Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΝΟΜΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ"

Η ΤΣΙΧΛΟΦΟΥΣΚΑ ΤΗΣ «ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ» κατὰ τὸ Συνταγματικὸ Δίκαιο

Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο τοῦ Δημήτρη Τσάτσου,
«Συνταγματικό Δίκαιο», 1993,
σελ. 309
σχετικῶς πρὸς τὴν ἀνάληψη «πολιτικῆς εὐθύνης»

Ἕλληνας πρωθυπουργός: «Θέλω νά ἀναλάβω ἀκέραια, ἐνώπιον τοῦ ὑπουργικοῦ συμβουλίου, ἀλλά καί ἐνώπιον τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, τήν πολιτική εὐθύνη γιά τήν τραγωδία». (=μιὰ τσιχλόφουσκα ἐπικοινωνιακῆς καταναλώσεως γιὰ τὴν ἀγέλη τῶν ὑποβαθμισμένων)

.               Ἡ νομικὴ εὐθύνη τῶν Ὑπουργῶν ἔχει ὡς συνέπεια τήν ἐπιβολὴ σὲ αὐτοὺς ποινικῶν κυρώσεων, ἐὰν πρόκειται γιὰ ποινικὴ εὐθύνη (βλ. παρακάτω ΧΙΙ), ἢ τὴ νομικὴ ὑποχρέωσή τους νὰ ἀποκαταστήσουν τὶς ζημιὲς ποὺ προξένησαν παράνομα κατὰ τὴν ἄσκηση τῶν καθηκόντων τους, ἐὰν πρόκειται γιὰ ἀρχικὴ εὐθύνη.
Σημαντική, ὅμως εἶναι καὶ ἡ κύρωση ποὺ προκύπτει ἀπό τήν ὁμολογία ἢ τὴν ἀπόδοση (ἀτομικῆς ἤ συλλογικῆς) πολιτικῆς εὐθύνης στὰ μέλη τῆς Κυβέρνησης. Ὁ καταλογισμὸς πολιτικῆς εὐθύνης σὲ μέλος τῆς Κυβέρνησης ἢ στὴν Κυβέρνηση συλλογικά, εἴτε ἡ ὁμολογία πολιτικῆς εὐθύνης, συνεπάγεται τὴν πτώση, τὴν παραίτηση τῆς Κυβέρνησης, ὅπως ὡς νομικὴ ὑποχρέωση προκύπτει ἀπὸ τὸ ἄρθρο 85 τοῦ Συντάγματος καὶ διαδικαστικὰ ὀργανώνεται ἀπὸ τὸ ἄρθρο 84 §§2-7. Ἡ σπανιότερη, σήμερα, περίπτωση τῆς πολιτικῆς εὐθύνης μεμονωμένου μέλους τῆς Κυβέρνησης, παρουσιάζει καὶ τὰ λιγότερα θεωρητικά προβλήματα. Ἄν καί στήν πράξη εἶναι δυσχερής ἡ ὁροθέτηση ἀτομικῆς καί συλλογικῆς πολιτικῆς εὐθύνης, ὅταν καταλογίζεται σέ Ὑπουργό πολιτική εὐθύνη ἤ ὅταν αὐτός τήν ὁμολογεῖ –γιά πράξεις ἤ παραλείψεις κατά τήν ἄσκηση τῶν καθηκόντων του ἀπό τίς ὁποῖες ζημιώνεται τό δημόσιο συμφέρον– τότε ὁ Ὑπουργός ὑποχρεοῦται παραίτησης…..

 

Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος
Ἄρθρο 84

  1. H Κυβέρνηση ὀφείλει νά ἔχει τήν ἐμπιστοσύνη τῆς Βουλῆς. Μέσα σέ δεκαπέντε ἡμέρες ἀπό τήν ὁρκωμοσία τοῦ Πρωθυπουργοῦ, ἡ Κυβέρνηση ὑποχρεοῦται νά ζητήσει ψῆφο ἐμπιστοσύνης τῆς Βουλῆς καί μπορεῖ νά τή ζητεῖ καί ὁποτεδήποτε ἄλλοτε. H Βουλή, ἄν ἔχουν διακοπεῖ οἱ ἐργασίες της κατά τό σχηματισμό τῆς Κυβέρνησης, καλεῖται μέσα σέ δεκαπέντε ἡμέρες νά ἀποφανθεῖ γιά τήν πρόταση ἐμπιστοσύνης.
  2. H Βουλή μπορεῖ μέ ἀπόφασή της νά ἀποσύρει τήν ἐμπιστοσύνη της ἀπό τήν Κυβέρνηση ἤ ἀπό μέλος της. Πρόταση δυσπιστίας μπορεῖ νά ὑποβληθεῖ μόνο μετά τήν πάροδο ἑξαμήνου ἀφότου ἡ Βουλή ἀπέρριψε πρόταση δυσπιστίας. Ἡ πρόταση δυσπιστίας πρέπει νά εἶναι ὑπογραμμένη ἀπό τό ἕνα ἕκτο τουλάχιστον τῶν βουλευτῶν καί νά περιλαμβάνει σαφῶς τά θέματα γιά τά ὁποῖα θά διεξαχθεῖ ἡ συζήτηση.
  3. Κατ’ ἐξαίρεση μπορεῖ νά ὑποβληθεῖ πρόταση δυσπιστίας καί πρίν ἀπό τήν πάροδο ἑξαμήνου, ἄν εἶναι ὑπογραμμένη ἀπό τήν πλειοψηφία τοῦ ὅλου ἀριθμοῦ τῶν βουλευτῶν.
  4. Ἡ συζήτηση γιά τήν πρόταση ἐμπιστοσύνης ἤ δυσπιστίας ἀρχίζει μετά δύο ἡμέρες ἀπό τήν ὑποβολή τῆς σχετικῆς πρότασης, ἐκτός ἄν ἡ Κυβέρνηση, σέ περίπτωση πρότασης δυσπιστίας, ζητήσει νά ἀρχίσει ἀμέσως ἡ συζήτηση, ἡ ὁποία δέν μπορεῖ νά παραταθεῖ πέρα ἀπό τρεῖς ἡμέρες ἀπό τήν ἔναρξή της.
  5. H ψηφοφορία γιά τήν πρόταση ἐμπιστοσύνης ἤ δυσπιστίας διεξάγεται ἀμέσως μόλις τελειώσει ἡ συζήτηση, μπορεῖ ὅμως νά ἀναβληθεῖ γιά σαράντα ὀκτώ ὧρες, ἄν τό ζητήσει ἡ Κυβέρνηση.
  6. Πρόταση ἐμπιστοσύνης δέν μπορεῖ νά γίνει δεκτή, ἄν δέν ἐγκριθεῖ ἀπό τήν ἀπόλυτη πλειοψηφία τῶν παρόντων βουλευτῶν, ἡ ὁποία ὅμως δέν ἐπιτρέπεται νά εἶναι κατώτερη ἀπό τά δύο πέμπτα τοῦ ὅλου ἀριθμοῦ τῶν βουλευτῶν. Πρόταση δυσπιστίας γίνεται δεκτή, μόνο ἄν ἐγκριθεῖ ἀπό τήν ἀπόλυτη πλειοψηφία τοῦ ὅλου ἀριθμοῦ τῶν βουλευτῶν.
  7. Κατά τήν ψηφοφορία γιά τίς πιό πάνω προτάσεις ψηφίζουν οἱ Ὑπουργοί καί Ὑφυπουργοί πού εἶναι μέλη τῆς Βουλῆς.

Ἄρθρο 85

Τά μέλη τοῦ Ὑπουργικοῦ Συμβουλίου, καθώς καί οἱ Ὑφυπουργοί εἶναι συλλογικῶς ὑπεύθυνοι γιά τή γενική πολιτική τῆς Κυβέρνησης καί καθένας ἀπό αὐτούς γιά τίς πράξεις ἤ παραλείψεις τῆς ἁρμοδιότητάς του, σύμφωνα μέ τίς διατάξεις τῶν νόμων γιά τήν εὐθύνη τῶν Ὑπουργῶν. Σέ καμία περίπτωση ἡ ἔγγραφη ἤ προφορική ἐντολή τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας δέν ἀπαλλάσσει τούς Ὑπουργούς καί τούς Ὑφυπουργούς ἀπό τήν εὐθύνη του

Advertisements

Σχολιάστε

ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ Σ.τ.Ε. ΓΙΑ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ: ΝΕΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ – ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ «Ἐπιστημονική Ἡμερίδα» [10.06.18]

,

Σχολιάστε

ΦΟΒΕΡΗ ΕΚΤΡΟΠΗ: «ΕΠΙΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΣΜΙΚΟΥ» (Παραίτηση προέδρου τοῦ ΣτΕ)

Ἡ δήλωση τοῦ Νίκου Σακελλαρίου

Ὁ πρόεδρος τοῦ ΣτE, Νίκος Σακελλαρίου, ἀφήνοντας αἰχμὲς γιὰ διαρροές, εἰδικὰ γιὰ τὸ Ἀσφαλιστικό, ποὺ ὅπως εἶπε δὲν τοῦ ἐπέτρεπαν νὰ ἐπιτελέσει τὰ καθήκοντά του. Στὴν ἀνακοίνωση τῆς παραίτησής του, ποὺ διάβασε ἐμφανῶς συγκινημένος ἐνώπιον τῶν δημοσιογράφων, ὁ κ. Σακελλαρίου ἔκανε λόγο γιὰ πλήρη κυριαρχία τοῦ οἰκονομικοῦ ἐπὶ τοῦ θεσμικοῦ, ἐνῶ προειδοποίησε γιὰ τοὺς κινδύνους ποὺ ἐλλοχεύουν ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ κρίση.

.          «Στὴν ἀπόφασή μου αὐτὴ κατέληξα μετὰ τὴν πρόσφατη παραβίαση τοῦ ἀπορρήτου τῆς διασκέψεως τοῦ Δικαστηρίου σχετικὰ μὲ τὸ νέο ἀσφαλιστικὸ σύστημα καὶ τὴν εὔλογη ἀναταραχή, ποὺ προκάλεσε σὲ ὁλόκληρη τὴν ἑλληνικὴ κοινωνία.
Ἡ ἀδιανόητη ὅσο καὶ ἀπαράδεκτη αὐτὴ παραβίαση τοῦ δικαστικοῦ ἀπορρήτου, τὴν ὁποία ἀντικειμενικὰ ἀδυνατῶ νὰ ἐλέγξω, ἐπέφερε καίριο πλῆγμα στὴν ἀξιοπιστία καὶ τὸ κύρος τοῦ θεσμοῦ τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας καὶ δὲν μοῦ ἐπιτρέπει, πλέον, νὰ ἐξακολουθήσω νὰ ἀσκῶ τὰ δικαστικά μου καθήκοντα μὲ τὴν δέουσα ἠρεμία καὶ νηφαλιότητα.
Ἡ σημερινὴ ἀπόφασίς μου – ἔστω καὶ ἂν ἀπέχει λίγες μόνον ἡμέρες ἀπὸ τὴν ὑποχρεωτικὴ ἀποχώρησή μου ἀπὸ τὴν ὑπηρεσία δὲν παύει – ὅσο ἐπιβεβλημένη καὶ ἂν εἶναι – νὰ ἀποτελεῖ μία πολὺ ἐπώδυνη ἀπόφαση, γιὰ μένα ποὺ διανύω τὸ 42ο ἔτος τῆς δικαστικῆς μου σταδιοδρομίας, ἔχοντας ἀφιερώσει τὰ περισσότερα χρόνια της ζωῆς μου στὴν ὑπηρεσία τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, ἕναν θεσμό, τὸν ὁποῖο ἀγαπῶ καὶ θὰ συνεχίσω νὰ ἀγαπῶ μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς μου.
Ἔχω τὴ συνείδησή μου ἥσυχη, διότι δὲν ἀποχωρῶ ἀμαχητί, ἀφοῦ ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια ἀγωνίσθηκα, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, τὸν ἀγώνα τὸν καλό.
Τὴ στιγμή, ὅμως, αὐτὴ ἡ σκέψις μου στρέφεται στοὺς ἁπλοὺς πολίτες, ποὺ εἶναι τὰ θύματα τῶν μνημονίων καὶ τῆς κλιμακούμενης ἐπικυριαρχίας τοῦ οἰκονομικοῦ παράγοντος ἐπὶ τοῦ θεσμικοῦ, οἱ ἀντοχὲς τῶν ὁποίων συνεχῶς δοκιμάζονται ἀπὸ τὰ ἀλλεπάλληλα οἰκονομικὰ μέτρα, ποὺ λαμβάνονται μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ λεγομένου δημοσιονομικοῦ συμφέροντος καὶ ποὺ συνεπάγονται ὑπέρογκες γὶ αὐτοὺς ἐπιβαρύνσεις, λόγω τοῦ σωρευτικοῦ τους χαρακτῆρος.
Ἤδη, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ πρώτου μνημονίου, ὁρισμένοι συνάδελφοί μου μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἐγώ, εἴχαμε, μὲ τὶς μειοψηφίες μᾶς ἐπισημάνει, τὴ μὴ συμβατότητα τῶν ρυθμίσεων τοῦ μνημονίου μὲ τὸ Σύνταγμα καὶ εἴχαμε, ἐγκαίρως, προειδοποιήσει, χωρὶς δυστυχῶς νὰ εἰσακουστοῦμε, γιὰ τὴν ἐπερχόμενη πλήρη ἐπικυριαρχία τοῦ οἰκονομικοῦ ἐπὶ τοῦ θεσμικοῦ, ποὺ ἐπηρέασε, καίρια, τὸ σύνολο σχεδὸν τῆς κρατικῆς δράσεως καὶ σηματοδότησε τὴν συνακόλουθη ὑποχώρηση τοῦ Κράτους Δικαίου καὶ τοῦ Κοινωνικοῦ Κράτους.
Τὰ χρόνια ποὺ ἀκολούθησαν, οἱ ἀντοχὲς ὅλων μας δοκιμάσθηκαν ἀκόμη περισσότερο ἀπὸ τὰ νεώτερα μνημόνια ποὺ ἐπέβαλαν τὴ λήψη καὶ νέων ἐπώδυνων οἰκονομικῶν μέτρων, ποὺ συνοδεύθηκαν ἀπὸ τὶς συνεχεῖς μειώσεις μισθῶν καὶ συντάξεων.
Οἱ καταστάσεις αὐτές, ὁδήγησαν τὸ Δικαστήριο στὴν ἔκδοση σειρᾶς ἀποφάσεων τῆς Ὁλομελείας του σχετικὰ μὲ τὴν μὴ περαιτέρω μείωση τῶν συντάξεων καὶ τὴν θεσμικὴ θωράκιση τῶν προσώπων, ποὺ εἶναι ἐπιφορτισμένα μὲ βασικὲς ἀποστολὲς τοῦ Κράτους, ὅπως ἡ ἐθνικὴ ἄμυνα, ἡ ἀσφάλεια, ἡ ὑγεία, ἡ παιδεία καὶ ἡ δικαιοσύνη.
Φρονοῦμε, ὅτι τὰ δικαστικὰ αὐτὰ προηγούμενα καὶ οἱ ἐγγυήσεις ποὺ ἐτέθησαν μὲ αὐτά, δὲν μποροῦν, χωρὶς νὰ παραβιάζεται τὸ Σύνταγμα, νὰ ἀγνοηθοῦν οὔτε, πολὺ περισσότερο, νὰ παρακαμφθοῦν ἀπὸ τὸ νομοθέτη, μὲ τὸ πρόσχημα τῆς καταρτίσεως ἑνὸς νέου ἀσφαλιστικοῦ συστήματος μέσῳ τοῦ ἐπανυπολογισμοῦ ὅλων, τῶν μέχρι σήμερα, ἀπονεμηθεισῶν συντάξεων – πράγμα ποὺ θέτει τοὺς ἤδη συνταξιούχους σὲ καθεστὼς πλήρους ἀνασφαλείας, κατὰ παράβαση τῆς ἀρχῆς τῆς ἐμπιστοσύνης – καὶ μέσῳ τῆς εἰσαγωγῆς, σὲ συνάρτηση, πάντοτε, μὲ τὸν ἐπανυπολογισμό, ἑνὸς νέου τρόπου ὑπολογισμοῦ τῶν ἐφεξῆς ἀπονεμομένων συντάξεων, μέτρα ποὺ ὁδηγοῦν, μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια, σὲ περαιτέρω μείωση τοῦ ὕψους τῶν συντάξεων, τὸ ὁποῖο, ὅμως, ἔχει ἤδη διαμορφωθεῖ, μετὰ τὶς ἀλλεπάλληλες περικοπές τους, σὲ ἰδιαίτερα χαμηλὸ ἐπίπεδο.
Σὲ ἀντίθετη περίπτωση, ἐκτιμοῦμε, ὅτι εἶναι πλέον ἢ ὁρατὸς ὁ κίνδυνος περαιτέρω μειώσεως τοῦ ὕψους τῶν ἀπονεμομένων συντάξεων, μὲ τελικὸ ἀποτέλεσμα τὴν πλήρη ἐξαθλίωση ὅλων τῶν συνταξιούχων.
Ἀναμφιβόλως, εὐρισκόμεθα πρὸ μίας πολὺ δυσχεροῦς καταστάσεως, ἡ ὁποία, ὅμως, εὐελπιστοῦμε ὅτι θὰ ἀντιμετωπισθεῖ μὲ τὸν καλύτερο δυνατὸ τρόπο, γιὰ μία ἀκόμη φορά, ἀπὸ τὴν ἀνεξάρτητο ἑλληνικὴ Δικαιοσύνη, στὴν ὁποία μετακυλίεται, παγίως, ἀπὸ τὴν ἑκάστοτε πολιτικὴ ἐξουσία, ἡ ἐπίλυσις τῶν πιὸ σημαντικῶν προβλημάτων τῆς Χώρας.
Ἐκφράζουμε, τέλος, τὴ βεβαιότητα ὅτι « ἔχουν γνῶσιν οἱ φύλακες» καὶ ὅτι οἱ δικαστικοὶ λειτουργοί τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας θὰ ἀρθοῦν στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων, ἀνταποκρινόμενοι στὴν ἱστορικὴ παράδοση τοῦ Σώματος.
Ἑπομένως, πρέπει ὅλοι νὰ ἐξακολουθήσουμε νὰ ἐμπιστευόμεθα τὴν Δικαιοσύνη καὶ τοὺς λειτουργούς της, τελοῦντες πάντοτε ἐν πλήρη ἐπιγνώσει τοῦ γεγονότος, ὅτι «Ὑπάρχουν ἀκόμη δικασταὶ εἰς τὰς Ἀθήνας».

