Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΝΟΜΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ"

ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ἢ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΘΕΤΗ ποὺ ΔΙΑΤΑΡΑΣΣΕΙ ΤΗΝ ΕΝΝΟΜΗ ΤΑΞΗ;

Ἀλλαγή φύλου

ἡ διεμφυλική διαταραχή ἔγινε δικαίωμα!

Τῆς Ἀγγελικῆς Εὐθ. Ζώη
Νομικοῦ
Περιοδ. «Ἐνοριακὴ Εὐλογία»,
Μηνιαία ἔκδ. Ἱ. Ν. Ἁγ. Νικολάου Πευκακίων Ἀθηνῶν
ἀρ. τ. 182, Ὀκτ. 2017

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Μιὰ σύντομη καὶ καλοδουλεμένη μελέτη ποὺ ἀποδεικνύει ὅτι τὸ Νομοσχέδιο γιὰ τὴν διεμφυλικὴ διαταραχή, ποὺ συντάχθηκε «κατ᾽ ἐντολὴν» καὶ «στὸ πόδι», διαταράσσει σὲ πρωτόγνωρο βαθμό τὴν ἴδια τὴν ἔννομη τάξη μὲ τὶς ἀντιφάσεις του καὶ τὰ νομικὰ ζητήματα ποὺ ἀφήνει ἀκάλυπτα. Εἶναι δὲ ὁλοφάνερη ἡ διαταραχὴ τοῦ (τῶν) συντακτῶν του!

