Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ"

O ΦΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ … ΙΕΡΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ

Ὁ φόνος εἶναι… ἱερό δικαίωμα!!!

Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

Δέν πρόκειται γιά σύνθημα «τζιχαντιστῶν», οὔτε γιά αφίσσα ναζιστῶν, οὔτε γιά στοχοποίησι τῶν σταλινιστῶν καί τῶν λενινιστῶν, οὔτε γιά τακτική τοῦ ὠργανωμένου ἐγκλήματος, οὔτε γιά παιχνίδι ψυχοπαθῶν, πού μόνο νά ρουφήξουν αἷμα ἀθῴων ἱκανοποιούνται. Πρόκειται γιά πανώ καί πλακάτ μεγάλης συγκεντρώσεως στό Παρίσι!

  • Ἡ συγκέντρωσις τῶν φανατικῶν ἐγκληματιῶν πραγματοποιήθηκε στίς 23 Ἰανουαρίου στήν πόλι «τοῦ Φωτός». Ὅταν τό «φῶς γίνεται σκότος, τό σκότος πόσον;» (Ματθ. Ϛ´ 23). Καί ποιό εἶναι τό φονικό σκοτάδι; Ἡ ἀφαίρεσις ζωῆς. Ἡ θανατική ποινή ἀποκλειστικά καί μόνο σέ βρεφικές ὑπάρξεις. Ἡ πολτοποίησις τοῦ ζωντανοῦ βρέφους.

  • Καί πῶς λέγεται τό δικαίωμα νά σκοτώνης ζωντανά κυοφορούμενα βρέφη καί ν’ ἀμείβεσαι κιόλας; Λέγεται ἄμβλωσις ἤ ἔκτρωσις. Μόλις ἀκούστηκε στό Παρίσι κάποια διαμαρτυρία γιά τή μαζική σφαγή τῶν ἀμβλώσεων, βγῆκαν στούς δρόμους οἱ φόνισσες, οἱ ὑπερασπίστριες τῶν ἀμβλώσεων, καί πραγματοτοποίησαν δυναμικές συγκεντρώσεις. Τό κεντρικό τους σύνθημα: «Ἡ ἄμβλωσις εἶναι ἱερό δικαίωμα»!

  • Καί γιά νά κινήσουν τήν προσοχή τῶν ὑπολοίπων Παριζιάνων, δέν βγῆκαν στούς δρόμους «ἱματισμένες» καί… πολιτισμένες. Βγῆκαν σχεδόν ὁλόγυμνες. Τόσο προκλητικές, ὥστε κινήθηκε ἡ ἀστυνομία ἐναντίον τους.

  • Κάποτε ἀγωνίζονταν οἱ ἄνθρωποι ἄνδρες καί γυναῖκες γιά «τά ἱερά καί τά ὅσια». Τώρα παλεύουν γιά τό ἱερό τούς δικαίωμα, πού λέγεται «ἄμβλωσις»!!! Τί ἀπομένει; Νά δοῦμε γιορτές καί ἐκδηλώσεις ὑπέρ τῶν νέων… ἡρώων! Ὑπέρ τῶν γυναικῶν, πού ἔκαναν τό μεγάλο κατόρθωμα, νά σφάζουν τό παιδί τοῦ Θεοῦ, πού αὐτές ὡς τέρατα τῆς κολάσεως τό θεωροῦν ὄχι ἁπλῶς ανεπιθύμητο, ἀλλά καί προϊόν γιά πολτοποίησι! Τί ἀπομένει; Νά δοῦμε καί ἀγάλματα γυναικῶν, πού ἔκαναν τήν… ἡρωική πρᾶξι, νά σφάξουν παιδιά τοῦ Θεοῦ! Τί ἄλλο ἀπομένει; Νά δοῦμε γιορτές ὑπέρ τοῦ σφαγέα τῆς Βηθλεέμ Ἡρώδη καί τοῦ κόμματός του, πού παίρνει τίς περισσοτέρους ψήφους στίς (ὄχι ἐκλογές) ἐπιλογές τῶν ἀνθρώπων!

.            Ἱερό δικαίωμα εἶναι ἡ ζωή, ὄχι ἡ σφαγή ἀθώων παιδιῶν!

Διαφήμιση

, ,

Σχολιάστε

ΕΚ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΓΕΝΝΑΤΑΙ Η ΠΡΟΚΟΠΗ (Δ. Νατσιός)

κ τν γραμμάτων γεννται προκοπή* 

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος – Κιλκὶς

.               «Τρία πράγματα ἐχάλασαν τὴν Ρωμανίαν ὅλην, ὁ φθόνος, ἡ φιλαργυρία καὶ ἡ κενὴ ἐλπίδα», ἔλεγε ἕνας παροιμιακὸς λόγος τῶν χρόνων τῆς Ἅλωσης τῆς Πόλης. Ἂς προσέξουμε τὴν «κενὴ ἐλπίδα», τὰ «λόγια τὰπαχιά», τὰ «λιθάρια στὸν τουρβά», ὅπως ἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης. Τὸ ζητούμενο σήμερα εἶναι ὁἀπεγκλωβισμός, ἡ ἀπελευθέρωσή μας ἀπὸ τὸ καταδιεφθαρμένο κομματικὸ κράτος, ἡ καινή, καὶ ὄχι ἡ κενή, ἐλπίδα. Ἐλπίδα, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ προσφέρει τὸ χρεωκοπημένο καθεστὼς τῆς κομματοκρατίας, ποὺ νοσεῖβαθύτατα ἀπὸ τὴν νόσο τῆς «ψευδοφάνειας».
.                  Ἔτσι ὀνομάζει ὀ Οδυσσέας Ἐλύτης τὴν ἔλλειψη γνησιότητας, μία συνεχῆ καὶ ἀδιάκοπη πλαστογραφία σὲ καθετὶ ἑλληνικό. Καὶ συνεχίζει ὁ τροπαιοῦχος νομπελίστας ποιητὴς σὲ μία ἀπὸ τὶς σπάνιες συνεντεύξεις ποὺ ἔδωσε στὸν κορυφαῖο φιλόλογο Ρένο Ἀποστολίδη (ἐφ. Ελευθερία, 15-06-1958), πὼς μόνο ἡγνήσια ἑλληνικὴ παιδεία μπορεῖ νὰ προικίσει τὶς ἡγεσίες νὰ ἐνστερνιστοῦν καὶ νὰ ἀποδώσουν τὸ ἦθος τοῦλαοῦ. Καὶ τοῦτο εἶναι σημαντικό, διότι, ὅπως τονίζει, «ὁ λαὸς στὶς ὧρες τοῦ κινδύνου καὶ στὸ πεῖσμα τῆς συστηματικῆς ἠττοπάθειας τῶν ἀρχηγῶν του, αἴρεται, χάρη σ΄ ἕναν ἀόρατο, εὐλογημένο μηχανισμό, στὰ ὕψη ποὺ ἀπαιτεῖ τὸ θαῦμα»!  Καὶ τὸ θαῦμα δὲν προέρχεται οὔτε ἀπὸ συμμαχίες οὔτε ἀπὸ πανάκριβους ἐξοπλισμοὺς οὔτε ἀπὸ τὶς ἐπικλήσεις τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου. (Παραπέμπω σὲ ἐξαιρετικὸ ἄρθρο τοῦ κ. Γ. Μούρτου, μὲ τίτλο «Ἐόρτιες σκέψεις-28η Ὀκτ 2021»).
.                 Τὸ θαῦμα πάντοτε σὲ τοῦτο τὸ ἔνδοξο ἁλωνάκι  ἔρχεται ἀπὸ τὸν οὐρανό. Κάθε πρωὶ μπαίνω στὴν τάξη γιὰ παράδοση καὶ ἔχω ἐνώπιόν μου παιδιά. Πρόσωπα φωτεινά, δροσερὲς ἐλπίδες, γέλια τραγανιστά, ὅλο φῶς ἡ αἴθουσα. (Μὰ καὶ ἡ λέξη αἴθουσα, φῶς σημαίνει. Ἐκπληκτικὰ τὰπαιχνιδίσματα τῆς γλώσσας μας. Τὸ ἀρχαῖο ρῆμα αἴθω, σημαίνω καίω, φωτίζω, ἀνάβω. Ἀπὸ τὸ ρῆμα αὐτὸπαράγεται ἡ αἴθουσα). Σκέφτομαι, μὲς στὴν τάξη, ἔχοντας μπροστά μου τὴν ἀθωότητα τοῦ παραδείσου, τὰ παιδιά, ὅτι ἀπὸ ἐδῶ, τὴν τάξη, πρέπει νὰ ἀρχίσει τὸ ἀνέβασμα. Ἀπαραίτητη προϋπόθεση ἡ αἴσθηση τοῦ Χρέους. Στὴν πατρίδα ἀνήκουμε, δὲν μᾶς ἀνήκει. Ἡ ἰθαγένεια εἶναι δάνειο, ποὺ ὅσο τὸ ὑπηρετεῖς καὶ τὸ ἀποπληρώνεις, κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς σου, συμβάλλεις στὴν «τεκνογονία τῆς ἀρετῆς». Εἶναι «ζυγὸς χρηστὸς καὶ φορτίον ἐλαφρὸν» ἡ διακονία τῆς πατρίδας. Ἔχω πάντα κατὰ νοῦ ὅτι ζοῦμε, ἔχει εἰπωθεῖ ἀπὸ τὸν Χατζηδάκι, μία νέα Τουρκοκρατία, ὕπουλη καὶ δολερή. Ὁ ἐξευρωπαϊσμός μας ἦταν τὸ καλλιτεχνικὸ ὄνομα τῆς νέας δουλείας. Ἡ παιδεία, ἡ διδαχὴ ἡμῶν τῶν δασκάλων, νὰ λάβει τὴν μορφὴ τοῦ «Κρυφοῦ Σχολειοῦ». Δὲν εἶναι ὥρα γιὰ πολλὲς γραμματικές, φλυαρίες τῶν ἄχρηστων βιβλίων, ἀνούσιες παπαγαλίες. Ἂς πεταχτοῦν στὴν ἄκρη τὰ βιβλία καὶ ἂς μιλήσει ἡ καρδιά. Παλιὰ ὑπῆρχε ἕνα μάθημα, ποὺ τὸ ἔλεγαν «πατριδογνωσία». Αὐτὸ δὲν θέλουν σήμερα οἱ μαθητές μας; Νὰγνωρίσουν τὴν πατρίδα τους. Αὐτὸ ποὺ βλέπουμε καὶ βλέπουν τὰ ἄγουρα μάτια σήμερα δὲν εἶναι ὁ τόπος μας, «ἀλλὰ ἕνας ἐφιάλτης μὲ ἐλάχιστα φωτεινὰ διαλείμματα, γεμάτα μὲ μία πολὺ βαριὰ νοσταλγία. Νὰνοσταλγεῖς τὸν τόπο σου, ζώντας στὸν τόπο σου τίποτε δὲν εἶναι πιὸ πικρό», γράφει μὲ πίκρα ἀνείπωτη ὁΣεφέρης. Τὸ μάθημα τῆς «Πατριδογνωσίας», ἡ νοσταλγία τοῦ τόπου, νὰ γίνει νόστος («νόστιμο ἧμαρ»), νὰγυρίσουμε πίσω, νὰ ἐπιστρέψουμε, «ἐλθόντες εἰς ἑαυτόν», στὸ ἔνδοξο καλυβάκι μας καὶ νὰ πιάσουμε τὸνῆμα ἀπὸ τὴν ἀρχή. Στὸ Δημοτικὸ σχολεῖο μπορεῖ νὰ γίνει αὐτό. Προλαβαίνουμε. Οἱ ψυχὲς τῶν μικρῶν παιδιῶν δὲν ἔχουν σακατευτεῖ ἀπὸ τὰ δηλητήρια τοῦ «λατινικοῦ δόλου». Ἀφήσαμε τόσα χρόνια τὴν παιδεία, τὴν μόρφωση τῶν Ἑλλήνων στὰ χέρια τῆς ψευτοπροοδευτικῆς λέπρας, στοὺς ποικιλώνυμους «διαφορετικοὺς» ποὺ αἰσθάνονται «δυσφορία», γιατί δὲν ἀνήκουν στὰ δύο θεόσδοτα ἀνθρώπινα φύλα καὶἔχασε ἡ νεότητα τὸ νεῦρο τῆς ψυχῆς της. λεγόμενη κρίση εναι συνέπεια μίας ρισμένης παιδείας. Ἐφ’ ὅσον αὐτὴ ἡ Παιδεία τοῦ χαβαλέ, τῆς κατάληψης, τοῦ ἀσύλου, τῆς μετριοκρατίας, τοῦ γραικυλισμοῦεὐθύνεται γιὰ τὴν φρίκη, ὀφείλουμε νὰ τὴν πετάξουμε ἐκεῖ ποὺ ἀνήκει: στὸν ὑπόνομο τῆς ἱστορίας.
.                  Ξέρω, ἐκ πείρας, ὅτι τὸ νὰ διδάσκεις σήμερα, «ψυχὴ καὶ Χριστό», ἐν μέσῳ τῆς ἰδεολογικῆς τρομοκρατίας, ποὺ ἀσκεῖ ὁ ἀριστερόστροφος φασισμός, εἶναι δύσκολο. Στοχοποιεῖσαι. Ἡ συνταγὴ γνωστή: «Ἐξόντωση διὰτῆς γραφικότητας». Μὰ θέλει ἀρετὴ καὶ τόλμη ἡ ἐλεύθερη διδασκαλία. «Οὐδεὶς καθεύδων ἔστησεν τρόπαιον» (Μ.Βασίλειος) Ἂς τσιρίζουν οἱ… παιδοκτόνοι. Παιδοκτόνους ὀνομάζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁΧρυσόστομος τοὺς γονεῖς καὶ διδασκάλους, ποὺ ἀμελοῦν τὴν σωστὴ ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν. «Τούτους ἐγώ… καὶ αὐτῶν τῶν παιδοκτόνων χείρους εἶναι φαίην ἄν». Καὶ ἀπὸ παιδοκτόνους χειρότεροι… (ΕΠΕ 24, 468 «πρὸς πιστὸν πατέρα»).
.                  Αὐτὴ ἡ παιδοκτονία, ἡ μὴ ἀνατροφὴ καὶ μόρφωση τῶν παιδιῶν μὲ τὰ «παλιά, δικά μας πλούτη» (Παλαμᾶς), πρέπει, ἐσχάτη ὥρά ἐστι, πρέπει νὰ σταματήσει. Ἡ γνώμη τοῦ ἁγίου Χρυσοστόμου ἔχει μεγαλύτερη βαρύτητα ἀπὸ τῆς κάθε ἀνθυπομετριότητας,  ποὺ τάχα καὶ ὑπουργεῖ τὴν ἐκπαίδευση.
.                  Ὅσοι πιστοί, ὅσοι φιλότιμοι δάσκαλοι, νὰ ἀφήσουν τὰ νερουλιαστὰ σχολικὰ βιβλία γιὰ μία ὥρα τὴν ἡμέρα στὴν ἄκρη. Διδάσκουμε στὰ παιδιὰ τί χάσαμε, τί ἔχουμε, τί μᾶς πρέπει. Δὲν φοβόμαστε !! «Οὐκ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως». (Τιμ. 1,7). Νὰ πιάσουμε πάλι τὴν διήγηση ἀπὸ τὴν ἀρχή, νὰ τοὺς διδάξουμε, νὰ παραδώσουμε  στὰ παιδιά μας τὰ δύο ταυτόσημα ὀνόματα: Ἑλλὰς καὶἘλευθερία. Οἱ δύο φτεροῦγες, μὲ τὶς ὁποῖες θὰ πετάξουν ψηλὰ σὰν θαλασσοπούλια, πάνω ἀπὸ τὴν γαλανόλευκη Ρωμιοσύνη, εἶναι ἡ πίστη στὸν Σωτήρα Χριστὸ καὶ ἡ φιλοπατρία. Νὰ ἀποστηθίσουν, ἢ καλύτερα, «νὰ ἐσωστηθίσουν», ὅπως ἔλεγε ὁ ἅγιος Γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, αὐτὰ τὰ δύο ἐθνικὰ «μαθήματα». Ἔτσι μόνο θὰ ἀντισταθοῦμε στὴν τουρκικὴ βία…

*«Ἐκ τῶν γραμμάτων γεννᾶται ἡ προκοπὴ καὶ λάμπουν τὰ ἐλεύθερα ἔθνη»
Ρήγας Φεραῖος

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Οἱ διαχρονικὲς ἀξίες στὸ στόχαστρο

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                         Οἱ πολλὲς καὶ σοβαρὲς ἀντιδράσεις ποὺ ὑπῆρξαν στὴν ἐνέργεια ἀνδρός, ποὺ ντύνεται καὶσυμπεριφέρεται ὡς γυναίκα καὶ ὑποστηρίζεται ἀπὸ τὸ Σωματεῖο Ὑποστήριξης Διεμφυλικῶν, νὰδιαβάσει παραμύθια σὲ νήπια παιδικοῦ σταθμοῦ  τῆς Θεσσαλονίκης καὶ ἡ συνηγορία στὴν πράξη τοῦ στελεχῶν ΜΜΕ φίλων τῶν λόμπι τῶν ΛΟΑΤΚΙ θέτουν τὸ ζήτημα: Στὴν Πολιτεία ὑπάρχουν ἄραγε ἀρχές, ἀξίες καὶ νόμοι, ποὺ εἶναι ἀπόλυτοι καὶ διαχρονικοί, ἢ κάποιους τοὺς μεταβάλλει, ἀνάλογα μὲ τὴν ἰδεολογία, τὴ δική της  καὶ   ἐκείνων ποὺ καθοριστικὰ τὴν ἐπηρεάζουν;
.                       Ἀντίθετα πρὸς τὴν ἀγανάκτηση τῆς πλειονότητας τῶν πολιτῶν, ἐντυπωσιακὴ ἦταν ἡ σιωπὴτῆς ἐπίσημης Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, ἁρμοδίου τῆς κατὰ τὸ Σύνταγμα καὶ τοὺς  νόμους ἀγωγῆς καὶ τῶν νηπίων. Ὁ ΣΥΡΙΖΑ ὑποστηρίζει τὴ νοοτροπία τῶν ΛΟΑΤΚΙ, ἐνῶ τὸΠΑΣΟΚ βρίσκεται σὲ ἀμηχανία, ἀφοῦ ἐπώνυμο στέλεχός του ἦταν ποὺ πρῶτο ἀντέδρασε στὴν προώθηση τῆς στάσης τῶν «Drag Queens» σὲ ἀθῶες ὑπάρξεις. Ἀπὸ τὴ μία ἀνακοίνωσε ὅτι θὰἐξετάσει τὴν ἐνίσχυση τῶν δικαιωμάτων τῶν ΛΟΑΤΚΙ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ὁ πρόεδρός του Νίκος Ἀνδρουλάκης ἦταν στὸ Φανάρι γιὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Θεοφανείων… Μακάρι, πρὸς ἐνημέρωσή του, νὰἐρώτησε τὸν Οἰκ. Πατριάρχη, τί πιστεύει ἡ Ἐκκλησία γιὰ τὸ θέμα τῆς προπαγάνδας σὲ ἀνηλίκους τῆς νοοτροπίας καὶ τοῦ τρόπου ζωῆς τῶν «Drag Queens» καὶ κατ’ ἐπέκταση τῶν ΛΟΑΤΚΙ.
.                     Ὁ ὁμότιμος καθηγητὴς τοῦ Ἀστικοῦ Δικαίου τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Μαριάνος Δ. Καράσης ἀπηχώντας τὴ σκέψη τοῦ φιλοσόφου, ἱστορικοῦ καὶπολιτικοῦ Παναγιώτη Κανελλόπουλου γράφει πὼς ἡ ἄποψη τοῦ Διαφωτισμοῦ, ποὺ ἐκφράζει καὶτοὺς ΛΟΑΤΚΙ, ὅτι μόνο ἀπομακρυνόμενοι ἀπὸ τὸ παρελθὸν μποροῦμε νὰ ἐξασφαλίσουμε ἕνα καλύτερο μέλλον, ἀφ’ ἑνὸς μὲν ἀναιρεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ θεμέλια βίωσης τοῦ ἱστορικοῦ χρόνου, δηλαδὴτὸ παρελθόν,  ἀφ’ ἑτέρου δὲ θέτει ὡς κριτήριο τοῦ καλυτέρου μέλλοντος τὴν  ὑποτίμηση τοῦπνευματικοῦ πολιτισμοῦ. Ἡ τάση αὐτὴ ἀπὸ ἰσχυρὰ λόμπι φθάνει σήμερα ἕως τὸν πνευματικὸμηδενισμό, τὴν ἀχρήστευση δηλαδὴ τῶν πνευματικῶν ἀξιῶν τοῦ παρελθόντος καὶ τὸ χτίσιμο ἑνὸς μέλλοντος «θαυμαστοῦ», σὰν καὶ αὐτὸ ποὺ μπόρεσε νὰ φαντασθεῖ ὁ Ἄλντους Χάξλεϊ, ἑνὸς κόσμου δηλαδὴ κατοικημένου ἀπὸ πλάσματα τοῦ δοκιμαστικοῦ σωλήνα, ποὺ θὰ ἔχουν βρεῖ τὰ ταίρια τους στὰ ἀπανθρωποποιημένα ὄντα – ρομπότ…
.                    Ὁ ἴδιος ὁ Παναγιώτης Κανελλόπουλος στὸ βιβλίο του «Τὸ τέλος τοῦ Ζαρατούστρα» (Ἔκδ. Ἑστίας) μιλάει γιὰ ἐπερχόμενη γενιά, ποὺ θὰ θελήσει νὰ ἐπιβάλει τὸ μηδὲν ὡς «πρόοδο», καὶ γι᾽αὐτὸ θὰ πολεμήσει μέχρις ἐσχάτων ἐναντίον ὅσων τὴν ἐμποδίζουν, θεσμῶν καὶ ἀνθρώπων. Θὰβάλει στὸ στόχαστρό της ὅλους ὅσοι εἶναι ὑπὲρ τῶν αἰωνίων ἀξιῶν καὶ τῶν φυσικῶν νόμων. «Δὲν ἀξίζει τὸν κόπο νὰ γυρίζει ἡ Γῆ ἀδιάκοπα γύρω ἀπὸ τὸν ἑαυτό της καὶ γύρω ἀπὸ τὸν Ἥλιο. Ἡ γενιά μου θ’ ἀξίζει, μόνον ἂν καταφέρει νὰ σταματήσει κι αὐτὴν τὴν κίνησή της!» λέγει χαρακτηριστικὰὁ μηδενιστής… Ἀγαπητὲ ἀναγνώστη διάβασε τὰ ἐπιχειρήματα ὅσων ὑποστηρίζουν τοὺς “Drag Queens” καὶ θὰ καταλάβεις τὸν Παν. Κανελλόπουλο.-

, , , ,

Σχολιάστε

«ΖΕΥΣ ΚΑΙ ΑΙΣΧΥΝΗ» (Δ. Νατσιός) [«πρὸς ἄνδρα μάχλον»!!!]

«Ζες κα ασχύνη»

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Ἀνάθεμα τὴν ὥρα ποιὸς ὁρίζει ἐδῶ
τὸ ἀνάποδο βαφτίζει καὶ τὸ λέει σωστὸ»
(Ἐλύτης)