Ἀθήνα, 16 Μαΐου 2018
Νικόλαος Σακελλαρίου
Πρόεδρος τοῦ ΣτE»

ΠΗΓΗ: news247.gr

Σχολιάστε

ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΣτΕ: ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΑ “ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ”

ΣτΕ: ντισυνταγματικς ο λλαγς Φίλη
στ
μάθημα τν Θρησκευτικν

ΠΗΓΗ: protothema,

Παναγιώτης Τσιμπούκης
20.03.2018, 18:03

.               Ἡ Ὁλομέλεια θεωρεῖ ὅτι «κλονίζουν τὴ θρησκευτικὴ χριστιανικὴ συνείδηση» – Ἀφορᾶ τὴν διδασκαλία τοῦ μαθήματος στὸ Δημοτικὸ καὶ τὸ Γυμνάσιο- Στὸ ΣτΕ εἶχαν προσφύγει γονεῖς καὶ θρησκευτικοὶ φορεῖς.
.             Κλονίζει τὴ θρησκευτικὴ χριστιανικὴ συνείδηση ἡ ἀπὸ 7.9.2016 ἀπόφαση τοῦ τέως ὑπουργοῦ Παιδείας Νίκου Φίλη μὲ τὴν ὁποία ἐπῆλθε ριζικὴ ἀλλαγὴ στὸ χαρακτήρα καὶ τὸν τρόπο διδασκαλίας τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν στὶς τάξεις Γ΄ ἕως Ϛ´ τοῦ  Δημοτικοῦ καὶ τοῦ Γυμνασίου καὶ κατὰ συνέπειαν εἶναι πολλαπλὰ ἀντισυνταγματικὴ  καὶ ἀντίθετη στὴν Εὐρωπαϊκὴ Σύμβαση Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου (ΕΣΔΑ), σύμφωνα μὲ τὴν Ὁλομέλεια τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας.
.             Στὸ Ἀνώτατο Ἀκυρωτικὸ Δικαστήριο εἶχαν προσφύγει ἡ Ἱερὰ Μητρόπολι Πειραιῶς, ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελόπουλος, ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν, γονεῖς κ.λπ. καὶ ζητοῦσαν νὰ ἀκυρωθεῖ ἡ ἐπίμαχη  ἀπόφαση τοῦ τέως ὑπουργοῦ Παιδείας καθὼς μὲ αὐτὴν πραγματοποιεῖται μία ριζικὴ ἀλλαγὴ στὸ χαρακτήρα τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν, ἀλλοιώνοντας «τὸν ἀπὸ ἱδρύσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους μέχρι σήμερα ὀρθόδοξο χαρακτήρα του», ἐνῶ παράλληλα εἶναι ἀντισυνταγματική, ἀντίθετη στὶς διεθνεῖς συμβάσεις καὶ τὴν Εὐρωπαϊκὴ καὶ Ἑλληνικὴ νομοθεσία.
.             Ἡ Ὁλομέλεια τοῦ ΣτΕ σήμερα σὲ ἔκτακτη συνεδρίασή της δημοσίευσε τὴν ὑπ᾽  ἀριθμ. 660/2018 ἀπόφασή της, μὲ πρόεδρο τὸν Νικόλαο Σακελλαρίου καὶ εἰσηγητὴ τὸν σύμβουλο Ἐπικρατείας Εὐθύμιο Ἀντωνόπουλο. Μὲ τὴν ἀπόφαση αὐτὴ ἀκύρωσε τὴν ἐπίμαχη ὑπουργικὴ ἀπόφαση. Διευκρινίζεται, ὅτι ἡ ἀκύρωση τοῦ ΣτΕ  ἀφορᾶ μὲν τὸ σύνολο τῆς ἐν λόγῳ ὑπουργικῆς ἀπόφασης, ἀλλὰ δὲν ἀναφέρεται στὴ διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν στὸ Λύκειο, καθὼς γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ ἐκκρεμεῖ ἄλλη αἴτηση ἀκύρωσης.

          Οἱ σύμβουλοι Ἐπικρατείας  ἀποφάνθηκαν ὅτι ἡ ἀπόφαση τοῦ Νίκου Φίλη, εἶναι  ἀντίθετη:

1) στὸ ἄρθρο 16 τοῦ Συντάγματος, τὸ ὁποῖο ὁρίζει ὅτι ἡ παιδεία ἀποτελεῖ βασικὴ ἀποστολὴ τοῦ κράτους καὶ μεταξὺ τῶν σκοπῶν της εἶναι ἡ ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς συνείδησης, γιατί μὲ τὸ πρόγραμμα σπουδῶν ποὺ εἰσάγεται γιὰ τὸ Δημοτικὸ καὶ τὸ Γυμνάσιο «φαλκιδεύεται ὁ ἐπιβαλλόμενος ἀπὸ τὴ συνταγματικὴ αὐτὴ διάταξη σκοπὸς τῆς ἀνάπτυξης, δηλαδὴ τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς  συνείδησης τῶν μαθητῶν στὰ ἀνήκοντα στὴν ἐπικρατοῦσα θρησκεία τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ,

2) Στὴν διάταξη τοῦ ἄρθρου 13 τοῦ Συντάγματος, ποὺ κατοχυρώνει  ὡς ἀπαραβίαστη τὴν ἐλευθερία τῆς  θρησκευτικῆς συνείδησης, γιατὶ  ἡ προσβαλλόμενη ἀπόφαση θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπευθύνεται ἀποκλειστικὰ στοὺς Ὀρθόδοξους Χριστιανοὺς μαθητὲς καὶ νὰ κατατείνει στὴν ἐμπέδωση καὶ συνέχιση  τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς συνείδησης, καθὼς ἡ προσβαλλόμενη ὑπουργικὴ ἀπόφαση κλονίζει τὴν Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ συνείδηση ποὺ πρὶν ἀπὸ τὴν ἔναρξη τοῦ σχολικοῦ βίου διαμορφώνουν οἱ μαθητὲς τὸ πλαίσιο τοῦ οἰκογενειακοῦ τους περιβάλλοντος. Μάλιστα,  ἡ εἰσαγόμενη μὲ τὴν προσβαλλόμενη ὑπουργικὴ ἀπόφαση διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν εἶναι ἱκανὴ νὰ παρέμβει στὸν εὐαίσθητο ψυχικὸ κόσμο τῶν μαθητῶν ποὺ δὲν διαθέτουν  τὴν κριτικὴ ἀντιληψη  τῶν ἐνηλίκων καὶ νὰ τοὺς ἐκτρέψει ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ συνείδηση καὶ

3) Προσβάλλεται εὐθέως τὸ Πρῶτο Πρόσθετο Πρωτόκολλο τῆς ΕΣΔΑ, γιατί στερεῖ ἀπὸ τοὺς μαθητὲς τοῦ Ὀρθόδοξου Χριστιανικοῦ δόγματος τὸ δικαίωμα νὰ διδάσκονται ἀποκλειστικὰ τὰ δόγματα, τὶς ἠθικὲς ἀξίες καὶ τὶς παραδόσεις τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ ἡ νομοθεσία προβλέπει  γιὰ μαθητὲς Ρωμαιοκαθολικούς, Ἑβραίους καὶ Μουσουλμάνος νὰ διδάσκονται αὐτοτελῶς τὸ μάθημα αὐτό.

          .           Σὲ ἄλλο σημεῖο οἱ σύμβουλοι Ἐπικρατείας ἐπισημαίνουν ὅτι προβλεπόμενη διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν κατὰ τὴν ἀπόφαση τοῦ Νίκου Φίλη δὲν εἶναι ἱκανὴ νὰ ἀνάπτυξη, ἐμπεδώσει  καὶ νὰ ἐνισχύσει ὅπως ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὴ διάταξη τοῦ ἄρθρου 16 τοῦ Συντάγματος τὴν Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ συνείδηση τῶν μαθητῶν, γιατί ἡ διάταξη αὐτή:

α) εἶναι ἐλλιπὴς κατὰ περιεχόμενο,

β) δὲν εἶναι αὐτοτελής, ἀμιγὴς καὶ διακριτικὴ σὲ σχέση μὲ τὴ διδασκαλία στοιχείων ἀναφερομένων σὲ  ἄλλα δόγματα ἢ θρησκεῖες μὲ ἀποτέλεσμα νὰ προκαλεῖται σύγχυση στοὺς μαθητὲς ὡς πρὸς τὸ περιεχόμενο τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς διδασκαλίας καὶ

γ) δὲν εἶναι ἐπαρκῆ ἀπὸ τὴν ἄποψη τοῦ χρόνου ποὺ διατίθεται γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν.

           .             Παράλληλα, σύμφωνα μὲ τοὺς συμβούλους Ἐπικρατείας, τὸ πρόγραμμα σπουδῶν παρουσιάζει σοβαρὲς ἐλλείψεις ὡς πρὸς τὸ περιεχόμενο τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς διδασκαλίας, καθώς;

– Δὲν γίνεται ἀναφορὰ στὴν Ἁγία, Ὁμοούσιο καὶ Ἀδιαίρετο Τριάδα, τὴν ὁποία ἐπικαλοῦνται στὴν ἐπικεφαλίδα τους ὅλα τὰ Ἑλληνικὰ Συντάγματα καὶ

– Στὴ Γ; τάξη τοῦ Δημοτικοῦ ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς παρουσιάζεται  ὡς ξένος, ὡς προσδοκώμενος Μεσσίας, ὡς δάσκαλος ποὺ ὅλοι θαυμάζουν, ὡς ἀγαπημένος φίλος, ὄχι ὅμως ὡς Σωτήρας τοῦ κόσμου.

          .             Ὅπως ἀναφέρουν οἱ σύμβουλοι Ἐπικρατείας,  μὲ τὴν ἀπόφασή του  ὁ Νίκος  Φίλης  ἐπικαλούμενος τὴ διεθνῆ ἐπιστημονικὴ συζήτηση καθὼς τοὺς στόχους διδασκαλίας τῶν Εὐρωπαϊκῶν μαθημάτων Θρησκευτικῶν, προσδιορίζει τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ὡς ἕνα διευρυμένο καὶ μὲ σαφεῖς θεολογικὲς προϋποθέσεις μάθημα, ἐνῶ ἐπιδιώκει τὴ συμμετοχὴ ὅλων τῶν παιδιῶν στὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν χωρὶς καμία διάκριση ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴ θρησκευτικὴ πεποιθήσεις τους.

 

 

,

Σχολιάστε

ΤΕΛΙΚΩΣ ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΩΞΗ, ΕΠΕΙΔΗ ΠΕΤΑΞΕ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ

Ποινικ δίωξη εἰς βάρος τς διευθύνουσας συμβούλου το ΕΟΠΠΕΠ

ΙΩΑΝΝΑ ΜΑΝΔΡΟΥ

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ὤρυξαν ἑαυτοῖς φρέαρ συντετριμμένον!

.               Ποινικὴ δίωξη γιὰ προσβολὴ θρησκεύματος καὶ παραβίαση τοῦ ἀντιρατσιστικοῦ νόμου ἀσκήθηκε ἀπὸ τὴν εἰσαγγελία πρωτοδικῶν σὲ βάρος τῆς διευθύνουσας συμβούλου τοῦ ΕΟΠΠΕΠ Ἕλενας Γιαννακοπούλου.
.               Ἡ διερεύνηση τῆς ὑπόθεσης ξεκίνησε μετὰ ἀπὸ ἔγγραφη καταγγελία πρὸς τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας (ἔφτασε καὶ στὸ γραφεῖο τοῦ πρωθυπουργοῦ), στὴν ὁποία ἐργαζόμενοι στὸν Ἐθνικὸ Ὀργανισμὸ Πιστοποίησης Προσόντων καὶ Ἐπαγγελματικοῦ Προσανατολισμοῦ (ΕΟΠΠΕΠ) ἀνέφεραν ὅτι ἡ διευθύνουσα σύμβουλος εἶχε ξεκινήσει διωγμοὺς ἐναντίον ὅσων φοροῦν ἢ ἔχουν στοὺς χώρους τῆς ἐργασίας τους χριστιανικὰ σύμβολα ἀπαιτώντας τὴν ἀπομάκρυνσή τους.
.               Τὴν κατηγόρησαν ἀκόμα ὅτι παραμονὲς Δεκαπενταύγουστου πέταξε εἰκόνες τῆς Παναγίας στὸ καλάθι τῶν ἀχρήστων καὶ προσπάθησε νὰ ἀφαιρέσει σταυρὸ ἀπὸ τὸν λαιμὸ ὑπαλλήλου της.
.               Ἐπισημαίνεται ὅτι εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἐφαρμόζεται ὁ ἀντιρατσιστικὸς νόμος γιὰ ὑπόθεση ἡ ὁποία σχετίζεται μὲ θρησκευτικὲς διακρίσεις.

 

ΠΗΓΗ: kathimerini.gr

 

 

Σχολιάστε

ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ἢ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΘΕΤΗ ποὺ ΔΙΑΤΑΡΑΣΣΕΙ ΤΗΝ ΕΝΝΟΜΗ ΤΑΞΗ;

Ἀλλαγή φύλου

ἡ διεμφυλική διαταραχή ἔγινε δικαίωμα!

Τῆς Ἀγγελικῆς Εὐθ. Ζώη
Νομικοῦ
Περιοδ. «Ἐνοριακὴ Εὐλογία»,
Μηνιαία ἔκδ. Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πευκακίων Ἀθηνῶν
ἀρ. τ. 182, Ὀκτ. 2017

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Μιὰ σύντομη καὶ καλοδουλεμένη μελέτη ποὺ ἀποδεικνύει ὅτι τὸ Νομοσχέδιο γιὰ τὴν διεμφυλικὴ διαταραχή, ποὺ συντάχθηκε «κατ᾽ ἐντολὴν» καὶ «στὸ πόδι», διαταράσσει σὲ πρωτόγνωρο βαθμό τὴν ἴδια τὴν ἔννομη τάξη μὲ τὶς ἀντιφάσεις του καὶ τὰ νομικὰ ζητήματα ποὺ ἀφήνει ἀκάλυπτα. Εἶναι δὲ ὁλοφάνερη ἡ διαταραχὴ τοῦ (τῶν) συντακτῶν του!