.             Κατατέθηκε πρίν λίγες ἡμέρες, [στίς 18 Σεπτεμβρίου 2017], στή Βουλή τό νομοσχέδιο τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης ὑπό τόν τίτλο «Νομική ἀναγνώριση τῆς ταυτότητας φύλου-Ἐθνικός Μηχανισμός Ἐκπόνησης, Παρακολούθησης καί Ἀξιολόγησης τῶν Σχεδίων Δράσης γιά τά Δικαιώματα τοῦ Παιδιοῦ», τό ὁποῖο θά ἐπιτρέπει στούς πολῖτες νά αὐτοπροσδιορίζονται ὡς πρός τό φῦλο τους, ὅπως ἐκεῖνοι θέλουν καί ὄχι ὅπως ἔχει καταγραφεῖ κατά τή γέννησή τους στό ληξιαρχεῖο! Τό νέο νομοσχέδιο γεννᾶ σοβαρά νομικά, κοινωνικά καί ἠθικά ἐρωτήματα.
.             Κάθε ἄνθρωπος γεννιέται μέ συγκεκριμένο φῦλο, τό ὁποῖο τοῦ δίδεται ἀπό τόν Θεό. Ἔχει ἄραγε δικαίωμα νά ἀλλάζει τό φῦλο του; Καί ἄν ἀκόμα τοῦ ἀναγνωριστεῖ ἕνα δικαίωμα μέ τέτοιο περιεχόμενο, θά (πρέπει νά) εἶναι τό δικαίωμα αὐτό ἀπεριόριστο; Εἶναι ἐλεύθερος ὁ ἄνθρωπος νά ἀλλάζει τό φῦλο του ἀνεξάρτητα ἀπό τήν ὑφιστάμενη βιολογική του κατάσταση, μόνο καί μόνο ἐπειδή τό θέλει, δίχως καμία προϋπόθεση καί περιορισμό;
.             Στή διεθνῆ νομική θεωρία καί νομολογία γίνεται δεκτό, ὅτι κάθε πρόσωπο ἔχει δικαίωμα στόν γενετήσιο αὐτοκαθορισμό του, ὡς πτυχή τοῦ συνταγματικά προστατευόμενου δικαιώματος στήν προσωπικότητά του. Στό πλαίσιο αὐτό, γίνεται δεκτό ἀπό τό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου, τό Δικαστήριο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης, ἀλλά καί ἀπό τήν Ἑλληνική ἔννομη τάξη, ὅτι τό πρόσωπο εἶναι ἐλεύθερο, ὑπό ὁρισμένους περιορισμούς, νά ἀλλάξει τό φῦλο του.
.             Ἡ ἀλλαγή φύλου προβλέπεται σήμερα ἀπό τό ἄρθρο 14 παράγραφος 1 τοῦ νόμου 344/1976, ὅπου προβλέπονται τά ἑξῆς: “1. Μεταβολές πού ἐπέρχονται στήν κατάσταση τοῦ φυσικοῦ προσώπου μετά τή σύνταξη τῶν ληξιαρχικῶν πράξεων λόγῳ (…) ἀλλαγῆς φύλου καταχωρίζονται στό πεδίο τοῦ πληροφοριακοῦ συστήματος τοῦ ἄρθρου 8Α πού φέρει τήν ἔνδειξη «Μεταβολές» ἐντός μηνός ἀπό τότε πού ἔλαβαν χώρα μέ τήν προσκόμιση τῆς σχετικῆς διοικητικῆς πράξης ἤ πιστοποιητικοῦ περί τοῦ ἀμετακλήτου τῆς σχετικῆς δικαστικῆς ἀπόφασης. (…)». Ἀπό τήν ἀνωτέρω διάταξη συνάγεται σαφῶς, ὅτι ἡ μεταβολή τοῦ φύλου, ὄχι μόνο εἶναι γνωστή στόν Ἕλληνα νομοθέτη, ἀλλά καί ἐπιτρέπεται ἀπό αὐτόν ἤδη μέ τό ὑφιστάμενο νομοθετικό καθεστώς.
.             Στήν Ἑλληνική νομική πράξη ἡ καταχώριση τῆς ἀλλαγῆς φύλου στό ληξιαρχεῖο ἐπιδιώκεται μετά ἀπό δικαστική ἀπόφαση κατά ἄρθρο 782 τοῦ Κώδικα Πολιτικῆς Δικονομίας κατόπιν αἰτήσεως τοῦ ἐνδιαφερομένου. Στό ἱστορικό τῆς αἴτησης, ὁ αἰτῶν ἐπικαλεῖται συνήθως α) ἰατρικές πράξεις, ἤτοι σχετική χειρουργική ἐπέμβαση καί ὁρμονοθεραπεία στίς ὁποῖες ὑποβλήθηκε μέ σκοπό νά ἀλλάξει τό φῦλο του, καθώς καί β) τή λεγόμενη «δυσφορία φύλου» (διεμφυλική διαταραχή), πού ἔνιωθε καί πού τόν ὤθησε νά θέλει νά ἀλλάξει τό φῦλο του. Τά γεγονότα αὐτά πείθουν τό δικαστήριο νά βεβαιώσει ὅτι στόν αἰτοῦντα ἔχει ἐπικρατήσει πλήρως τό ἀντίθετο φῦλο ἀπό τό καταχωρημένο στό ληξιαρχεῖο βιολογικό φῦλο του. Ἡ σχετική δικαστική ἀπόφαση, ὅταν γίνει τελεσίδικη, δημιουργεῖ σέ βάρος τοῦ ληξιάρχου τήν ὑποχρέωση νά προβεῖ σέ «διόρθωση» τῆς ληξιαρχικῆς πράξης γέννησης τοῦ αἰτοῦντος ὡς πρός τά στοιχεῖα τοῦ φύλου, τοῦ κυρίου ὀνόματος καί τοῦ ἐπωνύμου.
.             Προκειμένου λοιπόν νά γίνει δεκτή ἡ ἀλλαγή φύλου τοῦ προσώπου, θά πρέπει τό πρόσωπο νά πάσχει ἀπό τή λεγόμενη διεμφυλική διαταραχή (ὅπως ἀποδίδεται στά Ἑλληνικά ὁ διεθνής ὅρος «Gender Identity Disorder», πού κατά λέξη μεταφράζεται ὡς «Διαταραχή Ταυτότητας Φύλου»). Ἡ Διεθνής Στατιστική Ταξινόμηση τῶν Ἀσθενειῶν καί τῶν Σχετικῶν Προβλημάτων Ὑγείας (International Classification of Diseases – ICD) ἀναφέρεται στή διεμφυλικότητα (ἤ ἀλλιῶς τόν τρανσεξουαλισμό), ὡς μιά ψυχική διαταραχή συμπεριφορᾶς, ὁρίζοντάς την ὡς τήν «ἐπιθυμία τοῦ ἀτόμου νά ζεῖ καί νά γίνεται ἀποδεκτό ὡς μέλος τοῦ ἀντίθετου φύλου. Μιά ἐπιθυμία πού συνοδεύεται συνήθως ἀπό ἕνα αἴσθημα δυσφορίας γιά τήν ἀκαταλληλότητα τοῦ ἀνατομικοῦ του φύλου καί τή βούλησή του γιά νά ὑποβληθεῖ σέ χειρουργική ἐπέμβαση καί ὁρμονική θεραπεία, ὥστε νά καταστεῖ τό σῶμα ὅσο τό δυνατόν πιό συμβατό μέ τό ἐπιθυμητό του φῦλο».
.             Στίς μέρες μας ἐπικρίνεται ἔντονα ἡ κατάταξη τῆς διεμφυλικότητας μεταξύ τῶν ψυχικῶν διαταραχῶν, μέ τό σκεπτικό ὅτι ἡ κατάταξη αὐτή ἀποτελεῖ «ἐμπόδιο στήν πλήρη ἀπόλαυση τῶν κεκτημένων δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τά διεμφυλικά ἄτομα», κατά τή διατύπωση τοῦ Εὐρωπαίου Ἐπιτρόπου γιά τά Δικαιώματα τοῦ Ἀνθρώπου. Ἡ ἄποψη ὅτι ἡ διεμφυλική διαταραχή συνιστᾶ ψυχική νόσο υἱοθετήθηκε καί ἀπό τά Ἑλληνικά δικαστήρια, τά ὁποῖα ἀπαιτοῦσαν μέχρι πρό τινος ἰατρική ἐπέμβαση καί ὑποχρεωτική στείρωση τοῦ διεμφυλικοῦ προσώπου, προκειμένου νά βεβαιώσουν τήν ἀλλαγή φύλου.
.             Στή συνέχεια, ἐκδόθηκε ἡ ἀπόφαση 418/2016 τοῦ Εἰρηνοδικείου Ἀθηνῶν, ἡ ὁποία ἔλαβε μεγάλη δημοσιότητα στά Μέσα Μαζικῆς Ἐνημέρωσης καί χαρακτηρίστηκε ἱστορική. Ἡ ἐν λόγῳ ἀπόφαση ἔκρινε, γιά πρώτη φορά στή χώρα μας, ὅτι «ἡ ὑποχρεωτική στείρωση, ἡ χειρουργική ἀλλαγή φύλου μέ ἀφαίρεση τῶν γεννητικῶν ὀργάνων ἀπό θῆλυ σέ ἄρρεν καί ἀντίστροφα, σάν ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιά τήν ἀναγνώριση τῆς ἀλλαγῆς φύλου στά διεμφυλικά ἄτομα κρίνεται ὅτι εἶναι ὑπερβολική ἀπαίτηση καί πρακτική καί παραβιάζει τό ἄρθρο 8 τῆς ΕΣΔΑ (Εὐρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου), σύμφωνα μέ τήν ὁποία “καθένας ἔχει τό δικαίωμα στόν σεβασμό τῆς προσωπικῆς καί οἰκογενειακῆς του ζωῆς, τοῦ οἴκου του καί τῶν ἐπικοινωνιῶν του”. Ἐπίσης, οἱ παραπάνω ὑποχρεώσεις προσκρούουν στό δικαίωμα γιά ἰσότητα καί μή ἐπιβολή διακρίσεων τῶν ἄρθρων 2 καί 26 τοῦ Διεθνοῦς Συμφώνου γιά τά Ἀτομικά καί Πολιτικά Δικαιώματα (ICCPR)».
.             Ἡ ἄποψη ὅτι δέν ἀπαιτεῖται χειρουργική ἐπέμβαση καί ὑποχρεωτική στείρωση γιά τή νομική ἀναγνώριση τῆς ἀλλαγῆς φύλου υἱοθετήθηκε – μέ ἐπίκληση τῶν ἴδιων ὡς ἄνω διατάξεων καί μέ τήν ἴδια διατύπωση- ἀπό μιά σειρά δικαστικῶν ἀποφάσεων μεταγενέστερων τῆς 418/2016 τοῦ Εἰρηνοδικείου Ἀθηνῶν. Συγκεκριμένα, ἐκδόθηκαν οἱ ἀποφάσεις τοῦ Εἰρηνοδικείου Ἀθηνῶν 1572/2016, 572/2017 καί 604/2017, καθώς καί οἱ ἀποφάσεις τοῦ Εἰρηνοδικείου Θεσσαλονίκης 1479Ε/2016 καί 281Ε/2017 (Εἶναι ἄραγε τυχαῖο, τό ὅτι ὅλες οἱ σχετικές ἀποφάσεις ἐκδόθηκαν μόλις τήν τελευταία διετία;). Κάποιες μάλιστα ἀπό τίς ἀνωτέρω ἀποφάσεις, πού στηρίχθηκαν στήν 418/2016 τοῦ Εἰρηνοδικείου Ἀθηνῶν, βαίνουν καί πέρα ἀπό τήν ἄποψη πού υἱοθετήθηκε ἀπό τή δικαστική αὐτή ἀπόφαση. Ἡ ἀπόφαση τοῦ Εἰρηνοδικείου Ἀθηνῶν 1572/ 2016, γιά παράδειγμα, κρίνει ὡς ὑπερβολική ἀπαίτηση γιά τήν ἀναγνώριση τῆς ἀλλαγῆς φύλου, ὄχι μόνο τή χειρουργική ἀλλαγή τοῦ φύλου, ἀλλά καί κάθε ἄλλη χειρουργική ἐπέμβαση, καθώς καί τήν ὁρμονική θεραπεία.
.             Τό πρός ψήφιση νομοσχέδιο βαίνει καί πέρα ἀπό τήν πλέον πρωτοποριακή ἄποψη, περί μή ἀναγκαιότητας ὁποιασδήποτε ἰατρικῆς ἐπέμβασης ἤ θεραπείας γιά τή νομική ἀναγνώριση τῆς ἀλλαγῆς τοῦ φύλου. Προβλέπει, ὅτι μοναδικό ἀποφασιστικό κριτήριο γιά τή νομική ἀλλαγή φύλου εἶναι ἡ λεγόμενη «ταυτότητα φύλου» τοῦ προσώπου, δηλαδή «ὁ ἐσωτερικός καί προσωπικός τρόπος μέ τόν ὁποῖο κάθε πρόσωπο βιώνει τό φῦλο του, ἀνεξάρτητα ἀπό τό φῦλο πού καταχωρήθηκε κατά τή γέννησή του μέ βάση τά βιολογικά του χαρακτηριστικά» (ἄρθρο 2 παράγραφος 1 τοῦ νομοσχεδίου). Συγκεκριμένα, προβλέπεται στήν παράγραφο 1 τοῦ ἄρθρου 3, ὅτι «σέ περίπτωση ἀσυμφωνίας μεταξύ ταυτότητας φύλου καί καταχωρισμένου φύλου τό πρόσωπο μπορεῖ νά ζητήσει τή διόρθωση τοῦ καταχωρισμένου φύλου του, ὥστε αὐτό νά ἀντιστοιχεῖ στή βούληση, στήν προσωπική αἴσθηση τοῦ σώματος καί στήν ἐξωτερική του εἰκόνα». Μέ ἁπλᾶ λόγια, καθένας θά ἔχει δικαίωμα νά ἀλλάξει τό φῦλο του δηλώνοντας, ὅτι ἐπιθυμεῖ αὐτή τήν ἀλλαγή, ἐπειδή αἰσθάνεται καί ζεῖ ὡς φορέας τοῦ ἀντίθετου φύλου. Βεβαίως, τό νομοσχέδιο δέν ἀναφέρεται καθόλου σέ ψυχική νόσο ὡς κριτήριο γιά τήν ἀλλαγή φύλου, οὔτε κἄν σέ ψυχική κατάσταση τοῦ ἀτόμου –ἀφοῦ οἱ συντάκτες του δέν δέχονται τήν ὕπαρξη τῆς ψυχῆς–, ἀλλά ἐπικεντρώνεται στό σῶμα καί τήν ἐξωτερική εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἄνθρωπος δικαιοῦται (κατά τούς συντάκτες τοῦ νομοσχεδίου) νά ἀλλάζει κατά βούληση τό φῦλο του, ἀλλά δέν δικαιοῦται νά ἔχει ψυχή.
.             Θά πρέπει νά προσεχθεῖ ἐπίσης, ὅτι τό νομοσχέδιο κάνει λόγο γιά «διόρθωση» καί ὄχι γιά «ἀλλαγή» φύλου, ὑπονοώντας, ὅτι τό βιολογικό φῦλο πού δόθηκε στόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Θεό μπορεῖ νά εἶναι ἐσφαλμένο. Καί αὐτό θά τό κρίνει βεβαίως ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος.
Θά μπορεῖ δέ νά «διορθώνει» ὁ ἄνθρωπος τό φῦλο του, χωρίς καμία προϋπόθεση, πέρα ἀπό τίς ἑξῆς:
α) νά ὑπάρχει διάσταση μεταξύ τῆς ταυτότητας φύλου καί τοῦ βιολογικοῦ φύλου τοῦ προσώπου·
β) νά ἔχει τό πρόσωπο πλήρη δικαιοπρακτική ἱκανότητα, δηλαδή νά εἶναι ἐνήλικο· καί
γ) νά εἶναι τό πρόσωπο, πού αἰτεῖται τή «διόρθωση», ἄγαμο κατά τό χρόνο τῆς αἴτησης. Δέν ἀπαγορεύεται ὅμως νά συνάψει γάμο τό ἄγαμο πρόσωπο, μετά τή «διόρθωση» τοῦ φύλου του. Θά μπορεῖ ἑπομένως, γιά παράδειγμα, ἕνας ἄντρας νά συνάψει γάμο μέ ἕναν ἄντρα, μετά τή διόρθωση τοῦ φύλου του σέ γυναίκα. Στήν οὐσία καταστρατηγεῖται μέ αὐτόν τόν τρόπο ἡ ἀπαγόρευση σύναψης γάμου μεταξύ ἀτόμων τοῦ ἰδίου φύλου.
.             Ἐπίσης, ἐν ὄψει τοῦ γεγονότος, ὅτι ἡ ἀλλαγή φύλου δέν θά προϋποθέτει χειρουργική ἐπέμβαση καί ὑποχρεωτική στείρωση τοῦ ἀτόμου πού προβαίνει σέ ἀλλαγή τοῦ φύλου του, ἡ ἀναπαραγωγική ἱκανότητά του θά ἐξακολουθεῖ νά ὑφίσταται. Θά μπορεῖ ἑπομένως νά ἀποκτήσει παιδιά. Ἄν, γιά παράδειγμα, μιά γυναίκα ἀλλάξει τό φῦλο της σέ ἄρρεν καί στή συνέχεια κυοφορήσει καί γεννήσει παιδί, τότε θά εἶναι μητέρα τοῦ παιδιοῦ ἤ πατέρας του; Τό νομοσχέδιο δέν δίνει (ἄμεση) ἀπάντηση στό ἀνωτέρω ἐρώτημα, καθώς ἀναφέρεται μόνο στά παιδιά πού ἔχουν γεννηθεῖ ἀπό τό πρόσωπο πρίν ἀπό τήν ἀλλαγή τοῦ φύλου του, ὡς ἑξῆς: «Ἄν τό πρόσωπο πού διόρθωσε τό καταχωρισμένο φῦλο του ἔχει παιδιά, εἴτε γεννημένα σέ γάμο, εἴτε γεννημένα σέ σύμφωνο, εἴτε γεννημένα χωρίς γάμο τῶν γονέων τους, εἴτε υἱοθετημένα, τά δικαιώματα καί οἱ ὑποχρεώσεις του ἀπό τή γονική μέριμνα δέν ἐπηρεάζονται. Στή ληξιαρχική πράξη γέννησης τῶν παιδιῶν δέν ἐπέρχεται καμία μεταβολή λόγω τῆς διόρθωσης τοῦ καταχωρισμένου φύλου τοῦ γονέα» (ἄρθρο 5 παράγραφος 2 τοῦ νομοσχεδίου).
.             Τοῦτο στήν οὐσία σημαίνει, ὅτι  ἐν τέλει τό πρόσωπο θά ἔχει διπλό φῦλο: ἀπό τή μία τό (ἐπαναπροσδιορισθέν) φῦλο τῆς ἀστικῆς του κατάστασης, τό ὁποῖο θά ἀναγράφεται στή ληξιαρχική πράξη γέννησής του, καί ἀπό τήν ἄλλη τό (ἀντίθετο) φῦλο εἰδικά γιά τή γονεϊκή του ἰδιότητα. Θά μπορεῖ δηλαδή, γιά παράδειγμα, μία γυναίκα νά ἀλλάξει τό φῦλο της σέ ἄνδρα, μέ μόνη τή βούλησή της, ἀλλά θά ἐξακολουθεῖ νά εἶναι μητέρα τῶν παιδιῶν πού εἶχε ἀποκτήσει πρίν ἀπό τήν ἀλλαγή τοῦ φύλου της, ἐνῶ θά μπορεῖ νά κυοφορήσει καί νά φέρει στόν κόσμο καί ἄλλα παιδιά! Μάλιστα, θά ἔχει δικαίωμα καί ὑποχρέωση νά ἀνατρέφει τά παιδιά της, ἀποτελώντας γιά αὐτά μητρικό(;) πρότυπο, ἀφοῦ ρητά προβλέπεται στό νομοσχέδιο, ὅτι τά δικαιώματα καί οἱ ὑποχρεώσεις τοῦ προσώπου ἀπό τή γονική μέριμνα δέν ἐπηρεάζονται ἀπό τήν ἀλλαγή φύλου. Εἶναι προφανές, ὅτι τό νομοσχέδιο πλήττει κατάφωρα τά συμφέροντα τῶν τέκνων.
.             Πλήττει δέ ἐξ ἴσου κατάφωρα τήν ἀσφάλεια δικαίου. Αὐτό συμβαίνει, διότι ναί μέν ἀπαιτεῖται γιά τήν ἀλλαγή τοῦ φύλου δικαστική ἀπόφαση (ἄρθρο 4 τοῦ νομοσχεδίου), ὅμως τά Δικαστήρια πού θά καλοῦνται νά βεβαιώσουν τήν ἀλλαγή φύλου θά δεσμεύονται στήν οὐσία ἀπό τή βούληση τοῦ αἰτοῦντος. Δέν θά μποροῦν νά ἀπαιτήσουν οὔτε κἄν μία ἰατρική βεβαίωση προκειμένου νά διαπιστώσουν ἄν ἡ βούληση αὐτή εἶναι σπουδαία ἤ ἄν συντρέχουν λόγοι γιά τήν ἀλλαγή φύλου. Μέ τήν ὁριστική δικαστική ἀπόφαση, ἡ ὁποία θά ἔχει ἰσχύ ἔναντι ὅλων, θά ἀλλάζει ἡ ληξιαρχική πράξη γέννησης τοῦ προσώπου. Ρητά ὁ νόμος κάνει λόγο γιά διασφάλιση τῆς μυστικότητας τῆς μεταβολῆς καί τῆς ἀρχικῆς ληξιαρχικῆς πράξης ἔναντι ὅλων. Ρητά ἐπίσης προβλέπεται, ὅτι «στή νέα ληξιαρχική πράξη γέννησης, στά νέα ἔγγραφα καί καταχωρίσεις [ἐνν. τῶν στοιχείων τοῦ προσώπου σέ μητρῶα ἤ καταλόγους] δέν ἐπιτρέπεται ἡ ἀναφορά ὅτι μεσολάβησε διόρθωση τοῦ καταχωρισμένου φύλου». Πῶς ὅμως θά διασφαλίζεται, ὅτι πρόκειται γιά τό ἴδιο πρόσωπο; Ἡ ἀνοχή τῆς πλαστοπροσωπίας δέν μπορεῖ νά γίνει δεκτή ἀπό τήν ἔννομη τάξη!
.             Τέλος, θά πρέπει νά προσεχθεῖ ἰδιαίτερα ἡ διάταξη τῆς παραγράφου 4 τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ νομοσχεδίου, σύμφωνα μέ τήν ὁποία «4. Ἡ νέα ληξιαρχική πράξη μπορεῖ στό ἑξῆς νά ἀλλάξει μία φορά, μέ τήν ἴδια διαδικασία καί τίς ἴδιες προϋποθέσεις». Δηλαδή, τό πρόσωπο τό ὁποῖο ἄλλαξε τό φῦλο του, θά μπορεῖ νά δηλώσει ἐνώπιον τοῦ ἴδιου δικαστηρίου, ὅτι αἰσθάνεται καί πάλι ὅπως τό φῦλο τό ὁποῖο ἐγκατέλειψε καί νά ἐπανέλθει σέ αὐτό! Ἐφ᾽ ὅσον, ὅμως δέν θά ἀναγράφεται στή ληξιαρχική πράξη τοῦ προσώπου, ὅτι μεσολάβησε ἀλλαγή φύλου καί ἡ διαδικασία ἀλλαγῆς φύλου θά εἶναι μυστική, εἶναι πιθανό νά πιστέψει τό δικαστήριο, ὅτι ἡ αἰτούμενη δεύτερη ἀλλαγή φύλου, εἶναι ἀλλαγή γιά πρώτη φορά. Μέ αὐτό τόν τρόπο εἶναι πιθανό νά ἀλλάξει ἕνα πρόσωπο τό φῦλο του πολλές φορές.
.             Πέραν τοῦ ὅτι μιά τέτοια ἐκδοχή εἶναι ἀνήκουστη γιά τό Δίκαιο, τίθεται τό ἐρώτημα: Ἕνας ἄνθρωπος πού ἀλλάζει τό φῦλο του –ἐνδεχομένως ξανά καί ξανά– ἤ ἔχει διπλό φῦλο (διαφορετικό ὡς πολίτης καί διαφορετικό εἰδικότερα ὡς γονέας) διατηρεῖ ἄραγε τήν ἰδιοπροσωπία του; Τό φῦλο εἶναι σπουδαῖο στοιχεῖο ἐξατομικεύσεως τοῦ προσώπου. Τό ἐξεταζόμενο νομοσχέδιο ἐπιτρέποντας οὐσιαστικά χωρίς καμία προϋπόθεση τήν ἀλλαγή τοῦ φύλου, καί μάλιστα γιά περισσότερες τῆς μιᾶς φορές, θίγει αὐτόν καθεαυτόν τόν πυρήνα τοῦ προσώπου. Καί μάλιστα τό πετυχαίνει αὐτό, μέ τό πρόσχημα τῆς προστασίας τοῦ δικαιώματος στήν προσωπικότητα!

