Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΘΕΟΛΟΓΙΑ"

Ο ΑΓΙΟΣ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ [Χαρ. Μπούσιας]

 Ὁ Ἅγιος τῶν ἀνέργων,
Γέροντας Ἰάκωβος τῆς Βίτσας

Τὴν μνήμη του τιμᾶμε στὶς 15 Φεβρουαρίου.

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.           Ὁ Ἅγιος τῆς Βίτσας Ζαγορίου, μακαριστὸς Γέροντας Ἰάκωβος Βαλαδῆμος (+ 15 Φεβρουαρίου 1960), ὑπῆρξε πρότυπο ἐργατικότητος, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς τὸν ἀξίωσε νὰ βοηθᾶ τοὺς ἀνέργους σὲ ἐξεύρεση ἐργασίας. Ὅταν ἐγκαταστάθηκε στὸ Μονοδένδρι, στὸ ἐρειπωμένο τότε, ὅπως, δυστυχῶς, καὶ σήμερα, Μοναστήρι τοῦ Προφήτη Ἠλία, ἐπιδόθηκε μὲ ζῆλο τόσο στὴν ἀνακαίνισή του ὅσο καὶ στὴν ἀνακαίνιση ψυχῶν τῆς γύρω περιοχῆς μέσα ἀπὸ τὴν ἐξομολόγηση καὶ τὴν καθαρὴ μυστηριακὴ ζωή. Ἐρείπιο βρῆκε τὸ Μοναστήρι ἀπὸ τὶς φθορὲς καὶ τὶς λεηλασίες, ἐρείπια καὶ τὶς ἀκατήχητες ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων τῆς γύρω περιοχῆς, ποὺ τὶς ἀγαποῦσε σὰν κάτι ἀτίμητο, ἀφοῦ καὶ αὐτές, ὅπως ὅλων μας, ἦσαν ψυχὲς «ὑπὲρ ὧν Χριστὸς ἀπέθανε» (Ῥωμ. ιδ´ 15). Μὲ τὴν φιλεργατικότητα του ὁ Γέροντας ἀνακαίνισε τὰ κτίρια καὶ μὲ τὴν ἀγάπη του προσείλκυε τὶς ψυχὲς σὰν μαγνήτης, γιὰ νὰ τὶς πλύνει καὶ νὰ τὶς θεραπεύσει σταδιακὰ ἀπὸ τὰ γήϊνα πάθη τους.
.           Ἡ ἐργασία ἀποτελεῖ εὐλογία Θεοῦ, χαροποιεῖ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν κάνει συνδημιουργὸ τοῦ Θεοῦ, ἀρκεῖ κάθε ἐργαζόμενος, ὅπως ἡ ὄρνιθα, ποὺ ὅταν πίνει νερὸ στρέφει τὸ βλέμμα της δοξολογικὰ πρὸς τὸν οὐρανό, νὰ ἐπιζητεῖ καθημερινῶς τὴν θεία βοήθεια γνωρίζοντας ὅτι χωρὶς ἐκείνη τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιτύχει. Αὐτὸς ποὺ δὲν ἐργάζεται σκέπτεται πονηρά, περιπατεῖ ἄτακτα περιεργαζόμενος τοὺς ἐργαζομένους, ὅπως γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Θεσ. γ´ 12), καὶ γίνεται βάρος στὸν κοινωνικό του περίγυρο. Ὁ ἄνεργος ὅμως διαφέρει ἀπὸ τὸν ἄεργο, γιατί, ἐνῶ αὐτὸς ἐπιθυμεῖ νὰ ἐργάζεται, οἱ συνθῆκες τῆς κάθε ἐποχῆς δὲν τοῦ ἐπιτρέπουν νὰ βρεῖ ἐργασία.
.           Γιὰ τὸ πολυσχιδὲς ἔργο τοῦ Γέροντος Ἰακώβου στὰ Ζαγοροχώρια ὁ τότε ἐπιχώριος Μητροπολίτης τοῦ ἔδωσε τὸ ὀφίκιο τοῦ Ἀρχιμανδρίτη. Αὐτός, ὅμως, ἦταν τόσο ταπεινός, ποὺ ποτέ του δὲν φόρεσε τὸ ἐπανωκαλύμαυχο καὶ τὸν σταυρό, τὰ διακριτικὰ τοῦ βαθμοῦ του. Τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ δὲν τὸν θεωροῦσε κόσμημα ἐπιδείξεως. Τὸν φοροῦσε μέσα του διακριτικὰ καὶ τὸν σήκωνε στοὺ ὤμους του ἀγόγγυστα. Ἦταν ἕνας σταυροφόρος Κυρηναῖος ψυχῶν. Γνώριζε ὅτι κανεὶς δὲν θὰ μπορέσει νὰ πλησιάσει τὸν Κύριο χωρὶς νὰ σηκώσει μὲ χαρὰ τὸν σταυρό του. Κανεὶς δὲν θὰ δεχθεῖ τὴ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὴν καρδιά του χωρὶς νὰ πλέξει γύρω ἀπὸ τὸν σταυρό του τὰ τριαντάφυλλα τῶν ἔργων τῆς ἀγάπης. Κανεὶς δὲν καθαρίζεται καὶ δὲν σώζεται χωρὶς παστρικὴ ἐξομολόγηση. Κανεὶς δὲν ὁδηγεῖται στὴν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν μόνο μὲ γλέντια καὶ πανηγύρια. Χρειάζεται νὰ ἀκολουθήσει καὶ τὰ βήματα τοῦ Ἐσταυρωμένου στὸν ἀνηφορικὸ Γολγοθᾶ τῆς ζωῆς. Τὰ φίδια, ἔλεγε ὁ Γέροντας, στὰ πνευματικά του παιδιά, ὅταν βγοῦν ἀπὸ τὶς τρῦπες τους οἱ ἄνθρωποι τὰ σκοτώνουν. Ὅταν κάθονται μέσα χοντραίνουν. Οἱ ἁμαρτίες μας μοιάζουν μὲ φίδια. Ὅταν τὶς ἐξομολογούμαστε βγαίνουν ἀπὸ μέσα μας καὶ ψωφοῦν. Ὅταν, ὅμως, δὲν τὶς βγάζουμε μένουν μέσα μας καὶ μεγαλώνοντας μᾶς τσιμποῦν καὶ μᾶς ρίχνουν τὸ δηλητήριο τοῦ θανάτου.
.           Ἐντύπωση προξενοῦσε τὸ γεγονός, ὅτι ἐνῶ ὁ Γέροντας Ἰάκωβος ἦταν αὐστηρὸς ἀσκητὴς ἀπομονωμένος ἀπὸ τὸν κόσμο, ὅμως, δὲν παρουσίαζε φαινόμενα ἄκρατης αὐστηρότητος καὶ φανατισμοῦ. Ἐξυπηρετώντας ὡς ἐφημέριος καὶ πνευματικὸς τὰ γύρω του χωριὰ ἐκ περιτροπῆς ἐφάρμοζε τὸ τοῦ Παύλου: «Τὸ ἐπιεικὲς ὑμῶν γνωσθήτω πᾶσιν ἀνθρώποις» (Φιλιπ. δ´ 5) καί, ἐνῶ ἦταν πολὺ αὐστηρὸς στὸν ἑαυτό του, ἦταν ἐπιεικὴς στοὺς ἄλλους.
.           Ὁ Γέροντας Ἰάκωβος ἦταν ἀναγεννημένος πνευματικὰ καὶ δὲν θύμωνε, δὲν ἐπέπληττε, οὔτε κατέκρινε αὐτοὺς ποὺ τὸν πλησίαζαν ὅσο ἁμαρτωλοὶ καὶ ἂν ἦσαν. Μόνο ὅταν ἐπρόκειτο γιὰ θέματα πίστεως ἢ κινδύνου τοῦ ποιμνίου του ἀντιδροῦσε ἔντονα καὶ πάλι τότε μετὰ ἀπὸ πολλὲς νουθεσίες καὶ παραινέσεις.
.           Γνώριζε πολὺ καλὰ ὁ Γέροντας ὅτι ἡ ἐργασία, τόσο ἡ σωματικὴ ὅσο καὶ ἡ πνευματική, ἀποτελεῖ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ καὶ δῶρο Tου πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Ἡ ἐργασία εἶναι πάντοτε εὐχάριστη, ἀφοῦ ὁ σκοπός της δὲν εἶναι νὰ δυσαρεστεῖ τοὺς ἀνθρώπους, ἄσχετα ἂν πολλοὶ λέγουν ὅτι ἡ δουλειὰ εἶναι δουλεία, ἀλλὰ νὰ τοὺς προξενεῖ εὐχαρίστηση. Γράφει ὁ Ἐκκλησιαστής, ὅτι τὸ νὰ τρώγει ὁ ἄνθρωπος καὶ νὰ ἀπολαμβάνει τὰ ἀγαθὰ τοῦ μόχθου του εἶναι χάρισμα Θεοῦ, «καί γε πᾶς ἄνθρωπος, ὃς φάγεται καὶ πίεται καὶ ἴδῃ ἀγαθὸν ἐν παντὶ μόχθῳ αὐτοῦ, δόμα Θεοῦ ἐστιν» (Ἐκκλ. γ´ 13).
.            Ἄλλο, ὅμως, πράγμα, νὰ μὴ θέλει κάποιος νὰ ἐργασθεῖ, καὶ ἄλλο νὰ ἐπιζητεῖ ἐργασία καὶ νὰ μὴν βρίσκει. Σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση ἡ ἀεργία γίνεται ἀνεργία καὶ εἶναι ἔμπονη. Ἀποτελεῖ μάστιγα τῆς σύγχρονης κοινωνίας τῶν ἀνθρώπων καὶ τῆς δύσμοιρης πατρίδος μας. Μάστιγα, ποὺ σὰν τὶς ἀσθένειες, τὴν φτώχεια καὶ τὴν δυστυχία ἐνσκύπτει στοὺς ἀνθρώπους μὲ τὴν Θεία παραχώρηση.
.           Γιὰ θεραπεία τῆς κοινωνικῆς αὐτῆς μάστιγας τῆς ἀνεργίας ὁ καλὸς Θεὸς ἔδωσε τὴν χάρη στὸν φίλεργο Γέροντα Ἰάκωβο, νὰ μεριμνᾶ γιὰ τὴν καταπολέμησή της καὶ οἱ προσευχές του νὰ εἰσακούονται ἀπὸ Αὐτόν. Ἔτσι, ὅσοι ἄνεργοι τὸν ἐπικαλοῦνται μὲ πίστη, λὲς καὶ ἀπευθύνονται σὲ γραφεῖο ἐξευρέσεως ἐργασίας, βρίσκουν ἐργασία γιὰ νὰ μποροῦν ἀξιοπρεπῶς νὰ διανύσουν τὸν δόλιχο τῆς παρούσας ζωῆς. Πολλὲς μαρτυρίες καὶ πολλὰ περιστατικὰ ἔχουμε καταγεγραμμένα, ἀλλὰ καὶ πολλὰ μᾶς ἔχουν διηγηθεῖ σοβαρὰ πρόσωπα γιὰ τὴν ταχεῖα ἐπέμβαση τοῦ πανοσίου Γέροντος Ἰακώβου σὲ Ἀθήνα, Καλαμπάκα, Ἰωάννινα, Κύπρο, ὅπου ἀντίγραφα τῆς μορφῆς του ἔχουν διαδοθεῖ καὶ ὅπου ἡ ἐπίκληση τοῦ ὀνόματός του ἔχει ἐπιφέρει αἴσια ἀποτελέσματα. Ὅταν κάποτε ρωτήθηκε ὁ Γέροντας Γαβιὴλ ἀπὸ τὴν Κύπρο πότε θαυματουργοῦν οἱ Ἅγιοι μᾶς εἶπε:
-Εὑρισκόμενος πρὶν ἀπὸ χρόνια σὲ ἕνα Μοναστήρι τοῦ Ναυπλίου, ὁ τότε Μητροπολίτης Χρυσόστομος Δεληγιαννόπουλος, μορφὴ ἁγία, ρωτήθηκε ποιοί Ἄγιοι θαυματουργοῦν; Ἡ ἀπάντησή του ἦταν ὅτι θαυματουργοῦν ἐκεῖνοι οἱ Ἅγιοι ἐκεῖνοι ποὺ δέχονται πολλὲς προσευχές. Οἱ Ἅγιοι ποὺ οἱ πιστοὶ τοὺς ἐπικαλοῦνται μὲ θερμὲς προσευχές, ὅπως συμβαίνει καὶ μὲ τὸν ὅσιο Γέροντα Ἰάκωβο τῆς Βίτσας, ὁ ὁποῖος πρόθυμα καὶ γρήγορα ἐξευρίσκει ἐργασία στοὺς ἀνέργους ποὺ θερμὰ προστρέχουν στὴν χάρη του.

 

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

, ,

Σχολιάστε

Η ΑΚΑΤΑΝΙΚΗΤΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ «Ἀφήνει τὶς δυνάμεις τῆς κολάσεως νὰ ἐνεργήσουν καὶ νὰ θριαμβεύσουν καὶ μετὰ ἕνας ξαφνικὸς κεραυνὸς τὶς ξεσκίζει»…!

Ἁγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
«ΟΜΙΛΙΕΣ ϛ´-Κυριακοδρόμιο Γ´»

Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ ΤΟΥ ΖΑΚΧΑΙΟΥ-3 (Ἁγ. Νικολ. Βελιμίροβιτς) «Ὁ Θεὸς δὲν βιάζεται νὰ δείξει τὴν ἀδυναμία τοῦ πονηροῦ καὶ τὴ δική Του δύναμη στὴν πρώτη ἀντίθεσή Του μὲ τὸν πονηρό. Περιμένει νὰ δεῖ τὸν πονηρὸ νὰ ἐπαίρεται στοὺς οὐρανοὺς κι ἔπειτα νὰ σκορπίζεται ἡ δύναμή του στὴ στιγμή».

.                  Ἔδωσε τὰ ἡνία στοὺς δαίμονες τῆς κακίας νὰ φτάσουν στὰ ὅριά τους, ὥστε ἡ ἀπώλειά τους νὰ εἶναι καθαρὴ καὶ προφανής. Αὐτὸς εἶναι ὁ δρόμος τῆς νίκης τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς δὲν βιάζεται νὰ δείξει τὴν ἀδυναμία τοῦ πονηροῦ καὶ τὴ δική Του δύναμη στὴν πρώτη ἀντίθεσή Του μὲ τὸν πονηρό. Περιμένει νὰ δεῖ τὸν πονηρὸ νὰ ἐπαίρεται στοὺς οὐρανοὺς κι ἔπειτα νὰ σκορπίζεται ἡ δύναμή του στὴ στιγμή.
.               Τόσο ἀδύναμος εἶναι μπροστὰ στὸν παντοδύναμο ὁ πονηρός, ὥστε ἂν ὁ Θεὸς δὲν τοῦ ἐπέτρεπε νὰ ἐνεργεῖ σὲ κάποιο βαθμὸ κι ἔπειτα νὰ περιορίζεται πάλι, οἱ ἄνθρωποι δὲν θ’ ἀποκτοῦσαν ποτὲ καθαρὴ εἰκόνα γιὰ τὴ μεγαλοσύνη Του. Ὁ Θεὸς ἄφησε τὶς δυνάμεις τῆς κόλασης καὶ τῆς γῆς νὰ ἐνεργήσουν στὸ Γολγοθά, ὥστε ν’ ἀποδείξει μετὰ καὶ στὶς δύο αὐτὲς δυνάμεις τὴν ἀκατανίκητη δύναμή Του. […] Οἱ θορυβοποιοὶ ἐξακολούθησαν νὰ θορυβοῦν ὅλο καὶ πιὸ δυνατά, οἱ γογγυστὲς νὰ γογγύζουν κι οἱ περιπαίζοντες νὰ περιπαίζουν. Ὁ θρίαμβος τῆς κακίας ἔφτασε στὸ ἀπόγαιό του. Ὅλοι οἱ ἐναντίοι εἶχαν πειστεῖ πὼς εἶχαν ἀπόλυτα δικαιωθεῖ, πὼς ὁ Χριστὸς εἶχε νικηθεῖ. […]. Αὐτὸ ποὺ πέτυχαν οἱ ἐχθροί Του ἦταν ν’ ἀνυψώσουν τὴν κακία τους στὸν οὐρανό. […] Ὅταν ἡ μοχθηρία εἶχε φτάσει στὸν οὐρανὸ κι ἡ σκληρὴ κρούστα τῆς μούχλας εἶχε ξεφύγει ἀπὸ τὶς φθαρμένες καρδιὲς τῶν ἁμαρτωλῶν, τότε ἕνας ξαφνικὸς κεραυνὸς ξέσκισε τὰ σύννεφα.
.             Πόσο ταπεινὸς καὶ πρᾶος εἶναι ὁ Κύριος! Ὅπως σὲ προηγούμενες περιπτώσεις, ἔτσι καὶ τώρα στέκεται σὰν τὸ ἄκακο ἀρνὶ μπροστὰ σὲ ἀνθρώπους, ποὺ ἀόρατοι λύκοι τοὺς ἔχουν κάνει πονηρούς. Πόσο σίγουρος, πόσο ἤρεμος εἶναι στὴ νίκη Του, τώρα ὅπως καὶ πάντα. Περιμένει πολὺ εἰρηνικὰ τὴν κατάλληλη στιγμή.

Σχολιάστε

Ο ΦΟΒΟΣ ΤΩΝ ΕΧΙΔΝΩΝ

.                Ἀπὸ τὸν φόβο καὶ τὴν ταραχή τους τὰ Γεννήματα Ἐχιδνῶν πρῶτα βγάλανε τὰ μισθωμένα μορμολύκεια τῆς κουκούλας νὰ σπείρουν ἀπειλὲς καὶ τρόμο. Μετὰ ξέβρασαν τοὺς διατεταγμένους ἀχυρανθρώπους στὰ βοθροκάναλα γιὰ νὰ προπαγανδίσουν ἐναντίον τοῦ Συλλαλητηρίου τῆς 4ης Φεβρουαρίου γιὰ τὸ ἀδιαπραγμάτευτο ὄνομα τῆς Μακεδονίας. Κι αὐτοὶ ἄρχισαν νὰ λασπώνουν καὶ νὰ ρυπαίνουν μὲ τὶς κοπριές τους τὴν ἀτμόσφαιρα. Βάλθηκαν νὰ πλακώσουν μὲ πλῆθος παρανοϊκὰ ἐπιχειρήματα τὴν δίκαιη φωνὴ ἑνὸς πληγωμένου, σακατεμένου, τσακισμένου, τσαλακωμένου λαοῦ. Ἑνὸς λαοῦ ποὺ βρίσκει τὴν εὐκαιρία νὰ πεῖ τὸ ὄνομά του -ἐπὶ τέλους-, νὰ ἐκφράσει τὸν πόνο του, νὰ μιλήσει γιὰ τὶς πληγὲς ἀπὸ τὰ ναζιστικὰ μνημόνια, ἀπὸ τὴν δεκαετῆ βύθιση στὴν ἐξαθλίωση τῶν δόσεων καὶ τῶν ἀξιολογήσεων, τῆς ἀφόρητης ἀνεργίας, τοῦ ἀφανισμοῦ μιᾶς γενιᾶς νέων, τῶν χιλιάδων αὐτοχείρων, νὰ ἐκδηλώσει συναθροισμένος, κατὰ τὴν Συνταγματικὴ πρόβλεψη, τὴν γνώμη του, ποὺ τὴν ἔχουν πνίξει οἱ πανοῦργοι δολιοφθορεῖς τῆς Δημοκρατίας, οἱ Ἐργολάβοι τῆς Ἀλλοτριώσεως ἐπὶ τέσσερις δεκαετίες.
.                Ἀλλὰ δὲν μᾶς φτάνουν αὐτοί. Εἶναι καὶ ἄλλοι, τῆς ἱερατικῆς ἐλίτ, ποὺ δυσκολεύονται νὰ πιστέψουν ὅτι οἱ βαπτισμένοι Ἕλληνες ὀρθόδοξοι εἶναι ΕΝΣΑΡΚΟΙ πολίτες, μέλη ἑνὸς ἔθνους μὲ ἱστορία. Καὶ οἱ πρόγονοί τους μὲ αὐτοθυσία μέχρις αἵματος ἐξασφάλισαν γιὰ τοὺς ἀπογόνους τους, γιὰ μᾶς δηλαδή, γῆ, πατρίδα, σπίτι, θεσμούς, ἐλευθερία, δημοκρατία, ἀσφάλεια (στοιχειώδη), ὥστε ὅλοι μας, ἀλλὰ καὶ αὐτοί, νὰ μποροῦν νὰ γράφουν καὶ νὰ στοχάζονται ἀπὸ τὰ ὄμορφα γραφεῖα τους …!

Σχολιάστε

Η ΑΙΤΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ

Ἡ αἰτία ὅλων τῶν κακῶν

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
ἀρ.
τ. 2170, 01.02.2018

ἠλ. στοιχ. «Χρ. Βιβλιογρ.»

.               Δὲν εἶναι νὰ ρίξεις μιὰ ματιὰ στὸν κόσμο γύρω σου. Δὲν εἶναι νὰ ἀσχοληθεῖς πιὰ μὲ τὰ κοινά. Δὲν εἶναι νὰ δεῖς ἕνα δελτίο εἰδήσεων. Παντοῦ ἀπελπισία κὰι χάος. Παντοῦ τὸ κακὸ καὶ τὸ σκοτάδι. Ἑγκλήματα, φόνοι, καταστροφές, τρομοκρατία, ἀδικία, ἐκμετάλλευση, θάνατος, φωτιά. Τὸ κακὸ ποικιλόμορφο, ἀδιάντροπο καὶ ἀδίστακτο, ἀπειλεῖ τὰ πάντα. Τὰ πλοκάμια του τυλίγονται γύρω ἀπὸ ὅλη τὴν γῆ καὶ τὴν σφίγγουν μὲ μανία. Τὸ κακὸ πλημμύρισε καὶ τὴν μικρή μας πατρίδα. Τὴν Ἑλλάδα μας μὲ τὶς αἰωνόβιες ἀρχές, τὶς ἅγιες παραδόσεις, τὰ ἱερὰ ἤθη καὶ ἔθιμα τοῦ ἄλλοτε πιστοῦ λαοῦ μας. Ποῦ εἶναι ἡ παραδοσιακὴ καὶ πιστὴ οἰκογένεια; Ποῦ τὸ σχολεῖο, ποὺ προσέφερε τὴν γνώση, ἡ ὁποία ἐξευγενίζει τὸν μαθητή, ποὺ δίδασκε τὴν ἀλήθεια τοῦ ἑνὸς καὶ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ ἀσκοῦσε ἀγωγὴ ποὺ φτιάχνει τὸν ἀληθινὸ ἄνθρωπο; Ποῦ ὁ δάσκαλος, ποὺ ἐνεργοῦσε μὲ τὸν ἅγιο φόβο τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἁγνὴ ἀγάπη στὸν ἄνθρωπο; Ποῦ ἡ κοινωνία μὲ τὶς ἅγιες ἀρχὲς  καὶ τὰ μεγάλα ἰδανικά, οἱ ἄρχοντες μὲ τὸν σεβασμὸ στὰ ἱερά, μὲ ὑπόληψη, κύρος καὶ ἀξιοπρέπεια;
.                «Οὔτε βίους οὔτε γάμους ἔτι καθαροὺς ἔτι φυλάσσουσιν, ἕτερος δ᾽ ἕτερον ἢ λοχῶν ἀναιρεῖ, ἢ νοθεύων ὀδυνᾷ», θὰ ἔγραφε καὶ σήμερα ὁ θεόπνευστος συγγραφέας τῆς Σοφίας Σολομῶντος. Οὔτε τὴν ζωή τους οὔτε τοὺς γάμους τους διατηροῦν πλεόν καθαρούς, ἀλλὰ παραμονεύοντας ὁ ἕνας φονεύει τὸν αλλον ἢ τοῦ προκαλεῖλύπη ἐξαπατώντας τον μὲ τὴν μοιχεία.
.                   «Πάντας δ᾽ ἐπιμὶξ ἔχει αἷμα καὶ φόνος, κλοπὴ καὶ δόλος, φθορά, ἀπιστία, ταραχή, ἐπιορκία, θόρυβος ἀγαθῶν». Στὸν καθέναν ὑπάρχουν ολα ἀνακατεμένα, τὸ αἷμα καὶ ὁ φόνος, ἡ κλοπὴ καὶ ἡ δόλια ἀπάτη, ἡ διαφθορά, ἡ ἀνειλικρίνεια καὶ ἔλλειψη ἐμπιστοσύνης, ἡ ἀνησυχία ποὺ προκαλεῖ ταραχή· ἐπιορκία, διωγμὸς καὶ ἀναστάτωση ἀνθρώπων ἀγαθῶν. Καὶ προχωρεῖ στὰ χειρότερα ὀ θεόπνευστος συγγραφέας: «Χάριτος ἀμνησία, ψυχῶν μιασμός», δηλαδὴ λησμοσύνη τῶν εὐεργασιῶν ἀπὸ ἀγνωμοσύνη καὶ μολυσμός τῶν ψυχῶν, «γενέσεως ἐναλλαγή», δηλαδὴ μεταβολὴ τοῦ φύλου μὲ τὴν παρὰ φύσιν ἀσέλγεια, «γάμων ἀταξία», ἀταξία στοὺς γάμους μὲ τὰ εὔκολα διαζύγια καὶ τὴν χωρὶς οὐσιαστικὸ λόγο διάλυση τῆς οἰκογένειας, «μοιχεία καὶ ἀσέλγεια».
.              Σὰν νὰ ζεῖ στὴν ἐποχή μας ὁ ἱερὸς συγγραφέας, σὰν νὰ παρακολουθεῖ ὅλα ὅσα γίνονται σήμερα. Γι᾽ αὐτὸ καὶ τὰ περιγράφει μὲ τόση ἀκρίβεια καὶ τόσο ἀναλυτικά.
.                 Δὲν ἀρκεῖται ὅμως μόνο σ᾽ αὐτό. Ὁ θεόπνευστος λόγος του ἐπισημαίνει καὶ την αίτία αὐτῆς τῆς θλιβερῆς καταστάσεως. Καὶ αὐτὸ εἶναι ποὺ κυρίως μᾶς ἐνδιαφέρει. Διότι ἂν βροῦμε τὴν αἰτία τοῦ κακοῦ, ἴσως τότε μποροῦμε καὶ νὰ τὸ θεραπεύσουμε. Γιατί λοιπὸν φθάσαμε σ᾽ ὅλα αὐτά; Γιατί αὐτὴ ἡ ἐξαχρείωση, ἡ ἐξαθλίωση καὶ καταστροφικὴ πορεία;
.            «Ἡ τῶν ἀνωνύμων εἰδώλων θρησκεία παντὸς ἀρχὴ κακοῦ καὶ αἰτία καὶ πέρας ἐστίν». Ἡ λατρεία τῶν εἰδώλων εἶναι ἡ ἀρχὴ καὶ ἡ αἰτία καὶ τὸ τέρμα κάθε κακοῦ.
.                 Οἱ ἄνθρωποι «ἠγνόησαν τὸν πλάσαντα αὐτούς», δὲν θέλησαν νὰ γνωρίσουν τὸν δημιουργό τους Θεό, Αὐτὸν ποὺ τοὺς ἔπλασε, ποὺ τοὺς ἔδωσε τὴν ζωή τους καὶ τοὺς στόλισε μὲ τὴν ἀθάνατη ψυχή. «Κακῶς ἐφρόνησαν περὶ Θεοῦ προσχόντες εἰδώλοις». Σχημάτισαν λανθασμένο φρόνημα καὶ πλανεμένη ἰδέα γιὰ τὸν θεό, δίνοντας σημασία καὶ προσοχὴ στὰ εἴδωλα.
.                  Ἀποστασία ἀπὸ τὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ προσκύνηση τῶν εἰδώλων. Αὐτὴ εἶναι ἡ αἰτία τοῦ κακοῦ. Αὐτὴ ἡ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ καὶ τὸ τέλος του: ἡ εἰδωλολατρία.
.              Ἀφήσαμε τὸν Πανάγαθο, τὸν Παντοδύναμο καὶ Πάνσοφο δημιουργό μας Θεό

Σχολιάστε

H ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ (Ἡρ. Ρεράκης)

 

«Ἡ χριστιανικὴ ταυτότητα τῆς Μακεδονίας»

Ἡρακλῆς Ρεράκης,
Καθηγητὴς Παιδαγωγικῆς
– Χριστιανικῆς Παιδαγωγικῆς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΑΠΘ.

ἐφημ. «Ὀρθόδοξη Ἀλήθεια»,
17.01.2018

.             Διαβάζοντας κανεὶς τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων διαπιστώνει ἀβίαστα ὅτι ἡ Μακεδονία, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι εἶναι μία καὶ Ἑλληνική, εἶναι ἐπίσης καὶ χριστιανική. Τὰ χριστιανικὰ χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα τῆς ταυτότητάς της, ποὺ συμβάλλουν καὶ στὴ διαχρονικὴ πολιτισμικὴ καὶ θρησκευτική της ἐξέλιξη, τὰ ἔλαβε ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο τῶν Ἐθνῶν Παῦλο ἤδη ἀπὸ τὸ 50 μ.Χ.
.           Οἱ ἱστορικὲς μαρτυρίες, ποὺ ἀναφέρονται στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, ἀποτελοῦν ἀκλόνητα καὶ ἀποστομωτικὰ ἐπιχειρήματα, ποὺ ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ ἤδη ἱστορικὰ γνωστὴ ἑλληνικὴ Μακεδονία ὑπῆρξε ἡ πρώτη χριστιανικὴ περιοχὴ τῆς Εὐρώπης, οἱ κάτοικοί της οἱ πρῶτοι εὐρωπαῖοι Χριστιανοὶ καὶ οἱ πόλεις της οἱ πρῶτες ἐκχριστιανισθεῖσες πόλεις τῆς εὐρωπαϊκῆς Ἠπείρου.
.           Ὁ ἐκχριστιανισμὸς τῆς Μακεδονίας, ἀφ᾽ ἑνός, ἔμελε νὰ ἀποτελέσει μία νέα σελίδα στὴν πολιτισμικὴ ἐξέλιξη ὁλόκληρής της Εὐρώπης καί, ἀφ᾽ ἑτέρου, ἀποτελεῖ μία ἱστορικὴ ἀπόδειξη, ἡ ὁποία διαψεύδει ἀπόλυτα τοὺς ἀβάσιμους καὶ ἀνιστόρητους ἰσχυρισμούς, ποὺ προβάλλονται καὶ ἀποτελοῦν τὰ ἐρείσματα τῶν ἐπιχειρημάτων τῶν σημερινῶν διεκδικητῶν τοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας καὶ τῶν ὑποστηρικτῶν τους, ἀποδεικνύοντας, ὡς αὐθαίρετη, τὴν ἐκ τοῦ πονηροῦ μεθόδευση ἀνεύρεσης ψεύτικων στοιχείων γιὰ τὴ βραχυπρόθεσμη ἢ μακροπρόθεσμη ἀμφισβήτηση τῶν ἱστορικῶν καὶ ἐθνικῶν μας ὁρίων.
.           Τὰ στοιχεῖα ποὺ ἀναφέρονται στὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων ἀποδομοῦν τὶς θέσεις τῶν Σκοπίων, ὅτι ἔχουν ἱστορικὴ σχέση μὲ τὴ Μακεδονία, ἀποδεικνύοντας ταυτόχρονα ὅτι οἱ νεωτερικὲς αὐτὲς θέσεις εἶναι μεθοδευμένες καὶ κατασκευασμένες γιὰ νὰ στηρίξουν τὰ ποικίλα συμφέροντα τῶν ἰσχυρῶν, ἐφ᾽ ὅσον τὸ νεόδμητο κράτος τῶν Σκοπίων δὲν ἔχει καμιὰ σχέση μὲ τὴν Μακεδονία καὶ τὴν ἱστορική της συνέχεια.
.           Οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων ἀναφέρουν ρητὰ ὅτι ὁ Ἀπ. Παῦλος, ἐνῶ βρισκόταν στὴν Τρωάδα, εἶδε σὲ ὅραμα ἕναν Μακεδόνα νὰ τὸν καλεῖ νὰ περάσει ἀπὸ τὴν Ἀσία στὴ Μακεδονία καὶ νὰ βοηθήσει τοὺς Μακεδόνες. Ὁ Ἀπ. Παῦλος καὶ οἱ μαθητές του ἑρμήνευσαν τὸ ὅραμα ὡς ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ νὰ κηρύξουν τὸ Εὐαγγέλιο στὴ Μακεδονία καὶ ἀποφάσισαν νὰ ὑπακούσουν.
.           Οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, ἐπίσης, ἀναφέρουν λεπτομερῶς τὶς Μακεδονικὲς πόλεις ποὺ πέρασαν ἢ ποὺ διέμειναν, λίγο ἢ πολύ, ὁ Ἀπ. Παῦλος καὶ ὁ Σίλας (Πράξ. Κέφ. 16 καὶ 17). Καταρχάς, ἔφτασαν στὴ Σαμοθράκη, στὴν Νεάπολη (Καβάλα), στοὺς Φιλίππους, ὅπου ἔμειναν μερικὲς μέρες καί, μετὰ τὴν ἵδρυση τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας τῶν Φιλίππων, ἀφοῦ πέρασαν ἀπὸ τὴν Ἀμφίπολη καὶ τὴν Ἀπολλωνία, ἔφθασαν στὴ Θεσσαλονίκη καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὴ Βέροια. Ὅλες αὐτὲς οἱ πόλεις ὑπῆρχαν καὶ τότε καὶ σήμερα, ὡς ἑλληνικὲς πόλεις τῆς ἑλληνικῆς Μακεδονίας.
.           Ἀποτέλεσμα τοῦ ἱεραποστολικοῦ ἔργου τοῦ Ἀπ. Παύλου ἦταν νὰ βαπτιστεῖ στοὺς Φιλίππους ἡ Λυδία, ἡ πρώτη χριστιανὴ τῆς Εὐρώπης καὶ νὰ πιστέψουν στὸν Χριστὸ πάρα πολλοὶ Ἰουδαῖοι καὶ ἐθνικοί, ἄνδρες καὶ γυναῖκες ἀπὸ τὶς πόλεις τῆς Μακεδονίας ποὺ πέρασε. Κατὰ τὴν τρίτη περιοδεία του, ὁ Ἀπόστολος, μὲ ἀφετηρία τὴν Ἔφεσο, ἐπισκέφτηκε ξανὰ τὴ Μ. Ἀσία καί, μέσῳ αὐτῆς, ξαναῆλθε, γιὰ δεύτερη φορά, στὴ Μακεδονία καὶ ἀπὸ ἐκεῖ πορεύτηκε ἐπίσης στὶς ὑπόλοιπες ἑλληνικὲς πόλεις καὶ κυρίως στὴν Κόρινθο. (Πράξ. κεφ. 19 καὶ 20).Τέλος, ἐπέστρεψε πίσω, πάλι μέσῳ Μακεδονίας (τρίτη ἐπίσκεψη), καὶ ἔφθασε ἀπὸ ἐκεῖ στὴν Τρωάδα.
.           Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι οἱ παραπάνω ἱστορικὲς ἀναφορές μας στὸν ἐκχριστιανισμὸ τῆς Μακεδονίας ἔχουν, ἐκτὸς τῶν ἄλλων στὴ σημερινὴ συγκυρία, τεράστιο ἐκκλησιαστικὸ ἐνδιαφέρον, ὅπως εὔστοχα καὶ εὔκαιρα ἐπισημαίνεται καὶ ἀπὸ τὶς πρόσφατες ἀποφάσεις τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Καὶ τοῦτο, διότι ὑπάρχουν σὲ διοικητικὸ ἐπίπεδο δύο Ἐκκλησίες στὰ Σκόπια. Ἡ μία εἶναι ἡ σχισματικὴ Ἐκκλησία τῆς «πρώην Γιουγκοσλαβικῆς Δημοκρατίας τῆς Μακεδονίας», ποὺ προέκυψε ἀπὸ τὴν διάσπαση τῶν νοτιότερων ἐπαρχιῶν τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1958 καὶ μέχρι τὸ 1967 διατελοῦσε σὲ κανονικὴ ἑνότητα μὲ τὸ Σερβικὸ Πατριαρχεῖο. Τὸ 1967, ὅμως, αὐτοανακηρύχθηκε αὐτοκέφαλη ἐκκλησία, μὲ τὸ ὄνομα «Μακεδονικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία – Ἀρχιεπισκοπὴ τῆς Ὀχρίδας», μὲ ἀποτέλεσμα ἡ ἔκτακτη Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας νὰ ἀνακηρύξει τὴν ἡγεσία της σχισματική. Ἀπὸ τότε ἕως σήμερα καμιὰ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν ἀναγνωρίζει τὴν ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας αὐτῆς ὡς κανονική.
.           Ἡ δεύτερη Ἐκκλησία, δημιουργήθηκε τὸ 2005, ὅταν, μετὰ ἀπὸ διάλογο μεταξύ του Πατριαρχείου τῆς Σερβίας καὶ τῆς σχισματικῆς Ἐκκλησίας, ποὺ δὲν κατέληξε σὲ συμφωνία, τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας προχώρησε στὴν ἐπανίδρυση τῆς «Ὀρθόδοξης Ἀρχιεπισκοπῆς τῆς Ἀχρίδας» στὸ κρατίδιο τῶν Σκοπίων. Ὅμως, ἡ κανονικὴ αὐτὴ Ἀρχιεπισκοπὴ δὲν ἀναγνωρίστηκε ἀπὸ τὰ Σκόπια, ὁ δὲ κανονικὸς Ἀρχιεπίσκοπός της Ἰωάννης φυλακίστηκε ἀρκετὰ χρόνια, ἐπειδὴ οἱ ἀρχὲς εἶχαν ἀρνηθεῖ νὰ τῆς δώσουν ἄδεια μὲ τὸ σκεπτικὸ ὅτι, ἐφ᾽ ὅσον ὑπάρχει «Μακεδονικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία», δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει καὶ δεύτερη Ἐκκλησία γιὰ τὴν ἴδια ὁμολογία.
.           Ὡστόσο, τὸν Νοέμβριο τοῦ 2017, τὸ εὐρωπαϊκὸ δικαστήριο γιὰ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα στὸ Στρασβοῦργο δικαίωσε τὴ Σερβικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν προσφυγή της κατὰ τῶν Σκοπίων γιὰ τὸ θέμα τῆς μὴ ἀναγνώρισης τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀχρίδας. Ἡ παράλληλη ὕπαρξη καὶ λειτουργία ὅμως ἕως καὶ σήμερα τῆς Μακεδονικῆς ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας δημιουργεῖ τεράστιο θέμα, τὸ ὁποῖο, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, ἐπισημαίνεται δικαίως στὴν ἀπόφαση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος11-01-2017, ποὺ ἀπευθύνεται πρὸς τὴν ἑλληνικὴ πολιτεία, ἐξ ἀφορμῆς τῆς ἔντονης διπλωματικῆς κινητικότητας ποὺ ὑπάρχει γιὰ τὸ θέμα τῶν Σκοπίων.
.           Ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος (Δ.Ι.Σ.), γνωστοποιώντας τὶς θέσεις της γιὰ τὴ σχισματικὴ ἐκκλησία τῶν Σκοπίων, τονίζει πρὸς τὴν ἑλληνικὴ πολιτεία ὅτι συμμερίζεται τὴν ἀγωνία τῶν Ἱεραρχῶν, ποὺ διαποιμαίνουν τὶς Ἱερὲς Μητροπόλεις στὴν περιοχὴ τῆς Μακεδονίας ἀλλὰ καὶ τοῦ λαοῦ καὶ «ὑπενθυμίζει ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἔχει μαρτυρήσει, μὲ τὸν λόγο καὶ τὸ αἷμα κλήρου καὶ λαοῦ, τὴν ἑλληνικότητα τῆς Μακεδονίας ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀποδεχθεῖ τὴν ἀπονομὴ τοῦ ὄρου “Μακεδονία” ἢ παραγώγου του ὡς συστατικοῦ ὀνόματος ἄλλου Κράτους, τὸ ὁποῖο θὰ ἔχει ἐπιπτώσεις καὶ στὴν ὀνομασία τῆς σχισματικῆς αὐτοαποκαλούμενης ἐκκλησίας τῆς “Μακεδονίας”. Ἀναμένει δὲ ἀπὸ τὴν ὑπεύθυνη Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση, ἡ ὁποία διαχειρίζεται τὸ θέμα, νὰ κατανοήσει τὴν ἀνησυχία Της, ποὺ εἶναι καὶ ἀνησυχία τοῦ οἰκουμενικοῦ ἑλληνισμοῦ». Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος σὲ αὐτὴν τὴν συγκεκριμένη περίπτωση, ἐκφράζοντας τὴν ἱστορική της παράδοση καὶ εὐθύνη καὶ ἀνταποκρινόμενη στὶς προσδοκίες τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ἐνήργησε ἔγκυρα καὶ ἔγκαιρα, ὑπερασπιζόμενη, ὅπως ἔχει χρέος, τόσο τὰ ἐθνικὰ θέματα ὅσο καὶ τὴ μακραίωνη χριστιανικὴ παράδοση τῆς Μακεδονίας, δίνοντας ταυτόχρονα τὸ μήνυμα στοὺς ὀρθόδοξους πιστούς της ὅτι ἡ Μακεδονία εἶναι μία, ἑλληνικὴ καὶ χριστιανική. Ἡ ἀπάντηση τοῦ Ὑπ. Ἐξωτερικῶν, ποὺ προσπάθησε νὰ πολιτικοποιήσει, νὰ σπιλώσει καὶ νὰ ὑποτιμήσει τὶς καθαρὲς πατριωτικὲς καὶ ὀρθόδοξες θέσεις τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι λυπηρὴ ἀπαράδεκτη καὶ δὲν ἀντιστοιχεῖ στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων, διότι ἐκφεύγει τῶν ὁρίων τοῦ πολιτικοῦ ἤθους καὶ ἐκφράζεται μὲ ἀσέβεια ἔναντι θεσμῶν, ὅπως εἶναι, γιὰ παράδειγμα, ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδας, ἡ ὁποία ἐκ τῆς φύσεώς της εἶναι ὑποχρεωμένη, στὸ πλαίσιο μάλιστα τῶν δημοκρατικῶν ἐλευθεριῶν ποὺ ἀπολαμβάνει, νὰ ἀφουγκράζεται τὸ κοινὸ αἴσθημα, νὰ τὸ διακονεῖ καὶ νὰ τὸ ἐκφράζει. Θὰ περίμενε πάντως κάποιος, τουλάχιστον σὲ ἕνα τέτοιας ἐθνικῆς σημασίας θέμα, ὅπως εἶναι τὸ θέμα τῆς χρήσης τοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας στὴν ὀνοματοδοσία τοῦ κράτους τῶν Σκοπίων, μεγαλύτερη σοβαρότητα, αὐτοσυγκράτηση καὶ εὐθύνη, ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς πολιτείας, προκειμένου νὰ καλλιεργεῖται καὶ νὰ διατηρεῖται ἡ ἀπαιτούμενη γιὰ τὰ μεγάλα ἐθνικὰ θέματα ἑνωτικὴ σύμπνοια καὶ συνοχὴ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ.

 

 

 

 

 

 

,

Σχολιάστε

ΑΛΛΑ ΑΠΟΦAΣΙΣΕ Η Δ. Ι. ΣYΝΟΔΟΣ!

λλα ποφάσισε Δ. Ι. Σύνοδος!

τῆς ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»,
20.01.2018

.               Οἱ τελευταῖες κινήσεις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου «πάγωσαν» τὸ ποίμνιο, τοὺς ἱερεῖς ἀλλὰ καὶ πολλοὺς μητροπολίτες, καὶ δημιούργησαν στρεβλὴ εἰκόνα γιὰ τὶς θέσεις τῆς Ἐκκλησίας γύρω ἀπὸ τὸ θέμα τῶν Σκοπίων. Ἡ ταύτιση τοῦ κ. Ἱερωνύμου μὲ τὴ σημερινὴ κυβέρνηση καὶ ἡ ἐπικοινωνιακὴ προσπάθεια νὰ φανεῖ ἐντέχνως ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἀποδοκιμάζει τὸ αὐριανὸ συλλαλητήριο γιὰ τὴ Μακεδονία βρίσκονται σὲ πλήρη ἀντιδιαστολὴ μὲ τὶς ἐπίσημες ἀποφάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου.
.               Θυμίζουμε οτι πρὸ ἡμερῶν τὸ διοικητικὸ ὄργανο τῆς Ἐκκλησίας μὲ ἐπίσημη ἀνακοίνωσή του ξεκαθάρισε πὼς δὲν ἀποδέχεται τὴ χρήση τοῦ ὄρου «Μακεδονία» στὴν ὀνομασία τῶν Σκοπίων. Ἁπλὰ καὶ ξεκάθαρα. Στὴ συγκεκριμένη ἀπόφαση δὲν ὑπάρχει καμία ἀπαγόρευση συμμετοχῆς στὰ συλλαλητήρια, οὔτε κὰν σύσταση…
.               Ὁ κ. Ἱερώνυμος, ἐκφράζοντας τὴν προσωπική του θέση καὶ μόνο (ἄρα ὄχι τὴν ἐπίσημη θέση τῆς Ἐκκλησίας), ὑποστήριξε ὅτι δὲν συμφωνεῖ μὲ τὰ συλλαλητήρια. Ἄλλο ὅμως οἱ προσωπικὲς ἀπόψεις καὶ ἄλλο ἡ ἰσοπέδωση καὶ ἡ στρεβλὴ εἰκόνα ὅτι δῆθεν ἡ Ἐκκλησία δὲν «εὐλογεῖ» τὸ συλλαλητήριο.
.               Γιὰ να ξεκαθαρίζουμε τὰ πράγματα: Οἱ ἀπόψεις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου σὲ αὐτὸ τὸ θέμα βρίσκονται σὲ πλήρη ἀντιδιαστολὴ μὲ τὸ κοινὸ αἴσθημα. Δικαίωμά του νὰ πιστεύει ὅ,τι θέλει. Ὅμως δὲν μπορεῖ νὰ «αἰχμαλωτίζεται» ἡ Ἐκκλησία σὲ προσωπικὲς ἀπόψεις καὶ μάλιστα αὐτὲς νὰ προβάλλονται μὲ θεσμικὸ «μανδύα». Οἱ δύο συντονισμένες συναντήσεις μὲ πρωθυπουργὸ καὶ Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας, μὲ διαφορὰ λίγων ὡρῶν, δείχνουν συγκεκριμένη στόχευση καὶ σχέδιο! Γιὰ ποιὸν λόγο ἡ ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας μπαίνει σὲ τέτοια παιχνίδια; Ἔδωσε ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τέτοια ἐξουσιοδότηση; Ἀσφαλῶς ὄχι.
.               Ἡ Ἐκκλησία ὑπῆρξε πάντα ὁ θεματοφύλακας τοῦ ἔθνους. Οἱ ἀγῶνες της γιὰ τὴν πατρίδα ἦταν μνημειώδεις κι ἂς τοὺς ἀμφισβητεῖ κατὰ καιροὺς ἡ Ἀριστερά. Γι’ αὐτὸ εἶναι κρίμα νὰ ἐμφανίζεται σήμερα ἡ ἡγεσία της (γιὰ ἐπικοινωνιακοὺς λόγους) ὑποταγμένη στὴν κοσμικὴ ἐξουσία.
.               Ὁ κ. Ἱερώνυμος σὲ λίγες ἡμέρες θὰ συμπληρώσει 10 χρόνια στὸν ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο. Ἕως σήμερα πολιτεύτηκε μὲ σύνεση καὶ σοφία. Τὸ φιλανθρωπικὸ ἔργο τοῦ εἶναι σπουδαῖο! Ὑπάρχουν τόσα θετικὰ ποὺ μπορεῖ κανεὶς νὰ ἀναφέρει… Ὅμως μὲ τοὺς τελευταίους, ἄστοχους χειρισμοὺς κινδυνεύει νὰ ὑποπέσει σὲ ὀλέθριο λάθος, ποὺ μπορεῖ νὰ ἀμαυρώσει τὸ σύνολο τῆς θητείας του. Νὰ καταγραφεῖ δηλαδὴ ὡς ταυτισμένος μὲ τὴν (ἀριστερὴ) ἐξουσία καὶ ἀποξενωμένος ἀπὸ τὸν λαό. Θὰ εἶναι κρίμα!

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»:
1. Τὸ Συλλαλητήριο πρέπει νὰ γίνει καὶ θὰ γίνει. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἐμποδίσει ἕνα λαό, τσαλαπατημένο καὶ πικραμένο ἀπὸ τὰ Μνημόνια καὶ τὴν ἀθλιότητα τῶν πολιτικῶν (ποὺ φυσικὰ ἐξ αἰτίας τῆς δικῆς του ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ἐπιπολαιότητος καὶ διαφθορᾶς κυβερνοῦν) νὰ ἐκφράσει ἔστω καὶ αὐτὴ τὴν ἐσχάτη ὥρα ἐν εἴδει «μεταμελείας» τὴν αὐτοσυνειδησία του καὶ τὰ αἰτήματά του. Τὸ θέμα εἶναι ἐθνικῆς τάξεως καὶ οἱ ὀρθόδοξοι Ἕλληνες εἶναι καὶ Ἕλληνες ΠΟΛΙΤΕΣ μὲ ἀδιαπραγμάτευτη αἴσθηση ἐθνικῆς ταυτότητος καὶ ἀξιοπρεπείας. «Ρωμαῖος εἰμί» (Πράξ. κβ´ 26-29)

2. Μιὰ ἐθνικὴ καὶ ἁγία τοποθέτηση κρίνεται ἀπὸ τὰ ἀποτελέσματά της ἐκ τῶν ΥΣΤΕΡΩΝ καὶ πολλὲς φορὲς ἐπισφραγίζεται μὲ ΜΑΡΤΥΡΙΟ (τὸ ὁποῖο βεβαίως δὲν εἶναι ὑποχρεωτικὰ ἕνας κοινότυπος καὶ ὠμὸς ἀπαγχονισμὸς ἀλλὰ ἐναλλακτικὰ ἐνδέχεται νὰ εἶναι ἕνα διακριτικὸ καὶ ἀναίμακτο «ξεπάστρεμα» μὲ …κοκτέηλ φρούτων!)
.             Χαρακτηριστικὴ ἡ περίπτωση τοῦ ἁγ. ἱερομάρτυρος Γρηγορίου τοῦ Ε´ ἐν σχέσει πρὸς τὴν ἐπανάσταση τοῦ 1821. Πολλοὶ θερμοκέφαλοι σήμερα θὰ ἦταν πρόθυμοι νὰ τὸν «ἀναθεματίσουν», ἐπειδὴ «ἀναθεμάτισε» τὴν ἐπανάσταση (Φυσικὰ δὲν καταλαβαίνουν ὅτι δὲν «ἀναθεματίζεται», βάσει τῶν Ἱ. Κανόνων μιὰ ἐπανάσταση, ἀλλὰ μόνον πρόσωπα ἀμετανόητα ἢ κυρίως αἱρετικά). Συνεπῶς μιὰ ἐθνικὴ στάση ἐπιβάλλεται νὰ βλέπει πολυδιάστατα καὶ προοπτικά, ὄχι κοντόθωρα καὶ πελατειακά, ὅπως ἡ στενόμυαλη καὶ μονολιθικὰ ἀντιεκκλησιαστικὴ στάση τῆς μαρξιστικῆς ἱστοριογραφίας.

3. Καὶ μόνον ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν (ἀνεξαρτήτως προσώπου) εἶναι προνομιακὸς συνομιλητής σὲ ἕνα τόσο σημαντικὸ θέμα ἐξωτερικῆς ἐθνικῆς πολιτικῆς αὐτὸ ἀποτελεῖ de facto ἀναγνώριση τῆς «ἐθναρχικῆς» ἰσχύος τῆς Ἐκκλησίας.

4. Καὶ τὸ σπουδαιότερο, πρὸς τοὺς οἰομένους ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὑπηρέτρια τῶν ἐθνικῶν συμφερόντων, πόθων καὶ ὁραματισμῶν: Ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἄλλους «ὁραματισμοὺς καὶ πόθους»: ἑτοιμάζει τοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὴν αἰώνια ζωή. Εἶναι μᾶλλον Αὐτὴ ἡ Ἴδια ἡ ποθητὴ πρόγευση τῆς αἰωνίου ζωῆς καὶ βασιλείας. Εἶναι τὸ μυστικὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ὅπου ἡ Χάρις τῆς Ἀγάπης τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἀνακαινίζει καὶ χριστοποιεῖ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν κόσμο ἐν ὄψει τῶν Ἐσχάτων. Ἂν αὐτὸ κάτι λέει!

Σχολιάστε

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ὁ ἐν Εὐβοίᾳ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΑΛΚΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟ Σελέντη (μιὰ Μαρτυρία)

ΑΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ – ΜΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ

(Πρόλογος στὸ Ἡμερολόγιο 2018 τῶν ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ»)
Tοῦ ΣΤΥΛ. Ζ. ΛΑΓΟΥΡΟΥ

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

.            Ὅταν στὶς 27 Νοεμβρίου 2017 πληροφορηθήκαμε ὅτι «ἡ Ἁγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου […] ἀνέγραψεν εἰς τὸ Ἁγιολόγιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τὸν μακαριστὸν Ἀρχιμανδρίτην Ἰάκωβον Τσαλίκην, ἐκ Λιβισίου Μικρᾶς Ἀσίας, Ἡγούμενον τῆς ἐν Β. Εὐβοίᾳ Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Δαυΐβ τοῦ Γέροντος, τῆς μνήμης αὐτοῦ ὁρισθείσης διὰ τὴν 22αν Νοεμβρίου ἑκάστου ἔτους», αἰσθανθήκαμε ἀγαλλίαση. Καὶ γυρίσαμε πίσω στὴν ἐμπειρία ποὺ μᾶς χαρίστηκε νὰ ζήσουμε πρὸ 35 περίπου ἐτῶν, τότε ποὺ γνωρίσαμε τὸν πολυσέβαστο Ἡγούμενο π. Ἰάκωβο Τσαλίκη. Ἦταν μιὰ ἐντυπωσιακὴ καὶ εὐλογημένη συν­άντηση μὲ ἕνα ζωντανὸ Ἅγιο τῶν ἡμερῶν μας, ποὺ ἀξιωθήκαμε νὰ ἀσπαστοῦμε τὸ ἁγιασμένο λιπόσαρκο χέρι του.
.              Σὲ ἐκείνη τὴν πρώτη συνάντησή μας, μόλις πληροφορήθηκε τὴν καταγωγή μας ἀπὸ τὴν Τῆνο καὶ τὴν ἀδελφική μας σύνδεση μὲ τὸν μακαριστὸ Τήνιο Μητροπολίτη Χαλκίδος Νικόλαο (Σελέντη), τὸ πρόσωπό του φωτίστηκε καὶ τὸ χαμόγελό του μᾶς καθήλωσε: «Εἶστε λοιπὸν ἀδελφικὸς φίλος τοῦ Νικολάου, ποὺ οἱ συχνὲς ἐπισκέψεις του ἐδῶ στὸ Μοναστήρι μας, ὅταν ζοῦσε, ἦταν μιὰ ὄαση πνευματική, μιὰ παρουσία ἁγία; Μὲ συγχωρεῖτε, εἶπε κατὰ τὸν χαρακτηριστικό του τρόπο, ἀλλὰ νὰ ξέρετε ὅτι ὁ Νικόλαος εἶναι ἅγιος. Τὸν βλέπω συχνὰ νὰ συνεχίζει τὶς ἄσαρκες ἐμφανίσεις του, συλλειτουργώντας στὸ θυσιαστήριο μὲ τὸν ὅσιο Δαβὶδ τὸν Γέροντα. Τὸν βλέπω δίπλα στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ νὰ ὑμνεῖ μετὰ τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων τὴν λαμπρότητά Του»!
.                Ἐνῶ τὰ ἔλεγε αὐτά, ἡ συντροφιὰ τῶν προσκυνητῶν ποὺ τὸν ἀκούγαμε, ἔκπληκτοι εἴχαμε τὴν αἴσθηση ὅτι ὁ Γέρων Ἰάκωβος εἶχε μεταρσιωθεῖ, ὡσὰν νὰ μὴ ἦταν ἐκείνη τὴν στιγμὴ ἐκ τοῦ κόσμου τούτου.
.            Ἂς ἔχουμε ὅλοι τὴν εὐχή του, ποὺ ἀξιωθήκαμε νὰ τὸν γνωρίσουμε, τὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἁγιοκατάταξή του ἀφ᾽ ἑνὸς μὲν μᾶς τονίζει ὅτι ὁ Θεὸς δὲν μᾶς ἐγκατέλειψε («Ζεῖ Κύριος ὁ Θεός», ἔλεγε συχνὰ μὲ τὴν βαρειὰ κι ἐπιβλητικὴ φωνή του), ἀφ᾽ ἑτέρου δὲ μᾶς θυμίζει τὴν χριστιανική μας κλήση γιὰ τὴν Ἁγιότητα. Ἅγιε Ἰάκωβε, μακαριστὲ Νικόλαε πρεσβεύσατε ὑπὲρ ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν.

, ,

Σχολιάστε