Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ"

Ο ΝΟΜΟΣ καὶ Ο … ΥΠΟΝΟΜΟΣ ( Δ. Νατσιός)

Ὁ νόμος καὶ ὁ… ὑπόνομος

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                Ἀρκεῖ νὰ παρακολουθήσεις ἢ νὰ διαβάσεις ἕνα δελτίο εἰδήσεων στὰ ἀφηνιασμένα Μέσα Μαζικῆς Ἐκχαυνώσεως (ΜΜΕ) καὶ νὰ μαυρίσει ἡ ψυχή σου, νὰ ἀπελπιστεῖς, νὰ τρομοκρατηθεῖς. Πρώτη ὕλη τους, ἡ βία, τὸ ἔγκλημα, ὁ βόρβορος τῶν σεξουαλικῶν διαστροφῶν. Ἀνοίγει ἡ καταπακτὴ καὶ εἰσπνέεις τὶς ἀναθυμιάσεις τοῦ κοινωνικοῦ ὑπονόμου.
.                Πρώτη εἴδηση, ὁ λεγόμενος «πιλότος», ἔτσι τὸν ἀποκαλοῦν, καὶ ὄχι δολοφόνο, γιατί εἶναι «κοντινός» τους, εὐπαρουσίαστος, καλοπερασάκιας, ἕνα ἀνισόρροπο κάθαρμα.
.                Δεύτερη εἴδηση, ὁ βιασμὸς μιᾶς κοπέλας, ἐγκύου, μὲ νοητικὴ καθυστέρηση, ἀπὸ τοὺς προσφιλεῖς τους «πρόσφυγες καὶ μετανάστες», αὐτοὺς ποὺ «λιάζονταν» καταπῶς μᾶς ἔλεγε ἡ Τασία τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Ἀνθρωπόμορφα κτήνη, Πακιστανοὶ καὶ Ἀφγανοὶ λαθρομετανάστες, συρφετώδεις στρατιὲς νεαρῶν μωαμεθανῶν, ποὺ μεταφέρουν τὰ ἀήθη καὶ ἀηδῆ ἤθη τους, τὴν κτηνωδία τους, στὴν πατρίδα μας, γιατί ὅλη αὐτὴ ἡ ἀνάξια λόγου νεοταξικὴ λέπρα, ποὺ μᾶς κυβερνᾶ, ἀποφάσισε νὰ μᾶς ἐξαφανίσει, νὰ μᾶς μετατρέψει σὲ πακιστανικὸ ἢ σομαλικὸ ἐμιράτο.
.                     Τρίτη εἴδηση, ὁ ἀπαραίτητος καθημερινὰ παιδοβιαστής, ποὺ «ψαρεύει» μικρὰ παιδιά, τέρατα δαιμονικά, ἀκροβολισμένα στὰ σκοτάδια τοῦ διαδικτύου, λύκοι ὠρυόμενοι, ἕτοιμοι νὰ κατασπαράξουν δροσερὲς ψυχὲς καὶ ζωές.
.                       Τέταρτη, Πέμπτη… εἴδηση ἐγκλήματα, φόνοι, βιασμοί, ληστεῖες, ἀπάτες, ἀνομίες… ἡ σύγχρονη Ἑλλάδα. Καὶ τὸ κοινὸ – θεατές, ἀκροατὲς ἀναγνῶστες- ὑποκύπτει μοιρολατρικὰ στὴν φορὰ τῶν πραγμάτων, στὸ «τίποτε πιὰ δὲν μὲ ἐκπλήσσει» καὶ ἀποχαυνωμένο, «παιδαγωγεῖται» στὴν εὐτέλεια, ἀπολαμβάνοντας, πολλὲς φορές, τὰ διαδραματιζόμενα καὶ ἀνυπομονώντας γιὰ τὴν συνέχεια. Ὁ σκοπός, ἀνεπαισθήτως, ἐπιτυγχάνεται. Ἀνοχή, μοιρολατρία, «νὰ μάθουμε νὰ ζοῦμε μὲ τὸν κίνδυνο», εἶναι φυσιολογικὴ ἐξέλιξη, κλειστεῖτε μέσα, μὲ τὴν τηλεόραση καὶ τὸ ψυγεῖο ἀγκαλιά. Νὰ «βόσκουμε τὰ πάθη μας», ἔτσι θὰ γλιτώσουμε καὶ ἀπὸ τὸν ἰὸ ἐξ ἄλλου. (Ἕνα εὐφυὲς ρητὸ λέει: «Ἂν θέλεις νὰ δεῖς τὴν Ἑλλάδα τοῦ μέλλοντος, ἐπισκέψου τὴν σημερινὴ Ἀμερική». Διαφωνεῖ κάποιος; Στὶς ΗΠΑ διαβάζαμε ἢ βλέπαμε στὶς κινηματογραφικὲς ταινίες, γιὰ ἀπροσπέλαστα «γκέτο» λόγῳ ἐγκληματικότητας, γιὰ μαζικές, κατὰ συρροήν», δολοφονίες, γιὰ ἐγκλήματα σὲ «πολυσύχναστα μέρη», σκηνὲς «φὰρ οὐέστ» θὰ μᾶς πεῖ ἡ ὅλο «λάμψη καὶ γοητεία»… κυραΣία. Μόνο ποὺ τώρα φτάσαμε κι ἐμεῖς σ’ αὐτὸ τὸ σημεῖο. Τὸ ρητὸ πλέον δὲν ἰσχύει).
.            Τὸ κρίσιμο ὅμως ἐρώτημα εἶναι τὸ γιατί μεταβάλλεται ἡ πατρίδα σὲ «παράδεισο» τοῦ ἐγκλήματος; Γιατί τέτοια καὶ τόσα ἐγκλήματα πού, κατὰ τὴν τρέχουσα κοινοτοπία, ἀφήνουν «ἄφωνη τὴν Κοινὴ Γνώμη»;
.           Ἐν πρώτοις, εἰσαγωγικά, θὰ παραθέσω ἕναν μύθο, ποὺ φέτος «ἔπεσε» καὶ στὶς Πανελλήνιες Ἐξετάσεις. Εἶναι ὁ περίφημος μύθος ποὺ ἀναφέρει ὁ Πλάτων στὸν «Πρωταγόρα». Ἐκεῖ διαβάζουμε πώς, ὅταν ὁ Δίας ἔφτιαξε τὸν κόσμο, προίκισε τὰ ζῶα μὲ διάφορα χαρακτηριστικὰ (φτερά, νύχια, δύναμη, ταχύτητα). Ὅμως τὸν ἄνθρωπο τὸν ἄφησε ἀνεφοδίαστο (κυρίως χωρὶς τὴν πολιτικὴ τέχνη, τὴν ἱκανότητα συμβίωσης). Οἱ ἄνθρωποι ὅμως ἐξοντώνονταν ἀπὸ τὰ θηρία. Τότε ὁ Ζεύς, ἐπειδὴ φοβήθηκε γιὰ τὸ γένος μας μὴν ξεκληριστεῖ, στέλνει τὸν Ἑρμῆ νὰ φέρει στοὺς ἀνθρώπους τὴν Αἰδὼ καὶ τὴν Δίκη (τὴν ντροπὴ καὶ τὴν δικαιοσύνη). Ἔτσι θὰ διακανονιζόταν ἡ ἁρμονία τῶν σχέσεων στὶς πολιτεῖες. Τὸν ρώτησε ὁ Ἑρμῆς, μὲ ποιὸ τρόπο νὰ τὶς κατανείμει. Σὲ λίγους, ὅπως σὲ ἄλλες τέχνες, ἢ σὲ ὅλους τους ἀνθρώπους; «Σὲ ὅλους νὰ τὶς μοιράσεις», λέει ὁ Δίας, «καὶ ὅλοι ἂς μετέχουν σ’ αὐτὰ τὰ δύο… Καὶ βάλε νόμο, ἀπὸ ἐμένα διαταγμένο, ὅποιος δὲν μπορεῖ νὰ μετέχει στὴν Αἰδὼ καὶ στὴν Δίκη νὰ τὸν σκοτώνουν ὡς ἀρρώστια τῆς πόλης». («Καὶ νόμον θὲς παρ’ ἐμοῦ, τὸν μὴ δυνάμενον αἰδοῦς καὶ δίκης μετέχειν, κτείνειν ὡς νόσον τῆς πόλεως», Πρωταγόρας ΧΙΙ). Ὁ πλατωνικὸς μύθος εἶναι σαφής. Οἱ ἀναιδεῖς, οἱ ἀδιάντροποι καὶ οἱ ἄδικοι εἶναι νόσοι μίας κοινωνίας καὶ πρέπει νὰ «σκοτώνονται», δηλαδὴ νὰ τιμωροῦνται αὐστηρότατα καὶ ὄχι μὲ τὸν νόμο Παρασκευόπουλου καὶ τῆς σάπιας πολιτείας. (Οἱ δύο, δηλαδή, «ἠθικοὶ αὐτουργοὶ» τῶν ἐγκλημάτων).

Γιατί, λοιπόν, τὰ τόσα ἐγκλήματα;

.                       Πρῶτον: ρχ κα ρίζας τς γκληματικότητας εναι τιμωρησία καὶ ἂς ἀφήσουμε τὰ σαλιαρίσματα περὶ δικαίου ἐπιείκειας καὶ τὶς ἀερόπλαστες διακηρύξεις, τὶς «χαζομάρες» περὶ ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, σωφρονισμοῦ καὶ λοιπὲς ἠχηρὲς ἀνοησίες. (Δὲν εἶμαι νομικὸς καὶ ζητῶ συγγνώμη γιὰ τὴν ὁρολογία). Αὐτὸ τὸ κατανοοῦν ὅλοι τους καὶ δὲν ἔχει καμμιὰ ἀξία νὰ παραθέσω, τὸ πόσα ἐγκλήματα, φρικαλέα καὶ ἀποτρόπαια, ἔγιναν ἀπὸ «εὐεργετημένους» λόγῳ τοῦ νόμου Παρασκευόπουλου. Τί σκέφτεται ὁ ἁπλὸς κόσμος; Ἂν σάπιζαν στὴν φυλακή, ἔβγαιναν μόνο στὸ φέρετρο, οἱ ποικιλώνυμοι φονιάδες, τὰ κτήνη ποὺ βιάζουν, οἱ παιδοβιαστές, οἱ ναρκέμποροι, θὰ τολμοῦσαν μὲ περισσὴ εὐκολία κάποιοι νὰ ἐγκληματίσουν; Ὁ «πιλότος» τους, τὰ μωαμεθανικὰ ταγκαλάκια ποὺ μαγάριζαν καὶ κακοποιοῦσαν ἕνα ἀβοήθητο πλάσμα τοῦ Θεοῦ, ὁ Βούλγαρος ποὺ κτηνωδῶς βίαζε ἐπὶ ὧρες –αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν-μία γυναίκα ποὺ ἔβγαζε τὸ ψωμί της, σκουπίζοντας τὶς βρομιές του, ὁ κάθε «βλαμμένος» Κουφοντίνας ποὺ μᾶς κουνάει τὸ δάκτυλο, θὰ τολμοῦσαν νὰ τὸ πράξουν, ἂν ἤξεραν ὅτι θὰ βγοῦν ἀπὸ τὴ φυλακή, πηγαίνοντας, ὄχι στὸ σπίτι, ἀλλὰ στὸ νεκροταφεῖο, ὅπου θὰ βρεῖ ἡ ἀηδία τὴν τελευταία της κατοικία; (Καὶ γράφω γιὰ ἀνθρώπους ποὺ δὲν δείχνουν καὶ καμμιὰ μεταμέλεια γιὰ τὶς πράξεις τους. Οὔτε ἴχνος ἐνοχῆς).
.                       Δεύτερον: Γιατί, ἡ φερόμενη ὡς κυβέρνηση, δὲν νομοθετεῖ τὴν ἰσόβια κυριολεκτικὰ κάθειρξη; Τὸ «εὐρωπαϊκὸ κεκτημένο» φταίει; Κάποτε ὁ Μακρυγιάννης, ὅταν ὁ Γκούρας ἤθελε καπετανελίκια καὶ πρωτοκαθεδρίες, τοῦ εἶπε: «Νὰ τὴν χέσω τέτοια λευτεριά, ὅπου θὰ κάνω ἐσένα πασιά!!». Τὸ υἱοθετῶ, βάζοντας στὴν θέση τοῦ Γκούρα, τὴν Εὐρώπη. Μήπως, καὶ αὐτὸ εἶναι πιὸ πιστευτό, μᾶς θέλουν τρομοκρατημένους; Ἀπὸ τὴν μία ἡ Σκύλλα τοῦ κορονοϊοῦ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ Χάρυβδη τῆς ἐγκληματικότητας καὶ στὴν μέση ὁ παραιτημένος πολίτης, ὁ θολωμένος ἰδιώτης.
.             Τρίτον: Ἡ ἀτιμωρησία καὶ ἡ ἀναίδεια, ξεκινοῦν ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων, ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο κιόλας. (Παραπέμπω σὲ παλαιότερο ἄρθρο μου μὲ τίτλο: «Ἀναίδεια καὶ ἀτιμωρησία: Οἱ γάγγραινες τῆς πατρίδας»). Θὰ πῶ κάτι πολὺ ἁπλό. Βρίζουν, ἀθυροστομοῦν κάποιοι μαθητές  στὸ διάλειμμα. (Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο). Τοὺς ἀκούει ὁ δάσκαλος ἢ ὁ καθηγητής. Καὶ ρωτῶ τὴν ὑπουργὸ Παιδείας, ποὺ ὁ καημός της εἶναι ἡ εἰσαγωγὴ τῆς σεξουαλικῆς διαπαιδαγώγησης ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο κιόλας, γιὰ νὰ  «ξεπατωθεῖ», καὶ ἡ τελευταία Μεγάλη τοῦ Γένους Σχολή, ἡ οἰκογένεια. Πῶς ἀντιδρᾶ ὁ ἐκπαιδευτικός; Τί μπορεῖ νὰ κάνει; Ὡς δάσκαλος μάχιμος ἀπαντῶ. Τίποτε ἀπολύτως. Οἱ περισσότεροι κάνουν ὅτι δὲν ἀκοῦν, δὲν βλέπουν καὶ δὲν καταλαβαίνουν. Μήπως κάνω λάθος; Ὄχι.

