καὶ τὸ σπουδαιότερο. Γνωρίζουν, ἄραγε, τί ὁρίζει τὸ Σύνταγμα τῆς Χώρας (ἄρθ. 14) ποὺ ὑπηρετοῦν, γιὰ τὴ λογοκρισία; Τοὺς τὸ ὑπενθυμίζουμε: «Καθένας μπορεῖ νὰ ἐκφράζει καὶ νὰ διαδίδει προφορικά, γραπτὰ καὶ διὰ τοῦ τύπου τοὺς στοχασμούς του τηρώντας τοὺς νόμους τοῦ Κράτους».
Ἡ δὲ θέση τοῦ κ. Ὑπουργοῦ ὅτι: «Οἱ καμπάνιες ποὺ γίνονται στοὺς δημόσιους χώρους δὲν πρέπει νὰ διχάζουν τὴν κοινὴ γνώμη οὔτε ἀσφαλῶς νὰ προσβάλουν γυναῖκες ποὺ ἔχουν ἀναγκαστεῖ νὰ κάνουν μία τέτοια δύσκολη ἐπιλογὴ στὴ ζωή τους», ἀναφορικὰ μὲ τὴ δική μας καμπάνια εἶναι παντελῶς ἄστοχη, ἀλλὰ καὶ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ νομικό μας πλαίσιο. Κι αὐτό, γιατί τὸ θέμα της δὲν ἦταν ἡ ἔκτρωση, οὔτε ἡ καταδίκη καὶ προσβολὴ κανενὸς ἀνθρώπου, ἀλλά, ὅπως προείπαμε, νημέρωση γι τ θαμα τς ζως κα προβολ πιστημονικν πληροφοριν γι τς λειτουργίες το μβρύου. Ἄλλωστε, κι ἄλλες καμπάνιες, κατὰ τὸ παρελθόν, εἶχαν διχάσει τὴν κοινὴ γνώμη, δὲν εἴδαμε ὅμως καμία νὰ κατεβαίνει καὶ μάλιστα μὲ πολιτικὴ παρέμβαση!
.                   Καὶ ἐπειδὴ κάποιες ἱστοσελίδες ἀναφέρουν ὅτι δῆθεν εἶναι παραπλανητικὲς οἱ πληροφορίες τῆς ἀφίσας καὶ δὲν ἔχουν ἐπιστημονικὴ ἀκρίβεια, παραπέμπουμε στὴν ἰστοσελίδα μᾶς afistemenaziso.gr, ὅπου ὑπάρχουν ὅλες οἱ ἐπιστημονικὲς πληροφορίες γι’ αὐτὰ τὰ θέματα, πάντα μὲ βιβλιογραφικὲς ἀναφορές.
.                   Κάποια στιγμὴ στὴ Χώρα μας, ποὺ ἡ ὑπογεννητικότητα ἔχει φτάσει, ἴσως, σὲ μὴ ἀναστρέψιμα ἐπίπεδα, ποὺ οἱ ἐκτρώσεις ὑπερβαίνουν τὶς 150.000 (κάποιοι τὶς ἀνεβάζουν στὶς 300.000) καὶ οἱ 40.000 καὶ πλέον ἀπὸ αὐτὲς γίνονται ἀπὸ ἀνήλικα κορίτσια, πρέπει νὰ εἴμαστε σὲ θέση νὰ συζητήσουμε μὲ ὡριμότητα καὶ ἐπιχειρήματα γι’ αὐτὸ τὸ σοβαρὸ θέμα. Ἕνα θέμα, στὸ ὁποῖο προεκλογικὰ εἶχε ἀναφερθεῖ καὶ ὁ ἴδιος ὁ Πρωθυπουργὸς μὲ ἀφορμὴ τὸ πόρισμα τῆς Διακομματικῆς Κοινοβουλευτικῆς Ἐπιτροπῆς γιὰ τὸ Δημογραφικό: «Θὰ πῶ μόνο τὸ ἑξῆς: ἐκτιμῶνται (οἱ ἐκτρώσεις) σὲ 150.000 ἐτησίως… Ἔστω καὶ τὸ 10% νὰ ἀποφεύγαμε θὰ εἴχαμε 10% νέες γεννήσεις. Ἄρα καὶ αὐτὸ τὸ ζήτημα πρέπει νὰ μᾶς ἀπασχολήσει οὐσιαστικά».
.                   Ὅμως, πῶς θὰ ἀποφευχθοῦν, ὅταν «ἀπαγορεύεται» νὰ μιλήσουμε καὶ νὰ ἐνημερώσουμε δημόσια γιὰ τὸ ἀγέννητο παιδί, τὸ θαῦμα τῆς ζωῆς καὶ τὴν ἐπιλογή της;  Ὑπάρχει κανεὶς ποὺ εἶναι ἐνάντια στὴ ζωὴ καὶ δὲν θαυμάζει αὐτὸ τὸ μεγάλο μυστήριο; Ἂς τὸ ἀναρωτηθοῦμε ὅλοι.
.                   Ἐπειδή, ὅμως, ἔχει κι ὁ Θεὸς τὰ δικά του σχέδια πραγματικὰ εὐχαριστοῦμε τὸ Ὑπουργεῖο διότι κατόρθωσε μὲ τὴν λογοκρισία ποὺ ἐπέβαλε νὰ φτάσει τὸ μήνυμα τῆς ἀφίσας ὄχι μόνο στοὺς ἐπιβάτες τοῦ ΜΕΤΡΟ, ἀλλὰ ἀπ’ ἄκρη σ’ ἄκρη ὅλης τῆς Ἑλλάδας. Τὸ γεγονὸς ὅτι ἀπὸ χθὲς συζητᾶ ὅλη ἡ κοινωνία γιὰ τὸ θέμα τῆς προστασίας τοῦ ἀγέννητου παιδιοῦ, τὸ ὀφείλουμε στὴν ἀπαγόρευση ἔκφρασης δημοσίου λόγου γιὰ ἕνα ζήτημα, τὸ ὁποῖο σὲ ἄλλα κράτη ἀποτελεῖ ἀντικείμενο ἐπιστημονικῶν συνεδρίων καὶ θεσμικοῦ διαλόγου.
.                   Εὐχαριστοῦμε ἐγκαρδίως γιὰ τὶς χιλιάδες τῶν μηνυμάτων ὑποστηρικτικῶν τοῦ Κινήματος ποὺ γράφτηκαν στὸ διαδίκτυο καὶ κάλυψαν τὸ σκοτάδι τῶν καθεστωτικῶν ΜΜΕ καὶ πολιτικῶν προσώπων. Ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας ἀδιαμφισβήτητα εἶναι ὑπὲρ τῆς ΖΩΗΣ καὶ κλείνει τὰ αὐτιά της στὶς φωνὲς τῶν «δικαιωματιστῶν» καὶ τοῦ ἱερατείου τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας!
.              Χθὲς ὅλη ἡ Χώρα φώναξε: ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΝΑ ΖΗΣΩ!

ΠΗΓΗ: afistemenaziso.gr

Σχολιάστε

ΜΙΞΟΒΑΡΒΑΡΟ ΕΓΚΛΗΜΑ γιὰ καρακάξες καὶ ἄλλα …‘ο’δικὰ πτηνά!

Ἔγκλημα κατά τῆς γλώσσας:
Οἱ νόμοι γράφονται σέ ἄθλια ἑλληνικά
ἐφημ. ΕΣΤΙΑ, 06.11.19

Ὁ ἱερεύς πού «κατενεμήθη» καί οἱ «ἐκδοθέντες» πράξεις

.                Καταρρέουμε συνεχῶς καί καθημερινῶς. Σέ ὅλα τά ἐπίπεδα. Ἕνας κακός ἄνεμος σαρώνει τήν ἑλληνικότητα παντοῦ. Μένουμε λιγότεροι λόγῳ τοῦ δημογραφικοῦ. Γινόμαστε ἄλλοι λόγῳ τοῦ ξενόφερτου πολυπολιτισμοῦ. Ἀλλοιωνόμαστε λόγῳ τοῦ μεταναστευτικοῦ. Χάνουμε τήν ταυτότητά μας, ἐπειδή κάποιο δικαστήριο δικαιωμάτων θεωρεῖ πώς δέν πρέπει τά παιδιά μας νά διδάσκονται Θρησκευτικά. Ἀγαπᾶμε ἤθη ξένα πρός τόν Ἕλληνα, ὅπως τό… «Χαλοουΐν». Ὅλα μπορεῖς νά τά πολεμήσεις ἐκτός ἀπό ἕνα! Τήν πρωτοφανῆ ἄγνοια μέ τήν ὁποία νομοπαρασκευαστικές ἐπιτροπές, ὑπουργοί καί βουλευτές συντάσσουν τούς νόμους πού ψηφίζει τό ἐθνικό μας κοινοβούλιο. Τά ἑλληνικά τῶν νόμων εἶναι ἐπιεικῶς ἀπαράδεκτα. Οἱ συντάκτες τους θά ἔπρεπε νά συλληφθοῦν καί ἐπί ποινῇ ἀπωλείας τῆς ἰδιότητός τους νά γυρίσουν πίσω στά θρανία.
.                Τό καμπανάκι μᾶς κτύπησε ἡ συνδρομήτρια τῆς «Ἑστίας» καί ἐπί κεφαλῆς τοῦ Γραφείου Ἐργατικῆς Νομοθεσίας Χρυσούλα Πετίνη-Πηνιώτη, δικηγόρος στό ἐπάγγελμα, μέ μία σύντομη ἐπιστολή της. Βρήκαμε τόσο εὔστοχες τίς ἐπισημάνσεις της, ὥστε τῆς ζητήσαμε νά κάνει μία γενικώτερη ἔρευνα σέ πρόσφατους νόμους, προκειμένου νά ἐντοπίσει κραυγαλέα μαργαριτάρια. Τά εὑρήματά της ἐντυπωσιακά. Συμφωνοῦμε μέ τήν πρότασή της ὅτι ἡ ὀρθή χρῆσις τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας κατά τήν σύνταξη τῶν νόμων πρέπει νά συμπεριληφθεῖ στούς κανόνες καλῆς νομοθετήσεως. Ἀκολουθεῖ ἡ ἐπιστολή της:

.                «Στόν Νόμο 4621/2019 (ΦΕΚ/128/Α΄/31.7.2019) περιλαμβάνεται Κεφάλαιο Γ΄ γιά τήν νομοπαρασκευαστική διαδικασία καί τήν “καλή νομοθέτηση”. Στό ἄρθρο 58 ἀπαριθμοῦνται οἱ κανόνες – “ἀρχές” καλῆς νομοθέτησης, οἱ ὁποῖες, ὅπως ἀναφέρεται, ἔχουν ἐφαρμογή κατά τήν κατάρτιση σχεδίων κ.λπ. νόμων, κατά τήν ἀξιολόγηση τῶν νόμων καί κατά τήν κωδικοποίηση τῶν ρυθμίσεων.
.                Α. Στίς ἀρχές τῆς “καλῆς νομοθέτησης” δέν ἀναφέρεται (ἐνῶ ἀνήκει …) καί ἡ ὀρθή χρήση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης. Μορφή κακῆς χρήσεως τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης εἶναι οἱ μεικτές ἐκφράσεις, δηλαδή ὁ συνδυασμός ἀρχαιοπρεπῶν ἐκφράσεων μέ τύπους τῆς δημοτικῆς. Ἔτσι, στόν νόμο αὐτόν καθώς καί σέ ἄλλους νέους νόμους ἀπαντῶνται οἱ ἑξῆς, τουλάχιστον ἀκαλαίσθητες, ἐκφράσεις:

  • “βάσει… σύμβασης”

  • “κατόπιν αἴτησης”

  • “λόγω τήρησης”

  • “δυνάμει σύμβασης”

  • “λόγω τέλεσης”

  • “κατόπιν δημοσίευσης”

  • “ἐν ὄψει συμπλήρωσης” κ.ἄ.

Ἐπίσης:

  • “ἐπί… ἀπόλυσης”

  • “περί… ἀσφάλισης”

  • “ἐπί τῆς… διάρθρωσης”

  • “πέρα τῆς… προϋπόθεσης”

  • “ἑκάστης… σύμβασης”

  • “κατόπιν… ἄσκησης”

  • “ἐκτός … εἴσπραξης”

  • “ἀνά ἔτος… ἀσφάλισης”

  • “τυγχάνουν… μείωσης”

  • “ἀκολούθως τῆς ἀπόφασης προέγκρισης”

  • “ἐπί τῆς ὕπαρξης”

  • “μή εἰσέτι… ἔνταξης”!,

ὅπου δοτικοφανῆ ἐπιρρήματα ἤ ἐμπρόθετοι προσδιορισμοί, δηλαδή καθαρῶς ἀρχαῖες ἐκφράσεις σέ πτώση δοτική, ἀκολουθοῦνται ἀπό τριτόκλιτο ὄνομα τοῦ ὁποίου ἡ γενική ἔχει κατάληξη -ης, τύπος καθαρά δημοτικῆς, ἐνῶ κατά τήν γραμματική τῆς ἀρχαίας γλώσσης ἡ κατάληξη εἶναι -εως.
.                Ὅπως ἀναφέρεται καί στήν Νεοελληνική Γραμματική (καταγομένη ἀπό τήν “Μικρή Νεοελληνική Γραμματική” τοῦ Μανόλη Τριανταφυλλίδη), τά τριτόκλιτα σέ -ις λήγουν ἤ σέ -εως ἤ σέ -ης καί οὐδείς ὑποχρεώνει οὐδένα νά χρησιμοποιῆ μόνον τήν γενική σέ -ης. Ἔτσι, γιά τήν ὀρθή ἔκφραση ἐπιβάλλεται νά χρησιμοποιῆται ἡ κατάληξη -εως ὅταν πρόκειται γιά ἀρχαιοπρεπῆ ἔκφραση.
.                Στίς ἀναφερθεῖσες ἀνωτέρω ἐκφράσεις, ἄν μέν ὑπάρχη ἐπιθυμία χρησιμοποιήσεως τοῦ -ης (γενική), ἀπαιτεῖται ἡ ἔκφραση τῆς ἐννοίας μέ κατάλληλη προσαρμογή της στήν δημοτική, ἐάν ὅμως ὑπάρχη ἐπιθυμία ἀρχαιοπρεποῦς ἐκφράσεως, ἐπιβάλλεται ἡ χρήση τοῦ τριτοκλίτου μέ τήν κατάληξη -εως.
.                Ἔτσι, θά ἀναγραφῆ, ἀντί “βάσει σύμβασης”, “μέ βάση σύμβαση” καί ἀντί “ἐν ὄψει… συμπλήρωσης”, “γιά τήν συμπλήρωση” ἤ “μέ σκοπό τήν συμπλήρωση” κ.ο.κ.
.            Ὁ ἐκ τῶν μεταγλωττισάντων τούς Κώδικες Νόμων Ἀριστόβουλος Μάνεσης, σέ ἄρθρο του στό Νομικό Βῆμα Ὀκτωβρίου 1998 ἐπισημαίνει ὅτι ἡ Δημοτική καθιερώνεται “ἄνευ ἰδιωματισμῶν καί ἀκροτήτων”. Χαρακτηρίζει ὡς “ἄκομψες διατυπώσεις” τήν χρήση δημοτικῶν τύπων δίπλα σέ λόγιους τύπους (π.χ. “δυνάμει σύμβασης”) καί τονίζει ὅτι “ἡ γλῶσσα τῆς νομικῆς ἐπιστήμης δέν μπορεῖ νά εἶναι ὅμοια μέ τήν δημοτική τῆς καθημερινῆς “κουβέντας” ἤ ἀκόμη καί τῆς “λογοτεχνίας” καί ὅτι “στά νομικά κείμενα ἡ διατύπωση πρέπει νά εἶναι καί ἐπιμελημένη, τόσο ὡς πρός τό λεξιλόγιο ὅσο καί ὡς πρός τήν χρήση τῶν κατά τό δυνατόν δοκιμωτέρων καί αἰσθητικά ἀρτιωτέρων γραμματικῶν τύπων καί τοῦ ἀντιστοίχου ὕφους”.
Ὁ ἴδιος τονίζει τά ἑξῆς:
.                Ἰδίως σέ ὑπερδισύλλαβες λέξεις, ἡ χρήση τοῦ λόγιου τύπου (κατάληξη -εως) εἶναι μορφολογικά προτιμώτερη: π.χ. αἴτηση ἀκυρώσεως, δήλωση βουλήσεως, δικαίωμα ἀκροάσεως, σύμβαση προσχωρήσεως, ἀνάκληση δηλώσεως, αἴτηση ἐξαιρέσεως, Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως, ἀλλά καί “μέτρα τάξεως”, “σχέδιο πόλεως”, “πρώτης τάξεως”, “πάσης φύσεως ὑλικά” κ.ἄ. Ἔτσι ἀποφεύγονται ἄκομψες διατυπώσεις, ὅταν ἰδίως χρησιμοποιοῦνται δημοτικοί τύποι δίπλα σέ λόγιους τύπους π.χ. “δυνάμει σύμβασης”, “ἐναντίον διάταξης…”.
.                Μιξοβάρβαρα ὑποδείγματα ὕφους (πρός ἀποφυγή) συνιστοῦν οἱ φράσεις “ἐνόψει τῆς νομοθετικῆς πρόβλεψης καί ρύθμισης τῆς αἴτησης ἀνάκλησης ἤ μεταρρύθμισης τῆς ἀπόφασης”, “δεκτῆς γενομένης τῆς αἴτησης ἀνάκλησης…(ὅπου ὑπάρχει σειρά λέξεων πτώσεως γενικῆς σέ -ης)”.
.                Καί ἰδού ἕνα νέο τέτοιο “ὑπόδειγμα” ἀπό τό Φύλλο 3812/Β/15.10.2019 τῆς Ἐφημερίδος τῆς Κυβερνήσεως:
“Ἀριθμ. Ἀποφ. 679/2019 Λήψη ἀπόφασης ἐπί γνωστοποίησης συγκέντρωσης…!”.

Β. Ἄς ἐπισημάνουμε καί μερικά ἀκόμη… “μαργαριτάρια” σέ νομοθετήματα ἤ (κατά τήν δημοσίευσή τους) στήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως:

.                Στήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως (ΦΕΚ Β΄ 368/17) εἴδαμε θέμα μέ τίτλο “Ἔγκριση κατ’ ἀποκοπῆς (!) χορηγήματος…”. Ἡ φράση “κατ’ ἀποκοπήν”, ἀποτελούμενη ἀπό τήν πρόθεση “κατά” καί τήν λέξη “ἀποκοπή” στήν αἰτιατική, χρησιμοποιεῖται ὡς ἐπίρρημα, δηλαδή ἄκλιτη λέξη, ἡ ὁποία δέν ἐπηρεάζεται ἀπό τήν σύνταξη (ἀριθμό, πτώση κ.λπ.) τῶν λοιπῶν ὅρων τῆς προτάσεως. Ἔτσι, δέν μεταβάλλεται στίς ἐκφράσεις κατ’ ἀποκοπήν “χορήγημα”, κατ’ ἀποκοπήν “χορηγήματος”, κατ’ ἀποκοπήν “χορηγήματα”, κατ’ ἀποκοπήν “χορηγημάτων” κ.ο.κ.
.                Ἐπίσης, σέ ΦΕΚ τοῦ ἔτους 2016 (1667 Β΄) δημοσιεύεται ἀπόφαση τοῦ Ὑπ. Ἐσωτερικῶν μέ θέμα “Κατανομή ἑνός ἱερέα Εἰδικῶν Καθηκόντων στό Σῶμα τῆς Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας”. Ἡ φράση θά ἦταν σωστή μόνον ἄν ἐπρόκειτο περί κατανομῆς περισσοτέρων στό ἐν λόγῳ Σῶμα. Διότι: Τό ρῆμα “κατανέμω” σημαίνει “διαιρῶ”, “διαμοιράζω”. Ἡ διαίρεση ἤ τό μοίρασμα προϋποθέτουν ὡς ἐκ τῆς ἐννοίας τους περισσότερα τοῦ ἑνός πρόσωπα ἤ πράγματα. Ἐκτός ἄν… ὁ ἱερεύς κοπῆ σέ περισσότερα κομμάτια!
.                Στό ἄρθρο ἑνδέκατο τοῦ Ν. 4517/18 (ΦΕΚ 22/Α΄/8.2.2018) ἀναφέρονται τά ἑξῆς: Ἡ ἰσχύς τοῦ παρόντος ἰσχύει (!) ἀπό τήν δημοσίευσή του στήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως», ἀντί τοῦ ὀρθοῦ “ἡ ἰσχύς ἀρχίζει ἀπό…”.
.                Σέ ἔγγραφο τοῦ Ὑπ. Ἐργασίας (Φ.40021/11259/2018 – βλ. ΔΕΝ 2018 σελ. 326), πού ἀφορᾶ παροχές ἀσθενείας, ἀναφέρονται τά ἑξῆς:
.                “Γιά τήν ἀνανέωση τῆς ἀσφαλιστικῆς ἱκανότητας ἔχει συνταχθεῖ… διάταξη νόμου, μέ τήν ὁποία προβλέπεται ὅτι … 2) στούς ἐργαζομένους τῶν ἐπιχειρήσεων… καί τῶν Ναυπηγείων Ἐλευσῖνας, στούς ἀναβάτες ἱπποδρομιῶν, στούς μαθητευόμενους ἀναβάτες, τούς προπονητές δρομώνων ἵππων καί τῶν προσώπων πού ὑπάγονται στήν ἀσφάλιση τοῦ ΕΦΚΑ ὡς μισθωτοί-μέλη Διοικητικῶν Συμβουλίων ΑΕ… εἶναι δυνατή ἡ χορήγηση παροχῶν ἀσθενείας…”.

Ἡ ὀρθή ἔκφραση εἶναι “καί τά πρόσωπα…”. Διότι:

.                Ἡ ἔκφραση “καί τῶν προσώπων” (γενική) συνδέεται (τό “καί” συνδέει ὁμοίους ὅρους) μέ τήν προηγουμένη φράση “δρομώνων ἵππων”, ἡ ὁποία ἐξαρτᾶται ἀπό τήν λέξη “προπονητές”, μέ ἀποτέλεσμα νά πρόκειται γιά προπονητές ὄχι μόνον τῶν ἵππων ἀλλά καί… “τῶν προσώπων πού ὑπάγονται στόν ΕΦΚΑ”!
.                Στόν Ν. 4255/14 (ΦΕΚ 2/Α΄/7.1.2014) στό ἄρθρο 3 ἀναφέρεται: “… τό πλῆθος καί τό ὕψος … τῶν ἐκδοθέντων (!) Πράξεων ἐπιβολῆς Εἰσφορῶν ἤ Πράξεων Βεβαίωσης Ὀφειλῆς”.
“Ἐκδοθεισῶν” εἶναι τό ὀρθό, ἀφοῦ πρόκειται περί θηλυκῶν ὀνομάτων.
.                Στήν Ἀποφ. ΕΑΠ 2003486/13 (ΦΕΚ 3091/Β΄/5.12.13), παρ. 3, ἀναγράφεται: “… τό πάσης φύσεως προσωπικό πού λαμβάνει μέ καθ’ οἱονδήποτε τρόπο…”.
Ἤ «μέ οἱονδήποτε τρόπο» ἤ “καθ’ οἱονδήποτε τρόπο”, ὄχι καί τά δύο!
.                Στήν Ἀποφ. 44664/2013 (ΦΕΚ 3417/Β΄/31.12.2013) ἀναφέρεται: “Ἐγκρίνουμε τήν ὑπερωριακή ἀπασχόληση… ὑπαλλήλων πού ὑπηρετοῦν καί συνδράμουν…”.
Δέν ὑπάρχει ρῆμα “δράμω” οὔτε σύνθετο “συνδράμω” (στόν Ἐνεστῶτα). Πρόκειται γιά τό ρῆμα “τρέχω” καί σύνθετο “συντρέχω”, τό ὁποῖο στόν β΄ ἀόριστο ἔχει τόν τύπο “ἔδραμον” (καί “συνέδραμον”) καί στήν ὑποτακτική του (καθώς καί στόν μέλλοντα στιγμιαῖο) “συνδράμω”.
.                Στά διάφορα νομοθετήματα (Ν. 4387/16 κ.ἄ.) ἡ μετοχή “γενόμενος, γενομένη, γενόμενο”, πού εἶναι ἀορίστου χρόνου (β΄ ἀόριστος τοῦ ρήματος “γίγνομαι”), χρησιμοποιεῖται λανθασμένα γιά τό μέλλον. Εἶναι ἀπολύτως λανθασμένη ἡ ἔκφραση “ἀρχῆς γενομένης… π.χ. τήν 1.1.2020 ἤ τό ἔτος 2020”. Ἀντί τῆς ἀορίστου χρόνου μετοχῆς μπορεῖ νά χρησιμοποιῆται ἡ μετοχή ἐνεστῶτος “γινόμενος…” (στήν δημοτική γλῶσσα), ἀφοῦ ἡ πλέον ὀρθή μορφή τῆς ἀντιστοίχου μετοχῆς τοῦ μέλλοντος “γενησόμενος-γενησομένη-γενησόμενον” ἀποτελεῖ βαρεῖα καθαρεύουσα.
.                Ἄς μᾶς ἐπιτραπῆ νά ἐπισημάνουμε τήν ἔκφραση-πρόταση ἔχει νά κάνη μέ, ἡ ὁποία ἔχει σχεδόν ἐπικρατήσει τόσο στόν προφορικό ὅσο καί στόν γραπτό λόγο (καί σέ ἐπιστημονικά ἄρθρα). Πρόκειται γιά ἔκφραση “ξενόφερτη”, προσιδιάζουσα σέ γλῶσσες πτωχές, πού ἔχουν ἀνάγκη περιφράσεως γιά νά ἐκφράσουν κάποιο νόημα. Δέν ταιριάζει ὅμως στήν Ἑλληνική Γλῶσσα πού ἔχει ἀπεριόριστο πλοῦτο λέξεων. Ἀντί τῆς ἀνωτέρω προτάσεως καλό εἶναι νά χρησιμοποιῆται ἡ ἑλληνική ἔκφραση-πρόταση “ἀφορᾶ εἰς” ἤ “ἀφορᾶ σέ”, “σχετίζεται μέ” ἤ “ἔχει σχέση μέ”.
.                Νομίζουμε ὅτι καί ἡ ὀρθή χρήση τῆς γλώσσης μας θά συντελέση στήν προσπάθεια τῆς Κυβερνήσεως νά διορθώση τά κακῶς κείμενα στήν Πατρίδα μας.»

 

Σχολιάστε

ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ κ. ΤΣΙΑΡΑ. (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΣΕ ΣΑΣ…)

Ντροπή σας, κ. Τσιάρα!

τῆς ἐφημ. «Δημοκρατία», 13.11.2019

.                 Οἱ ὕβρεις στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας, τῶν ἁγίων, ἡ βλασφημία τῶν θείων ἐπιτρέπονται στὴν Ἑλλάδα, μὲ τὶς εὐλογίες τῆς κυβέρνησης τῆς Νέας Δημοκρατίας! Κάθε συμπλεγματικὸ πρόσωπο, ποὺ φέρει ἐντός του μεγάλο πλεόνασμα κακότητας καὶ καλπάζουσα πνευματικὴ νόσο, θὰ μπορεῖ νὰ προσβάλλει τὶς θρησκευτικὲς πεποιθήσεις τῆς πλειοψηφίας χωρὶς τὸ κράτος νὰ ἀσκεῖ κανένα δικαίωμά του ὥστε νὰ διατηρηθεῖ ἡ κοινωνικὴ εἰρήνη καὶ νὰ προστατευτοῦν οἱ χριστιανοὶ ἀπὸ τὶς ἀνόσιες ροπὲς μίας προβληματικῆς μειοψηφίας.
.                 Ὁ ὑπουργὸς Δικαιοσύνης Κώστας Τσιάρας προέβη σὲ μία πρωτοφανῆ πράξη περιφρόνησης τοῦ θρησκευτικοῦ συναισθήματος τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀλλὰ καὶ ἐξευτελισμοῦ τῆς κρατικῆς λειτουργίας. Ἐνῶ ἀρχικὰ εἶχε ἐξαγγείλει ὅτι στὸν νέο Ποινικὸ Κώδικα θὰ ἐπανέλθει τὸ ἀξιόποινο τῆς βλασφημίας, στὴ συνέχεια, ἐπειδὴ ὁ ἴδιος διαπίστωσε «ἀντιδράσεις» (ἀπὸ τὴν ἄκρα Ἀριστερά, ποὺ ἔχει δεύτερη φύση τὸν ἀντιχριστιανισμό, καθὼς καὶ ἀπὸ τοὺς χριστομάχους δικαιωματιστές), ἀποφάσισε νὰ ἀναιρέσει ὅσα εἶπε καὶ νὰ ἀνακαλέσει τὴ σχετικὴ νομοθετικὴ πρωτοβουλία ἀπὸ τηλεοράσεως!
.                 Ὁ κ. Τσιάρας μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἀναγνωρίζει ὡς κυρίαρχη καὶ καθοριστικὴ γιὰ τὸν τρόπο ἄσκησης τῆς ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας τὴ βούληση τοῦ κοινωνικοῦ περιθωρίου. Γιὰ νὰ μὴν προσβληθεῖ ἡ ὀλιγάριθμη δράκα προβληματικῶν ἀνθρώπων, στρέφεται εὐθέως κατὰ τῆς πλειοψηφίας τοῦ λαοῦ μας, συνεχίζοντας τὴν ἀντιχριστιανικὴ πολιτικὴ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ.
.                 Ἐπιπλέον, ὁ κ. Τσιάρας «ἀδειάζει» καὶ τοὺς συναδέλφους του στὸ ὑπουργικὸ συμβούλιο, ἀλλὰ καὶ τὸν ἴδιο τὸν πρωθυπουργό. Μέσα στὰ πολλὰ ποὺ εἶπε, καλὸ θὰ ἦταν νὰ περιλάβει καὶ τὴ διαδικασία ποὺ ἀκολούθησε γιὰ νὰ ἀποσύρει τὴ διάταξη περὶ βλασφημίας. Σὲ ὑπουργικὸ συμβούλιο ἢ σὲ συνεννόηση μὲ τὸν κ. Μητσοτάκη προέκυψε αὐτὴ ἡ ἀπόφαση ἢ ἁπλὰ ὁ κ. Τσιάρας εἶδε ἐπὶ ὥρα τηλεόραση, διάβασε πολλὲς ἀναρτήσεις ἀριστεριστῶν στὸ διαδίκτυο καὶ σκέφτηκε ὅτι εἶναι «πολλὲς οἱ ἀντιδράσεις» γιὰ τὴν ποινικοποίηση τῆς βλασφημίας;
.                Εἶναι κρίμα γιὰ τὴν Ἑλλάδα νὰ ἀσκεῖται πολιτικὴ αὐτοῦ του εἴδους καὶ οἱ ὑπουργοὶ τῆς κυβέρνησης νὰ φέρουν μεγάλο μερίδιο εὐθύνης γιὰ τὴν ἐξαχρείωση τῶν ἠθῶν τοῦ λαοῦ μας.

 

 

Σχολιάστε

ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΠΟΥΔΩΝ ΓΑΒΡOΓΛΟΥ γιὰ τὰ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

ΣτΕ: ντισυνταγματικ τ προγράμματα σπουδν Γαβρόγλου
γι
τ Θρησκευτικ

Παναγιώτης Τσιμπούκης
ΠΗΓΗ: «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ» 20.09. 2019

Οἱ ἀποφάσεις Γαβρόγλου εἶναι ἀντίθετες στὴν Εὐρωπαϊκὴ Σύμβαση Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου – Ἀναλυτικὰ τί ἀναφέρει ἡ ἀνακοίνωση τῆς Ὁλομέλειας τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας

.                 Ἀντισυνταγματικὲς καὶ ἀντίθετες στὴν Εὐρωπαϊκὴ Σύμβαση Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου  (ΕΣΔΑ) εἶναι οἱ ἀποφάσεις τοῦ τέως ὑπουργοῦ Παιδείας Κωνσταντίνου Γαβρόγλου, μὲ τὶς ὁποῖες καθορίσθηκαν τὰ προγράμματα σπουδῶν τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν ἀφ᾽ ἐνὸς τοῦ Δημοτικοῦ καὶ τοῦ Γυμνασίου καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου τοῦ Λυκείου, ἔκρινε ἡ Ὁλομέλεια τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, σύμφωνα μὲ σημερινή ἀνακοινωσή της.
Εἰδικότερα, σύμφωνα μὲ τὶς ὑπ᾽ ἀριθμ.  1749 – 1752/2019 ἀποφάσεις τῆς Ὁλομέλειας τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας (προεδρεύεων Ἀθανάσιος Ράντος  καὶ εἰσηγήτρια ἡ Σύμβουλος Ἐπικρατείας Παρασκευὴ Μπραΐμη) ἀκυρώθηκαν οἱ 101470/Δ2/16.6.2017 καὶ 99058/Δ2/13.6.2017 ἀποφάσεις τοῦ ὑπουργοῦ Παιδείας.
.                 Εἰδικότερα, σὲ σχέση μὲ τὴ διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν, ἡ Ὁλομέλεια τοῦ Ἀνωτάτου Ἀκυρωτικοῦ Δικαστηρίου ἔκρινε, κατὰ πλειοψηφία, -σύμφωνα πάντα μὲ τὴν ἀνακοίνωση- ὅτι πρέπει νὰ ἐπιδιώκεται ἡ ἀνάπτυξη τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς συνείδησης καὶ ὅτι τὸ μάθημα αὐτὸ ἀπευθύνεται ἀποκλειστικὰ στοὺς Ὀρθόδοξους Χριστιανοὺς μαθητές.
.                 Οἱ σύμβουλοι Ἐπικρατείας ἐπισημαίνουν ἀκόμη, ὅτι οἱ ἑτερόδοξοι, ἀλλόθρησκοι ἢ ἄθεοι μαθητὲς ἔχουν δικαίωμα πλήρους ἀπαλλαγῆς ἀπὸ τὸ μάθημα μὲ τὴν ὑποβολὴ σχετικῆς δήλωσης, ἡ ὁποία θὰ μποροῦσε νὰ γίνει μὲ μόνη τὴν ἐπίκληση λόγων θρησκευτικῆς συνείδησης, ἡ δὲ Πολιτεία ὀφείλει, ἐφ᾽ ὅσον συγκεντρώνεται ἱκανὸς ἀριθμὸς μαθητῶν ποὺ ἀπαλλάσσονται, νὰ προβλέψει τὴ διδασκαλία ἰσότιμου μαθήματος προκειμένου νὰ ἀποτραπεῖ ὁ κίνδυνος «ἐλεύθερης ὥρας».
.                 Στὴν προκειμένη περίπτωση, ὅμως, τὰ ἐπίδικα προγράμματα σπουδῶν, σύμφωνα μὲ τὸ ΣτΕ, «ὅπως προκύπτει ἀπὸ τοὺς σκοποὺς καὶ τὸ περιεχόμενό τους, δὲν ἀποβλέπουν στὴν ἀνάπτυξη τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης τῶν Ὀρθόδοξων μαθητῶν, διότι τὰ μὲν προγράμματα τοῦ Δημοτικοῦ καὶ τοῦ Γυμνασίου δὲν περιέχουν ὁλοκληρωμένη -καὶ διακριτὴ ἔναντι ἄλλων δογμάτων καὶ θρησκειῶν- διδασκαλία τῶν δογμάτων, ἠθικῶν ἀξιῶν καὶ παραδόσεων τῆς ὀρθόδοξης ἐκκλησίας, τὸ δὲ πρόγραμμα τοῦ Λυκείου εἶναι ἀποσυνδεδεμένο ἀπὸ τὴ διδασκαλία αὐτή. Ἀντιθέτως, δίδεται ἰδιαίτερη ἔμφαση εἴτε στὴν προβολὴ στοιχείων κοινῶν μὲ τὴ διδασκαλία ἄλλων δογμάτων καὶ θρησκειῶν (Δημοτικὸ-Γυμνάσιο) εἴτε στὴ διδασκαλία διαφόρων ἠθικῶν καὶ κοινωνικῶν ζητημάτων, τὰ ὁποῖα εἴτε εἶναι ἀντικείμενο κυρίως ἄλλων μαθημάτων (Δημοτικὸ-Γυμνάσιο) εἴτε εἶναι ἄσχετα ἢ καὶ ἀντίθετα μὲ τὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ διδασκαλία (Λύκειο). Κατόπιν τούτων, κρίθηκε ἀπὸ τὴν Ὁλομέλεια τοῦ ΣτΕ ὅτι τὰ ἐπίδικα προγράμματα σπουδῶν ἔρχονται σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ ἄρθρα 16 παρ.2 καὶ 13 παρ.1 τοῦ Συντάγματος, μὲ τὸ ἄρθρο 2 τοῦ Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου τῆς ΕΣΔΑ καὶ μὲ τὴν ἀρχὴ τῆς ἰσότητας (ἄρθρο 4 παρ. 1 τοῦ Συντάγματος, ἄρθρα 14 καὶ 9 τῆς ΕΣΔΑ).

 

 

, ,

1 Σχόλιο

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΟΛΙΣΘΗΜΑ ἡ κατάργηση τῶν ἄρθρων τοῦ Π.Κ. γιὰ τὴν θρησκευτικὴ εἰρήνη (Μητροπ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´)

Πολιτιστικό ὀλίσθημα
ἡ κατάργηση τῶν ἄρθρων τοῦ Π.Κ. γιά τήν θρησκευτική εἰρήνη
ΜΗΤΡΟΠ. ΜΑΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Γ´

.               Ὡς Ἱεράρχης μιᾶς ἱστορικῆς Μητροπόλεως θλίβομαι βαθύτατα γιά τό νομικό, ἠθικό καί κατ’ ἐπέκτασιν πολιτιστικό ὀλίσθημα, τό ὁποῖο ὑφίσταται ἡ χώρα μας μέ τήν ψήφιση τῆς κατάργησης τῶν ἄρθρων 198, 199 καί 201 τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα στό Ζ´ κεφάλαιο «Ἐπιβουλή τῆς θρησκευτικῆς εἰρήνης». Πρόκειται γιά τήν ἀποποινικοποίηση τῆς κακόβουλης βλασφημίας, τῆς καθύβρισης θρησκευμάτων καί τῆς περιΰβρισης νεκρῶν.
.               Δέν εἶναι λογικό καί δίκαιο, ἡ ἀπεμπόληση τοῦ ἔννομου ἀγαθοῦ τῆς θρησκευτικῆς εἰρήνης, καθ’ ὅτι ἡ σπουδαία νομοθεσία ὑπάρχει ἀκριβῶς γιά τήν ἀνάσχεση ἑνός μελλοντικοῦ κακοῦ. Ἰδιαίτερα, ἡ κατάργηση τοῦ ἄρθρου 201 Π.Κ. γιά τήν περιΰβριση νεκρῶν τυγχάνει βαρύτατο σφάλμα, γιατί ἀντιβαίνει πρός τίς πατροπαράδοτες ἀρχές περί αἰδοῦς, εὐπρέπειας, τιμῆς καί σεβασμοῦ ἀναφορικά μέ τούς νεκρούς μας.
.               Εὔλογος εἶναι ὁ προβληματισμός μας. Σ’ αὐτούς τούς δύσκολους καιρούς τῆς παγκοσμιοποίησης καί τῆς πολυπολιτισμικότητας ἀντί νά στερεώνουμε τό οἰκοδόμημα τῆς κοινωνίας φθάσαμε ἐκεῖ, ὅπου οἱ νόμοι διασείουν τά θεμέλιά του;
.               Ὡστόσο ἀξίζει νά σκεφθοῦμε τά σοφά λόγια: «Κρείσσων σοφός ἰσχυροῦ» (Παροιμ. Σολ. 24,5) καί «εὐσέβεια πρός πάντα ὠφέλιμός ἐστιν» (Α´ Τιμ. 4,8).

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

Σχολιάστε

ΑΟΡΙΣΤΗ, ΑΣΑΦΗΣ καὶ ΞΕΠΕΡΑΣΜΕΝΗ Η «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ» ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ (Μητροπ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´)

Ἡ θρησκευτικὴ οὐδετερότητα στὸ Σύνταγμα

Τοῦ Μητροπολίτου Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

.             Κατ’ αὐτάς, ἦλθε στό προσκήνιο, ὡς μή ὤφελε, ἡ ἔννοια τῆς οὐδετεροθρησκείας. Εἰσήχθη στήν πρώτη παράγραφο τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος, ὡς πρόταση στήν ἀναθεώρηση τοῦ ὅλου ἄρθρου, τό ὁποῖο, ὡς γνωστόν, καθορίζει τίς σχέσεις Ἑκκλησίας καί Πολιτείας.
.             Ὡστόσο ἡ ἔννοια, τῆς οὐδετεροθρησκείας εἶναι μία ἀόριστη καί ἀσαφής ἔννοια, ἡ ὁποία στό διεθνές ἐκκλησιαστικό δίκαιο ἔχει ποικίλες ἑρμηνεῖες.
.             Ὁ ὅρος «θρησκευτική οὐδετερότητα» ἤ «οὐδετεροθρησκεία» ἔχει βαθειά τήν ρίζα του στόν ταραγμένο 16ο αἰῶνα στήν Εὐρώπη, μέ τά γεγονότα τῆς Μεταρρύθμισης καί τούς θρησκευτικούς πολέμους. Τό ἰδεολογικό αὐτό μόρφωμα εἶναι γέννημα τῆς ἀπολυτοποίησης τοῦ ὀρθοῦ λόγου καί τοῦ δόγματος Deus Creator, sed non Gubernator, παραποιήσεις τοῦ χριστιανισμοῦ.
.             Στό βάθος κρύβεται μία πεπλανημένη ἀντίληψη γιά λύτρωση ἀπό τόν «σκοταδισμό τῆς θρησκείας», δηλαδή ἀθεϊσμός. Ὁ Διαφωτισμός, στή συνέχεια, τόν 18ο αἰῶνα, φάνηκε ὡς πανάκεια γιά τήν εἰρήνευση τῶν κοινωνιῶν, χωρίς βέβαια νά ἐπιλύσει τά βασικά ὀντολογικά προβλήματα τοῦ ἁνθρώπινου βίου.
.             Μερικά κράτη υἱοθέτησαν τόν ὅρο οὐδετεροθρησκεία γιά νά σταματήσουν οἱ διενέξεις καί ἀντιπαραθέσεις τῆς διχασμένης χριστιανωσύνης κυρίως μεταξύ Καθολικισμοῦ καί Προτεσταντισμοῦ. Ἰδίως τό πολίτευμα τῶν ΗΠΑ χρησιμοποίησε τά μέγιστα τήν οὐδετεροθρησκεία γιά νά ἐξασφαλίσει τήν ἀμεροληψία του ἔναντι τῶν πολυαρίθμων θρησκευμάτων καί αἱρέσεων πού ἐμφανίστηκαν στή χώρα.
.             Ἀλλά γεννᾶται τό εὔλογο ἐρώτημα: Στήν δική μας χώρα πρός τί ἡ υἱοθέτηση τῆς οὐδετεροθρησκείας, ἑνός ξένου δηλαδή προτάγματος στό Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος; Εἴχαμε στόν ἑλλαδικό χῶρο θρησκευτικούς πολέμους; Ὑφίσταται στενός ἐναγκαλισμός Ἐκκλησίας καί Κράτους; Δέν ἀσκεῖ τήν νομοθετική, ἐκτελεστική καί δικαστική λειτουργία τό Κράτος μέ τά θεσμικά ὄργανά του; (Πρόεδρος Δημοκρατίας-Βουλή-Κυβέρνηση-Δικαστήρια).
.            Ἔπειτα τί προσθέτει ἡ ρήτρα τῆς οὐδετεροθρησκείας, ἄν προσθέτει, τήν στιγμή πού ὑπάρχει τό ἄρθρο 13 τοῦ Συντάγματος, τό ὁποῖο κατοχυρώνει πληρέστατα τό δικαίωμα τῆς θρησκευτικῆς ἑλευθερίας μέ ὅλα τά θετικά ἐπακόλουθα τοῦ δικαιώματος αὐτοῦ;
.             Ἄλλωστε δέν θα μποροῦσε νά εἶναι καί διαφορετικά, ἀφοῦ ἡ ἐθνική ἔννομη τάξη ἔχει ἄρρηκτο σύνδεσμο μέ τήν Εὐρωπαϊκή Σύμβαση Ἁνθρωπίνων Δικαιωμάτων καί εἰδικότερα, μέ τό ὅλο περιεχόμενο τοῦ ἄρθρου 9 καί τήν νομολογία τοῦ ἀντίστοιχου Δικαστηρίου τοῦ Στρασβούργου.
.             Ἐξ ἄλλου, ἀείποτε ἡ ὀρθόδοξη Ἑκκλησία σέβεται τά ἀνθρώπινα, ἀτομικά δικαιώματα καί διδάσκει παγίως ὅτι «ὅπου ἡ τῆς πίστεως εὐγένεια, οὐδείς βάρβαρος, οὐδείς Ἕλλην, οὐδείς ξένος, οὐδείς πολίτης, ἀλλ’ εἰς μίαν ἅπαντες ἀξιώματος ἀναβαίνουσιν ὑπεροχήν» (Ἰω. Χρυσοστόμου PG. 60,406). Στό ἰσχῦον Σύνταγμα θετικότατα συνυπάρχουν τά ἄρθρα 3 και 13 καί οὐδόλως διαταράσσει τό ἕνα τό ἄλλο.

*

.             Ἡ ἀοριστολογία τῆς ρήτρας αὐτῆς φέρει συνάμα καί ἕναν ἄλλο προβληματισμό.
.             Τίθεται τό μεῖζον ἐρώτημα: Γνωρίζουμε, μέ συγκεκριμένη ἑπάρκεια, τό σκεπτικό τοῦ συνταγματικοῦ νομοθέτη, τό βούλημα, καθορίζον σαφέστατα τήν ἔννοια, τό περιεχόμενο, τήν αἰτία καί τόν σκοπό τῆς εἰσαγωγῆς τῆς ρήτρας αὐτῆς στό ὑπό ἀναθεώρηση Σύνταγμα; Ποιό εἶναι τό back-ground, καί ποιός θά τό ἑρμηνεύσει;
.             Θά προσθέσουμε στά ἑκάστοτε Δικαστήρια τήν ἐπίλυση τῶν διαφορῶν πού θα προκύψουν καί ἁντί τῆς συνοχῆς καί ἠρεμίας τῆς κοινωνίας θά ἐπικρατεῖ ἡ ἀβεβαιότητα καί ἡ ἀστάθεια μέχρι τήν ἔκδοση τῆς δικαστικῆς ἀπόφασης;
.             Ἀκόμη μία σειρά ζητημάτων, ὡς ἑορτολόγιο, ἐπίσημες ἀργίες καί τελετές, ἱερά σύμβολα, καί ἄλλες θρησκευτικές ἐκδηλώσεις, πώς θά ἀντιμετωπισθοῦν ὅλα αὐτά μέ τήν ἑφαρμογή τῆς οὐδετεροθρησκείας;
.             Τά ζητήματα αὐτά δέν εἶναι οὐδόλως δευτερεύουσας σημασίας γιά τόν ἑλληνικό λαό πού στήν συντριπτική πλειοψηφία του ἀποδέχεται τήν ὀρθόδοξη χριστιανική διδασκαλία. Γι’ αὐτό καί προχειρότητα στόν ὑπέρτατο νόμο δέν συγχωρεῖται. Ἰσχύει ἑν προκειμένῳ ὁ βιβλικός λόγος κατ’ ἀναλογίαν, «ὁ ἀδικῶν ἀδικησάτω ἔτι, καί ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι, ἰδού ἔρχομαι ταχύ καί ὁ μισθός μου μετ’ ἐμοῦ , ἀποδοῦναι ἑκάστῳ ὡς τό ἔργον ἔσται αὐτοῦ». (Ἀποκ. κβ´ 11-12).
.             Στό σημεῖο αὐτό ἀξίζει νά ὑπογραμμίσουμε ὅτι ἡ ρήτρα αὐτή δέν ἔχει καί γιά ἕνα ἀκόμη λόγο, θέση στό ἄρθρο 3 καί μάλιστα ἑμφαντικά ὡς πρώτη παράγραφος. Ὁ λόγος εἶναι ὅτι ἔρχεται σέ εὐθεία ἀντίφαση μέ τό ἀμέσως παρακάτω κείμενο, τό ὁποῖο ὁμιλεῖ γιά «ἐπικρατοῦσα θρησκεία στήν Ἑλλάδα, τήν Ὀρθόδοξη Ἑκκλησία». Δηλαδή, ἀπό τό ἕνα μέρος οὐδετεροθρησκεία καί ἀπό τό ἄλλο ἐπικρατοῦσα θρησκεία, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἐξαρτᾶται βεβαίως ποία ἑρμηνεία δίδεται ἑκάστοτε στόν ὅρο «ἐπικρατοῦσα θρησκεία» πού ἔχει καί διαπιστωτικό καί κανονιστικό χαρακτήρα.
.             Ὅπως ἐπίσης ἀπαράδεκτη κρίνεται ἡ ἀπάλειψη τῆς λέξεως «Ἀνατολικῆς» Ὁρθόδοξης Ἑκκλησίας, τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ ὡς καί ἡ ἐν συνεχείᾳ φράση, «ἡ ὀρθόδοξη Ἑκκλησία, πού γνωρίζει κεφαλή της τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό».
.             Ἐν προκειμένῳ δημιουργεῖται σύγχυση καί ἀκόμη περισσότερη ἀοριστολογία, καθ’ ὅτι ἔχει πάντοτε σημασία ἡ ἀκρίβεια τῆς ὁρολογίας καί μάλιστα σέ νομικά κείμενα ὡς καί ἡ ἀντίστοιχη θεολογική καί ἑκκλησιολογική. Ποιανοῦ εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἑκκλησία; Δέν εἶναι τοῦ Χριστοῦ; Τί μᾶς φοβίζει ἡ ἐπίκληση τοῦ θείου Ὀνόματος; Τί ἐμποδίζει νά ἀναγράφεται τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ; Γιατί ἄραγε αὐτός ὁ ἐξοβελισμός τοῦ Χριστοῦ, ὑπενθυμίζοντας ἐν προκειμένῳ τήν γνωστή φράση τῶν Γαδαρηνῶν τοῦ Εὐαγγελίου: «Καί ἤρξαντο παρακαλεῖν (τόν Χριστόν) ἀπελθεῖν ἁπό τῶν ὁρίων αὐτῶν» (Μαρκ. ε´17).

*

.             Γιά νά γίνει ὅμως κατανοητό αὐτό χρειάζεται μιά ὁλόκληρη παιδεία μέ τήν εὑρύτερη ἔννοια τοῦ ὅρου. Παιδεία στό τί εἶναι τελικά Ἑκκλησία; Καθ’ ὅτι ἐπικρατεῖ ἄγνοια ἢ ἡμιμάθεια. Ἔχουμε ἕνα σοβαρό ἔλλειμμα ἐκκλησιολογίας.
.             Ὁμιλοῦν πολλοί περί Ἐκκλησίας χωρίς γνώση γιά τήν φύση, τήν οὐσία, καί τό περιεχόμενό της. Αὐτός εἶναι στό βάθος ὁ λόγος καί ἡ αἰτία τῶν ἀντιεκκλησιαστικῶν ἀπόψεων, τοῦ ἀρνητισμοῦ γιά τήν Ἐκκλησία, τῆς παρεξηγημένης εἰκόνας της καί τοῦ λόγου της.
.             Θεωροῦν πολλοί ὅτι Ἐκκλησία εἶναι μία καλή ἔστω ΜΚΟ, ἕνα σωματεῖο, ἕνα σύστημα πού φτιάχνει ὀπαδούς. Γι’αὐτό φθάνουν ἄλλοι νά διαχωρίζουν Χριστό καί Ἐκκλησία καί ἄλλοι νά θέλουν, νά «ἐπιδιορθώσουν» καί «σώσουν» τήν Ἐκκλησία.
Βέβαια εἶναι γεγονός, ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὡς θεοΐδρυτο καθίδρυμα καί μυστήριο μέ τήν θεολογική ἔννοια τοῦ ὅρου, ὡς «σῶμα» καί «πλήρωμα» Χριστοῦ θά συνεχίζει νά συναντᾶ στά πρόσωπα τῶν ἀνθρώπων τήν ἀρνηση καί τήν περιφρόνηση, ἀλλά συνάμα καί τήν κατάφαση καί βίωση τοῦ μυστηρίου αὐτῆς, τῆς ἄλλης πραγματικότητος.
.             Καί φυσικά ἡ Ἐκκλησία διά μέσου τῶν αἰώνων θά πορεύεται καί θά ἀναγεννᾶ τόν κόσμον «οὐ τῆς φύσεως τοῦ ἀνθρώπου μεταβαλλομένης, ἀλλά τῆς κακίας ἐλαυνομένης».

*

.             Ἀπό τά παραπάνω καθίσταται ἑνεργέστατο ὅτι ἡ μεταφύτευση μιᾶς ὀθνείας ρήτρας γιά τήν ἑλληνική ἱστορία καί τήν πραγματικότητα ὁμοιάζει ὡς φύτευμα σέ ἄγονη γῆ. Τοῦτος ὁ τόπος ἀείποτε στηρίζεται στήν ἑλληνορθόδοξη πίστη. Ἔτσι προχώρησε καί μεγαλούργησε.
.             Εἰδικῶς δέ, τό ὀρθῶς διατυπωμένο καί ἐν ἰσχύι ἄρθρο 3 τοῦ Συντάγματος 1975 δέν εἶναι ἁπλῶς ἕνα νομικό κείμενο, ἀλλά ἕνα μνημειῶδες ρῆμα, ἐμβληματικό τοῦ Ἑλληνικοῦ Γένους καί τῆς μακραίωνης ἱστορίας του.
.             Ἡ Ὀρθοδοξία καί περαιτέρω ἡ Ὀρθόδοξη Ἑκκλησία μέ τήν οὐδετεροθρησκεία δέν φοβᾶται, οὔτε μειώνεται, οὔτε ἔχει ἀνάγκη ἐξωτερικοῦ γοήτρου.
.             Ἡ Πολιτεία μέ μία τέτοια υἱοθέτηση, τῆς οὐδετεροθρησκείας, δηλαδή ἀποστασιοποιημένη ἁπό τίς προγονικές ρίζες της, θά πορεύεται συνεχῶς, μέ ἀντιφάσεις, μέ ἐγκλωβισμούς σέ ἰδεολογικά μορφώματα, σέ παρακμιακές ἠθικές καταστάσεις, τελικά σέ βλάβη τοῦ συνόλου τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας.
.             Ἡ Πολιτεία ἔχει ἀνάγκη τήν Ἐκκλησία καί ὄχι ἀντιθέτως. Γιά νά μιλήσουμε ἑνδοκοσμικῶς αὐτό ἀπαιτεῖ τό ἐθνικό συμφέρον, ὁ ρεαλισμός γιά τήν συντήρηση τῆς ὑπόστασης τοῦ Ἔθνους μέσα στή δίνη τῆς συνεχῶς αὐξανόμενης παγκοσμιοποίησης καί ἀστάθειας λαῶν καί κρατῶν ἡ μή καταγραφή τῆς ρήτρας αὐτῆς.
.             Κοντολογίς, μέ τήν ψυχοσύνθεση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, δέν συνάδει ἡ οὐδετεροθρησκεία οὔτε καί ἐπικροτεῖται.
.             Ἐν τέλει, ἄραγε, ἔχουμε σκεφθεῖ ἑκείνους, τούς πρώτους συντάκτες τῶν Συνταγμάτων τῆς Ἑλλάδος ἀμέσως μετά τήν ἀνεξαρτησία τοῦ Ἔθνους μέ ποῖο πνεῦμα διετύπωσαν τά νομοθετικά ἐκεῖνα κείμενα;
.             Ὑπάρχει σήμερα, αὐτή ἡ σοφία τους γιά τήν ὀρθοδοξία καί τόν ἑλληνισμό; Αὐτό ὅμως εἶναι θέμα πρωτίστως συνείδησης.

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

 

, , ,

Σχολιάστε

ΘΕΣΕΙΣ τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ τῆς ΕΛΛΑΔΟΣ γιὰ τὴν ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ

Θέσεις τς κκλησίας τς λλάδος
γι
τν Συνταγματικ
ναθεώρηση

12.2.2019

Πρὸς τοὺς κ.κ. Προέδρους
τῶν Κοινοβουλευτικῶν Κομμάτων
καὶ τοὺς ἀνεξάρτητους Βουλευτὲς

Ἀξιότιμοι,

.             Συνοδικῇ Ἀποφάσει, ληφθείσῃ ἐν τῇ Συνεδρίᾳ τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς 7ης μηνὸς Φεβρουαρίου ἐ.ε., σᾶς γνωρίζουμε ὅτι ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος, ἐν τῇ ρηθείσῃ Συνεδρίᾳ Αὐτῆς, ἀπεφάσισε τὴν διὰ τοῦ παρόντος ἀποστολὴ τῶν κατωτέρω θέσεων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐν σχέσει πρὸς τὴν ἐκκρεμῆ διαδικασία ἀναθεωρήσεως τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος ἐπὶ τῶν ζητημάτων ἐνδιαφέροντός Της καὶ παρακαλοῦμε νὰ συνεκτιμηθοῦν κατὰ τὶς συζητήσεις καὶ ψηφοφορίες στὴ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων.

.             Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος θεωρεῖ ὅτι:

1.Ἡ προμετωπίδα τοῦ Συντάγματος, ποὺ ἐπικαλεῖται τὴν Ἁγία Τριάδα, ἀποτελεῖ βασικὸ στοιχεῖο ἱστορικῆς συνδέσεως τοῦ παρόντος Συντάγματος μὲ τὴν ἐπαναστατικὴ προέλευση τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους. Ἡ προμετωπίδα αὐτὴ ὑπῆρχε σὲ ὅλα τὰ ἐπαναστατικὰ Συντάγματα καὶ ἡ διατήρησή της τεκμηριώνει τὴν διαρκῆ πεποίθηση τοῦ συντακτικοῦ νομοθέτη, ὅτι ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἀσκοῦσε πρωτογενῆ συντακτικὴ ἐξουσία καὶ πρὶν τὴν 3η Φεβρουαρίου 1830 (Πρωτόκολλο Λονδίνου), ὁπότε ἔλαβε χώρα ἡ διεθνὴς ἀναγνώριση τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους. Τὸ Ἑλληνικὸ Κράτος δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα δημιούργημα τῶν συμφωνιῶν τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, ἀλλὰ ἐρείδεται στὴ βάση ἑνὸς Ἔθνους μὲ συγκεκριμένη πολιτιστικὴ καὶ θρησκευτικὴ ταυτότητα. Δὲν εἶναι τυχαῖο, ὅτι ὁ πατριωτικὸς αὐτὸς συμβολισμὸς τῆς προμετωπίδας καὶ ἡ ἀναγωγή της στὴν Ἁγία Τριάδα ξεκίνησε μὲ τὶς Ἐθνοσυνελεύσεις τῆς ἐποχῆς τῆς Ἐπανάστασης ὡς πολιτικὴ ἐπιλογὴ τῶν χριστιανῶν ἱδρυτῶν τοῦ νέου Κράτους. Ἡ παραμονὴ τῆς προμετωπίδας τῶν ἐπαναστατικῶν Συνταγμάτων στὸ ἰσχῦον Σύνταγμα, ἀποδεικνύει ὡς σταθερὴ τὴν ἄποψη τῆς Πολιτείας μας ὅτι ὁ Ἑλληνικὸς Λαός, μέσα ἀπὸ ἀγώνα γιὰ ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία ἀπέναντι στὴν ἀλλόθρησκη ἐξουσία, δημιούργησε τὸ νέο κράτος.

2. Τὸ ἄρθρο 3 ἀποτελεῖ θεμέλιο νομικῆς ὀργανώσεως τῶν σχέσεων τόσο τοῦ Κράτους καὶ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὅσο καὶ τῆς τελευταίας μὲ τὴν Μεγάλη του Χριστοῦ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἀποτελεῖ ἀμετάβλητο στοιχεῖο πάγιας συνταγματικῆς παραδόσεως, ἔτυχε ἐπιμελοῦς ἑρμηνευτικῆς ἐπεξεργασίας ἀπὸ τὰ δικαστήρια καὶ δὴ τὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας, χωρὶς ποτὲ νὰ προκαλέσει προβλήματα στὴν πράξη, ἐνῶ, ὅταν ἀπαιτήθηκε, συνερμηνεύθηκε ἀπὸ τὰ δικαστήρια μὲ τὸ ἄρθρο 13 Συντ. περὶ θρησκευτικῆς ἐλευθερίας. Ὁ ὅρος «ἐπικρατοῦσα θρησκεία» ἔχει περιεχόμενο ἱστορικὸ καὶ πολιτισμικό, πληθυσμιακὸ καὶ διαπιστωτικό τῆς ἱστορικῆς, ἀλλὰ καὶ ἐνεργοῦ σχέσης τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους μὲ τὴν ὀρθόδοξη παράδοση. Ἀπὸ τὸ ἄρθρο 3 παρ. 1 τοῦ Συντάγματος δὲν προκύπτει κανένας περιορισμὸς τῶν δικαιωμάτων πλήρους θρησκευτικῆς ἐλευθερίας τῶν μὴ ὀρθόδοξων θρησκευτικῶν κοινοτήτων ἢ κατοίκων τῆς Ἐπικράτειας. Σὲ κάθε περίπτωση ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος στηρίζει κάθε ἰδιαίτερη συνταγματικὴ ἀναφορὰ καὶ προστασία πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, τὴν Ἐκκλησία τῆς Κρήτης καὶ τὶς Ἱερὲς Μητροπόλεις τῆς Δωδεκανήσου.

3. Ἡ προτεινόμενη τροποποίηση τοῦ ἄρθρου 3 Συντ. εἰσάγει στὸ ἀνωτέρω σύστημα ρυθμίσεως παράγοντα νοηματικὰ ἀόριστο, ὁ ὁποῖος εἶναι βέβαιο ὅτι θὰ προκαλέσει ἑρμηνευτικὰ προβλήματα καὶ παραδοχὲς ἐπικίνδυνες στὶς σχέσεις τῶν δύο ἐγχωρίων θεσμῶν (Κράτους – Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος) καὶ περαιτέρω καὶ στὶς σχέσεις αὐτῶν μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως.
.             Ἡ εἰσαγωγὴ τῆς ρήτρας περὶ θρησκευτικὰ οὐδέτερου κράτους, εἰδικὰ στὴν πρώτη παράγραφο τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος, ποὺ ἀναγνωρίζει τὸν ρόλο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, δίνει τὴν ἐντύπωση ὅτι ἀποσκοπεῖ νὰ ἀνταγωνισθεῖ, καὶ στὴν πράξη νὰ ἀκυρώσει, τὴν ὑφιστάμενη στὸ ἴδιο ἄρθρο ἀναγνώριση τῆς πλειοψηφούσας ὀρθόδοξης χριστιανικῆς κοινότητας τῆς χώρας. Ἡ εἰσαγωγὴ στὸ Σύνταγμα τῆς ρήτρας ὅτι ἡ Ἑλλάδα εἶναι «θρησκευτικὰ οὐδέτερο κράτος» εἶναι πολιτικά, νομικὰ καὶ ἐν γένει ἐπιστημονικὰ ἀόριστη. Δὲν μπορεῖ νὰ γίνει καμία συζήτηση, ἐὰν δὲν διευκρινίζεται ποιὸ μοντέλο θρησκευτικῆς οὐδετερότητας ὑπονοεῖται, διότι ὑπάρχουν διεθνῶς τόσα μοντέλα θρησκευτικῆς οὐδετερότητας, ὅσα καὶ τὰ κράτη, ποὺ δηλώνουν θρησκευτικῶς οὐδέτερα, εἴτε μέσῳ τῆς καθιερώσεώς τους ρητῶς στὰ οἰκεῖα Συντάγματα, εἴτε μέσῳ τῆς σχετικῆς νομοθεσίας καὶ τῆς ἱστορικῆς τους παραδόσεως. Εἶναι προβληματικὴ καὶ ἐπικίνδυνη ἡ εἰσαγωγὴ μίας ρήτρας συνθηματικῆς συντομίας, ἡ ὁποία διεθνῶς ἔχει πολύσημο περιεχόμενο. Θὰ πρέπει νὰ διευκρινίζεται, ἐὰν πρόκειται γιὰ μία δυσμενῆ οὐδετερότητα (θρησκευτικὰ ἀδιάφορο κράτος) ἢ γιὰ μία εὐμενῆ οὐδετερότητα (μὴ παρεμβατικὸ κράτος, τὸ ὁποῖο ἐνισχύει τὰ θρησκεύματα καὶ ἀναγνωρίζει ἰδιαίτερο καθεστὼς γιὰ τὴ διευκόλυνση τῆς ἀποστολῆς τους). Δὲν εἶναι τυχαῖο ἐξ ἄλλου ὅτι κράτη, θρησκευτικῶς οὐδέτερα, ἔχουν ἐπιλέξει στὰ Συντάγματά τους περιφραστικὴ περιγραφὴ τοῦ εἴδους τῆς οὐδετερότητας, ποὺ υἱοθετοῦν (π.χ. «δὲν ὑπάρχει ἐπίσημη θρησκεία», «τὸ κράτος δὲν παρεμβαίνει στὶς θρησκευτικὲς κοινότητες» κ.λπ.), ὥστε νὰ εἶναι σαφὲς τὸ περιεχόμενο τῆς οὐδετερότητας, ποὺ ἐννοοῦν καὶ δὲν μεταχειρίζονται αὐτὸν τὸν ὄρο, ὁ ὁποῖος μπορεῖ νὰ ἐπιστηρίξει ἀκόμα καὶ νομοθετικὲς πολιτικὲς ἐχθρικὲς πρὸς τὸ θρησκευτικὸ φαινόμενο. Φυσικὰ ὁ ἀναθεωρητικὸς ζῆλος περὶ τὶς συνταγματικὲς σχέσεις Κράτους καὶ Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, στὸ μέτρο ποὺ ἐπιχειρεῖ νὰ παρουσιάσει ὡς μείζονες θεσμικὲς ἀλλαγὲς καὶ ὡς νέες ἀξιακὲς κατακτήσεις, νομικὲς ἀρχὲς ποὺ εἶναι ἀπὸ καιροῦ δεδομένες στὴν νομολογία τῶν ἑλληνικῶν δικαστηρίων, ἀποβλέπει ἁπλῶς στὴν παραγωγὴ ἐντυπώσεων ὅτι ὁ δημόσιος χῶρος στὴν Ἑλλάδα δῆθεν «θεοκρατεῖται» καὶ ἐπέρχεται θεσμικὸς ἐκσυγχρονισμὸς τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας. Ὡστόσο ὁ κοσμικὸς χαρακτήρας τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους ἐπαρκῶς προκύπτει ἀπὸ τρεῖς ἰσχυρὲς ρῆτρες (ἄρθρα 1 παρ. 2-3, 87 παρ. 2, 13 παρ. 4 Συντ.).

4. Ἡ τυχὸν ἐπιβολὴ ἀποκλειστικὰ πολιτικοῦ ὅρκου σὲ ὅλους τοὺς κρατικοὺς ἀξιωματούχους καὶ δημόσιους λειτουργοὺς καὶ ὑπαλλήλους, ἀντὶ τῆς δυνατότητας ἐπιλογῆς μεταξὺ πολιτικῆς ἢ θρησκευτικῆς ὁρκοδοσίας, συνιστᾶ μία μορφὴ ἀπόλυτης ἀπαγόρευσης ἐκδήλωσης θρησκευτικῶν πεποιθήσεων, ἀλλὰ ταυτόχρονα, συνδυαζόμενη μὲ τὴν ρήτρα περὶ θρησκευτικῆς οὐδετερότητας, ἀποκαλύπτει ὅτι τὸ νόημα τῆς τελευταίας ρήτρας ἀποσκοπεῖ στὴ θεμελίωση τοῦ θρησκευτικὰ ἀδιάφορου κράτους.

5. Ἡ συνταγματικὴ ἀναφορὰ καὶ προστασία τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας ὡς «θεμελίου συντήρησης καὶ προαγωγῆς τοῦ Ἔθνους» πρέπει νὰ διατηρηθεῖ. Τὸ ἐνδιαφέρον τῆς Ἐκκλησίας πηγάζει ἀπὸ τὴν ὅλη διδασκαλία της, ἰδιαίτερα ἀπὸ τὰ κείμενα τῶν Εὐαγγελίων, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ ρόλο τῆς παραδοσιακῆς οἰκογένειας στὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἔθνους. Ἡ σχετικὴ διάταξη περὶ ἀναγνώρισης τῆς οἰκογένειας, ὡς βασικοῦ κυττάρου τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, δὲν πρέπει νὰ ἀπαλειφθεῖ ἢ νὰ δώσει τὴν θέση τῆς μέσα στὸ κείμενο τοῦ Συντάγματος σὲ ἄλλες μορφὲς συμβίωσης, οἱ ὁποῖες δὲν ἔχουν καμία παράδοση στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία, ἀλλὰ οὔτε ἐξασφαλίζουν καὶ τὴν προοπτικὴ ἱστορικῆς ἐπιβίωσης τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἢ ἐθνικῆς καὶ κοινωνικῆς συνοχῆς τῆς χώρας.

6. Τέλος παρατίθενται καὶ οἱ κατωτέρω συνοπτικὲς παρατηρήσεις, ὥστε νὰ καταστεῖ σαφὲς ποιὰ ζητήματα σχέσεων Κράτους καὶ Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν ἀφοροῦν οἱ ὑφιστάμενες συνταγματικὲς διατάξεις:

α. Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ κρατικὴ μισθοδοσία τοῦ Κλήρου καὶ ἐπιχορήγηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐκπαίδευσης δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὸ ἄρθρο 3 πάρ. 1 ἐδαφ. α´ Συντ. (δηλαδὴ τὴν ρήτρα περὶ ἐπικρατούσας θρησκείας).

β. Ἡ νομικὴ μορφὴ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τῶν φορέων Της ὡς «νομικῶν προσώπων δημοσίου δικαίου» δὲν προκύπτει ἀπὸ τὸ ἄρθρο 3 Συντ. Εἶναι ζήτημα τοῦ νομοθέτη ὁ καθορισμὸς τῆς νομικῆς προσωπικότητας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τῶν φορέων Της.

γ. Ἐπιπλέον, μετὰ τὸ 2010 δὲν ὑπάρχει στὴν νομοθεσία κανένα φορολογικὸ προνόμιο εἰδικὰ προβλεπόμενο γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Αὐτὸ ἀποδεικνύει ὅτι οὐδεμία σχέση ἔχει τὸ ἄρθρο 3 Συντ. μὲ τὴν φορολογία τῶν φορέων τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ὅτι οὐδεμία προνομιακὴ φορολογικὴ μεταχείρισή Της ἐπιβάλλει.

δ. Τὸ Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν δὲν ὑφίσταται στὴν ἐκπαίδευση λόγῳ τοῦ ἄρθρου 3 Συντ. Τὸ μάθημα ὑφίσταται λόγῳ τοῦ ἄρθρου 16 παρ. 2 Σύντ., ποὺ ἐπιβάλλει τὴν θρησκευτικὴ ἀγωγὴ τῶν νέων. Ἀκόμα καὶ ἐὰν δὲν ὑπῆρχε τὸ ἄρθρο 3 Συντ., ποὺ τεκμαίρει τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ πλειοψηφία τῶν Ἑλλήνων εἶναι ὀρθόδοξοι χριστιανοί, τὸ Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν καὶ πάλι θὰ εἶχε πλειοψηφία ὕλης ἀπὸ τὴν Ἀνατολικὴ Ὀρθοδοξία, ἀφοῦ τὸ ἀνωτέρω ἀντικειμενικὸ γεγονὸς συντρέχει εἴτε τὸ τεκμαίρει τὸ ἄρθρο 3 Συντ., εἴτε ὄχι. Τὸ μάθημα πρέπει νὰ ἀνταποκρίνεται στὶς μορφωτικὲς ἀνάγκες τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ἡ ὁποία κατὰ πλειοψηφία ἀνήκει στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀγνοεῖ τὴν ἱστορικὴ πορεία καὶ κοινωνικὴ πραγματικότητα τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ. Αὐτὰ ὅμως δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὸ ἄρθρο 3 Συντ.

ε. Τὸ ἄρθρο 3 Συντ. ἐγγυᾶται ὅτι τὸ Κράτος ἀναγνωρίζει ὡς Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὡς φορέα τῆς ἐπικρατούσας θρησκείας τῶν Ἑλλήνων ἐκείνη τὴν Ἐκκλησία ποὺ διοικεῖται μὲ βάση τὰ Πατριαρχικὰ ἔγγραφα (Τόμος 1850, Πράξη 1928) καὶ ἔχει «κοινωνία» μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι δὲν μποροῦν νὰ διεκδικήσουν τὴν θρησκευτικὴ ἐκπροσώπηση τῶν ἐν Ἑλλάδι ὀρθόδοξων χριστιανῶν ἔναντι τοῦ Κράτους ἄλλες θρησκευτικὲς κοινότητες καὶ ὁμάδες, ποὺ δὲν πληροῦν τὰ παραπάνω κριτήρια. Τὸ ἄρθρο 3 Συντ. ἀποτελεῖ ἕνα χρήσιμο κανόνα ἀναγνώρισης ἀπὸ τὸ Κράτος ποιὰ Ἐκκλησία εἶναι αὐτή, ποὺ ἐκπροσωπεῖ τὴν πλειοψηφία τῶν Ἑλλήνων.

.            Συνεπῶς, ὑπὸ τὴν ἰσχὺ τοῦ ἄρθρου 3 Συντ. καὶ τῶν ὁρισμῶν, ποὺ αὐτὸ εἰσάγει (= ὁρίζει ποιὰ Ἐκκλησία εἶναι ὁ φορέας τῆς ἐπικρατούσας θρησκείας τῆς χώρας), οἱ σχέσεις Κράτους καὶ Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μποροῦν νὰ τροποποιοῦνται μὲ κοινοὺς νόμους, χωρὶς τὴν ἀνάγκη ἀναθεωρήσεως τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος. Πρὸς τὴν κατεύθυνση αὐτὴ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἔχει ζητήσει νομοθετικὲς ἀλλαγές, ἤτοι πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς μεγαλύτερης αὐτονομίας Της ἀπὸ τὸ Κράτος, ποὺ ἐκκρεμοῦν καὶ δὲν προϋποθέτουν καμία συνταγματικὴ ἀναθεώρηση.
.           Ἐπὶ δὲ τούτοις, εὐελπιστοῦντες ὅτι θέλετε κατανοήσει τὴν σημασία τῶν ὡς ἄνω ἐκτεθέντων καὶ ὅτι θὰ λάβετε ὑπ’ ὄψιν τὶς θέσεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἐπικαλούμεθα ἐφ’ ὑμᾶς πλούσια τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ διατελοῦμε μετ᾽ εὐχῶν καὶ τιμῆς.

 

Ὁ Ἀρχιγραμματεὺς
† Ὁ Μεθώνης Κλήμης

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

, , ,

Σχολιάστε