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

ΕΚΚΛΗΣΙΑ καὶ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Ἐκκλησία καὶ Σύνταγµα

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.                  Τὴν Τετάρτη 7 Ἰουνίου 2017 στὸ μεγάλο ἀμφιθέατρο τοῦ Πολεμικοῦ Μουσείου Ἀθηνῶν πραγματοποιήθηκε ἐνημερωτικὴ ἐκδήλωση τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν μὲ θέμα: “Ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος καὶ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Συμβολὴ σὲ ἕναν ἀνοικτὸ διάλογο”.

[…]
.                  Ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος προλόγισε μὲ σύντομη καὶ ἐμπνευσμένη εἰσήγηση τὴν εἰδικὴ αὐτὴ ἐκδήλωση τονίζοντας ἰδιαίτερα τὰ ἀκόλουθα: «Ἡ ἀγωνία μας εἶναι μία καὶ μοναδική: πῶς θὰ προσφέρουμε τὰ πάντα στὸν ἄνθρωπο, πῶς θὰ προσφερθοῦμε γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Δὲν ἔχουμε καμία ἀγωνία καὶ κανένα φόβο μήπως χάσουμε κάποιο προνόμιο ἐξουσίας καὶ κυριαρχίας».

Ἀκολούθησαν κατὰ τὸ πρόγραμμα τρεῖς εἰσηγήσεις ὡς ἑξῆς:

1. Ὁ κ. Σωτήριος Ρίζος, ἐπίτιμος πρόεδρος τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας καὶ Διευθυντὴς τοῦ Νομικοῦ Γραφείου τῆς Προεδρίας τῆς Δημοκρατίας, ἀνέπτυξε τὸ θέμα: «Οἱ σχέσεις Κράτους καὶ Ἐκκλησίας ὡς ἀντικείμενο ρυθμίσεως τοῦ Συντάγματος καὶ τὸ πρόβλημα τῆς ἀπορρυθμίσεώς τους». Ὁ ὁμιλητὴς μὲ ἄφθαστη νηφαλιότητα καὶ ἐπιστημονικὴ ἐμβρίθεια ἀπέδειξε τὴν προσχηματικὴ προσπάθεια γιὰ ἀναθεώρηση τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος ποὺ ἔχει τίτλο «Σχέσεις Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας» καὶ ὑπογράμμισε μεταξὺ τῶν ἄλλων τὰ ἑξῆς: «Τὴ συζήτηση περὶ ἀναθεωρήσεως ὑποδαυλίζουν, ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρόν, ἰδίως κατὰ τὴν περίοδο τῆς μεγάλης κρίσεως, κύκλοι ποὺ ὑπονοοῦν ὅτι τὸ περιεχόμενο τοῦ Συντάγματος εἶναι κακὸ καὶ ὅτι ἕνα ἄλλο Σύνταγμα θὰ ἔκανε περισσότερο εὐρωπαϊκὴ τὴ Χώρα καὶ θὰ ἀπέτρεπε μελλοντικὰ δεινά. Ἀλλὰ πολιτικοὶ καὶ νομικοὶ ποὺ στρατεύονται σ᾿ αὐτὴ τὴν κατεύθυνση, ἀποφεύγουν νὰ ἀπαντήσουν στὸ ἐρώτημα “τίς ἢ τί πταίει: ἡ τήρηση τοῦ Συντάγματος ἢ οἱ παραβάσεις τοῦ Συντάγματος;” Διότι ἐὰν φταίει ἡ εὐλαβικὴ τήρηση ἑνὸς κακοῦ Συντάγματος, τότε πρέπει νὰ ἀναθεωρήσουμε τὸ Σύνταγμα. Ἐὰν ὅμως φταίει ἡ ἀθέτηση τοῦ Συντάγματος (…), τότε μᾶλλον πρέπει νὰ ἀναθεωρήσουμε τὴ στάση μας ἔναντι τοῦ Συντάγματος».

2. Ὁ κ. Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου, Ἐπίκουρος Καθηγητὴς Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου στὴ Νομικὴ Σχολὴ τοῦ Α.Π.Θ., ἀνέπτυξε τὸ θέμα: «Συνταγματικὸ καὶ νομοθετικὸ status (=κατάσταση) τῶν θρησκευμάτων στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση». Ὁ κ. Καθηγητὴς διατύπωσε τὸ ἀκόλουθο συμπέρασμα: “Οἱ σχέσεις μεταξὺ Κράτους καὶ Ἐκκλησιῶν στὶς χῶρες τῆς εὐρωπαϊκῆς ἠπείρου διαμορφώνονται ξεχωριστὰ ἀνὰ χώρα, σύμφωνα μὲ τὴν οἰκεία ἱστορική, ἐκκλησιαστικὴ καὶ γενικότερη πολιτιστικὴ παράδοση. Γιὰ τὸ λόγο αὐτό, ἡ ὅποια τυποποίηση ἢ ἔνταξή τους σὲ κατηγορίες, εἶναι προφανῶς σχηματικὴ καὶ μᾶλλον ἀκαδημαϊκοῦ χαρακτήρα. Καὶ τοῦτο διότι, ὅπως διαπιστώσαμε, εἶναι δυνατὸν ὑπὸ καθεστὼς ἑνώσεως τῶν δύο θεσμῶν, ἡ κρατικὴ στήριξη στὴν ἐπίσημη Ἐκκλησία νὰ εἶναι μᾶλλον ἰδεολογικὴ καὶ συμβολική (Ἀγγλία καὶ Σκωτία), ἐνῶ ὑπὸ καθεστὼς χωρισμοῦ μεταξὺ Κράτους καὶ Ἐκκλησίας νὰ παρατηρεῖται εὐρύτατη, ἄμεση καὶ ἔμμεση, θεσμικὴ καὶ οἰκονομικὴ κρατικὴ στήριξη σὲ ὁρισμένα ἢ καὶ σὲ ὅλα τὰ θρησκεύματα, μὲ ἐμφατικὰ παραδείγματα τὶς χῶρες τῆς Γερμανίας, Ἰταλίας, Ἱσπανίας, Βελγίου, ἀλλὰ καὶ Δανίας”.

3. Ὁ κ. Θεόδωρος Παπαγεωργίου, Νομικὸς Σύμβουλος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀνέπτυξε τὸ θέμα: «Τὸ νομοθετικὸ καθεστὼς καὶ οἱ σχέσεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ τὸ Κράτος: δεδομένα καὶ παρανοήσεις». Ὁ τελευταῖος ὁμιλητής, ὁ ὁποῖος παρουσίασε 17 “ζεύγη παρανοήσεων” γύρω ἀπὸ τὶς σχέσεις Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας “ἀφ᾿ ἑνὸς καὶ νομικῶν δεδομένων – ἀπαντήσεων ἀφ᾿ ἑτέρου”, κατέληξε σὲ ἀξιοπρόσεκτα συμπεράσματα: «Ὅταν τὸ κοινωνικὸ σῶμα ἐρωτᾶται μὲ διάφορες ἀφορμὲς (δημοσκοπήσεις κ.λπ.) ἐὰν εἶναι ὑπὲρ τοῦ χωρισμοῦ Κράτους καὶ Ἐκκλησίας, καλεῖται νὰ δώσει σωστὲς ἀπαντήσεις σὲ ἕνα λάθος ἐρώτημα. Καὶ εἶναι λάθος ἡ ἐρώτηση, γιατὶ ὑποθέτει ἀφετηριακὰ ὅτι κατὰ νόμον Ἐκκλησία καὶ Κράτος εἶναι ἀμοιβαῖα ἀναμεμειγμένες ἡ μία στὶς ἐσωτερικὲς ὑποθέσεις τῆς ἄλλης. Αὐτὸ δὲν ἰσχύει, τουλάχιστον σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν ἀνάμειξη τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ θεωρεῖται ὁ δῆθεν θιγόμενος ἀπὸ τὸ ἐρώτημα. Τὸ ζητούμενο συνεπῶς εἶναι ἄλλο: α) ἡ θέση βάσεων γιὰ τὴν ἄσκηση μιᾶς σύγχρονης καὶ ταυτόχρονα μακρόπνοης θρησκευτικῆς πολιτικῆς γιὰ ὅλα τὰ θρησκεύματα καὶ ὄχι μόνο γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ β) ἡ πλήρης κατοχύρωση θρησκευτικῆς αὐτοδιοίκησης γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Αὐτὰ ὅμως τὰ δύο κεντρικὰ ζητήματα δὲν σχετίζονται καθόλου μὲ τὴν ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος, ἀλλὰ μὲ τὴν νομοθετικὴ πρωτοβουλία τοῦ κοινοῦ νομοθέτη».

.                  Οἱ εἰσηγήσεις καὶ τῶν τριῶν ἐπιλέκτων ὁμιλητῶν κράτησαν ἀδιάπτωτο τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ ἀκροατηρίου, τὸ ὁποῖο μὲ θερμὰ χειροκροτήματα ἐξεδήλωνε τὴν ἱκανοποίησή του γιὰ τὰ ἐμπεριστατωμένα καὶ νομικῶς θεμελιωμένα περιεχόμενά τους.
.                  Θεωροῦμε καθῆκον μας νὰ ἐπισημάνουμε τὴν ἀξιόλογη συνεισφορὰ τῶν διακεκριμένων αὐτῶν θεραπόντων τῆς νομικῆς ἐπιστήμης, οἱ ὁποῖοι μᾶς διεφώτισαν ἐπαρκῶς γιὰ ἕνα τόσο θεμελιῶδες ζήτημα. Εὐχόμαστε ἡ παραπάνω ἐκδήλωση νὰ συντελέσει στὴν ὁμαλότερη συνύπαρξη, στὸ ἄμεσο μέλλον, τῶν κορυφαίων θεσμῶν Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας μὲ τὴν πιστὴ πλέον τήρηση τοῦ ἰσχύοντος Συντάγματος τῆς Ἑλλάδος.

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΑΡΘΡΟ 3 ΣΤΟΧΟΣ ΤΩΝ ΑΘΕΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ ἄρθρο 3 στόχος τῶν ἀθέων

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Ἡ ἀπὸ χρόνια ἐπιδίωξη τῶν ἀθέων, καὶ τῶν «ἐκσυγχρονιστῶν», ἰδεολόγων τῆς πολτοποίησης τῶν ἐθνικῶν ταυτοτήτων, εἶναι ἡ κατάργηση τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος. Ὁ μύθος, ποὺ ἐκπέμπει συστηματικὰ ἡ πανίσχυρη ἐπικοινωνιακὰ προπαγάνδα τους, εἶναι ὅτι ἡ Ἑλλάδα, μὲ τὴν κατάργηση τοῦ ἄρθρου 3, θὰ προσχωρήσει στὰ «προοδευτικὰ οὐδετερόθρησκα κράτη».
.         Στὴν οὐσία οἱ κάθε λογῆς ἄθεοι, διὰ τῆς καταργήσεως τοῦ ἄρθρου 3, ἀπεργάζονται ἀπὸ χρόνια, μεταξὺ τῶν ἄλλων, τὴν κατάργηση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὡς ἐκκλησιαστικῆς ὀντότητας, καὶ τὴ φίμωσή Της, διὰ τῆς ὑπαγωγῆς Της στὸ Φανάρι. Ὁ κ. Εὐάγγελος Βενιζέλος εἶναι σαφής: «…Ἐὰν ἐπαναδιατυπώσουμε τὸ ἄρθρο 3, φοβοῦμαι ὅτι μπορεῖ νὰ ἀνοίξουμε τὸν ἀσκὸ τοῦ Αἰόλου. Διότι στὴν πραγματικότητα τὸ κανονιστικὸ περιεχόμενο τοῦ ἄρθρου 3 δὲν ἀφορᾶ τὶς σχέσεις Κράτους καὶ Ἐκκλησίας, ἀφορᾶ τὶς σχέσεις Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἀφορᾶ τὴν πολλαπλότητα τῶν ἐκκλησιαστικῶν καθεστώτων… Στὸ ἄρθρο 3 θεμελιώνεται ἡ ἴδια ἡ ὑπόσταση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ἐκκλησιολογική». (Ἀπὸ ὁμιλία τοῦ Εὐαγ. Βενιζέλου, στὶς 28/11/2016, στὴν αἴθουσα τοῦ Δ.Σ.Α.).
.         Γιὰ τὸ σοβαρότατο αὐτὸ θέμα ὁ κ. Σωτήριος Ρίζος, πρόεδρος τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας ἐ.τ. καὶ διευθυντὴς τοῦ Νομικοῦ Γραφείου τῆς Προεδρίας τῆς Δημοκρατίας, σημείωσε ὅτι στὸ ἄρθρο 3, μεταξὺ τῶν ἄλλων, προβλέπεται «ἡ καθιέρωση τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς ἑλληνικῆς ἐκκλησίας ἔναντι τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ τοῦ αὐτοδιοικήτου αὐτῆς…». (Ἀπὸ τὴν ὁμιλία του στὴν ἐκδήλωση τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν τὴν Τετάρτη, 6η Ἰουνίου 2017, στὸ ἀμφιθέατρο τοῦ Πολεμικοῦ Μουσείου).
.         Ὁ κ. Ρίζος σημείωσε ἐπίσης ὅτι τὸ ΣτΕ, διὰ τῆς Νομολογίας του, «προσδιόρισε τὴν ἔννοια τοῦ “αὐτοκεφάλου”, ὁριοθετώντας τὴ σχέση Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας καὶ Πατριαρχείου» καί, στὸ πλαίσιο αὐτό, «δέχθηκε περιορισμένη σημασία τῆς διακρίσεως τῶν Μητροπόλεων σὲ αὐτὲς τῶν Παλαιῶν καὶ σὲ ἐκεῖνες τῶν Νέων Χωρῶν», ἀπόφαση ὑψίστης ἐθνικῆς σημασίας.
.         Ὁ πρόεδρος τοῦ ΣτΕ ἐ.τ. στὴν ἴδια ὁμιλία του ὡς ἀπόδειξη τοῦ ἐντός τοπῦ ἰσχύοντος συστήματος σχέσεων Πολιτείας Ἐκκλησίας μεγάλου βαθμοῦ οὐδετερότητας τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους καὶ ἀπολαύσεως τοῦ ἀτομικοῦ δικαιώματος τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας σημείωσε ὅτι ἐλάχιστα εἶναι τὰ παράπονα καὶ οἱ δίκες ποὺ ἐγείρουν ἐνώπιον τοῦ ΣτΕ τὰ λοιπὰ δόγματα τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ οἱ ἄλλες θρησκεῖες. Περισσότερα εἶναι τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν.
.         Συμπερασματικὰ ὁ κ. Ρίζος ὑπογράμμισε πὼς «εἶναι ἀδιανόητη κάθε σκέψη ἀναθεώρησης τοῦ Συντάγματος μὲ στίγματα ἀνελευθερίας καὶ ποδηγετούμενης πρὸς ἐπικίνδυνες ἀτραπούς». Γιὰ τὸ ἄρθρο 3 τόνισε ὅτι ἡ κατάργησή του θὰ ἰσοδυναμοῦσε μὲ ἀπορρύθμιση τῶν σχέσεων Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας καὶ προσέθεσε: «Τὸ Ἐθνικὸ Κράτος, ποὺ βάλλεται συστηματικὰ ἀπὸ δυνάμεις ἐγχώριες καὶ ἐξωχώριες, ἀπὸ δυνάμεις, οἱ ὁποῖες προσπαθοῦν στὴ θέση ἐθνῶν καὶ λαῶν μὲ διακριτικὰ γνωρίσματα, νὰ βάλουν ποίμνια καταναλωτικά, ἔχει συμφέρον νὰ μὴν ἀποχωριστεῖ ἀπὸ σύμμαχο ἀσφαλῆ καὶ ἀξιόπιστο». Μόνο ποὺ αὐτὸ ἰσχύει γιὰ ἡγέτες ὑπεύθυνους καὶ μὲ γνώση τῆς ἱστορίας καὶ τῆς ἰδιοπροσωπίας μας.-

,

Σχολιάστε

ΕΥΓΕ! ΟΙ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΟΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΣΑΜΟΥ ΜΑΣ ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ “ΟΧΙ” ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ.

Σάμος: Ο ναισθησιολόγοι λένε “χι” στς κτρώσεις
(δηλ. στοὺς ἐκ προμελέτης φόνους ἀνυπερασπίστων ἀνθρώπων)

 

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΙΒΛΙΟΓΡ.»: ΕΥΓΕ στοὺς ἀναισθησιολόγους. Ἂν ὑπῆρχαν μερικὲς ἑκατοντάδες ἄνθρωποι μὲ συνείδηση καὶ γενναιότητα νὰ ἀντιταχθοῦν νόμιμα καὶ συντεταγμένα, δὲν θὰ εἴχαμε φτάσει σὲ αὐτὴν τὴν κοινωνικὴ καὶ ἠθικὴ ἐξαθλίωση. (π.χ. ἐκπαιδευτικοὶ καὶ γονεῖς νὰ ἀνατρέψουν τὶς σάπιες «Θεματικὲς Ἑβδομάδες», πολίτες νὰ προστατέψουν τὸ δικαίωμα τῆς Κυριακῆς ἀργίας -ὄχι μόνον ὡς θρησκευτικὴ παράδοση, ἀλλὰ ὡς σεβασμὸ στὴν ἀνάγκη γιὰ ἑβδομαδιαία ἀνάπαυση καὶ ἀνθρωπινη ζωή).