Ὑπάρχει ἐλπίδα. Ναί. Μόνον ἂν ξεκουμπιστοῦν ἀπὸ τὸν σβέρκο μας, οἱ προσκυνημένοι, οἱ φερόμενοι ὡς κυβερνῆτες…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΙΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ οἰκογένεια καὶ τὸ οἰκογενειακὸ δίκαιο

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                     Ἡ πρόταση Νόμου τοῦ Ὑπουργείου Δικαιοσύνης γιὰ «μεταρρυθμίσεις ἀναφορικὰ μὲ τὶς σχέσεις γονέων – τέκνων» ψηφίστηκε τὴν περασμένη ἑβδομάδα στὴ Βουλή. Πρόκειται γιὰ μεταρρυθμίσεις ποὺ δὲν ἀφοροῦν τὴν οἰκογένεια, ἀφοῦ αὐτὴ ἔχει διαλυθεῖ, ἀλλὰ τὸν διακανονισμὸτῶν σχέσεων μεταξὺ τῶν διαζευγμένων γονέων καὶ αὐτὲς γιὰ τὴν ἐπικοινωνία μὲ τὰ παιδιὰ ποὺ ἀπέκτησαν, ὅταν ἀποτελοῦσαν οἰκογένεια.
.                      Στὴ νεωτερικὴ δυτικὴ κοινωνία, ποὺ ζοῦμε, ἡ ἀξία τῆς οἰκογένειας ὑποσκάπτεταιἀπὸ τὴν κυριαρχοῦσα ἀντίληψη τοῦ ἐγωιστικοῦ, ὠφελιμιστικοῦ καὶ ἡδονιστικοῦ τρόπου ζωῆς. Οἱἀρχὲς ποὺ τὴν συνιστοῦν, ὅπως ἀγάπη, ἀφοσίωση, αὐτοθυσία, ταπείνωση, συγγνώμη, γενναιότητα, φρόνηση ἔχουν ὑποβαθμισθεῖ. Ὁ νεωτερικὸς ἄνθρωπος, ἀφοῦ μὲ τὸν χωρισμὸ  ἔχει προκαλέσει τραύματα στὰ παιδιά, ποὺ ἀπέκτησε καὶ ποὺ ἦρθαν στὴ ζωὴ χωρὶς δική τους εὐθύνη, μπαίνει σὲ μία ἀτέρμονη μάταιη διαδικασία νὰ ἀναζητήσει λύση, ποὺ πιστεύει πὼς θὰ  ἁπαλύνει τὶς πληγὲς ποὺτοὺς προκάλεσε. Μάταιη γιατί δὲν μπορεῖ νὰ δώσει λύση στὶς τραυματισμένες ψυχὲς τῶν παιδιῶν ὁὀρθὸς λόγος, ποὺ ἐκφράζεται μὲ τὶς ἐπεμβάσεις τῆς Δικαιοσύνης. Ἡ οἰκογένεια δὲν εἶναι δυνατὸ νὰὑποκασταθεῖ «ἀπὸ δικαστὲς ἐξειδικευμένους, μὲ τὴ συνδρομὴ παιδοψυχιάτρου, ἢ ψυχολόγου, ἢκοινωνικοῦ λειτουργοῦ…». Τὰ προβλήματα ποὺ ἔχουν μεταξύ τους οἱ πρώην σύζυγοι μπορεῖ νὰ βρίσκουν κάποια  λύση στὰ δικαστήρια –πράγμα καὶ αὐτὸ πολὺ ἀμφίβολο–, ὅμως πολλοὶ καὶπολλὲς συνεχίζουν τὴ ζωή τους δημιουργώντας νέες οἰκογένειες… Τὸ γεγονὸς ὅμως εἶναι ὅτι οἱ πληγὲς ποὺ ἔχουν ἐπιφέρει στὰ παιδιά τους εἶναι ἀνεξίτηλες.
.                      Οἱ χῶρες τῆς Δύσης στὰ Συντάγματά τους χαρακτηρίζουν ἀνυπέρβλητη τὴν ἀξία τῆς ζωῆς. Ὅμως οἱ ἴδιες ἀπαξιώνουν τὴν οἰκογένεια, τὴν πρωταρχικὴ καὶ μοναδικὴ πηγή της. Τὰσυμβόλαια διαβίωσης, ἡ ἐλεύθερη σχέση «συντρόφων», οἱ «γάμοι» ὁμοφύλων, πολὺ χειρότερα ἡ, ἐν ὀνόματι τῆς νεωτερικῆς ἰσότητας (…) ἀπόκτηση (;) τέκνων, στὰ ὁποῖα ἐπεβλήθη τὸ μεγάλωμα μὲδύο ὁμόφυλους γονεῖς, ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι ὑποκατάστατα οἰκογένειας, εἶναι στρεβλώσεις τοῦθεσμοῦ. Εἶναι λυπηρὸ ὅτι στὴ σημερινὴ Ἑλλαδικὴ κοινωνία τὰ πρότυπα ποὺ δίνουν πολλοὶἐπώνυμοι πολιτικοί, κοινωνικοὶ καὶ καλλιτεχνικοὶ παράγοντες δροῦν ἀρνητικὰ στὴν ψυχολογία τῶν νέων νὰ σχηματίσουν οἰκογένεια. Ἡ ἐλεύθερη συμβίωση, ὁ ὠφελιμισμός, ἡ δειλία στὴν ἀνάληψη τῆς εὐθύνης δημιουργίας οἰκογένειας καὶ ἡ ἄμβλυνση τῆς πνευματικῆς ἀξίας τοῦ γάμου, ποὺπροβάλλονται ὡς «προοδευτικὴ κοινωνικὴ ἐξέλιξη», εἶναι οἱ αἰτίες τῆς αἰσθητῆς μείωσης τοῦἀριθμοῦ τῶν γάμων καὶ τῆς πολὺ μεγαλύτερης αὔξησης τῶν διαζυγίων.
.                      Ἡ Κυβέρνηση ἀντιμετωπίζει τὰ ὑπάρχοντα προβλήματα στὶς σχέσεις μεταξὺ πρώην συζύγων. Ὅμως πρέπει νὰ δεῖ σοβαρὰ τὸ θέμα τῆς στήριξης τῆς οἰκογένειας. Αὐτὸ δὲν εἶναι θέμα πολιτικό, δικονομικό, «ἐκσυγχρονιστικό». Εἶναι ἠθικῆς καὶ ἐθνικῆς ἐπιβίωσης. Στὴν Ἑλλάδα δεχόμαστε τὴν ἐπέλαση τῆς νεωτερικότητας, ὅμως ἔχομε τὴν ἰδιοπροσωπία μας, ποὺ ἀντιστέκεται, ὅσο τὴν διατηροῦμε. Ἀπὸ τὸ σχολεῖο λοιπὸν μία πειστικὴ ἐκστρατεία γιὰ τὴν ἀξία τῆς οἰκογένειας, ὥστε νὰ ἔχει περιεχόμενο καὶ ἡ γιορτὴ τῆς μητέρας.  Παλαιότερα τὰ σχολικὰ βιβλία μιλοῦσαν γιὰτὴν ἀξία τῆς οἰκογένειας. Παλαιότερα ἡ Πολιτεία ἐνίσχυε τὸν θεσμὸ τῆς οἰκογένειας καὶ μὲ οἰκονομικὰ μέτρα, ποὺ διευκόλυναν τὰ νέα ζευγάρια στὴ δημιουργία οἰκογένειας καὶ στὴν ἀπόκτηση καὶ τρίτου παιδιοῦ. Πρέπει αὐτὰ νὰ ἐπανέλθουν.
.                     Ὁ γάμος ἔχει χάσει σὲ μεγάλο βαθμὸ τὴν ἱερότητά του. Στὴν ἀρχὴ ὁ πολιτικὸς γάμος, μετὰ τὸ σύμφωνο συμβίωσης. Πολλοὶ καὶ πολλὲς μετὰ τὸν πολιτικὸ γάμο καὶ ἀφοῦ ἔχουν ἀποκτήσει παιδὶ κάνουν καὶ θρησκευτικὸ γάμο, σὲ συνδυασμὸ μάλιστα μὲ τὴν βάπτισή του. Δύο Ἱερὰ Μυστήρια σὲ πακέτο τοῦ ἑνός… Τὸ ὠφελιμιστικὸ στοιχεῖο ὑπερτερεῖ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ. Οἱ εὐχὲς τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ γάμου στὰ ἤδη – γιὰ τὴν Πολιτεία ὄχι γιὰ τὴν Ἐκκλησία – παντρεμένα ζευγάρια εἶναι ἴδιες μὲ αὐτὲς ποὺ ἐπὶ αἰῶνες ἀφοροῦσαν τοὺς ἄγαμους νέους καὶ νέες.
.                     Οἱ κληρικοὶ τοῦ Λεκανοπεδίου ἐντυπωσιάζονται ἀπὸ τὸν ἀριθμὸ τῶν διαζυγίων ποὺὑπογράφουν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἐλαφρότητα, μὲ τὴν ὁποία ἀντιμετωπίζουν τὸ γεγονὸς πολλοὶ νέοι καὶ νέες. Ὑπάρχουν βεβαίως καὶ περιπτώσεις ἀνθρώπων ποὺ λύουν τὸν γάμο τους αἰσθανόμενοι συντριβή. Σὲ κεντρικὸ ἐπίπεδο ἡ Ἱεραρχία ἔχει ἁπλῶς διοργανώσει κάποιες διαλέξεις γιὰ τὸσοβαρὸ θέμα τῆς οἰκογένειας καὶ ἡ ὑπ’ Αὐτὴν ἁρμόδια Ἐπιτροπὴ «Γάμου, οἰκογένειας, προστασίας παιδιοῦ καὶ δημογραφικοῦ προβλήματος» ὑπάρχει μόνο στὰ χαρτιά…. Στὶς Μητροπόλεις τηροῦνται στατιστικὰ στοιχεῖα γιὰ τοὺς τελούμενους γάμους καὶ γιὰ αὐτοὺς ποὺ διαλύονται. Αὐτὰ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποτελέσουν πεδίο μελέτης σὲ κεντρικὸ καὶ σὲ περιφερειακὸ ἐπίπεδο, ὥστε νὰ ἐπιχειρηθεῖ μία σοβαρὴ ἀντιμετώπιση τοῦ προβλήματος. Εἶναι λυπηρὸ ὅτι ἡ διοικοῦσα Ἐκκλησία ἔχει ἀφήσει παντελῶς τὴν ποιμαντικὴ καὶ ἀσχολεῖται μὲ κτίρια καὶ οἰκόπεδα. Καλὸν εἶναι νὰ ἀσχολούμεθα μὲτὰ κτίρια στὸν Ἁλίαρτο καὶ νὰ δίδονται γιὰ αὐτὰ 500.000 Εὐρώ, ἀλλὰ αὐτὰ δὲν σώζουν τὴ συνέχεια τοῦ Ἔθνους μας.-   

, ,

Σχολιάστε

«TΟ ΠΑΣΧΑ ΕΓΓΥΣ» καὶ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΕΩΣ, «ποὺ μόνο αὐτοὶ ποὺ ἔχουν ὑπεύθυνες θέσεις πολὺ ψηλὰ μποροῦν νὰ καταλάβουν» (Ἀρχιεπ. Ἱερώνυμος)

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

.                    Στὸ σημαντικὸ ἔργο ποὺ ἐπιτελοῦσε παρὰ τὶς σοβαρὲς δυσκολίες καὶ ἀπειλὲς ποὺἀντιμετώπιζε ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος ὁ 5ος ἀναφέρθηκε στὸ κήρυγμά του ἀπὸ τὸν μητροπολιτικὸναὸ Ἀθηνῶν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος.
.              Τὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας τέλεσε ὁ Ἀρχιγραμματέας τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Ἐπίσκοπος Ὠρεῶν κ. Φιλόθεος, ἐνῶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος μιλώντας μπροστὰ ἀπὸ τὸ ἱερὸ σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου χαρακτήρισε σημαντικὴ τὴν σημερινὴ ἡμέρα, κατὰ τὴν ὁποία ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ μνήμη τοῦ μεγάλου ἱερομάρτυρος Γρηγορίου τοῦ Ε´, τονίζοντας πὼς ἔχουμε τὴν ἰδιαίτερη εὐλογία νὰ προσκυνοῦμε τὸ ἱερὸ λείψανό του.
.              Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀναφέρθηκε στὴν στενὴ σχέση, ποὺ εἶχε ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος, μὲ τὸν Ἐπίσκοπο Σαλώνων Ἠσαΐα σημειώνοντας ὅτι ἔχει σωθεῖ ἕνα γράμμα ἀπὸ τὴν ἀλληλογραφία μεταξύ τους, τὸ ὁποῖο παρουσιάζει ποιὲς ἦταν οἱ θέσεις τοῦ Πατριάρχη καὶ πῶς ἐνεργοῦσε.
.              Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀνέγνωσε τὸ γράμμα ποὺ ἀπέστειλε στὶς 20 Δεκεμβρίου τοῦ 1820 ὁ Πατριάρχης στὸν Ἐπίσκοπο Σαλώνων, στὸ ὁποῖο μεταξὺ ἄλλων ἀναφέρονταν: «Ἐχεμυθείας, ἀδελφέ, μεγίστη χρεία καὶ προφύλαξις περὶπᾶν διάβημα, οἱ γὰρ χρόνοι πονηροί εἰσι καὶ ἐν τοῖς φιλοπατριώταις ἐστι καὶ μοχθηρῶν ζύμη, ἀφ’ ἧς ὡς ἀπὸ ψωραλέου προβάτου φυλάττεσθε. Κακὸν γὰρ πολλοὶ μηχανῶνται διὰ τὸ τῆς φιλοπλουτίας ἔγκλημα. Διὸ τὴν ἀγαθὴν ἐξελεξω μερίδα κοινολογῶν μοι ἐμπιστευομένοις πατριώταις, τὰ ἐχεμυθείας δεόμενα». Σημείωσε, ἐπίσης, ὅτι «ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος τὴν ἐποχὴ αὐτὴ ἔχει ἕναν διπλὸ ρόλο ἐσωτερικά. Ἔχει δεχτεῖ ὅτι εἶναι ὁ ἐκπρόσωπος ὅλων τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν, ὄχι μόνο τῶν Ρωμηῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων ἐθνικοτήτων, ἀλλὰ ἔχει δεχθεῖ, ἀκόμη, ὅτι ὁποιαδήποτε ἀντιπαράθεση γίνει μὲ τὸ καθεστὼς τοῦ Σουλτάνου θὰ πληρωθεῖ μὲ τὴν κεφαλὴ τοῦ ἴδιου του, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸν σφαγιασμὸ χιλιάδων ὀρθοδόξων χριστιανῶν. Εἶναι ἀπὸ αὐτὰ τ μυστικὰ τς διοικήσεως δι μέσου τν αώνων, πο μόνο ατο πο χουν πεύθυνες θέσεις πολ ψηλ μπορον ν καταλάβουν. Ὁ Πατριάρχης συνεργαζόμενος μὲ τὸν Ἠσαΐα Σαλώνων τοῦ ἔχει ἀναθέσει τὴν κατήχηση, τὸν ἀγώνα τῆς ἐπαναστάσεως καὶ τὴν διοργάνωση στὶς ἐπαρχίες Βοιωτίας, Φωκίδος καὶ Λοκρίδος. Ἔτσι λοιπόν, τοῦ στέλνει τὸ γράμμα αὐτὸ καὶ τοῦ λέει ὅτι τὰ δύο γράμματα, πού μοῦ ἔστειλες, τὰ ἔλαβα ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ ἐκλεκτοῦ Γαλαξιδιώτη Καπετάνιου Φούντα καὶ ἔμαθα πληροφορίες, ὅμως ἀδελφὲ πρόσεχε. Οἱ μέρες εἶναι πονηρὲς καὶ χρειάζεται πολλὴ προσοχή. Γύρω σου ὑπάρχουν πολλοὶ φιλοπατριῶτες καὶ πατριῶτες. Πρόσεχε πῶς μιλᾶς στοὺς μὲν καὶ πῶς στοὺς δέ. Διότι οἱ φιλοπατριῶτες, αὐτοὶποὺ λένε ὅτι ἀγωνίζονται, ἀγωνίζονται μόνο γιὰ τὸν πλοῦτο καὶ τὰ χρήματα. Ὑπάρχει πολὺ μοχθηρία καὶ ἀντιζηλία καὶ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν προσοχή μας τὸ πῶς θὰ πάει ὁ ἀγώνας».
.                     Παράλληλα, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀναφέρεται καὶ στὸ σημεῖο, ὅπου ὁ Πατριάρχης μνημονεύει στὸν Σαλώνων τὴν κίνηση τοῦ Παπανδρέα ὑπογραμμίζοντας ὅτι «καλὴ ἦταν ἡ πράξη, ὅμως, πρόσεχε νὰ τὸν στηρίζεις κρυφὰ καὶ νὰ τὸν ἐπικρίνεις φανερά. Καὶ νὰ θυμᾶσαι ὅτι τὸ Πάσχα εἶναι ἐγγύς, ἐννοώντας ὄχι τὴν πασχαλινὴ ἑορτή, ἀλλὰ τὴν ἑορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, τὴν ἀρχὴ τῆς ἐπαναστάσεως».
.              Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τόνισε, ἐξ ἄλλου, ὅτι «ἕνα ἁπλὸ γράμμα σὲ ἕνα χαρτὶ μαρτυρεῖ πῶς ἦταν ὁ Πατριάρχης, πῶς σκεφτόταν καὶ πῶς μαρτύρησε. Λένε γιὰ παράδειγμα ὅτι ὁ Πατριάρχης δὲν ἤθελε τὴν ἐπανάσταση, ἴσως νὰ ἔχουν κάποια δικαιολογημένα στοιχεῖα, ἀλλὰ δὲν ξέρουν τὸ βάθος, πῶς σκέφτονται καὶ πῶς ἐνεργοῦσε. Αὐτὸ ἀποδεικνύεται μὲ τὸν μαρτυρικό του θάνατο».
.              Ἐπεσήμανε, ἀκόμη, πὼς εἶναι ἰδιαίτερη εὐλογία ὅτι τὸ σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Ε´ εἶναι σὲ αὐτὸν τὸν καθεδρικὸ ναὸ καὶ συμπλήρωσε ὅτι «ὅλοι ὅσοι θέλουν νὰ ἀναβαπτιστοῦν, κάθε φορὰ ποὺ ἔχουμε προβλήματα καὶδυσκολίες, ἰδιαίτερα τῆς πατρίδας μας, νὰ προσεγγίζουμε αὐτὴν τὴν λάρνακα, νὰ τὴν ἀσπαζόμαστε καὶ νὰἀναλογιζόμαστε αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίστηκαν μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο καὶ προσέφεραν τόσα σὲ αὐτὸν τὸν τόπο καὶ νὰμὴν τοὺς περιφρονοῦμε ἢ νὰ τοὺς κακολογοῦμε, ἀλλὰ νὰ προσπαθοῦμε νὰ μποῦμε στὸν ἐσωτερικό τους κόσμο». Ὁλοκληρώνοντας τὸν λόγο του ὁ Ἀρχιεπίσκοπος προσέθεσε ὅτι «σήμερα ἡ Ἱερὰ Σύνοδος εἶχε προγραμματίσει νὰτελεσθεῖ σὲ αὐτὸν τὸν χῶρο μία μεγάλη Θεία Λειτουργία μὲ ὅλα τὰ μέλη τῆς Συνόδου καὶ πολὺ κόσμο, γιὰ νὰἀναδείξουμε τὸ γεγονός, ἀλλὰ καὶ τὴν χρησιμότητα αὐτῶν τῶν γεγονότων, ποὺ πρέπει νὰ ἐπαναφέρουμε κάθε φορὰστὴν μνήμη μας. Δυστυχῶς ἡ πανδημία τὸ ἐμπόδισε. Ὅμως, τὰ ἐμπόδια δὲ μποροῦν νὰ εἶναι κώλυμα, διότι κάθε φορά, ὅταν σκεφτόμαστε καὶ ἀγωνιζόμαστε μὲ τὸν τρόπο ποὺ μᾶς ἔμαθε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ε´ σκεφτόμαστε ὅτι κι αὐτὸ θὰ περάσει καὶ τὸ Πάσχα εἶναι ἐγγύς. Τὸ κάθε Πάσχα γίνεται δική μας μέρα γιορτῆς».

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ»: Ἕνα κήρυγμα μὲ πολὺ νόημα. Εἶναι εὐδιάκριτος ὁ παραλληλισμὸς ἀνάμεσα στοὺς κατηγόρους τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου Ε´ καὶ σὲ τρέχουσες καταστάσεις…! «Τ μυστικὰ τς διοικήσεως δι μέσου τν αώνων μόνο ατο πο χουν πεύθυνες θέσεις πολ ψηλ μπορον ν τὰ καταλάβουν» καὶ ὄχι ὅσοι εὔκολα λοιδωροῦν, κραυγάζουν καὶ κατηγοροῦν ἀνεύθυνα.

, ,

Σχολιάστε

ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΑ ΠΑΧΙΑ ΛΟΓΙΑ (Δ. Νατσιός)

Διδάσκει τὸ παράδειγμα καὶ ὄχι τὰ παχιά λόγια

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς 

.                            «Νὰ πάρουμε πίσω τὶς ζωές μας». Μάλιστα. Εἶναι ἡ μόνιμη ἐπωδὸς τῶν ἀνυστάκτων φρουρῶν τῆς ὑγείας μας. Τὸ ποικιλώνυμο πολιτικὸ κυβερνολόι, τί ἔχασε, ἐν μέσῳ πανδημίας καὶχρησιμοποιεῖ πρῶτο πληθυντικὸ πρόσωπο στὴν κοινότοπη φράση; Μειώθηκε ὁ μισθός τους ἢἀπαγορεύονται οἱ μετακινήσεις τους; Τί ἔχασαν, ξαναρωτῶ, ποὺ θὰ τὸ πάρουν πίσω;
.                            Ἔχασαν οἱ ἐλεύθεροι ἐπαγγελματίες, οἱ ἁπλοὶ ἰδιοκτῆτες καὶ ἐργαζόμενοι σὲ μικρομεσαῖες ἐπιχειρήσεις. Ζοῦν μὲ τὶς ἐλεημοσύνες τοῦ κράτους, μὴ ἐπιστρεπτέες… κακομοιριές, μοιρασμένες καὶαὐτὲς μὲ ἄδικα ἐν πολλοῖς κριτήρια. Κόποι χρόνων κατεδαφίστηκαν. Ἀξιοπρέπειες τσαλακώθηκαν. Ὄνειρα ματαιώθηκαν. Γενοτόπια ἐρημώθηκαν. Γονεῖς γέροντες ἀφέθηκαν σὲ παγερὴ μοναξιὰ καὶ φόβο γιὰ τὰμελλούμενα, χωρὶς τὴν παρουσία τῶν παιδιῶν τους, ποὺ εἶναι παρηγοριά τους καὶ ἐλπίδα. Ἡ κ. Μπακογιάννη μᾶς βεβαιώνει ὅτι θὰ πάει στὴν Κρήτη τὸ Πάσχα, «βρέξει-χιονίσει». Δὲν εἴχαμε καμμία ἀμφιβολία περὶτούτου. Νυχθημερὸν παρελαύνουν ἀπὸ τὶς τηλεοπτικὲς ὀθόνες οἱ κολοκυθολογοῦντες ἐν πολλοῖς εἰδικοὶ καὶ παραπολιτικοί, μὲ ἐξασφαλισμένη τὴν ἄνεση μετακινήσεων, καὶ μᾶς ἀπειλοῦν γιὰ τὸ Πάσχα, ἂν δὲν ὑπακούσουμε στὶς ὁδηγίες τους. Καλὰ λέει ἡ παροιμία «νὰ φοβᾶσαι ἀπὸ καινούργιο ἄρχοντα καὶ παλιὸδιακονιάρη». Διάφοροι, ποὺ τὸ ἐπάγγελμά τους λήγει σὲ «λόγος», ἐν μέσῳ αὐτῶν καὶ ἀρκετοὶμπουρδολόγοι, τιποτολόγοι, ἀερολόγοι, «πάσχοντες ἐξ ἐλαφρότητος καὶ ρεκλαμομανίας», ποὺ θὰ ἔλεγε καὶὁ Παπαδιαμάντης, «οἱ καινούργιοι ἄρχοντες», στήνονται στὰ κεντρικὰ δελτία καὶ μὲ ὕφος χιλίων πιθήκων, ἡδονιζόμενοι μικροχαιρέκακα γιὰ τὴν πρόσκαιρη ἐξουσία τοῦ λόγου τους, ἐξαπολύουν τὶς ἐρεβώδεις, ζοφερὲς προβλέψεις καὶ φοβέρες τους: φρόνιμα, γιατί τὸ Πάσχα θὰ σᾶς κλειδώσουμε.
.                            Νὰ ἐπανέλθω στὴν προλογικὴ σκέψη. Ὁ Πλάτων στὸν Μενέξενο γράφει: «Πολιτεία γὰρ τροφὴ τῶν ἀνθρώπων ἐστίν, ἡ μὲν ἀγαθῶν, ἡ δ’ ἐναντία κακῶν», (238d) δηλαδή, ἡ πολιτεία εἶναι τροφὸς καὶπαιδαγωγὸς τῶν ἀνθρώπων. Ἡ καλὴ πολιτεία πλάθει ὡραίους, ἀγαθοὺς πολίτες, ἡ κακὴ πολιτεία ἐκφαυλίζει καὶ τοὺς πολίτες. Ὁ λαὸς διδάσκεται μὲ τὸ παράδειγμα καὶ ὄχι μὲ παχιὰ λόγια, ἔτσι φιλοτιμεῖται καὶ εἶναι ἕτοιμος γιὰ θυσίες. Ἄν, ἀντὶ γιὰ τὰ 5 ἢ 6 χιλιάρικα μηνιαίως ποὺ λαμβάνουν φανερὰ οἱ βουλευτὲς καὶ λοιποὶὑψηλόβαθμοι, μειωνόταν στὸ ἕνα τρίτο οἱ ἀποδοχές τους, στὰ 2 χιλιάρικα, αὐτὸ δὲν θὰ ἦταν ἕνα ὑγιὲς μήνυμα; Τί ἀπώλειες εἶχαν ἐν μέσῳ καραντίνας; Καμμία. Ἴσα ἴσα γλίτωσαν τὰ τραπεζώματα, τὶς κοπὲς βασιλόπιτας, τὰ ἑορταστικὰ κεράσματα, τὶς μετακινήσεις στὰ ἐκλογικά τους ποιμνιοστάσια. Ἀλλά, κυρίως, θὰ ἔδιναν τὸ παράδειγμα: Συμπάσχουμε. Τί ἔπραττε ὁ Καποδίστριας;
.                            Ὁ γιατρός του, βλέποντας τὸν τόσον καταβεβλημένο ἀπὸ τοὺς ἀδιάκοπους μόχθους καὶἀγῶνες, τοῦ συνέστησε αὐστηρὰ ὅτι ἔπρεπε νὰ βελτιώσει τὴν τροφή του. Καὶ ὁ Καποδίστριας ἀπάντησε: “Οὐδέποτε θὰ ἐπιτρέψω στὸν ἑαυτό μου βελτίωση τῆς τροφῆς, παρὰ μόνον τότε, ὅταν θὰ εἶμαι βέβαιος ὅτι δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνα Ἑλληνόπουλο ποὺ νὰ πεινᾶ”.
.                            Τὸ Πανελλήνιο καὶ ἡ Γερουσία δύο φορὲς ψήφισαν τὸν μισθὸ ποὺ ἔπρεπε νὰ δίνεται στὸν Κυβερνήτη. Καὶ τὶς δύο φορὲς ὁ Καποδίστριας ἀρνήθηκε νὰ δεχθεῖ μισθό. Νὰ θυμίσω καὶ τὸ βίο καὶ τὴν πολιτεία τοῦ Πλαστήρα;
.                            Ὁ ἀείμνηστος Ἀνδρέας Ἰωσὴφ – πιστὸς φίλος του – ἀναφέρει: «Ὁ στρατηγὸς εἶχε ἀπαγορεύσει στοὺς δικούς του νὰ χρησιμοποιοῦν τὸ ὄνομα “Πλαστήρας” ὅπου κι ἂν πήγαιναν. Ὁ ἀδελφός του ἦταν ἄνεργος. Τὸ ἐργοστάσιο ζυθοποιίας “ΦΙΞ” ζητοῦσε ὁδηγὸ κι ἐκεῖνος ἔκανε αἴτηση. Ὁ ἁρμόδιος ὑπάλληλος τὸν ρώτησε πῶς λέγεται: Κι ἐπειδὴ αὐτὸς δίσταζε νὰ πεῖ τὸ ὄνομά του, ἐνθυμούμενος τὴν ἐντολὴτοῦ στρατηγοῦ, τὸν ξαναρώτησε καὶ δύο καὶ τρεῖς φορές, ὥσπου ἀναγκάστηκε νὰ ὁμολογήσει ὅτι τὸν λένε Πλαστήρα. Παραξενεμένος ὁ ὑπεύθυνος ζητάει νὰ μάθει ἂν συγγενεύει μὲ τὸ στρατηγὸ καὶ πρωθυπουργό. Μετὰ ἀπὸ πολὺ δισταγμὸ τοῦ ἀποκαλύπτει ὅτι εἶναι ἀδελφός του. Ἀφοῦ ἡ αἴτηση, ἱκανοποιήθηκε, παρακάλεσε νὰ μὴ τὸ μάθει ὁ ἀδελφός του. Ὁ στρατηγὸς τὸ ἔμαθε κι ἀφοῦ τὸν κάλεσε ἀμέσως στὸ σπίτι του, τὸν ἐπέπληξε καὶ τοῦ ἀπαγόρευσε νὰ ἀναλάβει αὐτὴ τὴν ἐργασία λέγοντάς του: «Ἂν ἔχεις ἀνάγκη, κάτσε ἐδῶ νὰ μοιραζόμαστε τὸ φαγητό μου». Καὶ δὲν πῆγε.
.                            Ὁ Πλαστήρας ἦταν ἄρρωστος –ἔπασχε ἀπὸ φυματίωση– κι ἔμενε σ’ ἕνα μικρὸ σπιτάκι στὸΜέτς, κοντὰ στὸ Παναθηναϊκὸ Στάδιο. Τοῦ πρότειναν νὰ τοῦ βάλουν ἕνα τηλέφωνο δίπλα στὸ κρεβάτι ἀλλὰαὐτὸς ἀρνήθηκε λέγοντας: «Μὰ τί λέτε; Ἡ Ἑλλάδα πεινάει κι ἐμένα θὰ μοῦ βάλετε τηλέφωνο;».
.                     Πολλὲς φορὲς μὲ τρόπο ἔστελνε καὶ ἀγόραζαν ψωμί, ἐλιὲς καὶ λίγη φέτα. Τότε οἱ γύρω του, τοῦὑπενθύμιζαν ὅτι εἶχε ἀνάγκη καλύτερου φαγητοῦ λόγῳ τῆς ἀρρώστιας κι ἐκεῖνος μὲ ἁπλότητα τοὺς ἀπαντοῦσε: «Τί κάνω; σκάβω γιὰ νὰ καλοτρώγω;…».
.                     Ὁ Βάσος Τσιμπίδαρος, δημοσιογράφος στὴν ἐφημερίδα «Ἀκρόπολη», περιγράφει τὸ ἑξῆς περιστατικό: Κάποτε, ὁ στενός του φίλος Γιάννης Μοάτσος, εἶχε πάρει τὴν πρωτοβουλία νὰ τοῦἐξασφαλίσει μόνιμη στέγη, γιὰ νὰ μὴν περιφέρεται ἐδῶ καὶ ἐκεῖ σὲ ἐνοικιαζόμενα δωμάτια. Πῆγε λοιπὸν σὲμία Τράπεζα καὶ μίλησε μὲ τὸν διοικητή. «Τί;», ἀπόρησε ἐκεῖνος. «Δὲν ἔχει σπίτι ὁ κύριος πρωθυπουργὸς Πλαστήρας; Βεβαίως καὶ θὰ τοῦ δώσουμε ὅ,τι δάνειο θέλει καὶ μάλιστα μὲ τοὺς καλύτερους ὅρους!».
.                     Ὁ Μοάτσος ἔτρεξε περιχαρὴς στὸν Πλαστήρα, τοῦ τὸ ἀνήγγειλε καὶ εἰσέπραξε τὴν ἀντίδραση: «Ἄντε ρὲ Γιάννη, μὲ τί μοῦτρα ρὲ θὰ βγῶ στὸ δρόμο, ἂν μαθευτεῖ πῶς ἐγὼ πῆρα δάνειο γιὰ σπίτι;». Ἔσκισε τὸἔντυπο στὰ τέσσερα καὶ τὸ πέταξε.
.                     Ὁ Δημήτρης Λαμπράκης «δώρισε» κάποια στιγμὴ στὸν Πλαστήρα ἕνα ὡραῖο χρυσὸ στυλὸ κι ἀφοῦ ὁ στρατηγὸς κάλεσε τὸν φίλο του Ἀνδρέα, τοῦ λέει:
– Ἐγὼ δὲν βάζω χρυσὲς ὑπογραφές. Μοῦ φτάνει τὸ στυλουδάκι μου. Νὰ τὸ στείλεις πίσω.
– Μὰ θὰ προσβληθεῖ.
– Δὲν πειράζει. Ἂς μοῦ κόψει τὸ νερὸ ἀπὸ τὸ κτῆμα. Δὲν θέλω δῶρα, Ἀνδρέα. Γιατί τὰ δῶρα φέρνουν καὶἀντίδωρα!
.                        Ὁ στρατηγὸς Νικόλαος Σαμψών, φίλος τοῦ Πλαστήρα, σὲ ἐπιστολή του περιγράφει, τὸπαρακάτω: Ὅταν πέθανε ὁ Πλαστήρας, δὲν ἄφησε πίσω του σπίτι, ἀκίνητα ἢ καταθέσεις σὲ τράπεζες. Ἡκληρονομιά, ποὺ ἄφησε στὴν ὀρφανὴ προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του, ἦταν 216 δρχ., ἕνα δεκαδόλαρο καὶμία λακωνικὴ προφορικὴ διαθήκη: «Ὅλα γιὰ τὴν Ἑλλάδα!». (Καμμιὰ 20ριά ὀρφανά τῆς Μικρασίας τὰ βοήθησε νὰ ὀρθοποδήσουν, τὰ μεγάλωσε καὶ τὰ προίκισε). Ὅταν πέθανε ὁ Πλαστήρας στὶς 26/7/1953, τὸν ἔντυσαν τὸνεκρικὸ κοστούμι, ποὺ τὸ ἀγόρασε ὁ φίλος του Διονύσιος Καρρὲρ – γιατί ὁ ἴδιος τὸν μισθό του τὸν προσέφερε διακριτικὰ σὲ ἄπορους καὶ ὀρφανὰ παιδιὰ – ὁ δὲ γιατρός, ποὺ ἦταν παρὼν καὶ ὑπέγραψε τὸσχετικὸ πιστοποιητικὸ θανάτου, μέτρησε στὸ ταλαιπωρημένο κορμί του: 27 σπαθιὲς καὶ 9 σημάδια ἀπὸ βλήματα.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

ΝΤΡΟΠΗ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΑΜΒΛΩΣΕΩΝ

Ντροπή τό νά εἶσαι ἐναντίον τῶν ἀμβλώσεων!

Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

.                        Εἶναι ντροπή τό νὰ ἀρνῆσαι τό δικαίωμα στὶς γυναῖκες νὰ σκοτώνουν τά παιδιά τους! Αὐτὸ ὑποστήριξε ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, μὲ ἀφορμὴ τὴν ψῆφο τοῦ εὐροβουλευτῆ τῆς Ν.Δ. κ. Στέλιου Κυμπουρόπουλου. Ντροπὴ δὲν εἶναι ἡ σφαγὴ ἀθώων νηπίων! Ντροπὴ εἶναι νὰ διαμαρτύρεσαι γιὰ τὴν σφαγή!

  • Ἀφορμὴ ἡ ψῆφος τοῦ εὐρωβουλευτῆ στὸ Εὐρωπαϊκὸ Κοινουβούλιο, ποὺ ἔθεσε σὲ ψηφοφορία τὴν πρότασι τῆς Πολωνίας: «Πρέπει νὰ προστατεύεται ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ ἑνὸς παιδιοῦ ἀπὸ τὴ στιγμὴ τῆς συλλήψεως».

  • Δυστυχῶς ὁ ἴδιος ὁ κ. Κυμπουρόπουλος δὲν μᾶς ἔδωσε τὴ χαρὰ μιᾶς ξεκάθαρης θέσεώς του ἐναντίον τῆς σφαγῆς τῶν ἀγέννητων παιδιῶν μὲ τὶς ἀμβλώσεις. Γιὰ νὰ ρίξη τὴν ἐπαινετικὴ ψῆφο του ὑπὲρ τῆς ζωῆς τοῦ παιδιοῦ ἀπό τὴ σύλληψί του, βάρυνε ἡ σκέψις τῆς δικῆς του (ἀναπηρικῆς) καταστάσεως. Γιὰ νὰ ὑποστηρίξη ὅμως ὕστερα τό δικαίωμα τῶν γυναικῶν νὰ σκοτώνουν τὰ παιδιά τους, βάρυναν ἄλλα πράγματα. Ὁπωσδήποτε καὶ τὸ «ἄδειασμα», πού τοῦ ἔκανε τὸ κόμμα του, ἡ Νέα Δημοκρατία. Ἡ δήλωσίς της: «Ἡ ΝΔ ἔχει ξεκάθαρη θέση, σταθερὰ καὶ διαχρονικὰ γιὰ τὸ δικαίωμα τῶν γυναικῶν στὴν ἄμβλωση. Ἡ ψῆφος τοῦ εὐρωβουλευτῆ κ. Στέλιου Κυμπουρόπουλου δὲν ἐκφράζει τὸ κόμμα καὶ τὸν Πρόεδρό του»!

  • Ἄν, κ. Πρόεδρε τῆς Ν.Δ. σᾶς ἐκφράζη ὁ φρικιαστικὸς σφαγιασμὸς 250.000 παιδιῶν κάθε χρόνο στὴν Πατρίδα μας, μὴν ἐκπλαγῆτε πού ἀπογοητεύετε κάθε συνετό. Ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ θρηνῆτε γιὰ τὸ δημογραφικὸ καὶ δηλώνετε πρόθεσι νὰ ἐνισχύετε κάθε παιδὶ πού γεννιέται, καὶ ἀπό τὴν ἄλλη λέτε στοὺς φονιάδες τῶν παιδιῶν («γιατρούς», «μανάδες» καὶ «πατεράδες»): Προχωρᾶτε ἀκάθεκτα. Σφάζετε παιδιά! Τὸ κράτος ὑποστηρίζει διαχρονικὰ τὴν ἔκτρωσι!

Γιὰ τὸ θέμα πού ἀνέκυψε μὲ τὴν ψῆφο τοῦ κ. Κυμπουρόπουλου, ἔγραψε θαρραλέο κείμενο ὁ πνευμονολόγος ἰατρὸς κ. Ἀντώνιος Παπαγιάννης.

,

Σχολιάστε

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ “ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ” ΤΗΣ ΕΜΕΤΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΙΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ; (Δ. Νατσιός)

Τί θὰ γίνει μὲ τὴν “διδασκαλία” τῆς ἐμετικῆς παιδεραστίας
στὰ σχολικὰ βιβλία;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                   Πιάνουμε τὶς μύτες μας ἀπὸ τὶς ἀναθυμιάσεις καὶ τὴν δυσωδία. Ξεβράζονται σωρηδὸν οἱδιαστροφές… θεατρανθρώπων, ὅπως αὐτάρεσκα αὐτοχρίζονται. Μαγαρίζονται καὶ οἱ λέξεις. Τί σχέση ἔχουν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι μὲ τὸ θέατρο, ὅπως μᾶς τὸ παρέδωσαν οἱ ἀρχαῖοι, καὶ κυρίως μὲ τὴν ἀποστολή του; Τὸ ἀρχαῖο κράτος, ἡ «πόλις», ὅπως ἔλεγαν, σκοπὸ εἶχε τὴν διαπαιδαγώγηση καὶ τὴν βελτίωση τῶν πολιτῶν, ἀλλιῶς ξέφευγε ἀπὸ τὴν ἀποστολή του. Γράφει ὁ Πλάτων «Πολιτεία τροφὴἀνθρώπων ἐστι, καλὴ μὲν ἀγαθῶν, ἡ δ’ ἐναντία κακῶν». (Μέν. ΙΙΙ-238 C). Δηλαδή: Ἡ πολιτεία εἶναι τροφὸς τῶν ἀνθρώπων. Τὸ καλὸ πολίτευμα, κάνει τοὺς πολίτες ἀγαθούς, τὸ κακὸ πολίτευμα ἐκφαυλίζει τοὺς πολίτες. Τὸ ἴδιο ἴσχυε καὶ γιὰ τὰ γράμματα καὶ τὶς τέχνες. Ὁ Ἀριστοφάνης στοὺς «Βατράχους» του (στ. 1054), ρητῶς μᾶς βεβαιώνει ὅτι ὁ ποιητὴς εἶναι παιδαγωγὸς τῶν ὡρίμων, ὅπως ὁ δάσκαλος τῶν μικρῶν παιδιῶν. «Τοῖς μὲν γὰρ παιδαρίοισιν ἐστὶ διδάσκαλος ὅστις φράζει, τοίσιν δὲἡβῶσι οἱ ποιηταί». Ἡ τέχνη ἡ κλασσικὰ ἐξευγενίζει. Καὶ πρωτίστως αὐτὸν ποὺ τὴν ὑπηρετεῖ. Ὁ ποιητής, ὁ γλύπτης, ὁ ζωγράφος, ὁ φιλόσοφος, ὁ πολιτικός, θεωροῦνταν καὶ ἔπρεπε νὰ εἶναι παιδαγωγοὶ τοῦλαοῦ. Τὸ θέατρο, ἐν προκειμένῳ, ἦταν σχολεῖο τοῦ λαοῦ. Οἱ ἐπιγραφὲς τῶν χορηγικῶν τριπόδων, ἔλεγαν: «Σοφοκλῆς ἐδίδασκεν», «Αἰσχύλος ἐδίδασκεν». Τὰ δράματα τότε «ἐδιδάσκοντο» καὶ δὲν «ἀνέβαιναν», ὅπως λέμε σήμερα. (Ὁ μεγαλύτερος «σκηνοθέτης», τραγικὸς ποιητὴς ὅλων τῶνἀρχαίων ἑλληνικῶν ἐποχῶν, ὁ Αἰσχύλος, ζήτησε νὰ γραφεῖ στὸν τάφο τοῦ ἐπίγραμμα, τὸ ὁποῖο εἶχε συνθέσει ὁ ἴδιος. Δὲν καυχᾶται γιὰ τὴν μεγαλειώδη τέχνη του, ἀλλὰ διότι ἔλαβε μέρος στὴν μάχη τοῦΜαραθώνα- «ἁλκὴν δ’ εὐδόκιμον Μαραθώνιον ἄλσος….».
.                   Τί σχέση ἔχουν ἐκεῖνοι οἱ μεταξένιοι, ἀνθρωποπλάστες καλλιτέχνες, μὲ τὴν πλειονότητα τῶν τωρινῶν ἀνισόρροπων τυχοδιωκτῶν, ποὺ «ἀνεβάζουν» στὴν σκηνή, μαζὶ μὲ τὴν κακογουστιά τους, καὶ τὶς κτηνώδεις ὀρέξεις τους;).
.                   Ξεβράστηκαν τελευταία ὑποθέσεις παιδεραστίας, βιασμῶν καὶ βιαιοπραγίας ἀπὸ«θεατρανθρώπους». Στὸ ἄκουσμα τέτοιων φρικτῶν πράγματι εἰδήσεων, ἡ ὀργισμένη ἀντίδραση τοῦκόσμου συνοδεύεται μὲ προτροπὲς ποινῶν ὅπως: κρέμασμα, ἐκτελεστικὸ ἀπόσπασμα, εὐνουχισμὸς καὶ πολλὰ ἄλλα ποὺ δὲν μποροῦν νὰ καταγραφοῦν…
.                   Ὅμως, γιατί δὲν ὑπάρχει καμμία ἀντίδραση, ὅταν σὲ σχολικὰ βιβλία προωθεῖται καὶ διαφημίζεται, αὐτὸ ποὺ ὅλοι μετὰ βδελυγμίας καταδικάζουν; Γιατί δὲν ἀσχολεῖται κανεὶς μὲ τὰσχολικὰ βιβλία ποὺ «διδάσκουν» τὸ ἐμετικὸ ἔγκλημα;  (Τὸ ἔχω ξαναγράψει καὶ ξανατονίσει ὅτι ὅλοι οἱεἰδικοὶ καὶ ἐπιστήμονες ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν γλῶσσα καὶ τὴν διδακτική της, γνωρίζουν πὼς δὲν ὑπάρχουν ἀθῶα παραμυθάκια καὶ ὅτι κάθε γλωσσικὸ κείμενο -κυρίως αὐτὰ ποὺ ἀπευθύνονται σὲἀνώριμα τοῦ Γυμνασίου ἢ ἀθῶα παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ- ἀκόμα καὶ ἕνα πρόβλημα μαθηματικῶν, προάγει συγκεκριμένες ἀξίες καὶ στάσεις ζωῆς).  Συγκεκριμένα, γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, παραθέτω κείμενο, τὸ ὁποῖο περιέχεται στὸ «τετράδιο ἐργασιῶν» τοῦ μαθήματος «Νεοελληνικὴ Γλῶσσα», Α’ Γυμνασίου (σελ. 16). Δηλαδὴ ἀπευθύνεται σὲ παιδιὰ 12-13 ἐτῶν, ποὺ μόλις ἐγκατέλειψαν τὸ δημοτικὸσχολεῖο. Τίτλος του «Ὁσάκις». Ὑποτίθεται ὅτι ἀποσκοπεῖ στὴν γλωσσικὴ καὶ πνευματικὴ καλλιέργεια μαθητῶν τῆς Α’ Γυμνασίου:
«Ὁ καθηγητὴς τῆς φιλολογίας ἔριχνε κάθε μέρα τὸ μπαλάκι. Ὅλη ἡ τάξη τὸ ἔπιανε σὰν ἕνα γαργαλιστικὸ μήνυμα. Τὸ πετοῦσε ὁ ἕνας στὸν ἄλλον. Χαρᾶς εὐαγγέλια. “Ὁσάκις…” ἄρχισε τὴ φράση του ὁ φιλόλογος.
“Ναί. Ναί. Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!”, φώναζαν ὅλες μαζὶ οἱ μαθήτριες γελώντας. Κι ὁ καθηγητὴς τρελαινόταν. “Ὁσάκις…” ἐπαναλάμβανε τονίζοντας τὴ λέξη σὰν νὰ ἔλεγε “σκάστε”. “Ο Σάκης! ὉΣάκης!” ἀκουγόταν πάλι ἀπὸ κάτω καὶ τὸ γέλιο ἔδινε κι ἔπαιρνε.
Ὁ καθηγητὴς δὲν μποροῦσε νὰ ξεχωρίσει ποιὲς ἀπὸ τὶς μαθήτριες ἦταν οἱ δράστες. Ἡ λέξη – μπαλάκι κυλοῦσε ἀκαριαία σὲ κλάσμα δευτερολέπτου μέσα ἀπὸ τὰ χείλια τους, ποὺ ἦταν κρυμμένα στὸ κάτω μέρος τοῦ σκυμμένου τους κεφαλιοῦ. Νόμιζε πὼς ἁπλῶς ἐπαναλάμβαναν τὴ λέξη. Πὼς τὶς ἐρέθιζε αὐτὴ ἡ λέξη. Δὲν ἦταν ὅμως ἔτσι. Ἄλλο πράγμα τὸ “Ὀσάκις” κι ἄλλος ἄνθρωπος “ὁ Σάκης”.
Ὁ Σάκης ἦταν ἠλεκτρολόγος μὲ μαγαζί. Μεγαλύτερός τους, 20 μὲ 25 ἐτῶν. Τὰ εἶχε φτιάξει μὲ τὴν Ἀλέκα. Μία ἀπὸ τὶς μαθήτριες τῆς τάξης. Ψηλὴ κι ἀδύνατη, μὲ κοντὰ ξανθὰ μαλλιὰ καὶ μεγάλα καστανὰ μάτια, μακρὺ λαιμὸ καὶ μακριὰ χέρια καὶ πόδια, κάπως ξερακιανή, ἀλλὰ ζόρικη. Στὰ 15-16, ὅπως ὅλες τους. Ἡ πρώτη ποὺ ἔβγαινε ραντεβοὺ μῆνες τώρα. (σσ. Δηλαδὴ ἀπὸ τὸ Δημοτικὸδιατηροῦσαν σχέση). Ὁ Σάκης τὴν περίμενε τὸ μεσημέρι στὴν ἄλλη γωνία κι οἱ ἄλλες μαθήτριες ἔτρεχαν ἀπὸ πίσω της νὰ τὸν δοῦνε. Τὰ σχόλια ἔδιναν κι ἔπαιρναν. Ἦταν ὁ πρῶτος ἔρωτας τῆς τάξης.
Ὁ καθηγητὴς φώναξε τὴν πρώτη μαθήτρια, τὴ Μαρία, στὸ γραφεῖο του καὶ τὴ ρώτησε. “Τι συμβαίνει μὲ τὸ “Ὁσάκις”; Γιατί αὐτὴ ἡ ἀντίδραση;”.
“Δὲν ξέρω, κύριε. Στὸ δικό μου θρανίο δὲν ξέρουμε τίποτα. Τὸ πῆραν ἔτσι φαίνεται καὶ τὸδιασκεδάζουν”, τοῦ ἀπάντησε. Ρώτησε κι ἄλλες μαθήτριες. Μερικὲς δὲν κρατήθηκαν καὶ γελοῦσαν. Ὁ καθηγητὴς προσπάθησε νὰ βγάλει ἀπὸ τὸ λεξιλόγιό του τὴ λέξη “Ὁσάκις”. Αὐτὴ ὅμως ἀντιστεκόταν. Τοῦ ἔβγαινε αὐθόρμητα, ἔστω καὶ μὲ κάποια καθυστέρηση. Τότε, ὅμως, γινόταν πανζουρλισμός. Σὰν νὰ τὴν εἶχε στερηθεῖ ἡ τάξη καὶ ξεσποῦσε “Ὁ Σάκης! Ὁ Σάκης!”, φώναζαν ἀκόμα πιὸ δυνατὰ καὶγελοῦσαν μὲ τὴν καρδιά τους. Γιατί ἦταν ὑπόθεση καρδιᾶς καὶ ὄχι γραμματικῆς».
.                   Ἐρωτῶ: Τί διαβάζουμε ἐδῶ; Περιγράφει ἢ δὲν περιγράφει τὸ κείμενο ἀποπλάνηση ἀνηλίκου;
.                   Ἐρωτῶ: Ὅπως παρουσιάζει τὸ κείμενο αὐτὴν τὴν σχέση, σὰν κάτι τὸ φυσιολογικό, τὸἀκίνδυνο, δὲν ἀποτελεῖ ἔμμεση παρότρυνση γιὰ ἐπιδίωξη τέτοιων καταστρεπτικῶν σχέσεων; Μπορεῖς νὰ περιγράφεις μὲ χαζοχαρούμενο τρόπο μία τέτοια κατάσταση; Ποιός γονέας θὰ ἀνεχόταν ἡ κόρη του «νὰ βγαίνει ραντεβοὺ» μὲ εἰκοσιπεντάχρονο; Δὲν πρόκειται γιὰ ὕπουλη ἐξύμνηση τῆς παιδεραστίας, τοῦ σιχαμεροῦ αὐτοῦ ἐγκλήματος, γιὰ τὸ ὁποῖο ἀνατριχιάζουμε ὅλοι καὶ στὸ ἄκουσμά του μόνον;
.                   Καὶ κάτω ἀπὸ τὸ κείμενο «καμαρώνει», γιὰ ἐμπέδωση προφανῶς, ἡ ἑξῆς κρανιοκενὴς ἐρώτηση: «Γιατὶ γελοῦσε ἡ τάξη, ὅταν ἀκουγόταν ἡ λέξη Ὁσάκις στὸ κείμενο». Τί θὰ ἀπαντήσει τὸπαιδὶ σὲ μία τέτοια «παραλυμένη» ἐρώτηση; Καμμία καταδίκη ἢ ἀπόρριψη τῆς σχέσης τοῦ 25χρονου Σάκη μὲ τὴν 12χρονη μαθήτρια. «Ἐξαιρετικὰ» μαθήματα ἀπὸ τὸ ὑπουργεῖο, ποὺ ἐπιμένει νὰὀνομάζεται Παιδείας!
.                   Κατὰ τὰ ἄλλα τὸ ὑπουργεῖο εἰσάγει τὴν σεξουαλικὴ ἀγωγὴ ἀπὸ τὸ νηπιαγωγεῖο ἀκόμη. Ἀπὸ τὴν μία αἰχμάλωτα, ἐξαρτημένα τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὶς νέες τεχνολογίες καὶ τὸ διαδίκτυο, στὰ ὁποῖες ἔχουν δοθεῖ μεσιανικὲς διαστάσεις. Ἀπὸ τὴν ἄλλη σεξουαλικὲς ἀγωγές, ποὺ οὐσιαστικὰ εἶναι πυρήνας πρόωρης ἀποαθωοποιήσεως, πράγμα καταστρεπτικὸ γιὰ τὴν εὔθραυστη ψυχικὴ ὑγεία τους. Χῶρος γιὰ τὴν χαρὰ τῆς μελέτης, τοῦ εὐλογημένου κόπου ποὺ προσφέρει ἡ πάλαι ποτὲ ἡλιόλουστη ἑλληνικὴ Παιδεία, δὲν ἀπομένει.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ

Θρησκευτικς νισότητες

Ἑλένη Παπαδοπούλου
Διδάκτωρ Διδακτικῆς Γλωσσῶν καὶ Πολιτισμῶν τοῦ Πανεπιστημίου Paris III – Sorbonne Nouvelle

ΠΗΓΗ: newsbreak.gr

Ἡ ἀνέγερση καὶ ἡ λειτουργία ἑνὸς ὀρθόδοξου ναοῦ ἀκολουθοῦν τοὺς κανόνες καὶ τὶς προδιαγραφὲς ποὺ ἔχει θέσει ἡἘκκλησία τῆς Ἑλλάδος.

.                     Δὲν ἔχουμε παρὰ νὰ κοιτάξουμε τοὺς ναοὺς στὶς ἐνορίες, γιὰ νὰ κατανοήσουμε πόσο αὐστηρὰ εἶναι τὰ κριτήρια καὶποιὲς εἶναι οἱ προδιαγραφὲς γιὰ τὴ δημιουργία μίας ὀρθόδοξης ἐκκλησίας. Οι πιστοὶ μποροῦν ἐπίσης νὰ μετατρέψουν ἰδιωτικοὺς χώρους σὲ ἱεροὺς ναούς, ἀποκλειστικὰ γιὰ τοὺς ἴδιους καὶ τὶς οἰκογένειές τους. Σὲ περίπτωση ὅμως ποὺἕνας ἰδιωτικὸς χῶρος ἀποδοθεῖ σὲ δημόσια λατρεία σὲ χριστιανούς, τότε ἠ Ἀστυνομία θα τὸν σφραγίσει καὶ ἡἘκκλησία ἔχει δικαίωμα νὰ τὸν ἀπαλλοτριώσει ὑπὲρ τῆς πλησιέστερης ἐνορίας. Δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει Ἐκκλησία γιὰ τους χριστιανοὺς σὲ κάθε τετράγωνο, σὲ κάθε πολυκατοικία, σὲ κάθε γειτονιά.
.                     Οἱ ἐνορίες ἔχουν προνοήσει νὰ οἰκοδομήσουν μεγάλους ναοὺς σὲ κεντρικὲς πλατεῖες, οἱ ὁποῖοι εἶναι χῶροι συγκέντρωσης πιστῶν, τηρώντας τὴν εὐταξία καὶ τὴν εὐσέβεια πρὸς τὸ Θεῖο.
.                  Σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησία, ἡ ὁποία γιὰ νὰ λειτουργήσει ὑπόκειται σὲ αὐστηροὺς χωροταξικοὺς περιορισμούς, τὰ τζαμιά, οἰ χῶροι λατρείας ἄλλων θρησκειῶν λειτουργοῦν κυριολεκτικῶς ὅπου νά ’ναι. Ὑπόγεια, ἰσόγεια, ἀποθῆκες, μαγαζιά, δώματα, διαμερίσματα μετατρέπονται σὲ χώρους μουσουλμανικῆς ἢ ἄλλης λατρείας, ἀναστατώνοντας τοὺς ἐνοίκους τῶν κτιρίων καὶ τοὺς κατοίκους τῆς γειτονιᾶς. Συμβάλλουν δὲ σημαντικὰ στὴν γκετοποίηση καὶ τὴν ὑποβάθμιση ὁλόκληρων συνοικιῶν. Οἱ χῶροι αὐτοὶ λαμβάνουν ἄδεια ἀπὸ τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων, τὸ ὁποῖο ζητᾶ μόνο τὶς χρήσεις γῆς καὶ ὄχι τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ χώρου στὸν κανονισμὸ τῆς πολυκατοικίας. Μὲ τὸν τρόπο αὐτόν, χῶροι ποὺ χαρακτηρίζονται ὡς καταστήματα, ἀποθῆκες, κατοικίες παίρνουν ἄδεια ἀπὸ τὸ ὑπουργεῖο ὡς τζαμιά.
.                     Καὶ ἐνῶ ὁ χριστιανὸς δὲν μπορεῖ νὰ κάνει τὸ σπίτι του ἐκκλησία, τὸ μαγαζί του, τὴν ἀποθήκη του, καὶ καλῶς βέβαια, γιὰ λόγους σεβασμοῦ καὶ εὐταξίας, ὁ μουσουλμάνος ἢ κάτι ἄλλες ἀφροαμερικανικὲς ἐκκλησίες ἔχουν τὴν ἄνεση νὰἱδρύουν χώρους λατρείας γιὰ τὴ θρησκεία τους ἀκόμη καὶ σὲ κάθε πολυκατοικία, κάθε ὄροφο, κάθε διαμέρισμα, ἂν τὸἐπιθυμήσουν. Ἀρκεῖ νὰ ὑπάρχει ἕνας ποιμένας μὲ ἕνα ποίμνιο τῶν πέντε ἀτόμων, καὶ ἡ «ἐκκλησία» εἶναι ἕτοιμη νὰ λειτουργήσει.
.                     Πρὶν ἀπὸ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, γιὰ νὰ δοθεῖ ἄδεια, τὸ ποίμνιο ἔπρεπε νὰ ἀποτελεῖται ἀπὸ τουλάχιστον 50 οἰκογένειες, ὄχι ἁπλὰ ἄτομα, οἱ ὁποῖες δήλωναν διεύθυνση ποὺ ἐπικύρωνε τὸ ἀστυνομικὸ τμῆμα ὕστερα ἀπὸἐπαλήθευση. Πενήντα οἰκογένειες φτιάχνουν μία θρησκευτικὴ κοινότητα, πέντε ἄτομα φτιάχνουν μία παρέα. Δὲν μπορεῖ ἡ ἵδρυση τζαμιῶν καὶ λοιπῶν χώρων λατρείας νὰ γίνεται μὲ κανόνες ἵδρυσης καφενείου. Και δὲν μπορεῖ οἱγειτονιές μας νὰ μὴν ἔχουν σὲ κάθε τετράγωνο ἐκκλησία, ἀλλὰ νὰ ἔχουν τζαμί, μὲ ὅ,τι αὐτὸ συνεπάγεται γιὰ τὴν πληθυσμιακή τους ἀλλοίωση καὶ τὴν γκετοποίησή τους.

 

 

Σχολιάστε

ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΗ ΕΜΜΟΝΗ ΜΕ ΤΗΝ Θ. ΚΟΙΝΩΝΙΑ

.                 Διαβάζοντας τὸ κατωτέρω ἄρθρο τῆς «Ἐφημερίδας τῶν Συντακτῶν» γίνεται ἀντιληπτὸ ὅτι ὑπάρχουν ἐγκέφαλοι ποὺ δὲν ἀντιλαμβάνονται (ἢ κάνουν πὼς δὲν ἀντιλαμβάνονται ἐξυπηρετώντας μικροεργολαβίες).

Πρῶτον.
.                      Δέκα μῆνες τώρα ἡ Θ. Κοινωνία «μὲ τὸ ἴδιο κουταλάκι» συνεχίζεται καὶ, πῶς νὰ τὸ κάνουμε, ποὺ δὲν «τοὺς βγαίνει», ΔΕΝ ΚΟΛΛΑΕΙ. Ἂν κολλοῦσε, τότε θὰ ἔπρεπε, ἐπὶ τῇ βάσει τῶν «ἐπιστημονικῶν ἰσχυρισμῶν» τοῦ ἄρθρου, νὰ ἔχουν κολλήσει ἀνεξαιρέτως ὅλοι οἱ ἱερεῖς κατ᾽ ἀρχὴν -οἱ ὁποῖοι καταπίνουν ὅλο τὸ περίσσευμα τῆς Θ. Κοινωνίας- καὶ ἐν συνεχείᾳ ὅλοι οἱ χριστιανοί. Καὶ πρόκειται γιὰ πολλὰ ἑκατομμύρια χρήσεις τοῦ «ἴδιου κουταλιοῦ». Αὐτὸ σημαίνει ΕΠΙΣΤΗΜΗ: παρατήρηση-πείραμα καὶ ἀπόδειξη.
Πάει αὐτό.

Δεύτερον
.                    Ὁ ἐπίδοξος συντάκτης ἀναφέρεται -ψευδῶς καὶ παραπλανητικῶς- στὶς ἀπαγορεύσεις τῆς Πολιτείας. Ἀλλὰ ἡ Πολιτεία μέχρι στιγμῆς ΔΕΝ ἔχει ἀπαγορεύσει τὴν Θ. Κοινωνία (Πῶς θὰ μποροῦσε ἢ θὰ τολμοῦσε, ἄλλωστε). Ἐκεῖνο ποὺ ἔχει ἀπαγορεύσει ὀρθῶς εἶναι ὁ συνωστισμὸς πολλῶν προσώπων. Ὅταν ὅμως τελειώνει ἡ Θ. Λειτουργία (ἄλλο Θ. Λειτουργία καὶ ἄλλο Θ. Κοινωνία ἢ μᾶλλον ἡ Θ. Λειτουργία καταλήγει στὴν Θ. Κοινωνία, ἀλλὰ τὸ σκόπιμο παιχνίδισμα μὲ τὶς λέξεις φανερώνει τὴν ἄγνοια καὶ τὴν ἰδιοτέλεια) σύμφωνα μὲ τὴν ἰσχύουσα Κ.Υ.Α ἐπιτρέπεται ἡ εἴσοδος καὶ παραμονὴ συγχρόνως περιορισμένου ἀριθμοῦ προσώπων μέσα στοὺς Ναούς.

.              Συνεπῶς μόνο παθολογικὴ ἐμμονὴ μπορεῖ νὰ ἀναζητηθεῖ ὡς κίνητρο σὲ τέτοιου εἴδους δημοσιεύματα.

– – – – – – – – – – – – – – – – –

19.02.2021, 11:06

Η Αγία Φιλοθέη γιατρεύει τον κορονοϊό;

Τελικά φαίνεται ότι ορισμένοι ιερωμένοι δεν…έχουν το Θεό τους! Μαθαίνουμε από…αυτόπτη μάρτυρα ότι στην Μητρόπολη της Αθήνας, με τις εκκλησίες – υποτίθεται – κλειστές, μετά τη λειτουργία για τη γιορτή της Αγίας Φιλοθέης, ο παπάς άνοιξε την πόρτα και μπήκαν πιστοί που ήταν συγκεντρωμένοι απ’ έξω. Τι ακολούθησε; Μα η «Θεία Κοινωνία» κανονικότατα με το ίδιο κουταλάκι για όλους!

Πέρα από την ανευθυνότητα ορισμένων ιερωμένων, οι οποίοι γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τις οδηγίες των επιστημόνων και τις απαγορεύσεις της Πολιτείας, ο Αρχιεπίσκοπος τι έχει να πει;

Η διασπορά κατά τον εορτασμό του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη δεν δίδαξε τίποτα;

 

Σχολιάστε

ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΚΑΛΙ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸ τελευταῖο σκαλὶ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                       Τὰ ὅσα συμβαίνουν στὶς μέρες μας θυμίζουν τὸ ποίημα τοῦ ἀλησμόνητου ἠθοποιοῦ καὶ ποιητῆ Χρήστου Ε. Κατσιγιάννη (1930-1999) «Στὸ τελευταῖο σκαλί»*. Ὑπῆρξαν πολλὲς φάσεις τῆς σύγχρονης Ἱστορίας μας ποὺ ταιρίαζε τὸ ποίημα. Τὰ πρόσφατα ὅμως γεγονότα δείχνουν ὅτι ἡ παρακμὴ ἔχει διεισδύσει ἐπικίνδυνα στὴν ἑλλαδικὴ κοινωνία. Γράφει στὸ ποίημά του ὁ Χρ. Κατσιγιάννης: «Ε, ὄχι κι ἔτσι βρ’ ἀδερφέ. Δὲ λέω πὼς δὲ φτάσαμε στὸ τελευταῖο σκαλὶ τῆς σκάλας… Μ’ ἂς μὴν ἀπελπιζόμαστε. Ἕλληνες, διάβολε, εἴμαστε. Θὰ φτιάσουμε σκαλιὰ πιὸ κάτω κι ἄλλα!».
.                       Γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθὲς ἀναφέρονται πρόσφατα γεγονότα: Δεκάδες πανεπιστημιακοὶ δάσκαλοι ἀποφάνθηκαν ὅτι ὁ Κουφοντίνας ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἐπιλέγει τὴ φυλακὴ καὶ τὸν τρόπο ἐκτίσεως τῆς ποινῆς του. Ξεχνοῦν μία βασικὴ ἀρχὴ τῆς εὐνομίας σὲ ἕνα κράτος, ὅπως τὴν ἀναφέρει ὁ ἱδρυτὴς τῆς πολιτικῆς φιλοσοφίας Ἄγγλος Τόμας Χομπς (1588-1679), στὸν «Λεβιάθαν». Γράφει πὼς ἂν ἡ τιμωρία γιὰ ἕνα ἔγκλημα εἶναι πρὸς ὄφελος τοῦἐγκληματία, τότε αὐτὴ φέρνει τὸ ἀντίθετο ἀποτέλεσμα ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἐπιδιώκει. Ὅλοι οἱ ἐν λόγῳ δάσκαλοι εἶναι μέλη ἢπροσκείμενοι στὸν ΣΥΡΙΖΑ καὶ εὐελπιστοῦν νὰ ἀναλάβει αὐτὸ πάλι τὴν κυβέρνηση.
.                       Πρυτάνεις τῶν Ἀνωτάτων Ἐκπαιδευτικῶν Ἱδρυμάτων ἀποκρούουν τὴν πρόταση νὰ ὑπάρξει εὐταξία καὶ ἐλευθερία στὴ διδασκαλία καὶ στὴν  ἀνταλλαγὴ ἰδεῶν σὲ αὐτά, ὅπως σὲ ὅλα τὰ πανεπιστήμια τῶν πολιτισμένων χωρῶν.Ἐπίσης στὸ θέμα τῆς ἐλάχιστης βάσης εἰσαγωγῆς (ΕΒΕ) ἡ ἀξιοκρατία ὑποχωρεῖ ἔναντι τοῦ ὠφελιμισμοῦ. Ἂν μπεῖ  ΕΒΕ, θὰ κλείσουν κάποια τμήματα καὶ ἑπομένως θὰ μειωθεῖ ὁ ἀριθμὸς τῶν διδασκομένων καὶ διδασκόντων καὶ ἑπομένως ἡ χρηματοδότηση… Ἐπίσης ἀντιδροῦν στὴν κατάργηση τῆς ἰδιότητας τοῦ αἰώνιου φοιτητῆ. Θὰ ἔπρεπε κάποτε νὰ γίνει μία κοινωνιολογικὴ ἔρευνα μὲ τί ἔσοδα ζεῖ  ἕνας 40χρονος ποὺ δηλώνει φοιτητής, ποὺ ξημεροβραδιάζεται στὴ σχολή του καὶ ποὺ μονίμως συνδικαλίζεται.
.                       Οἱ προσκείμενοι στὸν ΣΥΡΙΖΑ, στὸ ΚΚΕ καὶ στὰ ἄλλα κόμματα τῆς Ἀριστερᾶς, μαζὶ μὲ τοὺς ἀναρχικούς,ἀντιδροῦν ἐπίσης στὸ νὰ μένουν ἐλεύθεροι οἱ δρόμοι τοῦ κέντρου τῆς Ἀθήνας καὶ ἄλλων πόλεων, σὲ ὀλιγομελῆ πορεία, ἢ συγκέντρωση. Εἶναι σύνηθες, πενήντα τὸ πολὺ ἄνθρωποι κρατώντας ἕνα μεγάλο πανὸ νὰ κλείνουν τὴν Βασιλίσσης Σοφίας ἢ τὴ Σταδίου.
.                       Ἐνδεικτικὸ γεγονὸς τῆς παρακμῆς εἶναι καὶ οἱ βανδαλισμοὶ στὸ κτίριο τοῦ Διεθνοῦς Καλλιτεχνικοῦ Κέντρου Athenaeum. Πλὴν τοῦ κτιρίου οἱ βάνδαλοι κατέστρεψαν δέκα ὀκτὼ πιάνα καὶ ὅσα κινητὰ ὄργανα (κιθάρες, ξυλόφωνα, βιόλες, κόντρα μπάσο καὶ ἄλλα) βρῆκαν ἐντός του, μὲ τὰ ὁποῖα ἐκπαιδεύονταν οἱ σπουδαστὲς τοῦ Ὠδείου. Μετὰ τὸ κάψιμο τοῦ Πολυτεχνείου, τὸ κάψιμο τοῦ νεοκλασσικοῦ κτιρίου ποὺ στέγαζε τοὺς κινηματογράφους «Ἀττικὸν» καὶ «Ἀπόλλων», συνέβη μία ἀκόμη βάρβαρη ἐνέργεια τῶν «σιχαμερῶν τσακαλιῶν τῆς ἀνομίας», ὅπως τοὺς χαρακτηρίζει ὁ συνθέτης καὶ κιθαρίστας Νότης Μαυρουδῆς. Κατέστρεψαν ὄργανα μουσικῆς, ποὺ προορίζονταν γιὰ τὴν καλλιέργεια τῆς ψυχῆς τῶν ἀνθρώπων. Τί ἄλλο χρειάζεται νὰ γράψω γιὰ νὰ φανεῖ ἡ ἀλήθεια τοῦ ποιήματος τοῦ ἀείμνηστου Χρήστου Κατσιγιάννη;.

*Εἶναι στὴ συλλογὴ ποιημάτων τοῦ «Καιρὸς τῆς ἄπνοιας», Ἀθήνα 1987.

Σχολιάστε

ΩΣ ΠΟΤΕ ΘΑ ΡΗΜΑΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ; (Δ. Νατσιός)

ς πότε θ ρημάζονται τ παιδι π ατν τν κπαίδευση;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                       «Σὸκ στὸ πανελλήνιο!». «Ἄναυδη ἡ Κοινὴ Γνώμη ἔμεινε ἀπὸ τὸ γεγονός…». «Ἔπεσαν ἀπὸ τὰ σύννεφα…». (Ἡ ἀφόρητη κοινοτοπία τῆς… ἀνθρωποβροχῆς). «Ἀποτροπιασμὸς γιὰ τὸν ξυλοδαρμό…». Κάθε φορὰ ποὺ ξανασυμβαίνει πράξη βίας ἀπὸ ἀνηλίκους, γιὰκαμμιὰ ἑβδομάδα περίπου, θὰ παρελαύνει νυχθημερὸν στὰ κανάλια, ἡ ἔκπληξη, τὸ σόκ, ἡ μετὰ βδελυγμίας περιγραφὴ τοῦ γεγονότος, ἡ πανελλήνια ἀποδοκιμασία καὶ ἀποστροφή. Ὁ θυμὸς τῶν «νοικοκυραίων», ἡ διάρρηξη τῆς μακαριότητάς τους. Θὰ ἀκουστοῦν καὶ δύο – τρεῖς ἀναλύσεις γιὰ τὴν ἔλλειψη παιδείας, καί… καληνύχτα σας, πᾶμε σὲ διαφημίσεις. Καὶ ποῦ ὀφείλεται τελικὰ ἡ εὐκολία τῆς βιαιοπραγίας τῶν ἀνηλίκων; Μὰ στὴν ἀτιμωρησία.
.                       Νὰ θυμίσω τί ἔγραφα σὲ παλαιότερο ἄρθρο μου γιὰ τὴν παρεξηγημένη λέξη «τιμωρία». Ὡς δάσκαλος, ὅταν παραλαμβάνω μία νέα τάξη, λέω, στὴν πρώτη συνάντησή μου μὲ γονεῖς καὶ μαθητές, κάτι ποὺ τοὺς ξαφνιάζει: «Εἶμαι δάσκαλος τῆς τιμωρίας!». Τί σημαίνει ὅμως τιμωρία; Πῶς ἐτυμολογεῖται ἡ λέξη; Παράγεται ἀπὸ τὴν «τιμὴ» καὶ τὴν λέξη «ὤρα» (μὲ ψιλή). Μὲ δασεία (ἡ ὥρα) σημαίνει χρονικὴ διάρκεια, μὲ ψιλὴ ὅμως σημαίνει φροντίδα, πρόνοια, ἐπίβλεψη, ἐξ οὗ καὶ θυρωρὸς (=ὁ ἐπιβλέπων τὴν θύρα), ὀλιγωρία (=λίγη φροντίδα, ἄρα ἀδιαφορία) κλπ. Ἄρα, τιμωρὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ προνοεῖ καὶ φροντίζει γιὰ τὴν τιμή, τὴν ἀξιοπρέπεια κάποιου. (Ἔτσι γίνεται κατανοητὸ καὶ περὶ τοῦ τιμωροῦ Θεοῦ μας. Δυστυχῶς, μὲ τὴν ἐγκληματικὴ ἀπόφαση μίας δράκας γλωσσοκτόνων βουλευτῶν, χάσαμε τὴν «μαγεία» τοῦ ἐτυμολογικοῦ πλούτου τῆς γλώσσας μας. Ἡ κατάργηση τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας, τὴν κατέστησε περίπου ἀνάπηρη. Καὶ ἀνάπηρη γλῶσσα σημαίνει καὶ ἀνάπηρη σκέψη!).
.                       Νὰ συμφωνήσουμε σὲ κάτι. Ἕνα παιδὶ ποὺ εἰσέρχεται στὴν Πρώτη Δημοτικοῦ εἶναι σίγουρο ὅτι μετὰ ἀπὸ δώδεκα χρόνια σπουδῆς στὶς δύο πρῶτες βαθμίδες τῆς Ἐκπαίδευσης, θὰ πάρει ἄνετα ἀπολυτήριο Λυκείου. Καὶ δὲν ἀναφέρομαι στοὺς ἐπιμελεῖς. Καὶ ἂν στὸ Δημοτικὸ τὸ παλεύει, στὸ Γυμνάσιο καὶ τὸ Λύκειο, ἀκόμη καὶ βιβλίο νὰ μὴν ἀνοίξει, τὸ «χαρτὶ» θὰ τὸ πάρει. Δηλαδή, δὲν ὑπάρχει καμμιὰ τιμωρία γιὰ τὴν ἀσυνέπεια καὶ τὴν ἀδιαφορία γιὰ τὴν μελέτη καὶ τὸν κόπο τῆς μόρφωσης. Τί μήνυμα εἰσπράττει αὐτὸ τὸ παιδί; Ἄκοπα, ἀτιμώρητα καὶ χωρὶς θυσίες στὴν ζωὴ προχωρᾶς καὶ ἐπιβραβεύεσαι.
.                       Ἐξ ἄλλου οἱ δάσκαλοι ἔχουν πλέον ἀφοπλιστεῖ. Οὐαὶ καὶ ἀλλοίμονο, ἂν παρατηρήσεις καὶ ἐλέγξεις μὲ αὐστηρότητα μαθητή. Ἐνδέχεται τὴν ἐπαύριον νὰ ἐμφανιστεῖ κάποια προκομμένη μητέρα μὲ τὴν γνωστὴ ἀπειλή: θὰ σὲ στείλω στὸν εἰσαγγελέα! Ὁπότε, οἱπερισσότεροι δάσκαλοι, γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὸ μπλέξιμο μὲ κάποιον «περίεργο» γονέα, γιὰ νὰ ἔχουν τὸ κεφάλι τους ἥσυχο, γιατί δίκαιο δὲν θὰ βροῦν -πάντα οἱ γονεῖς τὸ ἔχουν μὲ τὸ μέρος τους- κάνουν ὅτι δὲν βλέπουν καὶ δὲν ἀκοῦν. (Ὅταν ἤμασταν μικροὶ καὶ πηγαίναμε στὸσπίτι διηγούμενοι τιμωρία δασκάλου, δὲν ὑπῆρχαν καλοπιάσματα καὶ χαϊδέματα, ἀλλὰ ἔπεφταν σφαλιάρες. «Γιὰ νὰ σὲ μαλώσει ἢτιμωρήσει ὁ δάσκαλος, ποιός ξέρει τί ἔκανες;». Ἀλλά, λησμόνησα, τότε ζούσαμε σὲ σκοταδιστικὲς κοινωνίες, μὲ ἐπιθεωρητὲς καὶαὐστηροὺς δασκάλους. Τώρα, ἐπιτέλους, ἀναπνέουμε ἀέρα «ἐλευθερίας», εὐρωπαϊκὸ ἀγέρα, ἡ πιὸ ἀξιοθρήνητη ἀπάτη τῆς ἐποχῆς μας).
.                       Χαρακτηριστικὸ εἶναι καὶ τὸ παρακάτω ἀνέκδοτο, ποὺ μᾶς ἔρχεται ἀπὸ τὴν Ἀμερική. Ἕνας πιτσιρίκος πηγαίνει μὲ τὴν μαμάτου σ’ ἕνα πολυκατάστημα. Ψωνίζει ἐκείνη κάτι εὐτελὲς καὶ ἀπαραίτητο γιὰ τὸ σπίτι, μὰ ὁ μικρὸς ἔχει χωθεῖ σ’ ἕνα αὐτοκινητάκι (παιδικό), καὶ ἀρνεῖται νὰ βγεῖ ἀπ’ αὐτό. Μὲ γοερὲς κραυγὲς καὶ τσιρίδες ἀπαιτεῖ νὰ τοῦ τὸ ἀγοράσει. Ἡ μάνα δὲν ἔχει χρήματα, τρέμει ὅμως μήπως ἡἄρνησή της δημιουργήσει στὸ παιδὶ ψυχολογικὰ προβλήματα. Εἶναι ἀπεγνωσμένη. Τὸ κατάστημα ὅμως ἔχει παιδοψυχολόγο, ὅπως ὅλα τὰκαλὰ πολυκαταστήματα παιδικῶν εἰδῶν στὴν Ἀμερική. Ζητεῖ ἀπελπισμένη βοήθεια, τοῦ ἐξηγεῖ τὸ πρόβλημα. Ὁ ψυχολόγος, πρόθυμα, πῆγε δίπλα στὸν μικρό, τοῦ ψιθυρίζει κάτι στὸ αὐτί, καὶ ἀμέσως –ὢ τοῦ θαύματος!– ὁ νεανίσκος σωφρονισμένος τὸν ἀκολούθησε, σὰν ἀρνάκι, πηγαίνοντας στὴ μητέρα του. Ἡ μάνα ἔμεινε ἔκθαμβη ἀπὸ τὴν ἐπιστημονικὴ ἐπάρκεια τοῦ ψυχολόγου. «Τί τοῦ εἴπατε καὶ πείστηκε;» ρωτάει. Ὁ παιδοψυχολόγος χαμογελᾶ καὶ τῆς λέει: «Τοῦ εἶπα, κατέβα ἀμέσως, γιατί θὰ φᾶς δύο σφαλιάρες, ποὺ θὰ δεῖς τὸν οὐρανὸσφοντύλι!!». Λένε ὅτι ἦταν Ἕλληνας, τῆς… παλιᾶς σχολῆς.
.                       Ἐπειδὴ κι ἐγὼ εἶμαι τῆς «παλιᾶς σχολῆς» δάσκαλος, ποὺ «ἐνόσῳ ζῶ καὶ ἀναπνέω καὶ σωφρονῶ, δὲν θὰ παύσω» (Παπαδιαμάντης), νὰ διδάσκω τὰ καλούδια τῆς ἡλιόλουστης Παράδοσής μας, «καὶ νὰ ὑμνῶ μετὰ λατρείας τὸν Χριστόν μου», γράφω ὅ,τι γράφω. Τόσα χρόνια «μὲ τὴν κιμωλία στὸ χέρι» ἕνα πράγμα κατάλαβα. Τίποτε δὲν συγκινεῖ καὶ δὲν γαληνεύει καὶ δὲν «ἀναπαύει» τὰπαιδιά, ὅσο ἡ διδαχή τῆς, «καθ᾽ ἠμᾶς ἀνατολῆς», Παιδείας.  Ἡ τωρινὴ ἐκπαίδευση, καὶ ὄχι Παιδεία, εἶναι συνέχεια καὶ παρακολούθημα τῆς ταραγμένης καὶ τρικυμισμένης ἐποχῆς μας. Ἡ Παιδεία, διαχρονικὸ κατόρθωμα τῶν προγόνων μας, δὲν ἔχει ἀνάγκη προσαρμογῆς. Ὄχι. Ὅταν φτιάχνει ἡ μάνα μας τὸ ἁπλὸ καὶ λιτὸ φαγητό της, ἕνα λαδερὸ καρυκευμένο μὲ τὴν ἀγάπη της καὶ τὰ λίγα ποὺ τὸ νοστιμεύουν, ὅ,τι προσθέτουμε τὸ καταντᾶ ἄνοστο καὶ ψεύτικο. Τὰ ἴδια πάθαμε στὴν Παιδεία. Τρανεύαμε μὲ μία παιδεία- παίδευση, ποὺ τὴν ἄρτυζε τὸἁλάτι τῆς Πίστης καὶ τῆς Φιλοπατρίας. Παιδεία τῆς ἐλπίδας, παιδεία εἰρηνοποιός. Καὶ «ἔβγαζε γεροὺς καὶ σοφοὺς σὰν γέρους», (Καργάκος), μαθητές. Ἐρωτῶ; Γιατί νὰ ἐξοβελιστεῖ ἀπὸ τὰ βιβλία τοῦ Δημοτικοῦ ὁ ὕμνος τῆς Δημοκρατίας τοῦ Περικλῆ ἢ τὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Ναταλίας Μελᾶ γιὰ τὸν ἡρωικὸ θάνατο τοῦ Παύλου; Ποιός νοσηρὸς σκέφτηκε νὰ τὰ ἐκπαραθυρώσει ἀπὸ τὰ σχολικὰβιβλία, τὸ 2006; Τί δίδασκαν αὐτὰ τὰ δύο κείμενα καὶ προγράφτηκαν; Μά, δύο πανανθρώπινες ἀξίες. Τὴν Δημοκρατία καὶ τὴν Φιλοπατρία. Οἱ Ἀμερικανοί, χιλιάδες σημαῖες ἅπλωσαν, γιὰ τὴν ὁρκωμοσία τοῦ νέου προέδρου τους. Μία πανίσχυρη χώρα προβάλλει διαρκς τν σημαία της, δηλαδή, τ καθκον τς φοσίωσης στ ποια δανικά της. μες, περικυκλωμένοι π φίδια κολοβά, ρνούμαστε νὰ κούσουμε τν θνικό μας μνο, πως πραξε φερόμενη ς πρόεδρος τς λληνικς Δημοκρατίας, τομο γευστο κα μόρφωτο π τ λέη το προγονικο πλούτου. Καὶ «θὰ μαραζώνει ἡ νεότητα, ἡ δυστυχισμένη, καὶ θὰ ρημάζεται», ὅπως λέει ὁ Κόντογλου, ποὺ τὸν τιμοῦν διὰ τῆς περιφρόνησης, ὅσο ὄρνια καὶ κοράκια τῆς ἐκκλησιομαχίας καὶ τοῦ ἀνθελληνισμοῦ, θὰ κρατοῦν στὰ χέρια τους τὸκρισιμότερο ὑπουργεῖο τοῦ ἔθνους μας.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε