Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ"

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΜΑΙ

Προβληματίζομαι

Τοῦ Μητροπολίτου Καστορίας Σεραφείμ,
Ὑπερτίμου καὶ
Ἐξάρχου Ἄνω Μακεδονίας

ΠΗΓΗ: imkastorias.gr

.                   Προβληματίζομαι μὲ τὰ ὅσα συμβαίνουν στὸν τόπο μας.
.                   Προβληματίζομαι μὲ τὴν τρομοκρατία καὶ τὸν φόβο ποὺ ἀσκεῖται στὸν ἐλεύθερο στὴ σκέψη καὶ ἀδούλωτο στὴν καρδιὰ Ἕλληνα Ὀρθόδοξο.
.                   Καὶ ποιὸς δὲν προβληματίζεται τὶς ἡμέρες αὐτές, ἀπὸ τὸν ἀπρόσκλητο ἐπισκέπτη, τὸν ἰό, ποὺ καθήλωσε τὴν ἔπαρση ὅλων μας, τὴν ὀφρὺν τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς καὶ ἀκόμη καὶ αὐτὴν τὴν ἐπιστήμη; Ἦρθε νὰ μᾶς θυμίσει πόσο ἀδύναμοι εἴμαστε καὶ πόσο μικροὶ μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ. Δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε τίποτα ἀπολύτως χωρὶς τὴν παρουσία Του στὴ ζωή μας: «Χωρὶς ἐμοῦ, οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδὲν»[1].
.                   Προβληματίζομαι, ὅταν βλέπω τὰ ἀστυνομικὰ ὄργανα νὰ περιφρουροῦν τὸν ὑπερμεγέθη Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα στὴν Πάτρα, μὴν τυχὸν καὶ πλησιάσει κανεὶς κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ Πρωτοκλήτου Ἀποστόλου, ποὺ τόσο εὐλαβικὰ τιμᾶται στὴν πρωτεύουσα τῆς Πελοποννήσου. Σκέφτηκα, μήπως θὰ συλλάβουν τὸν ἀπόστολο, ὁ ὁποῖος ἐπὶ τόσα χρόνια εἶναι ὁ προϊστάμενος τῶν Πατρέων καὶ ὁ ὁποῖος ἔσωσε τὴν ἱερά του κληρουχία – τὴν πόλη ποὺ μαρτύρησε καὶ κατέχει ὡς πολύτιμο θησαυρὸ τὸν τάφο του καὶ τὴ χαριτόβρυτο τιμία κάρα του – ἀπὸ πολλὲς δυσκολίες καὶ ἰσχυροὺς σεισμούς, ἱκετεύοντας τὸν Δεσπότη Χριστὸ γιὰ τὰ παιδιά του; Ἔτσι τὸν εἶδε ὁ Ὅσιος Παΐσιος, γονατιστὸ στὸν θρόνο τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, νὰ Τὸν παρακαλεῖ γιὰ τὴν Πάτρα καὶ τοὺς Πατρινούς. «Εἶναι παιδιά μου», τοῦ ἔλεγε, «καὶ σὲ παρακαλῶ νὰ τοὺς βοηθήσεις». Αὐτό, μάλιστα, τὸ διηγήθηκε ὁ ἴδιος στὸν μακαριστὸ Μητροπολίτη Πατρῶν, κυρὸ Νικόδημο.
.                   Προβληματίζομαι, ὅταν παραθεωρεῖται ἡ Ἐκκλησία καὶ μάλιστα, τοποθετεῖται ἡ λατρεία κάτω ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὶς καθημερινὲς συνήθειες τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Μποροῦμε νὰ περπατοῦμε, μποροῦμε νὰ ἐπισκεπτόμαστε τὶς ὑπεραγορές, μποροῦμε νὰ ἀθλούμαστε, μποροῦμε νὰ βγάζουμε βόλτα τὸ κατοικίδιό μας, ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ ἐκκλησιαστοῦμε. Δὲν μποροῦμε νὰ κοινωνήσουμε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Δὲν μποροῦμε νὰ πάρουμε μέσα μας τὴν ἀθάνατη τροφή, τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Μά, ὁ ἄνθρωπος εἶναι διφυὴς καὶ δισυπόστατος! Ἀποτελεῖται ἀπὸ ὕλη καὶ ἀπὸ πνεῦμα καὶ τὸ πνεῦμα τρέφεται μὲ τὴν ἀθάνατη τροφὴ καὶ ζωογονεῖται μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ.
.                   Ἡ Ἐκκλησία εἶναι γιὰ τὴ ζωὴ τῶν Χριστιανῶν ὅ,τι εἶναι ἕνα νοσοκομεῖο ἢ ἕνα θεραπευτήριο γιὰ τὴ ζωὴ τῶν ἀσθενούντων. Μάλιστα, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος τὴν ὀνομάζει «τὸ μέγα καὶ θαυμαστὸν καὶ εὐρύχωρον πανδοχεῖον»[2]. Κι ὅπως μέσα στὸ νοσοκομεῖο ὑπάρχουν ἰατροί, νοσοκόμοι καὶ ἀσθενεῖς, τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μέσα στὴν Ἐκκλησία.
.                   Ὑπάρχουν οἱ ἰατροί, οἱ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ χειρίζονται τὴν τέχνη τῆς ἰατρικῆς καί, μὲ τὴ χάρη τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων, παρέχουν τὴ θεραπεία τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος σὲ αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι τὴν ζητοῦν. Αὐτὸ σημαίνει κάτι πολὺ σπουδαῖο, ὅτι γνωρίζουν δηλαδὴ τί εἶναι ἡ ὑγεία, εἶναι οἱ ἴδιοι ὑγιεῖς καὶ παρέχουν τὴν ὑγεία καὶ στοὺς ἀσθενοῦντες. Ἂν δὲν ὑπάρχει ὑγεία σὲ αὐτούς, δὲν μποροῦν καὶ νὰ τὴ μεταδώσουν, ἄρα καὶ νὰ θεραπεύσουν. Ὑπάρχουν οἱ νοσοκόμοι, ποὺ βοηθοῦν τοὺς γιατροὺς στὸ ἔργο τῆς θεραπείας, ὑπάρχουν καὶ οἱ ἄρρωστοι, ποὺ ζητοῦν τὴ θεραπεία.
.                   Μποροῦμε νὰ κλείσουμε ἕνα νοσοκομεῖο;
.                   Μποροῦμε νὰ βομβαρδίσουμε ἕνα νοσοκομεῖο;
.                   Βεβαίως, τοποθετοῦμαι εὐθέως: εμαι πρ τν μέτρων γι τν προστασία τς γείας το νθρώπου. χω συστήσει μέχρι τώρα πειρες φορς στν κριτικ λα τς Καστορις ν πέχει π τος συνωστισμούς, ν φορ τ μάσκα, τν ποία συνιστον ο λοιμωξιολόγοι, πως π.χ. ξαίρετη κ. Γιαμαρέλλου, χω συστήσει, κόμη, ταν ο κκλησίες ταν νοιχτές, ν τηρονται πακριβς ο ποστάσεις.
.                  Προβληματίζομαι, ἀκόμη, γιατί στὴν Κύπρο, στὴν Ἀγγλία, στὴ Γαλλία, στὴν Ὀλλανδία, στὴν Πολωνία, σὲ χῶρες τῆς Εὐρώπης δηλαδή, μὲ πολλὲς ἀπὸ αὐτὲς νὰ ἔχουν πιὸ ἐπιβαρυμένο φορτίο ἀπὸ τὸ δικό μας, σύμφωνα μὲ τὶς δηλώσεις τῶν ἐπιστημόνων ἀλλὰ καὶ τὴν παραδοχὴ τῆς ἑλληνικῆς κυβέρνησης, οἱ τόποι λατρείας δὲν ἔκλεισαν καθόλου ἢ ἀνοίγουν μὲ περιορισμούς. Τὸ ἴδιο καὶ στὶς ΗΠΑ, μὲ βάση πρόσφατη ἀπόφαση τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου. Μήπως, ἄραγε, ἡ ἀβίαστη τέλεση τῶν θρησκευτικῶν καθηκόντων δὲν κατοχυρώνεται συνταγματικὰ στὴν Ἑλλάδα;
.                   Προβληματίζομαι ἀκόμη περισσότερο γι’ αὐτὸν τὸν λαὸ ποὺ ὑποφέρει. Πονεμένος, ἄνεργος, πτωχός, δὲν ἔχει ποῦ νὰ ἀκουμπήσει, περιμένει μία ἀνάσα. Περιμένει ἕναν λόγο, μία παρηγοριά, διαίτερα τς μέρες ατς τς μεγάλες τς πίστεώς μας. Ν πισκεφθε τος ναούς, ν συμμετάσχει στς ερς κολουθίες κα χι ν τς παρακολουθήσει, γιατί, δν πρόκειται γι θέατρο πως πολλο νομίζουν, λλ γι βιωματικ συμμετοχ στ δεσποτικ γεγονότα, τ ποα ορτάζει κκλησία μας, λαός μας, ατ τ μικρ λμμα. Ἄλλωστε, ἡ Ἐκκλησία ποτὲ δὲν στάθηκε στοὺς πολλούς, παρὰ στοὺς ὀλίγους, κατὰ τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ: «μὴ φοβοῦ τὸ μικρὸν ποίμνιον»[3]. Αὐτὸ τὸ μικρὸ ποίμνιο ζητεῖ νὰ πάρει τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ποὺ τόσο ἔχει ἀνάγκη καὶ μάλιστα, τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἀνακαινίζει τὴν ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου.
.                Προβληματίζομαι, ὅταν ἀκούω ὅτι γιὰ ὅλα φταίει ἡ Ἐκκλησία. Αὐτὴ ποὺ μέχρι σήμερα προσέφερε τὰ πάντα γιὰ τὸν λαό της. Θέλουμε τὴν Ἐκκλησία νὰ μὴν ἔχει φωνή, νὰ μὴν ἔχει λόγο, νὰ ἀσκεῖ μόνο τὴ φιλανθρωπία καὶ τὴ διακονία της στὸν παράγοντα ἄνθρωπο, ὅπως τὴν ἐφήρμοζε ὅλα τὰ χρόνια ἀπὸ τὴν ἵδρυσή της καὶ ἰδιαίτερα σήμερα, μὲ χιλιάδες συσσίτια καὶ ἀμέτρητη βοήθεια. Τὴν ἀναγνωρίζουμε μόνο γι’ αὐτὸ καὶ τὴ θέλουμε μόνο γι’ αὐτό, μὲ συνέπεια ἐκεῖνοι ποὺ διακονοῦν τὸ ἔργο της μὲ σύνεση καὶ ἀκρίβεια νὰ μὴν ὑπολογίζονται ἀπὸ τοὺς κρατοῦντες. Προτιμοῦν, μήπως, νὰ μὴν ἔχουν φωνή, νὰ μὴν εἰσακούονται, ὅπως οἱ ὑπόλοιπες τάξεις τοῦ λαοῦ μας καὶ νὰ χαρακτηρίζονται ὡς «ἀνθρωπάκια»;
.               Προβληματίζομαι, ὅταν βλέπω στὴ Ρουμανία καὶ σὲ ἄλλα κράτη τοὺς ἀνθρώπους, ἔστω καὶ ἀποσπασματικὰ ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῶν ναῶν, νὰ προσεύχονται καὶ νὰ ζητοῦν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Νὰ λιτανεύουν, ἀκόμη, τὰ ἱερὰ λείψανα καὶ νὰ ἱκετεύουν τὸν Ἅγιο Θεό, Ἐπίσκοποι καὶ Πρεσβύτεροι, γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Θὰ πείραζε, ἄραγε, νὰ ἦταν ἀνοιχτοὶ οἱ ναοὶ ὅπως γίνεται σὲ ἄλλα κράτη, μὲ ὅλα ἐκεῖνα τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα προβλέπει ἡ πολιτεία γιὰ τὴν ἀποφυγὴ μετάδοσης αὐτῆς τῆς μολυσματικῆς ἀσθενείας;
.                Σκεφθήκαμε τί γίνεται μέσα στὰ σπίτια τοῦ λαοῦ μας, τὰ ψυχολογικὰ προβλήματα, τὴν ἐνδοοικογενειακὴ βία κι ὅλα ἐκεῖνα τὰ ἐπακόλουθα; Ξεχνοῦμε, ἀκόμη, τὶς αὐτοκτονίες; Ἀγνοοῦμε τὸν κόπο στὸν ὁποῖο ὑποβάλλονται Ἐπίσκοποι καὶ Πρεσβύτεροι τῆς Ἐκκλησίας, προκειμένου νὰ κρατοῦν σὲ ἠρεμία αὐτὸν τὸν πονεμένο λαὸ καὶ νὰ τὸν ἀποτρέπουν ἀπὸ δυσάρεστες καταστάσεις; Ἔλεγα σὲ κάποιο ὑψηλόβαθμο τῆς πολιτείας, πρὶν ἀπὸ καιρό, ὅτι δὲν πρέπει νὰ στεκόμαστε μόνο στὴν προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας στὰ ὑλικὰ ἀγαθά, ἀλλὰ κυρίως στὰ πνευματικά, γιατί ἡ Ἐκκλησία μὲ τὸ Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως χαρίζει γαλήνη, ἰσορροπία καὶ προσαρμοστικότητα στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων.
.                Εἶμαι, λοιπόν, ὑπὲρ τῶν μέτρων, ὅπως καὶ πιὸ πάνω δήλωσα, γιατί πρέπει νὰ προστατέψουμε τὴν ὑγεία τοῦ ἀνθρώπου, τὴν ὑγεία τοῦ καθενός μας. Γι’ αὐτὸ καὶ συνιστ νεπιφύλακτα λα ατ τ ποα σήμερα μς προτείνουν ο πιστήμονες. Θέλω, μως, ν δηλώσω τι πιθυμ ο ναοί μας ν εναι νοιχτοί, «γι ν μείνει νοιχτ κα μία χαραμάδα λπίδας μέσα μας. Λίγο φῶς. Τὸ ὀξυγόνο τῆς θείας λατρείας μας εἶναι πολὺ πιὸ ἀναγκαῖο ἀπὸ τὸ ὀξυγόνο τῆς ἀναπνοῆς»[4]. Ἐπιθυμῶ οἱ ναοὶ νὰ μείνουν ἀνοιχτοί. Ὁ λαός μας τὸ ἀπαιτεῖ, διότι δὲν μπορεῖ νὰ κάνει Χριστούγεννα μὲ κλειστοὺς ναούς…
.                   Γιὰ ἐμᾶς, ὁ ναὸς δὲν εἶναι ἕνας χῶρος συνηθισμένος ὅπως ἄλλοι χῶροι, ἀλλὰ τόπος ἀφιερωμένος στὸν Θεό, ποὺ ἔχει ἔνοικο τὸν Θεὸ καὶ πλούσια τὴν παρουσία τῆς χάριτός Του. Γι’ αὐτό, ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης θὰ πεῖ πῶς ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ σχολεῖο τῆς πίστεως καὶ τῆς λατρείας ποὺ θεμελίωσε ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Ἡ ψυχὴ μέσα στὸν ναὸ μαλακώνει ἀπὸ τὴν κατανυκτικὴ προσευχὴ καὶ τὰ δάκρυα ποὺ τρέχουν ἀπὸ τὰ μάτια μας. Μέσα στὸν ἅγιο ναὸ καὶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι γινόμαστε ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μὲ τὶς προσευχές, τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ μυστήρια[5].
.             Προβληματίζομαι, ἀλλὰ ἐλπίζω!
.             Προβληματίζομαι, ἀλλὰ δὲν ἀπελπίζομαι!
.            Προβληματίζομαι καὶ ἀναμένω…
.            Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος εἶναι ἀποκαλυπτικὸς καὶ σήμερα: «Ἔρρει τὰ καλά, γυμνὰ τὰ κακά, ὁ πλοῦς ἐν νυκτί, πυρσὸς οὐδαμοῦ, Χριστὸς καθεύδει»[6]. Ὁ Χριστὸς καθεύδει, ὁ Χριστὸς προσμένει τὴ μετάνοιά μας γιὰ νὰ κοπάσει ἡ θύελλα. Προσμένει τὴν τόλμη τῆς πίστεως γιὰ νὰ ἀκουστεῖ ὁ προστακτικός Του λόγος : «Σιώπα, πεφίμωσο»[7]…

——————–

[1] Ἰω. 15,5.

[2] Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Εἰς τὴν παραβολὴν τοῦ ἐµπεσόντος εἰς τοὺς ληστάς, ΕΠΕ

[3] Λκ. 12,32.

[4] Κείμενο Μητροπολίτου Μεσογαίας, «Οἱ κλειστοὶ Ναοὶ ἀπειλοῦν τοὺς πιστούς. Οἱ ἀνοιχτοὶ ὅλους τους ἰούς», romfea.gr/epikairotita-xronika/40785-mesogaias-oi-kleistoi-naoi-apeiloun-tous-pistous-oi-anoixtoi-olous-tous-ious. («ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΣΟ ΑΣΦΥΚΤΙΚΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ; ΟΙ ΝΑΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΑΜΕΣΑ. ΜΕ ΟΡΟΥΣ ΑΣΦΑΛΩΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΥΣΤΗΡΟΥΣ» )

[5] Μητροπολίτης Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἰερόθεος, Ὁ βλέπων, ἔκδ. Ἱερὰ Μονὴ Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας), Ἃ’ ἔκδ., 1991, σ.85.

[6] Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, Ἐπιστολὴ 80η, Εὐδοξίῳ ῥήτορι , PG 37, 153.

[7] Μρκ. 4,39.

,

Σχολιάστε

«ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΣΟ ΑΣΦΥΚΤΙΚΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ; ΟΙ ΝΑΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΑΜΕΣΑ. ΜΕ ΟΡΟΥΣ ΑΣΦΑΛΩΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΥΣΤΗΡΟΥΣ»

ΔΗΛΩΣΗ
Μητροπολίτου Μεσογαίας & Λαυρεωτικῆς Νικολάου
1.12.2020

.             Διαβάζει κανεὶς ὅτι στὴν Ἀγγλία ἀνοίγουν οἱ ἐκκλησίες γιὰ τὰ Χριστούγεννα. Μαζὶ μὲ ὅλες καὶ οἱ Ὀρθόδοξες. Ἀπὸ σήμερα καὶ ἡ Ἰρλανδία ἐπιτρέπει 50 πιστοὺς στὶς λειτουργίες.
.               Στὴν Ὀλλανδία δὲν ἔκλεισαν καθόλου στὴ δεύτερη φάση, καὶ ἂς ὑπῆρξε τεράστια ἔκρηξη κρουσμάτων καὶ θυμάτων τῆς πανδημίας.
.            Τὸ ἴδιο στὴν Πολωνία, καίτοι κι ἐδῶ ἡ κατάσταση ὑπῆρξε πολὺ δριμύτερη ἀπὸ ὅ,τι στὴν Ἑλλάδα.
.             Στὶς ΗΠΑ, τὸ Ἀνώτατο Δικαστήριο ἀπαγόρευσε στὴν πολιτεία τῆς Νέας Ὑόρκης νὰ ἐπιβάλει αὐστηρὰ ὅρια παρουσίας σὲ οἴκους θρησκευτικῆς λατρείας, ὡς ἀντισυνταγματικὴ ἐνέργεια.
.             Ὁ Μακρὸν ἀνακοινώνει ἄνοιγμα τῶν ἐκκλησιῶν στὴ Γαλλία. Γιατί; Ἐπειδὴ οἱ πιστοὶ εἶναι λιγότεροι καὶ συνεπῶς ἡ ἀπειλὴ μικρότερη; Ἢ μήπως ἐπειδὴ «ἡ τέλεση τῶν θρησκευτικῶν καθηκόντων εἶναι συνταγματικὸ δικαίωμα» στὴ Γαλλία καὶ στὴν Ἀμερικὴ καὶ ὄχι στὴν Ἑλλάδα;
.               Τώρα βλέπουμε καὶ στὴν Κύπρο. Ἐπιβάλλονται μέτρα, ποὺ δὲν στεροῦν ἀπὸ τὸν πιστὸ λαὸ τὴν ἀναπνοή του. 75 πιστοὶ σὲ κάθε ναό. Ἡ Λεμεσὸς καὶ ἡ Πάφος ἀνοίγουν τοὺς ναοὺς γιὰ νὰ γιορτάσουν τὸν Ἀπόστολο Ἀνδρέα. Ἡ Πάτρα κλείνει τὸν Ἅγιο Ἀνδρέα, γιὰ νὰ μὴ γιορτάσει τὸν Ἅγιό της ὁ λαός! Μὲ ἀστυνομικὴ ἐπιτήρηση. Καὶ ἀκολουθοῦν οἱ ἅγιοι τοῦ Δεκεμβρίου. Καὶ μετὰ Χριστούγεννα…
.                Καὶ διερωτώμαστε: Γιατί στὴν Ἑλλάδα τόσο ἀσφυκτικὰ τὰ μέτρα; Γιατί, ἀντὶ σταδιακὰ νὰ χαλαρώνουν, τώρα ἡ λατρεία νὰ ἀστυνομεύεται;
.               Γιατί ἐδῶ, στὸν εὐλογημένο τόπο μας, ποὺ εἶναι γεμάτος ἀπὸ μοναστήρια, ἐκκλησάκια καὶ προσκυνήματα, ἂν πᾶς νὰ ἀνάψεις ἕνα κεράκι στὸν ναό, κινδυνεύεις μὲ πρόστιμο; Νὰ πηγαίνεις σὰν κλέφτης ἢ καὶ λίγο ψεύτης!
Νὰ μὴν ὑπάρχει πρόνοια νὰ πᾶς στὸ κοιμητήριο νὰ κλάψεις τὸν ἄνθρωπό σου, νὰ κάνεις ἕνα τρισάγιο γιὰ τὴν ψυχή του, νὰ ρίξεις λίγο σταράκι ἢ λίγο χῶμα στὸ μνῆμα του!
.              Γιατί δὲν προβλέπεται οὔτε ἕνας πιστὸς στὴ θεία λειτουργία ἢ στὶς ἀκολουθίες καὶ ἀπαγορεύονται παντελῶς τὰ μυστήρια (γάμοι καὶ βαπτίσεις) καὶ οἱ ἱεροτελεστίες;
.              Ἀκόμη καὶ στὶς κηδεῖες ἡ περιοριστικὴ ἀσφυξία εἶναι ἀκατανόητη. Δηλαδὴ ἂν πεθάνει μία πολύτεκνη μάνα ἢ ἕνας πατέρας, τὰ ἀδέλφια, τὰ παιδιὰ καὶ τὰ ἐγγόνια τους θὰ ἐμποδιστοῦν νὰ πᾶνε νὰ τοὺς ἀποχαιρετίσουν, νὰ τοὺς κλάψουν καὶ νὰ προσευχηθοῦν;
.              Καὶ τί θὰ πείραζε ἕνα μέτρο συμμετοχῆς τῶν πιστῶν στοὺς ναούς, ὅπως στὴν Κύπρο, ἀνάλογα μὲ τὸ μέγεθος τοῦ ναοῦ καὶ στὴ βάση τῶν ἐνδεδειγμένων ἀποστάσεων ἀσφαλείας;
.              Μήπως οἱ Κύπριοι εἶναι λιγότερο θερμοὶ στὴν πίστη τους, λιγότερο ἐκδηλωτικοὶ ἀπὸ ὅ,τι ἐμεῖς καὶ γι’ αὐτὸ ὁ κίνδυνος ἐκτροπῶν εἶναι μεγαλύτερος στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ ὅ,τι ἐκεῖ;
.             Μήπως ὑπῆρξε διασπορὰ τῆς πανδημίας στοὺς ναούς, ποὺ οὕτως ἢ ἄλλως ἕνας μικρὸς ἀριθμὸς πιστῶν συμμετεῖχε, μεγαλύτερη ἀπὸ τὰ supermarkets καὶ τὰ καταστήματα; Ὑπάρχει τέτοια ἔνδειξη καὶ δὲν τὸ γνωρίζουμε;
.               Καὶ πῶς ἐξηγεῖται ἡ γεωγραφικὴ κατανομὴ τῆς διασπορᾶς; Μήπως καὶ γι’ αὐτὸ ἔφταιγαν οἱ χριστιανοὶ τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Θράκης, ἐνῶ στὴν ὑπόλοιπη Ἑλλάδα ἦταν λιγότερο εὐλαβεῖς;
.             Καὶ ἂν ἀρρώστησαν κάποιοι κληρικοὶ ἢ μοναχοί, αὐτὸ τί σημαίνει; Ὅτι κόλλησαν στὴν Ἐκκλησία; Καὶ γιατί κόλλησαν οἱ κληρικοὶ καὶ ὄχι οἱ πιστοί; Μήπως οἱ ὑπουργοὶ καὶ βουλευτὲς κόλλησαν στὰ γραφεῖα τους;
.               Γιατί γίνονται ἀνεκτὲς οἱ ἀντιδράσεις καὶ δημόσιες προκλητικὲς παραβιάσεις κομμάτων ἢ πολιτικῶν φορέων καὶ δὲν ὑπάρχει λίγη ἀνοχὴ γιὰ ἐκλογικευμένη λειτουργία τῶν ἐκκλησιῶν; Γι’ αὐτὸ μιλᾶμε, ὄχι γιὰ κάτι ἄλλο.
Ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ ἀνάσα. Ἀσφυκτιοῦμε! Δὲν μποροῦμε ἄλλο.
.             Ποιός φταίει τελικὰ γιὰ ὅλα αὐτά; Ὁ κακομαθημένος «λαὸς τοῦ Θεοῦ»; Ἡ παθητικὴ στάση τῆς Ἐκκλησίας; Ἡ ἔλλειψη κατανόησης ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς πολιτείας; Ἢ μήπως προκαταλήψεις καὶ ἐχθρικότητα ἢ ἀκόμη καὶ διάθεση προσβολῆς καὶ δίωξης τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν πιστῶν; Τί φταίει;
.               Ἄσχετα μὲ τὸ ποιὸς φταίει, κάτι πρέπει νὰ ἀλλάξει, μὲ σεβασμὸ καὶ στὴν κρισιμότητα τῆς καταστάσεως, ἀλλὰ καὶ στὴν ἀναγκαιότητα τῆς πνευματικῆς ἐπιβιώσεώς μας.
.               Ἡ πίστη εἶναι πολὺ βαθιὰ ριζωμένη στὶς καρδιὲς τῶν πιστῶν. Εἶναι πιὸ ἀναγκαία ἀπὸ τὴν ἀναπνοή μας. Τὰ μέτρα ποὺ ἐπιβάλλονται, χωρὶς νὰ ἀκούγεται οὔτε ἡ ἀνάσα μας οὔτε καὶ ἡ κραυγή μας εἶναι θανατηφόρα γιὰ τὴν ὕπαρξή μας. Δὲν ἀντέχουμε. Ἡ ἀνάγκη τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν μυστηρίων της εἶναι ὑπαρκτικὴ ἀνάγκη. Καὶ ὅσο πλησιάζουν τὰ Χριστούγεννα τὸ αἴσθημα τῆς ἀσφυξίας ἐπιτείνεται.
.                  Σεβόμαστε ὅλα τὰ μέτρα καὶ πρέπει νὰ τὰ τηροῦμε μὲ ἀπόλυτη συνέπεια, καὶ γιὰ νὰ προφυλάξουμε τὴ δική μας καὶ τὴ δημόσια ὑγεία ἀσφαλῶς, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ περισώσουμε τὶς τελευταῖες ἀναπνοὲς τῆς πίστης μας.
Δεχόμαστε εὐχαρίστως τὰ πάντα προκειμένου νὰ μείνουν οἱ ἐκκλησιές μας ἀνοιχτές. Γιὰ νὰ μείνει ἀνοιχτὴ καὶ μία χαραμάδα ἐλπίδας μέσα μας. Λίγο φῶς. Τὸ ὀξυγόνο τῆς θείας λατρείας μας εἶναι πολὺ πιὸ ἀναγκαῖο ἀπὸ τὸ ὀξυγόνο τῆς ἀναπνοῆς.
Καὶ ὁ ἐκκλησιασμός μας τὰ Χριστούγεννα πολὺ πιὸ οὐσιαστικὸς ἀπὸ τοὺς στολισμούς, τὰ δῶρα, τὴν ἐμπορικὴ κίνηση, τὶς ἑστιάσεις. Γι’ αὐτὸ βάλαμε πρόθυμα τὶς μάσκες. Μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ ἀνασάνει ἐπιτέλους ἡ ψυχή μας τέτοιες μέρες.
.                Οἱ ναοὶ πρέπει νὰ ἀνοίξουν ἄμεσα. Μὲ ὅρους ἀσφαλῶς ὑγειονομικοὺς καὶ αὐστηρούς. Ἀλλὰ καὶ λογικούς.
.            Σεβόμαστε τὴν κρίση καὶ τὴ λογική τῆς προστασίας τῆς ὑγείας μας. Δὲν θέλουμε καθόλου νὰ γίνουμε ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν κακὴ ὑγεία καὶ τὸν θάνατο συνανθρώπων μας. Οὔτε νὰ ἀσεβήσουμε στὴν εὐθύνη τῶν ἁρμοδίων. Ποτὲ καὶ καθόλου. Ἂς ἀναλάβουμε κι ἐμεῖς ὡς Ἐκκλησία τὴν εὐθύνη ποὺ μᾶς ἀναλογεῖ.  Ζητοῦμε ὅμως καὶ τὸν σεβασμὸ στὴν πίστη καὶ στὴν ἀνάγκη τῆς πνευματικῆς ἐπιβίωσής μας. Τὰ μέτρα ποὺ ἐφαρμόστηκαν μᾶς ἔριξαν στὴν Ἐντατική. Χρειαζόμαστε ὁπωσδήποτε ὀξυγόνο καί… ἀναπνευστήρα. Χρειαζόμαστε τοὺς ναοὺς μας ἀνοιχτούς. Τουλάχιστον ὄχι κλειδωμένους καὶ ἐπιτηρούμενους.
.               Οἱ κλειστοὶ ναοὶ ἀπειλοῦν τοὺς πιστούς. Οἱ ἀνοιχτοὶ ὅλους τοὺς ἰούς.

ΠΗΓΗ: imml.gr

,

Σχολιάστε

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΛΕΓΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ .«Τὸ νὰ κρύβεται ἡ ἀλήθεια γιὰ τὸν κορωνοϊὸ δὲν εἶναι μόνον ἁμάρτημα, εἶναι καὶ ἀνοησία». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ χριστιανὸς λέγει πάντα τὴν ἀλήθεια
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

. – – – – – – – – . Ὁ χριστιανὸς λέγει πάντα τὴν ἀλήθεια. Πρέπει νὰ λέγει τὴν ἀλήθεια. Ἀλλιῶς δὲν εἶναι χριστιανός. Αὐτὸ δὲν εἶναι μία ἐντολὴ κάποιας ἰδεολογίας, δὲν εἶναι ἕνας νόμος ποὺ ἐπιβάλλεται, εἶναι βίωμα, εἶναι ἀγάπη πρὸς τὸν Ἰησοῦ καὶ πρὸς τὸν πλησίον. Ὁ Χριστὸς εἶναι σαφής: Ὅσοι τὸν ἀκολουθοῦν, πρέπει νὰ γνωρίζουν καὶ νὰ λένε τὴν ἀλήθεια, γιατί μόνο αὐτὴ τοὺς ἐλευθερώνει. Ὅταν δὲν λένε τὴν ἀλήθεια, δὲν Τὸν ἐκφράζουν, ἐκφράζουν τὸν ἑαυτό τους.
. – – – – – – – – . Οἱ γραμμὲς αὐτὲς γράφονται γιατί σὲ αὐτὴ τὴν περίοδο τῆς πανδημίας οἱ χριστιανοὶ βρίσκονται σὲ μία πολὺ κρίσιμη περίοδο δοκιμασίας. Δοκιμάζονται, ποὺ οἱ ἐκκλησιὲς εἶναι κλειστές, δοκιμάζονται, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ κοινωνήσουν, δοκιμάζονται ποὺ εἶναι χωρὶς ποιμαντικὴ καθοδήγηση, δοκιμάζονται ἀπὸ ἐνίοτε μεροληπτικὲς ἀποφάσεις τῆς ἐξουσίας, δοκιμάζονται ἀπὸ τὴν ἀπόρριψη καὶ τὴν ἀπαξίωση ποὺ δέχονται.
. – – – – – – – – . Ὅλες αὐτὲς οἱ δοκιμασίες εἶναι ἀπὸ ἐξωτερικοὺς παράγοντες. Ὅμως ὑπάρχουν καὶ δοκιμασίες γιὰ τὸν χριστιανό, ποὺ εἶναι προσωπικές. Ἡ πρώτη εἶναι νὰ ἐκπειράσει τὸν Χριστό, νὰ τοῦ πεῖ εἶμαι δικός Σου, δεῖξε μου τὴν παντοδυναμία Σου, δεῖξε πὼς ὅταν εἶμαι κοντά σου, εἶμαι ἄτρωτος ἀπὸ ἀσθένειες. Ὅμως ὁ Χριστὸς δὲν ἐκπειράζεται, οὔτε ὑποκύπτει στὴν πρόκληση νὰ δείξει τὴν παντοδυναμία Του καὶ νὰ ὑποχωρήσει σὲ ἕνα, στὴν οὐσία του, ἐγωιστικὸ αἴτημα πιστοῦ. Ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ νιώθει ὅτι ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἔχει σάρκα ὑποκείμενη στὴ φθορὰ καὶ στὴν ἀσθένεια, ποὺ τοῦ δίνεται «ἵνα μὴ ὑπεραίρεται» (γιὰ νὰ μὴν ὑπερηφανεύεται) καὶ νὰ νιώθει τὸ πεπερασμένο τοῦ παρόντος βίου. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι δὲν προσεύχεται ὑπὲρ τῆς ὑγείας του καὶ ὅταν ἀσθενήσει, δὲν ζητάει μὲ ταπείνωση καὶ πίστη τὴν ἀποθεραπεία του.
. – – – – – – – – . Ἡ δεύτερη δοκιμασία εἶναι χειρότερη, ὅταν ἐπειδὴ φοβεῖται τὴν κριτικὴ τῶν ἀθέων, ἢ γιὰ νὰ μὴν κλονιστεῖ ἡ πίστη του, θέλει νὰ ἀποκρύψει ὅτι ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας ἐπλήγησαν ἀπὸ τὸν κορωνοϊό. Ὅταν δὲν λέγει τὴν ἀλήθεια. Πρόσφατα ἐφημερίδα, ποὺ ἀσχολεῖται μὲ ἐκκλησιαστικὰ θέματα, ἔγραψε πρωτοσέλιδα ὅτι «ἡ πανδημία εἶναι μία ἤπια ἕως μέτρια ἴωση, ποὺ ἡ θεραπεία της δὲν ἀπαιτεῖ νοσηλεία σὲ Νοσοκομεῖο». Γιὰ νὰ πείσει ἐπικαλεῖται τὸν Παγκόσμιο Ὀργανισμὸ Ὑγείας καὶ βάζει καὶ μία φωτογραφία ἀπὸ κείμενό του. Ὅμως στὴν ἐν λόγῳ φωτογραφία φαίνεται ὅτι ὁ ΠΟΥ δὲν ἔγραψε μόνο αὐτό, ἀλλὰ πὼς «στὸν γηραιότερο πληθυσμὸ καὶ αὐτὸν μὲ ὑποκείμενα νοσήματα, ὅπως καρδιοαγγειακά, διαβήτη, χρόνια ἀναπνευστικὰ καὶ καρκίνο εἶναι πολὺ πιθανὸ νὰ ἀναπτύξει σοβαρὴ ἀσθένεια». Ἡ ἴδια ἐφημερίδα κάνει πιὸ σοβαρὸ ἀτόπημα, ὅταν γράφει ὅτι «ὁ κορωνοϊὸς δὲν εἶναι θανατηφόρος» καὶ στὴν 8η σελίδα ἀναφέρει ὅτι ὁ Μητροπολίτης Μαυροβουνίου «ἐκοιμήθη ἀπὸ ἀνακοπὴ καρδίας καὶ ὄχι ἀπὸ κορωνοϊόν, ὡς μεταδίδουν διάφοροι». Οἱ «διάφοροι» εἶναι τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας, ποὺ στὸ Ἀνακοινωθέν του, τῆς 7ης Ὀκτωβρίου 2020, ἀναφέρει: «Ὁ Μητροπολίτης Μαυροβουνίου Ἀμφιλόχιος εὑρέθη θετικὸς στὸν COVID-19 καὶ μετεφέρθη εἰς Clinic Center τῆς Ποντγκόριτσα».
. – – – – – – – – . Τὸ ἴδιο Πατριαρχεῖο ἀνακοίνωσε ἐπίσης: «Ὁ Πατριάρχης Εἰρηναῖος προσεβλήθη ἀπὸ COVID -19 καὶ εἰσήχθη στὸ Νοσοκομεῖο». Ὁ 90ετής Πατριάρχης ἀπεβίωσε τὴν Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου. Πῆγε στὴν ἐξόδιο ἀκολουθία τοῦ Μητροπολίτου Μαυροβουνίου Ἀμφιλοχίου, χωρὶς νὰ κρύψει τὸν κίνδυνο ποὺ θὰ διέτρεχε. Ὁ ἑλληνομαθὴς ἱερομόναχος Ἱερόθεος, τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἀρχαγγέλων Κόβιλ Σερβίας, ἔγραψε σχετικά: «Ὁ Πατριάρχης μας πῆγε στὴν κηδεία τοῦ Μητροπολίτου Ἀμφιλοχίου ξέροντας ὅτι μπορεῖ νὰ πιάσει τὸν κορωνοϊό. Εἶπε: “Θὰ πάω ἐκεῖ, ἀκόμη καὶ ἂν πεθάνω”. Ἔπρεπε νὰ πάει στὸ Μαυροβούνιο νὰ ἐπιβεβαιώσει τὴν ἑνότητα τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας. Ἦταν πραγματικὸς ποιμένας, ὁ ὁποῖος ἔδωσε τὴ ζωή του γιὰ τὰ πρόβατά του. Αἰωνία ἡ μνήμη του».
. – – – – – – – – . Ὅσοι πιστεύουν στὸν Χριστὸ δὲν κρύβουν τὴν ἀλήθεια γιὰ τὰ κρούσματα τοῦ κορωνοϊοῦ, ἀποδέχονται τὶς ἐπιστημονικὲς ἀνακοινώσεις, δέχονται μὲ ταπείνωση τὶς ἐπιθέσεις τῶν ἐχθρῶν της Ἐκκλησίας, ὁμολογοῦν τὴν πίστη τους, παραδέχονται τὶς δικές τους εὐθύνες γιὰ τὴν κατάσταση, καὶ ζητοῦν τὴ συγγνώμη καὶ τὸ ἔλεός Του. Σήμερα μάλιστα, μὲ νεκροὺς τὸν Πατριάρχη τῆς Σερβίας, Μητροπολίτες καὶ ἱερεῖς εἰς ὅλη τὴν Ὀρθοδοξία, καὶ μὲ ἑκατοντάδες κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς νὰ ὑποφέρουν στὸ κρεβάτι τοῦ πόνου, τὸ νὰ κρύβεται ἡ ἀλήθεια γιὰ τὸν κορωνοϊὸ δὲν εἶναι μόνον ἁμάρτημα, εἶναι καὶ ἀνοησία.-

, ,

Σχολιάστε

ΤΗΛΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ: ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΡΟΔΙΝΑ; (Δ. Νατσιός)

Τηλεκπαίδευση: μήπως δὲν εἶναι ὅλα ρόδινα;
Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

. – – – – – – – – – – – – . Μπορεῖ νὰ καυχᾶται ἡ ἡγεσία τοῦ ὑπουργείου Παιδείας γιὰ τὴν τηλεδιδασκαλία ὅμως «ἐνδέχεται ἄλλως ἔχειν», ὅπως ἀκουγόταν στὴν ἐκκλησία τοῦ δήμου τὰ ἀρχαῖα χρόνια. Δὲν εἶναι ὅλα ρόδινα. Τὸ διαδίκτυο καὶ ἡ ἔκθεσή του σ’ αὐτὸ ἐπὶ ὧρες, γιὰ μικροὺς μαθητές, εἶναι πολλὲς φορὲς καταστρεπτικό. Ἀκόμη καὶ ἂν ὁ σκοπὸς εἶναι ἱερός, τὰ μέσα δὲν ἁγιάζονται.
. – – – – – – – – – – – – . Πρῶτον: Εἶναι γνωστὸ ὅτι τὸ διαδίκτυο μὲ τὴν τεράστια ἀποθήκευση πληροφοριῶν δημιουργεῖ στὸ χρήστη του, ἰδίως στὶς νεώτερες ἡλικίες, τὴν ὀλέθρια ψευδαίσθηση ὅτι ὁ ἴδιος κατέχει καὶ ἔχει κατακτήσει αὐτὲς τὶς γνώσεις. Τὸ θεωρεῖ, τρόπον τινά, ὡς προέκταση, ἐξάρτημα τῆς μνήμης του. Γι’ αὐτὸ ἡ μελέτη θεωρεῖται πιὰ χάσιμο χρόνου, γίνεται ἀντικείμενο χλεύης, πράγμα καταστρεπτικότατο γιὰ τὴν γλώσσα καὶ τὴν σκέψη. «Μελέτη τὸ πᾶν», ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι. Τὸ βιβλίο μορφώνει, τὸ διαδίκτυο πληροφορεῖ καί… παραπληροφορεῖ.
. – – – – – – – – – – – – . Δεύτερον: Γιὰ πολλὰ χρόνια, μετὰ τὴν λεγόμενη ἐπανάσταση τῶν νέων τεχνολογιῶν, πολλοί, ἐπιπόλαια, ὑπέθεσαν ὅτι ἡ Παιδεία θὰ ἀνεβεῖ ὀκτάνια καὶ θὰ λυθοῦν μύρια προβλήματά της. Τὸ λειτούργημα τοῦ δασκάλου ὑποτιμήθηκε. Περίπου μὲ αὐτὸ ποὺ συμβαίνει μὲ τὶς ἐπιχειρήσεις σήμερα καὶ τὴν κατ᾽ οἶκον ἐργασία. Λάθος μέγα. Δὲν μπορεῖ νὰ ὑποκατασταθεῖ ἡ διὰ ζώσης διδασκαλία. Ἔπρεπε νὰ συμβεῖ ὅ,τι βιώνουμε σήμερα μὲ τὸ κλείσιμο τῶν σχολείων, γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε πὼς ὅσο ὄμορφος καὶ νὰ εἶναι ἕνας πίνακας ζωγραφικῆς ποὺ ἀπεικονίζει τριαντάφυλλα, δὲν συγκρίνεται μὲ τὸ ἄγγιγμα καὶ τὸ ἄρωμα ποὺ ἀπολαμβάνεις, ὅταν πιάσεις στὸ χέρι σου μία ἀνθοδέσμη μὲ ρόδα τοῦ ἀγροῦ. Δάσκαλος καὶ μαθητὴς εἶναι μία σχέση ἱερή. Ἡ λέξη ἀλληλοπεριχώρηση τὸ ἐκφράζει ὡραιότατα αὐτό. Σημαίνει πλησίασμα, κάνω χῶρο στὴν καρδιά μου, γιὰ νὰ μπεῖ καὶ ὁ πλησίον. «Οὐδὲν οὕτω πρὸς διδασκαλίαν ἐπαγωγὸν ὡς τὸ φιλεῖν καὶ φιλεῖσθαι». (Ἅγιος Χρυσόστομος). Τὰ δύο αὐτὰ ἀπαρέμφατα, τὸ «φιλεῖν» καὶ «φιλεῖσθαι» περικλείουν τὴν οὐσία τῆς σχέσης δασκάλου καὶ μαθητῆ.
. – – – – – – – – – – – – . Τρίτον: Ἐκτὸς ἀπὸ ἀποικία χρέους, κράτος ὑποτελὲς καὶ γονατισμένο, εἴμαστε καὶ ἀποικία… γλώσσας. Ὁ Σεφέρης κάποτε ἀγωνιοῦσε, ὄχι γιὰ τὴν διένεξη καθαρεύουσας καὶ δημοτικῆς, ἀλλὰ γιὰ τὸ ἂν ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα θὰ ὑποκύψει στὴν μοναρχοῦσα ἀγγλική. Βαυκαλίζεται τὸ ὑπουργεῖο γιὰ τὶς δωρεὲς ἠλεκτρονικῶν ὑπολογιστῶν σὲ ὅσους μαθητὲς δὲν ἔχουν. Ὅλη ὅμως ἡ “πλατφόρμα” -ὅπως λέγεται- τηλεκπαίδευσης εἶναι στὴν ἀγγλικὴ γλώσσα. Προϋποθέτει ἡ πρόσβαση σ’ αὐτὴν ἄριστη γνώση τῆς ἀγγλικῆς. Πόσα παιδιὰ τοῦ δημοτικοῦ τὴν κατέχουν ἢ πόσοι ἀπὸ τοὺς γονεῖς ἢ ἀκόμη καὶ ἡμῶν τῶν δασκάλων; (Τὰ προγράμματα Webex (γουέμπεξ) ἤ Cisco). Καὶ ἂν στὸν πρῶτο περιορισμὸ –καραντίνα, πιάστηκε τὸ ὑπουργεῖο «ἐξαπίνης» (ἔτσι γράφεται), ἦταν πρωτόγνωρη κατάσταση, γιατί δὲν φρόντισε, στὸ μεσοδιάστημα, νὰ μεταφραστοῦν στὴν γλῶσσα μας οἱ δυσνόητοι καὶ ἀκατανόητοι ἀγγλικοὶ ὅροι;
. – – – – – – – – – – – – . Τέταρτον: Ἀπόρροια τοῦ προηγουμένου. Ἡ ἀποδυνάμωση τῆς γλώσσας μας. (Καὶ «ὅπου γλῶσσα πατρίς», θὰ γράψει ὁ Ἐλύτης). Ὁ πρόωρος συγχρωτισμὸς μὲ τὴν ἀγγλικὴ γλῶσσα τῶν παιδιῶν, ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο κιόλας, λειτουργεῖ εἰς βάρος τῆς μητρικῆς. Ὅσοι διδάσκουμε ἀντικρίζουμε μὲ θλίψη τὴν τρομακτικὴ λεξιπενία καὶ ἀνορθογραφία τῶν παιδιῶν. Τίς ἢ τί πταίει; Ἂς προσεχθεῖ καὶ αὐτό. Μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες συνέπειες αὐτῆς τῆς γλωσσικῆς ἀνεπάρκειας εἶναι ὅτι προτρέπει σὲ πράξεις βίας, ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ ἀποφευχθοῦν μόνο μὲ λόγο. Πολλὰ παιδιὰ φτάνουν στὴν ἐξαλλοσύνη καὶ τὴν ἀπελπισία ἢ δραπετεύουν ἕως ἐθισμοῦ στὸν χαώδη κόσμο τῆς εἰκονικῆς αὐταπάτης καὶ ἐπικοινωνίας, γιατί δὲν μποροῦν νὰ ἐκφραστοῦν. «Πάρε τὸν λόγο του, δῶσ’ μου τὸ χέρι σου», θὰ πεῖ ἀριστοτεχνικὰ ὁ Ἐμπειρίκος. Πληγή πυορρέουσα κατάντησε ἡ ἀνορθογραφία. Τὸ δὲ ὑπουργεῖο «φρόντισε» νὰ καταργήσει καὶ τὸ μάθημα, τὸ τετράδιο τῆς ὀρθογραφίας σὲ μία γλῶσσα ποὺ ἡ ὀμορφιὰ καὶ ἡ ἀπαράμιλλη σαφήνειά της ἑδράζονται στὶς ἐννοιολογικὲς καὶ ὀρθογραφικές της ἀποχρώσεις. Ἡ ὀρθογραφία, ἡ ὑπακοὴ στοὺς κανόνες της, εἶναι μάθημα πειθαρχίας γιὰ τὰ παιδιά, πράγμα ποὺ δὲν συνάδει μὲ τὴν ἀλλοπρόσαλλη ἐποχή μας. («Ὅταν οἱ ἐχθροί σου θὰ ἔχουν ξεμάθει τὴν ὀρθογραφία τους νὰ ξέρεις ὅτι ἡ νίκη πλησιάζει», ἔλεγε σοφὸς Ρῶσος γλωσσολόγος). Ὀρθογραφία ἐξ ἄλλου μαθαίνεις κυρίως μέσῳ τῆς ἐτυμολογίας, ἀντικείμενο ποὺ ἀγνοεῖται τελείως στὰ ἀναλυτικὰ προγράμματα. Γιὰ νὰ ἀγαπήσουν τὴν “νικήτρα τοῦ θανάτου” (Παλαμᾶς) γλῶσσα μας τὰ παιδιά, πρέπει νὰ ἀρωματιστοῦν ἀπὸ τὴν εὐωδιαστὴ ἐτυμολογία της. Καὶ εὐτυχῶς πολλοὶ δάσκαλοι χρησιμοποιοῦν τετράδιο ὀρθογραφίας, κατὰ παράβασιν τῶν ἄνωθεν ἐντολῶν καὶ διασώζουν ὅ,τι μπορεῖ νὰ περισωθεῖ. (Κάποτε εἴχαμε καὶ τετράδιο καλλιγραφίας, διότι μᾶς ἐνδιέφερε καὶ ἡ φιλοκαλία, ἡ νοικοκυροσύνη, ἡ ὀμορφιά, ὁ καλλωπισμός. Στὰ χωριά μας, στὴν Μακεδονία μας, ἀκόμη οἱ μάνες μας χρησιμοποιοῦν τὸ φουκάλι –ἡ σκούπα, τὸ σάρωθρον– καὶ φουκαλίζουν τὶς αὐλές. Καὶ ὅμως ἡ λέξη προέρχεται ἀπὸ τὸ φιλοκαλῶ, τὴν φιλοκαλία. Τὸ ἀναφέρει καὶ ὁ σπουδαῖος Φ. Κουκουλὲς στὸ “Βυζαντινῶν βίος καὶ πολιτισμός”).
. – – – – – – – – – – – – . Πέμπτον: Καὶ σοβαρότερον. Το ἔχω ξαναγράψει παλαιότερα, ἀλλὰ τὸ ἐπαναλαμβάνω. Διδάσκω ἀνελλιπῶς ἐδῶ καὶ τριάντα περίπου χρόνια καὶ δὲν ἔχω ἀκούσει ποτὲ ἢ σχεδὸν ποτέ, μαθητὴ τῆς τάξης μου, νὰ μεταφέρει, τὰ τελευταῖα χρόνια, ἐξωσχολικὲς γνώσεις καὶ ἐμπειρίες, χωρὶς νὰ ἀρχίζει τὸν λόγο του μὲ τὴν ἑξῆς κοινότοπη φράση: «κύριε, εἶδα στὴν τηλεόραση ἢ στὸ διαδίκτυο». Τὸ «ἄκουσα ἀπὸ τοὺς γονεῖς μου ἢ τὴ γιαγιὰ ἢ τὸν παππού μου» ἔχει πλέον ἐκλείψει ἀπὸ τὸ λεξιλόγιο τῶν παιδιῶν. Καὶ αὐτὸ τὸ ἐλάχιστο παράδειγμα ἐξεικονίζει τὴν φοβερὴ ἀλήθεια: τὴν σαρωτικὴ καὶ ἀποκλειστικὴ ἐπίδραση τῆς εἰκόνας. Καὶ τὸ φαινόμενο δὲν περιορίζεται μόνο στὶς μικρὲς ἡλικίες. Στὴν ἐφηβικὴ ἡλικία, ἡ ὁποία εἶναι ἀναπτυξιακὰ εὐάλωτη σὲ ἐθισμό, ἔχει ἀναγνωριστεῖ πλέον ἀπὸ τὴν ἐπιστημονικὴ κοινότητα, τὸ νόσημα ποὺ ὀνομάζεται διαδικτυακὸς ἐθισμός. Σύμφωνα μὲ τὴν Ἀμερικανικὴ Ψυχολογικὴ Ἐταιρία ὁ διαδικτυακὸς ἐθισμός, ἢ «ἠλεκτρονικὴ μορφίνη» ὅπως προσφυῶς ὀνομάστηκε, διαγιγνώσκεται σὲ ἄτομα ποὺ πληροῦν τὰ ἑξῆς κριτήρια:
α. Ἀνοχή, δηλαδὴ ἀνάγκη αὔξησης τοῦ χρόνου σύνδεσης μὲ τὸ διαδίκτυο.
β. Συμπτώματα στέρησης (ἀνησυχία, εὐερεθιστικότητα, ἄγχος, φαντασιώσεις, ἀκούσιες ἢ ἑκούσιες κινήσεις δακτυλογράφησης, μετὰ ἀπὸ διακοπὴ ἢ μείωση τῆς χρήσης).
γ. Ὑποχώρηση τῶν πιὸ πάνω συμπτωμάτων μόνο μετὰ ἀπὸ χρήση.
δ. Χρήση γιὰ πολὺ μεγαλύτερο διάστημα ἀπὸ ὅ,τι τὸ ἄτομο εἶχε πρόθεση.
ε. Επιλογή πολλῶν δραστηριοτήτων μέσῳ διαδικτύου (ἀγορά, ἐπικοινωνία, παιχνίδια).
ϛ´. Διακοπή ἢ σημαντικὴ μείωση τῆς κοινωνικῆς, προσωπικῆς, δημιουργικῆς καὶ ἐπαγγελματικῆς δραστηριότητας λόγῳ χρήσης τοῦ διαδικτύου. (Τὶς πληροφορίες τὶς ἄντλησα ἀπὸ τὸ ἐγκυρότερο ἐν Ἑλλάδι, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὰ πιὸ σοβαρὰ πανευρωπαϊκῶς, περιοδικὸ «Παιδιατρική», τεῦχος 6, Νοε-Δεκ 2008).

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΠΟΙΟΣ ΦΤΑIΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΤΙΜΩΡΗΤΟΥΣ…. ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΛΩΡΟΥΣ; (Δ. Νατσιός)

Ποιός φταίει γιὰ τοὺς ἀτιμώρητους…. κουκουλοφλώρους;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

. – – – – – – . Στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ’80, ἂν θυμᾶμαι καλά, ἐγκαινιάστηκε τὸ νοσηρὸ φαινόμενο τῶν καταλήψεων. Παιδιὰ 13 ἐτῶν πραγματοποιοῦν ἐπὶ ἑβδομάδες «καταλήψεις» σχολείων, μὲ αἴτημα κατ’ ἀρχὰς τὴν κατάργηση τῶν ἐξετάσεων. Καὶ ὑπῆρξαν πολιτικοὶ ποὺ ἔσπευσαν νὰ φωτογραφηθοῦν μαζί τους στὰ κιγκλιδώματα γιὰ νὰ ἁλιεύσουν συμπάθειες. Ἡ κοινωνία διαβρωμένη, θρυμματισμένη καὶ σὲ ἀποσύνθεση, παρακολουθοῦσε – γονεῖς, ἐκπαιδευτικοί, συνδικαλιστές, Τύπος- ἐμβρόντητη, ἀλλὰ ἄφωνη καὶ ἀπαθής, ἀπὸ δειλία καὶ καιροσκοπισμό. Μὲ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου οἱ καταλήψεις, ἀπέκτησαν μορφὴ ἐθιμικοῦ δικαίου.
. – – – – – – . Τὸν Ἰούνιο στέλνουμε παιδιὰ στὸ γυμνάσιο καὶ κατὰ τὸν Ὀκτώβριο κάθε ἔτους, τὰ βλέπουμε νὰ περιφέρονται, σὲ ὧρες μαθημάτων, γύρω ἀπὸ τὸ δημοτικό τους σχολεῖο, πασιχαρῆ, διότι ἀπέκτησαν τὸν… περίοπτο καὶ τιμητικὸ τίτλο τοῦ καταληψία. Ἑνὸς μηνὸς φοίτηση στὸ γυμνάσιο, ἀρκεῖ, γιὰ νὰ μεταμορφώσει τὴν παιδικότητα καὶ ἁγνότητα, ποὺ παραδίδουμε στὴν ἀνώτερη ἀπὸ μᾶς ἐκπαιδευτικὴ βαθμίδα, σὲ ἐν δυνάμει ἀναρχικοὺς καὶ κουκουλοφόρους. Αὐτὸ τὸ γρήγορο μεγάλωμα, συνοδεύεται μὲν ἀπὸ τὴν ἀποβολὴ τῆς ἀθωότητας, φυλάσσεται ὅμως ὡς κόρη ὀφθαλμοῦ, ἡ ἀνωριμότητα. Ὅπως ἀριστοτεχνικὰ τὸ διατύπωσε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος «ὥσπερ δεδοικότες μὴ τὸ κακὸν ἀπολέσωσιν», δηλαδή, σὰν νὰ φοβοῦνται μήπως χάσουν τὸ κακό.
. – – – – – – . Προϊόντος τοῦ χρόνου, τὰ αἰτήματα τῶν καταλήψεων στὰ γυμνάσια, καταρράκωσαν καὶ τὸ τελευταῖο ἴχνος σοβαρότητας ἀπὸ αὐτὸ ποὺ κάποτε ὀνομάζαμε «ἐθνικὴ παιδεία». Κατανοώντας οἱ μαθητὲς τὴν περιρρέουσα ἀτιμωρησία καὶ ἀδιαφορία, καταλαμβάνουν σχολεῖα μὲ δικαιολογίες, ποὺ παραπέμπουν σὲ «φραπεδοσύναξη» συνοικιακῆς καφετέριας, στὴν ὁποία «λιώνουν», ἀναπαυόμενα, τὰ ἄλκιμα νιάτα τῆς δόλιας πατρίδας. Ἔτσι ἀκούσαμε γιὰ τὴν μορφὴ τῆς τυροπίττας τοῦ κυλικείου, γιὰ τὸ χρῶμα τοῦ χαρτιοῦ στὴν τουαλέτα καὶ ἄλλα φαιδρὰ ποὺ κατεξευτελίζουν μία ὁλόκληρη κοινωνία. Τελειώνοντας τὸ λύκειο, οἱ νέοι πλέον εἶναι πανέτοιμοι, νὰ διακριθοῦν καὶ στὶς ὑψηλότερες βαθμίδες τῆς ἀνομίας, μετὰ καὶ τὴν πανηγυρικὴ ὑποδοχὴ ποὺ τοὺς ἐπιφυλάσσουν οἱ ἀειθαλεῖς κομματικὲς νεολαῖες στὸ πανεπιστήμιο, κυρίως τῆς ἀριστερομυαλης καὶ κρανιοκενοὺς ἀναρχίας, νὰ φορέσουν κουκούλα, νὰ βιαιοπραγοῦν ἀτιμωρητὶ καὶ νὰ χτίζουν ἢ νὰ εἰσβάλλουν σὲ γραφεῖα πρυτάνεων -ὅπως τὶς προάλλες μὲ τὸν πρύτανη τῆς ΑΣΟΕΕ- καὶ νὰ τοὺς κρεμοῦν «λαιμαριὲς» στὶς ὁποῖες ἀναγράφουν δημοκρατικότατα τὰ «εὐγενῆ» συνθήματά τους, ὅπως «ἀλληλεγγύη στὶς καταλήψεις». Προφανῶς καὶ κάποιοι γονεῖς θὰ καμαρώνουν ποὺ τὰ βλαστάρια τους, οἱ «κουκουλοφλῶροι» τῶν βορείων καὶ νοτίων προαστίων, διαπρέπουν στὴν κουκουλοφορία καὶ στὴν ἀσυδοσία. «Παιδιὰ εἶναι, κάνουν τὴν ἐπανάστασή τους».
. – – – – – – . Τὰ συφοριασμένο κράτος, τὸ ὁποῖο ἐπιβάλλει μὲ βαριὰ πρόστιμα καὶ ἀπειλὲς τὴν «μάσκα παντοῦ», ἀνέχεται βέβαια, σχεδὸν ὑποθάλπει, ἐδῶ καὶ δεκαετίες, τὴν κουκούλα, ἐπιτρέποντας τὴν διασπορὰ ἑνὸς πιὸ ἐπικίνδυνου «ἰοῦ». Τοῦ ἰοῦ τῆς ἀτιμωρησίας, ποὺ τὰ συμπτώματά του εἶναι πολὺ πιὸ ἐπικίνδυνα, γιατί ροκανίζουν τὸ μέλλον τοῦ λαοῦ μας. Καὶ τὸ κακὸ ἐπιτείνεται, διότι τὸ «ἐμβόλιο» κατὰ τῆς κουκουλοφορίας ὑπάρχει, ἀλλὰ καμμιὰ κυβέρνηση δὲν ἔχει τὸ σθένος νὰ τὸ χρησιμοποιήσει. Τὸ ἐμβόλιο λέγεται τιμωρία, λέξη ποὺ ἔχει ἀπαγορευτεῖ, διὰ ροπάλου, νὰ μνημονεύεται ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο ἀκόμη.
. – – – – – – . Μία… ὡραία ἐτυμολογικὴ παρένθεση. Ἡ λέξη «ὥρα», ὅταν γράφαμε ἀρτιμελῶς τὴν γλώσσα μας, μὲ πνεύματα καὶ τόνους, σήμαινε τὴν χρονικὴ διάρκεια, μὲ δασεία καὶ ὀξεία στὸ ὠμέγα, ἀλλὰ καὶ τὴν φροντίδα, τὴν πρόνοια καὶ τὸ ἐνδιαφέρον, μὲ ψιλὴ καὶ ὀξεία στὸ τονιζόμενο φωνῆεν. Ἄρα τιμή+ὥρα, δηλαδὴ «τιμωρία», σημαίνει ὅτι φροντίζω καὶ προνοῶ γιὰ τὴν τιμὴ καὶ τὴν ἀξιοπρέπειά σου. Ποῦ νὰ τὰ πεῖς ὅμως αὐτὰ σὲ ἕνα, βυθισμένο σὲ λήθαργο, ὑπουργεῖο Παιδείας, ποὺ στερεῖ τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὸν πλοῦτο τῆς παντέρπνου καὶ πανευφήμου ἐτυμολογίας μας;
. – – – – – – . Πῶς ἀντέδρασε ἡ «πολιτεία» στὴν διαπόμπευσή της, καὶ ὄχι τοῦ ἀτυχοῦς πρυτάνεως, ποὺ εἶναι θύμα τῆς ἀνυπαρξίας καὶ ἀβουλίας της; Μὲ τὶς χιλιοειπωμένες, ἀφόρητες κοινοτοπίες. Θὰ τοὺς πιάσουμε, θὰ τοὺς ἐπικηρύξουμε, «θὰ τὸ ποῦμε στὴν μαμά τους»… Τίποτε ἀπολύτως δὲν θὰ γίνει, θὰ ξεχαστεῖ ὅπως καὶ τόσα ἄλλα, γιατί δὲν μποροῦν νὰ κατανοήσουν τὸ πρόβλημα. (Καὶ νὰ τοὺς συλλάβουν τί θὰ γίνει; Γιὰ ἀντίποινα οἱ «κουκουλοφλῶροι» θὰ ρημάξουν καὶ πάλι κάποιο πολυτεχνεῖο, ἐνῶ οἱ ποινὲς τύπου Παρασκευόπουλου, θὰ τοὺς τιμωρήσουν μὲ μία «βαρύτατη» ἀναστολή, γιατί εἶναι παιδιὰ τῆς… ἁγιοτόκου Ἀριστερᾶς).
. – – – – – – . «Τὰ παιδιά μας εἶναι παιδιὰ τῆς ἐποχῆς μας. Ἡ ἐποχή μας εἶναι δική μας κατάκτηση, δική μας εὐθύνη, δική μας λογοδοσία, δική μας ἀλαζονεία, ἀλλὰ κυρίως δική μας παιδεία. Ὁ κάθε πολιτισμός, εἶπε ὁ Ὄσβαλντ Σπέγκλερ, εἶναι τὸ ἀναπόφευκτο πεπρωμένο μίας συγκεκριμένης παιδείας», θὰ γράψει ὁ ἀείμνηστος Τάσος Λιγνάδης στὸ περισπούδαστο πόνημά του. «Καταρρέω». (ἐκδ. «Ἀκρίτας», σελ. 33).
. – – – – – – . Ἄς μοῦ συγχωρεθεῖ ἡ σκληρὴ γλῶσσα, ἀλλὰ σήμερα τὰ παιδιὰ ἔρχονται στὰ σχολεῖο πνευματικῶς ἄρρωστα. Μοσχοαναθρεμμένοι μοναχογιοὶ καὶ μοναχοκόρες, γεμάτοι ὑπερηφάνεια καὶ κενοδοξία. (Ὑπερηφάνεια σημαίνει χειροκροτῶ τὸν ἑαυτό μου, κενοδοξία ἐπιζητῶ τὰ χειροκροτήματα τῶν ἄλλων). Μία σωστὴ παιδεία, μία παιδεία ἐθνική, ποὺ αἱματώνεται ἀπὸ τὰ ἀείχλωρα νάματα τῶν ἀρχαίων καὶ χριστιανῶν «γοναίγων τῆς ἀνθρωπότης», ποὺ θὰ ἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης, θεραπεύει τὶς ἀσθένειες μὲ τὰ ἰαματικὰ φάρμακά της. Αὐτὸ ἀπαιτεῖ πρωτίστως ἀγάπη, ἀγωγὴ καὶ τέχνη. («Τέχνη τεχνῶν καὶ ἐπιστήμη ἐπιστημῶν τὸ ἄγειν ἄνθρωπο», κατὰ τοὺς ἁγίους Πατέρες). Δασκάλους, φωτιστὲς τοὺς Γένους, ὅπως τοὺς ὀνόμαζαν τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας). Αὐτὸ ἀπαιτεῖ βιβλία σχολικά, ὄχι σὰν τὰ σημερινὰ δηλητήρια, στὰ ὁποῖα κατασυκοφαντοῦνται οἱ τιμαλφεῖς ἀξίες τοῦ λαοῦ μας – πίστη, φιλοπατρία, ἀξιοπρέπεια, ἐντιμότητα, φιλότιμο– ἀλλὰ βιβλία πατριδογνωσίας. (Στὴν σελίδα 85 τοῦ βιβλίου Γλώσσας τῆς Ϛ΄ Δημοτικοῦ γ΄ τεῦχος, φιλοξενεῖται μία ἀφίσα. Μὲ κόκκινα, πηχυαῖα γράμματα, καλεῖται ὁ λαὸς νὰ πάρει μέρος, «στὶς 15 Φλεβάρη, σὲ ἀντιπολεμικὸ συλλαλητήριο». Στὴν ἑπόμενη σελίδα, διαβάζουμε «Περπατώντας σὲ κάποιον κεντρικὸ δρόμο διαβάζετε αὐτὴ τὴν ἀφίσα. Θὰ θέλατε νὰ πάρετε μέρος σ’ αὐτὸ τὸ συλλαλητήριο; Δικαιολογῆστε τὴν ἀπάντησή σας».
. – – – – – – . Βεβαίως, ὅλα τὰ παιδιά, ἐπειδὴ τὸ ἐρώτημα εἶναι ὑποβολιμαῖο καὶ καθοδηγούμενο, ἀπαντοῦν, ναί. Καὶ μετὰ ἀναρωτιόμαστε ποιὸς φταίει!!).
. – – – – – – . Παιδεία ἐθνικὴ σημαίνει ἡγεσία ποὺ δὲν ὑποκύπτει στὶς θύελλες τῶν καιρῶν, ἀλλὰ μένει προσηλωμένη στὸ ὅραμα γιὰ μία νέα Παλιγγενεσία, γιὰ σύνδεση τῶν νέων μὲ τὸ παρελθόν, γιατί καὶ αὐτὸ σημαίνει Παιδεία. Δὲν ὑπάρχει μέλλον –καὶ παρὸν– χωρὶς παρελθόν. Ἔχουμε μία ἀτίμητη κληρονομιά, ἀποστολὴ τοῦ σχολείου, εἶναι νὰ μεταδώσει αὐτὴν τὴν προίκα τῶν προγόνων, νὰ τοὺς ἀναπτύξει τὸ συναίσθημα ὅτι ἀνήκουν σὲ ἕνα σύνολο, σὲ ἕναν λαὸ ποὺ «ἔρχεται ἀπὸ μακριά». (Ἐλύτης).
. – – – – – – . Ὅποιος διαβάσει τὴν ἀντίδραση τῆς νῦν ὑπουργοῦ γιὰ τὸν προπηλακισμὸ τοῦ πρυτάνεως, «νὰ καταδικάσουν τὰ κόμματα», «νὰ ἐκδιωχθοῦν οἱ φασιστικὲς ὁμάδες ἀπὸ τὰ πανεπιστήμια», μόνο θλίψη αἰσθάνεται. Ἀνούσιες τιποτολογίες, «ἀσκιὰ γιομάτα ἀγέρα» καὶ ἄγνοια τοῦ προβλήματος.
. – – – – – – . Ἕνα δέντρο, δὲν θὰ καρποφορήσει οὔτε ἂν τὸ ἐγκαταλείψεις ἀπότιστο οὔτε ἂν βάναυσα τὸ κλαδέψεις. Ἀλλὰ ἂν μὲ τέχνη τὸ ποτίσεις καὶ κόψεις τὰ κλαδιὰ ποὺ πρέπει καὶ ἀφήσεις ἐκεῖνα ποὺ θὰ δώσουν καρπό. Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ σκοπὸς τῆς Παιδείας. Ποτίζουμε τὶς ρίζες καὶ κλαδεύουμε μὲ τέχνη, προσοχὴ καὶ ἀγάπη τὰ βλαβερὰ κλαδιά. Στὴν… ὥρα τους.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

«ΑΤΟΜΙΚΗ ΜΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΨΕΜΑ» (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Σολζενίτσιν: πενήντα χρόνια ἀπὸ τὸ Νόμπελ
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

. –––––– .Πρὶν ἀπὸ πενήντα χρόνια τέτοιες ἡμέρες ἡ Σουηδικὴ Ἀκαδημία ἀπένειμε τὸ βραβεῖο Νόμπελ Λογοτεχνίας στὸν Ρῶσο συγγραφέα Ἀλεξάντερ Σολζενίτσιν. Τὸ ταλέντο τοῦ Σολζενίτσιν σμιλεύτηκε σὲ ἀνακρίσεις στὰ κεντρικὰ κτίρια τῆς KGB, στὴν ὁδὸ – πλατεία Λουμπιάνκα, στὰ βασανιστήρια, στὸν ἐγκλεισμὸ σὲ στρατόπεδα συγκέντρωσης, σὲ ἐξορία. Τίποτε δὲν μπόρεσε νὰ τὸν κάμψει νὰ γράφει τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ μὴν ζεῖ στὸ ψέμα.
. –––––– .Ὁ Σολζενίτσιν ἔγραψε τὸ 1974 πὼς ὅταν ἡ βία εἰσβάλει στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων, τὸ πρόσωπό της φλέγεται ἀπὸ αὐτοπεποίθηση καὶ κραυγάζει «Εἶμαι ἡ ΒΙΑ! Φύγετε, παραμερίστε, θὰ σᾶς ἀφανίσω». Καὶ προσθέτει πὼς ἡ βία ὅμως γερνάει γρήγορα καὶ γιὰ νὰ κρατηθεῖ στὴν ἐξουσία παίρνει ὡς σύμμαχό της τὸ ψέμα. Στὴν ἀντιμετώπισή της ὁ Σολζενίτσιν θεωρεῖ ὡς τὸ πιὸ ἁπλὸ καὶ τὸ πιὸ προσιτὸ κλειδὶ γιὰ τὴ λύτρωση τοῦ ἀνθρώπου τὴν ΑΤΟΜΙΚΗ ΜΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΨΕΜΑ!. Ἂς σκεπάσει τὰ πάντα τὸ ψέμα, ἂς κυριαρχεῖ παντοῦ, ὁ καθένας ἔντιμος ἄνθρωπος θὰ στηριχθεῖ σὲ τοῦτο τὸ ἐλάχιστο: Τὸ ψέμα θὰ κυριαρχεῖ ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ!
. –––––– .Στὴν ὁμιλία ποὺ διαβάστηκε στὴν τελετὴ ἀπονομῆς τοῦ Νόμπελ, τὸ 1970, στὴν ὁποία δὲν παρέστη, λέγει ὅτι ὁ λογοτέχνης καὶ γενικὰ ὁ ἄνθρωπος τῆς Τέχνης ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ νικήσει τὸ ψέμα. Ἔγραψε συγκεκριμένα ὅτι ἡ ἁπλὴ πράξη θάρρους τοῦ ἁπλοῦ ἀνθρώπου εἶναι νὰ ἀρνηθεῖ τὸ ψέμα, τὴν ἀπάτη. Οἱ λογοτέχνες καὶ οἱ καλλιτέχνες ὅμως μποροῦν νὰ κάνουν κάτι περισσότερο. Μποροῦν νὰ νικήσουν τὸ ψέμα. Στὴ μάχη ἐνάντια στὸ ψέμα, ἡ τέχνη πάντα νικοῦσε καὶ πάντα θὰ νικάει. Τὸ ψέμα μπορεῖ νὰ ἀντισταθεῖ σὲ πολλὰ πράγματα. Ὄχι στὴν Τέχνη. Καὶ τελείωσε τὴν ὁμιλία του μὲ μία ρωσικὴ παροιμία: «Ἕνας λόγος ἀλήθειας ζυγίζει περισσότερο ἀπὸ ὅλο τὸν κόσμο».
. –––––– . Τὸ ὁλοκληρωτικὸ καθεστὼς στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση δὲν ἐνοχλεῖτο ἀπὸ τὸν Σολζενίτσιν ὡς ἄνθρωπο καὶ συγγραφέα, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀλήθεια ποὺ ἐξέφραζε, ἀπὸ τὴν μάχη ποὺ ἔδιδε ἐνάντια στὸ ψέμα. Τὸ ἔγκυρο ἑβδομαδιαῖο γαλλικὸ περιοδικὸ L’ EXPRESS στὸ τεῦχος ὑπ’ ἀριθμ. 1104 (4-11 Σεπτεμβρίου 1972, σέλ. 66-73) δημοσίευσε ὁλόκληρη τὴν ὁμιλία, ποὺ ἔγραψε ὁ Σολζενίτσιν μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς βράβευσής του, μὲ ἕνα σχόλιο, ποὺ ἔγραφε μεταξὺ ἄλλων:
. –––––– . «Νὰ μιλήσει κανεὶς γιὰ ἐκεῖνον στὴ χώρα του εἶναι ἀπαγορευμένο καὶ τὸ ἔργο του ἀποκηρυγμένο. Ἡ ἰδιωτικὴ τελετή, ποὺ θὰ ἐλάμβανε χώρα τὸ προηγούμενο Πάσχα σὲ ἕνα διαμέρισμα τῆς Μόσχας κατὰ τὴν ὁποία θὰ τοῦ ἐδίδετο τὸ βραβεῖο Νόμπελ, ματαιώθηκε, διότι ὁ Γενικὸς Γραμματέας τῆς Σουηδικῆς Ἀκαδημίας δὲν μπόρεσε νὰ λάβει ἀπὸ τὶς σοβιετικὲς ἀρχὲς βίζα εἰσόδου. Ὁ Σολζενίτσιν ἀρνήθηκε νὰ μεταβεῖ στὴ Στοκχόλμη, γιὰ νὰ παραλάβει τὸ βραβεῖο, γιατί φοβήθηκε ὅτι ἂν ταξίδευε στὸ ἐξωτερικὸ δὲν θὰ τοῦ ἐπιτρεπόταν ἡ ἐπάνοδός του καὶ δὲν θὰ ξανάβλεπε τὴ χώρα του. Ἀλλὰ ὁ ἐπιζήσας τῆς «Πτέρυγας καρκινοπαθῶν» δὲν δέχθηκε νὰ σιωπήσει. Τὴν ὁμιλία ποὺ θὰ ἐκφωνοῦσε τὴν ἔγραψε καὶ παρουσιάζεται στὸ περιοδικὸ ὁλόκληρη».
. –––––– . Τελικὰ τὸν Σολζενίτσιν οἱ Σοβιετικοὶ τὸν ἐξόρισαν τὸ 1974. Ἐπέστρεψε στὴ Ρωσία μετὰ τὴν κατάρρευση τῆς ΕΣΣΔ, τὸ 1994. Ἀπεβίωσε στὴ Μόσχα τὸ 2008, σὲ ἡλικία 90 ἐτῶν.-

, ,

Σχολιάστε

ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΑΣΚΑΛΟΙ καὶ ΟΧΙ ΛΟΙΜΩΞΙΟΛΟΓΟΙ [Δ. Νατσιός] (Πολὺ ἐπιπόλαιο εἶναι νὰ χαρακτηρίζονται ὅσοι φοροῦν τὴν μάσκα, ὡς προσκυνημένοι ἢ ἄπιστοι ἢ δειλοί.  Δὲν ἔχει ἡ πατρίδα τὴν πολυτέλεια τούτη τὴν ἐποχὴ γιὰ διχασμούς.)

Εἴμαστε δάσκαλοι καὶ ὄχι λοιμωξιολόγοι

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                 «Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές!!… Θέμελα βάλε τώρα πιὸ βαθιά, ὁ πόλεμος νὰ μὴν μπορεῖ νὰ τὰ γκρεμίσει», μᾶς κανοναρχεῖ ὁ ἀθάνατος Κωστὴς Παλαμᾶς, στὸ ἀφιερωμένο «στὸν δάσκαλο» ποίημά του. Σμίλη κρατᾶ ὁ δάσκαλος, τὴν σμίλη τοῦ λόγου καὶ τῆς διδασκαλίας, καὶ λαξεύει καὶ «ζωγραφίζει» στὶς ἄπλαστες ψυχὲς τῶν μαθητῶν του, τὰ τιμαλφῆ, τὴν ἀνοξείδωτη προίκα τῶν προγόνων. Καὶ τί ψυχές!! Τὴν εὐωδία τοῦ παραδείσου…
.                   Ἔχω πάντοτε κατὰ νοῦ ὅτι στεκόμαστε ἐνώπιον καὶ διδάσκουμε ἀνθρώπους ποὺ εἶναι πολὺ καλύτεροι ἀπὸ ἐμᾶς. Νὰ μὴν λησμονοῦμε ὅτι, πρὶν ἀκόμη ἡ Παιδαγωγικὴ ἀνακαλύψει ὅτι ὡριμότητα σημαίνει διάσωση στοιχείων τῆς παιδικότητας καὶ ὄχι ὑπέρβασή της, ὁ Χριστὸς προέβαλε «τὸ παιδίον» ὡς πρότυπο ὕπαρξης ἀνοικτῆς στὸν Θεό. «Ἄφετε τὰ παιδία ἐλθεῖν πρός με καὶ μὴ κωλύετε αὐτά, τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν». (Ματθ. ιθ´15).
.                   Ἁγιασμὸς τὶς προάλλες στὰ σχολεῖα. Ζήσαμε πράγματα πρωτόγνωρα. Πρώτη φορὰ δὲν ἀντηχοῦσαν στὸν αὔλειο χῶρο φωνές, γέλια, ἀγκαλιές, καλωσορίσματα καὶ παιχνίδι. Ἄκρα τοῦ τάφου σιωπή… Γονεῖς ἀγχωμένοι, ἀρκετοὶ κατηφεῖς καὶ σκυθρωποί, παιδιὰ μασκοφοροῦντα, μὲ ζωγραφισμένη στὰ μάτια τους τὴν ἀπορία καὶ τὸν φόβο, δάσκαλοι  ἀγωνιῶντες γιὰ τὴν πιστὴ τήρηση καὶ ἐφαρμογὴ τῶν μέτρων. Τίποτε δὲν θύμιζε πρώτη ἡμέρα τοῦ σχολικοῦ ἔτους.
.                   Καὶ τὰ μηνύματα τῶν διευθυντῶν καὶ ὅσων «ἐπισήμων» χαιρέτησαν τὴν ἔναρξη τῆς σχολικῆς χρονιᾶς καὶ αὐτὰ ἐναρμονισμένα μὲ τὸ περιρρέον κλίμα. Δὲν ἀκούστηκαν λόγοι γιὰ τὴν ἀξία τῆς Παιδείας, γιὰ τὸ πανηγύρι τῆς μάθησης, γιὰ τὸ φῶς τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων. Νὰ ἀκούσουν οἱ νεήλυδες, οἱ νιόφερτοι μαθητές, τὰ πρωτάκια, ὅτι ἦλθαν στὸ «παλάτι» τῆς κοινωνίας.
.                   «Ὑπομονή, χτίζε, σοφέ, τῆς κοινωνίας τὸ παλάτι». Εἶναι ὁ τελευταῖος στίχος τοῦ προαναφερόμενου ποιήματος τοῦ Παλαμᾶ. Διαβάζουμε καὶ στὰ ὡραῖα κολοκοτρωναίικα ἐπεισόδια κάτι ἀνάλογο: Ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ μία μέρα στὸ σπίτι του, στὴν Ἀθήνα, σεργιάνιζε στὴν κάμαρά του, ἐνῶ τὸ παιδί του ὁ Κολίνος, διάβαζε καὶ ἔγραφε. Σταμάτησε μονομιᾶς καὶ τὸν ρωτάει:
-«Κολίνε, ποιό νομίζεις πὼς εἶναι τὸ ἐθνικὸ σπίτι τῆς Ἑλλάδος;».
Ὁ Κολίνος τοῦ ἀποκρίθηκε ἀμέσως:
-«Τὸ παλάτι τοῦ βασιλέως».
-«Τὸ παλάτι τοῦ βασιλιᾶ; Ὄχι» τοῦ εἶπε. «Τὸ πανεπιστήμιο εἶναι τὸ παλάτι τῆς Ἑλλάδας». Ὁ γενναῖος στρατηγός, ἡ ἄγρυπνη συνείδηση τοῦ ἔθνους, χάρη στὴν χρηστότητα τοῦ χαρακτήρα του, στὴν ὑψηλῆς στάθμης φιλοπατρία καὶ φιλογένειά του, στὴν γρανιτένια πίστη του γιὰ τὸ μέλλον τοῦ ἔθνους,  γνώριζε ὅτι αὐτὸ θὰ καρποφορήσει μέσῳ τῆς ἑλληνικῆς παιδείας. «Νὰ σκλαβωθεῖτε εἰς τὰ γράμματά σας», θὰ πεῖ στὸν περίφημο λόγο του στὴν Πνύκα. Ἀλλὰ σὲ ποιά γράμματα; Ὄχι βέβαια στὰ τωρινὰ τῆς ὑποταγῆς καὶ τῆς ἀγραμματοσύνης, ἀλλὰ «στὰ γράμματα ποὺ διαβάζουνε οἱ ἀγράμματοι κι ἁγιάζουνε». Τὰ γράμματα τοῦ Εὐαγγελίου, τὰ γράμματα τοῦ Ὁμήρου.
.                   Δὲν ἀκούστηκαν τέτοια μηνύματα φέτος. Πίσω ἀπὸ κρυμμένα πρόσωπα ἐπαναλήφθηκαν οἱ ὁδηγίες τῶν γιατρῶν. Καὶ καλὸ εἶναι νὰ μὴν ξεχνᾶμε, ἐμεῖς οἱ δάσκαλοι, ὅτι ἡ ἀποστολή μας εἶναι ἡ παιδεία, ἡ διδασκαλία καὶ ἡ ἀγωγή. Δὲν εἴμαστε λοιμοξιωλόγοι, ἀλλὰ δάσκαλοι.  Αὐτὸ ἂς τὸ προσέξουν κάποιοι ποὺ ὑπερβάλλουν καὶ ὑποδύονται τὸν «εἰδικὸ» ἐντὸς τῆς σχολικῆς αἴθουσας. Σεβόμαστε τὶς ἐντολὲς τῶν γιατρῶν, νυχθημερὸν ἐξ ἄλλου τὶς ἀκοῦν τὰ παιδιὰ στὸ σπίτι μέσῳ τῆς τηλεόρασης καὶ τοῦ Εὐαγγελάτου, δὲν χρειάζεται νὰ στήνουμε καθημερινῶς στὴν αἴθουσα συνέντευξη τύπου καὶ νὰ κουνᾶμε ἀπειλητικὰ τὸ δάχτυλο στὰ παιδιά. «Ἔκτεινον τὴν τῆς ἀγάπης σαγήνην, ἵνα μὴ τὸ χωλὸν ἐκτραπῇ, ἰαθῇ δὲ μᾶλλον», νὰ ἁπλώνεις τὸ δίχτυ τῆς ἀγάπης, λέει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος στὶς πολύτιμες συμβουλές του πρὸς τὸν δάσκαλο, γιὰ νὰ θεραπεύεις, ὅσα παιδιὰ εἶναι πτοημένα καὶ φοβισμένα. Ἀκοῦμε πολλὰ γιὰ ζῆλο, ὑπὲρ τῶν μέτρων, οὐ κατ᾽ἐπίγνωσιν, ἀπὸ εὐάριθμους δασκάλους καὶ καθηγητές, μὲ ἐντελῶς ἀπρεπῆ,  καὶ ἀγενῆ τρόπο, πράγμα ἀπαράδεκτο καὶ ἐπιβλαβὲς γιὰ ὅλους. Ἡ διδασκαλία στηρίζεται στὸ «φιλεῖν» τοὺς μαθητὲς καὶ «φιλεῖσθαι» ὑπὸ αὐτῶν. («Οὐδὲν οὕτω πρὸς διδασκαλίαν ἐπαγωγὸν ὡς τὸ φιλεῖν καὶ φιλεῖσθαι», προσθέτει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος). Ἂν αὐτὸ χαθεῖ, ματαιοπονεῖ ὁ δάσκαλος καὶ εἶναι ἤδη ἀποτυχημένος.
.                   Ἂς εἴμαστε εἰλικρινεῖς. Πρώτη φορὰ ἐφαρμόζεται ἡ μασκοφορία σὲ σχολικὴ αἴθουσα. Δὲν ὑπάρχει προηγούμενο. Γιὰ ὅλους εἶναι πολὺ δύσκολο.
.                   Νὰ κλείσω παραπέμποντας στὸν Ἀλέξανδρο Παπαδιαμάντη, ὑπακούοντας καὶ στὴν προτροπὴ τοῦ Ἐλύτη, «νὰ μνημονεύουμε Ἀλ. Παπαδιαμάντη, ὅταν θολώνει ὁ νοῦς καὶ μᾶς βρίσκει τὸ κακό». Στὸ διήγημά του «Βαρδιάνος στὰ Σπόρκα», περιγράφει τὶς συνέπειες μίας ἐπιδημίας χολέρας, ποὺ ἐνέσκηψε στὴν ἐποχή του. Διαβάζω: «Κακὴ ὑποψία, δυσπιστία καὶ ἰδιοτέλεια, χωροῦσα μέχρι ἀπανθρωπίας, ἐβασίλευε πανταχοῦ. Ὅλα ταῦτα ἦσαν εἰς τὸ βάθος, καὶ ὁ φόβος τῆς χολέρας ἦτο εἰς τὴν ἐπιφάνειαν. Θὰ ἔλεγε τίς, ὅτι ἡ χολέρα ἦτο μόνον πρόφασις, καὶ ὅτι ἡ ἐκμετάλλευσις τῶν ἀνθρώπων ἦτο ἡ ἀλήθεια. Τ δαιμόνιον τοῦ φόβου εχεν ερει πτ λλα δαιμόνια πονηρότερα αυτο καὶ εἶχε λάβει κατοχὴν ἐπὶ τοῦ πνεύματος τῶν ἀνθρώπων». (ἐκδ. Γιοβάννης, τόμ. 3, σελ.159).
.                   Μὲ τὴν ἐπιδημία ξεβράστηκαν τὰ τέρατα ποὺ ἐμφώλευαν  στὶς ψυχὲς πολλῶν. Κοινωνικὸς κανιβαλισμός. Τὸ Πάσχα κάποιοι κατέδιδαν ἱερεῖς ποὺ κοινωνοῦσαν κόσμο. Θ καταντήσουμε ν βλέπουμε βιαιοπραγίες σ σους δν φορον μάσκα. (πως κα ντιθέτως πολ πιπόλαιο εναι ν χαρακτηρίζονται σοι φορον τν μάσκα, ς προσκυνημένοι πιστοι δειλοί.  Δν χει πατρίδα τν πολυτέλεια τούτη τν ποχ γι διχασμούς. Νὰ ὑπενθυμίσω τὴν παροιμία “ρωμαίικος καβγάς, τούρκικος χαλβάς”, καὶ ὁ νοῶν νοείτω). Καὶ δὲν τὸ κάνουν, ὅσοι ἀναζητοῦν καὶ καταγγέλλουν “παραβάτες”,  ἀπὸ φόβο μόνον. Ὄχι. Ἡ ἀπάντηση βρίσκεται στὴν τελευταία φράση τοῦ Παπαδιαμάντη.
.                   Ἀναδεικνύει καὶ φιλοτεχνεῖ ὅμως ὁ μεγάλος Σκιαθίτης κάποιες ψυχὲς πού, ἐν μέσῳ τῆς ἀπανθρωπίας καὶ τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ,  μοσκοβολοῦσαν σὰν τὸ Τίμιο Ξύλο, σὰν τὴν θεία Σκεύω τὴν Σαβουροκόφα, ποὺ ὑφίστατο λόγῳ τῆς θωριᾶς της «τοὺς γογγυσμοὺς καὶ τοὺς χλευασμοὺς ὅλων», ἀλλὰ τοὺς ἔφερε ἐν ὑπομονῇ καὶ δὲν ἔπαυε νὰ νουθετεῖ τὸ καλό, γιατί ἦταν ἄξια τοῦ πρώτου τῶν μακαρισμῶν τοῦ Κυρίου καὶ γονατιστὴ μπροστὰ στὰ εἰκονίσματα τῆς Παναγίας, ἐπροσεύχετο γιὰ ὅλους. Ποτὲ δὲν θὰ παύσουν νὰ εὐδοκιμοῦν ἐν μέσῳ δυσωδίας, τὰ μυρίπνοα ἄνθη τῆς ἁγιότητας…

 

,

Σχολιάστε

“ΤΡΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΑΣ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΧΑΜΕΝΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ: ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ, ΤΟ ΚΕΛΑΪΔΙΣΜΑ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ» (Δ. Νατσιός)

 «Τρία πράγματα μς θυμίζουν τν χαμένο παράδεισο:
τ
ρωμα τν λουλουδιν, τ κελάιδισμα τν πουλιν
κα
τ γέλιο τν παιδιν».

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Διεγέλα τὰ πάντα, γέλωτος ὁρῶν ἄξια, τὰ τοῖς πολλοῖς σπουδαζόμενα» (ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος)

.                  Νομίζω, εἶναι τοῦ Ντοστογιέφσκι ἡ παρακάτω μυρίπνοος φράση: «Τρία πράγματα μᾶς θυμίζουν τὸν χαμένο παράδεισο: τὸ ἄρωμα τῶν λουλουδιῶν, τὸ κελάιδισμα τῶν πουλιῶν καὶ τὸ γέλιο τῶν παιδιῶν». Καὶ τὸ γέλιο δὲν εὐφραίνει μόνον τὴν ἀκοή, ἀλλὰ καὶ τὴν ὅραση, τὸ βλέπεις, ζωγραφίζεται στὸ πρόσωπο, ποὺ λάμπει ἀπὸ χαρά.
Κατ᾽ ἐξοχὴν χῶρος γέλιου, παιδιᾶς καὶ χαρᾶς εἶναι ἡ σχολικὴ αἴθουσα. Εἶναι φῶς ἡ αἴθουσα, ἔτσι ἑρμηνεύεται ἐτυμολογικῶς ἡ λέξη. Ὅποιος τὴν ἐπινόησε γιὰ τὰ σχολεῖα, ἦταν ποιητὴς ὁ ἄνθρωπος. Ἡ λέξη πρωτοφανερώθηκε στὶς «ἀμμουδιὲς τοῦ Ὁμήρου». Παράγεται ἀπὸ τὸ ρῆμα «αἴθω» ποὺ σημαίνει καίω καὶ φωτίζω καὶ λάμπω. Ὁ αἴθριος καιρός, ὁ αἰθέριος, ἡ αἰθάλη (=καπνιά), ὁ Αἰθίοπας (ὁ ἔχων καμένη ὄψη, ὁ μαῦρος), ὅλες ἀπὸ τὸ «αἴθω».
.                  Καὶ τὰ σχολεῖα παλιά, ποὺ οἱ ἄνθρωποι εἶχαν μεράκι καὶ φιλοκαλία, τὰ ἔχτιζαν ἔτσι ὥστε «ἀπ᾽ τὰ πορτοπαράθυρα νὰ ἔρχεται ὁ κὺρ Ἥλιος διαφεντευτής». Καὶ «ἀπ’ τῆς χώρας, ἀκάθαρτης, πολύβουης, ἀρρωστιάρας, μακριά, χτίστε τὰ σκολειά», ὅπως ὄμορφα ἔγραφε ὁ Κωστὴς Παλαμᾶς.
.                  Τὴν Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου, ἑορτὴ τῆς «Παγκοσμίου Ὑψώσεως τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ», τὰ σχολεῖα ἀνοίγουν. Τὴν ἡμέρα ποὺ ἡ Ἐκκλησία μας ψάλλει καὶ ὑμνεῖ «τὸν φύλακα πάσης τῆς οἰκουμένης…τὸ ἀήττητον τρόπαιον ..τὸν ἰατρὸ τῶν ἀσθενούντων», θὰ ἐμφανιστοῦμε στὰ σχολεῖα, ἀφύλακτοι καὶ ἡττημένοι. Θὰ ἁγιαστοῦν, ὄχι πρόσωπα, ἀλλὰ μασκοφόροι. Γέλωτος ὁρῶν ἄξια… Μόνο ποὺ τὸ γέλιο τῶν παιδιῶν δὲν θὰ τὸ βλέπουμε οὔτε θὰ τὸ ἀκοῦμε.
.                  Τὸ θέμα ἔχει διχάσει πολὺ κόσμο. Σεβόμαστε σίγουρα τὶς ἀπόψεις καὶ τὴν ἐπιστημοσύνη τῶν εἰδικῶν ἰατρῶν. Ὅσα σημειώνω, τὰ γράφω ὡς δάσκαλος, μὲ τριαντάχρονη ἐμπειρία σχολικῆς αἴθουσας καὶ διδασκαλίας. Εἶναι, νομίζω, δημοκρατικὸ καὶ λογικὸ νὰ καταθέτουμε τὴν γνώμη μας ὡς εἰδικοί τῆς σχολικῆς ἀγωγῆς καὶ ζωῆς. Οἱ γιατροὶ ἐπισημαίνουν τοὺς κινδύνους μετάδοσης καὶ διασπορᾶς τῆς νόσου καὶ προτείνουν ὡς «φάρμακο» τὴν μάσκα καὶ τὴν ὥρα τῆς διδασκαλίας. Σεβαστό.
.                  Ἂς μετρήσουμε ὅμως καὶ ἂς σκεφτοῦμε κάποια πράγματα, ποὺ ἀφοροῦν τὴν σχολικὴ ζωή. Ἕνας μαθητὴς ἀπὸ τὶς ὀκτὼ καὶ τέταρτο τὸ πρωί, ποὺ χτυπάει τὸ κουδούνι «γιὰ μέσα» – προσευχὴ στὸ προαύλιο πιὰ δὲν ἐπιτρέπεται καὶ δύσκολα θὰ ξαναδοῦμε – μέχρι τὴν μία καὶ τέταρτο τὸ μεσημέρι, ποὺ χτυπᾶ τὸ κουδούνι γιὰ σχόλασμα, θὰ φοράει στὸ πρόσωπό του, θὰ μιλάει, θὰ διαβάζει, θὰ γράφει στὸν πίνακα, «θὰ κινεῖται» μὲς στὴν αἴθουσα μὲ μάσκα. Τὰ τρία διαλείμματα κρατοῦν περίπου σαράντα πέντε λεπτά. Τότε θὰ βγάζει τὴν μάσκα.  Ἄρα γιὰ τέσσερις ὧρες καὶ δεκαπέντε λεπτὰ τὰ παιδιὰ θὰ φοροῦν μάσκα. Τὸ ἴδιο βεβαίως ἰσχύει καὶ γιὰ τοὺς ἐκπαιδευτικούς.
.                  Θέλω νὰ ρωτήσω: Μπορεῖ ἕνα 5χρονο, ἕνα 6χρονο παιδάκι νὰ ἀντέξει τόσες ὧρες; Ἔχω παρατηρήσει ἀνθρώπους ποὺ βγαίνουν ἀπὸ πολυκαταστήματα καὶ ἀγορές, νὰ πετοῦν μὲ ἀνακούφιση καὶ ἀγανάκτηση πολλὲς φορές, τὴν μάσκα. Μοῦ θυμίζει κάποιους «λουόμενους» τοῦ καλοκαιριοῦ, ποὺ κάνουν βουτιὲς στὴν θάλασσα, μακροβούτια, καὶ μόλις βγαίνουν στὴν ἐπιφάνεια ξεφυσοῦν ὡσὰν τὶς φάλαινες.
Τὰ παιδιά, ὡς γνωστόν, δὲν περπατοῦν. Κινοῦνται περίπου μὲ χαμηλὴ πτήση, τρέχουν, φωνάζουν, χοροπηδοῦν, τσιρίζουν, ἱδρώνουν, λαχανιάζουν. Ὅταν θὰ ἐπιστρέφουν στὴν αἴθουσα, μούσκεμα στὸν ἱδρώτα, ἡ μάσκα δὲν θὰ τὰ δυσκολεύει στὴν ἀναπνοή; Καὶ ἂν μᾶς λένε ὅτι δὲν μποροῦν καὶ δὲν ἀντέχουν τί θὰ κάνουμε; Θὰ ἀπαγορεύουμε διὰ ροπάλου τὴν… ἀποκάλυψη, θὰ κόβουμε πρόστιμα ἢ θὰ καταδίδουμε τοὺς παραβάτες στὸν κύριο διευθυντή; (Τοῦ σχολείου, ὄχι τῆς ἀστυνομίας).
.                  Ζοῦμε σὲ χώρα μὲ ὑψηλὲς θερμοκρασίες. Ἂν μᾶς πιάσουν «σαραντάρια», ποὺ σκάει ὁ τζίτζικας, κατὰ τὸ κοινῶς λεγόμενο, τί θὰ γίνει; Μποροῦν νὰ κρατηθοῦν οἱ μάσκες στὸ πρόσωπο τῶν παιδιῶν; Οἱ γιατροὶ τί λένε γι᾽ αὐτό; Τί εἶναι ὑγιεινότερο, ἡ μάσκα στὸ πρόσωπο ἢ ἡ καθαρὴ ἀναπνοή, ἡ εἰσπνοὴ ὀξυγόνου, ἰδίως σὲ μεγάλες πόλεις ποὺ εἶναι ἐπιβεβαρυμένες καὶ μὲ τὴν ρύπανση τοῦ ἀτμοσφαιρικοῦ ἀέρα; (Δίπλα σὲ σχολεῖα ὑπάρχουν «πολύβουοι» αὐτοκινητόδρομοι).
.                  Νομίζω ὅτι ἴσως χειρότερα τὰ πράγματα νὰ εἶναι γιὰ τοὺς ἐκπαιδευτικούς. Δυστυχῶς ὁ ἐκπαιδευτικὸς κλάδος εἶναι σχετικὰ γερασμένος. Ἂν θυμᾶμαι καλά, ὁ μέσος ὅρος ἡλικίας τους εἶναι κοντὰ στὰ πενήντα. Κερδίζουμε στὸ θέμα τῆς ἐμπειρίας, ὅμως ὑστεροῦμε σὲ θέματα ὑγείας καὶ ἀντοχῆς…
.                  Ἡ λέξη ποὺ εἰσῆλθε ἐν εἴδει κατακλυσμοῦ στὸ λεξιλόγιό μας εἶναι ὁ συγχρωτισμός. Πάσῃ θυσίᾳ νὰ ἀποφευχθεῖ ὁ συγχρωτισμός!! Στὰ μικρὰ παιδιά, στὸ διάλειμμα, αὐτὸ εἶναι ἀδύνατον. Χρειάζεται νὰ γίνουν διορισμοὶ δασκάλων ἴσοι μὲ τὸν ἀριθμὸ τῶν μαθητῶν. Ἕνας γιὰ κάθε παιδί.
.                  Μὲ θλίψη ἔβλεπα τοὺς μαθητές, ὅταν ἀνοίξαμε λίγο μετὰ τὸ Πάσχα, νὰ περιφέρονται στὴν αὐλή, μὲ τὴν ἀπορία στὰ πρόσωπά τους. Δὲν μποροῦσαν νὰ καταλάβουν τί συμβαίνει. Νὰ σφύζουν ἀπὸ ὑγεία καὶ νὰ τὰ περιορίζουμε καὶ νὰ τὰ παρατηροῦμε νὰ ἀποφεύγουν τοὺς φίλους τους καὶ τὸ παιχνίδι… γιὰ νὰ μὴν κολλήσουν. Καὶ ἂς ἔχουμε ὑπ᾽ ὄψιν ὅτι τὰ παιδιά μας σήμερα, τὰ περισσότερα, ζώντας μὲς στὰ ὑπέροχα παιδικά τους δωμάτια, διψοῦν γιὰ χῶρο, γιὰ ἀνοιχτωσιὰ καὶ παιχνίδι μὲ συμμαθητές. Προσθέστε καὶ τὴν καθήλωση ἐπὶ ὧρες μπροστὰ στὰ ἠλεκτρονικὰ καλούδια, τὰ ὁποῖα κυριολεκτικὰ τὰ αἰχμαλώτισαν καὶ ροκανίζουν ὧρες πολύτιμες γιὰ τὴν ὑγιῆ ἀνάπτυξή τους. Ἡ καραντίνα ἐπιδείνωσε τὴν κατάσταση, τὸ βιβλίο καὶ ἡ εὐλογημένη μελέτη εἶναι πιὰ σὲ «κωματώδη κατάσταση». Μπορεῖ νὰ ἐπαίρεται τὸ ὑπουργεῖο, γιατί «δὲν ἄφησε κανένα παιδὶ πίσω στὴν μάθηση», ὅμως ἔμεινε πολὺ πίσω ἡ μελέτη καὶ οἱ ἐξαρτήσεις ἀπὸ τὶς νέες τεχνολογίες ἐλλοχεύουν. Χωρὶς παιχνίδι καὶ διάβασμα τί παιδεία προσφέρουμε; («Τέρπειν καὶ διδάσκειν», συμβουλεύει ὁ Πλάτωνας). Καὶ τὸ παιχνίδι, ὁμόρριζη λέξη μὲ τὸ παιδί, τὸ ἐξασφαλίζει ἐν πολλοῖς, μόνο ἡ σχολικὴ αὐλή. Τὰ παιδιὰ τοῦ δημοτικοῦ περιμένουν μὲ λαχτάρα νὰ ἀνοίξουν τὰ σχολεῖα, γιὰ νὰ ἀνταμώσουν καὶ νὰ παίξουν μὲ τοὺς συμμαθητές τους.
.                  Δὲν ξέρω, ὅμως κάποια ζημία γίνεται στὴν εὔπλαστη καὶ ἀθώα ψυχή τους. Τὸ περιρρέον πνεῦμα καχυποψίας καὶ φόβου τίποτε τὸ καλὸ δὲν προοιωνίζεται γιὰ τὴν ἐξέλιξή τους. Ὡς ἀντίλογος προβάλλεται ἡ καλλιέργεια τῆς ὑπευθυνότητας, τοῦ σεβασμοῦ στὸν πλησίον καὶ τῆς ἀλληλεγγύης πρὸς τὸν συνάνθρωπο. Συμφωνοῦμε. Ἂς γνωρίζουμε ὅμως ὅτι ὁ νοῦς τῶν μικρῶν νηπίων καὶ μαθητῶν δὲν χωράει τὸ κακό, ὁπότε εἶναι σίγουρο, ἂς μὴν κρυβόμαστε ὑποκριτικά, ὅτι διαταράσσεται ἡ πνευματική τους ἰσορροπία.
.                  Τέλος πάντων. Ἂς ἀνοίξουν τὰ σχολεῖα, ἂς δοκιμαστεῖ ἡ ὁδηγία στὴν πράξη καὶ βλέπουμε.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΣ ΜΕ ΚΥΝΙΣΜΟ

Ὁμοφυλόφιλος μέ κυνισμό

τοῦ Ἀρχιμ. Δανιὴλ Ἀεράκη

.                «Εἶμαι ὁμοφυλόφιλος. Ξέρω ποιὸς εἶμαι, καὶ δὲν ντρέπομαι γι᾽ αὐτό. Ἀντιθέτως εἶμαι πολὺ εὐτυχισμένος. Ὁπότε δὲν βλέπω κάποιο ζήτημα. Τὸ μὲ ποιὸν ἢ ποιὰ εἶσαι εἶναι ἕνα ζήτημα κοινωνικὸ -μὲ τὴν ἔννοια ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὄν κοινωνικὸ- καὶ ὄχι ἁπλῶς ἕνα ζήτημα προσωπικό. Ταυτόχρονα στὴ ζωὴ εἶναι πολὺ σημαντικὸ νὰ ξέρεις ποιὸς εἶσαι, καὶ νὰ ἀποδέχεσαι τὸν ἑαυτό σου, πρῶτα ἀπὸ ὅλα ἐσύ ὁ ἴδιος. …Ὁ κόσμος, μὲ τὸν ὁποῖον συνεργάζομαι στὴν κυβέρνηση ξέρει πώς εἶμαι γκέϊ καὶ δὲν τοὺς νοιάζει. Ὁ πρωθυπουργὸς προφανῶς καὶ ἔχει γνωρίσει τὸν σύζυγό μου, ὅπως ἔχω γνωρίσει καὶ ἐγὼ τὴ σύζυγό του…. Τὸ πρόβλημα στὴν Ἑλλάδα, ὅτι δὲν βλέπω στὰ χωριὰ κάποια λεσβία ἢ ἕνα γκέϊ σπασίκλα, πόσο μᾶλλον ἀμφίφυλο, τρὰνς ἢ intersex!».

  • Ποιός τὰ λέει αὐτά; Ὄχι ἕνας ὁποιοσδήποτε ὑπάλληλος ἢ ἐπιστήμων. Τὸ λέει στενὸς συνεργάτης στὸ οἰκονομικὸ γραφεῖο τοῦ Πρωθυπουργοῦ κ. Κυριάκου Μητσοτάκη. Τὸ ὄνομά του; Ἀλέξης Πατέλης.

  • Ἡ συνέντευξις τῆς «Κυριακάτικης Καθημερινῆς» (14 Ἰουνίου) ἔχει τίτλο: «Ἡ διαφορετικότητα εἶναι κάτι θετικό».

  • Γνωρίζουμε, ὅτι ἐπί τῆς προηγουμένης κυβερνήσεως ἡ ἀνηθικότητα «φόρεσε» τὸ μανδύα τῆς «κανονικότητας». Γνωρίζουμε, τί οἱ ὁμοφυλόφιλοι κυριολεκτικὰ «καπελλώνουν» τὴ φυσιολογική ὁδό. Γνωρίζουμε, ὅτι ψηφίστηκε νόμος ὑπὲρ τῆς παρὰ φύσιν συμπεριφορᾶς. Γνωρίζουμε, ὅτι ἔχουν νομιμοποιηθῆ σχέσεις «γκέϊ» καὶ ἔχουν πλέον «νόμιμο» δικαίωμα νὰ κάνουν «σύμφωνο συμβίωσης», νὰ παντρεύωνται ἄνδρες μὲ ἄνδρες καὶ γυναῖκες μὲ γυναῖκες!

  • Ἐλπίζαμε ὅμως, ὅτι ἡ Νέα Δημοκρατία ὡς Κυβέρνησις θὰ στήριζε τὴν ἠθικὴ καὶ τὴ φυσιολογικὴ οἰκογένεια καὶ δὲν θὰ ἐξετίθετο συνεργαζομένη μὲ αἴσχη διαστροφῆς. Μπορεῖ βέβαια νὰ ὑπάρχουν καὶ στὶς τάξεις της ὁμοφυλόφιλοι. Ἀλλὰ κανεὶς δὲν φανταζόταν, ὅτι θὰ ἐπελέγετο ὡς στενότερος οἰκονομικὸς σύμβουλος τοῦ Πρωθυπουργοῦ ἕνας ὁμοφυλόφιλος, πού ὄχι ἁπλῶς δὲν κρύβει τὴ «διαφορετικότητά» του, ἀλλὰ λυπᾶται, πού στὴν Ἑλλάδα δὲν συνηθίζεται νὰ καυχιέται ἕνας ποδοσφαιριστὴς ὅτι εἶναι γκέϊ ἢ ὅτι στὰ χωριὰ δὲν ἀκούγεται πώς μιὰ γυναίκα εἶναι λεσβία!…

  • Δηλαδή, τί θὰ ἤθελε ὁ κ. ὁμοφυλόφιλος ἐπί τῶν οἰκονομικῶν; Νὰ γίνη ὅλη ἡ Ἑλλάδα Σόδομα καὶ Γόμορρα;

  • Ὡς πρὸς τὸν κ. Μητσοτάκη, ἐλπίζουμε νὰ ξανασκεφθῆ τὸ θέμα. Ἂν ἔκανε τοὺς Ἕλληνες νὰ τὸν θαυμάσουν γιὰ τὴ νίκη στοὺς δύο πολέμους, στὸν κορωνοϊὸ καὶ στὸν Ἕβρο, ἄς μὴ τοὺς ἀπογοητεύση τώρα βλέποντάς τον νὰ ἔχη στενὸ συνεργάτη του προκλητικὸ ὁμοφυλόφιλο.

  • Οὔτε γυναίκα μὲ «σύντροφο» (ὄχι σύζυγο) οὔτε ἄνδρας παντρεμένος μὲ ἄνδρα ἐπιτρέπεται νὰ βρίσκωνται στὴν προθήκη τοῦ Ἑλληνικοῦ ἔθνους.

 

,

Σχολιάστε

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΒΑΣΕΙΣ ΣΤΑ ΑΕΙ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Προβληματισμὸς ἀπὸ βάσεις στὰ ΑΕΙ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.               Ἡ πρόβλεψη γιὰ τὴ διαμόρφωση τῶν βάσεων στὰ Ἀνώτατα Ἐκπαιδευτικὰ Ἱδρύματα προκαλεῖ προβληματισμὸ ὄχι τόσο σὲ ὅσους ἀσχολοῦνται μηχανιστικὰ μὲ τὴν Ἐκπαίδευση, ὅσο σὲ ἐκείνους ποὺ πονᾶνε γιὰ τὴν πορεία τῆς Παιδείας στὸν τόπο μας. Ἀπὸ τὴ δεκαετία τοῦ 1980 τὸ ὠφελιμιστικὸ ἰδεολογικὸ ἐποικοδόμημα βάλλει συστηματικὰ κατὰ τῆς Ἠθικῆς, τῆς Ἀξιοκρατίας, τῆς Ἐθνικῆς Παράδοσης καὶ ἐξιδανικεύει τὸν ἄνθρωπο ρομπότ, ποὺ δὲν σκέφτεται, δὲν συζητάει, δὲν διαβάζει.
.               Ὁ νέος ἄνθρωπος δέχεται πληροφορίες καὶ διαμορφώνει χαρακτήρα μὲ βάση τὰ ὅσα βομβαρδίζουν τὸν ἐγκέφαλό του, γιατί προηγουμένως καθόλου δὲν ἔχει καλλιεργήσει τὴν κριτική του ἱκανότητα. Δαπανᾶ πολλὲς ὧρες τρεφόμενες ἀπὸ ἄχρηστες πληροφορίες, καὶ σχεδὸν καμία γιὰ οὐσιαστικὴ γνώση. Καὶ μὴν ξεχνᾶμε ὅτι οἱ μαθητὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1980 – μὲ ὅλα ὅσα συνέβησαν στὴν Ἐκπαίδευση ἐκείνη τὴ δεκαετία – εἶναι σήμερα αὐτοὶ ποὺ κατέχουν καίριες θέσεις στὴν Πολιτική, Κοινωνική, Ἰδεολογικὴ καὶ Παιδαγωγικὴ κοινότητα.
.               Θεωρώντας ὅτι τὰ θέματα εἶναι περίπου τῆς ἴδιας δυσκολίας, ὅσο περνάει ὁ καιρὸς τόσο καὶ οἱ βάσεις πέφτουν. Εἰδικότερα στὰ μαθήματα – βάσεις τῆς ἐθνικῆς αὐτογνωσίας τῶν νέων οἱ ἐπιδόσεις στὴ Νέα Ἑλληνικὴ γλώσσα καὶ στὴ Λογοτεχνία σταθερὰ καὶ κάθε χρόνο γίνονται χειρότερες. Στὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ καὶ στὴν Ἱστορία τὰ θέματα εἶναι συγκεκριμένα καὶ ἕνας μαθητὴς μπορεῖ νὰ τὰ μάθει ἀπ᾽ ἔξω, χωρὶς νὰ ἀφομοιώσει κάτι ἀπὸ αὐτὰ – ἡ ἐπιτυχία εἶναι ὁ στόχος του καὶ ὄχι ἡ ἀπόκτηση γνώσης. Παρὰ ταῦτα καὶ σὲ αὐτὰ οἱ ἐπιδόσεις ἦσαν χειρότερες στὶς χαμηλότερες κλίμακες τῆς βαθμολογίας.
.               Σοβαρὸ πρόβλημα εἶναι ἡ εἴσοδος στὰ ΑΕΙ ὑποψηφίων μὲ βαθμολογία κάτω της βάσης (10.000). Καὶ ὄχι μόνο αὐτό, ὑπάρχει καὶ μία ἐξόφθαλμη ἀδικία. Λόγου χάριν Σχολὲς Ἠλεκτρολόγων Μηχανικῶν καὶ Μηχανικῶν Ὑπολογιστῶν, ποὺ θεωροῦνται οἱ πιὸ «ἐμπορικές», εἶναι ὀκτώ: Εἰς ΕΜΠ, Πολυτεχνεῖο Κρήτης, καὶ στὰ Πανεπιστήμια Θεσσαλίας, Ἀριστοτέλειο Θεσσαλονίκης, Διεθνὲς Θεσσαλονίκης, Δυτικῆς Μακεδονίας, Πελοποννήσου, καὶ Πατρῶν. Ἡ βάση γιὰ τὴν ἐπιτυχία στὸ ΕΜΠ θὰ κυμανθεῖ περὶ τὶς 18.000 μονάδες. Στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Πελοποννήσου εἶναι περὶ τὶς 8.000 μονάδες. Τὸ ζήτημα τῆς ἀξιοκρατίας γιὰ τὸν νέο ὑποψήφιο δὲν τὸ ρυθμίζει ἡ ἀγορά. Αἰσθάνεται ἀδικία ὅποια δικαιολογία καὶ ἂν τοῦ λεχθεῖ. Καὶ μὲ αὐτὴ τὴ γάγγραινα τῶν πολλῶν ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα ἰδίου ἀντικειμένου σχολῶν, μὲ ἀπολύτως ἄνισες συνθῆκες φοίτησης ἀλλὰ μὲ ἰσότιμα πτυχία, δὲν γίνεται τίποτε, μὲ τὸν φόβο τῆς ἀπώλειας ψήφων.
.               Τὸ μόνο ἐνθαρρυντικὸ γιὰ τὸ μέλλον τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἡ διατήρηση ὑψηλῶν τῶν βάσεων στὶς στρατιωτικὲς σχολές, ποὺ σημαίνει πὼς ὑπάρχουν πολλὰ νέα παιδιά, ποὺ θέλουν νὰ ὑπηρετήσουν τὴν πατρίδα. Ἀντίθετα ἀπογοητευτικὴ εἶναι ἡ κατάσταση στὶς Θεολογικὲς Σχολὲς καὶ στὶς Ἀνώτατες Ἐκκλησιαστικὲς Ἀκαδημίες, στὶς ὁποῖες, μὲ εὐθύνη τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας καὶ τοῦ διδακτικοῦ προσωπικοῦ, οἱ βάσεις εἶναι πολὺ κάτω τῶν 10.000 μονάδων. Ἡ Ἐκκλησία βιώνει τὴν ὑποβάθμιση τοῦ ἐπιπέδου Παιδείας πολλῶν στελεχῶν τῆς ἡγεσίας της καὶ τὸ ΕΔΠ στερεῖται, πλὴν ὀλίγων ἐξαιρέσεων, ἀνεκτοῦ ἐπιστημονικοῦ ἐπιπέδου θεολόγων.-

,

Σχολιάστε