Ὅπως ἔγινε γνωστὸ οἱ γιατροὶ ἐπικαλοῦνται λόγους ἠθικῆς συνείδησης γιὰ τὴν ἀπόφασή τους, ἐκτὸς ἂν συντρέχουν ἰατρικοὶ λόγοι
.           Τὸ σύνολο τῶν ἀναισθησιολόγων τοῦ Νοσοκομείου Σάμου, μὲ ἀπόφασή τους ποὺ κοινοποιήθηκε ἔγγραφα στὴ διοίκηση τοῦ νοσοκομείου, ἀρνοῦνται νὰ χορηγοῦν ἀναισθησία σὲ περιπτώσεις διακοπῆς κύησης, ἐκτὸς ἂν συντρέχουν ἰατρικοὶ λόγοι κινδύνου τῆς ζωῆς ἢ τῆς ὑγείας τῆς ἐγκύου.
.           Σύμφωνα μὲ τὸ σταθμὸ Αἰγαίου τῆς ΕΡΤ, ποὺ μετέδωσε τὴν εἴδηση, ἂν καὶ δὲν ὑπάρχει μέχρι στιγμῆς ἐπίσημη ἀνακοίνωση γιὰ τὸ ὅλο θέμα, οἱ ἀναισθησιολόγοι ἐπικαλοῦνται τὸ ἄρθρο 31 τοῦ Νόμου 3418/2005 (κώδικας ἰατρικῆς δεοντολογίας) τὸ ὁποῖο ἀναφέρει πὼς «ὁ ἰατρὸς μπορεῖ νὰ ἐπικαλεσθεῖ τοὺς κανόνες καὶ τὶς ἀρχὲς τῆς ἠθικῆς συνείδησής του καὶ νὰ ἀρνηθεῖ νὰ ἐφαρμόσει ἢ νὰ συμπράξει στὶς διαδικασίες τεχνητῆς διακοπῆς τῆς κύησης, ἐκτὸς ἐὰν ὑπάρχει ἀναπότρεπτος κίνδυνος γιὰ τὴ ζωὴ τῆς ἐγκύου ἢ κίνδυνος σοβαρῆς καὶ διαρκοῦς βλάβης τῆς ὑγείας της».
.               Νὰ σημειώσουμε ὅτι μέχρι πρότινος πραγματοποιοῦνταν διακοπὲς κυήσεως (σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: =στρογγυλοποιημένη ἔκφραση ἀντὶ γιὰ τὴν λέξη ΦΟΝΟΣ), στὸ Νοσοκομεῖο, μὲ τὴ συναίνεση τῆς ἐγκύου ἢ τῶν γονέων σὲ περιπτώσεις ἀνήλικης, ὅπως ἐξ ἄλλου καὶ ὁ νόμος (σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: ὁ ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ) ὁρίζει.
.             Σύμφωνα μὲ τὸ ρεπορτὰζ τοῦ Σταθμοῦ Αἰγαίου τῆς ΕΡΤ πάντα, ἡ διοίκηση τοῦ Νοσοκομείου φαίνεται νὰ μὴν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ὑποχρεώσει τοὺς ἀναισθησιολόγους καὶ τοὺς μαιευτῆρες νὰ συμμετάσχουν σὲ διακοπὴ ἐγκυμοσύνης καὶ ἔτσι τὸ πρόβλημα γίνεται ἀκόμη μεγαλύτερο, ἀφοῦ οἱ γυναῖκες ποὺ ἀποφασίζουν νὰ μὴ συνεχίσουν τὴν ἐξέλιξη τῆς ἐγκυμοσύνης τὴν ὁποία δὲν ἐπιθυμοῦν, δὲν θὰ μποροῦν νὰ τὸ κάνουν στὸ μοναδικὸ νοσηλευτικὸ ἵδρυμα τοῦ νησιοῦ ποὺ εἶναι τὸ νοσοκομεῖο Ἅγιος Παντελεήμονας ἀλλὰ νὰ ταξιδέψουν γιὰ αὐτὸ στὴν Ἀθήνα.

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἡ ματιὰ τῆς δημοσιογραφικῆς ἀναφορᾶς δὲν ἑστιάζει στὴν ἀξιέπαινη πρωτοβουλία τῶν ἀναισθησιολόγων νὰ ἀκούσουν τὴν συνείδησή τους καὶ νὰ μὴ συμπράξουν σὲ εἰδεχθῆ ἐγκλήματα, ἀλλὰ στὸ ὅτι οἱ γυναῖκες ποὺ θέλουν νὰ σκοτώσουν τὰ παιδιά τους θὰ πρέπει νὰ πᾶνε ἄλλοῦ γιὰ νὰ διαπράξουν τὸν φόνο!

 

ΠΗΓΗ: news247

 

 

 

Σχολιάστε

ΟΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ ΥΠΟΧΡΕΟΥΝΤΑΙ καὶ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΦΑΡΜΟΣΟΥΝ ΤΑ ΝEΑ ΠΡΟΓΡAΜΜΑΤΑ ΣΠΟΥΔΩΝ ΤΟΥ ΜΑΘHΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

Ο Θεολόγοι ποχρεονται κα δικαιονται ν μν φαρμόσουν
τ
νέα Προγράμματα Σπουδν το μαθήματος τν Θρησκευτικ
ν

ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΗ
Ἀποστόλου Φ. Βλάχου
Ἐπιτίμου Προέδρου Ἐφετῶν

Χαλάνδρι, 26.09.2016

.               Ἀπὸ τὴν Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων (ΠΕΘ) μοῦ ἐτέθησαν τὰ κάτωθι ἐρωτήματα καὶ μοῦ ἐζητήθη ἡ ἐπ’ αὐτῶν ἐπιστημονική μου ἄποψη:

1) Ἡ νέα ὕλη τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, ἡ εἰσαγομένη στὶς σχολικὲς μονάδες διὰ τῶν ὑπ᾽ ἀριθ. 143575/Δ2/2016 καὶ 143579/Δ2/2016  ἀποφάσεων τοῦ Ὑπουργοῦ Παιδείας στὸ Φ.Ε.Κ. Β´/13/9/16 εἶναι σύμφωνες πρὸς τὸ Σύνταγμα καὶ τὸν νόμο;

2) Σὲ ἀρνητικὴ ἀπάντηση (ἐὰν δηλ. εἶναι ἡ ἐν λόγῳ ὕλη ἀντίθετη πρὸς τὸ Σύνταγμα καὶ τὸ νόμο) οἱ καθηγητές, ποὺ καλοῦνται, νὰ τὴν διδάξουν, δικαιοῦνται καὶ ὑποχρεοῦνται νὰ ἀρνηθοῦν τὴν ἐφαρμογὴ τῶν παραπάνω ὑπουργικῶν ἀποφάσεων καὶ ἂν ναί, εἰς ποῖες διατάξεις θὰ στηριχθοῦν;

.                  Ἡ ἐπιστημονική μου ἄποψη ἐπὶ τῶν ὡς ἄνω ἐρωτημάτων εἶναι ἡ ἀκόλουθη:

Α´

.               Ἀναφορικὰ μὲ τὸ πρῶτο ἐρώτημα πρέπει νὰ λεχθοῦν τὰ ἑξῆς: Μὲ τὸ ἄρθρο 16 & 2 τοῦ Συντάγματος ὁρίζεται ὅτι ἡ παιδεία ἀποτελεῖ βασικὴ ἀποστολὴ τοῦ Κράτους καὶ ἔχει σκοπό, μεταξὺ τῶν ἄλλων, τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς συνείδησης. Ὡς τοιαύτης νοουμένης τῆς τελευταίας καὶ δὴ ἐν ὄψει τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 3 & 1  τοῦ Συντάγματος καὶ τοῦ ἄρθρου 1 & 1α  τοῦ νόμου 1566/1985, τῆς ὀρθοδόξου χριστιανικῆς συνειδήσεως, ὅπως δέχεται σταθερὰ ἡ νομολογία τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας μὲ τὶς 2176/1998, 3356/1995, 3533/1988 ἀποφάσεις του καὶ τὰ Διοικητικὰ Ἐφετεῖα Ἀθηνῶν καὶ Χανίων μὲ τὶς ὑπ᾽ ἀριθμοὺς 299/1988 τὸ πρῶτο καὶ 115/2012 τὸ δεύτερο. Σημειωτέον ὅτι ἡ παραπάνω διάταξη τοῦ ἄρθρου 1 & 1α τοῦ νόμου 1566/1985 δὲν ἐπιτρέπεται νὰ καταργηθεῖ ἢ νὰ τροποποιηθεῖ. Ἐὰν δὲ καταργηθεῖ θεωρεῖται ὡς ἰσχύουσα καὶ μὴ καταργηθεῖσα, ὡς δέχεται καὶ ἡ θεωρία (Γ. Κρίππα «Νομοθετικὸ κενὸ συνταγματικῶς ἀνεπίτρεπτο καὶ ἐντεῦθεν ὑποχρεώσεις τῆς Κρατικῆς διοικήσεως» εἰς «Χαριστήριον Τόμον, Σύμμεικτα πρὸς τιμὴν Γεωργίου Παπαχατζῆ, 1989, σελ. 335 ἐπομ.) καὶ ἡ ad hoc νομολογία (Ἐφετεῖο Ἀθηνῶν 10360/1981 Ἀρχ. Νόμ. 33 σελ. 465, Ἐφετεῖο Ἀθηνῶν 11650/1980 Ἑλλ. Δικ/νη 22, σελ. 444, Ἄρ. Πάγος 284/2004 Νόμ. Βῆμα 2005, σελ. 283, Ἄρ. Πάγος 1731/2002 Νόμ. Βῆμα 2003, σελ. 1225 ἐπόμ., Συμβ. Ἐπικρατείας 2056/2000 Διοικητικὴ Δίκη 13, σελ. 87).
.                 Παράλληλα μὲ τὸ ἄρθρο 4 & 1 τοῦ Συντάγματος ὁρίζεται ὅτι οἱ Ἕλληνες εἶναι ἴσοι ἐνώπιον τοῦ νόμου, θεσπιζομένης ἔτσι συνταγματικῶς τῆς ἀρχῆς τῆς Ἰσονομίας μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν.
.           Ἐξ ἄλλου, μὲ τὴ διάταξη τοῦ ἄρθρου 13 & 2, ἐδάφ. 3 τοῦ Συντάγματος ὁρίζεται ὅτι ὁ προσηλυτισμὸς ἀπαγορεύεται. Μὲ τὶς διατάξεις δὲ τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ ἰσχύοντος Ἀναγκ. Νόμου 1363/1938 προσδιορίζονται ἐνδεικτικῶς, τόσο ἡ ἔννοια τοῦ ποινικοῦ ἀδικήματος τοῦ προσηλυτισμοῦ, ὅσο καὶ οἱ ποινικὲς κυρώσεις κατὰ τῶν διαπραττόντων τοῦτο, ὁριζομένης μάλιστα, ὡς ἰδιαιτέρως ἐπιβαρυντικῆς περιστάσεως γιὰ τοὺς ὑπαιτίους τελέσεως προσηλυτισμοῦ σὲ σχολικὲς μονάδες, σύμφωνα μὲ τὸ ἄρθρο 4 & 3 τοῦ ἰδίου Ἀναγκαστικοῦ νόμου.
Ἀπὸ τὴ μελέτη τοῦ περιεχομένου τῶν προαναφερόμενων Ὑπουργικῶν Ἀποφάσεων, ὡς καὶ σχετικῶν ἐνταῦθα δηλώσεων ἀπὸ πλευρᾶς συντακτῶν, τῶν, στὶς ἀποφάσεις αὐτές, Νέων Προγραμμάτων Σπουδῶν καὶ ἐκ πλείστων ὅσων, ἐγγράφων καὶ μή, προσφάτων δὲ καὶ παλαιοτέρων στοιχείων, σαφῶς προκύπτουν τὰ ἑξῆς : Μὲ τὰ ἐν λόγῳ Προγράμματα θεσπίζεται ἕνα πολυθρησκειακὸ μεῖγμα, τὸ ὁποῖο ἔχει ὡς βάση τὴν τεχνικὴ ἐπιφανειακὴ σύγκλιση τῶν τριῶν δογμάτων τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἀλλὰ καὶ τοῦ Χριστιανισμοῦ μὲ ἄλλα 5-6 θρησκεύματα, μὲ βάση τὰ τυπικὰ ἑτερόκλητα χαρακτηριστικὰ ὅλων αὐτῶν τῶν θρησκευμάτων, ἡ δὲ διδασκαλία ὅλων αὐτῶν θὰ γίνεται συγχρόνως καὶ στὴν οὐσία ἰσοτίμως. Τὸ πολυθρησκειακὸ αὐτὸ κράμα ὁδηγεῖ σὲ ἐσφαλμένα ἐπιστημονικὰ καὶ θεολογικὰ συμπεράσματα, δημιουργεῖ σύγχυση στοὺς μαθητές, τοὺς ὁδηγεῖ στὸν συγκρητισμὸ θρησκειῶν, εἶναι ἀσύμβατο μὲ τὴ διδασκαλία τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας,  ἀφοῦ μὲ τὴ διδασκαλία του καταργεῖται στὴν πράξη ὁ Χριστοκεντρικὸς προσανατολισμὸς τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καὶ μετατρέπεται σὲ ἀνθρωποκεντρικὸ – συγκρητιστικό, μεταβάλλοντας τσι τν χριστιανικ ρθόδοξη συνείδηση τν μαθητν, ντ τς νάπτυξής της, πο παιτε τ Σύνταγμα.
.               Ἐξ ἄλλου ὅλα αὐτὰ συμβαίνουν σὲ βάρος τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν μαθητῶν, ἐνῶ ἀντίστοιχη μετατροπὴ δὲν προβλέπεται ἀπὸ τὶς παραπάνω Ὑπουργικὲς Ἀποφάσεις γιὰ τὰ λειτουργοῦντα στὴν Ἑλλάδα ἐτερόθρησκα καὶ ἑτερόδοξα σχολεῖα (Μουσουλμανικά, Ἰσραηλιτικά, Ρωμαιοκαθολικά).
.               Ἐν ὄψει ὅλων αὐτῶν καὶ ἀπαντώντας στὸ πρῶτο τῶν παραπάνω ἐρωτημάτων πρέπει νὰ λεχθοῦν τὰ ἑξῆς: Ἡ νέα ὕλη τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ποὺ περιέχεται στὶς παραπάνω Ὑπουργικὲς Ἀποφάσεις εἶναι προδήλως ἀντισυνταγματικὴ καὶ παράνομη, ἀφοῦ προσκρούει, ὡς προαναφέρεται, εὐθέως στὶς προαναφερόμενες διατάξεις τῶν ἄρθρων 16 & 2 καὶ 3 & 1 τοῦ Συντάγματος ὡς καὶ στὸ νόμο 1566/1985, ἄρθρο 1, & 1α αὐτοῦ, ποὺ ἐπιτάσσουν τὴν ἀνάπτυξη τῆς ὀρθοδόξου χριστιανικῆς συνειδήσεως, ἀπορρίπτοντας ἔτσι τὴ μεταβολὴ αὐτῆς κατὰ τὰ εἰδικότερα παραπάνω ἐκτιθέμενα.
.               δ τοιαύτη μεταβολή, πο συντελεται, μ τ παραπάνω πολυθρησκειακ μόρφωμα, στοιχειοθετε τ ποινικ δίκημα το προσηλυτισμο, τιμωρουμένου μάλιστα μὲ τὴν προλεχθεῖσα ἰδιαιτέρως ἐπιβαρυντικὴ περίσταση ἐκ τοῦ ὅτι ἡ τοιαύτη προσηλυτιστικὴ διδασκαλία του θὰ γίνεται ἐντὸς σχολικῶν μονάδων (βλ. ἀναλυτικώτερα περὶ τούτου εἰς Γ. Κρίππα, Κατὰ πόσο τὸ Νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν συνιστᾶ ἀξιόποινη πράξη, εἰς Ἐπιθεώρηση Δημοσίου καὶ Διοικητικοῦ Δικαίου, τόμος 58, σελ. 679-697).
.                       Τέλος, ἀναφορικὰ μὲ τὸ πρῶτο ἐρώτημα καὶ σχετικὰ μὲ τὴν ἀκαταλληλότητα τῶν παραπάνω Προγραμμάτων Σπουδῶν καὶ τὴν πλήρη ἀντίθεσή τους πρὸς τὴν Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ Διδασκαλία, ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς γενικότερους κινδύνους ποὺ ἐγκυμονοῦν γιὰ τὴν Χώρα, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος εἶπε μεταξὺ τῶν ἄλλων, λίαν σημαντικῶν, μὲ δημόσιες δηλώσεις του στὶς 20/9/2016 τὰ ἑξῆς: «Τὰ καινούργια προγράμματα, τὰ ὁποῖα διάβασα, εἶναι ἀπαράδεκτα καὶ ἐπικίνδυνα. Δὲν θὰ ἀποδώσουν καρπούς, ἀλλὰ μεγάλη ζημία στὴν Παιδεία καὶ στὴν Κοινωνία, καθὼς καὶ ρήξη στὴ σχέση τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν Πολιτεία. Θὰ φέρω τὸ θέμα καὶ στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος…». Ἀκόμη δὲ καὶ τοῦτο ἔλαβε χώραν: Ὅτι τὰ νέα ὡς ἄνω Προγράμματα Σπουδῶν τίθενται σὲ ἐφαρμογή, ἐνῶ προσφάτως, στὶς 9/3/2016, ἡ, κατὰ τὸν Καταστατικὸ Χάρτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (ν. 590/1977 ἄρθρ. 3 & 1), Ἀνωτάτη Ἐκκλησιαστικὴ Ἀρχὴ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας, εἶχε ἀπορρίψει τὸ πολυθρησκειακὸ Πρόγραμμα κατὰ τὰ ὡς ἄνω, ἐπικυρώσασα ἔτσι τὴν προηγηθεῖσα σύμφωνη ἀπόφαση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τῆς 13.1.2016.

Β´

Ἀναφορικὰ μὲ τὸ ὑποβληθὲν δεύτερο ἐρώτημα ἡ ἀπάντηση ἔχει ὡς ἑξῆς :

.                   Σύμφωνα μὲ τὴ διάταξη τοῦ ἄρθρου 24 τοῦ ἰσχύοντος Ὑπαλληλικοῦ Κώδικα (νόμος 3528/2007) ὁ ὑπάλληλος εἶναι ἐκτελεστὴς τῆς θέλησης τοῦ κράτους, ὑπηρετεῖ μόνο τὸν λαὸ καὶ ὀφείλει πίστη στὸ Σύνταγμα καὶ ἀφοσίωση στὴν πατρίδα του καὶ τὴ Δημοκρατία.
.               Κατὰ τὸ ἑπόμενο ἄρθρο 25 & 1 ὁ ὑπάλληλος εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ τὴν ἐκτέλεση τῶν καθηκόντων του καὶ τὴν νομιμότητα τῶν ὑπηρεσιακῶν του ἐνεργειῶν, ἐνῶ κατὰ τὴ δευτέρα παράγραφο τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, ὁ ὑπάλληλος ὀφείλει νὰ ὑπακούει στὶς διαταγὲς τῶν προϊσταμένων του. Ὅταν, ὅμως, ἐκτελεῖ διαταγή, τὴν ὁποία θεωρεῖ παράνομη, ὀφείλει, πρὶν τὴν ἐκτέλεση, νὰ ἀναφέρει ἐγγράφως τὴν ἀντίθετη γνώμη του καὶ νὰ ἐκτελέσει τὴ διαταγὴ χωρὶς ὑπαίτια καθυστέρηση. Ἡ διαταγὴ δὲν προσκτᾶται νομιμότητα  ἐκ τοῦ ὅτι ὁ ὑπάλληλος ὀφείλει νὰ ὑπακούσει σὲ αὐτήν.
.               Κατὰ δὲ τὴν παράγραφο 3 ἐδάφιο πρῶτο, τοῦ ἰδίου ἄρθρου(25), ἂν ἡ διαταγὴ εἶναι προδήλως ἀντισυνταγματικὴ ἢ παράνομη, ὁ ὑπάλληλος ὀφείλει νὰ μὴν τὴν ἐκτελέσει καὶ νὰ τὸ ἀναφέρει χωρὶς ἀναβολή.
.               Ἐξ ἄλλου, σύμφωνα μὲ τὰ ὁριζόμενα ὑπὸ τοῦ ἄρθρου 106 καὶ 107 τοῦ Ὑπαλληλικοῦ Κώδικα μεταξὺ τῶν πειθαρχικῶν παραπτωμάτων τοῦ ὑπαλλήλου εἶναι κάθε ὑπαίτια πράξη καὶ παράλειψή του, ποὺ ἀντίκειται στὶς διατάξεις τοῦ Συντάγματος καὶ τῶν νόμων, μὲ τὶς προϋποθέσεις τοῦ ἄρθρου 25 τοῦ ἰδίου Κώδικα, ἐνῶ μὲ τὴ διάταξη τοῦ ἄρθρου 110 & 1 ἡ δίωξη καὶ τιμωρία τῶν πειθαρχικῶν παραπτωμάτων ἀποτελεῖ καθῆκον τῶν πειθαρχικῶν ὀργάνων συνεπαγομένη, κατὰ τὰ ἀνωτέρω, ἀντίστοιχη εὐθύνη τοῦ ἀμελοῦντος πρὸς τοῦτο ὀργάνου (βλ. Γ. Κρίππα, εἰς Ἐπιθεώρηση Δημοσίου καὶ Διοικητικοῦ Δικαίου, ὄπ. π. π.).
.               Μὲ βάση ὅλες τὶς παραπάνω διατάξεις καὶ ἐν ὄψει τῆς προδήλου ἀντιθέσεως τοῦ περιεχομένου τῶν προαναφερομένων Ὑπουργικῶν Ἀποφάσεων πρὸς τὸ Σύνταγμα (ἄρθρα 16 & 2, 3 & 1, 4 & 1 καὶ 13 & 2 ἐδάφιον γ΄ αὐτοῦ), ὡς καὶ στοὺς σὲ ἐκτέλεση τῶν ἄρθρων  τοῦ Συντάγματος 16 & 2 καὶ 13 & 2 ἐδάφιον γ΄ αὐτοῦ, Νόμο 1566/1985 (ἄρθρο 1 & 1α αὐτοῦ) καὶ Ἀναγκαστ. Νόμο 1363/1938 (ἄρθρο 4 αὐτοῦ), οἱ διδάσκαλοι τῆς Πρωτοβάθμιας Ἐκπαίδευσης καὶ οἱ Θεολόγοι καθηγητὲς τῆς Δευτεροβάθμιας Ἐκπαίδευσης χουν τν ποχρέωση κα τ δικαίωμα ν ρνηθον τν κτέλεση τν παραπάνω ντισυνταγματικν κα παρανόμων πουργικν ποφάσεων.
.               Νὰ σημειωθεῖ στὸ σημεῖο αὐτό, ὅτι, ἐπειδὴ στὴν παροῦσα περίπτωση πρόκειται περὶ διαταγῶν προδήλως ἀντισυνταγματικῶν, δὲν ὑπάρχει νομικὸ ἔδαφος γιὰ τὴ δυνατότητα ἔκδοσης ἀπὸ τὴ διοίκηση, μετὰ τὴν ἄρνηση ὑπὸ τῶν ἐν λόγῳ διδασκόντων τῆς ἐκτέλεσης τῶν Ἀποφάσεων τούτων, τῆς δεύτερης διαταγῆς, ποὺ προβλέπεται  ἀπὸ τὸ δεύτερο ἐδάφιο  τῆς παραγράφου 3 τοῦ ὡς ἄνω ἄρθρου 25 τοῦ  Ὑπαλληλικοῦ Κώδικα καὶ αὐτό, διότι ἡ δεύτερη αὐτὴ διαταγὴ προβλέπεται μόνο γιὰ τὴν περίπτωση ἀρνήσεως ἐκτελέσεως ὑπὸ τοῦ ὑπαλλήλου διαταγῶν ἀντιθέτων πρὸς διατάξεις  (ἁπλῶν) νόμων ἢ κανονιστικῶν πράξεων, ὄχι ὅμως διαταγῶν προδήλως ἀντισυνταγματικῶν, ὅπως στὴν προκειμένη περίπτωση συμβαίνει.
.                     Παράλληλα δὲ πρὸς τὰ παραπάνω δεκτὰ γενόμενα, τὴν ἄρνηση νὰ ἐκτελέσουν τὶς ὡς ἄνω Ὑπουργικὲς Ἀποφάσεις, ἔχουν τὴν ὑποχρέωση καὶ τὸ δικαίωμα νὰ προβάλουν οἱ διδάσκαλοι τῆς Πρωτοβάθμιας Ἐκπαίδευσης καὶ οἱ Θεολόγοι καθηγητὲς τῆς Δευτεροβάθμιας Ἐκπαίδευσης, ἀκόμη καὶ μόνο γιὰ τὸ ὅτι, μὲ τὴν ἐκτέλεση ἀπὸ αὐτοὺς τῶν Ἀποφάσεων τούτων, θὰ τελεῖται ἀπὸ τοὺς ἴδιους τὸ ποινικὸ ἀδίκημα τοῦ προσηλυτισμοῦ, ἀφοῦ σύμφωνα μὲ τὸ ἄρθρο 21 τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα περὶ Προσταγῆς, ἡ ποινική τους εὐθύνη γιὰ τὸ ἀδίκημα αὐτὸ δὲν θὰ αἴρεται, δεδομένου ὅτι δὲν ὑπάρχει νόμος ποὺ νὰ τοὺς ἀπαγορεύει νὰ ἐξετάσουν ἐὰν οἱ δοθεῖσες σὲ αὐτούς, σύμφωνα μὲ τοὺς νομικοὺς τύπους καὶ ἀπὸ τὴν Ἁρμόδια Ἀρχὴ διαταγὲς πρὸς ἐκτέλεση τοῦ περιεχομένου τῶν ἐν λόγῳ Ὑπουργικῶν Ἀποφάσεων εἶναι νόμιμες ἢ ὄχι. Ἄλλωστε ἡ διάταξη αὐτὴ τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα εἶναι εἰδική, ἔναντί της γενικῆς τοιαύτης τοῦ ἄρθρου 25 τοῦ ὑπαλληλικοῦ κώδικα (ν. 3528/2007) καὶ ὡς ἐκ τούτου ἡ πρώτη ἐξ αὐτῶν κατισχύει τῆς δεύτερης κατὰ τὸν γνωστὸ κανόνα τοῦ δικαίου, σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖο ὁ εἰδικὸς νόμος ὑπερισχύει τοῦ γενικοῦ(jus specialis derogate generalis).

Ὁ Γνωμοδοτῶν
Ἀπόστολος Φ. Βλάχος
Ἐπίτιμος Πρόεδρος Ἐφετῶν

 

 

ΠΗΓΗ: petheol.gr

Σχολιάστε

ΕΦΟΔΟΙ τῆς ἐφορίας ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΚΟΥΡΕΛΟΠΟΙΟΥΝ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

φοδοι τς φορίας σ σπίτια κα «χέρι» στς καταθέσεις

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Τὴν κουρελοποίηση τοῦ Συντάγματος καὶ τὴν σαλαμοειδῆ καθαίρεση τῶν θεμελιωδῶν ἐλευθεριῶν τὶς ὁποῖες αὐτὸ προστατεύει (π. χ. ἄσυλο τῆς κατοικίας, ἄρθρο 9), διαδέχεται μέσα στὸν ὀρυμαγδὸ τῶν Μνημονίων ἡ πλήρης σκλαβοποίηση τῆς κοινωνίας ἐν ὀνόματι -πάντα- τῆς… Δημοκρατίας. Ἀντὶ νὰ κοιτάξουν νὰ φυλάξουν τὰ σύνορα καὶ τὸ μεγάλο σπίτι μας, ποὺ λέγεται πατρίδα, νομοθετοῦν  πῶς θὰ εἰσβάλουν στὰ σπίτια γιὰ νὰ βροῦν «ἀδήλωτες ἀποταμιεύσεις» καὶ νὰ ξεχρεώσουν τὸ Χρέος…!
Τὸ μόνο ἀπαραβίαστο, ἀπαράγραπτο καὶ ἀκαθαίρετο ἀγαθὸ εἶναι ἡ ἐλευθερία τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ.

.             Ἔφοδοι σὲ σπίτια ἀπὸ τὴν ἐφορία προβλέπονται στὸ τρίτο μνημόνιο ποὺ ψηφίζεται ἀπόψε στὴ Βουλή. Ἡ Κυβέρνηση ἔχει συμπεριλάβει στὸ μνημόνιο ρύθμιση ποὺ θὰ ἐφαρμοστεῖ μέσα στοὺς ἑπόμενους μῆνες, ἔτσι ὥστε ἡ ἐφορία νὰ μπαίνει μέσα σὲ σπίτια. Πῶς ἀκριβῶς θὰ γίνει αὐτὸ δὲν ξεκαθαρίζεται, ὅμως ἡ Κυβέρνηση ἔχει δεσμευτεῖ – ὅπως γράφει τὸ μνημόνιο – ὅτι ἕως τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2015 ἡ κυβέρνηση θὰ πρέπει νὰ ἐξασφαλίσει τὴν ἐπαρκῆ προσβαση τῆς φορολογικῆς διοίκησης στὶς ἐγκαταστάσεις τῶν φορολογουμένων γιὰ τὴ διεξαγωγὴ ἐλέγχων ἐγκαίρως καὶ γιὰ σκοποὺς ἐπιβολῆς τοῦ νόμου. […]

ΠΗΓΗ: arouraios.gr

,

1 Σχόλιο

ΤΟ ΣτΕ «ΑΠΑΓΟΡΕYΕΙ» ΤΗN ΛΕΙΤΟΥΡΓIA ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΤΗΜAΤΩΝ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚEΣ «Ἡ ἠθικὴ βλάβη τῶν ἐμπόρων, ὑπαλλήλων, κ.λπ. ποὺ ἀναφέρεται στὸ δικαίωμα τοῦ ἐλευθέρου χρόνου καὶ τῆς ἀπολαύσεώς του ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὴν οἰκογένειά τους κατὰ τὴν κοινὴ ἀργία τῆς Κυριακῆς καθὼς καὶ στὸ δικαίωμα στὴν ἄσκηση τῆς θρησκευτικῆς λατρείας, παρίσταται αὐτονοήτως δυσεπανόρθωτη».

Τὸ ΣτΕ «ἀπαγορεύει» τὴ λειτουργία τῶν καταστημάτων τὶς Κυριακὲς

Ἡ Ὁλομέλεια τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας
μὲ τὴν ὑπ᾽  ἀριθμ. 307/2014 ἀπόφαση τῆς Ἐπιτροπῆς Ἀναστολῶν.
Ἡ ἀπόφαση θὰ ἰσχύσει προσωρινά,
τουλάχιστον μέχρι τὸ τέλος τοῦ 2014

 ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἐδῶ ἔχουν καταστρατηγήσει καὶ παραβιάσει ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ, τὴν ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας θὰ φοβηθοῦν;

.         Σύμφωνα μὲ τὸ σκεπτικὸ τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, ἀπὸ τὴν λειτουργία τῶν καταστημάτων τὶς Κυριακὲς θὰ ὑποστοῦν «ἀνεπανόρθωτη οἰκονομικὴ βλάβη» καὶ «αὐτονοήτως δυσεπανόρθωτη ἠθικὴ βλάβη» οἱ καταστηματάρχες, οἱ ἔμποροι  καὶ οἱ ἰδιωτικοὶ ὑπάλληλοι
.                   Προσωρινά, τουλάχιστον μέχρι τὴν ἐκπνοὴ τοῦ 2014 ἡ Ὁλομέλεια τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας ἔβαλε τέλος στὸ ἄνοιγμα τῶν καταστημάτων κατὰ τὶς Κυριακές. Οἱ σύμβουλοι τῆς Ἐπικρατείας ἔκριναν ὅτι ἀπὸ τὴν λειτουργία τῶν καταστημάτων τὶς Κυριακὲς θὰ ὑποστοῦν «ἀνεπανόρθωτη οἰκονομικὴ βλάβη» καὶ «αὐτονοήτως δυσεπανόρθωτη ἠθικὴ βλάβη» οἱ καταστηματάρχες, οἱ ἔμποροι, οἱ ἰδιωτικοὶ ὑπάλληλοι, κ.λπ.
.                 Στὸ Ἀνώτατο Ἀκυρωτικὸ Δικαστήριο ἔχουν προσφύγει ἐπαγγελματικὲς Ὁμοσπονδίες ἐμπόρων, ἰδιωτικῶν ὑπαλλήλων, καταστηματάρχες καὶ ἔμποροι καὶ ζητοῦν νὰ ἀνασταλεῖ καὶ νὰ ἀκυρωθεῖ ὠς  ἀντισυνταγματική, παράνομη, ἀντίθετη στὴν Διεθνῆ Σύμβαση τῆς Γενεύης καὶ στὴν Εὐρωπαϊκὴ νομοθεσία ἡ ἀπόφαση τοῦ ὑφυπουργοῦ Ἀνάπτυξης (7.7.2014) ποὺ ἐπιτρέπει πιλοτικὰ γιὰ ἕνα ἔτος τὴν λειτουργία τῶν καταστημάτων ὅλες τὶς Κυριακὲς τοῦ χρόνου.
.                 Ἀκόμη, ὑποστηρίζουν ὅτι τὸ ἐπίμαχο μέτρο δὲν ἀναμένεται νὰ ὁδηγήσει οὔτε στὴ βελτίωση τῶν ὅρων τῆς ἀγορᾶς ἐργασίας καὶ τὴ μείωση τῆς ἀνεργίας, οὔτε στὴν αὔξηση τοῦ κύκλου ἐργασιῶν τῶν καταστημάτων, οὔτε στὴ μείωση τῶν τιμῶν πρὸς ὄφελος τῶν καταναλωτῶν, ἀλλά, ἀντίθετα, θὰ καταφέρει ἕνα πρόσθετο πλῆγμα στὸν ἤδη δοκιμαζόμενο κλάδο τῶν μικρῶν καὶ μεσαίων ἐμπορικῶν ἐπιχειρήσεων.
.                 Ἐπίσης, ὑποστηρίζουν ὅτι ἀπὸ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς ἐπίμαχης ἀπόφασης τοῦ ὑφυπουργοῦ Ἀνάπτυξης, θὰ τοὺς στερήσει τὴν ἀναγκαία ἑβδομαδιαία ἀνάπαυση, ψυχαγωγία καὶ ἐπαφὴ μὲ τὰ μέλη τῆς οἰκογένειάς τους καὶ θὰ δυσχεράνει  τὴν ἄσκηση τῶν θρησκευτικῶν τους καθηκόντων.
.                 Μάλιστα ἀναφέρουν ὅτι ἡ βλάβη αὐτὴ ποὺ δέχονται δὲν μπορεῖ νὰ θεραπευθεῖ μὲ τὴν μετάθεση τῆς ἀργίας σὲ διαφορετικὴ ἡμέρα τῆς ἑβδομάδας γιὰ κάθε ἐργαζόμενο, ἐνῷ  θὰ πληγοῦν τόσον οἱ ἰδιοκτῆτες μικρῶν καὶ μεσαίων ἐμπορικῶν ἐπιχειρήσεων, οἱ ὁποῖοι «θὰ ἀναγκαστοῦν σὲ παροχὴ ἀπασχολήσεως προσωπικῆς ἢ τῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας τους λόγῳ ἀδυναμίας ἀπασχολήσεως προσθέτου προσωπικοῦ, ὅσο καὶ οἱ ἐργαζόμενοι ἐμποροϋπάλληλοι, οἱ ὁποῖοι θὰ ἐξαναγκασθοῦν ἐκ τῶν πραγμάτων νὰ παρέχουν ἐργασία τὴν Κυριακή».

Γιατί δὲν ἐπιτρέπει τὸ ΣτΕ τὸ ἄνοιγμα τῶν καταστημάτων τὴν Κυριακὴ

 .                 Ἡ Ὁλομέλεια τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας μὲ τὴν ὑπ᾽  ἀριθμ. 307/2014 ἀπόφαση τῆς Ἐπιτροπῆς Ἀναστολῶν μὲ πρόεδρο τὸν Σωτήρη Ρίζο καὶ εἰσηγήτρια τὴν Μαρία Καρακανώφ, ἔκαναν δεκτὴ τὴν αἴτηση τῶν ἐμπόρων, κ.λπ. καὶ ἀναστέλλουν τὴν ἐπίμαχη ἀπόφαση τοῦ ὑφυπουργοῦ Ἀνάπτυξης.
.                 Ἡ ἀναστολὴ ὑλοποίησης τῆς ἐπίμαχης ἀπόφασης ἰσχύει μέχρι νὰ ἐκδοθεῖ ὁριστικὴ ἀπόφαση ἐπὶ τῆς κυρίας προσφυγῆς ποὺ ἔχουν καταθέσει καὶ θὰ συζητηθεῖ στὴν Ὁλομέλεια τοῦ ΣτΕ τὸ πρῶτο δεκαήμερο τοῦ ἐρχομένου Νοεμβρίου μὲ εἰσηγητὴ τὸν σύμβουλο Ἐπικρατείας Δημήτρη Μακρῆ. Ἡ ὁριστικὴ ἀπόφαση τῆς Ὁλομελείας ἀναμένεται νὰ δημοσιευθεῖ στὸ τέλος τοῦ ἔτους ἢ μὲ τὴν εἴσοδο τοῦ ἐρχομένου.
.                 Ἡ Ὁλομέλεια ἔκρινε ὅτι ἡ ἠθικὴ βλάβη τῶν ἐμπόρων, ὑπαλλήλων, κ.λπ. ποὺ ἀναφέρεται «στ δικαίωμα το λευθέρου χρόνου κα τς πολαύσεώς του π κοινο μ τν οκογένειά τους κατ τν κοιν ργία τς Κυριακς καθς κα στ δικαίωμα στν σκηση τς θρησκευτικς λατρείας, παρίσταται ατονοήτως δυσεπανόρθωτη».
.                 Παράλληλα, ἢ  οἰκονομικὴ βλάβη ὅσων ἔχουν προσφύγει στὸ ΣτΕ  «πιθανολογεῖται ἐπίσης ὡς ἀνεπανόρθωτη, ἢ πάντως δυσχερῶς ἐπανορθώσιμη, ἀπὸ τὰ προσκομισθέντα ἀπὸ αὐτοὺς στοιχεῖα καὶ μελέτες ἁρμοδίων ἐρευνητικῶν φορέων τῆς Ἑλλάδας καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ, ἐκτιμώμενα ὑπὸ τὸ φῶς τῆς κοινῶς γνωστῆς οἰκονομικῆς κρίσεως, τὰ στοιχεῖα δὲ αὐτὰ δὲν ἀμφισβητοῦνται οὔτε ἀποκρούονται ἀπὸ τὴ διοίκηση».
.                 Ἐξ ἄλλου, προσθέτουν οἱ δικαστές, «ἡ ἐπίκληση ἐκ μέρους τῆς διοικήσεως τῆς ἐξαγωγῆς συμπερασμάτων ἀπὸ τὴν πιλοτικὴ ἐφαρμογὴ τοῦ μέτρου ὡς λόγου δημοσίου συμφέροντος κωλύοντος τὴ χορήγηση τῆς αἰτούμενης ἀναστολῆς, δὲν δύναται νὰ ἀντισταθμίσει τὴν πιθανολογούμενη βλάβη τῶν αἰτούντων (ἐμπόρων, κ.λπ.), πολλῷ μᾶλλον καθ’ ὅσον ἡ διοίκηση δὲν ἐπικαλεῖται οὔτε προσκομίζει στοιχεῖα ἢ μελέτες ἐπὶ τῶν ὁποίων δύναται νὰ θεμελιωθεῖ προσδοκία θετικῶν ἀποτελεσμάτων ἀπὸ τὸ ἐπίμαχο μέτρο».
.                 Οἱ δικαστὲς ἐπικαλοῦνται στὴν ἀπόφασή τους στοιχεῖα τῆς ΕΛΣΤΑΤ γιὰ τὴν  ἀπασχόληση κατὰ τὶς Κυριακές, ἀλλὰ καὶ στατιστικὰ στοιχεῖα ἀπὸ τὶς ἄλλες  Εὐρωπαϊκές  χῶρες γιὰ τὴν ἀπασχόληση ἐργαζομένων, τὴν πορεία τῆς κερδοφορίας κατὰ τὴν λειτουργία τῶν καταστημάτων τὴν ἑβδόμη ἡμέρα, ἀπὸ ἔρευνα τοῦ Ἰνστιτούτου Μελετῶν τῆς ΓΣΕΒΕΕ (τὰ στοιχεῖα προσκομίσθηκαν ἀπὸ τοὺς προσφεύγοντες στὸ ΣτΕ).
.                 Ἀντίθετα, οἱ σύμβουλοι Ἐπικρατείας ἀναφέρουν ὅτι οἱ ὑπόλοιποι ἰσχυρισμοὶ τῶν ἐμπόρων, κ.λπ., δὲν κρίνονται «προδήλως βάσιμοι». Μεταξὺ τῶν ἰσχυρισμῶν  αὐτῶν εἶναι ὅτι παραβιάζεται ἡ ὑπερνομοθετικῆς ἰσχύος διεθνὴς σύμβασης τῆς Γενεύης ποὺ καθιερώνει τὴν Κυριακὴ ὡς ἡμέρα ἀργίας καὶ ἡ Εὐρωπαϊκὴ νομοθεσία (ὁδηγία 94/104/1993) καὶ ὅτι ἐκδόθηκε ἡ ὑπουργικὴ ἀπόφαση ἐκτὸς τῆς προβλεπομένης προθεσμίας.
.                 Ἡ Ὁλομέλεια ἀναφέρει ὡς πρὸς τὴν ἀνάγκη ἐξυπηρέτησης τοῦ αὐξημένου ἀριθμοῦ τουριστῶν καὶ τὶς Κυριακές, ὅτι μπορεῖ μὲ ἀπόφαση τοῦ ἀντιπεριφερειάρχη νὰ ὁριστοῦν οἱ περιοχὲς ποὺ ἐπιτρέπεται ἡ λειτουργία τῶν καταστημάτων μέχρι 250 τ.μ. (δηλαδὴ τουριστικὲς περιοχὲς) καὶ ὑπὸ  τὸν ὅρο νὰ μὴ ἀνήκουν σὲ ἁλυσίδα καταστημάτων, νὰ μὴ λειτουργοῦν ὡς «κατάστημα ἐντὸς καταστήματος» καὶ νὰ μὴ βρίσκονται σὲ ἐκπτωτικὰ καταστήματα, ἐκπτωτικὰ κέντρα ἢ ἐκπτωτικὰ χωριά».
.                 Στὸ Ἀνώτατο Ἀκυρωτικὸ Δικαστήριο ἔχουν προσφύγει ἡ Ἐθνικὴ Συνομοσπονδία Ἑλληνικοῦ Ἐμπορίου, ἡ Γενικὴ  Συνομοσπονδίας Ἐπαγγελματιῶν -Βιοτεχνῶν – Ἐμπόρων Ἑλλάδος, ἡ Ὁμοσπονδία Ἰδιωτικῶν Ὑπαλλήλων Ἑλλάδος, ὁ Ἐμπορικὸς Σύλλογος Θεσσαλονίκης, δύο ἐμπορικὲς ἑταιρεῖες ποὺ ἔχουν καταστήματα στὴν Ἀθήνα καὶ στὴν Θεσσαλονίκη καὶ δέκα ἔμποροι.

 

ΠΗΓΗ: protothema.gr
Παναγιώτης Τσιμπούκης (11.09.2014)

 

 

 

Σχολιάστε