.             Κατατέθηκε πρίν λίγες ἡμέρες, [στίς 18 Σεπτεμβρίου 2017], στή Βουλή τό νομοσχέδιο τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης ὑπό τόν τίτλο «Νομική ἀναγνώριση τῆς ταυτότητας φύλου-Ἐθνικός Μηχανισμός Ἐκπόνησης, Παρακολούθησης καί Ἀξιολόγησης τῶν Σχεδίων Δράσης γιά τά Δικαιώματα τοῦ Παιδιοῦ», τό ὁποῖο θά ἐπιτρέπει στούς πολῖτες νά αὐτοπροσδιορίζονται ὡς πρός τό φῦλο τους, ὅπως ἐκεῖνοι θέλουν καί ὄχι ὅπως ἔχει καταγραφεῖ κατά τή γέννησή τους στό ληξιαρχεῖο! Τό νέο νομοσχέδιο γεννᾶ σοβαρά νομικά, κοινωνικά καί ἠθικά ἐρωτήματα.
.             Κάθε ἄνθρωπος γεννιέται μέ συγκεκριμένο φῦλο, τό ὁποῖο τοῦ δίδεται ἀπό τόν Θεό. Ἔχει ἄραγε δικαίωμα νά ἀλλάζει τό φῦλο του; Καί ἄν ἀκόμα τοῦ ἀναγνωριστεῖ ἕνα δικαίωμα μέ τέτοιο περιεχόμενο, θά (πρέπει νά) εἶναι τό δικαίωμα αὐτό ἀπεριόριστο; Εἶναι ἐλεύθερος ὁ ἄνθρωπος νά ἀλλάζει τό φῦλο του ἀνεξάρτητα ἀπό τήν ὑφιστάμενη βιολογική του κατάσταση, μόνο καί μόνο ἐπειδή τό θέλει, δίχως καμία προϋπόθεση καί περιορισμό;
.             Στή διεθνῆ νομική θεωρία καί νομολογία γίνεται δεκτό, ὅτι κάθε πρόσωπο ἔχει δικαίωμα στόν γενετήσιο αὐτοκαθορισμό του, ὡς πτυχή τοῦ συνταγματικά προστατευόμενου δικαιώματος στήν προσωπικότητά του. Στό πλαίσιο αὐτό, γίνεται δεκτό ἀπό τό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου, τό Δικαστήριο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης, ἀλλά καί ἀπό τήν Ἑλληνική ἔννομη τάξη, ὅτι τό πρόσωπο εἶναι ἐλεύθερο, ὑπό ὁρισμένους περιορισμούς, νά ἀλλάξει τό φῦλο του.
.             Ἡ ἀλλαγή φύλου προβλέπεται σήμερα ἀπό τό ἄρθρο 14 παράγραφος 1 τοῦ νόμου 344/1976, ὅπου προβλέπονται τά ἑξῆς: “1. Μεταβολές πού ἐπέρχονται στήν κατάσταση τοῦ φυσικοῦ προσώπου μετά τή σύνταξη τῶν ληξιαρχικῶν πράξεων λόγῳ (…) ἀλλαγῆς φύλου καταχωρίζονται στό πεδίο τοῦ πληροφοριακοῦ συστήματος τοῦ ἄρθρου 8Α πού φέρει τήν ἔνδειξη «Μεταβολές» ἐντός μηνός ἀπό τότε πού ἔλαβαν χώρα μέ τήν προσκόμιση τῆς σχετικῆς διοικητικῆς πράξης ἤ πιστοποιητικοῦ περί τοῦ ἀμετακλήτου τῆς σχετικῆς δικαστικῆς ἀπόφασης. (…)». Ἀπό τήν ἀνωτέρω διάταξη συνάγεται σαφῶς, ὅτι ἡ μεταβολή τοῦ φύλου, ὄχι μόνο εἶναι γνωστή στόν Ἕλληνα νομοθέτη, ἀλλά καί ἐπιτρέπεται ἀπό αὐτόν ἤδη μέ τό ὑφιστάμενο νομοθετικό καθεστώς.
.             Στήν Ἑλληνική νομική πράξη ἡ καταχώριση τῆς ἀλλαγῆς φύλου στό ληξιαρχεῖο ἐπιδιώκεται μετά ἀπό δικαστική ἀπόφαση κατά ἄρθρο 782 τοῦ Κώδικα Πολιτικῆς Δικονομίας κατόπιν αἰτήσεως τοῦ ἐνδιαφερομένου. Στό ἱστορικό τῆς αἴτησης, ὁ αἰτῶν ἐπικαλεῖται συνήθως α) ἰατρικές πράξεις, ἤτοι σχετική χειρουργική ἐπέμβαση καί ὁρμονοθεραπεία στίς ὁποῖες ὑποβλήθηκε μέ σκοπό νά ἀλλάξει τό φῦλο του, καθώς καί β) τή λεγόμενη «δυσφορία φύλου» (διεμφυλική διαταραχή), πού ἔνιωθε καί πού τόν ὤθησε νά θέλει νά ἀλλάξει τό φῦλο του. Τά γεγονότα αὐτά πείθουν τό δικαστήριο νά βεβαιώσει ὅτι στόν αἰτοῦντα ἔχει ἐπικρατήσει πλήρως τό ἀντίθετο φῦλο ἀπό τό καταχωρημένο στό ληξιαρχεῖο βιολογικό φῦλο του. Ἡ σχετική δικαστική ἀπόφαση, ὅταν γίνει τελεσίδικη, δημιουργεῖ σέ βάρος τοῦ ληξιάρχου τήν ὑποχρέωση νά προβεῖ σέ «διόρθωση» τῆς ληξιαρχικῆς πράξης γέννησης τοῦ αἰτοῦντος ὡς πρός τά στοιχεῖα τοῦ φύλου, τοῦ κυρίου ὀνόματος καί τοῦ ἐπωνύμου.
.             Προκειμένου λοιπόν νά γίνει δεκτή ἡ ἀλλαγή φύλου τοῦ προσώπου, θά πρέπει τό πρόσωπο νά πάσχει ἀπό τή λεγόμενη διεμφυλική διαταραχή (ὅπως ἀποδίδεται στά Ἑλληνικά ὁ διεθνής ὅρος «Gender Identity Disorder», πού κατά λέξη μεταφράζεται ὡς «Διαταραχή Ταυτότητας Φύλου»). Ἡ Διεθνής Στατιστική Ταξινόμηση τῶν Ἀσθενειῶν καί τῶν Σχετικῶν Προβλημάτων Ὑγείας (International Classification of Diseases – ICD) ἀναφέρεται στή διεμφυλικότητα (ἤ ἀλλιῶς τόν τρανσεξουαλισμό), ὡς μιά ψυχική διαταραχή συμπεριφορᾶς, ὁρίζοντάς την ὡς τήν «ἐπιθυμία τοῦ ἀτόμου νά ζεῖ καί νά γίνεται ἀποδεκτό ὡς μέλος τοῦ ἀντίθετου φύλου. Μιά ἐπιθυμία πού συνοδεύεται συνήθως ἀπό ἕνα αἴσθημα δυσφορίας γιά τήν ἀκαταλληλότητα τοῦ ἀνατομικοῦ του φύλου καί τή βούλησή του γιά νά ὑποβληθεῖ σέ χειρουργική ἐπέμβαση καί ὁρμονική θεραπεία, ὥστε νά καταστεῖ τό σῶμα ὅσο τό δυνατόν πιό συμβατό μέ τό ἐπιθυμητό του φῦλο».
.             Στίς μέρες μας ἐπικρίνεται ἔντονα ἡ κατάταξη τῆς διεμφυλικότητας μεταξύ τῶν ψυχικῶν διαταραχῶν, μέ τό σκεπτικό ὅτι ἡ κατάταξη αὐτή ἀποτελεῖ «ἐμπόδιο στήν πλήρη ἀπόλαυση τῶν κεκτημένων δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τά διεμφυλικά ἄτομα», κατά τή διατύπωση τοῦ Εὐρωπαίου Ἐπιτρόπου γιά τά Δικαιώματα τοῦ Ἀνθρώπου. Ἡ ἄποψη ὅτι ἡ διεμφυλική διαταραχή συνιστᾶ ψυχική νόσο υἱοθετήθηκε καί ἀπό τά Ἑλληνικά δικαστήρια, τά ὁποῖα ἀπαιτοῦσαν μέχρι πρό τινος ἰατρική ἐπέμβαση καί ὑποχρεωτική στείρωση τοῦ διεμφυλικοῦ προσώπου, προκειμένου νά βεβαιώσουν τήν ἀλλαγή φύλου.
.             Στή συνέχεια, ἐκδόθηκε ἡ ἀπόφαση 418/2016 τοῦ Εἰρηνοδικείου Ἀθηνῶν, ἡ ὁποία ἔλαβε μεγάλη δημοσιότητα στά Μέσα Μαζικῆς Ἐνημέρωσης καί χαρακτηρίστηκε ἱστορική. Ἡ ἐν λόγῳ ἀπόφαση ἔκρινε, γιά πρώτη φορά στή χώρα μας, ὅτι «ἡ ὑποχρεωτική στείρωση, ἡ χειρουργική ἀλλαγή φύλου μέ ἀφαίρεση τῶν γεννητικῶν ὀργάνων ἀπό θῆλυ σέ ἄρρεν καί ἀντίστροφα, σάν ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιά τήν ἀναγνώριση τῆς ἀλλαγῆς φύλου στά διεμφυλικά ἄτομα κρίνεται ὅτι εἶναι ὑπερβολική ἀπαίτηση καί πρακτική καί παραβιάζει τό ἄρθρο 8 τῆς ΕΣΔΑ (Εὐρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου), σύμφωνα μέ τήν ὁποία “καθένας ἔχει τό δικαίωμα στόν σεβασμό τῆς προσωπικῆς καί οἰκογενειακῆς του ζωῆς, τοῦ οἴκου του καί τῶν ἐπικοινωνιῶν του”. Ἐπίσης, οἱ παραπάνω ὑποχρεώσεις προσκρούουν στό δικαίωμα γιά ἰσότητα καί μή ἐπιβολή διακρίσεων τῶν ἄρθρων 2 καί 26 τοῦ Διεθνοῦς Συμφώνου γιά τά Ἀτομικά καί Πολιτικά Δικαιώματα (ICCPR)».
.             Ἡ ἄποψη ὅτι δέν ἀπαιτεῖται χειρουργική ἐπέμβαση καί ὑποχρεωτική στείρωση γιά τή νομική ἀναγνώριση τῆς ἀλλαγῆς φύλου υἱοθετήθηκε – μέ ἐπίκληση τῶν ἴδιων ὡς ἄνω διατάξεων καί μέ τήν ἴδια διατύπωση- ἀπό μιά σειρά δικαστικῶν ἀποφάσεων μεταγενέστερων τῆς 418/2016 τοῦ Εἰρηνοδικείου Ἀθηνῶν. Συγκεκριμένα, ἐκδόθηκαν οἱ ἀποφάσεις τοῦ Εἰρηνοδικείου Ἀθηνῶν 1572/2016, 572/2017 καί 604/2017, καθώς καί οἱ ἀποφάσεις τοῦ Εἰρηνοδικείου Θεσσαλονίκης 1479Ε/2016 καί 281Ε/2017 (Εἶναι ἄραγε τυχαῖο, τό ὅτι ὅλες οἱ σχετικές ἀποφάσεις ἐκδόθηκαν μόλις τήν τελευταία διετία;). Κάποιες μάλιστα ἀπό τίς ἀνωτέρω ἀποφάσεις, πού στηρίχθηκαν στήν 418/2016 τοῦ Εἰρηνοδικείου Ἀθηνῶν, βαίνουν καί πέρα ἀπό τήν ἄποψη πού υἱοθετήθηκε ἀπό τή δικαστική αὐτή ἀπόφαση. Ἡ ἀπόφαση τοῦ Εἰρηνοδικείου Ἀθηνῶν 1572/ 2016, γιά παράδειγμα, κρίνει ὡς ὑπερβολική ἀπαίτηση γιά τήν ἀναγνώριση τῆς ἀλλαγῆς φύλου, ὄχι μόνο τή χειρουργική ἀλλαγή τοῦ φύλου, ἀλλά καί κάθε ἄλλη χειρουργική ἐπέμβαση, καθώς καί τήν ὁρμονική θεραπεία.
.             Τό πρός ψήφιση νομοσχέδιο βαίνει καί πέρα ἀπό τήν πλέον πρωτοποριακή ἄποψη, περί μή ἀναγκαιότητας ὁποιασδήποτε ἰατρικῆς ἐπέμβασης ἤ θεραπείας γιά τή νομική ἀναγνώριση τῆς ἀλλαγῆς τοῦ φύλου. Προβλέπει, ὅτι μοναδικό ἀποφασιστικό κριτήριο γιά τή νομική ἀλλαγή φύλου εἶναι ἡ λεγόμενη «ταυτότητα φύλου» τοῦ προσώπου, δηλαδή «ὁ ἐσωτερικός καί προσωπικός τρόπος μέ τόν ὁποῖο κάθε πρόσωπο βιώνει τό φῦλο του, ἀνεξάρτητα ἀπό τό φῦλο πού καταχωρήθηκε κατά τή γέννησή του μέ βάση τά βιολογικά του χαρακτηριστικά» (ἄρθρο 2 παράγραφος 1 τοῦ νομοσχεδίου). Συγκεκριμένα, προβλέπεται στήν παράγραφο 1 τοῦ ἄρθρου 3, ὅτι «σέ περίπτωση ἀσυμφωνίας μεταξύ ταυτότητας φύλου καί καταχωρισμένου φύλου τό πρόσωπο μπορεῖ νά ζητήσει τή διόρθωση τοῦ καταχωρισμένου φύλου του, ὥστε αὐτό νά ἀντιστοιχεῖ στή βούληση, στήν προσωπική αἴσθηση τοῦ σώματος καί στήν ἐξωτερική του εἰκόνα». Μέ ἁπλᾶ λόγια, καθένας θά ἔχει δικαίωμα νά ἀλλάξει τό φῦλο του δηλώνοντας, ὅτι ἐπιθυμεῖ αὐτή τήν ἀλλαγή, ἐπειδή αἰσθάνεται καί ζεῖ ὡς φορέας τοῦ ἀντίθετου φύλου. Βεβαίως, τό νομοσχέδιο δέν ἀναφέρεται καθόλου σέ ψυχική νόσο ὡς κριτήριο γιά τήν ἀλλαγή φύλου, οὔτε κἄν σέ ψυχική κατάσταση τοῦ ἀτόμου –ἀφοῦ οἱ συντάκτες του δέν δέχονται τήν ὕπαρξη τῆς ψυχῆς–, ἀλλά ἐπικεντρώνεται στό σῶμα καί τήν ἐξωτερική εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἄνθρωπος δικαιοῦται (κατά τούς συντάκτες τοῦ νομοσχεδίου) νά ἀλλάζει κατά βούληση τό φῦλο του, ἀλλά δέν δικαιοῦται νά ἔχει ψυχή.
.             Θά πρέπει νά προσεχθεῖ ἐπίσης, ὅτι τό νομοσχέδιο κάνει λόγο γιά «διόρθωση» καί ὄχι γιά «ἀλλαγή» φύλου, ὑπονοώντας, ὅτι τό βιολογικό φῦλο πού δόθηκε στόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Θεό μπορεῖ νά εἶναι ἐσφαλμένο. Καί αὐτό θά τό κρίνει βεβαίως ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος.
Θά μπορεῖ δέ νά «διορθώνει» ὁ ἄνθρωπος τό φῦλο του, χωρίς καμία προϋπόθεση, πέρα ἀπό τίς ἑξῆς:
α) νά ὑπάρχει διάσταση μεταξύ τῆς ταυτότητας φύλου καί τοῦ βιολογικοῦ φύλου τοῦ προσώπου·
β) νά ἔχει τό πρόσωπο πλήρη δικαιοπρακτική ἱκανότητα, δηλαδή νά εἶναι ἐνήλικο· καί
γ) νά εἶναι τό πρόσωπο, πού αἰτεῖται τή «διόρθωση», ἄγαμο κατά τό χρόνο τῆς αἴτησης. Δέν ἀπαγορεύεται ὅμως νά συνάψει γάμο τό ἄγαμο πρόσωπο, μετά τή «διόρθωση» τοῦ φύλου του. Θά μπορεῖ ἑπομένως, γιά παράδειγμα, ἕνας ἄντρας νά συνάψει γάμο μέ ἕναν ἄντρα, μετά τή διόρθωση τοῦ φύλου του σέ γυναίκα. Στήν οὐσία καταστρατηγεῖται μέ αὐτόν τόν τρόπο ἡ ἀπαγόρευση σύναψης γάμου μεταξύ ἀτόμων τοῦ ἰδίου φύλου.
.             Ἐπίσης, ἐν ὄψει τοῦ γεγονότος, ὅτι ἡ ἀλλαγή φύλου δέν θά προϋποθέτει χειρουργική ἐπέμβαση καί ὑποχρεωτική στείρωση τοῦ ἀτόμου πού προβαίνει σέ ἀλλαγή τοῦ φύλου του, ἡ ἀναπαραγωγική ἱκανότητά του θά ἐξακολουθεῖ νά ὑφίσταται. Θά μπορεῖ ἑπομένως νά ἀποκτήσει παιδιά. Ἄν, γιά παράδειγμα, μιά γυναίκα ἀλλάξει τό φῦλο της σέ ἄρρεν καί στή συνέχεια κυοφορήσει καί γεννήσει παιδί, τότε θά εἶναι μητέρα τοῦ παιδιοῦ ἤ πατέρας του; Τό νομοσχέδιο δέν δίνει (ἄμεση) ἀπάντηση στό ἀνωτέρω ἐρώτημα, καθώς ἀναφέρεται μόνο στά παιδιά πού ἔχουν γεννηθεῖ ἀπό τό πρόσωπο πρίν ἀπό τήν ἀλλαγή τοῦ φύλου του, ὡς ἑξῆς: «Ἄν τό πρόσωπο πού διόρθωσε τό καταχωρισμένο φῦλο του ἔχει παιδιά, εἴτε γεννημένα σέ γάμο, εἴτε γεννημένα σέ σύμφωνο, εἴτε γεννημένα χωρίς γάμο τῶν γονέων τους, εἴτε υἱοθετημένα, τά δικαιώματα καί οἱ ὑποχρεώσεις του ἀπό τή γονική μέριμνα δέν ἐπηρεάζονται. Στή ληξιαρχική πράξη γέννησης τῶν παιδιῶν δέν ἐπέρχεται καμία μεταβολή λόγω τῆς διόρθωσης τοῦ καταχωρισμένου φύλου τοῦ γονέα» (ἄρθρο 5 παράγραφος 2 τοῦ νομοσχεδίου).
.             Τοῦτο στήν οὐσία σημαίνει, ὅτι  ἐν τέλει τό πρόσωπο θά ἔχει διπλό φῦλο: ἀπό τή μία τό (ἐπαναπροσδιορισθέν) φῦλο τῆς ἀστικῆς του κατάστασης, τό ὁποῖο θά ἀναγράφεται στή ληξιαρχική πράξη γέννησής του, καί ἀπό τήν ἄλλη τό (ἀντίθετο) φῦλο εἰδικά γιά τή γονεϊκή του ἰδιότητα. Θά μπορεῖ δηλαδή, γιά παράδειγμα, μία γυναίκα νά ἀλλάξει τό φῦλο της σέ ἄνδρα, μέ μόνη τή βούλησή της, ἀλλά θά ἐξακολουθεῖ νά εἶναι μητέρα τῶν παιδιῶν πού εἶχε ἀποκτήσει πρίν ἀπό τήν ἀλλαγή τοῦ φύλου της, ἐνῶ θά μπορεῖ νά κυοφορήσει καί νά φέρει στόν κόσμο καί ἄλλα παιδιά! Μάλιστα, θά ἔχει δικαίωμα καί ὑποχρέωση νά ἀνατρέφει τά παιδιά της, ἀποτελώντας γιά αὐτά μητρικό(;) πρότυπο, ἀφοῦ ρητά προβλέπεται στό νομοσχέδιο, ὅτι τά δικαιώματα καί οἱ ὑποχρεώσεις τοῦ προσώπου ἀπό τή γονική μέριμνα δέν ἐπηρεάζονται ἀπό τήν ἀλλαγή φύλου. Εἶναι προφανές, ὅτι τό νομοσχέδιο πλήττει κατάφωρα τά συμφέροντα τῶν τέκνων.
.             Πλήττει δέ ἐξ ἴσου κατάφωρα τήν ἀσφάλεια δικαίου. Αὐτό συμβαίνει, διότι ναί μέν ἀπαιτεῖται γιά τήν ἀλλαγή τοῦ φύλου δικαστική ἀπόφαση (ἄρθρο 4 τοῦ νομοσχεδίου), ὅμως τά Δικαστήρια πού θά καλοῦνται νά βεβαιώσουν τήν ἀλλαγή φύλου θά δεσμεύονται στήν οὐσία ἀπό τή βούληση τοῦ αἰτοῦντος. Δέν θά μποροῦν νά ἀπαιτήσουν οὔτε κἄν μία ἰατρική βεβαίωση προκειμένου νά διαπιστώσουν ἄν ἡ βούληση αὐτή εἶναι σπουδαία ἤ ἄν συντρέχουν λόγοι γιά τήν ἀλλαγή φύλου. Μέ τήν ὁριστική δικαστική ἀπόφαση, ἡ ὁποία θά ἔχει ἰσχύ ἔναντι ὅλων, θά ἀλλάζει ἡ ληξιαρχική πράξη γέννησης τοῦ προσώπου. Ρητά ὁ νόμος κάνει λόγο γιά διασφάλιση τῆς μυστικότητας τῆς μεταβολῆς καί τῆς ἀρχικῆς ληξιαρχικῆς πράξης ἔναντι ὅλων. Ρητά ἐπίσης προβλέπεται, ὅτι «στή νέα ληξιαρχική πράξη γέννησης, στά νέα ἔγγραφα καί καταχωρίσεις [ἐνν. τῶν στοιχείων τοῦ προσώπου σέ μητρῶα ἤ καταλόγους] δέν ἐπιτρέπεται ἡ ἀναφορά ὅτι μεσολάβησε διόρθωση τοῦ καταχωρισμένου φύλου». Πῶς ὅμως θά διασφαλίζεται, ὅτι πρόκειται γιά τό ἴδιο πρόσωπο; Ἡ ἀνοχή τῆς πλαστοπροσωπίας δέν μπορεῖ νά γίνει δεκτή ἀπό τήν ἔννομη τάξη!
.             Τέλος, θά πρέπει νά προσεχθεῖ ἰδιαίτερα ἡ διάταξη τῆς παραγράφου 4 τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ νομοσχεδίου, σύμφωνα μέ τήν ὁποία «4. Ἡ νέα ληξιαρχική πράξη μπορεῖ στό ἑξῆς νά ἀλλάξει μία φορά, μέ τήν ἴδια διαδικασία καί τίς ἴδιες προϋποθέσεις». Δηλαδή, τό πρόσωπο τό ὁποῖο ἄλλαξε τό φῦλο του, θά μπορεῖ νά δηλώσει ἐνώπιον τοῦ ἴδιου δικαστηρίου, ὅτι αἰσθάνεται καί πάλι ὅπως τό φῦλο τό ὁποῖο ἐγκατέλειψε καί νά ἐπανέλθει σέ αὐτό! Ἐφ᾽ ὅσον, ὅμως δέν θά ἀναγράφεται στή ληξιαρχική πράξη τοῦ προσώπου, ὅτι μεσολάβησε ἀλλαγή φύλου καί ἡ διαδικασία ἀλλαγῆς φύλου θά εἶναι μυστική, εἶναι πιθανό νά πιστέψει τό δικαστήριο, ὅτι ἡ αἰτούμενη δεύτερη ἀλλαγή φύλου, εἶναι ἀλλαγή γιά πρώτη φορά. Μέ αὐτό τόν τρόπο εἶναι πιθανό νά ἀλλάξει ἕνα πρόσωπο τό φῦλο του πολλές φορές.
.             Πέραν τοῦ ὅτι μιά τέτοια ἐκδοχή εἶναι ἀνήκουστη γιά τό Δίκαιο, τίθεται τό ἐρώτημα: Ἕνας ἄνθρωπος πού ἀλλάζει τό φῦλο του –ἐνδεχομένως ξανά καί ξανά– ἤ ἔχει διπλό φῦλο (διαφορετικό ὡς πολίτης καί διαφορετικό εἰδικότερα ὡς γονέας) διατηρεῖ ἄραγε τήν ἰδιοπροσωπία του; Τό φῦλο εἶναι σπουδαῖο στοιχεῖο ἐξατομικεύσεως τοῦ προσώπου. Τό ἐξεταζόμενο νομοσχέδιο ἐπιτρέποντας οὐσιαστικά χωρίς καμία προϋπόθεση τήν ἀλλαγή τοῦ φύλου, καί μάλιστα γιά περισσότερες τῆς μιᾶς φορές, θίγει αὐτόν καθεαυτόν τόν πυρήνα τοῦ προσώπου. Καί μάλιστα τό πετυχαίνει αὐτό, μέ τό πρόσχημα τῆς προστασίας τοῦ δικαιώματος στήν προσωπικότητα!

 

 

 

Σχολιάστε

ΕΚΚΛΗΣΙΑ καὶ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Ἐκκλησία καὶ Σύνταγµα

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.                  Τὴν Τετάρτη 7 Ἰουνίου 2017 στὸ μεγάλο ἀμφιθέατρο τοῦ Πολεμικοῦ Μουσείου Ἀθηνῶν πραγματοποιήθηκε ἐνημερωτικὴ ἐκδήλωση τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν μὲ θέμα: “Ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος καὶ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Συμβολὴ σὲ ἕναν ἀνοικτὸ διάλογο”.

[…]
.                  Ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος προλόγισε μὲ σύντομη καὶ ἐμπνευσμένη εἰσήγηση τὴν εἰδικὴ αὐτὴ ἐκδήλωση τονίζοντας ἰδιαίτερα τὰ ἀκόλουθα: «Ἡ ἀγωνία μας εἶναι μία καὶ μοναδική: πῶς θὰ προσφέρουμε τὰ πάντα στὸν ἄνθρωπο, πῶς θὰ προσφερθοῦμε γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Δὲν ἔχουμε καμία ἀγωνία καὶ κανένα φόβο μήπως χάσουμε κάποιο προνόμιο ἐξουσίας καὶ κυριαρχίας».

Ἀκολούθησαν κατὰ τὸ πρόγραμμα τρεῖς εἰσηγήσεις ὡς ἑξῆς:

1. Ὁ κ. Σωτήριος Ρίζος, ἐπίτιμος πρόεδρος τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας καὶ Διευθυντὴς τοῦ Νομικοῦ Γραφείου τῆς Προεδρίας τῆς Δημοκρατίας, ἀνέπτυξε τὸ θέμα: «Οἱ σχέσεις Κράτους καὶ Ἐκκλησίας ὡς ἀντικείμενο ρυθμίσεως τοῦ Συντάγματος καὶ τὸ πρόβλημα τῆς ἀπορρυθμίσεώς τους». Ὁ ὁμιλητὴς μὲ ἄφθαστη νηφαλιότητα καὶ ἐπιστημονικὴ ἐμβρίθεια ἀπέδειξε τὴν προσχηματικὴ προσπάθεια γιὰ ἀναθεώρηση τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος ποὺ ἔχει τίτλο «Σχέσεις Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας» καὶ ὑπογράμμισε μεταξὺ τῶν ἄλλων τὰ ἑξῆς: «Τὴ συζήτηση περὶ ἀναθεωρήσεως ὑποδαυλίζουν, ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρόν, ἰδίως κατὰ τὴν περίοδο τῆς μεγάλης κρίσεως, κύκλοι ποὺ ὑπονοοῦν ὅτι τὸ περιεχόμενο τοῦ Συντάγματος εἶναι κακὸ καὶ ὅτι ἕνα ἄλλο Σύνταγμα θὰ ἔκανε περισσότερο εὐρωπαϊκὴ τὴ Χώρα καὶ θὰ ἀπέτρεπε μελλοντικὰ δεινά. Ἀλλὰ πολιτικοὶ καὶ νομικοὶ ποὺ στρατεύονται σ᾿ αὐτὴ τὴν κατεύθυνση, ἀποφεύγουν νὰ ἀπαντήσουν στὸ ἐρώτημα “τίς ἢ τί πταίει: ἡ τήρηση τοῦ Συντάγματος ἢ οἱ παραβάσεις τοῦ Συντάγματος;” Διότι ἐὰν φταίει ἡ εὐλαβικὴ τήρηση ἑνὸς κακοῦ Συντάγματος, τότε πρέπει νὰ ἀναθεωρήσουμε τὸ Σύνταγμα. Ἐὰν ὅμως φταίει ἡ ἀθέτηση τοῦ Συντάγματος (…), τότε μᾶλλον πρέπει νὰ ἀναθεωρήσουμε τὴ στάση μας ἔναντι τοῦ Συντάγματος».

2. Ὁ κ. Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου, Ἐπίκουρος Καθηγητὴς Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου στὴ Νομικὴ Σχολὴ τοῦ Α.Π.Θ., ἀνέπτυξε τὸ θέμα: «Συνταγματικὸ καὶ νομοθετικὸ status (=κατάσταση) τῶν θρησκευμάτων στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση». Ὁ κ. Καθηγητὴς διατύπωσε τὸ ἀκόλουθο συμπέρασμα: “Οἱ σχέσεις μεταξὺ Κράτους καὶ Ἐκκλησιῶν στὶς χῶρες τῆς εὐρωπαϊκῆς ἠπείρου διαμορφώνονται ξεχωριστὰ ἀνὰ χώρα, σύμφωνα μὲ τὴν οἰκεία ἱστορική, ἐκκλησιαστικὴ καὶ γενικότερη πολιτιστικὴ παράδοση. Γιὰ τὸ λόγο αὐτό, ἡ ὅποια τυποποίηση ἢ ἔνταξή τους σὲ κατηγορίες, εἶναι προφανῶς σχηματικὴ καὶ μᾶλλον ἀκαδημαϊκοῦ χαρακτήρα. Καὶ τοῦτο διότι, ὅπως διαπιστώσαμε, εἶναι δυνατὸν ὑπὸ καθεστὼς ἑνώσεως τῶν δύο θεσμῶν, ἡ κρατικὴ στήριξη στὴν ἐπίσημη Ἐκκλησία νὰ εἶναι μᾶλλον ἰδεολογικὴ καὶ συμβολική (Ἀγγλία καὶ Σκωτία), ἐνῶ ὑπὸ καθεστὼς χωρισμοῦ μεταξὺ Κράτους καὶ Ἐκκλησίας νὰ παρατηρεῖται εὐρύτατη, ἄμεση καὶ ἔμμεση, θεσμικὴ καὶ οἰκονομικὴ κρατικὴ στήριξη σὲ ὁρισμένα ἢ καὶ σὲ ὅλα τὰ θρησκεύματα, μὲ ἐμφατικὰ παραδείγματα τὶς χῶρες τῆς Γερμανίας, Ἰταλίας, Ἱσπανίας, Βελγίου, ἀλλὰ καὶ Δανίας”.

3. Ὁ κ. Θεόδωρος Παπαγεωργίου, Νομικὸς Σύμβουλος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀνέπτυξε τὸ θέμα: «Τὸ νομοθετικὸ καθεστὼς καὶ οἱ σχέσεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ τὸ Κράτος: δεδομένα καὶ παρανοήσεις». Ὁ τελευταῖος ὁμιλητής, ὁ ὁποῖος παρουσίασε 17 “ζεύγη παρανοήσεων” γύρω ἀπὸ τὶς σχέσεις Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας “ἀφ᾿ ἑνὸς καὶ νομικῶν δεδομένων – ἀπαντήσεων ἀφ᾿ ἑτέρου”, κατέληξε σὲ ἀξιοπρόσεκτα συμπεράσματα: «Ὅταν τὸ κοινωνικὸ σῶμα ἐρωτᾶται μὲ διάφορες ἀφορμὲς (δημοσκοπήσεις κ.λπ.) ἐὰν εἶναι ὑπὲρ τοῦ χωρισμοῦ Κράτους καὶ Ἐκκλησίας, καλεῖται νὰ δώσει σωστὲς ἀπαντήσεις σὲ ἕνα λάθος ἐρώτημα. Καὶ εἶναι λάθος ἡ ἐρώτηση, γιατὶ ὑποθέτει ἀφετηριακὰ ὅτι κατὰ νόμον Ἐκκλησία καὶ Κράτος εἶναι ἀμοιβαῖα ἀναμεμειγμένες ἡ μία στὶς ἐσωτερικὲς ὑποθέσεις τῆς ἄλλης. Αὐτὸ δὲν ἰσχύει, τουλάχιστον σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν ἀνάμειξη τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ θεωρεῖται ὁ δῆθεν θιγόμενος ἀπὸ τὸ ἐρώτημα. Τὸ ζητούμενο συνεπῶς εἶναι ἄλλο: α) ἡ θέση βάσεων γιὰ τὴν ἄσκηση μιᾶς σύγχρονης καὶ ταυτόχρονα μακρόπνοης θρησκευτικῆς πολιτικῆς γιὰ ὅλα τὰ θρησκεύματα καὶ ὄχι μόνο γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ β) ἡ πλήρης κατοχύρωση θρησκευτικῆς αὐτοδιοίκησης γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Αὐτὰ ὅμως τὰ δύο κεντρικὰ ζητήματα δὲν σχετίζονται καθόλου μὲ τὴν ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος, ἀλλὰ μὲ τὴν νομοθετικὴ πρωτοβουλία τοῦ κοινοῦ νομοθέτη».

.                  Οἱ εἰσηγήσεις καὶ τῶν τριῶν ἐπιλέκτων ὁμιλητῶν κράτησαν ἀδιάπτωτο τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ ἀκροατηρίου, τὸ ὁποῖο μὲ θερμὰ χειροκροτήματα ἐξεδήλωνε τὴν ἱκανοποίησή του γιὰ τὰ ἐμπεριστατωμένα καὶ νομικῶς θεμελιωμένα περιεχόμενά τους.
.                  Θεωροῦμε καθῆκον μας νὰ ἐπισημάνουμε τὴν ἀξιόλογη συνεισφορὰ τῶν διακεκριμένων αὐτῶν θεραπόντων τῆς νομικῆς ἐπιστήμης, οἱ ὁποῖοι μᾶς διεφώτισαν ἐπαρκῶς γιὰ ἕνα τόσο θεμελιῶδες ζήτημα. Εὐχόμαστε ἡ παραπάνω ἐκδήλωση νὰ συντελέσει στὴν ὁμαλότερη συνύπαρξη, στὸ ἄμεσο μέλλον, τῶν κορυφαίων θεσμῶν Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας μὲ τὴν πιστὴ πλέον τήρηση τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος τῆς Ἑλλάδος.

,

Σχολιάστε