.               Ἀφοῦ τό… διακαές τους πάθος εἶναι τὰ παιδιὰ καὶ ὁ διακαέστατος πόθος τους νὰ μποῦν στὰ σχολεῖα τὰ«οὐράνια τόξα» καὶ ἡ γήινη λόξα, προτείνω τὴν ἑπόμενη φορὰ νὰ διαβαστεῖ σὲ μαθητές, ὄχι κάποιο χριστουγεννιάτικο ἢ πασχαλινὸ παραμύθι ἀπὸ κάποιο ἐξωτικὸ «ντρὰγκ κουίν», ἀλλὰ ἕνα παραμύθι τοῦ Αἰσώπου. Νὰ σταθεῖ ὁ καθηγητὴς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν του καὶ νὰ ἀναγνώσει εὐκρινῶς καὶ εὐθαρσῶς τὴν γνώμη τοῦ ἀθάνατου, ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πνεύματος γιὰ ὅλα αὐτὰ τὰ παρανοϊκὰ καὶ κρανιοκενῆ ποὺ σαβανώνουν τὴν ὡραία μας ἑλληνικὴ ἀτιμόσφαιρα.
.               Παραθέτω, ἐν πρώτοις, τὸ κείμενο στὸν ἀειφεγγῆ προγονικὸ λόγο καὶ κατόπιν τὴν ἀπόδοσή του στὴν νεοελληνική. (Ζητῶ συγνώμη γιὰ τὴν ἐπιλογή, ἴσως δὲν εἶναι καὶ ἡ εὐπρεπέστερη, ἀλλὰ ἀφοῦ μᾶς ἀρέσουν τὰπαραμύθια, ἂς ἀκουστεῖ καὶ κάτι διαφορετικὸ τῆς «διαφορετικότητας»). Οἱ μύθοι, ὅπως διαβάζω στὴν εἰσαγωγὴ τῆς ἔκδοσης ποὺ χρησιμοποιῶ, «ἐκθειάζουν τὶς ἀξίες τῆς ἐποχῆς τους καὶ ἐξυμνοῦν τὶς ἀρετὲς τῆς λαϊκῆς σοφίας». («Αἴσωπος, μύθοι», ἔκδ. «ΕΞΑΝΤΑΣ», σελ. 27). Τίτλος: «Ζεὺς καὶ αἰσχύνη».
«Ζεὺς πλάσας ἀνθρώπους τὰς μὲν ἄλλας διαθέσεις εὐθὺς αὐτοῖς ἐνέθηκε, μόνης δὲ αἰσχύνης ἐπελάθετο. Διόπερ ἀμηχανῶν, πόθεν αὐτὴν εἰσαγάγῃ, ἐκέλευσε αὐτὴν διὰ τοῦ ἀρχοῦ εἰσελθεῖν. Ἡ δὲ τὸ πρῶτον ἀντέλεγε καὶἀνηξιοπάθει, ἐπεὶ δὲ σφόδρα αὐτὴ ἐπέκειτο, ἔφη: ἀλλ’ ἔγωγε ἐπὶ ταύταις ταῖς ὁμολογίαις εἴσειμι ὡς ἂν ἕτερόν μοιἐπεισέλθῃ, εὐθὺς ἐξελεύσομαι. Ἀπὸ τούτου συνέβη πάντας τοὺς πόρνους ἀναισχύντους εἶναι. Τούτῳ τῷ λόγῳ χρήσαιτο ἄν τις πρὸς ἄνδρα μάχλον».
«Ὅταν ἔπλασε ὁ Δίας τοὺς ἀνθρώπους, ἔβαλε ἀμέσως μέσα τους διάφορες ψυχικὲς ἀρετὲς καὶ ἰδιότητες καὶ ξέχασε μόνο τὴν ντροπή. Ἐπειδὴ δὲν ἤξερε ἀπὸ ποὺ νὰ τὴν εἰσαγάγει καὶ αὐτήν, τὴν διέταξε νὰ εἰσέλθει ἀπὸ τὸν πισινό. Ἐκείνη κατ’ ἀρχὰς διαφωνοῦσε καὶ ἔλεγε ὅτι δὲν τῆς ἀξίζει τέτοια μεταχείριση. Ἐπειδὴ ὁ Ζεὺς ἐπέμενε σφόδρα, τοῦ εἶπε: Θὰ εἰσέλθω μόνο μὲ τὴν συμφωνία ὅτι, ἂν μπεῖ ἀπὸ ἐκεῖ τίποτε ἄλλο μετὰ ἀπὸ μένα, ἐγὼ ἀμέσως θὰ ἐξέλθω. Γι’ αὐτὸ ἀπὸ τότε καὶ ὕστερα ὅλοι οἱ πόρνοι εἶναι ἀναίσχυντοι. Ὁ μύθος αὐτὸς μπορεῖ νὰ χρησιμοποιηθεῖ γιά… μάχλον». (=λάγνος, ἀσελγὴς καὶ ἀκόλαστος κατὰ τὸ λεξικὸ τοῦ Δημητράκου).
.              Ἂς διαβαστεῖ, λοιπόν, τὸ κείμενο μὲς στὶς σχολικὲς αἴθουσες, τὸ ὁποῖο οὔτε προκλητικὸ εἶναι οὔτε ὁμοφοβικό. Εἶναι ἕνα λογοτεχνικὸ κείμενο, ποὺ «ἐκθειάζει ἀξίες», γραμμένο ἀπὸ κλασσικὸ συγγραφέα,  παγκοσμίου ἀναγνωρίσεως. «Σχολεῖο ἀνοιχτὸ στὴ ζωή», λέει τὸ ἐπίκαιρο σύνθημα.
.               Ζοῦμε σὲ ἐλεύθερη, εὐρωπαϊκὴ καὶ δημοκρατικὴ χώρα ἐξ ἄλλου. Ἂν ὑπάρξει «θύελλα – ἢ καταιγίδα ἢ ὑδρολαίλαπας – ἀντιδράσεων», θὰ ποῦμε ὅτι εἶναι δηλώσεις μίσους, μισαλλοδοξίας καὶ φασισμοῦ καὶ ὅτι εἴμαστε ὑπὲρ τῆς ἰσονομίας καὶ ἰσηγορίας, ὅπως ἀνέφερε καὶ ὁ βουλευτὴς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ κ. Γιαννούλης, ποὺ τίμησε καὶ λάμπρυνε μὲτὴν παρουσία του τὴν ἐκδήλωση γιὰ τὰ παιδιὰ τῆς προσχολικῆς ἡλικίας καὶ τοὺς προστάτες γονεῖς καὶ κηδεμόνες τους. 

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

ΝΑ ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΚΙΒΩΤΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΚΑΙ ΕΛΠΙΔΑΣ (Δ. Νατσιός) [«Ξεβαπτίζονται καὶ ξεμυρίζονται τὰ παιδιά μας, γι’ αὐτὸ ἀγρίεψαν καὶ θὰ χαθοῦμε».]

Ν ξαναγίνει πατρίδα μας κιβωτς σωτηρίας κα λπίδας 

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

 .                  «…Οἱ πελαργοί, ὅταν οἱ γέροι γονιοί τους γυμνωθοῦν τελείως ἀπὸ τὸ πέσιμο τῶν φτερῶν, ποὺγίνεται στὰ γεράματα, τοὺς περικυκλώνουν καὶ τοὺς ζεσταίνουν μὲ τὰ φτερά τους, τοὺς ἑτοιμάζουν ἄφθονη τροφὴ καὶ τοὺς βοηθοῦν, ὅσο εἶναι δυνατόν, στὴν πτήση, σηκώνοντάς τους ἁπαλὰ μὲ τὸ φτερὸ καὶ ἀπὸ τὶς δύο μεριές. Καὶ αὐτὸ εἶναι τόσο πολὺ γνωστό, ὥστε μερικοὶ καὶ τὴν ἀνταπόδοση τῶν εὐεργεσιῶν νὰ τὴν ὀνομάζουν ἀντιπελάργωσιν». (ΕΠΕ 4, 318). Τοῦ Μεγάλου Βασιλείου αὐτὸ τὸ ἡλιοστάλαχτο κείμενο. Ὅταν γεράσουν οἱ πελαργοί, τὰ παιδιά τους τοὺς παίρνουν στὰ φτερά τους καὶ τοὺς σηκώνουν ψηλά… Ἀντίδωρο εὐγνωμοσύνης γιὰ τοὺς κόπους τῶν γονέων τους. Σπουδαῖο μάθημα, μεγαλοπρεπὴς εἰκόνα. «Εἰς ἀντιπελάργωσιν», τὸ ὀνομάζει ὁ ἅγιος. Ἔτσι πρέπει νὰ γίνει καὶ μὲ τὴν πατρίδα μας, ποὺ ἔπεσε, ἀλλὰ δὲν ξέπεσε. Προδομένη, συκοφαντημένη, φτωχὴ καὶ γερασμένη. Περιμένει, καρτερᾶ τὰ παιδιά της, ὅσα ἀκόμη τὴν σέβονται καὶ τὴν ἀγαποῦν, νὰ τὴν πάρουν στὰ σφριγηλὰ φτερά τους εἰς ἀνταπόδοση τῶν εὐεργεσιῶν της. Εἶναι ἡ μάνα μας ἡ πατρίδα, εἶναι βράχος, καὶ
«ὅταν γερὰ ἡ μάνα
καὶ ἄλλο κὲ μπορεῖ
ἀτότεθελ’ βοήθειαν,
ἀτότεθελ’ ζωήν», ὅπως ὄμορφα τραγουδᾶ ὁ Ποντιακὸς Ἑλληνισμός, ἀπὸ τοὺς εὐλογημένους τόπους ποὺἔζησε καὶ ὁ Μέγας Βασίλειος.
.                       Γιορτάζουμε τὴν Πρωτοχρονιά, τὸν Μέγα Βασίλειο, ποὺ τόσο ἀγαποῦσε καὶ σεβόταν ὁ λαός μας, ὅταν ἀκόμη βαστοῦσε τὸ ρωμαίικο ἦθος. Λένε κάποιοι δοκησίσοφοι τῆς σήμερον ὅτι ἡ Ἐκκλησία, οἱἱερεῖς, οἱ ἱεράρχες της δὲν πρέπει νὰ παίρνουν θέση γιὰ θέματα τῆς πολιτείας, ἀλλὰ νὰ κοιτοῦν τὰ τοῦ οἴκου τους. Γιὰ τὴν Ἐκκλησία ὅμως «τύπος καὶ ὑπογραμμὸς» εἶναι οἱ ἅγιοι, οἱ ὁποῖοι δὲν δίσταζαν νὰσυγκρουστοῦν καὶ μὲ τὸν Καίσαρα, ὅταν αὐτὸς νομοθετοῦσε κατὰ τοῦ ποιμνίου της. «Τὴν βασιλέως φιλίαν μέγα μὲν ἡγοῦμαι μετ’ εὐσεβείας, ἄνευ δὲ ταύτης, ὀλεθρίαν ἀποκαλῶ», θὰ πεῖ ὁ ἅγιος Βασίλειος στὸν αἱρετικὸ αὐτοκράτορα Οὐάλη, ὅταν τὸν ἀπειλεῖ. Ἔχουμε σήμερα εὐσεβεῖς ἄρχοντες; Ὑποταχτήκαμε στὶς ἄπληστες συμμορίες καὶ «ἀγορὲς» καὶ γονατίζουμε ἀπὸ τὰ καταστρεπτικὰ δάνεια. «Νὰ μὴ δεχτεῖς ποτὲ δανειστή, ποὺ σὲ πολιορκεῖ. Νὰ μὴν ἀνεχθεῖς ποτὲ νὰ σὲ ἀναζητοῦν, γιὰ νὰ βροῦν τὰ ἴχνη σου καὶ νὰ σὲ συλλάβουν σὰν ἄλλο θήραμα (οἱ τοκογλύφοι). Τὸ δάνειο εἶναι ἡ ἀρχὴ τοῦ ψεύδους· εἶναι ἀφορμὴ ἀχαριστίας, ἀγνωμοσύνης καὶ ἐπιορκίας. Ἄλλα λέει ἐκεῖνος, ποὺ δανείζεται καὶ ἄλλα ἐκεῖνος, ποὺδανείζει… Εἶσαι φτωχὸς τώρα, ἀλλὰ ἐλεύθερος. Ὅταν δανειστεῖς, ὄχι μόνο δὲν θὰ πλουτίσεις, ἀλλὰ θὰ χάσεις καὶ τὴν ἐλευθερία σου… Ἡ φτώχεια δὲν φέρνει καμμιὰ ντροπή. Γιατί λοιπὸν νὰ προσθέτουμε στὸν ἑαυτό μας τὴ ντροπὴ τοῦδανείου; Κανεὶς δὲν θεραπεύει τὰ τραύματά του μὲ ἄλλο τραῦμα, οὔτε θεραπεύει τὸ ἕνα κακὸ μὲ ἄλλο κακό, οὔτε ἐπανορθώνει τὴ φτώχεια μὲ τόκους. Εἶσαι πλούσιος; Μὴ δανείζεσαι. Εἶσαι φτωχός; Μὴ δανείζεσαι». (Μεγ. Βασιλείου, «ΙΔ΄ Ψαλμ. Καὶ περὶ τοκιζόντων, 2, ΕΠΕ 5, 78-80). Ἂν μορφώνονταν οἱ γενιὲς τῶν Ἑλλήνων μὲ τέτοια κείμενα, ἀλλιῶς θὰ ἦταν τὰ πράγματα. Ἀλλὰ τί νὰ πεῖς γιὰ ἕνα κράτος, ἑλληνώνυμο, ποὺ ἔχει στὴν οὐσία καταργήσει τὴν γιορτὴ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, δηλώνοντας ὅτι δὲν θέλει νὰ ἔχει καμμιὰ σχέση μὲ τὴν παιδεία τῶν Πατέρων, τὰ γράμματα ποὺ διαβάζουνε οἱ ἀγράμματοι κι ἁγιάζουνε. Μόνο ἡ Παιδεία τοῦΓένους καὶ ὄχι τὰ τωρινὰ ἄθεα γράμματα, «μπορεῖ νὰ βοηθήσει τὰ παιδιὰ νὰ μείνουν ἀγράμματοι, σὰν τὸν Μακρυγιάννη, νὰ μάθουν, νὰ πάρουν τὴν χάρη τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ τότε νὰ γίνουν, οἱ ἀγράμματοι, οἱκαλύτεροι πεζογράφοι μας». («Ἅγιον Ὄρος καὶ ἡ Παιδεία τοῦ Γένους μας»).
.                     Τὰ κράτη, τὰ ἔθνη, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς βιολογικοὺς ὀργανισμούς, πρῶτα ἀποσυντίθενται καὶμετὰ πεθαίνουν. Βλέπουμε μὲ ὀδύνη γύρω μας τὰ σημάδια -τὰ σημεῖα καὶ τέρατα- αὐτῆς τῆς ἀποσύνθεσης. Κυρίως μὲ τὴν πνευματικὴ γενοκτονία ποὺ συντελεῖται στὸ πάλαι ποτὲ ἑλληνικὸ σχολεῖο. Ξεβαπτίζονται καὶ ξεμυρίζονται τ παιδιά μας, γι’ ατ γρίεψαν κα θ χαθομε. Καιρὸς εἶναι νὰ ἐπιστρέψουμε στὰ γράμματα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου. Στὴν πειθαρχία καὶ τὴν ὑπακοή. Ὄχι σὲ ἕνα ἄχαρο καὶ σκυθρωπὸ σχολεῖο, ἀλλὰ στὸσχολεῖο τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς μάθησης.
.                    Καινοτομία μεγαλειώδης, κι ς παρεξηγηθ π τος θεράπευτα προοδομανες, θ ταν ἡ παναφορ το πολυτονικο συστήματος γραφς, στορικ ρθογραφία, ρτιμελής. Εἶναι μία θαυμάσια ἄσκηση πειθαρχίας. Πολλοὶ μαθητὲς σήμερα γράφουν χωρὶς κὰν νὰ κοιτοῦν τὸ γραπτό. Δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὰ λάθη, πλήρης ἀπειθαρχία. Γράφουν, γιὰ παράδειγμα, τὴν λέξη «ἀγαπῶ», πολλὲς φορὲς ἄτονη. Στὴν ἱστορική της γραφὴ ὄφειλε ὁ μαθητὴς νὰ γνωρίζει δύο κανόνες. Ὅτι παίρνει ψιλὴ λόγῳ τοῦ ἀρχικοῦ φωνήεντος καὶ περισπωμένη ὡς συνηρημένο ρῆμα. Πειθαρχοῦσε σὲ κανόνες, δὲν «ἀλήτευε» ὁ νοῦς του. Ἐπαναφορὰ τῆς ὀρθογραφίας, τῆς «ἔκθεσης ἰδεῶν». Σήμερα τὰ παιδιὰ δὲν σκέπτονται μὲ λέξεις, ἀλλὰ μὲ εἰκόνες καὶ κινούμενα σχέδια. Στὸ δημοτικὸ νὰ καταργηθοῦν οἱ νέες τεχνολογίες, μάθημα μόνο μέσῳ κειμένων. Ὄχι τὶς «συνταγὲς μαγειρικῆς» τῶν νῦν περιοδικῶν ποικίλης ὕλης, τάχα καὶ βιβλία Γλώσσας, ἀλλὰ μὲ τὰ ἀρώματα καὶ τὰ μύρα, ποὺ μᾶς κληροδότησαν οἱ σπουδαῖοι μάστορες τοῦ ἑλληνικοῦλόγου. Ἐπιμορφωτικὰ σεμινάρια στοὺς δασκάλους, ὄχι γιὰ τὸ πῶς θὰ «διδάξουν» τὴν σεξουαλικὴ ἀγωγή, φροντιστήρια ἀποαθωοποίησης οὐσιαστικά, ἀλλὰ πῶς θὰ ἀνακτήσουν τὸ κύρος τους ἔναντι τῶν μαθητῶν, πῶς θὰ ἐμπνεύσουν καὶ πάλι, πῶς ἡ αἴθουσα θὰ ξαναγίνει χῶρος παράδοσης. «Πάω γιὰ παράδοση», ἔλεγε ὁ καθηγητὴς καὶ ἐννοοῦσε ὅτι ἔμπαινε στὴν τάξη νὰ διδάξει, γιατί ἀκριβῶς παρέδιδε τὴν κληρονομιὰ τῶν προγόνων. «Ἀρχέτυπον βίου, νόμος ἔμψυχος καὶ κανὼν ἀρετῆς», πρέπει νὰ εἶναι κατὰ τὸν Μέγα Βασίλειο ὁ δάσκαλος.
.            Τὰ σκουπίδια, ποὺ μαζεύτηκαν, εἶναι πολλὰ καὶ τὸ χαλὶ μικρό, δὲν τὰ κρύβει. Ἀνίκανοι καὶ ἀνίδεοι οἱκυβερνῶντες νὰ ἀντιληφθοῦν τὸ πρόβλημα, μοιράζουν ἐπιδόματα, ἀσπιρίνες σὲ βαθιὰ ἄρρωστο ὀργανισμό. Κοντόφθαλοι, χωρὶς ὅραμα, σκέπτονται μόνο τὶς ἑπόμενες ἐκλογές, τὴν διατήρηση τῶν προκλητικῶν προνομίων. Γι’ αὐτοὺς τὸ νέο ἔτος, ποὺ ξημερώνει, εἶναι ἁπλὰ ἔτος ἐκλογῶν καί… ἐπανεκλογῶν. Κι αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ ἀπογοητευτικό.
.                  Εἶναι καιρὸς πιὰ ἡ πατρίδα ἀπὸ κρουαζερόπλοιο ψευτοευημερίας, νὰ ξαναγίνει κιβωτὸς σωτηρίας καὶ ἐλπίδας. Φτάνει πιὰ μὲ τοὺς πολύξερους, μὲ τὴν «ἐπηρμένη ὀφρύν», τοὺς ἀταπείνωτους κοσμοπολίτες τῆς μίας πεντάρας.

, ,

Σχολιάστε

ΜΑΘΗΤΕΣ ἢ ΑΓΕΛΕΣ ΛΥΚΩΝ; («Χριστούγεννα ξημερώνουν, “οἱ οὐρανοὶ ἀγάλλονται χαίρει ἡ φύσις ὅλη”, ὅμως») [Δ. Νατσιός]

Μαθητς γέλες λύκων;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                Πρὶν ἀπὸ ἕνα μήνα ὁ πρωθυπουργὸς κ. Μητσοτάκης ἦταν καλεσμένος σὲ μεσημεριανὴ ἐκπομπή. Ἐρωτήθη γιὰ τὶς μουσικές του ἐπιλογές. Διαβάζω: «Φωτογραφίζοντας τὴν τρὰπ μουσική, ἂν καὶ δὲν τὴν κατονόμασε, σχολίασε πὼς ἐνοχλεῖται ἀπὸ τὴν γλῶσσα, ποὺ χρησιμοποιεῖται στὸ συγκεκριμένο εἶδος μουσικῆς, ἐνῶ τόνισε πὼς πρέπει να ἐκπαιδεύσουμε τὰ παιδιὰ ἀπὸ μικρὰ γιὰ τὸ τί σημαίνει σεβασμός». Ἔψαξα νὰ βρῶ μία δήλωση τῆς κ. Κεραμέως, γιὰ νὰ μᾶς ἀραδιάσει καὶ αὐτὴ τὰ «πρέπει» της, ἀλλὰ δὲν ἐντόπισα.
.                Κατ’ ἀρχὰς ὅσο καὶ ὅσοι διαβάζουν τὰ παρακάτω, ἂς ἔχουν συνεχῶς κατὰ νοῦ τὸ ἑξῆς: Δὲν διδάσκουν τὰ «πρέπει». Οὔτε ἀνατρέφεις τὰ παιδιά σου οὔτε κυβερνᾶς τὸν λαό σου μὲ τὰ «πρέπει». Τὸ«πρέπει» εἶναι ἀπρόσωπο ρῆμα. Νὰ πιάσω τὸ «πρέπει» ἀπὸ τὸ «γιώτα» καὶ νὰ τὸ γδάρω ὣς τὸ «πῖ», ἔλεγε χαρακτηριστικὰ ὁ Ἐλύτης. Διδάσκει, ἀνατρέφει, κυβερνᾶ σωστὰ καὶ ὑπεύθυνα τὸ «πρέπον», ἡ μετοχή, ἡσυμμετοχή, δηλαδή, τὸ παράδειγμα. Ὅταν ὁ γονέας ξημεροβραδιάζεται στὸ κινητὸ ἢ στὸ διαδίκτυο μὲ ποιόκύρος θὰ συμβουλεύσει τὰ παιδιά του νὰ ἀπέχουν ἀπὸ αὐτά; «Μὴ λοξὰ περιπατεῖν καρκίνῳ μήτηρ ἔλεγε… Ὁδὲ εἶπεν. Μῆτερ, σύ, ἡ διδάσκουσα, ὀρθὰ βάδιζε καὶ βλέπων σε ζηλώσω». Μὴν περπατᾶς στραβά, ἔλεγε ἡκαβουρίνα στὸ παιδί της…  Καὶ τῆς ἀπάντησε: Μητέρα, περπάτα ἐσὺ ἴσια καὶ βλέποντάς σε θὰ μάθω», γράφει στὸν ἐξόχως διδακτικό του μύθο, ὁ Αἴσωπος. Μὲ τί μοῦτρα οἱ πολιτικοὶ ζητοῦν ἀπὸ τὸν λαὸ θυσίες, βυθίζοντάς τον στὴν οἰκονομικὴ φρίκη, ὅταν οἱ ἴδιοι ἀμείβονται μὲ ἀνήκουστες ἀπολαβές, ἀπολαμβάνουν προκλητικὰ προνόμια καί, πολλάκις, σὰν τὰ ἄπληστα ἁρπακτικὰ κατρακυλοῦν στὴν ἀνομία, ἐξευτελίζοντας τὴν πατρίδα. (Νὰ ἀφαιρεῖται ἡ ἑλληνικὴ ἰθαγένεια σὲ ὅσους τὴν κηλιδώνουν καὶ εἶναι ἀνάξιοι νὰ φέρουν τὸὄνομα Ἕλληνας καὶ Ἑλληνίδα).
.                Χριστούγεννα ξημερώνουν, «οἱ οὐρανοὶ ἀγάλλονται χαίρει ἡ φύσις ὅλη», ὅμως -εἴμαστε γονεῖς, εἴμαστε δάσκαλοι- ἀκοῦς τὴν εἴδηση καὶ θλίβεσαι, ὀργίζεσαι, χάνεις τὰ λόγια σου. Διαβάζω: Ὀκτὼ μαθητὲς τῆς Α´ Λυκείου βίαζαν κατ᾽ ἐξακολούθηση συμμαθητή τους σὲ ἐγκαταλελειμμένο σπίτι κοντὰ στὸ σχολεῖο, διακινοῦσαν τὸ ὑλικὸ στὸ σχολεῖο, τὸν χτυποῦσαν καὶ τὸν ἀπειλοῦσαν, γιὰ νὰ μὴ μιλήσει. Εἶπαν στὸν εἰσαγγελέα πὼς «τὸ κάναμε γιὰ πλάκα, τὰ βλέπαμε στὶς ταινίες καὶ κάναμε τὰ ἴδια». Ἐπίσης ὅλοι στὴν παρέα τῶν ἀνηλίκων ἄκουγαν τρὰπ μουσική. Σύμφωνα μὲ ὅσα μετέδωσε τὸ Mega, ἔγραφαν στίχους βασισμένους στὸ βιασμὸ καὶ λέγεται ὅτι αὐτὴ τὴν κτηνώδη πράξη τους ἤθελαν νὰ τὴν κάνουν τραγούδι καὶ βίντεο. Τὸ πλέον ἐξοργιστικὸ εἶναι ὅτι, σύμφωνα μὲ πληροφορίες, οἱ δράστες σκόπευαν νὰ γράψουν ἕνα τραγούδι σὲρυθμὸ τρὰπ μὲ τὸν βιασμὸ τοῦ 15χρονου συμμαθητῆ τους. Μάλιστα, σκόπευαν νὰ γυρίσουν καὶ βίντεο κλίπ, ἐνῶ εἶχαν ἤδη ξεκινήσει νὰ γράφουν στίχους.
.                Τὶς προάλλες περνοῦσα ἔξω ἀπὸ σχολεῖο, δευτεροβάθμιας. Σχεδὸν νύχτα. Κάποιοι μαθητὲς ἄκουγαν τρὰπ μουσική, στὴν διαπασῶν. Στάθηκα καὶ ἄκουγα τοὺς στίχους. Κανονικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ τοὺς παραθέσω, ἀλλὰ ντρέπομαι λόγῳ τῶν ἡμερῶν καὶ σέβομαι τοὺς ἀναγνῶστες. Μία συνεχὴς παρότρυνση ἀπὸαὐτὰ τὰ νεόπλουτα καθάρματα, γιὰ κάθε εἴδους κτηνωδίες καὶ ἀνομίες. Ναρκωτικὰ ποὺ ὠθοῦν σὲ εἰδεχθῆσεξουαλικὰ ἐγκλήματα, ἐκπόρνευση κοριτσιῶν, φόνοι, βιασμοί, ἀκριβὰ αὐτοκίνητα μὲ ἀσύλληπτες, κυριολεκτικά, ταχύτητες, βλασφημίες, χυδαιολογίες. Κανονικὰ φροντιστήρια γιὰ μία ζωή, ποὺ ὁδηγεῖ στὸἔγκλημα, γιὰ εὔκολο πλουτισμό, στὴν φυλακὴ καὶ στὸν θάνατο. Γι’ αὐτὸ βλέπουμε στοὺς δρόμους ὄχι συντροφιὲς νέων παιδιῶν, ἀλλὰ ἀγέλες λύκων, ἕτοιμες νὰ κατασπαράξουν ἀδύναμα θηράματα.
.                Οἱ τράπερ, τὰ διεφθαρμένα, ἀμόρφωτα καὶ ἀνισόρροπα αὐτὰ ὑποκείμενα ἔχουν ἀντικαταστήσει γονεῖς καὶ δασκάλους. Τὸ γράφω καὶ τὸ φωνάζω. Σ’ αὐτοὺς ὀφείλεται ἡ πνευματικὴ ἐξαθλίωση τῶν παιδιῶν, εἶναι οἱ ἠθικοὶ αὐτουργοὶ τῶν ἀνείπωτων ἐγκλημάτων. Τὸ ὁμολόγησαν οἱ 8 βιαστές, ἐγκληματίες μαθητές. «Σκόπευαν νὰ γράψουν ἕνα τραγούδι σὲ ρυθμὸ τρὰπ μὲ τὸν βιασμὸ τοῦ 15χρονου συμμαθητῆ τους».
.                Ἐρωτῶ: Γιατί δὲν ἐπεμβαίνουν οἱ εἰσαγγελεῖς γιὰ νὰ ἀνοίξει τὸ ἀπόστημα, τὸ καρκίνωμα, ποὺσαπίζει τὰ παιδιά; Γιατί τὸ κράτος-σκαντζόχοιρος (ὅπου καὶ νὰ τὸ ἀκουμπήσεις πονᾶς καὶ πληγώνεσαι), ἀδρανεῖ; Εἶναι δήλωση αὐτὴ τοῦ πρωθυπουργοῦ τῆς χώρας, πατέρας ὁ ἴδιος, «πὼς ἐνοχλεῖται ἀπὸ τὴν γλώσσα ποὺ χρησιμοποιεῖται στὸ συγκεκριμένο εἶδος μουσικῆς»; Τί θὰ πεῖ ἐνόχληση ἢ «πρέπει νὰ διδάξουμε τὸν σεβασμὸ στὰ παιδιά»; Πῶς θὰ τὸν διδάξουμε τὸν σεβασμό; Μὲ εὐχολόγια καὶ κούφια καρύδια; Γιατί δὲν καταδίκασε ἀπροκάλυπτα τὴν δυσωδία, ποὺ λέγεται «μουσικὴ» τράπερ, δίνοντας ἐντολὴ νὰ ξηλωθεῖ ἡἀχαλίνωτη καὶ πρόστυχη κακοήθεια; Νομίζει ἄραγε ἡ ὑπουργὸς Παιδείας ὅτι θὰ ἀντιμετωπιστεῖ τὸκαταστρεπτικὸ γιὰ τὸ μέλλον τῆς πατρίδας πρόβλημα, μὲ τὶς λεγόμενες «Δεξιότητες», τὴν σεξουαλικὴδιαπαιδαγώγηση ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο; Μήπως αὐτὸς ὁ βομβαρδισμὸς μὲ τὴν πανσεξουαλικότητα καὶ τὶς ποικιλώνυμες ἀποκλίσεις ἢ «διαφορετικότες» κατὰ τὴν συμπεριληπτική τους γλώσσα, ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων, ἐπιδεινώνει ἀντὶ νὰ περιορίζει τὴν τραγωδία; Παιδεία θέλουμε τῆς ἐλευθερίας, “δεξιότητες” γιὰ τὴν ποινικοποιημένη πιὰ ἀρετὴ τῆς ἁγνότητας -οὔτε σὰν λέξη δὲν τὴν συναντᾶς στὰ σχολικὰ βιβλία- τὴν ἀνθρωποποιὸ ἀγωγή, τὶς ἀξίες τῆς Ρωμιοσύνης. (Ἡ λέξη ἀξία παράγεται ἀπὸ τὸ «ἄξω», μέλλοντα τοῦρήματος «ἄγω», ποὺ σημαίνει ὁδηγῶ. Ἄρα ἡ ἀγωγὴ ὀφείλει νὰ ὁδηγεῖ στὶς καθ’ ἡμᾶς ἀγέραστες ἀξίες).
.                Ἐρωτῶ τοὺς γονεῖς, ποὺ μᾶς ἔρχονται πολλὲς φορὲς στὰ σχολεῖα κουνώντας μας τὸ δάχτυλο, ἀπειλώντας μας τοὺς δασκάλους, γιατί δυσαρεστήσαμε τὸ βλαστάρι τους, γιατί δὲν βαθμολογήσαμε μὲἄριστα τίς… μεγαλοφυίες τους, τί κάνουν;  Εἶχα σημειώσει σὲ παλαιότερο ἄρθρο μου: «Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι σὲ τί κόσμο θ’ ἀφήσουμε τὰ παιδιά μας, ἀλλὰ τί παιδιὰ θὰ ἀφήσουμε σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο».
.                Ἡ οἰκογένεια, ἔγραφα καὶ κλείνω, εἶναι ἡ ἔσχατη γραμμὴ ἄμυνας γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἡ σύγχρονη Μεγάλη τοῦ Γένους Σχολή. Ὅπως θὰ ἔλεγε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, «Ἀνίσως ἦτο δυνατὸν νὰἀνεβοῦμε εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ νὰ φωνάξουμε μίαν φωνὴν μεγάλην», γονεῖς ξυπνῆστε, μαγαρίζουν τὰ παιδιά σας. Ὅποια οἰκογένεια ὀρθώνει τείχη ἀδιαπέραστα καὶ προφυλάσσει τὰ παιδιά της ἀπὸ τὴν «λέπρα», ποὺτρώει τὰ σωθικὰ τῆς κοινωνίας, θὰ καμαρώνει μεθαύριο γιὰ τοὺς καλούς της καρπούς.  

.           «Ὥρα ἠμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι». Καλὰ κι εὐλογημένα Χριστούγεννα. Ὁ γεννηθεὶς Σωτὴρ τοῦ κόσμου νὰ μᾶς φωτίζει καὶ νὰ μᾶς σκέπει…

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

Η ΧΑΡΑ ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ χαρὰ τὸ ζητούμενο στὴ ζωή μας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .              Μέρες πρὸ τῶν Χριστουγέννων καὶ πλὴν τῆς εὐχῆς «Καλὰ Χριστούγεννα» πολλοὶ εὔχονται γενικότερα «Χρόνια πολλὰ κι εὐτυχισμένα». Πρὸ ἡμερῶν ἐφημερίδα ἔθεσε τὸ ἐρώτημα «τί εἶναι εὐτυχία;» σὲ ἐννέα γνωστὰ πρόσωπα. Οἱ ἀπαντήσεις τους ἦσαν ἐνδιαφέρουσες. Σὲ μία ἀπὸ αὐτὲς σημειώνεται ὅτι «φίλοι καὶ οἰκογένεια εἶναι πολὺ σημαντικοὶ παράγοντες εὐτυχίας, ὅπως καὶ ἡ αἴσθηση ὅτι ἡ ζωή μας ἔχει σκοπὸ καὶ νόημα». Σὲ ἄλλη λέγεται πὼς ἡ εὐτυχία «εἶναι μία στιγμὴ ἐναρμόνισης μὲ τὸ σύμπαν…».
.              Κατὰ τὸν ὁρισμὸ ποὺ δίνει  τὸ χρηστικὸ λεξικὸ τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν «εὐτυχία εἶναι ἡ ζωὴ ποὺ χαρακτηρίζεται ἀπὸ εὐχάριστα γεγονότα ἢ καταστάσεις». Ἡ ἐμπειρία διδάσκει πὼς δὲν εἶναι διαρκής, οὔτε ἁπτή, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ εὐχή. Ἡ εὐτυχία καὶ ἡ ἐπιτυχία ἔχουν συνθετικὸ τὴν τύχη, ποὺ στὴν προχριστιανικὴ ἀρχαιότητα ἦταν θεὰ καί, ὅταν ἐλέγετο ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει τύχη, σήμαινε ὅτι ἔχει τὴν εὔνοιά της…
.              Ἡ εὐτυχία καὶ ἡ ἐπιτυχία ἀφοροῦν τὴν κοινωνικὴ ὑπόσταση τοῦ ἀνθρώπου καὶ εἶναι σὲ συνάρτηση τῆς προσπάθειάς του  καὶ παραγόντων, ποὺ δὲν ἐλέγχονται ἀπὸ αὐτόν. Ἐκτὸς ὅμως τῆς εὐτυχίας, ποὺ συνήθως ἐναλλάσσεται μὲ τὴ θλίψη, ὑπάρχει καὶ ἡ χαρὰ ποὺ μπορεῖ νὰ εἶναιἰσόβια, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τοὺς ἐσωτερικοὺς καὶ ἐξωτερικοὺς παράγοντες, ἀπὸ ἀποτυχίες καὶἐπιτυχίες, ἀπὸ ἀσθένειες καὶ θάνατο.
.              Εἶναι ἡ χαρὰ ποὺ ἔνιωσαν οἱ Πέρσες σοφοὶ ἀστρονόμοι, ὅταν μὲ τὸ ἀστέρι βρῆκαν τὸν Χριστὸ στὴ φάτνη: «Ἰδόντες τὸν ἀστέρα ἐχάρησαν χαρὰν μεγάλην σφόδρα» (Ματθ. β΄ 10). Εἶναι ἡ χαρὰ ποὺ ἔνιωσαν οἱ βοσκοὶ τῆς Βηθλεὲμ τὴ νύχτα τῆς Γέννησης τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ὁ ἄγγελος τοὺς εἶπε τὸ γεγονός: «Ἰδοὺ  εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαρὰν μεγάλην, ἥτις ἔσται παντὶ τῷ λαῷ, ὅτι ἐτέχθη σήμερον σωτήρ… βρέφος ἐσπαργανωμένον» (Λουκ. β΄10-13). Ἐκεῖνοι τότε ἔσπευσαν νὰτὸ προσκυνήσουν καὶ ἦσαν οἱ πρῶτοι ἱεραπόστολοι τοῦ χαρμοσύνου γεγονότος. Οἱ Πέρσες  ἐπιστήμονες καὶ οἱ ἁπλοϊκοὶ βοσκοὶ τῆς Βηθλεὲμ ἔζησαν τὴ χαρὰ στὴ ζωή τους, διὰ τῆς συνάντησής τους μὲ τὸν  Χριστό.
.              Ἴδια χαρὰ ἔνιωσαν ἀσκητὲς τῆς ἐρήμου καὶ σπουδαῖοι ζωγράφοι, ποιητὲς καὶμουσικοί. Παράδειγμα: Ὁ Φρίντριχ Σίλερ ἔγραψε τὴν «Ὠδὴ στὴ χαρὰ» καὶ ὁ Λούντβιχ βὰν Μπετόβεν τὴ μελοποίησε στὸ καταληκτικὸ μέρος τῆς ἀριστουργηματικῆς ἐνάτης συμφωνίας του. ὉΓερμανὸς ποιητὴς γράφει μεταξὺ ἄλλων: «Μεσ’ ἀπὸ τὸ φλεγόμενο καθρέφτη τῆς ἀλήθειας σ’ αὐτὸν ποὺ ἐρευνᾶ χαμογελᾶ ἡ χαρά. Τοῦ ὑπομονετικοῦ ὁδηγεῖ τὰ βήματα πρὸς τὶς ἀπόκρημνες πλαγιὲς τῆς ἀρετῆς. Πάνω σ᾽τῆς πίστης τὰ ἡλιόφωτα βουνὰ τὴ σημαία της θὰ δεῖς νὰ κυματίζει καὶ μεσ’ ἀπ’ τὰ κομματιασμένα μνήματα αὐτή ᾽ναι ποὺ θὰ στέκει μὲς σ᾽τῶν ἀγγέλων τὸ χορό».
.              Εἶναι λυπηρὸ ποὺ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση παραποιεῖ τὸ νόημα τῆς ὠδῆς στὴ χαρά, ποὺ εἶναι τὸ σύμβολό της. Διότι ὁ Σίλερ ἐκφράζει τὰ ἰδανικὰ τῆς ἐλευθερίας, τῆς εἰρήνης, τῆςἀλληλεγγύης καὶ τῆς συναδέλφωσης τῶν λαῶν, ὡς στηριζόμενα στὸν Χριστό, ποὺ ἔχει ἐξοβελιστεῖ ἀπὸ τὶς Βρυξέλες… Καλὰ Χριστούγεννα.-  

, , ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΜΥΓΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΑΓΟΡΑΣ… (Δ. Νατσιός) [«Ἀναρριχῶνται ραγδαίως καὶ ὁρμοῦν στὸ “ταμιεῖον τοῦ μέλιτος”. Ρεζίλι τῶν σκυλιῶν!»]

Ο μύγες τς ερωπαϊκς γορς…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                   Κάποτε ὑπῆρχε τὸ ἠθικὸ δίλημμα: Νὰ κλέψω ἢ νὰ μὴν κλέψω; Ἀπὸ τὴν «μαύρη δεκαετία» τοῦ ’80 καὶ ἐντεῦθεν ὁ Ρωμιός, ὁ Ἕλληνας, ὁ Γραικὸς-καὶ τὰ τρία ἐθνωνύμια καλὰ καὶ τιμημένα εἶναι- ὑποκορίστηκε σέ… «γραικύλο τῆς σήμερον, ποὺ θὰ ἔλεγε καὶ ὁ Παπαδιαμάντης, τὸ δίλημμα πλέον περιορίστηκε στὸ ἑξῆς: Θὰμὲ πιάσουν ἢ δὲν θὰ μὲ πιάσουν; Κάποιοι «νοσοῦντες βαρύτατα ἐξ ἐλαφρότητος καὶ ρεκλαμομανίας», οἱ ἀνόητα ἀλαζόνες καὶ μεγαλαυχεῖς, πιάνονται ἀπὸ τὸ δίχτυ τὸ νόμου. Τὸ ζήσαμε. Ἕνα σύνθημα δονοῦσε τὰς ψυχὰς τῶν φρουρῶν τῆς ἐξουσίας. Τὰ λίγα βγαίνουν μὲ κόπο, τὰ πολλὰ βγαίνουν μέ… κόλπο. Μπῆκαν στὸ πολιτικὸ παιχνίδι φτωχοί, γιατί ὀνειρεύονταν πλούτη καὶ μεγαλεῖα καὶ βγαίνουν (ἢ διαβαίνουν τῆς φυλακῆς τὰσίδερα), δύο φορὲς φτωχότεροι: καὶ κατὰ τὸ ὄνειρο καὶ κατὰ τὰ πλούτη. Καὶ μὲ τὴν ὑπόληψη τσαλακωμένη, διὰ βίου. Μᾶλλον εἶχε κατὰ νοῦ τὸν Αἴσωπο ὁ Ἐλύτης, ὅταν ἔγραφε «σιμὰ ἡ μέρα ὅπου τὸ κάλλος θὰ παραδοθεῖστὶς μύγες τῆς Ἀγορᾶς». (Ἄξιόν Ἐστι, προφητικόν). Σὲ ἕναν ὡραῖο του μύθο μὲ τίτλο «μυῖαι», ἀφηγεῖται ὁ Αἴσωπος τὸ πάθημα τοῦ κακοποιοῦ καὶ ρυπαροῦ ἐντόμου, τῆς μύγας. Τὸν παραθέτω:
.                    «Ἔν τινι ταμιείω μέλιτος ἐκχυθέντος μυῖαι προσπτᾶσαι κατήσθιον, διὰ δὲ τὴν γλυκύτητα τοῦκαρποῦ οὐκ ἀφίσταντο. Ἐμπαγέντων δὲ αὐτῶν τῶν ποδῶν ὡς οὐκ ἠδύναντο ἀναπτῆναι, ἀποπνιγόμεναι ἔφασαν: Ἄθλιαι ἡμεῖς, αἵ (στὸ μονοτονικὸ εἶναι ἀγνώριστη ἡ ἀναφορικὴ ἀντωνυμία «αἵ». Στολιζόταν μὲ δασεία καὶ ὀξεία καὶ εἶχε ταυτότητα. Χωρὶς τὰ τονικὰ κάλλη της μοιάζει μὲ βέλασμα), διὰ βραχεία ἡδονὴν ἀπολλύμεθα». Βρῆκαν μέλι χυμένο σὲ ἕνα κελάρι οἱ μύγες, τὸ ἀπολαμβάνουν, ἀλλὰ κόλλησαν τὰ πόδια τους. Καθὼς πνίγονταν, φώναζαν. Εἴμαστε ἄθλιες, διότι χανόμαστε γιὰ μία σύντομη ἡδονή. Ἔτσι εἶναι.
.                     Τὸ κακὸ εἶναι ὅτι ἄνθρωποι σὰν τὴν προφυλακισμένη εὐρωβουλευτὴ ἐξευτελίζουν καὶ τὴν χώρα. Δὲν καταλαβαίνουν ὅτι τὸ ἀξίωμά τους, δὲν εἶναι δικό τους, ἀνήκει στὸν λαὸ ποὺ τοὺς τὸ παραχώρησε. Ὅλα τὰ δημόσια ἀξιώματα καὶ ἐτυμολογικῶς παραπέμπουν σὲ διακονία τοῦ λαοῦ. Ἡ λέξη ὑπουργός, γιὰ παράδειγμα, εἶναι σύνθετη ἀπὸ τὸ ὑπό+ἔργον. Δηλώνει τὴν προσφορὰ ὑπηρεσίας ἢ τὴν βοήθεια σὲ κάποιον. Στὸν Ἡρόδοτο ἐντοπίζουμε τὴν φράση «χρηστὰ ὑπουργέω», παρέχω καλὴ ὑπηρεσία, εἶμαι ὠφέλιμος στὸν λαό. Βουλευτής, ἀπὸ τὸ «βουλεύω», σκέπτομαι, ἀποφασίζω στὴν «ἐκκλησία τοῦ δήμου» γιὰ τὸ καλὸ τῆς πόλεως.
.                    Στὴν πατρίδα ἀνήκουμε, δὲν μᾶς ἀνήκει. Ἡ ἰθαγένεια εἶναι δάνειο, ποὺ ὅσο τὸ ὑπηρετεῖς καὶ τὸἀποπληρώνεις, κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς σου, συμβάλλεις στὴν «τεκνογονία τῆς ἀρετῆς». Εἶναι «ζυγὸς χρηστὸς καὶ φορτίον ἐλαφρὸν» ἡ διακονία τῆς πατρίδας. Ποῦ νὰ τὰ σκεφτοῦν αὐτὰ οἱ μύγες τῆς πολιτικῆς, ποὺ ἀναξιοκρατικῷ δικαιώματι καὶ κομματικῇ προωθήσει ἀναρριχῶνται ραγδαίως καὶ ὁρμοῦν στὸ «ταμιεῖον τοῦ μέλιτος»; Ρεζίλι τῶν σκυλιῶν ἡ πολλὰ ὑποσχόμενη πολιτικός, συμπαρασύροντας καὶ κηλιδώνοντας τὴν ὅποια ὑπόληψη τῆς πατρίδας. Δὲν μᾶς φτάνουν τὰ ἐντός τῆς ἐπικρατείας αἴσχη τύπου Πάτση, μετακομίζουν καὶ εἰς τὰς Εὐρώπας «οἱ λαγοὶ τῆς φιλοχρηματίας». Τί ἀκριβῶς προσφέρουν οἱ εὐρωβουλευτές; Γύρω στὶς 30.000 εὐρὼ τὸν μήνα παίρνουν, κατὰ τὴν ἐπίσημη μισθοδοσία. Εἶναι πολὺ περισσότερα. Δικαιοῦνται «ἕνα σκασμὸ» ἐπιδόματα, ἀποζημιώσεις, διευκολύνσεις καὶ λοιπὰ καλούδια, μὲ τὰ ὁποῖα ζοῦν σὰν τοὺς λεγόμενους πρίγκιπες τῆς Ἀγγλίας. Ὅταν ἀποχωροῦν, λήγει ἡ θητεία τους, λαμβάνει ἕκαστος, διαβάζουμε σὲ ἄρθρο τῆς ἐφ. «ΕΘΝΟΣ», 5/5/20,  ἕνα ἐπίδομα μετάβασης, «χρυσὸ ἀλεξίπτωτο» τὸ λένε, ὕψους 210.000 εὐρώ. (Ἀξίζει νὰ διαβαστεῖ τὸ ἄρθρο μὲ τίτλο «ἐπάγγελμα εὐρωβουλευτὴς» τῆς προαναφερομένης ἐφημερίδας). Γι’ αὐτὸ  λουφάζουν πειθήνια καὶ δὲν ἐνοχλοῦν τὸ ἀφεντικὸ οὔτε ὑπερασπίζονται τὰ ἐθνικὰ δίκαια, φοβούμενοι μὴν παρεκκλίνουν πατριωτικῶς καὶ δὲν τοὺς ξαναβάλει στὴν ἑπόμενη λίστα τοῦ χρυσοφόρου εὐρωψηφοδελτίου. Γιὰ τόσα χρήματα ποιά εἶναι ἡ ἐθνική τους ὑπηρεσία;  Τί διαβάζουμε γιὰτὴν κ. Καϊλή; Σακοῦλες μὲ χρήματα στὰ σπίτια, μεγάλη ζωή, καταθέσεις ἀσύλληπτες σὲ τράπεζες ἡκαλοπληρωμένη μὲ τὰ δάκρυα τοῦ λαοῦ «εὐρωβουλεύτρια», καταπῶς τὶς ἀποκαλεῖ ἡ γλωσσικὴ προοδομανία.
.                    Νὰ κλείσω μὲ κάτι νόστιμο, γιατί μᾶς ἔπνιξαν οἱ ἀναθυμιάσεις. Μιᾶς καὶ εἴμαστε στην  περίοδο τῆς νηστείας τῶν Χριστουγέννων, νὰ διαφημίσω καὶ μία ἱστορικὴ τράπεζα. «Μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία». Δὲν ἀναφέρομαι στὰ ἀδηφάγα καταστήματα ποὺ βύθισαν τὸν κόσμο στὴν οἰκονομικὴ φρίκη καὶ εἶναι θεμελιωμένα μὲ τὰ δάκρυα καὶ τὸ αἷμα τοῦ προδομένου λαοῦ μας. Ὄχι. Ἀναφέρομαι  σὲ μία ἐπιστολὴ τοῦ πολὺ σπουδαίου, λόγιου Κωνσταντίνου Δαπόντε, ὁ ὁποῖος ἀργότερα ἔγινε μοναχὸς μὲ τὸ ὄνομα Καισάριος. Ἔζησε  καὶ ἐκοιμήθη στὸ Ἅγιον Ὄρος. Διαβάζω λίγες εἰσαγωγικὲς γραμμὲς ἀπὸ τὴν ἐπιστολή, ποὺ τὴν ἀπέστειλε σὲ κάποιον Πούρβουλο, τὸ 1760, ἀπαντώντας, μᾶλλον, σὲ πρόσκληση γιὰ τράπεζα, γιὰ γεῦμα λίγο πρὶν ἀπὸ τὰ Χριστούγεννα.
.                    «Ἐπιθυμίαν ἐπεθύμησα τούτην τὴν ἑβδομάδα φαγεῖν μετὰ τῆς εὐγενείας σου· εἰς τὸ τραπέζι δὲν θέλω νὰ εἶναι ἄρτος  ἁρπαγῆς, πρόβατον ἀδικίας, ὄρνιθα ἀσελγείας οὔτε δορκὰς ὑπερηφανείας οὔτε ὀρτύκι μνησικακίας οὔτε λαγὸς φιλοχρηματίας, ἀλλ’ οὔτε χοῖρος ἀκαθαρσίας. Θέλω δὲ καὶ παρακαλῶ νὰ εἶναι ἄρτος ἱδρῶτος, φακὲς ταπεινοφροσύνης, φασούλια σωφροσύνης, ρεβίθια ἐλεημοσύνης, ἰχθύες ἁπλότητος, ἐλιὲς ἱλαρότητος καὶ λάχανα εὐλαβείας…». Τί ὡραῖα λόγια!
.                    Στὰ «δὲν θέλω», στὰ ἀνεπιθύμητα ἐδέσματα τοῦ ἁγιορείτη Καισάριου, περιγράφεται ἡ Ἑλλάδα τῆς παρακμῆς, τοῦ χρηματιστηρίου, τῶν μνημονίων, τῆς προδοσίας τῆς Μακεδονίας, τοῦ ναυαγίου τῆς πάλαι ποτὲ ἐθνικῆς παιδείας,  τῆς σεξουαλικῆς διαπαιδαγώγησης καὶ λοιπῶν πτωμάτων τυμπανιαίας ἀποφορᾶς. Οἱ προσκυνημένοι γραικύλοι, οἱ ἀνάξιοι νὰ φέρουν τὸ ὄνομα Ἕλληνας καὶ Ἑλληνίδα.
.                    Στὰ «θέλω» εἶναι ἡ Ρωμηοσύνη, τῆς νηστείας, τοῦ φιλότιμου,  τοῦ καθαροῦ μετώπου, τῆς οἰκογένειας, ποὺ γιορτάζει ἑνωμένη τὶς χρονιάρες μέρες καὶ δὲν «δραπετεύει» στοὺς κατασκότεινους δρυμοὺς τῆς ἄθεης Εὐρώπης, γιὰ νὰ διασκεδάσει τὴν ἀπληστία της καὶ νὰ ἐπισωρεύσει κι ἄλλα μπάζα στὴν ἀχόρταγη ψυχή της, ὅπως ἔπραττε ἡ χαριτόβρυτος κ. Εὔα.  (Τὰ καλομαθημένα παιδιά μας σήμερα ἀπεχθάνονται τὰ ὄσπρια, ὅμως τὶς φακές, τὰ φασούλια καὶ τὰ ρεβίθια, τὰ συνοδεύει μὲ ἀρετὲς ὁ εὐφυέστατος Καισάριος Δαπόντε. Μὲ τὴν ταπεινοφροσύνη, τὴν σωφροσύνη καὶ τὴν ἐλεημοσύνη. Καὶ πάντα ὁ ἄρτος. Ἀπὸ τὸ ρῆμα «αἴρω», ποὺ σημαίνει σηκώνω  ψηλά, ἀνυψώνομαι, ἐξ οὗ καὶ ἀέρας. Τὸ πρόσφορο, θυμίζω, τὸ λένε καὶ «ὕψωμα»). Στὴν περίπτωσή της μᾶς ἔρχεται στὸ νοῦ ἡ εὐθύβολη λαϊκὴ θυμοσοφία: ὅπως στρώνει καθένας, ἔτσι κοιμᾶται…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

 

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ… (Δ. Νατσιός)

Γιὰ γέλια καὶ γιὰ κλάματα…
Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                     Διαβάζω στὸ Ἀνθολόγιο Ε´-Ϛ´ Δημοτικοῦ, σελ. 85: «Ἕνα βράδυ ἡ γιαγιά μου κάπνιζε τὸμαῦρο της ποῦρο, ἐνῶ ἐγὼ μισοκοιμόμουν μακάρια στὴ ζεστὴ ἀγκαλιά της». Βεβαίως, ὅσοι τουλάχιστον εἴμαστε πάνω ἀπὸ τὰ σαράντα-πενήντα καὶ «προλάβαμε» ἐκεῖνες τὶς ὁλοζωῆς μαυροντυμένες γριοῦλες, τὶς μανάδες ἢ τὶς γιαγιάδες τῶν περισσοτέρων ἀπὸ μᾶς, ποὺ ἀνάβανε ἀκούραστες τὰ καντήλια στὰ ταπεινὰ ξωκλήσια καὶ στὰ ἐρημομονάστηρα τῆς Ἑλλάδας, αὐτὴν τὴν εἰκόνα φυλάξαμε στὴν μνήμη μας: Νὰ μᾶς νανουρίζουν, καπνίζοντας μαῦρα ποῦρα, γιατί δὲν καταδέχονταν τὰ παρακατιανά… Διαβάζω στὸ Ἀνθολόγιο τῆς ἀνοησίας.  Στὴ σελίδα 133 φιλοξενεῖται κείμενο μὲ τίτλο «οἱ κάλοι τῆς Κλάρας», κάποιου Ντιμίτερ Ινκιοφ, ποὺ γεννήθηκε στὴ Βουλγαρία, ζεῖστὴ Γερμανία καὶ ἔχει ἀμερικανικὴ ὑπηκοότητα (Φραγκολεβαντίνος ὁλκῆς ὁ ἄνθρωπος. Ἔχει τὸ αἷμα τριῶν ἐθνῶν καὶ τὴν ψυχὴ κανενός). Κείμενο καταθλιπτικό, κακόγουστο, ἐπιβλαβές. Πέθανε μία γερόντισσα στὴν πολυκατοικία καὶ θέλουν νὰ πᾶνε στὴ κηδεία μία γειτονικὴ οἰκογένεια μὲ τὰ δύο παιδιά της. Τὸ κείμενο κινεῖται σὲ ἀπαράδεκτο, σαχλὸ ὕφος, ἀνάρμοστο γιὰ τὴν σοβαρότητα τοῦμυστηρίου τοῦ θανάτου. Συζητοῦν τὰ παιδιά: «-Μπορεῖ ἡ γερόντισσα ποὺ πέθανε νὰ πῆγε στὴν Κόλαση.
-Λές; Ἡ Κλάρα ἔγνεψε μὲ τὸ κεφάλι της.
-Τὸ δίχως ἄλλο θὰ πῆγε στὴν Κόλαση, γιατί μάλωνε ὅλα τὰ παιδιὰ τῆς πολυκατοικίας. Κι ἐπειδὴ πρέπει νὰ πάει στὴν Κόλαση, κλαῖνε ὅλες οἱ φίλες της. Ἔτσι θὰ εἶναι. Κι ἐγὼ αὐτὸ τὸ νομίζω πολὺ σωστό. Καὶὅταν ἔκανα νὰ ρωτήσω, ἂν οἱ διάβολοι θὰ ψήσουν στὴν Κόλαση τὴ γριά, μᾶς εἶπε χαμηλόφωνα ὁπατέρας:
-Σιωπή! Πολλὰ λέτε!». Στὸ τέλος πῆγαν στὴν κηδεία καὶ  ἡ Κλάρα κλαίει γοερά. Καὶ ὅταν προσπαθοῦν νὰ τὴν παρηγορήσουν, ἀπαντᾶ. «Δὲν κλαίω γι’ αὐτήν. Κλαίω, γιατί μὲ στενεύουν ἀνυπόφορα τὰἀπαίσια καινούργια παπούτσια μου. Τὰ πόδια μου γέμισαν κάλους. Καὶ τούτη δῶ ἡ κηδεία δὲν ἔχει τελειωμό». Οὔτε τὸ «φοβερὸν μυστήριον» τοῦ θανάτου δὲν σέβεται ἡ ἀσημαντοκρατία ποὺἀποφασίζει τὸ τί θὰ διδάσκονται τὰ παιδιὰ τοῦ προδομένου λαοῦ μας. Καὶ ὑποτίθεται ὅτι στὸ«Ἀνθολόγιο», τὸ λέει καὶ ἡ λέξη, βάζεις τὰ ἄνθη τῆς λογοτεχνίας, ὅ,τι καλύτερο ἱστόρησε ὁ κάλαμος τῶν μαϊστόρων τοῦ λόγου, τὸ ἀκροθίνιον. Γιαγιάδες μὲ ποῦρα, ποὺ ψήνονται στὴν κόλαση, «διαβόλια καὶ τριβόλια», μαγαρισιὲς καὶ δαιμονολογίες, τί δουλειὰ ἔχουν μὲ 11χρονα παιδιά;
.                  Στὸ παλιὸ «Ἀνθολόγιο -πρὸ τοῦ 2006- ἐξαιρετικὸ καὶ ὄντως ἀνθοδέσμη κειμένων διδάσκαμε κείμενα μὲ ἰθαγένεια καὶ ὀσμὴν εὐωδίας πνευματική. Κόντογλου (Βασίλειος ὁ Μακεδών), Ναταλία Μελᾶ (γιὰ τὸν ἀετὸ τῆς Μακεδονίας, Παῦλο), Βενέζης, Πετσάλης (γιὰ τὸν Ρήγα), Βαλαωρίτης, Μόντης, Πηνελόπη Δέλτα («τὰ μυστικὰ τοῦ Βάλτου), Ἐλύτης, Μυριβήλης, Ψαθάς, «τοῦνεκροῦ ἀδελφοῦ», «ὁ Διγενής», «τῆς Ἄρτας τὸ γιοφύρι».
.                  Ὅλα τὰ πέταξαν, διότι τὰ κρυμμένα στὰ κελάρια τοῦ πατρογονικοῦ μας σπιτιοῦ, καλούδια τῆς ρωμαίικης παράδοσης, ἐξαίσια καὶ ἄφθονα, ἐλέγχουν τοὺς γενίτσαρους τῆς Ἐκπαίδευσης.
.                  Συνεχίζω μὲ ἄλλο κείμενο-πτῶμα τυμπανιαῖο: «Τὰ μάτια τοῦ Χριστοῦ ἦταν γλυκά. Τὰ μάτια τοῦ γατιοῦ ἦταν γλυκά. Ὁ Χριστὸς καὶ ὁ δράκος». (σελ. 166).
Ἕνα Κινεζάκι, ὁ Τὰ Κι Κό, «γιορτάζει» τὰ Χριστούγεννα στὴν Εὐρώπη (μᾶλλον στὴν Ἑλλάδα). Τὴν ἡμέρα τῆς γιορτῆς, ἐπειδὴ «ὁ ἀξιότιμος κύριος Χριστὸς δὲν φαινόταν πουθενά», τοῦ ἔδωσαν μία εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ. Τὴν πῆρε στὸ δωμάτιό του, ζωγράφισε ἕναν κινέζικο δράκο, μάζεψε κι ἕνα γατί, ποὺ ἦταν στὸ παράθυρό του καὶ ξεκινᾶ ἡ βλάσφημη σύγκριση.
Τὰ μάτια «τοῦ ἀξιότιμου κυρίου Χριστοῦ» μὲ «τὰ μάτια τοῦ γατιοῦ». 
.                    Καὶ κάτι ἄλλο γιὰ νὰ γελάσει τ’ ἀχείλι μας ἐν μέσῳ τοῦ ψηλαφητοῦ σκότους ποὺ μᾶς περιβάλλει. Στὴν σελ. 22 τοῦ Ἀνθολόγιου τῶν Γ΄ καὶ Δ΄ δημοτικοῦ, ὑπάρχει ἄσκηση ὅπου τὰ ἐμβρόντητα παιδάκια καλοῦνται νὰ συνθέσουν ἕνα «νανούρισμα γιὰ χταπόδια». Ὄχι δὲν εἶναι… πλάκα. Εἶναι ἀλήθεια. Ἐδῶξεπερνᾶμε τὴν ἀνοησία καὶ ἀγγίζουμε τὰ ὅρια τῆς σχιζοφρένειας.
.                  Ἐρώτηση: Γιατί δὲν ζήτησαν, ἀπὸ τοὺς ἀνυπεράσπιστους μαθητές, νὰ βροῦν ἕνα παραδοσιακὸ νανούρισμα, ἀπὸ τὰ ἐξοχότερα δείγματα τῆς δημοτικῆς μας ποίησης-«τὸτελεσφορώτατον ὄργανον τῆς Ἐθνικῆς ἀγωγῆς, ἡ ἐκτρέφουσα καὶ συντηροῦσα τὸ ἐθνικὸν φρόνημα», ὅπως γράφει ὁ μεγάλος μας λαογράφος Νικόλαος Πολίτης στὸν πρόλογο τοῦ βιβλίου του«Δημοτικὰ Τραγούδια»;
.                 Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή: ἂν κόψεις τὶς ρίζες (τὴν Παράδοση) τὰ κλαδιὰ ξεραίνονται καὶ οἱ καρποὶσαπίζουν καὶ γίνονται «οἱ πολιτεῖες λημέρια τῶν ἀκαθάρτων καὶ ταμπούρια τῶν κιοτήδων». (Παλαμᾶς).
.                  Ἕνας ἀπελπισμένος γονέας, ψάχνοντας παντοῦ καὶ σὲ ξένες λογοτεχνίες δὲν βρῆκε νανούρισμα γιὰ χταπόδια. Οὐδέποτε κάποιος κάτοικος τοῦ πλανήτη μας, λογοτέχνης ἢ μή, ξενύχτησε γιὰ νὰ ἐμπνευστεῖ ἀπὸ γιὰ τὸν ὕπνο τῶν χταποδιῶν. Οὔτε καταγράφτηκαν ποτὲ φαινόμενα μαζικὰ ἀϋπνίας τῶν συμπαθῶν καὶ νοστιμότατων μαλακίων. Κάνοντας, ὁ ταλαίπωρος «γονέας Α´», κατὰ τὴν τρέχουσα ὁρολογία τῶν παρανοϊκῶν δικαιωματιστῶν, ὑπακοὴ στὴν γυναίκα του κι αὐτὴστὸν γιό της, ἔγραψε ἕνα νανούρισμα γιὰ χταπόδια. (Ὅταν ἐρωτήθη ὁ Περικλῆς ὁ Ἀθηναῖος ποιὸς κυβερνᾶ τὸν κόσμο, ἀπάντησε: ὁ γιός μου. Καὶ ἐξήγησε. Ὁ γιός μου κυβερνᾶ τὴν γυναίκα μου, ἡ γυναίκα μου ἐμένα, ἐγὼ τὴν Ἀθήνα, ἡ Ἀθήνα ὅλο τὸν κόσμο). Παραθέτω τὸ εὐφυὲς στιχούργημα. Εἶναι τὸ μοναδικὸ συμπαντικῶς νανούρισμα γιὰ χταπόδια καὶ λοιπὰ βέβαια μαλάκια καὶ ἀρθρόποδα….
Κοιμήσου, χταποδάκι μου,
χταπόδι, νάνι νάνι
κι ἐγὼ γιὰ σὲ ἑτοίμασα
 τὸ πιὸ τρανὸ τηγάνι.

Κοιμήσου καὶ παρήγγειλα
τ᾽ ἁλατοπίπερά σου,
τὰ λάδια σου, τὰ ξίδια σου
καὶ τὰ μυρωδικά σου.

Τῆς θάλασσας τὰ ρεύματα
νὰ ‘ρθουν νὰ σὲ λικνίσουν
γλυκὰ μὲς στὸ θαλάμι σου
καὶ νὰ σ᾽ ἀποκοιμήσουν.

Καθὼς ἀποκοιμήθηκαν
οἱ νόες οἱ μεγάλοι,
ποὺ φέραν τὴν παιδεία μας
σὲ τοῦτο ᾽δῶ τὸ χάλι…

Στὰ παλιὰ Ἀνθολόγια ὑπῆρχε ἕνα νανούρισμα, προσευχὲς ἦταν στὴν Παναγία καὶ τὸν ἀφέντη τὸν Χριστό,  ποὺ ἔλεγαν οἱ γιαγιάδες μας, οἱ παλιές, «οἱ καθυστερημένες» καὶ ὄχι οἱ ψιμυθιωμένες, οἱ προοοδευμένες παλιμπαιδίζουσες τῶν ἡμερῶν μας, ποὺ θέλουν νὰ τὶς προσφωνοῦν μὲ τὰ «μικρά» τους ὀνόματα -μὴν τὶς θυμηθεῖ ὁ Χάρος….
«Κοιμήσου σύ, μωράκι μου, σὲ κούνια καρυδένια
Σὲ ρουχαλάκια κεντητὰ καὶ μαργαριταρένια
Ἔλα, Χριστὲ καὶ Παναγιά, καὶ πάρ’ το στοὺς μπαξέδες
Καὶ γέμισε τοὺς κόρφους του λουλούδια μενεξέδες.
Κοιμήσου σύ, παιδάκι μου, κι ἡ μοίρα σου δουλεύει
Καὶ τὸ καλό σου ριζικό, σοῦ κουβαλεῖ καὶ φέρνει
Κοιμᾶται νιό, κοιμᾶται νιό, κοιμᾶται νιὸ φεγγάρι
Κοιμᾶται τὸ παιδάκι μου στ’ ἄσπρο τὸ μαξιλάρι.
Ὁ ὕπνος τρέφει τὰ παιδιὰ κι ἡ γειὰ τὰ μεγαλώνει
Καὶ ἡ Κυρὰ ἡ Παναγιὰ τὰ καλοξημερώνει».
.                   Θ φηναν ο «γραικύλοι τς σήμερον» τραγούδι-νανούρισμα πο μιλ γι τν Χριστ καὶ τν Παναγία ;

 

,

Σχολιάστε

 Ο ΓΑΪΔΑΡΟΣ, Ο ΧΟΤΖΑΣ ΚΑΙ Ο ΓΕΙΤΟΝΑΣ (Δ. Νατσιός)

γάϊδαρος, Χότζας κα γείτονας

«Βοσκοί, στὴ μάντρα τῆς Πολιτείας, οἱ λύκοι! Οἱ λύκοι!
Στὰ ὅπλα ἀκρίτες!» (Παλαμᾶς)

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                   Ἐρανίζομαι μία διδακτικὴ μυθιστορία ἀπὸ τὸν «ἐθνικὸ ἥρωα» τῶν Ἀγαρηνῶν, τὸν Νασρεντὶν Χότζα.
.                «Ἕνας γείτονας τοῦ Χότζα πῆγε καὶ τοῦ ζήτησε νὰ τοῦ δανείσει τὸν γάϊδαρό του, ἐπειδὴ ὁ δικός του ἦταν ἀνήμπορος καὶ ἄρρωστος.
–Ὁ γάϊδαρός μου δὲν εἶναι ἐδῶ, ἀποκρίθηκε ὁ Χότζας, παρ᾽ ὅλο ποὺ εἶχε πολλὲς ὑποχρεώσεις καὶ ὀφειλὲς στὸν γείτονά του.
.                    Ὅμως γιὰ κακή του τύχη, τὴν στιγμὴ ἐκείνη ἀκούστηκε τὸ γκάρισμα τοῦ συμπαθοῦς τετραπόδου ἀπὸ τὸν σταῦλο.
–Χότζα, φώναξε ἀγανακτισμένος ὁ γείτονας, δὲν ντρέπεσαι νὰ μοῦ λὲς ψέματα; Ὁ γάϊδαρός σου εἶναι ἐδῶ, τὸν ἀκούω.
–Κι ἐσὺ δὲν ντρέπεσαι νὰ πιστεύεις πιὸ πολὺ τὸν γάϊδαρο, παρὰ ἐμένα, κοτζὰμ Χότζα;».

.                  Κάθε μύθος ἔχει καὶ τὸ ἐπιμύθιό του, τὸ δίδαγμά του. Γείτονας εἶναι ὁ λαός. Χότζας ἡκυβέρνηση, ἡ κραταιά, τῶν ἀρίστων. Παρένθεση: Ἀπὸ τὴν κυβέρνηση τῶν «ἀριστερῶν» πέσαμε καὶ ξεπέσαμε στὴν κυβέρνηση τῶν «ἀρίστων». Ἴδια, κοινὴ ἡ καταγωγὴ τῶν λέξεων. Εἶναι μάλιστα ὁ ὑπερθετικὸς βαθμὸς τοῦ «καλὸς» καὶ τοῦ «ἀγαθός». Τώρα πῶς γίνεται νὰ μᾶς κυβερνᾶ τὰ τελευταῖα χρόνια ὁ ὑπερθετικὸς βαθμὸς τῆς καλοσύνης καὶ τῆς ἀγαθοσύνης, ο… α(ἰθ)έρας τοῦ τόπου, καὶ νὰ μετεωριζόμαστε στὸ φρύδι τοῦ γκρεμοῦ καὶ τῆς καταστροφῆς, αὐτὸ ὑπερβαίνει, ἑρμηνευτικῶς, τὶς διανοητικές μας ἱκανότητες.
.                  Γιὰ νὰ ἐπανέλθουμε. Γάϊδαρος εἶναι ἡ ἀλήθεια τῶν πραγμάτων. Βοᾶ, κραυγάζει, ἀποκαλύπτει τὸψεῦδος, τὴν ὑποτίμηση τῆς λογικῆς μας.
.                  Κομπορρημονεῖ «ὁ κυβερνητικὸς χότζας» ὅτι ἔχουμε χαμηλὸ πληθωρισμὸ σὲ σχέση μὲ ἄλλες εὐρωπαϊκές, μεγάλες οἰκονομίες. Εἴμαστε ὅμως πρῶτοι, ἀριστεύουμε στὴν ἀκρίβεια. Ἡ ἀκριβότερη, γιὰ παράδειγμα, βενζίνη τῆς Εὐρώπης. Ὄπως  ἔλεγε καὶ ὁ μακαρίτης Χάρυ Κλυν, τὰ καταστήματα τροφίμων,  θυμίζουν ναούς. Μπαίνουν οἱ ἄνθρωποι, οἱ καταναλωτές, ὅπως ἀρέσκεται νὰ μᾶς ἀποκαλεῖ, τὸ «κεντρικὸδελτίο εἰδήσεων», στὰ κρεοπωλεῖα, στὰ σοῦπερ μάρκετ, καὶ κάνουν τὸν σταυρό τους βλέποντας τὶς τιμὲς τῶν προϊόντων. Ἀντιλέγει ἡ κυβέρνηση πὼς μοιράζονται ἀφειδῶς ἐπιδόματα. Ὅταν ἤθελε ὁ σφαγέας νὰ ὁδηγήσει τὰ γουρούνια στὸ σφαγεῖο, κρατοῦσε ἕναν «τουρβὰ» μὲ βελανίδια. Βάδιζε μπροστά, ρίχνοντας βελανίδια. Οἱ καημένοι οἱ χοῖροι τὸν ἀκολουθοῦσαν, ἀπολαμβάνοντας τὸ πρόσκαιρο γεῦμα. Χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουν κατέληγαν στὸ λεπίδι τοῦ σφάχτη. Τὴν ἴδια τακτικὴ υἱοθετεῖ καὶ ἡ νεοδημοκρατικὴ ἀριστεία. Μέχρι τὶς ἐκλογὲς θὰ μοιράζει ἀφθονοπαρόχως βελανίδια…
.                  Βαυκαλιζόταν τὶς προάλλες, 18 Νοεμβρίου, ἡ κ. Κεραμέως, πηδαλιοῦχος τῆς κατ’ εὐφημισμὸν λεγόμενης Παιδείας- τὸ «Ὑπουργεῖο Κρατικοῦ Παιδομαζώματος»– γιὰ τὶς ἀπαράμιλλες ἐπιδόσεις στὸν τομέα εὐθύνης της. «Τὰ ψηφιακὰ ἐργαλεῖα, τὸ ὁλοήμερο μέχρι στὶς 5:30, ἡ σεξουαλικὴ διαπαιδαγώγηση, τὰ πειραματικὰ σχολεῖα. Ὑλοποιήθηκαν ὅλοι οἱ στόχοι τῶν προεκλογικῶν δεσμεύσεων». Ὅλη, δηλαδή, ἡ τέφρα τοῦ πολιτικαντισμοῦ…
.                  Γι τν πουλη πανδημία τν νέων, πο λέγεται ψηφιακ ξάρτηση, γι τν παραβατικότητα, γι τς συμμορίες νηλίκων, γι τ φροντιστήρια κχυδαϊσμο κα προτροπς μέσῳ τν τρισάθλιων στίχων τν τράπερ, γι τ πικίνδυνα, βλάσφημα κα νθελληνικ σχολικ βιβλία, γι τ πανεπιστήμια, ποὺ τὰμετατρέπουν, οἱ «ἐθνικοὶ μπογιατζῆδες», (ἡ φράση ὑπάρχει σὲ βιβλίο Γλώσσας τῆς Β´ Γυμνασίου καὶχαρακτηρίζει τοὺς μαθητὲς ποὺ ἑτοιμάζουν καὶ στολίζουν μία αἴθουσα γιὰ ἐθνικὴ ἑορτή), σὲ ἀχούρια , ἐκ τοῦ ἑλληνικοῦ «ἀχυρὼν» ἡ λέξη, οὔτε λέξη ἡ ὑπουργός. Ὁ γάϊδαρος γκαρίζει τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ δὲν δαγκώνει, εἶναι ἄκακος.
.                    Ἐπαίρεται ὁ «Χότζας τῆς Ἐξωτερικῆς Πολιτικῆς», καυχᾶται γιὰ τὴν σκληρὴ καὶ ἀταλάντευτη στάση μας κατὰ τῶν «τουρκικῶν προκλήσεων», ἔτσι  χαζοχαρούμενα ὀνομάζουν τὴν πολεμικὴ στάση τοῦἘρντογάν. Βγαίνουν οἱ ὑπερφίαλοι ὄνοι τῆς Ἄγκυρας καὶ χρεμετίζουν ἀσυστόλως. Θὰ ἔρθουμε βράδυ, θὰ σᾶς καταποντίσουμε στὴν «γαλάζια πατρίδα», θὰ ἐπαναληφθεῖ ἡ Σμύρνη τοῦ ’22, θὰ σᾶς πνίξουμε στὸ αἷμα, μᾶς ἀνήκει τὸ μισὸ Αἰγαῖο, δὲν ἔχετε δικαίωμα νὰ κάνετε γεωτρήσεις οὔτε στὴν Καρδίτσα. Καὶ τί σκληροτράχαλα ἀπαντᾶ ὁ ἡμέτερος γίγας τῆς διπλωματίας; Οἱ διεθνεῖς συνθῆκες μᾶς προστατεύουν, ὁΟΗΕ, ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, ἡ Γαλλία, ἡ Αἴγυπτος θὰ πολεμήσουν γιὰ μᾶς. Ἡ Ἀμερικὴ τοῦ Μπάιντεν, ὁ ὁποῖος κάνει χειραψίες μὲ τοὺς τοίχους, φωνάζει «ἀέρα»…
.                    Μά, ὁ λαὸς θέλει ἀπαντήσεις, ὄχι γιὰ νὰ τοὺς ἀνισόρροπους Τούρκους, ἀλλὰ γιὰ νὰἀναθαρρήσει ὁ ἴδιος. «Ἐρχόμαστε ἀπὸ μακριά», λέει ὁ ποιητής. Οἱ δηλώσεις τῶν ἰθυνόντων νὰ γίνονται πρὸς τοὺς Ἕλληνες πολίτες καὶ ὄχι γιὰ τοὺς ὁλοζωῆς τοῦ ἔθνους μας αἱμοσταγεῖς ἐχθρούς. «Ὁ Τοῦρκος γεφύρι νὰ γίνει, μὴν διαβεῖς ἀπὸ πάνω του», καταθέτει ἡ εὐθύβολη λαϊκὴ θυμοσοφία. Ὁ πρόλογος ἑνὸς γράμματος τοῦ Ὀδυσσέα Ἀνδρούτσου, στὴν ἀρχὴ τῆς «ἁγιασμένης Ἐπανάστασης», εἶναι μία ὡραία ὑπενθύμιση γιὰ τὸχρέος τῆς Πονεμένης Ρωμιοσύνης. Μία μυρίπνοη ἀπάντηση:
.                    «Ἀγαπητοὶ Γαλαξιδιῶτες. Ἤτανε βέβαια ἀπὸ τὸ Θεὸ γραμμένο νὰ δράξουμε τὰ ἅρματα μία μέρα καὶ νὰ χυθοῦμε κατεπάνω στοὺς τυράννους μας, ποὺ τόσα χρόνια μᾶς τυραννεύουν. Τί τὴν θέλουμε, βρὲ ἀδέρφια, τούτη τὴ πολυπικραμένη ζωή, νὰ ζοῦμε ἀπὸ κάτω στὴ σκλαβιὰ καὶ τὸ σπαθὶ τῶν Τούρκων ν᾽ ἀκονιέται εἰς τὰ κεφάλια μας; Δὲν τηρᾶτε ποὺ τίποτα δὲν μᾶς ἀπόμεινε; Οἱ ἐκκλησιές μας γενήκανε τζαμιὰ καὶ ἀχούρια τῶν Τούρκων. Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ πεῖ πὼς τάχα ἔχει τίποτε ἰδικό του, γιατί τὸ ταχὺ βρίσκεται φτωχὸς σὰν διακονιάρης στὴ στράτα. Οἱ φαμίλιες μας καὶ τὰ παιδιά μας εἶναι στὰ χέρια καὶ στὴδιάκριση τῶν Τούρκων. Τίποτα ἀδέρφια δὲν μᾶς ἔμεινε. Δὲν εἶναι πρέπον νὰ σταυρώσουμε τὰ χέρια καὶ νὰτηρᾶμε τὸν οὐρανό». Μὲ σταυρωμένα τὰ χέρια, πεθαίνεις, μὲ τὸν σταυρὸ στὸ χέρι καὶ μὲ ἀγῶνες ἐθνικούς, ἀνασταίνεσαι.
.                Ὅταν γίναμε κράτος, ὅταν ἡ Οἰκονομία τοῦ Θεοῦ τὸ ἐπέτρεψε – ἡ οἰκονομία τῶν σημερινῶν «Χαλασοχώρηδων» πάει νὰ ἀκυρώσει τὸ ᾽21 – οἱ ἐλευθερωτὲς Πατέρες μας ἀποφάνθηκαν, στὴν Γ´ Ἐθνοσυνέλευση τῆς Τροιζήνας: «Κάλλιον νὰ μὴν ὑπάρχει Ἕλλην εἰς τὸν κόσμον, παρὰ νὰ ἀτιμάζει τὸ κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ καὶ ὁμοίωσιν, ὑπάρχων ἀνδράποδο τοῦ ἀναισθήτου Τούρκου, ἐνῶ ἐπλάσθη ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐλεύθερος». Αὐτὸ νὰ μὴν τὸ λησμονοῦμε, «βρὲ ἀδέλφια»: Ἀναίσθητος ὁ Τοῦρκος, ἐλεύθερος ὁ Ἕλλην…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε