Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΙΣΤΟΡΙΑ"

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 6. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ E΄ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 6. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ E΄: Πάσχα στὴν ἀγχόνη

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Βλ. σχετ.:

ΜΟΡΦΕΣ TOY 1821 – 1. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 2. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 3. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 4. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 5. ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΩΓΩΝ ΙΩΣΗΦ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 7. ΛΟΡΔΟΣ ΜΠΑΪΡΟΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.                   Ἀνήμερα τὸ Πάσχα τοῦ 1821 καὶ σὲ ἡμερομηνία κοντινὴ μὲ τὸ φετινὸ (21 Ἀπριλίου ἦταν μὲ τὸ σημερινὸ γρηγοριανὸ ἡμερολόγιο) ἀπαγχονίστηκε ὁ Πατριάρχης τῆς Κωνσταντινούπολης Γρηγόριος ὁ Ε΄. Δύο χρόνια μετά, τὸ 1823, στὸν «Ὕμνο στὴν Ἐλευθερία» ὁ Διον. Σολωμὸς ἔγραψε: «Ὅλοι κλαῦστε, ἀποθαμένος ὁ ἀρχηγὸς τῆς Ἐκκλησιᾶς. Κλαῦστε, κλαῦστε, κρεμασμένος ὡσὰν νάτανε φονιάς».
.                   Ὁ ἐθνοϊερομάρτυρας Πατριάρχης ἅγιος Γρηγόριος Ε΄ ἐπειδὴ εἶναι τὸ σύμβολο τοῦ μαρτυρίου τοῦ Ἑλληνισμοῦ – κλήρου καὶ λαοῦ – ἀπὸ τὸν ὀθωμανὸ κατακτητὴ καὶ ἐπειδὴ ἡ λαοφιλία του ἦταν καὶ παραμένει ὑψηλότατη στὴν ἑλληνικὴ ψυχή, κτυπήθηκε ἀπὸ Ἕλληνες ἐχθροὺς τῆς Ἐκκλησίας περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη προσωπικότητα ποὺ συνδέεται μὲ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821. Οἱ Ἕλληνες λάτρεις τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης ἢ/καὶ αὐτῆς τῶν Μπολσεβίκων ἰδεολογικὰ δὲν μποροῦν νὰ δεχθοῦν τὴν πραγματικότητα ὅτι ἡ Ἐκκλησία –κλῆρος παντὸς βαθμοῦ καὶ λαὸς πάσης τάξεως– πρωτοστάτησε στὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ κύριος στόχος τους εἶναι ὁ Ἐθνάρχης Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄, ποὺ πρῶτος θυσιάστηκε στὸν βωμὸ τῆς Ἐλευθερίας τῶν Ἑλλήνων.
.                   Τὸ παράξενο εἶναι ὅτι ἐπώνυμοι βασιλόφρονες ἀντικομμουνιστές, ὅπως ὁ πολιτικὸς Παν. Πιπινέλης καὶ ὁ καθηγητὴς Ἀλ. Τσιριντάνης, στὸ θέμα τοῦ Πατριάρχη συμφωνοῦν μὲ τοὺς μαρξιστὲς ἀναθεωρητὲς τῆς Ἱστορίας! Αὐτοὶ ἦσαν εἴτε ὀπαδοὶ τῆς ἀντιπατριαρχικῆς ἰδεολογίας τοῦ Κοραῆ, εἴτε ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ νόμιζαν ὅτι ὑποστηρίζοντας ὅτι ὁ Πατριάρχης ἦταν ἐναντίον τῆς Ἐπανάστασης τὸν ἀθωώνουν ἔναντι τοῦ κατηγορητηρίου τῶν Τούρκων, ποὺ τὸν ὁδήγησε στὸ ἰκρίωμα…(Σημ. Δὲς σχετ. Γιώργου Κεκαυμένου «Ὁ Γρηγόριος Ε΄ καὶ ἡ ἐπανάσταση τοῦ 1821», Ἐναλλακτικὲς Ἐκδόσεις Ἀθήνα, 2019, σελ. 20 κ.ε.).
.                   Ὁ ἄνθρωπος τῶν ἀνακτόρων καὶ ὑπερσυντηρητικὸς στὴν ἰδεολογία πολιτικὸς Παν. Πιπινέλης (Σημ. Διορίστηκε ἀπὸ τὸν βασιλιὰ πρωθυπουργὸς γιὰ τρεῖς μῆνες τὸ 1963 καὶ ὑπουργὸς ἐξωτερικῶν ἐπὶ χούντας) γιὰ νὰ θεμελιώσει τὴν ἄποψή του ἐπικαλεῖται τὸν κομμουνιστὴ Γιάνη Κορδάτο (Σημ. Προηγήθηκε τοῦ Βαρουφάκη στὸ «Γιάνης»). Ἔγραψε ὁ Πιπινέλης: «Ὁ μαρτυρικὸς θάνατος τοῦ (Γρηγορίου) πληροῖ τὴν ζωήν του μὲ ἕναν φωτοστέφανον ἁγιότητος. Αὐστηρὰ ὅμως ἱστορικὴ ἀνάλυσις τῆς δράσεώς του δὲν ἐπιτρέπει νὰ δοθῆ εἰς τὸν θάνατόν του ὁ χαρακτὴρ τῆς ἐθνικῆς θυσίας, ὡς θέλει τοῦτο ἡ ἐπίσημος ρωμαντικὴ σχολὴ τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας. Πράξις τερρορισμοῦ πρὸς συγκράτησιν μίας ἀναμοχλευομένης ἀνταρσίας, ὡς ὀρθῶς παρατηρεῖ ὁ Κορδάτος, ὁ θάνατος (Σημ. Προσέξτε τὴν ἁπλὴ ἔκφραση «Θάνατος» στὰ βασανιστήρια ποὺ ὑπέστη ὁ Πατριάρχης, στὸν ἀπαγχονισμό του καὶ στὴν βεβήλωση τοῦ σκηνώματός του) τοῦ πατριάρχου δὲν ἔχει παρὰ τὴν ἱστορικὴν ἀξίαν μίας ἀσκόπου καὶ ἀδικαιολογήτου βιαιότητος». Σημειώνεται ὅτι ὁ Κορδάτος εἰσήγαγε τὴν μαρξιστικὴ ἰδεολογία περιγράφοντας καὶ παραλλάσσοντας γεγονότα ποὺ πῆρε ἀπὸ ἄλλους συγγραφεῖς. Εἶναι ὁ πρόδρομος τῶν σημερινῶν νεοκομμουνιστῶν, ποὺ περιγράφουν ἱστορικὰ γεγονότα, μὲ βάση τὴν ἰδεολογία τους. Ἡ διαφορὰ ἀπὸ τὸν Κορδάτο εἶναι ὅτι οἱ σημερινοὶ ἐξελίχθηκαν. Πῆραν πτυχίο – ὁ Κορδάτος δὲν διέθετε–, ἀρκετοὶ κατέλαβαν θέσεις διδακτικοῦ προσωπικοῦ σὲ ΑΕΙ καὶ δημιούργησαν μαρξιστικὴ ὁμάδα, μὲ διασυνδέσεις καὶ ἐπιρροὴ στὰ ΜΜΕ καὶ στὸ ἰδεολογικὸ ἐποικοδόμημα.
.                   Ὁ Ἀλ. Τσιριντάνης συνεργάσθηκε στενὰ μὲ τὴν Χριστιανικὴ Ἀδελφότητα Η ΖΩΗ καὶ ἦταν πολὺ κοντὰ στὸ βασιλικὸ ζεῦγος Παύλου – Φρειδερίκης. Πρέσβευε τὴν κοραϊκὴ ἰδεολογία, δηλαδὴ τὴν ἀπόρριψη τοῦ Βυζαντίου καὶ τὴ σύνδεση τοῦ Ἑλληνισμοῦ μὲ τὸν Χριστιανισμὸ μὲ μία ὑπόγεια σύνδεση 1000 ἐτῶν!… Στὸ ἐρώτημα, ποὺ ὁ ἴδιος θέτει: «Ποῦ ἦταν ἐπὶ 1000 χρόνια οἱ Ἕλληνες Χριστιανοί;» ἀπαντᾶ: «Δὲν τοὺς βλέπαμε διότι ἦσαν κρυμμένοι κάτω ἀπὸ μίαν ἀπατηλὴ ἐπιφάνεια. Ἦσαν δύο ὑπόγεια ρεύματα, ποὺ τὰ χάνεις μὲ τὶς ἀρχὲς τοῦ πέμπτου αἰώνα καὶ νὰ ποὺ ξεπροβάλλουν πάλι μπροστὰ μας τὸ 1453…». (Α.Ν. Τσιριντάνη «Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες», ἐκδόσεις «Συζήτηση», Ἀθῆναι, 1978, σελ. 96). Ναί, αὐτὰ γράφονται ἀπὸ καθηγητὴ Πανεπιστημίου, ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ ὁποίου κρέμονταν χιλιάδες συντηρητικῶν στὴν ἰδεολογία καὶ φιλελευθέρων στὸ φρόνημα Ἑλλήνων, κατὰ τὶς δεκαετίες 1950 καὶ μετά…
.                   Ὁ Α. Ν. Τσιριντάνης γιὰ τὸν Πατριάρχη Γρηγόριο Ε΄ γράφει ὅτι πιστεύει ὅτι ὁ ἀφορισμὸς στὴν Ἐπανάσταση ἦταν ἀληθινὸς καὶ «σπουδαῖος» καὶ ὅτι ὁ Πατριάρχης «δὲν ἤθελε τὴν Ἐπανάσταση γιατί δὲν πίστεψε σὲ αὐτήν». (Αὐτ. σελ. 106).
.                   Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Ε΄ γεννήθηκε στὴ Δημητσάνα τὸ 1746 καὶ ἀπαγχονίστηκε ἀπὸ τοὺς Τούρκους ἀνήμερα τὸ Πάσχα τοῦ 1821. Ὑπῆρξε πολυγραφότατος, ἔδειχνε ἀποφασιστικότητα ὅπου χρειαζόταν καὶ εὐελιξία, ὅταν ἦταν νὰ προστατεύσει τὸ Γένος, καὶ μὲ χίλιες δυσκολίες κοίταξε πολὺ τὴν ἀνάπτυξη τῶν γραμμάτων στοὺς σκλαβωμένους Ἕλληνες, ἐγκατέστησε στὸ Πατριαρχεῖο τυπογραφεῖο καί, ὅπου μπόρεσε, ἀνήγειρε ναούς. Ἐνδεικτικὸ τῶν βασάνων ποὺ πέρασε εἶναι ὅτι ἀπὸ τὰ 24 χρόνια ποὺ ἔκανε Πατριάρχης τὰ δέκα ἐννέα τὰ πέρασε στὴν ἐξορία καὶ μόνο τὰ πέντε στὸ Πατριαρχεῖο…. Τόσο ἀγαπητὸς ἦταν στοὺς Τούρκους!
Οἱ ἀντιεκκλησιαστικοὶ κύκλοι ὡς εὐάλωτο σημεῖο στὸν Πατριάρχη, κτυπᾶνε τὸ ὅτι ἦταν ἐναντίον τοῦ κινήματος τοῦ Ρήγα Φεραίου καὶ ἀφόρισε τὸν Ἀλ. Ὑψηλάντη καὶ τὴν Ἐπανάσταση στὴ Βλαχία καὶ στὴν Πελοπόννησο. Μόνο αὐτοὶ ποὺ τὰ γράφουν καὶ κάποιοι ποὺ τοὺς πιστεύουν ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ Πατριάρχης ἐνήργησε μὲ ἐλεύθερη βούληση καὶ ὄχι κάτω ἀπὸ τὸ γιαταγάνι τοῦ Σουλτάνου, ὄχι γιὰ τὸν ἴδιο, ἐκεῖνος προεῖδε τὸ μαρτύριό του, ἀλλὰ γιὰ ὅλο τὸν πολυάριθμο ἑλληνικὸ πληθυσμὸ τῆς Πόλης. Ἡ καθυστέρηση τῆς ἀποστολῆς τοῦ ἀφορισμοῦ, ποὺ ἐπιμελῶς μεθόδευσε, καὶ ἡ μὴ ἐκ μέρους του τιμωρία τῶν κληρικῶν, ποὺ στὴν Πελοπόννησο καὶ στὴ Ρούμελη μάχονταν ἤδη κατὰ τῶν Τούρκων, εἶναι δύο ἀκόμη σημεῖα ποὺ φωτίζουν τὴ στάση τοῦ Πατριάρχη ἔναντι τῆς Ἐπανάστασης.

ΑΝΘΟΛΟΓΗΣΗ

.                   Περιγραφὴ ἀπαγχονισμοῦ τοῦ Πατριάρχη.
Ἡ γαλλόφωνη ἐφημερίδα τῆς Σμύρνης “Le Spectateur Oriental”, φανατικὰ ὑποστηρίζουσα τὰ «δίκαια» τοῦ Σουλτάνου, στὸ φύλλο της τῆς 12ης Μαΐου 1821 ἔγραψε ἀνταπόκριση ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη γιὰ τὰ γεγονότα, ποὺ συνέβησαν ἐκεῖ. Εἶναι ἡ κοντινότερη στὰ γεγονότα ἀφήγηση καὶ ἔχει ἰδιαίτερη ἀξία. Μεταξὺ ἄλλων ἔγραψε;
« …Στὶς 19 Ἀπριλίου (Σημ. Μὲ τὸ Ἰουλιανὸ ἡμερολόγιο 8 Ἀπριλίου) οἱ Τοῦρκοι σφάζουν ὅποιον Ἕλληνα βλέπουν νὰ περπατᾶ στοὺς δρόμους… Φονεύουν καὶ ἄτομα διαφόρων ἐθνικοτήτων ποὺ συνάντησαν στὶς ὄχθες τοῦ καναλιοῦ… Τὴν Κυριακὴ 21 Ἀπριλίου (10 μὲ τὸ παλιὸ ἡμερολόγιο) ἀνήμερα Κυριακή τοῦ Πάσχα ὁ Ἕλληνας Πατριάρχης κατηγορήθηκε γιὰ συνεννόηση μὲ τοὺς ἐπαναστάτες καὶ κρεμάστηκε δημόσια μαζὶ μὲ τρεῖς ἐπισκόπους καὶ ὀκτὼ παπάδες… Τὸ σῶμα τοῦ Πατριάρχη ἔμεινε κρεμασμένο στὴν ἀγχόνη τρεῖς ἡμέρες. Μετὰ τὸ σῶμα του ἔσυραν Ἑβραῖοι μέσα ἀπὸ ὅλους τοὺς δρόμους τῆς πόλης καὶ τὸ πέταξαν στὴ θάλασσα. Πρέπει κανεὶς νὰ γυρίσει πίσω περισσότερο ἀπὸ δύο αἰῶνες γιὰ νὰ βρεῖ περίπτωση Πατριάρχου ποὺ ἐκτελέστηκε…».
Ἡ αἰτία τῆς καταδίκης τοῦ Πατριάρχη. Ὁ Σουλτάνος ἤξερε προφανῶς καλύτερα ἀπὸ κάθε ἄλλον καὶ πρὸ πάντων ἀπὸ τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ ἄθεου διαφωτισμοῦ τὴν αἰτία τοῦ μαρτυρίου τοῦ Πατριάρχου Γρηγορίου Ε΄. Στὸ στῆθος του οἱ δικοί του ἄνθρωποι κάρφωσαν τὴν αἰτία τῆς καταδίκης καὶ ἐκτέλεσής του: «… Ὁ ἄπιστος πατριάρχης τῶν Ραγιάδων… ἀδύνατον νὰ θεωρηθεῖ ἀλλότριος τῶν στάσεων τοῦ ἔθνους του, τὶς ὁποῖες διάφοροι κακότροποι καὶ ἀναίσθητοι… διήγειραν καὶ χρέος του ἦταν νὰ διδάξει ὅτι τὸ τόλμημα ἦταν μάταιο καὶ ἀτελέσφορο… Ἀλλὰ ἐξ αἰτίας τῆς διαφθορᾶς τῆς καρδιᾶς του ὄχι μόνο δὲν μᾶς εἰδοποίησε, οὔτε ἐπαίδευσε τοὺς ἀπατηθέντας, ἀλλὰ καθόλα τὰ φαινόμενα ἦταν ὁ ἴδιος αὐτός, ὡς ἀρχηγός, μυστικὸς σύμμαχος τῆς ἐπανάστασης…». (Ἀρχιμ. Θεοφίλου Σιμοπούλου «Μάρτυρες καὶ ἀγωνισταὶ Ἱεράρχαι τῆς Ἑλληνικῆς Ἐθνεγερσίας 1821 – 1829) Ἔκδ. δαπάναις Δημ. Θεοφιλοπούλου, Ἀθῆναι, 1971, σελ. 142).

.                   Ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Πατριάρχη στὸν Ἐπίσκοπο Ἠσαΐα.
Ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Πατριάρχη πρὸς τὸν Ἐπίσκοπο Σαλώνων Ἠσαΐα, ποὺ ἐστάλη στὶς 28 Δεκεμβρίου 1820 ἀποδεικνύει τὴ γνώση ποὺ εἶχε τῆς Ἐπανάστασης, τὴν ὁποία ποτὲ δὲν πρόδωσε.
«Ἀμφοτέρας τὰς τιμίας ἐπιστολάς, διὰ τοῦ ἀγαθοῦ πατριώτου Φούντα Γαλαξειδιώτου, ἀσφαλῶς ἐδεξάμην… Ἐχεμυθίας ἀδελφὲ μεγίστη χρεία καὶ προφύλαξις περὶ πᾶν διάβημα, οἱ γὰρ χρόνοι πονηροὶ εἰσὶ καὶ ἐν τοῖς φιλοπατριώταις ἐστι καὶ μοχθηρῶν ζύμη… Ἡ τοῦ Παπανδρέα πρᾶξις πατριωτικὴ μὲν τοῖς γινώσκουσι τὰ μύχια, κατακρίνουσι δὲ οἱ μὴ εἰδότες τὸν ἄνδρα. Κρύφα ὑπερασπίζου αὐτόν, ἐν φανερῷ δὲ ἄγνοιαν ὑποκρίνου…». (Αὐτ. σελ. 119)

.                   Φροντίδα γιὰ τὴν πνευματικὴ ὠφέλεια τῶν πιστῶν.
Στὴ μέριμνά του νὰ μποροῦν οἱ πιστοὶ νὰ καταλαβαίνουν τὰ κείμενα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ὁ Πατριάρχης μετέφερε στὴν ἁπλὴ γλώσσα τὶς ἐξηγήσεις τῶν Ἀποστολικῶν Ἀναγνωσμάτων, ποὺ εἶχε γράψει ὁ Προκάτοχός του, Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος:
«Ἐπειδὴ τὰ συγγράμματα τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου Χρυσοστόμου εἰς ὅλους εἶναι δύσκολα, εἰς δὲ τοὺς ἰδιώτας πλέον (περισσότερο) δύσκολα διὰ τὴν ἑλληνικὴν διάλεκτον, ἐστοχάσθημεν ὠφέλιμον εἰς τοὺς χριστιανοὺς κὰν τὰ ἀναγνώσματα τῶν Κυριακῶν ὅλου τοῦ ἐνιαυτοῦ καί τινων δεσποτικῶν ἑορτῶν νὰ μεταφράσωμεν εἰς τὴν κοινὴν διάλεκτον…». (Ἱερομάρτυρος Ἁγίου Γρηγορίου Ε΄ «Ἐξήγησις τῶν Ἀποστολικῶν Ἀναγνωσμάτων», ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Καμβουνίων 1, Θεσσαονίκη, 1984, σελ. 7).

.                   Ὁ Πατριάρχης κατὰ τῆς ἀθεΐας τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως.
Ὁ Πατριάρχης Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Ε΄ κατηγορήθηκε ὅτι ἦταν κατὰ τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως, καὶ λόγῶ τῆς Ἐγκυκλίου ποὺ ἀπέστειλε στοὺς Ἑπτανησίους τὸ 1798, κατόπιν ἐντολῆς τοῦ Σουλτάνου καὶ ἐν ὄψει τοῦ πολέμου τῆς Ναπολεόντειας Γαλλίας κατὰ τῆς πρόσκαιρης συμμαχίας Ἀγγλων καὶ Ρώσων μὲ τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία. Ὅμως δὲν χρειαζόταν ἡ ἐντολὴ τοῦ Σουλτάνου ἢ κάποιου ἄλλου γιὰ νὰ ἐκφραστεῖ ὁ Πατριάρχης κατὰ τῆς ἀθεΐας, ποὺ προωθοῦσε ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση. Εἶχε καὶ τὸ δεδομένο τῆς δυσαρέσκειας τῶν Ἑλλήνων τῶν Ἰονίων νήσων κατὰ τῶν Γάλλων κατακτητῶν τους, ποὺ εἶχε ἀρχίσει νὰ ἐκδηλώνεται λόγῳ τῆς ἀλαζονείας τῶν Γάλλων ἔναντί τους, τῆς περιφρόνησης πρὸς τὴν χριστιανικὴ Παράδοσή τους καὶ τῆς ἐπιδίωξης κατάργησης τῶν θεσμῶν τους.
.                   Ὁ Πατριάρχης στὴν Ἐγκύκλιό του ἐκφράζεται ἀρνητικὰ γιὰ τὴν ἀθεΐα τοῦ καθεστῶτος ποὺ ἐγκατέστησαν στὴ Γαλλία ὁ Ροβεσπιέρος καὶ οἱ σύντροφοί του. Ἔγραψε μεταξὺ ἄλλων: «Ὁ πονηρὸς καὶ ἀρχέκακος ὄφις… ἔχυσε δαψιλῶς (ἄφθονα) εἰς τὰς ψυχὰς τῶν Γάλλων τὸν ἰὸν τῆς ἀποστασίας πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τοὺς ἔρριψε εἰς παντελῆ ἀθεΐαν καὶ ἀσέβειαν… ἀφαίρεσεν ἀπὸ τὰς ψυχὰς αὐτῶν καὶ τὴν πρὸς Θεὸν ὑποταγήν. Οἱ Γάλλοι διὰ νὰ ἑλκύσωσιν εὐκόλως τοὺς ἀνθρώπους εἰς τὴν ἀσέβειαν ταύτην, ὑπέκρυψαν τὴν πρὸς τὸν Θεὸν ἀποστασίαν, μὲ τὸ δέλεαρ τῆς ἐλευθερίας καὶ μὲ τὴν πρότασιν τῆς ὁμοιότητος καὶ ἰσότητος καί… κατεπάτησαν τοὺς θεσμοὺς τῆς θρησκείας των…». (Βλ. σχ. Βασιλείου Στυλ. Καραγεώργου, ἐπικ. Καθηγ. ΕΚΠΑ «Ἡ πατριαρχικὴ Ἐγκύκλιος πρὸς τοὺς Ἑπτανησίους τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση» (Ἀνάτυπο ἀπὸ τὸν χαριστήριο Τόμο πρὸς τιμὴν τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου Βαρθολομαίου Α΄, Ἀθήνα 2000, σελ. 26).
.                   Στὴ σκέψη τῶν ἰδεολογικὰ κατὰ τῆς Ἐκκλησίας τοποθετημένων Ἑλλήνων ἐνυπάρχει ἕνας παραλογισμός. Δηλαδὴ γιὰ νὰ ἐπαινέσουν τὸν Πατριάρχη Ἅγιο Γρηγόριο Ε΄, θὰ ἔπρεπε ἢ νὰ εἶναι ὑπὲρ τῆς ἀθεΐας, τὴν ὁποία κήρυτταν οἱ Γάλλοι Ἐπαναστάτες, ἢ νὰ κάνει διακήρυξη ἐναντίον τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας καὶ νὰ κινήσει ἐναντίον της ἐπανάσταση στὴν Κωνσταντινούπολη…-

, , ,

Σχολιάστε

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 5. ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΩΓΩΝ ΙΩΣΗΦ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 5. ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΩΓΩΝ ΙΩΣΗΦ
Ο ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΗΣ ΕΞΟΔΟΥ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Βλ. σχετ.:

ΜΟΡΦΕΣ TOY 1821 – 1. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 2. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 3. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 4. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 6. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ E΄ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.               Ἀνήμερα τῶν Βαΐων, στὶς 10 Ἀπριλίου τοῦ 1826, οἱ ἐλεύθεροι πολιορκημένοι τοῦ Μεσολογγίου προβαίνουν στὴν ἐπικὴ ἔξοδο. Λίγοι σώθηκαν. Οἱ περισσότεροι ἔχασαν τὴν ζωή τους. Μεταξὺ αὐτῶν ὁ Ἐπίσκοπος Ρωγῶν Ἰωσήφ, ὁ ἐθνομάρτυρας. Ἡ Ἔξοδος ἦταν ἕνα βροντερὸ μήνυμα ἐλευθερίας πρὸς τοὺς πολιτισμένους λαούς, ποὺ ἐνίσχυσε ἀποφασιστικὰ τὸ κίνημα ὑπὲρ τῆς δημιουργίας τοῦ ἀνεξάρτητου Ἑλληνικοῦ Κράτους.
.               Ὁ Σπυρίδων Τρικούπης στὴν «Ἱστορία τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως» γράφει σχετικά: «Ἡ πόλις τοῦ Μεσολογγίου, ἡ δοξάσασα τὴν Ἑλλάδα ζῶσα, ἔμελλε νὰ τὴν ἀναστήση καὶ πεσοῦσα». Ὁ Βίκτωρ Οὐγκὸ μετὰ τὴν Ἔξοδο ζητάει ἐπέμβαση τῶν Εὐρωπαϊκῶν χωρῶν ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος καὶ βάζει στὸ στόμα τοῦ Ἐπισκόπου Ρωγῶν Ἰωσὴφ στὰ «Tetes du Serail» (Τὰ κεφάλια τοῦ Σαραγιοῦ) νὰ ἐπικαλεῖται τὴν Γαλλία γιὰ τὴν ἀπελευθέρωσή Της. (Roger Milliex «Ἑλληνογαλλικά», Ἔκδ. Γαλλικοῦ Ἰνστιτούτου Ἀθηνῶν, Ἰανουάριος 1953, κέφ. «Ὁ Βίκτωρ Οὐγκὼ πιστὸς φίλος τῆς Ἑλλάδας», σελ. 35).
.               Ὁ Ρωγῶν Ἰωσὴφ γεννήθηκε στὰ Ἀμπελάκια Θεσσαλίας τὸ 1776. Τὰ πρῶτα γράμματα τὰ διδάχθηκε ἀπὸ τὸν ἐκ Τρικάλων ἱερέα Πολυζώη, τὸν ἐθνομάρτυρα. Στὰ Ἀμπελάκια ἦταν μαθητὴς τοῦ δασκάλου τοῦ Γένους ἱεροδιακόνου Γρηγορίου Κωνσταντᾶ καὶ στὴν Τσαρίτσανη τοῦ Κωνσταντίνου Κούμα. Γιὰ τὴν ἐθνική του δράση τὸ 1814 συλλαμβάνεται, ἀπάγεται στὰ Ἰωάννινα καὶ κλείνεται στὴ φυλακή, μὲ σκοπὸ νὰ θανατωθεῖ. Ἡ ποινὴ δὲν ἐκτελεῖται, ἀποφυλακίζεται καὶ καταφεύγει στὴν Ἄρτα. Ἐκεῖ χειροτονεῖται διάκονος καὶ ἱερέας καὶ ὑπηρετεῖ ὑπὸ τὸν ἀγωνιστὴ Μητροπολίτη Ἄρτης καὶ Ναυπάκτου Πορφύριο. Τὸ 1818 μυεῖται στὴ Φιλικὴ Ἑταιρεία. Τὸ 1820 χειροτονεῖται Ἐπίσκοπος Ρωγῶν, πρὶν ὁ Πορφύριος ἐξοριστεῖ στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ ἐγκαθίσταται στὸ Μεσολόγγι ἕως τὸν μαρτυρικό του θάνατο. Ὁ Σπυρίδων Τρικούπης γράφει σχετικά: «Ὁ Ρωγῶν Ἰωσήφ, ὁ καθ’ ὅλην τὴν πολιορκίαν διακριθεὶς διὰ τὸν ἔνθερμον πατριωτισμόν του, δὲν ἐπρόφθασε νὰ ἐξέλθει καὶ φθάσας ἐπὶ τοῦ τείχους καθ᾽ ἣν ὥραν εἰσήρχοντο οἱ ἐχθροί, ἔρριψε δαυλὸν εἴς τινα παρακείμενον φυσεκιφόρον πίθον, ἐρρίφθη εἰς αὐτὸν καιόμενον, ἡμιεκάη καὶ ἡμίκαυστος ἀπεκεφαλίσθη».

       ΑΝΘΟΛΟΓΗΣΗ

.               Προτροπὴ πρὸς τοὺς ἐλεύθερους πολιορκημένους: Ὅταν ἡ κατάσταση ἦταν πλέον τραγικὴ γιὰ τοὺς ἐλεύθερους πολιορκημένους τοῦ Μεσολογγίου ὁ Ρωγῶν Ἰωσὴφ ἔγραψε ἐγκύκλιο πρὸς αὐτούς, στὶς 22 Δεκεμβρίου 1825. Αὐτὴ δημοσιεύθηκε τὴν 1η Ἰανουαρίου 1826, στὴν ἐφημερίδα τοῦ Μεσολογγίου «Ἑλληνικὰ Χρονικά», τῆς ὁποίας ἰδιοκτήτης καὶ διευθυντὴς ἦταν   ὁ ἥρωας Ἑλβετὸς φιλέλληνας, Ἰωάννης Ἰάκωβος Μάγερ:
.               «Εὐλαβέστατοι ἱερεῖς, ἐντόπιοι καὶ ξένοι, ἱερομόναχοι καὶ μοναχοί, εὐγενέστατοι πρόκριτοι ἐντόπιοι καὶ ξένοι καὶ λοιποὶ πάντες εὐλογημένοι χριστιανοὶ τῆς θεοσώστου ταύτης πόλεως, χάρις εἴη πᾶσιν ὑμῖν καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ….Ὅλοι κοινῶς γνωρίζετε ὅτι εἰς τὴν κατάστασιν ὁπού εἶναι τὸ φρούριόν μας κατὰ τὸ παρὸν δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀντιπαραταχθῇ καὶ νὰ ἀνθέξῆ εἰς πρώτην καὶ μόνην ὁρμὴν τοῦ ἐχθροῦ, ὅστις ἐνεδυναμώθη πολὺ τώρα μὲ τὸν ἐρχομὸν τῶν Ἀράβων…. Ὅθεν, ὡς ἀρχιερεὺς ταπεινός, ὁπού εὑρέθην ἐδῶ καὶ ἐκινδύνευσα μαζί σας, ὡς τὸ ἠξεύρετε, κατὰ χρέος σᾶς συμβουλεύω, αὔριον μετὰ τὸ τέλος τῆς θείας Λειτουργίας, οἱ μὲν ἱερεῖς, ἱερομόναχοι καὶ μοναχοὶ νὰ συναχθῆτε εἰς τὴν κατοικίαν μου ὅλοι, διὰ νὰ πηγαίνωμεν εἰς τὴν μεγάλην τάμπιαν, οἱ δὲ πρόκριτοι, ἐντόπιοι καὶ ξένοι, μαζὶ μὲ ὅλον τὸν λαόν, χωρὶς νὰ φροντίσουν καφέδες καὶ ρακία, νὰ τρέξουν εἰς τὴν ἰδίαν τάμπιαν μὲ ὅλην τὴν προθυμίαν ὁ μὲν μὲ τσαπί, ὁ δὲ μὲ φτυάρι καὶ ἄλλος μὲ καλάθι, ὅποιος ἔχει, καὶ νὰ δουλεύσωμεν ὅλοι μὲ πατριωτισμόν….
Ἂν ὅμως δὲν ἀκούσητε τὴν ἀρχιερατικὴν συμβουλήν μου καὶ μερικοὶ μὲν πηγαίνουν εἰς τὴν τάμπιαν χωρὶς ὄρεξιν ὡς εἰς ἀγγαρείαν, ἄλλοι δὲ κρυφθοῦν εἰς τὰ ὀσπίτια των καὶ ἄλλοι πηγαίνουν εἰς ἐδικά των ἰντερέσια, μηδὲν λογιζόμενοι τὸν προφανῆ της πατρίδος κίνδυνον, ἐκείνους ὁπού ἀκούσουν τὴν συμβουλήν μου, ὁ Θεὸς νὰ εὐλογήση αὐτοὺς τὲ καὶ τὰς οἰκογενείας τῶν, ἐκείνους δὲ ὁπού κάμουν παρακοὴν καὶ δὲν πηγαίνουν εἰς τὴν τάμπιαν εὐθὺς μετὰ τὴν λειτουργίαν, τοὺς καταρῶμαι ἐκ βάθους ψυχῆς αὐτοὺς καὶ τὰ οἰκογενείας τῶν (ἐκτὸς γερόντων, γραιῶν, γυναικὼν ἀδυνάτων, παρθένων καὶ ἀνηλίκων παίδων) ὡς ἀναξίους της ἐλπιζομένης ἐλευθερίας καὶ ἀναισθήτους τῆς περιστάσεως αὐτῆς τῆς φρικώδους. Ἀκούσατε λοιπὸν ἅπαντες τὴν συμβουλήν μου τὴν ἀρχιερατικήν, διὰ νὰ λάβητε εὐλογίαν καὶ ὄχι κατάραν, νὰ λάβητε καὶ τὸν ἔπαινον τῶν ἀνθρώπων». («Ὁ Τύπος στὸν Ἀγώνα», Ἐκδόσεις Ἑρμῆς, Τόμος Β΄ σελ. 329).

.               Ἡ ἀπόφαση γιὰ τὴν Ἔξοδο.
Οἱ πρόκριτοι καὶ οἱ στρατιωτικοί τοῦ Μεσολογγίου ὑπέγραψαν σύμφωνο γιὰ τὴν Ἔξοδο. Αὐτὸ τὸ ὑπαγόρευσε ὁ Ρωγῶν Ἰωσὴφ στὸν Κασομούλη. Σὲ αὐτὸ περιγράφεται ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο θὰ γίνει ἡ ἔξοδος στὶς 10 Ἀπριλίου 1826, ξημερώνοντας τῶν Βαΐων. Ἡ ἀρχὴ τοῦ σχεδίου εἶναι ἡ ἀκόλουθη:
.               «Ἐν ὀνόματι τῆς Ἁγίας Τριάδος, βλέποντες τὸν ἑαυτόν μας, τὸ στράτευμα καὶ τοὺς πολίτας ἐν γένει μικροὺς καὶ μεγάλους παρ’ ἐλπίδα ἐστερημένους ἀπὸ ὅλα τὰ κατεπείγοντα ἀναγκαῖα τῆς ζωῆς πρὸ 40 ἡμέρας καὶ ὅτι ἐκπληρώσαμεν τὰ χρέη μας ὡς πιστοὶ στρατιῶται τῆς πατρίδος εἰς τὴν στενὴν πολιορκίαν ταύτην καὶ ὅτι ἐὰν μίαν ἡμέραν ὑπομείνωμεν περισσότερο, θέλομεν ἀποθάνει ὄρθιοι εἰς τοὺς δρόμους ὅλοι…». (Ἀρχιμ. Θεοφίλου Σιμοπούλου «Μάρτυρες καὶ ἀγωνισταὶ Ἱεράρχαι τῆς Ἑλληνικῆς Ἐθνεγερσίας 1821 – 1829», ἐκδ. Δημ. Λ. Θεοφιλοπούλου, Δημοσιογράφου, Ἀθῆναι, 1971, σελ. 425).

.                Προστασία τῶν γυναικῶν καὶ παιδιῶν.
.           Ὅταν ἀποφασίστηκε ἡ Ἔξοδος, ἄρχισαν νὰ ἐκτυλίσσονται τραγικὲς σκηνές. Μητέρες πέσανε μὲ τὰ παιδιά τους σὲ πηγάδια, ὁ Πετρόχειλος σκότωσε μὲ τὸ μαχαίρι του τὴ γυναίκα του, ὁ Προφίλης τὴ μνηστή του. Ὅταν ἔπεσε ἡ πρόταση νὰ σφαγοῦν ἀπὸ τοὺς ἴδιους ὅλα τὰ γυναικόπαιδα, γιὰ νὰ μὴν ἀτιμαστοῦν καὶ πουληθοῦν στὰ σκλαβοπάζαρα παρενέβη ὁ Ρωγῶν Ἰωσήφ. Ὕψωσε τὸν Ἐσταυρωμένο καὶ ἀποσόβησε τὴν ἐκτέλεση, μὲ αὐτὰ τὰ λόγια: Τὰ παιδιὰ καὶ οἱ γυναῖκες ἀνήκουν στὸν Θεὸ καὶ ἐκεῖνος θὰ φρόντιζε διὰ τὴν τύχην των. Ἐν ὀνόματι τῆς Ἁγίας τριάδος. Εἶμαι Ἀρχιερεύς. Ἂν τολμήσετε νὰ πράξετε τοῦτο, ΠΡΩΤΟΝ θυσιάσατε ἐμένα. Καὶ σᾶς ἀφήνω τὴν κατάραν τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας καὶ ὅλων τῶν Ἁγίων. Καὶ τὸ αἷμα τῶν ἀθώων νὰ πέσσ ἐπάνω σας» (Ἀπὸ ὁμιλία τοῦ Γ. Ἀθανασιάδη – Νόβα στὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν, στὶς 15 Ἀπριλίου 1976).-

, , ,

Σχολιάστε

«ΧΑΛΑΛΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΟΥ, ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΟΥ» (Ἡ μάνα τοῦ Εὐαγόρα)

μάνα το Εαγόρα:
«Χαλάλι τῆς πατρίδας μου, τὸ αἷμα τοῦ παιδιοῦ μου».

Δημ. Νατσιός

.               Ἐν μέσῳ τῆς πάνδημης τρομοκρατίας δημοσιεύω, ὡς χρέος τιμῆς καὶ σεβασμοῦ, τὸ παρὸν κείμενο, ποὺ τὸ εἶχα συντάξει παλαιότερα. Οἱ ἥρωες τοῦ ἐθνικοαπελευθερωτικοῦ ἀγώνα τῆς Κύπρου μας, ἦταν ὅλοι τους πλασμένοι ἀπὸ οἰκογένειες χριστιανικὲς καὶ γαλουχημένοι ἀπὸ τὰ κατηχητικὰ τῆς Ἐκκλησίας.
.               Μία παρένθεση: Ἄκουγα τὶς προάλλες τὸν κυβερνητικὸ ἐκπρόσωπο, μὲ βλοσυρὸ ὕφος, νὰ λέει γιὰ τὰ ἀρνιὰ τοῦ Πάσχα –τὰ Χριστούγεννα δῶρα καὶ τὸ Πάσχα ἀρνί, τὰ πανηγύρια τῆς Ὀρθοδοξίας σ’ αὐτὸ περιορίζονται– τὸ ὁποῖο θὰ γιορτάσουμε στὸ σπίτι μας. Ἂν κατάλαβα καλά, πλέον ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ὑποκαταστάθηκε ἀπὸ τὸ ὑπουργικὸ συμβούλιο. Τὶς μέρες τοῦ Πάσχα σίγουρα θὰ τρίζουν τὰ δόντια τους τὰ τσιράκια τῆς Νέας Τάξης. Θὰ ὑπάρξει καθολικὴ ἀπαγόρευση κινήσεων, μὲ βαρύτατα πρόστιμα. Τὸ κλίμα καλλιεργεῖται ἀπὸ τὰ ξεπουλημένα, ἀντίχριστα κανάλια. Ἡ ἀρχὴ ἔγινε μὲ τὴν Θεία Κοινωνία. Ποῦ νὰ καταλάβουν οἱ ὑλοχαρεῖς ὅτι χωρὶς τὸν Ἄρτο τῆς Ζωῆς, ἡ ζωὴ τῶν χριστιανῶν εἶναι ἀπαρήγορη καὶ ματαία. Γιατί νὰ μὴν γίνουν λειτουργίες σὲ γήπεδα, 30 μέτρα ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλο, ἂν τὸ θέλουν ἔτσι, ὅπως πολλοὶ ἱερεῖς, προτείνουν; Δίνουμε ἐξετάσεις ὅλοι μας αὐτὲς τὶς ἡμέρες καὶ κάποιοι ποὺ ἔπρεπε νὰ ἀριστεύουν, βαθμολογοῦνται μὲ μηδέν. Καὶ ἂς σταματήσουν ἐπιτέλους τὰ «ἱερὰ νανουρίσματα» ὅτι ὁ Χριστὸς ἐξ αἰτίας  τῶν ἁμαρτιῶν μας ἐπέτρεψε τὸ κλείσιμο τῶν ναῶν. Εἶναι βλασφημία αὐτό. Ὁ Κύριος δὲν ἀκυρώνει τὸ ἔργο του. Ἂν σκέφτονταν ἔτσι οἱ πρόγονοί μας, θὰ ἤμασταν ἀκόμη σκλάβοι τῶν Τούρκων, γιατί θὰ ἦταν θέλημα Θεοῦ καὶ ἀτέλειωτο ἐπιτίμιο ἡ Τουρκοκρατία. Μὲ τὴν ἀντίχριστη πολεμικὴ κατὰ τῆς Θείας Κοινωνίας, ποὺ πέρασε σχεδὸν ἀντουφέκιστη ἀπὸ τὴν ΔΙΣ, ἤδη πολλοὶ πτοήθηκαν καὶ ἀμφιβάλλω ἂν θὰ ἐπιστρέψουν σύντομα στὸ κοινὸν ποτήριον. Καὶ νὰ ἀκοῦς καὶ κάτι ἀερογεμεῖς, μεγαλόσχημες, προτάσεις προφεσόρων γιὰ κουταλάκια μιᾶς χρήσεως, λὲς καὶ μιλᾶνε γιὰ γλυκὸ κουταλιοῦ ἢ ρυζόγαλο. «Οὐκ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως», κατὰ τὸν ἀπ. Παῦλο… Ἂς γυρίσουμε ὅμως στὰ λαμπρὰ καὶ ἀτρόμητα παλληκάρια τῆς Κύπρου.

Τὰ παιδιὰ τῆς ΕΟΚΑ…
παιδιὰ τῆς Ἀνάστασης 

Ἡ Ρωµιοσύνη ἐν’ φυλή συνότζιαιρη τοῦ κόσµου
Κανένας δέν εὑρέθηκεν γιά νά τήν ἠξηλείψει,
κανένας, γιατί σσέπει την πού τά ’ψη ὁ Θεός µου.
Ἡ Ρωµιοσύνη ἐν’ νά χαθεῖ, ὄντας ὁ κόσµος λείψει! (Βασίλης Μιχαηλίδης)

 .           Τοῦτοι οἱ στίχοι πού θά τούς ζήλευε- ἄς µοῦ συγχωρεθεῖ ἡ ὑπερβολή – κι ὁ Σολωµός, εἶναι ἀπό τό ἀριστούργηµα τοῦ ἐθνικοῦ ποιητῆ τῆς Κύπρου (καί τῆς Ἑλλάδας ὅλης), Βασίλη Μηχαηλίδη (1849-1917), πού ἔχει τίτλο « Ἡ 9η Ἰουλίου 1821 ἐν Λευκωσίᾳ ἤ τό τραούδιν τοῦ Κυπριανοῦ». Αὐτά τά ἀθάνατα καί ἀνδρεῖα λόγια ΣΥΝΕΧΕΙΑ: ΤA ΠΑΙΔΙA ΤHΣ ΕΟΚΑ…ΠΑΙΔΙA ΤHΣ AΝAΣΤΑΣΗΣ (Δ. Νατσιός)

, , ,

Σχολιάστε

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 2. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821
2. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ
Η ΨΥΧΗ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΣΠΑΘΙ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Bλ. Σχετ.: ΜΟΡΦΕΣ TOY 1821 – 1. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 3. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.                   Ὁ Ἀρχιστράτηγος τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 Θεόδωρος Κολοκοτρώνης γεννήθηκε στὸ Ραμαβούνι τῆς Μεσσηνίας προερχόμενος ἀπὸ τὸ Λιμποβίσι Ἀρκαδίας, στὶς 3 Ἀπριλίου τοῦ 1770. Ἀπεβίωσε στὴν Ἀθήνα στὶς 4 Φεβρουαρίου 1843. Προερχόμενος ἀπὸ οἰκογένεια κλεφτῶν, μὲ πολύχρονους ἀγῶνες κατὰ τῶν Ὀθωμανῶν καὶ δεκάδες θυμάτων, ἀφιέρωσε τὴ ζωή του στὴν ἀπελευθέρωση τῆς Πατρίδας. Πέρασε πολλά. Σὲ ἀνταπόδοση τῶν πολεμικῶν νικῶν του σὲ βάρος τῶν Ὀθωμανῶν καὶ τῶν προσπαθειῶν του νὰ μείνουν ἑνωμένοι οἱ Ἕλληνες φυλακίστηκε ἀπὸ ὅσους τὸν φθονοῦσαν γιὰ ἕξι μῆνες καὶ στὸ διάστημα αὐτὸ ἔβλεπε μόνο τὸν δεσμοφύλακά του. Τὸν ἀπελευθέρωσαν γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει τὸν Ἰμπραήμ. Ἀνεξίκακος πῆρε πάλι τὴν Ἀρχιστρατηγία καὶ συνετέλεσε στὴν ἀπελευθέρωση τῆς Πατρίδας, παρὰ τὸ ὅτι σκότωσαν τὸ παιδί του, τὸν Πάνο, σὲ ἡλικία 24 ἐτῶν. Στὴν Ἀντιβασιλεία καταδικάστηκε σὲ θάνατο… Τοῦ ἐδόθη χάρις ἀπὸ τὸν βασιλιὰ Ὄθωνα. Γιὰ τὸ καλὸ τῆς Πατρίδας πάλι ἔδειξε ψυχικὴ ἀνωτερότητα καὶ συμπεριφέρθηκε στὸν βαυαρὸ βασιλιά, ὡς νὰ μὴν εἶχε τίποτε σὲ βάρος του συμβεῖ…

   ΑΝΘΟΛΟΓΗΣΗ

Ἡ ἀρχὴ τῆς Ἐπανάστασης

.                 «Εἰς τὰς 3 Ἰανουαρίου (1821) ἀνεχώρησα ἀπὸ τὴν Ζάκυνθον καὶ εἰς τὰς 6 Ἰανουαρίου ἔφθασα εἰς τὴν Σκαρδαμούλα εἰς τοῦ πατρικοῦ μου φίλου Καπετὰν Παναγιώτη Μούρτζινου. Τὸ κίνημά μας ἔγινε εἰς τὰς 22 Μαρτίου εἰς τὴν Καλαμάταν. Ἀπὸ τὰς 6 τοῦ Ἰανουαρίου ἕως τὰς 22 Μαρτίου, ἐπροσπάθησα, ἐνέργησα εἰς τὴν Μάνην νὰ ἑνώσωμεν διάφορα σπίτια Μανιάτικα κατὰ τὴν συνήθειά τους καὶ τοὺς ἑνώσαμεν, τοὺς ἀδελφώσαμεν. Ἀφοῦ ἐπροετοιμάσαμεν καὶ συναγροικήθημεν, ὁ Ζαΐμης μὲ τοὺς ἄλλους, ἀναγκασμένοι νὰ ὑπάγουν εἰς τὴν Τριπολιτζὰ ἢ νὰ μείνουν ἔτζι, ἐκτύπησαν τὸν Βοϊβόδα τῶν Καλαβρύτων…Εἰς τὰς 23 Μαρτίου ἐπιάσαμεν τοὺς Τούρκους εἰς τὴν Καλαμάτα, τὸν Ἀρναούτογλην σημαντικὸν Τοῦρκον τῆς Τριπολιτζᾶς…»

Ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος

.                 «Οἱ Ἀναγνωσταρᾶς, Μπεϊζαντές, Μπούρας πᾶνε στὸ Λεοντάρι. Ἔμεινα μόνος μου μὲ τὸ ἄλογό μου εἰς τὸ Χρυσοβίτζι. Γυρίζει ὁ Φλέσσας καὶ λέγει ἑνὸς παιδιοῦ: μεῖνε μαζί του, μὴν τὸν φάνε τίποτες λύκοι. Ἔκατζα ἕως ποὺ ἐσκαπέτησαν μὲ τὰ μπαϊράκια τους, ἀπὲ κατέβηκα κάτου. Ἦτον μιὰ ἐκκλησιὰ εἰς τὸν δρόμον (ἡ Παναγιὰ στὸ Χρυσοβίτζι), καὶ τὸ καθισιό μου ἦτον ὅπου ἔκλαιγα τὴν Ἑλλάδα: Παναγιά μου βοήθησε καὶ τούτη τὴ φορὰ τοὺς Ἕλληνες διὰ νὰ ἐμψυχωθοῦν! Καὶ ἐπῆρα ἕναν δρόμο κατὰ τὴν Πιάνα».

Παρακαταθήκη πρὸς τοὺς νέους

.                 Ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μετὰ ἀπὸ πρόταση τοῦ Γεωργίου Γενναδίου, δασκάλου τοῦ Γένους καὶ Γυμνασιάρχου στὸ Α΄ Γυμνάσιο, ποὺ βρισκόταν καὶ βρίσκεται στὴν Πλάκα, μίλησε πρὸς τοὺς μαθητές του, στὶς 7 Ὀκτωβρίου τοῦ 1838. Μεταξὺ ἄλλων εἶπε: «Ὅταν ἀποφασίσαμε τὴν Ἐπανάσταση δὲν συλλογισθήκαμε οὔτε πόσοι εἴμεθα, οὔτε πὼς δὲν ἔχομε ἅρματα, οὔτε πὼς οἱ Τοῦρκοι ἐβαστοῦσαν τὰ κάστρα καὶ τὰς πόλεις,…ἀλλὰ ὡς μία βροχὴ ἔπεσε εἰς ὅλους μας ἡ ἐπιθυμία τῆς ἐλευθερίας μιὰ καὶ ὅλοι, ὁ κλῆρος μας, οἱ προεστοί, οἱ καπεταναῖοι, οἱ πεπαιδευμένοι, οἱ ἔμποροι, μικροὶ καὶ μεγάλοι, ὅλοι ἐσυμφωνήσαμε εἰς αὐτὸ τὸ σκοπὸ καὶ ἐκάμαμε τὴν Ἐπανάσταση… Πρέπει νὰ φυλάξετε τὴν Πίστη σας καὶ νὰ τὴν στερεώσετε, διότι ὅταν πιάσαμε τὰ ἅρματα, πρῶτα εἴπαμε ὑπὲρ Πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ Πατρίδος…

Ἡ Εὐρώπη καὶ ἡ Ἑλλάδα

.                 Στὰ 1843 τὸν Κολοκοτρώνη ἐπισκέφθηκε ἕνας νεαρὸς σπουδασμένος στὴν Εὐρώπη καὶ τοῦ ἐκθείασε τὰ τῶν σπουδῶν του. Ὁ Κολοκοτρώνης σχολίασε ἔτσι ὅσα τοῦ εἶπε σὲ ἕναν ἄλλο νέο: «Εἰς τὴν Εὐρώπην ἐμάζωνε Ἀϊβασιλιάτικα ἀπὸ τοὺς καθηγητάς του, χρυσάφι καθαρό. Τὸ δικό μου εἶναι σμιγμένο μὲ χῶμα πολύ, ἂν τοῦ φανῆ πὼς ἀξίζει, ἂς τὸ παστρέψη, ἂς τὸ καθαρίση νὰ δείξη τὴ λαμπράδα του. Βλέπετε τοῦτον τὸν ὀντά, εἶναι ἀστόλιστος, καθίσματα δὲν ἔχει, οἱ τοῖχοι ξεροὶ – τούτη εἶναι ἡ Ἑλλάδα καθὼς ἐμεῖς σᾶς τὴν παραδώσαμε, ἐμεῖς οἱ γέροι στοὺς νέους. Ἐμεῖς εἰς τὰ 1821 ἐκαθαρίσαμεν τὸν τόπον, ἐκουβαλίσαμεν τὰ λιθάρια, ἐκτίσαμεν τὴν οἰκοδομήν, ἐσεῖς θὰ ἐντύσετε τὰ γυμνὰ τείχη, θὰ φέρετε ταῖς πολύτιμαις ζωγραφιαῖς, θὰ στήσετε εὔμορφα τραπέζια καὶ τοὺς καθρέπταις, τοῦτο θὰ κάμη προκοπή σας καὶ τὰ γράμματα – καὶ ἡ εὐχαῖς τῶν συμπολιτῶν σας καὶ τὰ ἔργα σας θὰ σᾶς ἀνεβάσουν εἰς τὰ λιμέρια τὰ ἀθάνατα τῶν δικαίων….

Καμία συνθηκολόγηση μὲ τοὺς Τούρκους

.                 Ὅταν ὁ Ἄγγλος ἀντιναύαρχος Χάμιλτον εἶπε στὸν Κολοκοτρώνη ὅτι πρέπει οἱ Ἕλληνες νὰ ζητήσουν συμβιβασμὸ μὲ τοὺς Τούρκους ἔτσι τοῦ ἀπάντησε: «Τοῦ ἀποκρίθηκα ὅτι αὐτὸ δὲν γίνεται ποτέ, ἐλευθερία ἢ θάνατος. Ἐμεῖς καπετὰν Χάμιλτον ποτὲ συμβιβασμὸν δὲν ἐκάμαμεν μὲ τοὺς Τούρκους. Ἄλλους ἔκοψε, ἄλλους σκλάβωσε μὲ τὸ σπαθὶ καὶ ἄλλοι, καθὼς ἐμεῖς, ἐζούσαμεν ἐλεύθεροι ἀπὸ γενεὰ εἰς γενεά. Ὁ βασιλέας μας ἐσκοτώθη, καμμία συνθήκη δὲν ἔκαμε. Ἡ φρουρά του εἶχε παντοτινὸν πόλεμον μὲ τοὺς Τούρκους καὶ δύο φρούρια ἦτον ἀνυπότακτα. Μὲ εἶπε ποία εἶναι ἡ βασιλικὴ φρουρὰ καὶ τὰ φρούρια; Τοῦ ἀπάντησα ὅτι ἡ φρουρὰ τοῦ Βασιλέως μας εἶναι οἱ λεγόμενοι κλέπται, τὰ φρούρια ἡ Μάνη, τὸ Σούλι καὶ τὰ βουνά. Ἔτζι δὲν μὲ ὡμίλησε πλέον».

Ὁ Τερτσέτης γιὰ τὸν Κολοκοτρώνη

.                 Ὁ Κολοκοτρώνης ὑπαγόρευσε στὸν Γ. Τερτσέτη τὰ ὅσα συνέβησαν πρό, κατὰ καὶ μετὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 καὶ αὐτὸς ἔτσι τὸν καταγράφει: «Ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ὡς ἱστορικὸς συγγραφέας καταγράφεται ὡς Ἕλληνας χρονολογικὰ τρίτος, μετὰ τοὺς Ὅμηρο καὶ Ἡρόδοτο. Ὁμοιάζουν οἱ τρεῖς ὡς τρεῖς ἀκτίνες ἑνὸς κέντρου φωτεινοῦ, ἔχουν πατρίδα των τὴν Ἑλλάδα, θέμα πόλεμον Εὐρώπης ἐναντίον Ἀσίας, ὁμιλοῦν τὴν Ἑλληνικὴν φωνήν… Κατώτερος ὁ Κολοκοτρώνης ἀπὸ τοὺς δύο προγενεστέρους του εἰς τὴν τέχνην, ὡς τὸ «Τρία πουλάκια κάθονται» ἀπὸ τὸ «Μῆνιν ἄοιδε Θεά», ἀλλὰ ἀνώτερος πάλιν, ἐπειδὴ ὅσα ἔπραξε αὐτὸς πρὶν τὰ γράψη μὲ τὸ κοντύλι τὰ ἐχάραξε μὲ τὸ σπαθί του, καύχημα ποὺ δὲν ἔχουν οἱ ἄλλοι δύο».

Ἡ κηδεία του

.                 Γράφει σχετικὰ ὁ καθηγητὴς τῆς Ἱστορίας στὸ Πανεπιστημίο Ἀθηνῶν Ἀπ. Β. Δασκαλάκης: «Ἡ εἴδησις τοῦ θανάτου τοῦ Γέρου τοῦ Μωριᾶ ἐβύθισε εἰς τὸ πένθος τὴν πρωτεύουσαν καὶ σύμπασαν τὴν Ἑλλάδα. Οἱ βασιλεῖς, τὰ μέλη τῆς κυβερνήσεως, στρατηγοί, ναύαρχοι, ἀνώτεροι ἀξιωματοῦχοι, ἔσπευσαν εἰς τὴν κατοικίαν του διὰ νὰ ὑποκλιθοῦν πρὸ τοῦ μεγάλου νεκροῦ. Τὰ παλληκάρια παρετάχθησαν εἰς τοὺς γύρωθεν τῆς κατοικίας δρόμους ὅπου τὰ πλήθη συνωστίζοντο μὲ ἄφατον κατήφειαν. Οἱ ἐπιζῶντες ἥρωες τοῦ Ἀγῶνος καὶ συμπολεμισταί του ἐγονάτιζον πρὸ τοῦ νεκροῦ του, κατεφίλουν τὰς χεῖρας του καὶ ἐπότιζον μὲ δάκρυα τὴν φουστανέλαν του. Ἡ κηδεία του ἦτο πρωτοφανής. Ὅλος ὁ ἐν Ἀθήναις στρατὸς ἦτο παρατεταγμένος μέχρι τοῦ νεκροταφείου. Τὸ φέρετρον περιεστοίχιζον οἱ Κουντουριώτης, Γιατράκος, Τσωρτς, Τζαβέλας, Πλαπούτας, Μακρυγιάννης, Δεληγιάννης καὶ οἱ ἄλλοι ἐπιζῶντες τῆς Παλιγγενεσίας καὶ ἠκολούθει μετὰ δακρύων ὅλος ὁ ἀθηναϊκὸς λαός. Γιὰ ὅλους εἶχεν ἐκλείψει ὁ μεγαλύτερος καὶ ὁ ἐνδοξότερος πολέμαρχος τοῦ Ἀγώνα τῆς Ἐλευθερίας».-

 

 

 

 

 

, , ,

Σχολιάστε

«ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ, ΒΟΗΘΗΣΕ ΚΑΙ ΤΟΥΤΗΝ ΤΗΝ ΦΟΡΑ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΙΑ ΝΑ ΕΜΨΥΧΩΘΟΥΝ».

Κολοκοτρώνης: «Παναγία μου,
βοήθησε καὶ τούτην τὴν φορὰ τοὺς Ἕλληνες διὰ νὰ ἐμψυχωθοῦν»

Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Ἄκρα τοῦ τάφου σιωπὴ στὸν κάμπο βασιλεύει….».

.                   «Ὅπου καὶ νὰ σᾶς βρίσκει τὸ Κακό, ἀδελφοί, ὅπου καὶ νὰ θολώνει ὁ νοῦς σας, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμὸ καὶ μνημονεύετε Ἀλέξανδρο Παπαδιαμάντη!», γράφει ὁ Ἐλύτης. Μνημονεύω, τοῦτες τὶς δύσκολες ἡμέρες – κλεισμένοι στὰ ἀρχοντικά μας- τοὺς στίχους τοῦ Σολωμοῦ. Περίεργες στιγμὲς ζοῦμε. Ἡ ἄνοιξη, ἡ νιότη τοῦ χρόνου, πολιορκεῖ τὶς αἰσθήσεις μας . «Ἔστησ’ ὁ Ἔρωτας χορὸ μὲ τὸν ξανθὸ Ἀπρίλη/ κι ἡ φύσις ηὗρε τὴν καλὴ καὶ τὴ γλυκιά της ὥρα». Καὶ ἔξω τὸ ἀόρατο κακό. Πολιορκημένοι. Μὲ τὰ ντουλάπια νὰ βογκοῦν ἀπὸ ρύζια καὶ ζυμαρικά. Ἐκεῖνοι, οἱ «Ἐλεύθεροι Πολιορκημένο», ἔψαχναν ἐναγωνίως ἀκόμη καὶ ποντικοὺς καὶ «ἦτο εὐτυχὴς ὅστις ἐδύνατο νὰ πιάσει ἕναν. Βατράχους δὲν εἴχαμε, κατὰ δυστυχίαν», γράφει ὁ Κασομούλης στὰ «Στρατιωτικὰ Ἐνθυμήματά» του.
Μεσολόγγι: τὸ ἅγιο βῆμα τῆς ἱστορίας μας. Μοσχοβολᾶ σὰν τὸ Τίμιο Ξύλο. Λιμοκτονοῦσαν, ἀρρώσταιναν ἀπὸ ἐπιδημίες, κατασκοτώνονταν στὶς τάπιες τοῦ φράχτη, ὅπως τὸν ὀνόμαζε ὁ Μπραϊμης, ὅμως πολεμοῦσαν καὶ γονάτιζαν τὴν Τουρκιά, γιατί εἶχαν Ὑπέρμαχο Στρατηγὸ τὴν Θεοτόκο. Τὰ σήμαντρα καὶ οἱ καμπάνες χτυποῦσαν. Στὶς ἐκκλησιὲς ἔτρεχαν γιὰ ἱκεσία καὶ εὐχαριστία. (Εἴμαστε ὅλοι, ὅσοι πιστεύουμε στὸ Χριστὸ καὶ τὴν ἁγία Ἐκκλησία του, περίλυποι ἕως θανάτου γιὰ τὸ κλείσιμο τῶν ναῶν. Τώρα καταλάβαμε τί σημαίνει ἐκκλησιασμός. «Μνημονευτέον Θεοῦ μᾶλλον ἢ ἀναπνευστέον». Οἱ σπουδαῖοι αὐτοὶ λόγοι τοῦ, μεγίστου ἐν πατριάρχαις, ἁγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, γίνονται κατανοητοί. Χωρὶς τὴν ἐκκλησία, τί Εὐαγγελισμό, τί Κυριακή, τί Πάσχα, νὰ γιορτάσεις; Νιώθουμε σὰν νὰ ἔχουμε χάσει ὅ,τι πολυτιμότερο στὴν ζωή μας. Σὰν νὰ τουρκέψαμε…).
.                 Πίσω στὸ ἔνδοξο καλυβάκι τοῦ Γένους. 25 Μαρτίου 1826. Στὸ νησάκι τῆς λιμνοθάλασσας, τὴν Κλείσοβα. Ἐχθρικὸ βόλι σπάζει στὰ δύο τὸ σπαθὶ τοῦ Κίτσου Τζαβέλα, χωρὶς νὰ ἀγγίξει τὸν πολέμαρχο. Ὅλοι εἶπαν πὼς ἦταν θαῦμα τῆς Παναγίας. Καὶ ὁ Τζαβέλας ἀφήνοντας γιὰ μία στιγμὴ τὴν μάχη πηγαίνει στὴν ἐκκλησιὰ τῆς Ἁγίας Τριάδος. Προσκυνᾶ τὸ εἰκόνισμα τῆς Εὐαγγελίστριας καὶ τῆς ἀφιερώνει τὰ κομμάτια ἀπὸ τὸ γιαταγάνι του, λέγοντας:
-Παναγιά μου, σήμερα ὅπου σὲ γιορτάζουμε, σοῦ ἀφιερώνω τοῦτο καὶ βόηθα τὰ παλληκάρια νὰ νικήσουν τὸν ἐχθρό.
Καὶ ἡ Παναγία ἔστερξε στὴν παράκληση τοῦ καπετάνιου καὶ τοῦ χάρισε μία δοξασμένη νίκη. Δίπλα στὸ πεδίο τῆς μάχης ἡ ἐκκλησιὰ ἦταν ἀνοιχτή. Εὐλογοῦσε ἡ Θεομάνα μας τὰ ὅπλα τὰ ἱερά. Τὰ κλείσιμο τῶν ναῶν εἶναι τό ….τρόπαιο τῆς ἀπιστίας τοῦ πάλαι ποτὲ Γένους τῶν Ρωμιῶν. Καὶ ἀπορῶ; Καὶ μόνο ποὺ βλασφήμησαν κατὰ τοῦ ζωοποιοῦ καὶ σωστικοῦ μυστηρίου τῆς Θείας Κοινωνίας, ἔπρεπε ἡ Ἱεραρχία νὰ ζητήσει, νὰ ἀπαιτήσει- τὸ ἐλάχιστο- νὰ ἰσχύσουν καὶ γιὰ τὴν ἐκκλησία οἱ διατάξεις τῶν σοῦπερ μάρκετ.
.                 Τώρα ποὺ μᾶς ἐκύκλωσαν αἱ ζάλαι τοῦ βίου, ὥσπερ μέλισσαι κηρίον, ἂς σηκώσουμε τὰ ἀγύριστα κεφάλια μας, τὸ βλέμμα μας στὸν οὐρανό. Ἐκεῖ θὰ βροῦμε σκέπη, προστασία καὶ γαλήνη. Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες, οἱ Ρωμηοί, ὅταν κινδυνεύουμε δὲν παρακαλούσαμε τοὺς γιατροὺς τῆς Δύσης καὶ τῆς Ἀνατολῆς ,  ἀλλὰ ψάλλαμε παρακλητικοὺς κανόνες καὶ χαιρετισμούς, προσκαλοῦμε τὴν Παναγία μας, τὴν ἑλληνοσώτειρα, μὲ τὸν τρόπο τοῦ Κολοκοτρώνη. «Ὁ Ἀναγνωσταρᾶς, Μπεηζαντές, Μπούρας πᾶνε στὸ Λεοντάρι ἔμεινα μόνος μου μὲ τὸ ἄλογό μου εἰς τὸ Χρυσοβίτσι, γυρίζει ὁ Φλέσσας καὶ λέγει ἑνὸς παιδιοῦ: “Μεῖνε μαζί του μὴν τὸν φᾶνε τίποτες λύκοι”. Ἔκατσα ἕως ποὺ ἐσκαπέτισαν μὲ τὰ μπαϊράκια τους, ἀπὲ ἐκατέβηκα κάτου· ἦτον μία ἐκκλησία εἰς τὸν δρόμον (ἡ Παναγία στὸ Χρυσοβίτσι) καὶ τὸ καθισιό μου ἦτον ὅπου ἔκλαιγα τὴν Ἑλλάς: “Παναγία μου, βοήθησε καὶ τούτην τὴν φορὰ τοὺς Ἕλληνες διὰ νὰ ἐμψυχωθοῦν”. Καὶ ἐπῆρα ἕναν δρόμο κατὰ τὴν Πιάνα. Εἰς τὸν δρόμον ἀπάντησα τὸν ξαδελφόν μου Ἀντώνιον, τοῦ Ἀναστάση Κολοκοτρώνη, μὲ ἑφτὰ ἀνηψίδιά μου, ἐγινήκαμεν ἐννιά, καὶ τὸ ἄλογό μου δέκα. Ἐγὼ ἤμουν καὶ χωρὶς τουφέκι». Αὐτοὶ οἱ… δέκα ἔκαμαν τὴν Ἐπανάσταση. («Διήγησις συμβάντων τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς»).
.                 Ξημερώνει ὁ Θεὸς τὴν μεγάλη ἡμέρα αὔριο. «Αὕτη ἡ ἡμέρα ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ…». Γιορτάζουμε τὰ δύο «χαῖρε». Τὸ πρῶτο ἀκούγεται ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ Ἀρχαγγέλου:  «Χαῖρε, κεχαριτωμένη. Ὁ Κύριος μετά σοῦ· εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξί». Τὸ δεύτερο ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ: «Χαῖρε, ὦ χαῖρε, λευτεριά». Τί νὰ πρωτογράψεις καὶ τί νὰ πεῖς; Ὁ Παλαμᾶς, ἄλλο ἐθνικὸ ἀνάστημα, νομίζω ἀπέδωσε ἀριστοτεχνικὰ τὴν λαμπρὴ ἡμέρα. Σ’ αὐτοὺς τοὺς τέσσερις στίχους ποὺ θὰ παραθέσω -νὰ τοὺς μάθουν ἀπ’ ἔξω ὅλοι οἱ Ἕλληνες- εἶναι κρυμμένη ὅλη ἡ ἱστορία μας ὡς Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι καὶ ὡς Ἕλληνες:
«Σβήνουν δύο νύχτες, καὶ δύο αὐγὲς προβάλλουν στὸν ἀγέρα.
Δύο λευτεριὲς ποὺ σμίγουνε μέσα στὴν ἴδια μέρα.
Δύο λευτεριὲς ματόβρεχτες, παιδιὰ μεγάλου κόπου,
ἡ λευτεριὰ τοῦ Ἕλληνα κι ἡ λευτεριὰ τοῦ ἀνθρώπου».
Σπουδαῖα, πολὺ σπουδαῖα λόγια. Δόξα τῷ Θεῷ, ἔχουμε προίκα, τζιβαϊρικὸ κληροδότημα, ἀνεκτίμητο. Εἴμαστε ὁ μόνος λαὸς ποὺ ἀναπαυόμαστε σὲ χρυσάφι καὶ τρῶμε ξυλοκέρατα.
.                (Καὶ οἱ γονεῖς, τώρα μὲ τὴν ἀπαγόρευση, εἶναι λαμπρὴ εὐκαιρία νὰ «γνωρίσουν» τὰ παιδιά τους. Σὲ πολλοὺς ὑπῆρχε ἡ δυνατότητα νὰ τὰ δοῦν μόνο τὸ πρωὶ καὶ νὰ τὰ ἀποχαιρετήσουν τὸ βράδυ μὲ ἕνα φιλὶ καὶ μία καληνύχτα. Θὰ πρότεινα –κυρίως γιὰ τὰ παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦ– νὰ ἀφήσουν τὶς ἐντολὲς τοῦ ὑπουργείου γιὰ ἀσκήσεις καὶ λοιπὲς βαρύγδουπες κενολογίες καὶ νὰ πράξουν αὐτὸ ποὺ λέει ἡ καρδιά τους. Παιχνίδι, ἀνάγνωση ὡραίων βιβλίων καὶ συζήτηση. Πολλὰ θὰ μάθουν …οἱ γονεῖς).
.                 Νὰ κλείσω μὲ τὸ Μεσολόγγι ἀδελφοί. Κι ἐμεῖς, δὲν ὑπάρχει καμμία σύγκριση, ἀλλὰ εἴμαστε Ἕλληνες, νιώθουμε πολιορκημένοι. Ἂς πάει ὁ νοῦς σὲ ἐκείνους τοὺς μεγαλομάρτυρες, ποὺ βαστοῦσαν τὴν ἀξιοπρέπειά τους , τὴν πίστη καὶ τὴν φιλοπατρία τους. Αὐτὰ μὴν τὰ χάσουμε….

(Τὸ κείμενο δημοσιεύτηκε πέρυσι στὸ θαυμάσιο περιοδικὸ «Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία», τοῦ πολυσέβαστου Στυλιανοῦ Λαγουροῦ. Εἶναι ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ν. Βούλγαρη «Τὸ Μεσολόγγι τῶν Ἰδεῶν, ἑρμηνεία τῆς ἀπόφασης τῆς ἐξόδου»).

 «Ἦταν πρωί, Σάββατο τοῦ Λαζάρου, 10 Ἀπριλίου τοῦ 1826, ὅταν συγκροτήθηκε τὸ νεκροδόξαστο ἐκεῖνο συμβούλιο ἀποφάσεως. Ἦταν ἕνα συμβούλιο θανάτου. Οἱ καπεταναῖοι εἶχαν ἀναλάβει νὰ διερευνήσουν, μὲ ἀνιχνευτὲς τὴν ὕπαρξη μυστικοῦ δρόμου-διόδων γιὰ ἀκίνδυνο πέρασμα τῶν Ἐλεύθερων Πολιορκημένων στὴν ἐλευθερία. Κανένας ὅμως δὲν ἔφερε ἐλπιδοφόρα πληροφορία. Οἱ λόγχες καὶ οἱ στενωποὶ φυλάγονταν ἄγρυπνα ἀπὸ τοὺς πολιορκητὲς σὲ βάθος χώρου καὶ τόπου. Γενικὴ ἦταν ἡ κατήφεια καὶ ἡ σιωπηλὴ θλίψη. Τὴν σιωπὴ τῆς στιγμῆς ἔσπασε ἡ βροντώδης καὶ σταθερὴ ἔκρηξη τοῦ τρανοδύναμου ἀρχηγοῦ τῆς Φρουρᾶς, τοῦ Θανάση Ραζη-Κότσικα.
– Ὑπάρχει δρόμος ὠρέ!
– Ποιός εἶναι, στρατηγέ, καὶ δὲν τὸν λὲς τόση ὥρα; Διαμαρτυρήθηκαν ὅλοι οἱ παριστάμενοι.
– Εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ, φωνάζει».
Μόνο ἂν βαδίσουμε τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ, θὰ ἀναστηθοῦμε ὡς λαός…

Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε

ΜΟΡΦΕΣ TOY 1821 – 1. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821

1.ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

βλ. σχετ.: ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 2. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ 1821– 3. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.               Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας εἶναι ὁ πρῶτος Κυβερνήτης τῆς Ἑλλάδος καὶ ἐκ τῶν ἐθνομαρτύρων τῆς Ἐθνικῆς Παλιγγενεσίας. Γεννήθηκε τὸ 1776 στὴν Κέρκυρα. Δολοφονήθηκε στὶς 27 Σεπτεμβρίου 1831 στὸ Ναύπλιο. Ὑπῆρξε μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες διεθνεῖς προσωπικότητες τῶν ἀρχῶν τοῦ 19ου αἰώνα. Στὰ λίγα χρόνια τῆς προσφορᾶς του στὸ Ἔθνος ἔθεσε τὰ θεμέλια τοῦ σύγχρονου Ἑλληνικοῦ Κράτους.

Ἐράνισμα ἀπὸ τὰ γραπτὰ τοῦ Καποδίστρια

Ὑπὲρ τῶν δικαίων τῶν Ἑλλήνων (Πρῶτο)

.                   Ὁ Καποδίστριας ἀπὸ τὴ θέση τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν τῆς Ρωσίας ἐπιδίωξε νὰ στρέψει τὴν ἄποψη τοῦ Αὐτοκράτορα Ἀλεξάνδρου ὑπὲρ τῶν Δικαίων τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους. Μὲ τὴν ἔκρηξη τῆς Ἐπαναστάσεως καὶ τὴν δολοφονία τοῦ Πατριάρχου Γρηγορίου τοῦ Ε΄ ὁ Καποδίστριας διὰ τῶν ἐνεργειῶν του ἐπιτυγχάνει νὰ περιορίσει τοὺς αἱματηροὺς ἐξοντωτικοὺς διωγμοὺς τῶν Ἑλλήνων στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ σὲ ἄλλα μέρη. Ἐκδήλωση τῆς πολιτικῆς αὐτῆς ὑπῆρξαν τὰ ἔντονα διαβήματα πρὸς τὴν Πύλη τοῦ Ρώσου πρεσβευτῆ Στρόγανωφ, τὸ πρὸς αὐτὴν τελεσίγραφο τῆς 6ης Ἰουλίου 1821 καὶ ἡ εἰς ἔνδειξη διαμαρτυρίας ἀναχώρησή του ἀπὸ τὴν Βασιλεύουσα στὰ τέλη τοῦ ἰδίου μηνὸς Ἰουλίου. Ὁ Καποδίστριας προτείνει τὴν παρέμβαση τῆς Ρωσίας ὑπὲρ τῶν Χριστιανῶν τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ὁ Ἀλέξανδρος κατ’ ἀρχὴν τὴν ἀποδέχεται, ὅμως ὁ Μέτερνιχ τὸν ἀποτρέπει καὶ τοῦ ἀλλάζει ἄρδην ἄποψη. Ὁ Καποδίστριας κατόπιν αὐτοῦ ἔκρινε ὅτι γι’ αὐτὸν ἦταν πλέον ἠθικῶς ἀσυμβίβαστος ἡ παραμονή του στὴ θέση τοῦ Ὑπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν τῆς Ρωσίας. Γράφει ὁ ἴδιος ὁ Καποδίστριας γιὰ τὴ συνάντησή του μὲ τὸν Αὐτοκράτορα καὶ τὴν παραίτησή του:
.                   «Ἐντεῦθεν ὁρμώμενος κατέδειξα εἰς αὐτὸν ὅτι τὸ σύστημα ὅπερ νῦν ἠσπάζετο, μὲ ἔθετε εἰς τὸ δίλημμα ἢ νὰ παραβιάσω τὰ αἰσθήματά μου καὶ πάντα τὰ καθήκοντα τὰ ἐπιβαλλόμενα ὑπὸ τῆς Πατρίδος, εἰς τὴν ὁποίαν οὐδέποτε ἔπαυσα νὰ ἀνήκω, ἢ νὰ ἀθετήσω τὰ καθήκοντά της πρὸς τὸν Αὐτοκράτορα ὑπηρεσίας μου. Τοιαύτη θὰ ἦτο ἡ θέσις μου ἐὰν ἐθεώρουν εἰσέτι ἐμαυτὸν ἱκανὸν νὰ Τὸν ὑπηρετῶ εἰς τὸ Ὑπουργεῖον τῶν Ἐξωτερικῶν εἰς στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἐχρησιμοποίει ὅλην τὴν ἰσχύν Του ἐναντίον τοῦ ἀτυχοῦς Ἑλληνικοῦ Ἔθνους».
(Μιχαὴλ Θ. Λάσκαρι, Καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης «Αὐτοβιογραφία Ἰωάννου Καποδίστρια», Ἀθῆναι, 1940, σελ. 121).

Ὑπὲρ τῶν δικαίων τῶν Ἑλλήνων (Δεύτερο)

.                   Τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1828 ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ἀγαθάγγελος Α΄, ὁ ἀπὸ Χαλκηδόνος, ἔστειλε στὴν Ἑλλάδα τοὺς Μητροπολίτες Νικαίας, Χαλκηδόνος, Λάρισας καὶ Ἰωαννίνων στὴν Ἑλλάδα. Σκοπός τους νὰ πείσουν τὸν Κυβερνήτη καὶ τοὺς Ἕλληνες νὰ παραιτηθοῦν τοῦ Ἀγώνα τους, νὰ δηλώσουν ὑποταγὴ στὸν Σουλτάνο Μαχμοὺτ Β΄ καὶ νὰ ἐπανέλθουν ὑπὸ τὸν Ὀθωμανικὸ ζυγό, μὲ τὴν ὑπόσχεση τοῦ Πατριάρχου ὅτι θὰ τοὺς ἐδίδετο ἀμνηστία. Σὲ ἀπάντηση τῆς ἐνεργείας αὐτῆς ὁ Καποδίστριας ἀπέστειλε ἐπιστολὴ στὸν Πατριάρχη, στὴν ὁποία, μεταξὺ ἄλλων, ἔγραψε:
«…Βαθύτατα αἰσθανόμεθα ὅ, τι ὀφείλομεν εἰς τὴν θέσιν καὶ τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ὑμετέρας Παναγιότητος (ΥΠ) διὰ τοῦτο καὶ δὲν ἐγκρίνομεν νὰ ἀνακεφαλαιώσωμεν τὸ περιεχόμενον τῆς συνοδικῆς ἐπιστολῆς…
.                   Περικυκλούμενος καὶ πολεμούμενος ὁ λαὸς οὗτος ἐξ ἑνὸς μέρους ἀπὸ φοβερὰ στρατόπεδα… ὠθούμενος συχνάκις ἕως τοῦ χείλους τῆς ἀβύσσου, ὁ λαὸς οὗτος ὑπάρχει ἀκόμη. Καὶ ὑπάρχει, διότι ὁ Θεὸς ἑξαπέστειλεν εἰς αὐτὸν τὴν χάριν του νὰ εὕρῃ εἰς τὴν χριστιανικὴν πίστιν τὸ κράτος τοῦ πολεμεῖν, τὴν ἰσχὺν τοῦ ἐγκαρτερεῖν εἰς τὰ δεινά, καὶ τὴν ἀπόφασίν του νὰ ἀπολεσθῇ μᾶλλον ἢ νὰ ὑποκύψῃ εἰς τὸν ζυγόν, τὸν ὁποῖον οἱ πατέρες του ἐβάστασαν ἀλλὰ ποτὲ δὲν παρεδέχθησαν…
Ὁμόφωνος καὶ γενικὴ εἶναι ἡ πεποίθησις αὕτη. Οὔτε οἱ προύχοντες, οὔτε ὁ κλῆρος, οὔτε ὁ λαός, πρὸς τοὺς ὁποίους ἡ Υ.Π. διευθύνεται, ἔχουσιν οὔτε δύνανται νὰ ἔχωσιν ἄλλην παρ’ αὐτὴν τὴν πεποίθησιν, χωρὶς νὰ ἑξαχρειωθῶσι καὶ νὰ παύσωσι τοῦ νὰ εἶναι ἄνθρωποι καὶ χριστιανοί.
Πάμπολυ αἷμα ἐχύθη, πάμπολλαι οὐσίαι ἐφθάρησαν εἰς διάστημα ὀκτὼ ἐτῶν πολέμου καὶ δυστυχιῶν, καθ’ οὓς ὁ τόπος οὗτος κατηφανίσθη, ὥστε ὅλως διόλου ἀδύνατον εἶναι νὰ ἐπανέλθῃ εἰς ὁποιανδήποτε κατάστασιν πραγμάτων βάσιν ἔχουσαν τὸ παρελθόν!
….Ὀφείλομεν ἐξ ὀνόματος καὶ ἐκ μέρους τοῦ Ἔθνους, τὸ ὁποῖον ἐνεπιστεύθη εἰς ἡμᾶς τὴν διεύθυνσιν τῶν συμφερόντων του, νὰ παρακαλέσωμεν τὴν Υ.Π. νὰ μᾶς χαρίση τὰς εὐλογίας της, πεπεισμένη ὅτι ἀμεταθέτως εἴμεθα προσηλωμένοι εἰς τὰς ἀρχὰς τῆς ἱερᾶς ἡμῶν πίστεως.
.                   Μακάριοι ἐσμέν, ὁσάκις εὐδοκήσει ὁ Πανάγαθος Θεός, ὥστε νὰ δυνηθῇ ἡ Υ.Π. νὰ γένῃ εἰς ἡμᾶς πρόξενος τῶν ἀγαθῶν, τὰ ὁποία ὀφείλει ὡς κεφαλὴ τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας εἰς ὅλα τὰ τέκνα της.
Ἐν Πόρῳ τὴν 28ην Μαΐου (9 Ἰουνίου) 1828.

Ὁ Κυβερνήτης             Ὁ Γραμματέας τῆς Ἐπικράτειας

Ι.Α. Καποδίστριας                     Σπ. Τρικούπης»

Ὑπὲρ τῶν δικαίων τῶν Ἑλλήνων (Τρίτο)

.                   Στὶς ἀρχὲς τοῦ 19ου αἰώνα ἐντάθηκαν οἱ προσπάθειες τῶν Λατίνων καὶ τῶν Ἀρμενίων νὰ πάρουν ὑπὸ τὴν κυριαρχία τοὺς τὰ Πανάγια Προσκυνήματα στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ στὴ Βηθλεέμ. Ὁ Καποδίστριας, ὡς Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῆς Ρωσίας, ὑποστήριξε τὰ δίκαια τῶν Ἑλλήνων Ὀρθοδόξων, χωρὶς νὰ παραθεωρήσει ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρχει γαλήνη σὲ αὐτὰ καὶ ὅτι οὐδεὶς Χριστιανὸς ἀποκλείεται ἀπὸ τὴν προσκύνησή τους. Σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν πρεσβευτὴ τῆς Ρωσίας στὴν Πύλη G.A. Stroganov ἔγραψε μεταξὺ ἄλλων:
.                   «… Γιὰ νὰ φθάσετε στὸ ὁμόφωνο τῆς ἀπόφασης Ἐξοχώτατε εἶσθε ρητῶς ἐπιφορτισμένος νὰ συμπληρώσετε καὶ νὰ ἐπαληθεύσετε ὅλους τοὺς τίτλους, ὅλες τὶς νομικὲς ἀποδείξεις καὶ τὰ δεδομένα, ποὺ μποροῦν νὰ συντελέσουν στὸ νὰ ἀποσαφηνίσουν τὰ ἀμφισβητούμενα σημεῖα μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν τῆς Ἀνατολῆς καὶ αὐτῶν τῆς Δύσης, σὲ σχέση μὲ τὴν φύλαξη τοῦ Παναγίου Τάφου. Στὴν περίπτωση πρέπει νὰ ἐκτιμήσετε τὰ δικαιώματα, τὰ ὁποῖα οἱ Χριστιανοὶ τῆς Ἀνατολῆς προσφάτως ἀπέκτησαν ὡς πρὸς τὴν φύλαξη τοῦ Παναγίου Τάφου. Αὐτὰ τὰ δικαιώματα ὑπάρχουν μὲ ἀμερόληπτη κρίση. Ἀλλὰ δὲν θὰ πρέπει νὰ ἐμπλακοῦν μὲ οὐδένα ἀποκλεισμὸ τῶν ἄλλων δογμάτων…»
(Μετάφραση ἀπὸ τὰ γαλλικά, ἀπὸ τὸ βιβλίο «Jean Capodistria (1776-1831) Visionnaire et precurseur d’ une Europe unie», Librairie Kauffmann, Athenes, Novembre 2003).

Γιὰ τοὺς Ἕλληνες

.                   Ὁ Καποδίστριας σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Ἰακωβάκη Ρίζο Νερουλὸ (1778-1849) ἀπὸ τὴν Γενεύη, τὸ 1823, τὴν ὁποία ὑπαγόρευσε στὸν Μουστοξύδη, τόνισε μεταξὺ ἄλλων:
«Στὴν ἱστορία, τὴν ὁποία γράφεις, ἐλπίζω ὅτι εἶναι εὔκολο νὰ καταδείξεις ὅτι:
.                   Οἱ Ἕλληνες δὲν ἔπαυσαν ποτὲ νὰ σχηματίζουν ἕνα ἔθνος μὲ τὴν καθαρὴ ἔννοια τοῦ ὅρου.
.                   Ὡς ἔθνος μπόρεσαν νὰ συμμετάσχουν στὶς εὐεργεσίες, ποὺ πρόσφερε στὴν ἀνθρωπότητα ὁ εὐρωπαϊκὸς πολιτισμός. Καὶ
Ὅτι αὐτὲς οἱ εὐεργεσίες ποὺ τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος προσέφερε στὴν ἀνθρωπότητα θὰ βοηθήσουν στὸ νὰ ξεπεράσει τὰ ὅρια τοῦ μικροῦ ἀριθμοῦ του καὶ νὰ εἶναι πιὸ κοντὰ στὸ νὰ γκρεμίσει σὲ ἐρείπια τοὺς Μουσουλμάνους, ἀπὸ τὸ νὰ παραμείνει σκλαβωμένο σὲ αὐτούς».

, ,

Σχολιάστε

Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΠΙΛΑΤΩΝ

Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΠΙΛΑΤΩΝ

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2215, 15.02.2020

ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογραφίας»

.                 Στάθηκε ἐκείνη τὴ μέρα μπροστά του. Μπροστὰ στὸν σιωπῶντα Ἰησοῦ. Μὲ τὸ ὕφος τὸ ὑπεροπτικὸ τῆς μεγάλης του ἐξουσίας. Ἔτσι νόμιζε. Αὐτὸ πίστευε. Ὅτι ἡ ἐξουσία του ἦταν μεγάλη. Καὶ γι’ αὐτὸ κομπορρημονοῦσε: Σὲ μένα δὲν μιλᾶς; Δὲν ξέρεις ὅτι ἔχω ἐξουσία νὰ Σὲ σταυρώσω ἢ νὰ Σὲ ἐλευθερώσω; «Ἐμοὶ οὐ λαλεῖς; Οὐκ οἶδας ὅτι ἐξουσίαν ἔχω σταυρῶσαί σε καὶ ἐξουσίαν ἔχω ἀπολῦσαί σε;» (Ἰω. ιθ΄ 10).
.                 Ὁ Κύριος τὸν προσγείωσε: Δοτὴ ἐξουσία ἔχεις, τοῦ εἶπε. Δὲν εἶναι δική σου. Σοῦ δόθηκε. Δὲν θὰ εἶχες καμία ἐξουσία ἐναντίον μου, ἂν δὲν σοῦ εἶχε παραχωρηθεῖ ἀπὸ τὸν Θεό: «Οὐκ εἶχες ἐξουσίαν οὐδεμίαν κατ’ ἐμοῦ, εἰ μὴ ἦν σοι δεδομένον ἄνωθεν» (Ἰω. ιθ΄11).
.                 Ἐκεῖ ὁ διάλογος τελείωσε. Ἡ ἐξουσία προχώρησε στὸ ἔργο της.
.                 Ἔτσι νόμισε. Ἔτσι ἐνήργησε τότε. Ἔτσι εἶχε ἐνεργήσει 33 χρόνια πρὶν καὶ ὁ Ἡρώδης· ποὺ ὁδήγησε στὴ σφαγὴ τὰ νήπια τῆς Βηθλεέμ. Ἔτσι ἐνεργεῖ ἡ ἐξουσία καὶ στὴν διάρκεια τῶν αἰώνων. Ἔτσι… ἔτσι νομίζει καὶ ἐνεργεῖ καὶ σήμερα:
.                 Ἐμεῖς ἔχουμε τὴν ἐξουσία. Ἐμεῖς κυβερνοῦμε. Ἐμεῖς νομοθετοῦμε. Μὲ τοὺς νόμους μας νομιμοποιοῦμε ἀκόμα καὶ τὸ ἔγκλημα. Ὅπως κάναμε καὶ γιὰ τὶς ἐκτρώσεις. Ἐμεῖς ἀποφασίζουμε γιὰ τὶς τύχες τῶν πολλῶν.
.                 Ἔτσι νόμιζε καὶ ὁ παράφρων τύραννος τῆς ναζιστικῆς θηριωδίας. Καὶ καυχήθηκε μέσα στὸν πυρετικὸ παροξυσμὸ τῆς μεγαλομανίας του: «Θὰ ἀλλάξω τὴν ἱστορία τοῦ κόσμου γιὰ χίλια χρόνια!». Ὦ ἄφρον! Δὲν βλέπεις πόσο κοντός, πόσο ἀσήμαντος εἶσαι; Κοίταξε τὸν ἑαυτό σου στὸν καθρέφτη. Σὲ λίγα χρόνια θὰ δαγκώνεις τὸ χῶμα. Λάθος! Θὰ σὲ τρώει τὸ χῶμα!
.                   Ἔτσι πίστεψαν καὶ οἱ παρανοϊκοὶ Πιλάτοι τῆς σοβιετικῆς κολάσεως: «Ἐμεῖς ἀλλάζουμε τὸν κόσμο! Ἐμεῖς εἴμαστε τὸ μέλλον! Ἐμεῖς δημιουργοῦμε τὸν νέο τύπο ἀνθρώπου… Ἐμεῖς θὰ διορθώσουμε τὰ λάθη τοῦ Διοκλητιανοῦ»!
.                 Ἀλλόφρονες! Ἔσπειραν μὲ κόκκαλα τὶς παγωμένες στέπες τῆς Σιβηρίας. Καὶ ἔπειτα ἡ σιδερόφρακτη αὐτοκρατορία τους κατέρρευσε σὰν χάρτινος πύργος σὲ μία νύχτα.
.                 Ἐμεῖς! Τὸ ἴδιο πάντα λάθος. Σὲ κάθε ἐποχή, σὲ κάθε τόπο, μὲ κάθε σύστημα.
.                 Τὸ ἴδιο καὶ στὸν τόπο μας. Τὸν τόσο μικρὸ μὲ τὴν τόσο μεγάλη ἱστορία. Καὶ δὲν καταλαβαίνουμε, δὲν καταλαβαίνουν οἱ κατὰ καιροὺς ἡγέτες μας τὴ μικρότητά τους.
.                 Δὲν καταλαβαίνουν τούτη τὴν ἁπλὴ ἀλήθεια: ὅτι πρόσκαιρη καὶ δοτὴ εἶναι ἡ ἐξουσία τῶν κυβερνώντων. Ὅτι ἄλλος εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ κατευθύνει τὴν Ἱστορία.
.                 Ἔτσι ὅπως ξεκάθαρα τὸ διακήρυξαν ἡ πρῶτοι πιστοὶ τῆς Ἐκκλησίας, τότε ποὺ οἱ ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων συνέλαβαν καὶ φυλάκισαν τοὺς Ἀποστόλους. Ὅταν τοὺς ἐλευθέρωσαν καὶ ἐπέστρεψαν ἐκεῖνοι στὴν σύναξη τῶν πιστῶν, ἔγινε θερμὴ προσευχή, τόσο θερμή, ποὺ προκάλεσε σεισμό: «ἐσαλεύθη ὁ τόπος ἐν ᾧ ἦσαν συνηγμένοι» (Πράξ. δ΄ 31).
.                   Καὶ μέσα στὴν πύρινη προσευχή τους εἶπαν: «Ἱνατὶ ἐφρύαξαν ἔθνη καὶ λαοὶ ἐμελέτησαν κενά;»· γιατί ἐξαγριώθηκαν τὰ ἔθνη καὶ οἱ λαοὶ μηχανεύτηκαν σχέδια μάταια; Διότι νά, συγκεντρώθηκαν ἐναντίον τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ «Ἡρώδης τε καὶ Πόντιος Πιλάτος σὺν ἔθνεσι καὶ λαοῖς Ἰσραήλ». Καὶ τί πέτυχαν; Ποιό ἦταν τὸ ἀποτέλεσμα ὅλης αὐτῆς τῆς ἐκστρατείας τους; Δὲν ἔκαναν τίποτε περισσότερο ἀπὸ ὅσα τὸ παντοδύναμο χέρι Σου καὶ ἡ πανσοφία σου εἶχαν ὁρίσει νὰ γίνουν: «ποιῆσαι ὅσα ἡ χείρ σου καὶ ἡ βουλή σου προώρισε γενέσθαι» (βλ. Πράξ. δ΄ 25-28).
.                   Ναί, αὐτὴ εἶναι ἡ ἐξουσία τους, ἡ ἐξουσία τῶν κυβερνητῶν τοῦ κόσμου, ἡ ἐξουσία τῶν Πιλάτων. Δοτὴ ἐξουσία καὶ ὑπὸ τὸν ἔλεγχο τοῦ Παντοκράτορος Θεοῦ. Ἐκεῖνοι σχεδιάζουν, μηχανεύονται, νομοθετοῦν… γιὰ νὰ ὑπηρετήσουν στὸ τέλος ἐν ἀγνοίᾳ τους καὶ ἄθελά τους τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ, νὰ πραγματοποιήσουν αὐτὰ ποὺ Ἐκεῖνος μέσα στὴν πανσοφία Του καὶ μὲ τὴν παντοδυναμία Του «προώρισε γενέσθαι». Ἂς προσέξουν λοιπὸν τὴ φωνή του:
.                 Ἄνθρωποι μικροὶ καὶ ἀσήμαντοι, χθεσινοὶ καὶ ἀδύναμοι, ἀκοῦστε! Γιατί παραφέρεσθε; Ἐγὼ σᾶς δίνω τὴν πρόσκαιρη ἐξουσία ποὺ ἀσκεῖτε. Ἐγώ! Ὁ Ὤν! Τὸ Ἄλφα καὶ τὸ Ὠμέγα, ὁ Πρῶτος καὶ Ἔσχατος, ὁ Κύριος τῆς Ἱστορίας, ἡ Ἀρχὴ καὶ τὸ Τέλος τῶν πάντων. Συνέλθετε ἑπομένως καὶ ταπεινωθεῖτε. Οἱ νόμοι σας δὲν εἶναι ἀνώτεροι ἀπὸ τοὺς δικούς μου. Θὰ κριθεῖτε αὐστηρὰ γιὰ τοὺς νόμους σας. Καὶ ἂν σήμερα ἀποφασίσατε νὰ «νομιμοποιήσετε» τὴ σφαγὴ τῶν ἀγέννητων νηπίων, θὰ ἔρθει ἡ μέρα ποὺ θὰ ὑποστεῖτε τὶς τρομερὲς συνέπειες γιὰ τὸ μεγάλο σας αὐτὸ ἔγκλημα. Θὰ δώσετε λόγο γιὰ τὴν ἐξουσία ποὺ σᾶς παραχώρησα.
.                 Αὐτὴ εἶναι ἡ ἁπλὴ ἀλήθεια. Καὶ εἶναι δεῖγμα καὶ ἀπόδειξη κουφότητας τὸ ὑπερφίαλο ὕφος καὶ ἡ ἀλαζονικὴ συμπεριφορὰ πολλῶν κατὰ καιροὺς κυβερνητῶν. Τόσα χρόνια, τόσους αἰῶνες, χιλιετίες…
.                   Γιατί ἆραγε ζηλεύουν τὴν τύχη τῶν Πιλάτων;

 

 

 

Σχολιάστε