Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΘΕΟΛΟΓΙΑ"

Η ΑΓΙΑ ΕΥΦΗΜΙΑ

γία Εφημία [11 ουλίου]

τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου, δασκάλου

ΚΑΤΑΓΩΓΗ – ΔΙΩΓΜΟΙ: Ἡ Ἁγία ἔζησε στὰ χρόνια του Διοκλητιανοῦ καὶ μαρτύρησε τὸ ἔτος 303. Καταγόταν ἀπὸ τὴν Χαλκηδόνα. Ἦταν κόρη τοῦ πλουσίου Συγκλητικοῦ Φιλόφρονα καὶ τῆς εὐσεβοῦς Θεοδοσιανῆς. Ἡ Ἁγία παιδαγωγήθηκε «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου» γι’ αὐτὸ ἀγάπησε τὸν Χριστό, τὴν ἁγνεία καὶ τὴν ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ. O ἔπαρχος τῆς Ἀνατολῆς Πρίσκος μαζὶ μὲ τὸν φιλόσοφο καὶ ἱερέα τοῦ Ἄρη Ἀπελιανὸ κήρυξε, μὲ τὴ συμφωνία τοῦ Διοκλητιανοῦ, διωγμὸ κατὰ τῶν Χριστιανῶν. Κατὰ τὴν ἑορτὴ τοῦ θεοῦ Ἄρη ζήτησε ὅλοι οἱ κάτοικοι νὰ προσέλθουν στὴ γιορτή. Ὄσoι δὲν θὰ προσέρχονταν θὰ τιμωροῦνταν μὲ φοβερὰ κολαστήρια. Οἱ χριστιανοὶ κρύφτηκαν ἄλλοι σὲ σπίτια καὶ ἄλλοι στὶς ἐρημιές. Ἡ Ἁγία Εὐφημία ἦταν ἐπικεφαλῆς μίας τέτοιας ὁμάδας στηρίζοντας τοὺς πιστοὺς μὲ τὸ φλογερό της λόγο.

ΣΥΛΛΗΨΗ – ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Τελικὰ συνελήφθη ἡ Ἁγία μαζὶ μὲ σαράντα ἐννιὰ ἄλλα ἄτομα. Ὅταν ὁ Πρίσκος ζήτησε νὰ θυσιάσουν στὸ εἴδωλο τοῦ Ἄρη καὶ οἱ πενήντα συλληφθέντες ἀρνήθηκαν μὲ παρρησία. Ὁ Πρίσκος ὀργίστηκε ἀπὸ τὴν ἄρνησή τους καὶ ἔδωσε ἐντολὴ νὰ δείρουν ἐπὶ εἴκοσι μέρες τοὺς Ἁγίους καὶ νὰ τοὺς φυλακίσουν. Μετὰ τὸ εἰκοσαήμερο αὐτὸ δοκίμασε πάλι νὰ πείσει τοὺς μάρτυρες νὰ θυσιάσουν. Μετὰ τὴν νέα ἄρνηση, τοὺς ἔδειραν τόσο πολύ, ὥστε κουράστηκαν οἱ στρατιῶτες ποὺ τοὺς ἔδερναν. Τότε ὁ Πρίσκος, ἀφοῦ φυλάκισε τοὺς ὑπολοίπους, κάλεσε κατὰ μόνας τὴν Ἁγία καὶ προσπάθησε νὰ τὴν πείσει νὰ θυσιάσει. Μετὰ τὴ νέα ἄρνηση καὶ ὁμολογία της, τὴν ἔβαλαν στὸ βασανιστικὸ τροχὸ κατακόπτοντας τὸ σῶμα της. Τὴν ὥρα τοῦ μαρτυρίου της ἡ Ἁγία προσευχόταν διαρκῶς. Μετὰ τὴν προσευχή της καὶ τὸ θαυματουργὸ λύσιμό της ἀπὸ τὸν τροχὸ καὶ τὴ θεραπεία τῶν τραυμάτων της, ρίχτηκε ἡ Ἁγία σὲ πυρακτωμένο καμίνι. Οἱ ὑπηρέτες Σωσθένης καὶ Βίκτωρ ἀρνήθηκαν νὰ τὴν ρίξουν στὸ καμίνι, γιατί ἔβλεπαν νὰ στέκονται στὸ πλευρὸ τῆς Ἁγίας δύο φοβεροὶ ἄνδρες, ποὺ ἀπειλοῦσαν ὅτι θὰ σκόρπιζαν τὴ φωτιά. Ὁ Σωσθένης καὶ ὁ Βίκτωρ βλέποντας τὸ θαῦμα ὁμολόγησαν τὸν Χριστὸ καὶ μαρτύρησαν. Ἐν τέλει ἡ Ἁγία ρίχτηκε στὸ καμίνι. Ὅμως, ἡ φλόγα δὲν ἄγγιζε τὴν Ἁγία, ἀλλὰ σκορπίστηκε ἔξω ἀπὸ τὸ καμίνι κι ἔκαψε πολλούς. Μετὰ ἀπὸ πολλῶν εἰδῶν ἄλλα μαρτύρια ποὺ ἐπακολούθησαν καὶ ἀντίστοιχες θαυματουργικὲς διασώσεις τῆς Ἁγίας, τελικὰ ὁ Πρίσκος διέταξε καὶ τὴν ἔριξαν στὰ θηρία, ὅπου καὶ τελικὰ ἡ Ἁγία μετὰ ἀπὸ προσευχὴ παρέδωσε τὴν ψυχή της στὰ χέρια τοῦ Νυμφίου της. Οἱ γονεῖς τῆς Ἁγίας ἔθαψαv μὲ τιμὴ τὸ πάνσεπτό της λείψανο στὴ Χαλκηδόνα καὶ δόξαζαν τὸv Κύριο, διότι ἀξιώθηκαν τῆς τιμῆς νὰ ἔχουν τὴv θυγατέρα τοὺς Μεγαλομάρτυρα τῆς Ἐκκλησίας καὶ πρέσβειρά τους κοντά Του.

Η ΑΦΘΑΡΣΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΚΑΙ Η Δ΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ: Ὁ Κύριος τίμησε τὴν καλλίνικο παρθένον καὶ μάρτυρα Εὐφημία μὲ τὴν δωρεὰ τῆς ἀφθαρσίας τοῦ πολυάθλου παρθενικοῦ της σώματος. Τὸ 451 στὴ Χαλκηδόνα συνῆλθαν οἱ 630 θεοφόροι Πατέρες ποὺ συγκρότησαν τὴν Τετάρτη Οἰκουμενικὴν Σύνοδον, ἐπὶ βασιλέων Μαρκιανοῦ καὶ Πουλχερίας. Ἡ Σύνοδος αὐτὴ καταδίκασε τὸν αἱρετικὸν Εὐτυχῆ, ποὺ κήρυττε τὴν πλάνη, ὅτι ὁ Χριστὸς ἔχει μόνον μίαν φύση καὶ μία ἐνέργεια, αὐτὴ τῆς Θεότητος. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες δογμάτισαν τὴν πίστιv τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι ὁ Χριστὸς ἔχει δύο τέλειες φύσεις, θελήσεις καὶ ἐνέργειες, τὴν θεία καὶ τὴν ἀνθρωπίνη, σὲ μίαν Ὑπόσταση. Καὶ οἱ δύο φύσεις εἶναι ἑνωμένες ἀτρέπτως, ἀσυγχύτως, ἀναλλοιώτως καὶ ἀδιαιρέτως. Στὴ Σύνοδο οἱ Ὀρθόδοξοι Πατέρες συνέταξαν Τόμο, ὁ ὁποῖος περιεῖχε τὴν πίστιν τὴν ἀληθῆ, τὴν ὁποίαν πάντοτε πίστευε καὶ κήρυττε ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλὰ καὶ οἱ αἱρετικοὶ Μονοφυσίτες συνέταξαν ἀντίστοιχο τόμο, ποὺ περιεῖχε τὶς πλάνες τους. Τότε ὁμόφωνα ὀρθόδοξοι καὶ αἱρετικοὶ ἀπεφάσισαν νὰ τεθοῦν καὶ τὰ δύο κείμενα στὸ στῆθος τοῦ ἱεροῦ λειψάνου τῆς Ἁγίας Εὐφημίας καί, ἀφοῦ ἄνοιξαν τὴ λειψανοθήκη, ἔκαναν αὐτὸ καὶ τὴν σφράγισαν πάλι. Ὅταν, λίγο ἀργότερα, ἄνοιξαν τὴ θήκη βρῆκαν τὸν Τόμο τῶν Ὀρθοδόξωv στὰ χέρια της ἐνῶ αὐτὸ τῶν αἱρετικῶν Μονοφυσιτῶν στὰ πόδια της. Ἔτσι ἡ Μεγαλομάρτυς Εὐφημία μὲ τὸ ἐξαίσιο αὐτὸ θαῦμα ἐπικύρωσε καὶ ὑπέγραψε τὸν ὀρθόδοξο Τόμο διασαλπίζοντας τὸ Χριστολογικὸ δόγμα περὶ τῶν δύο φύσεων τοῦ Χριστοῦ στὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης ἀποδεικνύοντας τὴν διδασκαλία τοῦ Εὐτυχῆ καὶ τῶν ὀπαδῶν του Μονοφυσιτῶν πλάνη.

 

 

,

Σχολιάστε

ΜΕΤΑ-ΑΛΗΘΕΙΑ καὶ ΜΕΤΑ-ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΡΕΑΛΙΣΜΟΥ καὶ ΠΙΣΤΕΩΣ («Ὅλα τά “μετά” ἔγιναν μιά δυναμίτιδα»)

Ρεαλισμός καί πίστη

τοῦ Ν.Ι.
περιοδ. «Ἐκκλησιαστικὴ Παρέμβαση»,
ἀρ. τ. 287/ Ἰούνιος 2020

.                  Παρατηρώντας τά γεγονότα τῆς ἱστορίας καί τῆς κοινωνίας, διαπιστώνουμε ὅτι ἡ ἀνθρωπότητα πέρασε τό μοντέρνο ὡς σχέση μέ τόν ὀρθολογισμό, τήν σκέψη, τήν ἐπιστήμη, τήν πρόοδο κλπ. καί μετά ἦλθε τό μεταμοντέρνο, πού ἀμφισβήτισε ὅλες τίς βεβαιότητες, τά στέρεα θεμέλια, τήν ἀντικειμενικότητα κλπ.
.                   Σέ ἄρθρο στήν «Καθημερινή» ἡ Τασούλα Καραϊσκάκη τόνισε ὅτι ὁ σπόρος τῆς ἀμφιβολίας καί τῆς ἀμφισβήτησης, πού χαρακτηρίζει τήν ἐποχή μας ἔγινε «δυναμίτιδα πού διαμελίζει τά πάντα», «ἔγινε ὅπλο στά χέρια τῶν συνωμοσιολόγων καί λαϊκιστῶν, ψευδολόγων, δεισιδαιμόνων καί πάσης φύσεως ἀρνητῶν», οἱ ὁποῖοι ἀμφισβητοῦν τά πάντα «τήν κλιματική ἀλλαγή, τή σφαιρικότητα τῆς γῆς, τήν ἀποτελεσματικότητα τῶν ἐμβολίων, τήν ὕπαρξη τοῦ κορωνοϊοῦ».
.                Στήν συνέχεια μέσα στήν προοπτική τοῦ μεταμορτέρνου ἀναφέρεται σέ δύο πραγματικότητες, δηλαδή τήν «μετα-ἀλήθεια» καί τό μετα-γεγονός».
.                 «Μετα-ἀλήθεια εἶναι ἡ ὑπέρβαση, ἡ περιφρόνηση τῆς ἀλήθειας. Δέν ἔχει νά κάνει μέ τό κλασικό ψεῦδος, δηλαδή μέ τήν ἀπόκρυψη τῆς ἀλήθειας, πού προϋποθέτει τήν ἀκριβῆ γνώση τοῦ τί εἶναι παραποιημένο καί τί πραγματικό, ἀλλά μέ τήν ἀνενδοίαστη ἀνεξέλεγκτη δημιουργία πλαστῶν, παντελῶς ἀνύπαρκτων δεδομένων, μέ τήν ἐλευθερία παράθεσης μυθευμάτων, χωρίς ἔγνοια γιά τίς συνέπειες.
.                Μετα-γεγονός δέν εἶναι τό διαστρεβλωμένο ἀλλά τό ἀπολύτως κατασκευασμένο συμβάν. Ἀμφότερα, καρποί τῆς κακόβουλης, τυχοδιωκτικῆς, χρησιμοθηρικῆς χρήσης τοῦ Διαδικτύου, ἀπό ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἐνδιαφέρονται μόνο γιά τά συναισθήματα πού θά προκαλέσουν δῆθεν γεγονότα, ἀδιαφορώντας πλήρως γιά τό περιεχόμενό τους».
.                        Πάντοτε ὁμιλοῦσα γιά τήν λεγόμενη μεταμοντέρνα ἐποχή καί περίμενα τό τί θά ἀκολουθήση, καί ἐκεῖνο πού διεπίστωσα εἶναι ὅτι φθάσαμε στήν «μετα-ἀλήθεια» καί τά «μετα-γεγονότα», ἀφοῦ ἀμφισβητοῦνται τά πάντα, καί μέσα σέ αὐτήν τήν ἀμφισβήτηση «ὅλα τά μετά, ἔγινε μιά δυναμίτιδα πού σκόρπισε τόν ὀρθολογισμό σέ χίλια κομμάτια», ἀκόμη καί ὅλα τά δεδομένα.
.                 Τό βλέπουμε αὐτό ἔντονα στόν κορωνοϊό καί στήν νοοτροπία πού καλλιεργεῖται σέ ὅλους τούς κύκλους τῶν ἀνθρώπων. Ἰδίως στόν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας αὐτά τά «μετά» μεγεθύνονται.
.                  Ἐμένα μοῦ ἀρέσει νά βλέπω τά πράγματα τῆς κοινωνίας μέ ρεαλισμό, καί νά τά ὑπερβαίνω, χωρίς νά τά δαιμονοποιῶ, καί χωρίς νά τά φαντασιοποιῶ, ἀλλά καί νά τά ὑπερβαίνω μέ πίστη στόν Θεό και τήν Πρόνοιά Του.
.                   Ὁ ἅγιος Σωφρόνιος ὁ ἁγιορείτης ἔλεγε: «Ἡ ζωή τοῦ κόσμου ὀργανώνεται γύρω ἀπό μερικά ἀνθρώπινα πάθη καί ἡ πνευματική ζωή βρίσκεται στό περιθώριο. Ὀφείλουμε νά ἀντιστρέψουμε τήν κατάσταση αὐτή τῶν πραγμάτων, νά τοποθετήσουμε τήν πνευματική ζωή στήν καρδιά τῆς ζωῆς μας» (Περί πνεύματος καί ζωῆς, σελ. 22).
Αὐτός εἶναι ἕνας συνδυασμός ρεαλισμοῦ καί πίστεως.

Ν.Ι.

Σχολιάστε

ΜΠΟΡΕΙ ΑΡΑΓΕ ΝΑ ΒΛΑΨΕΙ Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ;

Μπορεῖ ἆραγε νὰ βλάψει ἡ θεία Κοινωνία;

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.                 Ξοδεύθηκε πολὺ μελάνι τὸν τελευταῖο καιρὸ γιὰ νὰ ἀμφισβητηθεῖ τὸ Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, τὸ μέγιστο καὶ ἱερότατο Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας μας. Γράφτηκαν πολλὰ καὶ εἰπώθηκαν πολλὰ σὲ συνεντεύξεις, δημοσιογραφικὲς συζητήσεις καὶ ἔρευνες. Εἰδικοὶ καὶ μὴ ἐκφράσθηκαν καὶ διετύπωσαν διάφορες γνῶμες.
.                 Ἡ ὅλη συζήτηση ἔθετε καίρια ἐρωτήματα: Μποροῦμε στὴν περίοδο τῆς πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ νὰ προσερχόμαστε ἄφοβα στὸ ἱερὸ Μυστήριο καὶ νὰ κοινωνοῦμε ὅλοι ἀπὸ τὸ ἴδιο ἅγιο Ποτήριο μὲ τὴν ἴδια ἁγία Λαβίδα; Δὲν διατρέχουμε τὸν κίνδυνο νὰ μεταδώσουμε ὁ ἕνας στὸν ἄλλον τὴν ἀσθένεια;
.                 Γιὰ ὅσους πιστεύουμε στὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, αὐτὲς οἱ ἀπορίες, ἂν δὲν συνιστοῦν συγκεκαλυμμένη πολεμικὴ κατὰ τῆς ἀμωμήτου Πίστεώς μας, φανερώνουν ἄγνοια καὶ ἀποτελοῦν ἀπαράδεκτη καὶ ἀσεβὴ στάση ἀπέναντι στὸ Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας.
.                 Ὅποιος προσέρχεται στὸ Μυστήριο, μεταλαμβάνει Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ καὶ ὄχι ἁπλὸ ἄρτο καὶ οἶνο, ποὺ μπορεῖ κάτι νὰ συμβολίζει ἢ νὰ θυμίζει ἁπλῶς. Μετὰ τὸν καθαγιασμὸ τῶν Τιμίων Δώρων, κατὰ τὴ θεία Λειτουργία, ἐπάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα δὲν ὑπάρχει πλέον ἄρτος καὶ οἶνος, ἀλλὰ ὑπὸ τὰ εἴδη τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ οἴνου ὑπάρχει πραγματικά, ἀληθινὰ καὶ οὐσιαστικὰ τὸ ἴδιο τὸ Σῶμα καὶ τὸ ἴδιο τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ὅσοι προσέρχονται καὶ κοινωνοῦν, κοινωνοῦν τὸν ἴδιο τὸν Χριστό!
.                 Ὁ Χριστὸς δὲν μεταδίδει μικρόβια, ἀρρώστια καὶ θάνατο. Ὁ Χριστὸς δίνει ὑγεία, δύναμη, λύτρωση καὶ ζωή. Ὅποιον ἄγγιζε ὁ Χριστός, τὸν θεράπευε. Ἄγγιζε τὰ μάτια τῶν τυφλῶν καὶ ἐκεῖνα ἄνοιγαν καὶ γέμιζαν φῶς. Ἄγγιζε τὰ αὐτιὰ τῶν κωφῶν καὶ τὴ γλώσσα τῶν ἀλάλων καὶ ἐκεῖνοι ἄκουγαν καὶ μιλοῦσαν. Ὅπου μάθαιναν οἱ ἄνθρωποι ὅτι ἐρχόταν ὁ Χριστός, ἔφερναν ἐπάνω στὰ κρεβάτια τοὺς ἀρρώστους τους καὶ σ’ ὅποια χωριά, ἢ πόλεις, ἢ ἐξοχικοὺς συνοικισμοὺς ἔφθανε, τοποθετοῦσαν στὶς ἀγορὲς τοὺς ἀσθενεῖς καὶ Τὸν παρακαλοῦσαν νὰ ἀγγίξουν ἔστω «τὸ κράσπεδον τοῦ ἱματίου αὐτοῦ», τὴν ἄκρη τοῦ ἐξωτερικοῦ Του ἐνδύματος. «Καὶ ὅσοι ἂν ἥπτοντο αὐτοῦ, ἐσῴζοντο». Ὅσοι Τὸν ἄγγιζαν, θεραπεύονταν ἀπὸ τὴν ἀσθένειά τους (βλ. Μάρκ. ς΄ 55-56).
.                 Καὶ μόνο τὸ ἄγγιγμα τοῦ ἐξωτερικοῦ ἐνδύματος μὲ πίστη ἦταν ἄμεσα θεραπευτικό, μάλιστα γιὰ κάθε ἀσθένεια. Ἐμεῖς δὲν ἀγγίζουμε ἁπλῶς, ἀλλὰ κοινωνοῦμε τὸν ἴδιο τὸν Χριστό, παίρνουμε μέσα μας τὸν Χριστό, καὶ θὰ πάθουμε κάτι κακό;
Ἡ διαχρονικὴ ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ἀποστομωτικὴ γιὰ καθέναν ποὺ ἀμφιβάλλει. Στὴν πορεία 20 αἰώνων δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνα περιστατικό, τὸ ὁποῖο νὰ δικαιολογεῖ τοὺς φόβους ποὺ ἐκφράζονται τόσο ἔντονα σήμερα.
.                 Ἡ θεία Κοινωνία δὲν μπορεῖ νὰ μεταδώσει ἀσθένεια. Εἶναι ἁμαρτία μεγάλη νὰ τὸ λέμε, εἶναι ἀμφισβήτηση τῶν λόγων τοῦ Χριστοῦ, ἀπόρριψη τῆς θείας διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας, ἄρνηση μιᾶς καταφανοῦς καὶ ἀδιάψευστης πραγματικότητος. Εἶναι ἀσέβεια καὶ βλασφημία.
.                 Ὅμως ὁ ἀπόστολος Παῦλος διδάσκει ὅτι ὑπάρχει κάποια περίπτωση ποὺ ἡ συμμετοχή μας στὸ Ποτήριο τῆς Ζωῆς μπορεῖ νὰ μᾶς βλάψει πνευματικῶς, νὰ βλάψει δὲ καὶ τὴν ὑγεία μας καὶ νὰ ἀπειλήσει καὶ τὴν ἴδια τὴ ζωή μας.
.                 Αὐτὸ συμβαίνει ὅταν κάποιος προσέρχεται, ἐνῶ δὲν τοῦ ἐπιτρέπεται, ὅταν δηλαδὴ δὲν κάνει τὴν κατάλληλη προετοιμασία, ὅταν δὲν ἐξετάζει πρῶτα λεπτομερῶς τὸν ἑαυτό του, καὶ ἐνῶ ἔχει βαριὰ ἁμαρτήματα, προσέρχεται χωρὶς προηγουμένως νὰ μετανοήσει, νὰ ἐξομολογηθεῖ καὶ νὰ ἀλλάξει πορεία. Ὁποιοσδήποτε, διδάσκει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, τρώγει τὸν ἅγιο Ἄρτο καὶ πίνει τὸ Ποτήριο τῆς κοινωνίας τοῦ Κυρίου ἀνάξια, «ἔνοχος ἔσται τοῦ σώματος καὶ αἵματος τοῦ Κυρίου»· θὰ εἶναι ἔνοχος γιὰ ἀσέβεια καὶ βεβήλωση, ποὺ ἀποτολμᾶ στὸ Σῶμα καὶ στὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου. Αὐτὸς «κρῖμα ἑαυτῷ ἐσθίει καὶ πίνει, μὴ διακρίνων τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου»· τρώει καὶ πίνει κατάκριμα καὶ καταδίκη στὸν ἑαυτό του, ἐπειδὴ δὲν κάνει διάκριση τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ μεταχειρίζεται καὶ τρώει Αὐτὰ σὰν νὰ ἦταν κοινὲς τροφές. Ἐπειδὴ δὲ ἀνάξια προσέρχονται κάποιοι ἀπὸ σᾶς στὴ θεία Κοινωνία, καταλήγει ὁ θεῖος Ἀπόστολος, γι’ αὐτὸ ὑπάρχουν μεταξύ σας πολλοὶ ἀσθενεῖς καὶ ἄρρωστοι καὶ ἀπέθαναν ἀρκετοί.
.                 Εἶναι φοβερό! Ἡ θεία Μετάληψη, ποὺ μπορεῖ νὰ γίνεται «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον», γίνεται γιὰ κάποιους «εἰς κρῖμα καὶ εἰς κατάκριμα». Ἀντὶ νὰ ὁδηγεῖ στὴ σωτηρία, προκαλεῖ τὴν καταδίκη. Καὶ αὐτὸ δὲν συμβαίνει διότι ἀλλάζει ἡ φύση τῆς θείας Κοινωνίας, ἀλλὰ διότι εἶναι διαφορετικὴ ἡ κατάσταση τῆς ψυχῆς ἐκείνου ποὺ τὴ δέχεται.
.                 Γι’ αὐτὸ ὁ ἀπόστολος Παῦλος συμβουλεύει: «δοκιμαζέτω ἄνθρωπος ἑαυτόν, καὶ οὕτως ἐκ τοῦ ἄρτου ἐσθιέτω καὶ ἐκ τοῦ ποτηρίου πινέτω». Ἂς ἐξετάζει ὁ καθένας μὲ προσοχὴ τὸν ἑαυτό του καὶ ἀφοῦ ἔτσι προετοιμασθεῖ, τότε ἂς προσέρχεται νὰ κοινωνεῖ τὰ Ἄχραντα Μυστήρια (βλ. Α΄ Κορ. ια΄ 27-30).
.                 Ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει καὶ τὸ Μυστήριο τῆς Μετανοίας καὶ ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως, ποὺ πρέπει νὰ προηγεῖται τῆς συμμετοχῆς μας στὸ Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, ἀκριβῶς γιὰ νὰ καθαρίζεται ἡ ψυχὴ ἀπ’ ὅσα τὴ μολύνουν καὶ τὴν καθιστοῦν ἀνάξια. Ὅταν ὁ Χριστιανὸς ἐξομολογεῖται μὲ βαθιὰ συντριβή, μὲ εἰλικρίνεια καὶ πραγματικὴ μετάνοια τὰ ἁμαρτήματά του, τότε ὁ Θεὸς τοῦ δίνει τὴν ἄφεση καὶ τὸν συγχωρεῖ. Τότε, μὲ τὴν ἄδεια καὶ καθοδήγηση τοῦ Πνευματικοῦ θὰ προσέλθει «μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης» στὸ ἱερότατο Μυστήριο καὶ θὰ κοινωνήσει γιὰ νὰ πάρει τὴ δύναμη, τὴν ὑγεία, τὴν αἰώνια λύτρωση καὶ σωτηρία.
.                 Διαφορετικά, ἡ θεία Κοινωνία μπορεῖ πράγματι νὰ τὸν βλάψει.

 

Σχολιάστε

Ο ΑΓ. ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΜΙΧΑΗΛ ΠΑΚΝΑΝΑΣ ὁ Κηπουρὸς

Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Μιχαὴλ Πακνανᾶς ὁ Κηπουρὸς
[30 Ἰουνίου ἢ 9 Ἰουλίου 1770 (ἢ 1771)]

ἀπὸ τὸν Κωνσταντῖνο Ἀθ. Οἰκονόμου, δάσκαλο

ΑΠΟ ΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΟΡΦΑΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ: Ὁ ἅγιος Νεομάρτυς Μιχαὴλ γεννήθηκε στὴν Ἀθήνα ἀπὸ φτωχούς, μὰ εὐσεβεῖς γονεῖς, γύρω στὸ 1750. Ζοῦσε στὴ συνοικία τῆς Βλασσαρούς, ἡ ὁποία βρισκόταν κάτω ἀπὸ τὴν Ἀκρόπολη, στὸ σημερινὸ χῶρο τῆς Ἀρχαίας Ἀγορᾶς. Ἡ φτώχεια δὲν τοῦ ἐπέτρεψε νὰ μάθει γράμματα κι ἔτσι, ἀγράμματος κι ἁπλοϊκός, μὲ πολλὴ ὅμως πίστη στὸν Χριστό, μεγάλωνε ὁ Μιχαὴλ κοντὰ στοὺς εὐλογημένους γονεῖς του. Ὅταν ἔγινε ἔφηβος, ὁ πατέρας του τὸν πῆρε κοντά του νὰ τὸν βοηθάει στοὺς κήπους, ὅπου δούλευε. Δούλεψε κάμποσα χρόνια ἔτσι, δίπλα στὸν πατέρα του. Μετά, σὰν ἔχασε τὸν πατέρα του, ἀγόρασε ἕνα γαϊδουράκι καὶ μ’ αὐτὸ ἔβγαινε στὰ γύρω χωριά, καὶ κουβαλοῦσε κοπριὰ γιὰ τοὺς κήπους, ποὺ καλλιεργοῦσε παλιότερα ὁ πατέρας του. Καμμιὰ φορὰ ψώνιζε ἀπ’ τὴν πολιτεία πράγματα ποὺ δὲν εἶχαν οἱ χωρικοὶ στὸν τόπο τους, κι ὅταν πήγαινε στὰ χωριά, τοὺς τὰ πουλοῦσε. Κάπως ἔτσι ἦταν ἡ ζωὴ τοῦ Μιχαήλ, μὲ πολὺν κόπο καὶ ἱδρώτα, πότε στοὺς κήπους τῶν πλουσίων Ἀθηναίων, πότε στὰ δύσβατα τότε χωριὰ γύρω ἀπ’ τὴν Ἀθήνα, δοξάζοντας τὸν Θεὸ ποὺ τὸν φύλαγε πιστὸ ὀρθόδοξο χριστιανό, ἀνάμεσα στοὺς ἄπιστους ἀγαρηνούς, στοὺς ὁποίους τότε ἦταν σκλάβοι οἱ Ἕλληνες.

ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΕΣ ΠΙΕΣΕΙΣ: Μία μέρα, ὅμως, καθὼς γυρνοῦσε ἀπὸ τὰ χωριά, στὴν εἴσοδο τῆς Ἀθήνας, συνάντησε τοὺς φύλακες τῆς χώρας, ποὺ ἦταν ἄνθρωποι τοῦ Βοεβόδα τῆς πόλης, Μωαμεθανοὶ κι αὐτοί. Ἀπὸ καιρὸ τὸν εἶχαν βάλει στὸ μάτι, καὶ καθὼς τὸν ἔβλεπαν ἁπλοϊκὸ κι ἀγράμματο, νόμιζαν πὼς θὰ τὸν ἔκαμναν ν’ ἀλλαξοπιστήσει. Καὶ γι’ αὐτὸ τὸν συκοφάντησαν κατηγορώντας τον πὼς πῆγε μπαρούτι στοὺς κλέφτες, τοὺς ἁρματωμένους Ἕλληνες, ποὺ ἦταν πάνω στὰ βουνά, καὶ τὸν φυλάκισαν. Ἔτσι οἱ Ἀγαρηνοὶ ἔρχονταν καθημερινὰ καὶ τὸν ἀνάγκαζαν μὲ χίλιους τρόπους νὰ τουρκέψει, δηλαδὴ ν’ ἀλλάξει τὴν πίστη του. Μὰ αὐτός, παρόλο ποὺ δὲν ἤξερε καὶ πολλὰ γράμματα, δὲν ἤθελε ν’ ἀφήσει τὸ Χριστὸ καὶ νὰ προσκυνήσει ψευδοπροφῆτες, δὲν θὰ ἄφηνε τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο, γιὰ χάρη τοῦ Κορανίου. Ἡ Ὀρθοδοξία τῶν πατέρων του εἶχε χαράξει πολὺ βαθιὰ τὴν πίστη μέσα του, καὶ τίποτα μποροῦσε νὰ τὴν ξεριζώσει.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΝΙΣΧΥΣΗ: Πέρασε κάμποσος καιρός, χωρὶς νὰ φέρουνε ἀποτέλεσμα οἱ πιέσεις τῶν Ὀθωμανῶν. Ὅταν πιὰ τελείωσε ἡ ὑπομονή τους, ἄρχισαν νὰ τὸν φοβερίζουν πώς, ἂν δὲν ἀλλάξει τὴν πίστη του, ἔχουν ἀπόφαση καὶ διαταγὴ νὰ τὸν θανατώσουν. Αὐτὴ τὴν ἀπόφαση τὴν ἄκουσε κι ἕνας ζηλωτὴς ὀρθόδοξος, ὀνόματι Γεώργιος, καὶ φοβήθηκε μήπως ὁ εὐλογημένος Μιχαήλ, ποὺ ἦταν μόλις δεκαοχτὼ χρονῶν, νέος πολὺ γιὰ νὰ μὴ λογαριάζει τὴ ζωὴ καὶ τὶς χαρές της, κλονιστεῖ καὶ ἀλλαξοπιστήσει. Πάει λοιπὸν στὴ φυλακή, δίνει μὲ τρόπο «ἄσπρα» στοὺς φύλακες, γιὰ νὰ τὸν ἀφήσουν νὰ δεῖ τὸν Μιχαήλ. Τὸν βρῆκε νὰ προσεύχεται γονατιστός, μὲ δάκρυα στὰ μάτια. Ἔμειναν οἱ δύο τους ὥρα πολλὴ μαζί, πότε κάνοντας προσευχὴ καὶ πότε ψέλνοντας τροπάρια τῆς Ἐκκλησίας. Ὕστερα προσπάθησε, μὲ ὅση δύναμη ἔχουν τὰ λόγια ἑνὸς πιστοῦ, νὰ τὸν στερεώσει στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ τὸν ἐνθαρρύνει στὸ δρόμο τοῦ μαρτυρίου, ποὺ ἀνοιγόταν ἤδη μπροστά του. Ὕστερα σηκώθηκε, ἀγκάλιασε τὸ Μιχαήλ, τὸν ἀσπάστηκε κι ἔφυγε ψιθυρίζοντας λόγια προσευχῆς.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΟΕΒΟΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗ ΣΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗ: Τὰ βασανιστήρια τοῦ Μιχαὴλ συνεχίζονταν ἀπ’ τοὺς ἀπίστους ἀσταμάτητα. Ὅμως, ὅσο τὸν βασανίζανε, τόσο ἐκεῖνος γινόταν πιὸ σταθερὸς στὴν ἄρνησή του: “δὲν τουρκίζω· εἶμαι χριστιανός!”, ἔλεγε συνέχεια. Κάποτε, τὸν ἔβγαλαν ἀπ’ τὴ φυλακὴ καὶ τὸν παρουσίασαν στὸ Βοεβόδα, ἐλπίζοντας πὼς μὲ κολακεῖες καὶ ταξίματα (φορέματα, χτήματα, πλούτη), θὰ λύγιζε τὸν ἅγιο. Ὁ Νεομάρτυς ὅμως ἔμενε ἀσάλευτος στὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Βοεβόδας τότε ἄρχισε τὶς ἀπειλὲς γιὰ τὰ ἐρχόμενα μαρτύρια λέγοντάς του πὼς στὸ τέλος θὰ τὸν θανατώσει, ἂν δὲν ἀλλαξοπιστήσει. Ὁ Ἅγιος ἔλεγε καὶ ξανάλεγε τὶς δύο λέξεις (δὲν τουρκεύω), δίχως νὰ λιποψυχήσει. Τότε ὁ Βοεβόδας τὸν ἔστειλε στὸν ὀνομαστὸ Καλοπασσιὰ ἀπὸ τὰ Γιάννενα, ποὺ βρισκόταν ἐκεῖνες τὶς μέρες στὴν Ἀθήνα. Ἔλπιζε πὼς ἐκεῖνος, φόβος καὶ τρόμος καθὼς ἦταν, γιὰ τὰ μέσα ποὺ χρησιμοποιοῦσε σ’ ὅλους τοὺς φυλακισμένους, θὰ γύριζε τὸν Μιχαὴλ στὴν πίστη τους. Μὰ κι ὁ Καλοπασσιᾶς, μ’ ὅ,τι κι ἂν τοῦ ᾽ταξε καὶ μ’ ὅσες ἀπειλὲς καὶ βάσανα κι ἂν τὸν φοβέρισε τὸν Μιχαήλ, δὲν κατάφερε νὰ πάρει ἄλλη λέξη ἀπ’ τὸ στόμα του, ἐκτὸς ἀπὸ τό: «δὲν τουρκίζω»! Τότε ὁ Καλοπασσιᾶς τοῦ λέει μὲ πονηριά: “Μπρὲ λωλέ, ἀρνήσου κατὰ τὸ παρὸν τὴν πίστη σου, γιὰ νὰ γλυτώσεις τὴ ζωή σου, κι ὕστερα πήγαινε σ’ ἄλλον τόπο, καὶ ἔχε πάλι τὴν πίστη σου”. Ἀλλὰ ὁ Μάρτυς δὲν πειθόταν μὲ κανέναν τρόπο, ἀλλὰ φώναζε ἀκατάπαυστα: “δὲν τουρκίζω, δὲν τουρκίζω”. Βλέποντας λοιπὸν τὸν ἅγιο Μιχαὴλ ὁ φοβερὸς Καλοπασσιᾶς ἀσάλευτο στὴν πίστη του, τὸν ἔστειλε στὸ δικαστὴ πιὰ γιὰ νὰ τὸν δικάσει. Κι ἐκεῖνος, βέβαια, πάσχισε νὰ τὸν ἀλλαξοπιστήσει μὲ τοὺς δικούς του τρόπους, πρὶν νὰ τὸν δικάσει, ἀλλὰ εἶχε κι αὐτὸς τὸ ἴδιο ἀποτέλεσμα. Ὁ Ἅγιος τοῦ πετοῦσε κατάμουτρα τὸ “δὲν τουρκίζω”. Τότες θύμωσε καὶ ἐκεῖνος, κι ἔβγαλε τὴν ἀπόφαση γιὰ νὰ τὸν ἀποκεφαλίσουν.

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Ὁ Ἅγιος ἀτάραχος ἄκουσε τὴν καταδίκη του καὶ ἀκολούθησε τοὺς ὁπλισμένους ὑπηρέτες, ποὺ τὸν πήγαιναν στὸν τόπο τῆς καταδίκης. Δέσμιος, βασανισμένος κι ἐξουθενωμένος ἀπὸ τὰ μαρτύρια, ὁ Ἅγιος δὲν δείλιαζε, παρὰ ἔτρεχε μὲ προθυμία στὸ μαρτύριο. Κι ὅταν στὸ δρόμο, ποὺ περνοῦσαν, ἀπαντοῦσε χριστιανούς, φώναζε παρακλητικά: “συγχωρέστε με, ἀδέλφια, κι ὁ Θεὸς νὰ σᾶς συγχωρέσει”! Σὰν ἔφτασε στὸν ὁρισμένο τόπο, γονάτισε, ἔκαμε τὴν προσευχή του, κι ἔσκυψε τὸ κεφάλι του μὲ χαρά, σὰ νὰ περίμενε ζωὴ ἀπ’ τὸ σπαθί, καὶ ὄχι θάνατο. Ὁ ἀγαρηνὸς τὸν ἔπιασε ἀπ’ τὰ μαλλιὰ καὶ τὸν ἐχτύπησε μὲ τὸ σπαθὶ στὸ λαιμό, μὰ διπλαριστὰ κι ὄχι μὲ τὴν κόψη, γιὰ νὰ τὸν κάνει νὰ δειλιάσει καὶ ν’ ἀρνηθεῖ τὸ Χριστό. Μὰ ὁ ἅγιος μὲ θάρρος τοῦ ἔλεγε: “Χτύπα γιὰ τὴν πίστη”! Ὁ φονιὰς τότε γύρισε τὴ μαχαίρα του ἀπὸ τὸ κοφτερὸ μέρος, κι ἄρχισε νὰ τοῦ κόβει τὸ λαιμὸ λίγο-λίγο, γιὰ νὰ προλάβει, ἂν πονέσει, νὰ μετανιώσει καὶ ν’ ἀλλοξοπιστήσει, ἀλλὰ μάταια, γιατί ὁ ἅγιος ὁλοένα καὶ δυνατώτερα φώναζε: “κτύπα, γιὰ τὴν πίστη”! Τότε ὁ δήμιος χτύπησε τὸν Ἅγιο μὲ ὅλη του τὴ δύναμη κι ἔκοψε τὴν τιμία κεφαλή του, ἐνῶ ἡ ψυχή του, στεφανωμένη μέσα στὸ αἷμα τοῦ μαρτυρίου, ἀνέβαινε ν’ ἀναπαυθεῖ στὶς αἰώνιες σκηνὲς τῶν δικαίων τοῦ Θεοῦ1.

ΑΛΛΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΑ: Στὴν πρώτη κολώνα τοῦ Ὀλυμπίου Διὸς στὴν Ἀθήνα, διακρινόταν τὸ ἀκόλουθο ἐπιγραφικὸ χάραγμα: «1771 Ἰουλίου 9 ἀπεκεφαλίσθη ὁ Πακνανᾶς Μιχάλης». Τὸ μοναδικὸ παρεκκλήσι σ’ ὅλη τὴν Πρωτεύουσα ἀφιερωμένο στὸν Ἅγιο νεομάρτυρα Μιχαὴλ βρίσκεται στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἀναλήψεως Κυρίου Νέου Κόσμου (Λαγουμιτζῆ καὶ Ντελακρουά), ὅπου κατὰ τὴν παράδοση στὴν περιοχὴ αὐτὴ βρίσκονταν οἱ κῆποι τοῦ Ἁγίου. Τὸ 2003 ὁ Μιχαὴλ ὁ Κηπουρὸς ἀνακηρύχθηκε προστάτης τῶν διαιτολόγων καὶ διατροφολόγων. Πρὸς τιμήν του, ἕνας ἀπὸ τοὺς κεντρικότερους δρόμος στὴ συνοικία τῆς Ἀθήνας «Νέος Κόσμος» φέρει τὸ ὄνομά του (Ὁδὸς Μπακνανᾶ), καθὼς καὶ ἡ παρακείμενη στάση τοῦ τράμ.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α´

Τοῦ δολίου πατήσας εὐθαρσῶς τὰ φρυάγματα ἐν ἐσχάτοις ἔτεσι, μάκαρ, Ἰησοῦν ὡμολόγησας, αἱμάτων σου δὲ ῥείθροις, Μιχαήλ, ἡγίασας τὴν γῆν τῶν Ἀθηνῶν καὶ ὑπόδειγμα ἐδείχθης ἅπασιν εὐσεβέσι, πίστει κράζουσι· Δόξα τῷ ποιητῇ σου καὶ Θεῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ποδηγέτην σε στερρὸν ἡμῖν δωρήσαντι.”

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΔΥΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΣΕ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΑ

Δύο περιστατικὰ σὲ κοιμητήρια

Τοῦ Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

.             Δύο περιστατικὰ εἶναι ἡ ἀφορμὴ τῶν ὅσων θὰ σημειώσουμε. Καὶ τὰ δύο συνέβησαν σὲ χῶρο κοιμητηρίου. Τὸ πρῶτο: Βρισκόμουν σ᾽ ἕνα κοιμητήριο, ἀναμένοντας τὴ σειρὰ γιά τὴν ἐξόδιο ἀκολουθία συγγενικοῦ προσώπου. Σὲ μιὰ στιγμὴ ἀκούω δύο κυρίες νὰ μὲ καλοῦν:

— Παππούλη!… Παππούλη!…
Σταμάτησα καὶ τὶς περίμενα. Τί θέλετε; τὶς ρώτησα.
—Ἕνα τρισάγιο θέλουμε νὰ μᾶς κάνετε…
—Δέν ἔχω ἔλθει γιὰ τρισάγιο! ἀπαντῶ.
Ξενίστηκαν κάπως. Καὶ μὲ ρωτᾶνε:
—Γιατί; Δὲν κάνετε τρισάγια; Παπὰς δὲν εἶστε;…
—Παπάς εἶμαι! Ἀλλ᾽ ἐδῶ ἦλθα γιὰ ἄλλο λόγο… Ἀλλὰ μιὰ πού συναντηθήκαμε, ἄς μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ ρωτήσω: «Στὴν Ἐκκλησία πηγαίνετε;».
—Γιά νὰ εἴμαστε εἰλικρινεῖς, δὲν πᾶμε στὴν ἐκκλησία!
—Ποτέ;…
—Μᾶλλον ποτέ!
—Τότε -λέω -τί τὸ θέλετε τὸ Τρισάγιο; Ξέρετε; Ἂν πηγαίνατε στὴν ἐκκλησία, ἐκεῖ θὰ μπορούσατε νὰ προσευχηθῆτε ὑπὲρ τῆς ψυχῆς τῆς κεκοιμημένης συγγενοῦς σας (Μαρία, μοῦ εἶχαν πεῖ τὸ ὄνομα), μπροστὰ στὸν ἴδιο τὸν Χριστό!
—Πῶς; μὲ ρωτοῦν μὲ ἔκπληξι.
—Δέν μοῦ λέτε -συνεχίζω: Ποῦ εἰσακούεται περισσότερο ἡ προσευχή σας; Ὅταν μνημονεύουμε τὸ ὄνομα ἑνὸς κεκοιμημένου πάνω σ᾽ ἕνα μνῆμα ἤ ὅταν μνημονεύουμε τὸ ὄνομα μπροστὰ στὸν ἴδιο τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, πού εἶναι ἡ Ζωὴ καὶ ἡ Ἀνάστασις;
Οἱ δύο κυρίες μὲ ἄκουγαν προσεκτικά. Καὶ μοῦ ἀπάντησαν:
—Ἔ βέβαια, μπροστὰ στὸ Χριστό.
—Ἀκοῦστε, λοιπόν! Ἂν θὰ πηγαίνατε στὴν Ἐκκλησία, θὰ βλέπατε, ὅτι σὲ κάποια στιγμὴ ὁ λειτουργὸς καλεῖ ὅλους ν´ἀρχίσουν νὰ μνημονεύουν μέσα τους τὰ γνωστά τους ὀνόματα, πρῶτα τούς κεκοιμημένους καὶ ὕστερα τούς ζῶντας. Λέει ὁ λειτουργός: «Καὶ ὧν ἕκαστος κατὰ διάνοιαν ἔχει καὶ πάντων καὶ πασῶν».

  • Σημασία ἔχουν τρία θαυμαστὰ γεγονότα:

Πρῶτον: Ποῦ εἶναι ὁ Χριστός, μπροστὰ στὸν ὁποῖον μνημονεύουμε ὀνόματα (καθένας τὰ δικά του, μέσα ἀπό τά φανερὰ ἢ μυστικὰ «δίπτυχά» του); Ὁ Χριστὸς βέβαια βρίσκεται παντοῦ, καὶ στὸν οὐρανὸ καὶ στὴ γῆ. Εἶναι «ὁ ἄνω τῷ Πατρὶ συγκαθήμενος καὶ ὧδε ἡμῖν ἀοράτως συνών». Βρίσκεται ὡς Θεάνθρωπος καὶ προσφέρεται πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα.
.                 Ἔχει συντελεσθῆ τὸ μεγάλο θαῦμα: Τὸ ψωμὶ καὶ τὸ κρασὶ ἔχουν μεταβληθῆ σὲ Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Ἀφοῦ ἐκφώνησε ὁ ἱερέας «Τά Σὰ ἐκ τῶν Σῶν…», μὲ τὴν ἐπίκλησι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γίνεται ἡ μεταβολὴ τῶν Τιμίων Δώρων. Μπροστά μας, λοιπόν, ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός.

Δεύτερον: Ἡ λειτουργία γίνεται γιὰ ὅλους. Λέει ὁ λειτουργός: «Ἔτι προσφέρομέν σοι τὴν λογικὴν ταύτην λατρείαν ὑπὲρ τῆς οἰκουμένης». Ὅσοι κι ἂν βρίσκωνται στὸ Ναό, μέσα σ᾽ αὐτὴ τὴ σύναξι βρίσκεται ὅλη ἡ οἰκουμένη. Καὶ ἂν καὶ σεῖς βρίσκεστε, ἔχετε τότε τὴ μεγάλη εὐκαιρία νὰ παρακαλῆτε τὸν Χριστὸ καὶ γιὰ τὴ Μαρία, πού στὸ μνῆμα της ἤλθατε, καὶ γιὰ ὅποια ἄλλη Μαρία…
—Πάτερ, δὲν τὰ εἴχαμε ξανακούσει αὐτά…

Τρίτον: Τώρα ποὺ τὰ ἀκούσατε, παρακαλῶ δῶστε μιὰ ὑπόσχεσι στὸν ἑαυτό σας, ὅτι δὲν θὰ λείπετε ἀπό τὴν Ἐκκλησία. Ἐκεῖ θὰ λέτε: «Μνήσθητι, Κύριε, τῶν κεκοιμημένων (ὀνομαστικὰ) καὶ ἀνάπαυσέ τους». Καὶ ὕστερα: «Μνήσθητι, Κύριε, τῶν ζώντων (ὀνομαστικὰ) καὶ ἐλέησέ τους…».

Ἔφυγαν εὐχαριστημένες οἱ δύο κυρίες…

* * *

.                     Ἀλλὰ πᾶμε νὰ συναντήσουμε σ᾽ ἕνα ἄλλο κοιμητήριο δύο ἄλλες κυρίες…

  • Μαζὶ μὲ ἕνα φίλο κληρικὸ βγαίνουμε ἀπό το κοιμητήριο, ὕστερα ἀπό τὴν ταφὴ εὐσεβοῦς χριστιανῆς. Λίγο πρίν, στὴν ἐξόδιο ἀκολουθία, εἶχα πεῖ λίγα λόγια. Συνοπτικά: «Πορευόμεθα πρὸς τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Καὶ ἢ μεταστᾶσα βρίσκεται τώρα σ᾽ ἕνα ἄλλο κόσμο, στὸν οὐράνιο, ἐκεῖ πού ὅλους μᾶς περιμένει ἢ αἰώνια ζωὴ μὲ τὸν Χριστό…».

  • Ὅπως βγαίναμε, ἀκούσια ἀκούσαμε διάλογο μεταξὺ δύο γυναικῶν μὲ σεμνὴ ἐμφάνισι. Ἔλεγε ἡ μία στὴν ἄλλη:

—Ἄκουσες τί εἶπε αὐτὸς ὁ παπάς; Ὅτι ἡ… (ὄνομα τῆς μετστάσης) πῆγε στὸν οὐρανό. Καὶ ποιός κατέβηκε ἀπὸ κεῖ, νὰ μᾶς πῆ, ὅτι ὑπάρχει ἄλλος κόσμος;…
Παράπλευρα μὲ τὶς δύο κυρίες προχωροῦσε μία νεαρὴ κοπέλλα. Στρέφεται πρὸς τὶς δύο εὐσεβοφανεῖς κυρίες καὶ λέει:
—Τί εἴπατε; Ποιός κατέβηκε ἀπό τὸν οὐρανό; Δὲν πιστεύετε, ὅτι κατέβηκε ὁ Χριστός; Ὁ Χριστὸς ἦρθε νὰ ἀνοίξη τὸ δρόμο πρὸς τὴν οὐράνια βασιλεία Του…

  • Στὸ μεταξὺ οἱ δύο κληρικοὶ εἴχαμε πλησιάσει… Μόλις μᾶς ἀντιλήφθηκαν οἱ δύο κυρίες, σὰν νὰ ντράπηκαν…

—Μᾶς συγχωρεῖτε! Μᾶς συγχωρεῖτε!… εἶπαν σαστισμένες.
—Ὁ Θεὸς νὰ σᾶς συγχωρήση! τοὺς εἶπα… Νὰ σᾶς ρωτήσω κάτι: Στὴν ἐκκλησία πηγαίνετε;
—Ναί, πάτερ! Καὶ οἱ δυό μας εἴμαστε στὴν ἐκκλησία. Βοηθᾶμε ὅσο μποροῦμε.
—Ἔ, καλές μου κυρίες, δὲν ξέρετε γιατί πᾶμε στὴν ἐκκλησία; Κυρίως γιὰ μία λαχτάρα, πού τὴ φανερώνουμε στὸ «Πιστεύω», γιὰ τὸ «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ ζωὴν αἰώνιον». Ὅταν κοινωνῆτε, τί σᾶς λέει ὁ λειτουργός; «Εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον».
Οἱ καλοπροαίρετες κυρίες μᾶς ἄκουγαν…

  • Ἄς ἀκούσουμε ὅλοι, ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι «παρεΐστικη» σύναξις, οὔτε μιὰ κοινωνικὴ ὑποχρέωσις. Εἶναι ἡ κοινωνία μας μὲ τὸν Χριστὸ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι. Εἶναι ἡ σάλπιγγα τοῦ «θανάτῳ θάνατον πατήσας». Εἶναι ὁ ἀποχαιρετισμὸς τῶν ἀδελφῶν μας πού ἀναχωροῦν πρὶν ἀπό μᾶς καὶ τοὺς προπέμπουμε μὲ τὸ «Καλὸ παράδεισο!» – «Καλὴ ἀνάπαυσι!» – «Καλὴ ἀντάμωσι!». Ναί, ἐκεῖ στοὺς οὐρανοὺς εἶναι ἢ μόνιμη πόλις μας, ἢ γλυκειά μας πατρίδα, τὸ ἀχειροποίητο σπίτι μας (Ἑβρ. ιγ´ 14. Β´ Κορ. ε´ 1. Α´ Θεσ. ε´ 9. Β´ Θεσ. β´ 14).

, , ,

Σχολιάστε

«ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΟ, Ο ΤΡΟΠΟΣ ΜΕΤΑΔΟΣΕΩΣ ΑΜΕΤΑΒΛΗΤΟΣ»

Ἀνακοινωθὲν Ἁγίας καὶ Ἱερᾶς Συνόδου Οἰκουμεν. Πατριαρχείου
(25 Ἰουνίου 2020)

.                          Μεταξύ 23-25 τ.μ. Ἰουνίου (2020) συνῆλθεν ἐν τῷ ἐν Σαμπεζύ Γενεύης Ὀρθοδόξῳ Κέντρῳ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος αὐτοῦ εἰς τήν τακτικήν αὐτῆς συνεδρίαν τοῦ τρέχοντος μηνός. Τήν πρώτην ἡμέραν παρέστησαν καί συνειργάσθησαν μέ τούς συνοδικούς παρέδρους καί οἱ πλεῖστοι τῶν λοιπῶν ἐν Εὐρώπῃ Ἱεραρχῶν τοῦ Θρόνου.
.                          Κατά τήν σύσκεψιν ταύτην ἀνεγνώσθησαν καί συνεζητήθησαν καί ὅσα ἐλήφθησαν μέχρι σήμερον Γράμματα τῶν Μακ. Ὀρθοδόξων Προκαθημένων, ἀπαντητικά εἰς τό πρός αὐτούς Γράμμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου τῆς 17ης Μαΐου τ.ἔ., διά τό θέμα τοῦ τρόπου μεταδόσεως τῆς Θείας Κοινωνίας, τό ἀνακῦψαν μετά τήν ἐμφάνισιν τῆς πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ, διεπιστώθη δέ μέ ἱκανοποίησιν ὅτι ἡ γνώμη αὐτῶν συμπίπτει πρός ἐκείνην τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Αὕτη συνίσταται εἰς τά ἑξῆς:
α) Τό Μυστήριον τῆς Θείας Εὐχαριστίας εἶναι ἀδιαπραγμάτευτον, διότι πιστεύομεν ὅτι δι᾽ αὐτοῦ μεταδίδεται εἰς τούς πιστούς αὐτό τοῦτο τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον» καί εἶναι ἀδύνατον διά τοῦ Μυστηρίου τούτου τῶν Μυστηρίων νά μεταδοθῇ εἰς τούς μεταλαμβάνοντας ὁποιαδήποτε νόσος. Δι᾽ αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία παραμένει σταθερά καί ἀμετακίνητος εἰς τήν διδασκαλίαν αὐτῆς ὡς πρός τήν οὐσίαν τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας.
β) Ὡς πρός τόν τρόπον μεταδόσεως τῶν ἀχράντων Μυστηρίων εἰς τούς πιστούς, ἡ Ἐκκλησία, σεβομένη τήν Ἱεράν Παράδοσιν, τήν συνυφασμένην ἀρρήκτως μέ τήν καθ᾽ ἡμέραν ἐκκλησιαστικήν πρακτικήν καί κενωτικήν ἐμπειρίαν, διακρατεῖ τά ἀπό αἰώνων καί μέχρι σήμερον ἰσχύοντα, ὡς φύλαξ καί φρουρός ἀνύστακτος τῶν παραδοθέντων ὑπό τῶν Ἁγίων Πατέρων, καί οὐδεμίαν ἀνάγκην εὑρίσκει δι᾽ ἀλλαγήν τοῦ τρόπου τούτου καί μάλιστα ὑπό τήν πίεσιν ἐξωγενῶν παραγόντων.
.                          Συγχρόνως, ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία, μεριμνῶσα διά τάς ἰδιαιτέρας ἀνάγκας τῶν τέκνων αὐτῆς ἐν τῇ Διασπορᾷ, προτρέπει τούς ἐν αὐτῇ διακονοῦντας Ποιμενάρχας ὅπως, ἐν τῇ ποιμαντικῇ αὐτῶν εὐαισθησίᾳ, εὐθύνῃ καί συνέσει, οἰκονομοῦν προσωρινῶς τά ἀνακύψαντα ἐκ τῶν τοπικῶν νόμων τῆς Πολιτείας προβλήματα, πάντοτε ἐν συντονισμῷ μέ τό ἐν Φαναρίῳ Ἱερόν Κέντρον, διά τήν μείζονα πνευματικήν ὠφέλειαν τοῦ χριστωνύμου λαοῦ.

Ἐν Γενεύῃ, τῇ 25ῃ Ἰουνίου 2020

Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας
τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου.

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

, ,

Σχολιάστε

Ο ΝΕΟΣ ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ, Μητροπολίτης Ἐδέσσης

Ὁ ἅγιος Καλλίνικος, Μητροπολίτης Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας

τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

                     .               Ἡ Ἱερά Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, κατά τήν Συνεδρίασή της τῆς 23η Ἰουνίου 2020, μέ πρόταση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ὕστερα ἀπό τεκμηριωμένη εἰσήγηση τῆς Κανονικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, κατέταξε στό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας Καλλινίκου, μιά ὁσία καί ἐξαγιασμένη μορφή τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
.               Μέ ἀξίωσε ὁ Θεός νά ζήσω γιά δεκαπέντε (15) χρόνια στήν ἴδια στέγη, στό Ἐπισκοπεῖο, μέ ἕναν Ἐπίσκοπο πού εἶχε ὅλα τά κριτήρια καί τίς προϋποθέσεις τῆς ἁγιότητος. Πρόκειται γιά τόν μακαριστό Μητροπολίτη Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας Καλλίνικο. Τήν ἴδια μαρτυρία δίνει καί ὁ διάδοχός του στόν θρόνο τῆς Ἐδέσσης, ὁ νῦν Μητροπολίτης Ἰωήλ, ὁ ὁποῖος τόν γνώρισε ἀπό κοντά, ἀφοῦ καί οἱ δύο ἤμασταν Ἱεροκήρυκες συνεργάτες του, ἀλλά τό ἐπιβεβαιώνουν καί τά μέλη τοῦ ποιμνίου του, πού τόν γνώρισαν ἀπό κοντά.
.                                       Μετά τήν κοίμησή του, ἔγραψα τρία βιβλία μέ τίτλους «Μαρτυρία ζωῆς» (1985), «Κόσμημα τῆς Ἐκκλησίας» (1998), «Καλλίνικος, Μητροπολίτης Ἐδέσσης, μιά “ὁσιακή μορφή”» (2015). Πέραν αὐτῶν, κατά καιρούς ἔγραψα διάφορα ἄρθρα πού παρουσιάζουν τήν ἐκπληκτική μορφή του.
.              Τόν γνώρισα ἀπό μαθητής τοῦ Γυμνασίου στό Ἀγρίνιο, ὅταν ἦταν Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως καί μέ ἐντυπωσίαζε ἡ ἀσκητική του ἐμφάνιση, ἡ μοναχική ἁπλότητά του, ὁ γλυκύτατος λόγος του, ἡ ὅλη φυσιογνωμία του. Ἐρχόταν στό Χριστιανικό Οἰκοτροφεῖο, ὅπου ἔμενα, καί ὅλοι θαυμάζαμε τόν προσεκτικό, εὐχάριστο, ἁπλό κληρικό.
.                 Ὅταν ἔγινε Μητροπολίτης Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας, τόν ἀκολούθησα στήν ἐπισκοπική διακονία του καί ἔμεινα μαζί του στό Ἐπισκοπεῖο, περίπου δυόμιση χρόνια ὡς λαϊκός καί ἔπειτα περίπου δεκατρία χρόνια ὡς Κληρικός, συνολικά δεκαπέντε χρόνια. Ἄκουγα σοφά λόγια, μυούμην στό ἐκκλησιαστικό φρόνημά του, ἔβλεπα ἕναν «ἀσκητή Ἐπίσκοπο». Δέν ἔβλεπα τίποτε πού νά μέ προβλημάτιζε. Ἐπειδή παράλληλα πήγαινα στό Ἅγιον Ὄρος, δέν τόν ξεχώριζα ἀπό ἕναν ἐξαγιασμένο ἁγιορείτη μοναχό.
.                 Εἶναι θαυμαστό πῶς προσπαθοῦσε νά μέ παιδαγωγήση ἐκκλησιαστικά. Ὅταν τοῦ ἐκμυστηρεύθηκα τόν πόθο μου νά γίνω Ἱερομόναχος, ἐκεῖνος μοῦ ἔδωσε νά μελετήσω τό «Συμβουλευτικό Ἐγχειρίδιο» τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, πού εἶναι ἡ περίληψη τῆς Φιλοκαλίας τῶν ἱερῶν Νηπτικῶν. Καί ὅταν ἄρχισα νά κηρύττω στούς Ναούς, μοῦ συνέστησε νά διαβάσω ἕνα ἄλλο κορυφαῖο ἔργο τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου μέ τόν τίτλο «Ἑορτοδρόμιον», στό ὁποῖο ὁ ἅγιος Νικόδημος, ἑρμηνεύοντας τούς Κανόνες τῶν Δεσποτικῶν ἑορτῶν, χρησιμοποιεῖ ὅλους τούς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας κάνοντας καταπληκτικά θεολογικά ἑρμηνευτικά σχόλια. Καί μόνον αὐτή ἡ πράξη του δείχνει τό ἐκκλησιαστικό φρόνημά του καί τόν τρόπο τῆς Ἐπισκοπικῆς του διακονίας. Νά σημειωθῆ ὅτι τά δύο αὐτά ἐκπληκτικά κείμενα τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τά διάβαζε καί ὁ ἴδιος καί ἔτσι ἐντασσόταν στήν νηπτική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας.
.                 Ὡς αὐτήκοος καί αὐτόπτης μάρτυς παρακολούθησα ἀπό κοντά ὅλη τήν ἐπισκοπική του διακονία, τήν προσωπική του ζωή, τήν σεμνότητά του, τήν ἀφιλαργυρία του, τόν πόνο τῆς καρδιᾶς του ἀπό ὅσα ἐπληροφορεῖτο, τό σύννουν καί εὐχάριστο τοῦ χαρακτήρα του, τήν προσευχή του, τήν καθαρότητα τοῦ βίου του, τό ἐκκλησιαστικό φρόνημά του, τήν εὐφυΐα του καί πολλά ἄλλα, τά ὁποῖα ἔχω περιγράψει στά βιβλία πού ἐξέδωσα.
.                 Ἐκεῖ ὅμως πού εἶδα τό μεγαλεῖο του ἦταν ὁ τρόπος ἀντιμετωπίσεως τῆς ἀσθενείας του, μετά τήν ἐγχείριση στόν ἐγκέφαλο γιά τόν ὄγκο πού εἶχε δημιουργηθῆ (γλύωμα) μέχρι τήν κοίμησή του. Ἐξομολογήθηκε πρίν τήν ἐπέμβαση, κάτι πού ἔκανε συχνά∙ ὑπαγόρευσε τήν διαθήκη του σέ Συμβολαιογράφο, ὅπου ζητοῦσε τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ νά τόν συνοδεύη μετά τήν ἐκδημία τῆς ψυχῆς του∙ προσευχόταν ἀδιάλειπτα μέ τήν εὐχή «γενηθήτω τό θέλημά σου»∙ ἄφησε τόν ἑαυτό του στήν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ∙ ἔφθασε σέ μεγάλο βάθος αὐτομεμψίας καί ταπεινώσεως∙ πρόσεχε νά μή δεχθῆ κανέναν ἀπολύτως λογισμό, ὥστε νά παρουσιασθῆ καθαρός στό φοβερό βῆμα τοῦ Χριστοῦ∙ εἶδε τήν Παναγία τήν Προυσιώτισσα μέσα στό Φῶς καί πολλά ἄλλα.
.                 Μοῦ ἔδωσε ὁ Θεός τήν δωρεά νά δῶ τά τέλη ἑνός Ἀρχιερέως, ὡς ἑνός ἁγιορείτου ἀσκητοῦ, ἑνός πραγματικοῦ ἐρημίτου μοναχοῦ. Πάνω στό κρεβάτι τῆς ἀσθενείας του, ὅπου συνεχῶς δόξαζε τόν Θεό, ἔβλεπα ἕναν ὅσιο ἀσκητή καί μάρτυρα, μέ τόν τρόπο πού ἀντιμετώπιζε τήν ἀσθένειά του, καί ὄχι ἁπλῶς ἕναν Ἐπίσκοπο.
.                 Τό ἄλλο θαυμαστό πού αἰσθάνθηκα εἶναι ὅτι εἰρήνευε τούς ἀνθρώπους πού τόν πλησίαζαν καί εἶδα θαυματουργικές ἐπεμβάσεις. Καθόμουν δίπλα του στό κρεβάτι τοῦ νοσοκομείου, διαβάζοντας κυρίως τήν «Φιλοκαλία τῶν ἱερῶν Νηπτικῶν» καί μέ τρόπο ἀνέκφραστο θεραπεύθηκα ἀπό μιά σωματική ἀσθένεια πού μέ ταλαιπωροῦσε ἐκεῖνον τόν καιρό. Ἀλλά καί κατά τήν ἐξόδιο ἀκολουθία του θεράπευσε ἀπό μιά πολυχρόνια ἀσθένεια μιά πνευματική του θυγατέρα, ἀπό τήν Αἰτωλοακαρνανία, ἡ ὁποία δέν μποροῦσε νά θεραπευθῆ ἀπό πολλούς ἰατρούς, τούς ὁποίους εἶχε ἐπισκεφθῆ.
.                 Οἱ θαυματουργικές του ἐπεμβάσεις εἶναι πολλές. Ἀκόμη ὅσο ζοῦσε ἐλευθέρωσε μέ τίς προσευχές του ἀνθρώπους ἀπό τά δαιμόνια πού τούς εἶχαν καταλάβει. Στά βιβλία, πού ἔγραψα, περιγράφω τέτοια θαυματουργικά σημεῖα. Μετά τήν κοίμησή του ἐμφανίζεται στόν ὕπνο πολλῶν ἀνθρώπων καί τούς βοηθᾶ ἀποτελεσματικά, ὅπως καί πολλοί ὁμολόγησαν ὅτι ὠφελήθηκαν ποικιλοτρόπως ἀπό τόν Καλλίνικο, ὅταν τόν ἐπικαλέσθηκαν ἤ ὅταν ἐπισκέφθηκαν τόν τάφο του.
.                 Ἡ ὅλη χαρισματική προσωπικότητά του καί τό ἦθος του φαίνεται καθαρά σέ τρία κείμενα, ἤτοι τόν λόγο του κατά τήν χειροτονία του σέ Ἐπίσκοπο, τόν λόγο του κατά τήν ἐνθρόνισή του, καί τήν διαθήκη του. Ἄν σέ αὐτά τά κείμενα προστεθῆ καί μιά ἀπό τίς τελευταῖες του ἀπομαγνητοφωνημένες προφορικές ὁμιλίες μέ τίτλο «τό ἔνδυμα τῆς ψυχῆς», τότε συμπληρώνεται ὅλη ἡ ἀτμόφαιρα αὐτοῦ τοῦ χαρισματικοῦ Ἐπισκόπου τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.
.                 Σκέπτομαι ὄτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τόν τελευταῖο καιρό, μέ πρωτοβουλία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί εἰδικά τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου πλούτισε τό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μέ συγχρόνους ἁγίους, μέ ἀστέρια φωτεινά πού λάμπουν στό στερέωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὅλοι αὐτοί εἶναι ἱερομόναχοι ἤ μοναχοί, κανείς Ἐπίσκοπος.
.                 Ὅμως ὑπάρχουν λαμπροί καί ἐξαγιασμένοι Ἐπίσκοποι, μεταξύ τῶν ὁποίων ὁ Ἐδέσσης Καλλίνικος, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τήν ἴδια χάρη ἁγιότητας, σέ συνδυασμό μέ τήν ἀρχιερωσύνη τους. Ὁ Θεός δίνει σέ ὅλους τήν Χάρη Του, κυρίως σέ Ἐπισκόπους γιά νά ἐκπληρώνουν τό ὕψος τῆς διακονίας τους. Ἡ ἁγιότητα δέν περιορίζεται μόνον σέ μοναχούς καί ἱερομονάχους, γιατί μιά τέτοια νοοτροπία συνιστᾶ ἔλλειμμα ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος καί ἐπεκτείνεται σέ ὅλο τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας.
.                 Πάντως, ἀξιώθηκα ἀπό τόν Θεό νά γνωρίσω ἕναν ἐξαγιασμένο Ἐπίσκοπο καί ἡ μαρτυρία μου δέν εἶναι ὑποκειμενική, ἀλλά νομίζω ἀληθινή. Τήν ἴδια μαρτυρία δίνει καί ὁ «παραδελφός» μου, Μητροπολίτης Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας Ἰωήλ, ὁ ὁποῖος ἀξιώθηκε νά προσμετρηθῆ στούς διαδόχους του, καί πληθώρα Ἀρχιερέων, τῶν ὁποίων οἱ ἀπόψεις δημοσιεύθηκαν στά βιβλία μου.
.                   Ὁ Μητροπολίτης Ἐδέσσης Καλλίνικος, ὅταν τόν ἔβλεπε κανείς, ἰδίως στήν θεία Λειτουργία, ὅπως κάποιος παρατήρησε, ἦταν μιά «ζωντανή ἁγιογραφία». Καί κατά τόν μακαριστό π. Ἐπιφάνιο Θεοδωρόπουλο ἦταν «μία ὁσιακή μορφή τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος» καί «ἐδόξασε δι᾽ ὅλης αὐτοῦ τῆς ζωῆς, τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ καί ἐτίμησεν ὅσον ὀλίγοι, τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν», εἶχε «ὁσιακή βιοτή καί ὁσιακά τέλη». Καί ὁ ἅγιος Παΐσιος τόν χαρακτήριζε «Ἅγιο Ἐπίσκοπο». Κατά τήν μαρτυρία τοῦ πνευματικοῦ του τέκνου Ἱερομονάχου π. Παϊσίου, ὁ ἅγιος Παΐσιος «πολύ ἐξετίμησε τόν Καλλίνικο γιά τήν εὐλάβεια καί τήν ἀγάπη του στήν Ἐκκλησία. “Ἅγιος Ἐπίσκοπος” ἔλεγε καί εἶχε πεῖ ὅτι δέν ξαναεῖδε ἄλλον ἐπίσκοπον σάν τόν Καλλίνικο μέχρι τότε».
.                       Νά ἔχουμε τήν εὐχή του καί τίς πρεσβεῖες του.

 

 

,

Σχολιάστε

Ο ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΒΑΣΙΛΑΣ – 20 Ἰουνίου (Ἀθ. Οἰκονόμου)

γιος Νικόλαος Καβάσιλας

τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου, δασκάλου

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ: Ὁ Νικόλαος Καβάσιλας γεννήθηκε τὸ 1322 στὴ Θεσσαλονίκη, σὲ μία ἐποχὴ πολιτικῆς παρακμῆς τοῦ Βυζαντίου, ἀλλά, ἀντιθέτως, καὶ σὲ μία ἐποχὴ ἀνόδου καὶ ἄνθισης τῶν θεολογικῶν γραμμάτων. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, ἡ ὀρθόδοξη Θεολογία βρισκόταν σὲ πολὺ μεγάλη ἀκμὴ μέσα ἀπὸ τὶς λεγόμενες ἡσυχαστικὲς ἔριδες. Ἡ ἡσυχαστικὴ διδασκαλία τοῦ Γρηγορίου Παλαμᾶ, ποὺ τότε ἄρχισε νὰ κυριαρχεῖ, ἑστίαζε στὴ δυνατότητα τοῦ ἀνθρώπου νὰ γίνει κοινωνὸς τοῦ ἄκτιστου Θείου φωτός, διὰ τῆς ἑνώσεώς του μὲ τὸν Θεὸ καὶ μὲ τὶς ἄκτιστες θεῖες ἐνέργειές Του, χάρη στὴν καθαρὴ καρδιὰ καὶ τὴν καρδιακὴ προσευχή. Ἡ ἡσυχαστικὴ διδασκαλία συμπύκνωνε τὸ πραγματικὸ νόημα τῆς ὀρθόδοξης πίστης περὶ τῆς θέωσης τοῦ ἀνθρώπου. Τὴν διδασκαλία αὐτὴ ἐκπροσώπησε, μεταξὺ ἄλλων, καὶ ὁ Ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας, ὁ ὁποῖος εἶναι γνωστότερος καὶ ὡς «ὁ τελευταῖος τῶν Μυστικῶν». Γεννήθηκε στὴ Θεσσαλονίκη καὶ ἦταν ἀνιψιὸς τοῦ ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης Νείλου Καβάσιλα. Τὸ πατρικό του ἐπώνυμο ἦταν Χαμαετός, ἀλλὰ ὁ Νικόλαος κράτησε τελικὰ τὸ ἐπώνυμό του ἀδερφοῦ τῆς μητέρας του. Ἔκανε σπουδὲς Ρητορικῆς, Θεολογίας, Φιλοσοφίας καὶ φυσικῶν Ἐπιστημῶν στὴν Κωνσταντινούπολη, ἔμεινε γιὰ ἕνα μεγάλο χρονικὸ διάστημα κοντὰ στὸν Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμὰ στὸ Ἅγιον Ὄρος, ἐνῶ ἀναμείχθηκε καὶ σὲ θέματα πολιτικῆς καὶ δικαιοσύνης. Γιὰ ἕνα διάστημα διετέλεσε σύμβουλος τοῦ Κατακουζηνοῦ, ὁ ὁποῖος στὰ τελευταῖα χρόνια της ζωῆς του, ἐκάρη μοναχὸς στὴ Μονὴ τῶν Μαγγάνων. Ἀνέπτυξε σπουδαῖο συγγραφικὸ ἔργο καὶ κατάφερε νὰ ἀποκτήσει καθολικὸ σεβασμὸ καὶ ἀναγνώριση. Ὑπῆρξε πολυγραφότατος συγγραφέας ἀξιολογότατων θεολογικῶν, ἑρμηνευτικῶν, λειτουργικῶν, ἀσκητικῶν καὶ διδακτικῶν ἔργων, ὡς καὶ πανηγυρικῶν λόγων, ἐπιστολῶν, ἐπιγραμμάτων καὶ κειμένων κοινωνικοῦ περιεχομένου. Μετὰ ἀπὸ πολλὲς περιπέτειες γιὰ τὶς ἀπόψεις του περὶ ὀρθοδόξου μοναχισμοῦ, ποὺ τὸν ἔφεραν σὲ ἀντίθεση μὲ τὶς αἱρετικὲς διδασκαλίες τῶν Βαρλαὰμ καὶ Ἀκινδύνου, ἐκοιμήθη εἰρηνικὰ λίγο μετὰ τὸ 1391 μ.Χ. Ἡ κατάταξή του στὴ χορεία τῶν Ἁγίων ἔγινε, σχετικὰ πρόσφατα, στὶς 19 Ἰουλίου τοῦ 1983. Ἡ μνήμη του γιορτάζεται στὶς 20 Ἰουνίου.

Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ: Ὁ Ἅγιος Νικόλαος Καβάσιλας ἐμπνεύστηκε ἰδιαίτερα ἀπὸ τὸν Ἅγιο Συμεὼν τὸν Νέο Θεολόγο καὶ τὴ νηπτικὴ διδασκαλία του. Τὸ σπουδαιότερο ἔργο του εἶναι ἡ «ἐν Χριστῷ Ζωή». Τὸ ἁπλό, ἀλλὰ βαθύ, λυρικὸ καὶ μυστικὸ ὕφος του ἀποπνέει τὴ “δροσιὰ” τῶν πρώτων ἀποστολικῶν χρόνων. Ἔλεγε χαρακτηριστικὰ ὁ Ἅγιος Καβάσιλας: “Ὁ νόμος τοῦ πνεύματος, ποὺ εἶναι ἡ ἀγάπη γιὰ τὸ Θεό, εἶναι νόμος φιλίας καὶ εὐγνωμοσύνης. Γιὰ νὰ ἀκολουθήσει κανεὶς αὐτὸ τὸ νόμο δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ καταβάλει κόπους, οὔτε ἔξοδα, οὔτε νὰ χύσει ἱδρώτα […]. Δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀφήσεις τὴ δουλειά σου, ἢ νὰ ἀποσυρθεῖς σὲ ἀπόμερα μέρη, νὰ διάγεις μία παράξενη ζωὴ καὶ νὰ φορᾶς ἕνα παράξενο ἔνδυμα. Δὲ χρειάζεται νὰ κάμεις ὅλα αὐτά. Μπορεῖς νὰ μείνεις στὸ σπίτι σου, καί, χωρὶς νὰ χάσεις τὰ ἀγαθά σου, νὰ βρίσκεσαι πάντα στὴ μελέτη τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἀνθρώπου, στὴ μελέτη τῆς συγγενείας τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸ θεῖο καὶ σὲ κάθε ἄλλη τέτοιας λογῆς μελέτη”. Καὶ προσθέτει ὁ μεγάλος νηπτικὸς πατέρας ἀλλοῦ: “Πρῶτα πρῶτα, δὲν χρειάζονται προετοιμασίες γιὰ τὴν προσευχή μας, οὔτε εἰδικοὶ τόποι, οὔτε φωνὲς ὅταν ἐπικαλούμαστε τὸν Θεό. Γιατί δὲν ὑπάρχει τόπος ἀπὸ ὅπου λείπει ὁ Θεός, δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ μὴν εἶναι μαζί μας, ἀφοῦ ὁ Θεὸς εἶναι πάντα πιὸ κοντὰ σὲ κείνους ποὺ τὸν καλοῦν, ἀπὸ ὅσο εἶναι ἡ ἴδια ἡ καρδιά τους. Θὰ ἔλθει πρὸς ἡμᾶς, ἀκόμη κι ἂν εἴμαστε κακοί, γιατί ὁ Θεὸς εἶναι ἀγαθός”. Στὸν Ἅγιο Νικόλαο Καβάσιλα δὲν τονίζεται τόσο ἡ ἀντιδικία μὲ τὴ σάρκα, ἐνῶ κρίνονται οἱ ἐξωτερικὲς συνθῆκες καὶ μορφὲς τῆς ζωῆς (ἀναχωρητισμός, ἔνδυμα κλπ.) ὄχι ἀπαραίτητες. Ἡ εὐσέβεια εἶναι ἀποκλειστικὰ ἔργο τῆς δικῆς μας ἐσωτερικῆς διαθέσεως, τῆς δικῆς μας θέλησης. Ἄρα, σημαντικὸ στὴ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Νικολάου εἶναι ὅτι δὲν θεωρεῖται ἀπαραίτητο ἐπακόλουθο τοῦ μυστικισμοῦ ὁ ἀναχωρητισμός. Μένοντας μέσα στὴν καθημερινή, κοινωνική του ζωὴ ὁ ἄνθρωπος, μπορεῖ καὶ πρέπει νὰ τὴν μετουσιώνει μὲ τὴ μελέτη ὑψηλῶν πνευματικῶν θεμάτων, κατὰ μόνας, ποὺ θὰ διευκολύνουν τὴ μεταστροφὴ τῆς βουλήσεώς του πρὸς τὸ πνευματικότερο. Σκοπός του εἶναι νὰ περιγράψει τὴ θεία χάρη, ὅσο γίνεται ἁπλούστερα, καὶ πῶς αὐτὴ θὰ φτάσει στὸν κοινὸ χριστιανό. Καὶ αὐτὸ τὸ κάνει μὲ ἐξαιρετικὰ δυνατὴ θεολογικὴ πνοή. Ἡ ἐν Χριστῷ ζωὴ εἶναι ἡ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ, ποὺ μπαίνει μέσα στὸν καθένα μας μὲ ἕνα μυστήριο οἰκειότητας. “Εἶναι φυσικό”, γράφει, “κάθε πράγμα νὰ εἶναι δεμένο μὲ τὸν ἑαυτόν του περισσότερο παρὰ μὲ κάθε ἄλλο. Καὶ ὅμως ἡ ἕνωσή μας μὲ τὸν Χριστὸ εἶναι ἀκόμα πιὸ δυνατή. Οἱ μακάριοι ἄνδρες νοιώθουν τὸν ἑαυτό τους δεμένο περισσότερο μὲ τὸ Σωτήρα παρὰ μὲ τὸν ἑαυτό τους. Ὁ Χριστὸς εἶναι τὴν ἴδια ὥρα ξένος μας καὶ ἐνδιαίτημά μας. Ἀναπνέουμε τὸ Χριστό. Σὲ τοῦτο ἀκριβῶς διαφέρει ἡ Καινὴ ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη, στὴν παρουσία, ἐντός μας, τοῦ Κυρίου, ποὺ διαθέτει τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν μεταπλάθει”. Χρέος μας ἱερό, κατὰ τὸν ἅγιο Πατέρα, εἶναι νὰ μὴ σβήσουμε τὴ μέσα μας ἀναμένη λαμπάδα, ἀλλὰ νὰ ψάξουμε μέσα μας καὶ νὰ ἀνακαλύψωμε τὴν καθαρὴ οὐσία τῆς ἀρετῆς, τὴν ἀξία τῆς ἀνθρώπινης φύσης καὶ τὴν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ. Γράφει σχετικὰ ὁ Ἅγιος: “Οὔτε οἱ ναοί, οὔτε ὁτιδήποτε ἄλλο ἱερό, εἶναι τόσο ἅγιο ὅσο ὁ ἄνθρωπος, μὲ τὴ φύση τοῦ ὁποίου κοινωνεῖ ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Ἐκεῖνος ποὺ θὰ ἔλθει καθήμενος ἐπὶ τῶν νεφῶν εἶναι ἄνθρωπος, ὅπως εἶναι ἀσφαλῶς Θεός. Καθένας μας μπορεῖ νὰ λάμψει περισσότερο ἀπὸ τὸν ἥλιο, νὰ ἀνέβει στὰ σύννεφα, νὰ πετάξει πρὸς τὸν Θεό, νὰ τὸν πλησιάσει, νὰ κάμει ὥστε ὁ Θεὸς νὰ τὸν κυττάξει μὲ γλυκύτητα”. Ἀκόμη, μεγάλη σημασία γιὰ τὸν πιστὸ ἔχει ἡ αὐτογνωσία, γιατί μ᾽ αὐτή: “ἂν ἀναλογισθεῖ ὁ ἄνθρωπος τὴν φτώχεια μέσα στὴν ὁποία ζεῖ, ἐνῶ ἔχει τόσο πλούσια φύση, ἐπειδὴ ἄφησε τὴν ὀκνηρία καὶ τὸν ὕπνο νὰ τὸν περιτυλίξουν, μεγάλη λύπη καὶ δάκρυα πολλὰ θὰ τὸν συνοδεύουν σὲ ὅλη του τὴ ζωή. Ἀλλὰ τὴν ἡμέρα ὅμως ποὺ θὰ κάμει τὴ ζωή του ὅπως ἔπρεπε νὰ εἶναι, ἀπὸ πηγὴ θλίψεως καὶ δακρύων ποὺ ἤτανε, θὰ γίνει τότε ἡ ζωή του πηγὴ εὐδαιμονίας καὶ πνευματικῆς χαρᾶς”. Μὲ τὰ ἐπιχειρήματά του ὁ Καβάσιλας κατορθώνει νὰ ἀνακαλύψει τὸν πνευματικὸ ἄνθρωπο ὄχι μόνο στὸν ἀναχωρητή, ἀλλὰ καὶ στὴν ἴδια τὴν ἀνθρώπινη φύση, μὲ τὴν ὁποίαν ἐπικοινωνεῖ ὁ Θεός, ἐνῶ καλεῖ κάθε Χριστιανὸ νὰ κάνει τὴν ἴδια ἀνακάλυψη. Ἔτσι, ἀπὸ τὸν ἀσκητισμὸ τοῦ σώματος, τὸν πόλεμο κατὰ τῆς σάρκας τῶν ἐρημιτῶν τῆς Νιτρίας στὴν Αἴγυπτο, ἀνεβαίνουμε στὴν κορυφὴ τῆς καθαρῆς πνευματικῆς χώρας τoῦ ἀνθρώπου. Αὐτὴ εἶναι ἡ μεγαλύτερη πνευματικὴ νίκη τοῦ Βυζαντίου.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ: Ὁ Καβάσιλας, ἐνῶ ἐξαίρει τὸ βάθος καὶ τὴ σημασία τοῦ μυστηρίου γιὰ τὴ ζωὴ τoυ Χριστιανοῦ δὲν εἶναι ἐν τούτοις ἐχθρός τῆς ἐπιστήμης. Μὲ ἰδιαίτερο ζῆλο καλλιέργησε τὴν ἀστρονομία, ἐνῶ ἀσχολήθηκε καὶ μὲ ἄλλες ἐπιστῆμες. Ἡ ἐκτίμησή του γιὰ τὴν ἐπιστήμη ἦταν, τόση, ὥστε φτάνει στὸ σημεῖο νὰ ὀνομάσει τοὺς ἁγίους ἀτελῆ ὄντα, “γιατί δὲν δέχτηκαν σὲ τοῦτο τὸν κόσμο ἕνα ἀνθρώπινο ἀγαθό, ἐνῶ μποροῦσαν νὰ τὸ ἀποκτήσουν. Καὶ κάθε ὂν ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ὑψώσει σὲ ἐνέργεια ὅ,τι ἔχει μέσα του δυνάμει εἶναι ἀτελές”, προσθέτει ὁ Ἅγιος Νικόλαος. Συνεπῶς, μὲ τὴ διδασκαλία του συμφιλιώνει τὸ θρησκευτικὸ μυστικισμὸ μὲ τὴ σοφία τοῦ κόσμου τούτου.

Ἀπολυτίκιο: “Ὡς θεῖος διδάσκαλος, καὶ ὑποφήτης σοφός, δογμάτων τῆς πίστεως, καὶ ἀρετῶν ἱερῶν, Νικόλαε Ὅσιε, ἔλαμψας ἐν τῷ κόσμῳ, διὰ βίου καὶ λόγου. Ὅθεν Θεσσαλονίκη, τῇ σῇ δόξῃ καυχᾶται, καὶ πόθῳ ἑορτάζει, τὴν πάνσεπτον μνήμην σου”.

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: 1.Ἀνδρόνικος Δημητρακόπουλος (1872). Ὀρθόδοξος Ἑλλάς: ἤτοι περὶ τῶν Ἑλλήνων τῶν γραψάντων κατὰ Λατίνων καὶ περὶ τῶν συγγραμμάτων αὐτῶν. Ἐν Λειψίᾳ: Μετζγερ καὶ Βίττιγ. 2.Νικόλαος Καβάσιλας, κείμενο, μετάφραση Παναγώτη Χρήστου, Φιλοκαλία ἀσκητικῶν καὶ νηπτικῶν, τόμ 22, Πατερικὲς ἐκδόσεις, Γρηγόριος Παλαμᾶς, Θεσ/κη, 1979. 3.B. N. Τατάκη, Ὁ Βυζαντινὸς Μυστικισμός.

,

Σχολιάστε

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΙ ΙΟΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΟΥ ΑΝΕΔΕΙΞΕ Η ΠΑΝΔΗΜΙΑ (διαμάχη μεταξύ εἰκονομάχων καί εἰκονολατρῶν)

Συνέντευξη
τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου
στόν δημοσιογράφο Ἀνδρέα Λουδάρο («Orthodoxia Info»)

 ΠΗΓΗ: parembasis.gr

.                   1. Ἐρώτηση: Σεβασμιώτατε, ἀφοῦ σᾶς εὐχαριστήσω, θά ἤθελα νά ξεκινήσω μέ μιά ἐρώτηση πού ἀποτελεῖ ἀπορία πολλῶν. Τί φοβήθηκε περισσότερο ἡ Ἐκκλησία τήν περίοδο τοῦ lockdown καί δέχθηκε σχεδόν ἀδιαμαρτύρητα, σύμφωνα μέ ὁρισμένους τοὐλάχιστον, τό κλείσιμο τῶν Ναῶν; Ἦταν ὁ φόβος τῆς μετάδοσης τοῦ ἰοῦ ἤ μήπως ὁ φόβος τοῦ νά χρεωθῆ ἡ ἐκκλησιαστική κοινότητα τήν διασπορά του;

.                   Ἀπάντηση: Ἐγώ σᾶς εὐχαριστῶ γιά τήν πρόσκληση νά συζητήσουμε θέματα πρωτόγνωρα για τήν Ἐκκλησία μας, τοὐλάχιστον τά τελευταῖα χρόνια.
.                     Κατ’ ἀρχάς δέν νομίζω ὅτι φοβήθηκε ἡ Ἐκκλησία ἀπό τήν πρόσφατη ὑγειονομική κρίση, γιατί στήν ἱστορία της ἔχει περάσει πολλές κρίσεις, ἐξωτερικές καί ἐσωτερικές, καί γνώριζε πάντοτε νά τίς ἀντιμετωπίζη μέ πίστη καί θάρρος. Ἄλλωστε, ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι ἕνας ἀνθρώπινος ὀργανισμός, ἀλλά τό Θεανθρώπινο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.
.                   Ἡ περίοδος τοῦ lockdown ἦταν πράγματι δύσκολη, γιατί ὄχι μόνον οἱ Χριστιανοί, ἀλλά καί οἱ Κληρικοί ἕνα διάστημα ἔμειναν ἀλειτούργητοι, οἱ Ναοί ἦταν κλειστοί καί ἕνα ἄλλο διάστημα γίνονταν οἱ ἀκολουθίες «κεκλεισμένων τῶν θυρῶν».
.                  Ὅμως, ἡ Ἐκκλησία δέν δέχθηκε αὐτή τήν κατάσταση ἀδιαμαρτύρητα. Νά σᾶς θυμίσω ὅτι μέ τήν ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς 16ης Μαρτίου περιόρισε καί ἀνέστειλε ὅλες τίς ἐνέργειές της, ἀλλά κράτησε τήν θεία Λειτουργία πού θά γινόταν τήν Κυριακή τό πρωΐ, 7-8 ἡ ὥρα. Ὅμως καί τότε δέν ὑπῆρξε ἀδρανής. Γνωρίζω ὅτι γίνονταν πολλές ἐσωτερικές διεργασίες καί συζητήσεις μεταξύ Ἐκκλησίας καί Πολιτείας. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ἐνῶ δέν φαινόταν αὐτό ἐξωτερικά, ἔκανε συνεχεῖς παρεμβάσεις στήν Κυβέρνηση, ὅπως αὐτό ἔκαναν καί ἄλλα μέλη τῆς Ἱεραρχίας.
.                   Ὁ φόβος μας ἦταν νά μή διασπαρῆ ὁ ἰός καί νά μή θεωρηθοῦμε ὡς ὑπεύθυνοι φόνου λόγῳ τοῦ συνωστισμοῦ. Νά σᾶς θυμίσω ὅτι ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στό Πηδάλιον κάνει ἕνα σημαντικό σχόλιο στόν ΞϚ΄ Ἀποστολικό Κανόνα: «Σημείωσε ὅτι ὡς φονεύς καταδικάζεται καί ἐκεῖνος ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἐν καιρῷ πανώλης ἠξεύρωντας ὅτι εἶναι μεμολυσμένος, ὑπάγει εἰς οἴκους, καί πολιτείας, καί μολύνει καί τούς ἄλλους, καί γίνεται πολλῶν φόνων αἴτιος».

.                   2. Ἐρώτηση: Βλέποντας πλέον τά πράγματα ἀπό τήν ἀπόσταση τῶν ἡμερῶν πιστεύετε πώς ἡ Ἐκκλησία χειρίστηκε σωστά τό θέμα; Κέρδισε ἤ ἔχασε ἐν τέλει ἀπό τήν στάση της;

.                   Ἀπάντηση: Στίς ὑπάρχουσες συνθῆκες καί δυνατότητες ἡ Ἱερά Σύνοδος ἔκανε τό καλύτερο πού μποροῦσε νά κάνη. Αὐτό τό πιστεύω πραγματικά. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος εἶναι πολύπειρος σέ δύσκολες καταστάσεις, καθώς ἐπίσης οἱ Συνοδικοί Ἱεράρχες αὐτῆς τῆς περιόδου στάθηκαν στό ὕψος τῶν περιστάσεων, εἶναι ἱκανοί, διαθέτουν γνώση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χώρου καί ἔχουν ἐκκλησιαστικό φρόνημα, καί νομίζω χειρίσθηκαν σωστά τό θέμα αὐτό, ὅπως φαίνεται καί ἀπό τό ἀποτέλεσμα.
.                   Βρεθήκαμε μπροστά σέ ἕναν ἰδιαίτερο καί ἀόρατο πόλεμο, ἐμφανίσθηκε ἕνας ἰός πού ταπείνωσε τήν ἀλαζονεία τοῦ ἀνθρώπου καί τῶν ἐπιστημόνων καί παρέλυσε ἰσχυρά Κράτη καί τίς οἰκονομίες τους. Τά ὅσα ἀκούγαμε καί βλέπαμε στίς γειτονικές μας χῶρες καί σέ ἄλλες πιό μακρινές, ἀκόμη καί στίς δυνατές καί ἰσχυρές Ἡνωμένες Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς, ἔδειχναν τό πρόβλημα πού ὑπῆρχε.
.                   Ἄν κέρδισε ἤ ἔχασε ἡ Ἐκκλησία μας, θά τό δείξη ὁ χρόνος. Αὐτή τήν στιγμή νομίζω ὅτι κέρδισε, γιατί ἔδειξε τήν ἑτοιμότητά της στήν ἀντιμετώπιση τέτοιων κρίσεων, τήν αἴσθηση τοῦ κινδύνου, τήν προστασία τῆς ὑγείας τῶν ἀνθρώπων, τήν συνεργασία της μέ τόν πολιτικό κόσμο, τήν εὐελιξία της στήν ἀντιμετώπιση τῆς καταστάσεως καί τήν ἀνάδειξη τοῦ ἡσυχαστικοῦ πνεύματος τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεώς.
.                   Νομίζω ἀκόμη ὅτι τά ἀντανακλαστικά πού ἔδειξαν πολλοί Ποιμένες καί οἱ πρωτοβουλίες πού ἀνέλαβαν κατά τήν περίοδο αὐτῆς τῆς κρίσεως ἔδειξαν τήν δυναμικότητα τῆς Ὀρθοδόξου ἐκκλησιαστικῆς ποιμαντικῆς, ἐπειδή βοήθησαν πολλούς ἀνθρώπους πού ἦταν κλεισμένοι στά σπίτια, μέ τά διάφορα προβλήματα πού ἀνέδειξε αὐτός ὁ ἐγκλεισμός.

.                   3. Ἐρώτηση: Ὑπῆρξαν ὅμως καί ἐκεῖνοι, Ἱερεῖς ἀκόμη καί Ἀρχιερεῖς –λίγοι μέν ἀλλά ὑπῆρξαν– πού ἐγκάλεσαν τόν Ἀρχιεπίσκοπο καί τήν Σύνοδο γιά τήν στάση τους.

.                  Ἀπάντηση: Δέν νομίζω ὅτι ὑπῆρξαν Ἱερεῖς καί Ἀρχιερεῖς οἱ ὁποῖοι «ἐγκάλεσαν τόν Ἀρχιεπίσκοπο καί τήν Σύνοδο». Δέν θέλω νά τό πιστέψω αὐτό, ἀλλά μερικοί εἶχαν μιά διαφορετική ἄποψη ἀπό τήν ἀπόφαση τῆς Συνόδου, πού τήν ἐξέφρασαν ποικιλοτρόπως, ἀνάλογα μέ τίς θεολογικές καί ἐκκλησιολογικές ἀρχές πού τούς διέπουν καί μέ τόν ἰδιαίτερο χαρακτήρα τους.
.                   Νομίζω, ὅτι τελικά πρέπει νά σεβόμαστε τόν Συνοδικό θεσμό τῆς Ἐκκλησίας, διότι διαφορετικά ζοῦμε μέ αὐτόνομο τρόπο μέσα στήν Ἐκκλησία, πράγμα τό ὁποῖο εἶναι ἀντιεκκλησιαστικό. Τό Ἅγιον Πνεῦμα συγκροτεῖ αὐτόν τόν θεσμό τῆς Ἐκκλησίας.
.                   Ὅταν, βέβαια, κάποιος ἔχει μιά διαφορετική ἄποψη ἀπό ἐκείνη τήν ὁποία ἐξέφρασε ἡ Σύνοδος, θά μπορῆ νά ἀποστείλη ἕνα ἔγγραφο στήν Ἰερά Σύνοδο ἤ νά συζητήση προφορικά μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπο καί μέ τούς Συνοδικούς Ἀρχιερεῖς, ὥστε ἡ πρότασή του αὐτή νά ἀξιοποιηθῆ κατάλληλα. Ἔτσι, μέσα ἀπό τήν συνεργασία τῶν πολλῶν βελτιώνονται οἱ ἀποφάσεις. Αὐτό τό βλέπουμε σέ ὅλα τά Πρακτικά τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων.
.                   Μέσα στήν Ἐκκλησία ζοῦμε ὡς ἕνα Σῶμα πού ἔχει πολλά μέλη, σύμφωνα μέ τήν θεόπνευστη ἀνάλυση πού κάνει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στό 12ο κεφάλαιο τῆς Α΄ πρός Κορινθίους Ἐπιστολῆς του. Ἐκεῖ, μεταξύ ἄλλων γράφει, ὅτι στόν ἀνθρώπινο ὀργανισμό ἐνῶ ὑπάρχουν πολλά μέλη, ἕνα εἶναι τό σῶμα. Καί ὁ ὀφθαλμός δέν μπορεῖ νά πῆ στό χέρι ὅτι δέν σέ ἔχω ἀνάγκη, οὔτε ἡ κεφαλή νά πῆ στά πόδια ὅτι δέν σᾶς χρειάζομαι.
.                   Καί στήν συνέχεια ὁ Ἀπόστολος Παῦλος παρουσιάζει μέ ἐκπληκτικό τρόπο τόν συνοδικό καί ἱεραρχικό θεσμό τῆς Ἐκκλησίας, μέσα ἀπό τά χαρίσματα πού ἔχει κάθε μέλος. Γράφει ὅτι ὁ Θεός ἔθεσε μέσα στήν Ἐκκλησία τόν καθένα σέ ὁρισμένη θέση «πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, ἔπειτα δυνάμεις, εἶτα χαρίσματα ἰαμάτων, ἀντιλήψεις, κυβερνήσεις, γένη γλωσσῶν» (Α΄ Κορ. ιβ΄)
.                   Ἔτσι, ὅταν ὑπάρχουν ἀντιπαραθέσεις μεταξύ μας καί παρουσιάζονται δυσαρμονίες μεταξύ τῶν χαρισματούχων, σημαίνει ὅτι δέν ἔχουμε τό συγκεκριμένο χάρισμα, ὅπως θά ἔπρεπε νά τό ἔχουμε μέ τίς ἀπαραίτητες προϋποθέσεις πού τό ἔχουμε.
.                   Ὁπότε, εἶναι φανερόν ὅτι πρέπει νά δίνουμε ἰδιαίτερη σημασία στόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο κατέχει κανείς μιά θέση μέσα στήν Ἐκκλησία καί στίς ὀρθόδοξες προϋποθέσεις μέ τίς ὁποῖες ἐκφράζει τό ἰδιαίτερο αὐτό χάρισμά του.
.                   Σκοπός μας πρέπει νά εἶναι ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ καί ὁ ἔπαινος τῆς Ἐκκλησίας, καί νά μήν ἰσχύη αὐτό πού λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος «εἰ δέ ἀλλήλους δάκνετε καί κατεσθίετε, βλέπετε μή ὑπ’ ἀλλήλων ἀναλωθῆτε» (Γαλ. ε´, 15). Στήν Ἐκκλησία ὑπάρχει ὁ λεγόμενος πνευματικός νόμος, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀδήριτος.

.                   4. Ἐρώτηση: Ὁρισμένοι ὑποστήριξαν πώς ὁ τρόπος διαχείρισης τῆς κατάστασης ἀπό τήν πλευρά τῆς Κυβέρνησης ἦταν μιά ἔμμεση παραδοχή τοῦ κινδύνου μετάδοσης τοῦ ἰοῦ μέσῳ τῆς Θείας Κοινωνίας. Τό ἐνστερνίζεστε ὡς γεγονός;

.                   Ἀπάντηση: Κατ’ ἀρχάς πρέπει νά πῶ ὅτι ἡ Κυβέρνηση σέ συνεργασία μέ τόν ἐπιστημονικό καί πολιτικό κόσμο ἔδειξε σοβαρότητα καί ὑπευθυνότητα στήν ἀντιμετώπιση τῆς ὑγεινονομικῆς κρίσεως, γι’ αὐτό θρηνήσαμε λιγότερα θύματα. Βέβαια, ἐκ τῶν ὑστέρων καί ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς μπορεῖ κανείς νά ἔχη διαφορετική ἄποψη, ἀλλά θά πονούσαμε πολύ ὡς Χώρα ἄν εἴχαμε πολλούς θανάτους. Τοὐλάχιστον πρέπει νά ἐκφράσουμε τήν εὐγνωμοσύνη μας σέ ὅσους χειρίσθηκαν τήν ὑγειονομική αὐτή κρίση.
.                   Ὄντως ὑπῆρξε ὁρατός ὁ κίνδυνος τῆς διασπορᾶς τοῦ ἰοῦ. Δέν ξύπνησε μιά ὡραία πρωΐα ὁ Πρωθυπουργός καί μέ τήν συνδρομή τοῦ ἐπιστημονικοῦ κόσμου καί ἀποφάσισε νά κλείση τά Σχολεῖα, τά Πανεπιστήμια, τά καταστήματα, τά γήπεδα, τά κέντρα πολιτισμοῦ, τά ξενοδοχεῖα, τά ἀεροδρόμια, τά σύνορα, γιά νά καταστρέψη τήν οἰκονομία τῆς χώρας, γιά νά κτυπήση τήν Ἐκκλησία καί νά κάνη τούς Χριστιανούς νά μήν κοινωνοῦν τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Θεωρῶ ὅτι τέτοιες σκέψεις εἶναι παράλογες!
.                   Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καί ἡ Ἱερά Σύνοδος ἀπό τήν ἀρχή ἔκαναν τήν διάκριση ὅτι ἄλλο εἶναι ἡ Μετάληψη τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, διά τῆς ὁποίας δέν μεταδίδονται μολυσμοί, καί ἄλλο εἶναι ὁ συνωστισμός, διά τοῦ ὁποίου γίνεται διασπορά τοῦ ἰοῦ. Καί ἐγώ ὠς ἐκπρόσωπος τύπου ἔκανα πολλές φορές αὐτήν τήν διάκριση.
.                   Κατά συνέπειαν, ἐπισήμως οὔτε ἡ Κυβέρνηση οὔτε ἡ Ἐπιτροπή Ἐμπειρογνωμόνων ἔθεσαν θέμα μετάδοσης τοῦ ἰοῦ μέσῳ τῆς θείας Κοινωνίας, ἀντίθετα μάλιστα προσωπικά θέλω νά εὐχαριστήσω τήν Ἐπιστημονική Ἐπιτροπή, ἡ πλειοψηφία τῆς ὁποίας ἀποτελεῖτο ἀπό ζωντανά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, πού στάθηκε μέ πολύ σεβασμό ἀπέναντι στήν πίστη τῶν ἀνθρώπων καί τήν θεία Κοινωνία καί βοήθησε τήν Ἐκκλησία. Αὐτό τό γνωρίζω προσωπικά. Αὐτό μπορεῖ κανείς νά τό διακριβώση ἄν ἐξετάση τί ἔγινε σέ ἄλλες χῶρες.
.                   Βέβαια, μερικοί βρῆκαν εὐκαιρία νά ἐκδηλώσουν τίς ἰδεολογικές τους ἀπόψεις, ὡς πρός τήν θεία Κοινωνία, ὅμως ἐμεῖς ἀντισταθήκαμε σέ αὐτό, ὅπως τό ἔκανε καί ἡ ὁμάδα τῶν Ἐμπειρογνωμόνων.

.                   5. Ἐρώτηση: Μαζί μέ τήν ἔξαρση τοῦ ἰοῦ εἴχαμε καί ἔξαρση συνωμοσιολογίας. Πῶς τό εἴδατε ἐσεῖς ὅλο αὐτό;

.                   Ἀπάντηση: Ὁ κόσμος στόν ὁποῖο βρισκόμαστε, εἶναι ὁ κόσμος τῆς φθορᾶς, τῆς ἀπάτης, τόν ὁποῖο κυριαρχεῖ ὁ κοσμοκράτορας τοῦ κόσμου τούτου, πού εἶναι ὁ διάβολος. Βέβαια, ὁ διάβολος, κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ, δέν εἶναι ὁ κοσμοκράτωρ τοῦ κόσμου, ἀλλά εἶναι ὁ κυρίαρχος στόν κόσμο τῶν παθῶν καί τῶν ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι ὑποτάσσονται σέ αὐτόν, διότι τελικά τόν κόσμο τόν διευθύνει ἡ ἄκτιστη προνοητική ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, δηλαδή ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Ὅπως ὁ Θεός δημιούργησε τόν κόσμο ἐκ τοῦ μή ὄντος, ἔτσι καί τόν διευθύνει μέ τήν ἄκτιστη ἐνέργειά Του.
.                  Ἔπειτα, ὁ κόσμος τῆς φαντασίας καί τῶν φαντασμάτων, εἶναι ὁ κόσμος τῆς πλάνης, μέσα ἀπό τήν ὁποία ἐνεργεῖ ὁ ἀντίδικος, γι’ αὐτό καί ὅλοι οἱ Πατέρες μᾶς διδάσκουν νά μήν ζοῦμε μέ φαντασίες καί φαντασιώσεις, ἀλλά νά βλέπουμε τήν πραγματικότητα μέσα ἀπό τήν πίστη καί τήν ὑπακοή στήν Ἐκκλησία.
.                   Βέβαια, δέν ἀποκλείεται οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου νά θέλουν νά κυριαρχήσουν μέ διαφόρους τρόπους πάνω στόν κόσμο, χρησιμοποιώντας ποικίλες μεθόδους, ἀκόμη καί τήν ἐπιστήμη καί τήν ψευδοεπιστήμη.
.                   Ὅπως ἐπίσης δέν ἀποκλείεται καί ἡ ὕπαρξη, ἄν καί σπάνια, ἀνθρώπων πού ἔχουν τό προφητικό χάρισμα καί βλέπουν βαθύτερα καί οὐσιαστικότερα τά πράγματα, δηλαδή αὐτό πού λέγει ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, βλέπουν «τούς λόγους τῶν ὄντων», στήν ἱστορία καί στήν κτίση. Ὅμως ὁ προφήτης ἔχει ἐμπειρία Θεοῦ, ἀνεπτυγμένο τόν «ἔσω ἄνθρωπο», καί ἔτσι μπορεῖ νά διακρίνη τό ἄκτιστο ἀπό τό κτιστό, τό θεϊκό ἀπό τό δαιμονικό, διαφορετικά εἶναι ψευδοπροφήτης. Καί αὐτή ἡ διάκριση εἶναι τό μεγάλο χάρισμα τῆς θεολογίας.
.                   Ὅλα αὐτά πού εἶπα προηγουμένως ἰσχύουν κατά πάντα. Ἐμεῖς πού ζοῦμε στήν Ἐκκλησία γνωρίζουμε σαφέστατα ὅτι ἡ θεολογία μας συνδέεται στενά μέ τήν ἱστορία καί ὄχι μέ τόν χῶρο τῶν φαντασμάτων καί ἡ θεολογία στήν πραγματικότητα εἶναι θεολογία γεγονότων καί ὄχι παραθεολογία φαντασιοπληξίας, διότι, κατά τόν ἅγιο Μάξιμο τόν Ὁμολογητή, «δαιμόνων θεολογία ἡ δίχα πράξεως γνώσις». Ἄλλωστε, κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο, «καὶ πνεύματα προφητῶν προφήταις ὑποτάσσεται» (Α΄ Κορ. ιδ΄, 32) καί, βεβαίως, ὅλα τά χαρίσματα καί τά πνεύματα τῶν προφητῶν ἐνεργοῦν στόν ἱερό θεσμό τῆς Ἐκκλησίας, διαφορετικά εἶναι «πνεύματα ψευδοπροφητῶν».
.                   Ἑπομένως, ἐμπιστευόμαστε τόν ἱερό θεσμό τῆς Ἐκκλησίας, μέσα στόν ὁποῖο ἐνεργεῖ τό Ἅγιον Πνεῦμα, ἀγωνιζόμαστε ἐναντίον τῶν φαντασιώσεων πού φανερώνουν διάφορες ἀκόμη καί ψυχιατρικές ἀσθένειες, χρησιμοποιοῦμε τήν ἐπιστήμη, ὅπως τήν ἐκφράζουν οἱ πραγματικοί ἐπιστήμονες, ἀλλά ἔχουμε ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στήν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ.

.                   6. Ἐρώτηση: Ὡς ἐκπρόσωπος Τύπου τῆς Ἱεραρχίας ἐπί σειρά ἐτῶν ἔχετε σίγουρα μιά σημαντική ἐμπειρία. Ὡστόσο φαντάζομαι πώς αὐτό ἦταν κάτι διαφορετικό. Θέλω νά μοῦ πεῖτε ποιά ἦταν ἡ ἐμπειρία σας ἀπό αὐτή τήν σύντομη, ἀλλά φαντάζομαι δύσκολη, θητεία σας ὡς ἐκπρόσωπος Τύπου τῆς Ἐκκλησίας ἐν μέσῳ πανδημίας.

.                  Ἀπάντηση: Θεωρῶ τιμή πού διετέλεσα πολλά χρόνια ἐκπρόσωπος τύπου τῆς Ἱεραρχίας καί τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, ἐπί Ἀρχιεπισκοπείας Χριστοδούλου καί Ἱερωνύμου. Καί ὅλα αὐτά τά 25 χρόνια πού εἶμαι Ἀρχιερεύς ἔλεγα καθαρά τίς θεολογικές καί ἐκκλησιολογικές ἀπόψεις μου, χωρίς νά κάνω ἀντιπολίτευση οὔτε στόν μακαριστό Χριστόδουλο οὔτε στόν Ἱερώνυμο, ἀλλά πάντοτε βοηθοῦσα καί βοηθῶ σέ ὅ,τι μοῦ ζητοῦσαν ἤ μοῦ ζητοῦν. Δέν ἐργάζομαι ὀπορτουνιστικά.
.                   Βρίσκω δέ τήν εὐκαιρία νά πῶ ὅτι μέ τόν μακαριστό Χριστόδουλο εἶχα ἄριστη συνεργασία, τοῦ ἔλεγα τίς ἀπόψεις μου καί τίς ἤκουε ἡδέως, ὅπως τό καταλάβαινα, ἀλλά μοῦ τό ἐπιβεβαιώνουν καί στενοί συνεργάτες του, καίτοι δέν τόν εἶχα ψηφίσει, γι’ αὐτό καί ἔχω ἀγαθές ἀναμνήσεις ἀπό τήν ἐπικοινωνία μου μαζί του. Ὁ ἴδιος του πολλές φορές σέ δύσκολες περιστάσεις μέ ἐρωτοῦσε γιά νά μάθη τήν γνώμη μου.
.                   Βέβαια, τήν ἴδια ἄριστη συνεργασία ἔχω καί μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο, καί πρίν γίνει Ἀρχιεπίσκοπος ἐδῶ καί τριάντα χρόνια.
.                    Πάντως, στό πρόσωπο τοῦ κάθε Ἀρχιεπισκόπου βλέπω τόν Πρόεδρο καί ἐκφραστή τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, δηλαδή τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ἔτσι ἔχω μάθει ἀπό τόν μακαριστό Γέροντά μου Μητροπολίτη Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας κυρό Καλλίνικο, ὁ ὁποῖος μέ ἐμύησε στό ἐκκλησιαστικό φρόνημα καί στόν σεβασμό τοῦ συνοδικοῦ καί ἱεραρχικοῦ πολιτεύματος τῆς Ἐκκλησίας.
.                   Μέ τήν ἰδιότητά μου, λοιπόν, τοῦ ἐκπροσώπου τύπου πολλές φορές χειρίσθηκα μεγάλα ζητήματα, ὅπως τίς Ταυτότητες, τήν κρίση μέ τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, τούς Ὀλυμπιακούς Ἀγῶνες, τίς ἐσωτερικές ἐκκλησιαστικές κρίσεις, τήν ἐκλογή δύο Ἀρχιεπισκόπων, τίς σχέσεις Ἐκκλησίας καί Πολιτείας, τίς σχέσεις τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μέ τόν λοιπό Χριστιανικό κόσμο, τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, τήν μισθοδοσία τῶν Κληρικῶν κλπ.
.                   Στήν περίπτωση γιά τήν ὁποία μέ ἐρωτᾶτε, δηλαδή τῆς ὑγειονομικῆς κρίσεως, κλήθηκα νά βοηθήσω καίτοι δέν ἤμουν Συνοδικός Ἀρχιερεύς. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καί οἱ Συνοδικοί ἀποφάσισαν νά μοῦ ἀναθέσουν αὐτό τό ἔργο-διακονία, χωρίς νά μέ ἐρωτήσουν, χωρίς νά τό θέλω, χωρίς νά τό ἐπιδιώξω. Μάλιστα ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τό γνώριζε καλά ὅτι δέν τό ἤθελα.
.                   Βέβαια, ὅπως τό εἶπα μερικές φορές στίς συνεντεύξεις πού ἔδωσα, ὑπάρχουν ἄλλοι Ἀρχιερεῖς πού θά μποροῦσαν νά κάνουν τό ἔργο αὐτό καλύτερα ἀπό ἐμένα, γιατί μέσα στήν Ἱεραρχία ἔχουμε ἀξιόλογους Ἱεράρχες, ἀλλά ὁ κλῆρος ἔπεσε σέ μένα καί ἔπρεπε νά ὑπακούσω.
.                   Μερικοί πού μέ ἀγαποῦσαν μέ ἀπέτρεπαν νά ἀναλάβω αὐτό τό ἔργο, γιατί, ὅπως μοῦ ἔλεγαν, θά μέ ἔφθειρε. Ἐμένα ὅμως μέ ἐνδιαφέρει, πάνω ἀπό τό προσωπικό μου ὄφελος, ἡ θυσιαστική ὑπακοή μου στήν Ἐκκλησία. Ἔτσι ἔμαθα νά ζῶ. Δέν πρέπει νά βάζουμε πάνω ἀπό τήν Ἐκκλησία τίς ἀτομικές μας ἐπιδιώξεις.
.                   Αὐτή ἡ περίπτωση ἦταν ἀρκετά δύσκολη γιά μένα. Ἔπρεπε νά ἀνταποκρίνομαι στίς προσκλήσεις τῶν δημοσιογράφων νά ὑποστηρίζω τίς ἀποφάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου καί νά μήν ἐκφεύγω τῶν ἁρμοδιοτήτων μου.
.                   Ἔπειτα, ἔπρεπε νά κινοῦμαι προσεκτικά μεταξύ τῆς Ἐκκλησίας, τῆς Πολιτείας, τῶν Ἐπιστημόνων, τῶν ἐμπείρων Δημοσιογράφων, τῶν Χριστιανῶν, τῶν Κληρικῶν καί τῶν Ἐπισκόπων καί κυριολεκτικά νά σχοινοβατῶ εὑρισκόμενος πάνω σέ κάποιο κενό. Μερικοί προσπαθοῦσαν νά πιάσουν μιά λέξη γιά νά κάνουν ἀρνητική κριτική, γιατί δυστυχῶς οἱ πιό πολλοί ξέρουν πολύ καλά νά κάνουν ἕνα παιχνίδι, δηλαδή νά εἶναι «θηρευτές λέξεων», γιά νά δημιουργοῦν προβλήματα.
.                   Ἦταν ὄντως δύσκολο ἔργο. Ἔπρεπε νά ἐνημερώνω γιά τίς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου, νά τίς ὑποστηρίζω, νά βάζω τίς ἀπαραίτητες ὑποσημειώσεις καί νά ἀποφεύγω τούς σκοπέλους, ἀλλά καί νά προσέχω ἀπό ὅσους ἦταν ἕτοιμοι νά ἀσκήσουν κριτική. Νομίζω ὅτι αὐτό τό ἀξιολόγησε ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος. Ἀλάθητος δέν εἶναι κανένας, ἀλλά αὐτό πού μετράει εἶναι ἡ διάθεση. Ἀπέκτησα μεγάλη πείρα μέσα ἀπό αὐτήν τήν πυρά πού διῆλθα.

.                   7. Ἐρώτηση: Ἀρκετοί θεωροῦν πώς ἡ πανδημία αὐτή, ἀνέδειξε πολλά προβλήματα ἐντός τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἀλήθεια εἶναι πώς εἰδικά τίς μέρες ἐκεῖνες ἀκούστηκαν πολλές διαφορετικές φωνές. Γιά παράδειγμα, ἄλλοι ἔλεγαν μήν φιλᾶτε τά χέρια τῶν ἱερέων, μήν προσκυνᾶτε τίς εἰκόνες, ἄλλοι ἀπαντοῦσαν πώς αὐτές οἱ προσεγγίσεις εἶναι ἀσεβεῖς καί ὀλιγόπιστες. Ἐσεῖς τί ἄποψη ἔχετε γι’ αὐτό;

.                   Ἀπάντηση: Εἶναι ἀλήθεια αὐτό, ὅτι ἡ πανδημία αὐτή ἀνέδειξε κάποιους ἄλλους ἰούς, πού κυκλοφοροῦν μεταξύ τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας. Στήν ἀρχή οἱ περισσότεροι ἦταν μουδιασμένοι καί φοβισμένοι ἀπό τόν covid-19 καί τίς συνέπειές του, καί προβληματισμένοι. Ὅμως, καθώς περνοῦσε ὁ κίνδυνος, τότε φάνηκαν ὅλες οἱ ἀδυναμίες πού ὑπάρχουν καί στόν ἐκκλησιαστικό μας χῶρο. Τό συνοδικό σύστημα εἶναι τό καλύτερο, ἀλλά ἔχει καί αὐτό τίς ἀδυναμίες του, ὅταν δέν συνδυάζεται μέ τήν ἱεραρχικότητα καί τόν σεβασμό τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ τῆς Ἐκκλησίας.
.                   Ὡς πρός τό ὅλο θέμα γράφονται καί λέγονται πολλά πού δέν μπορεῖ κανείς εὔκολα νά σχολιάση. Ὡς πρός τά θέματα πού θίγετε, δηλαδή τόν τρόπο προσεγγίσεως τῶν ἱερῶν ἀντικειμένων στούς Ναούς καί τήν προσέγγιση στούς Ἱερεῖς διατυπώθηκαν οἱ πιό ἀκραῖες ἀπόψεις, ἀπό ἀσεβεῖς καί ὀλιγόπιστες ἕως καί ζηλωτικές. Σέ ἕναν μικρό βαθμό εἴδαμε τήν διαμάχη μεταξύ εἰκονομάχων καί εἰκονολατρῶν. Ὅμως ἡ Ἐκκλησία στό παρελθόν τό ἔλυσε αὐτό τό θέμα θεολογικά.
.                   Νομίζω ὅμως ὅτι ἐκεῖνο πού ἀνέδειξε αὐτή ἡ πανδημία εἶναι οἱ ποικίλες θεολογικές καί ἐκκλησιολογικές ἀπόψεις μεταξύ τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ἐκκλησία διά μέσου τῶν αἰώνων ἀντιμετώπισε τούς ἀρειανούς, τούς μονοφυσίτες, τούς μονοθελῆτες, τούς εἰκονομάχους, ἀλλά παρά ταῦτα ὅλοι αὐτοί οἱ θεολογικοί ἰοί κυκλοφοροῦν μεταξύ τῶν Χριστιανῶν, ἀκόμη καί μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων.
.                   Ὁ κάθε Κληρικός, κάθε βαθμοῦ φαίνεται ὅτι ἔχει τήν δική του θεολογία καί ἐκκλησιολογία, ὅπως τήν σχημάτισε ἀπό τό οἰκογενειακό του περιβάλλον, τόν πνευματικό του πατέρα, τίς θεολογικές του σπουδές, τήν θέση πού κατέχει στήν Ἐκκλησία. Θά μποροῦσα νά πῶ ὅτι σέ πολλούς Κληρικούς ὅλων τῶν βαθμῶν ὑπάρχει μιά θεολογική, ἐκκλησιολογική καί πνευματική αὐτονομία καί ἀνεπάρκεια.

.                  8.Ἐρώτηση: Ὑπάρχουν ἐνέργειες πού κατά τήν γνώμη σας θά ἔπρεπε νά γίνουν, πρωτοβουλίες πού θά πρέπει νά λάβη ἡ Ἐκκλησία ὥστε νά ἀξιοποιήση τήν ἐμπειρία πού ἀπέκτησε ἀπό τήν περίοδο αὐτή ὥστε νά ἀντιμετωπίση τά ζητήματα πού ἀναδείχθηκαν;

.                   Ἀπάντηση: Μετά ἀπό κάθε κρίση πρέπει μερικοί σοβαροί καί ὑπεύθυνοι ἄνθρωποι, κυρίως τά Συνοδικά ὄργανα τῆς Ἐκκλησίας νά κάνουν ἀνασκόπηση τῶν γεγονότων καί νά δοῦν τά θετικά καί τά ἀρνητικά, ὥστε ἡ πείρα αὐτή νά ἀποτελέση ὁδηγό γιά ἄλλες παρόμοιες ἤ ἴδιες κρίσεις, πού θά ἔλθουν στό μέλλον.
.                   Δέν ξέρω ἄν αὐτό γίνη στήν Ἐκκλησία μας. Ἔχω παρατηρήσει καί ἀπό ἄλλες κρίσεις πού περάσαμε στό παρελθόν ὅτι πολλοί ἀπό ἐμᾶς ὁμοιάζουμε μέ τούς ἐπιβάτες ἑνός αὐτοκινήτου πού κοιμώμαστε καί ὅταν γίνη κάποιο ἀτύχημα ἤ ἀπότομο φρενάρισμα ξυπνᾶμε, γιά νά κοιμηθοῦμε καί πάλι, ὅταν περάση ὁ κίνδυνος.
.                   Νομίζω ἄν εἶναι κάτι πού πρέπει νά μᾶς προβληματίζει ἀπό τήν ὑγειονομική αὐτή κρίση εἶναι ὅτι πρέπει νά σεβαστοῦμε πραγματικά τόν εὐλογημένο συνοδικό θεσμό τῆς Ἐκκλησίας, μέ τήν Ἱεραρχική του διαβάθμιση. Δέν πρέπει νά ὑποτιμοῦμε ἤ νά κρίνουμε ἤ νά χλευάζουμε τόν θεσμό τῆς Ἱερᾶς Συνόδου μέσα ἀπό τήν προοπτική ποιός εἶναι στήν θέση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καί ποιά εἶναι ἡ σχέση μας μαζί του.
.                   Ἄν κανείς δέν σέβεται τά Συνοδικά Ὄργανα τῆς Ἐκκλησίας, τότε ὁδεύει σέ ἐπικίνδυνους ἀτραπούς. Ὁ ἅγιος Πορφύριος ἔλεγε: «Προτιμῶ νά πλανῶμαι μέσα στήν Ἐκκλησία, παρά νά φύγω ἀπό τήν Ἐκκλησία». «Κι ἔλεγε ὅτι δέν θά ἤθελε νά σωθεῖ μόνος του, δίχως τήν Ἐκκλησία κι ὅτι δέν θά ἐγκατέλειπε τό πλοῖο τῆς Ἐκκλησίας, γιατί ἔπαθε ρωγμή ἤ γιατί κινδύνευε».

.                   9. Ἐρώτηση: Θεωρεῖτε πώς ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ὑπῆρξε στόχος;

.                   Ἀπάντηση: Δέν μπορῶ νά φαντασθῶ ὅτι ἕνα μέλος τῆς Ἱεραρχίας εἶχε καί ἔχει ἐνσυνειδήτως στόχο τόν Ἀρχιεπίσκοπο. Ὁ ἑκάστοτε Ἀρχιεπίσκοπος ἐκλέγεται ἀπό τήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί πρέπει νά γίνεται σεβαστός. Φυσικά, ὅπως τό κάνουνε ὅλοι, τοῦ λέμε γραπτῶς ἤ προφορικῶς τίς ἀπόψεις μας καί ἐκεῖνος ἐνεργεῖ ἀνάλογα.
.                   Ἑπομένως, δέν θέλω νά δεχθῶ ὅτι ὑπῆρχε μιά στόχευση στόν Ἀρχιεπίσκοπο γιά νά γίνη μιά ἀποσταθεροποίηση μέσα στήν Ἐκκλησία. Μιά τέτοια νοοτροπία εἶναι καθαρά κοσμική, ἴσως καί δαιμονική, πάντως ἀντιεκκλησιαστική.
.                   Ἀλλά καί ὅταν δημιουργῆται μιά κρίση μέσα στήν Ἐκκλησία, μπορεῖ νά ἑρμηνευθῆ ἀπό τήν ἄποψη ὅτι ὅσο ὁ ὀργανισμός εἶναι δυνατός, τόσο παράγει καί ὑψηλό πυρετό. Δηλαδή, ὡς ἀντίδραση στίς αἱρετικές ἀπόψεις διαφόρων Πρεσβυτέρων καί Ἐπισκόπων, ἡ Ἐκκλησία παρήγαγε μιά ὑψηλή θεολογία, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τό θεμέλιό μας καί τήν δόξα μας.
.                   Πάντως, ὅλοι μας πρέπει νά διακρινόμαστε ἀπό ἐκκλησιαστικό φρόνημα καί νά ἀποβλέπουμε στήν δόξα τοῦ Θεοῦ καί τόν ἔπαινο τῆς Ἐκκλησίας. Ἐάν ὅλοι οἱ Ἀρχιερεῖς διαβάζαμε προσεκτικά τό Συμβουλευτικόν Ἐγχειρίδιον τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, πού εἶναι ἕνα κείμενο πού ἔστειλε στόν ἐξάδελφό του Ἐπίσκοπο Εὐρίπου Ἱερόθεο, πού τοῦ τό ζήτησε, ὅπου γράφεται γιά τό ποιός πρέπει νά εἶναι ὁ Ἀρχιερεύς καί πῶς πρέπει νά συμπεριφέρεται μέσα τήν Ἐκκλησία, τότε θά ἐνεργούσαμε πάντοτε θεολογικά καί ἐκκλησιαστικά καί ὄχι ἀντιεκκλησιαστικά.

.                   10. Ἐρώτηση: Ὁλοκληρώνοντας θά ἤθελα νά σᾶς κάνω μιά ἐρώτηση, ἄν καί ἡ βασική ἀρχή τῆς Ἱστορίας ἀπαγορεύει τά «ἄν». Ἔχοντας πλέον τήν ἐμπειρία τῶν γεγονότων τί πιστεύετε πώς θά μποροῦσε νά εἶχε γίνει διαφορετικά ὥστε ἡ διαχείριση αὐτῆς τῆς κρίσης νά ἔπληττε λιγότερο τήν Ἐκκλησία;

.                   Ἀπάντηση: Συμφωνῶ ὅτι δέν μποροῦμε νά ἐργαζόμαστε μέ τό «ἄν», ἀλλά νά βλέπουμε τήν πραγματικότητα. Τό «ἄν» κρύβει πολλή φαντασία, ἐνῶ τό «νῦν καί ἀεί» κρύβει πολύ ρεαλισμό καί πίστη.
.                   Τό ἐρώτημά σας, στό ὁποῖο ὑπάρχει τό ρῆμα «ἔπληττε λιγότερο», δείχνει ὅτι ἐπλήγη, λιγότερο ἤ περισσότερο, ἡ Ἐκκλησία. Ἀσφαλῶς πιστεύω ὅτι ἐννοεῖτε τήν Ἱερά Σύνοδο ἤ τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας καί ὄχι τήν Ἐκκλησία ὡς Θεανθρώπινο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ πού δέν πλήττεται. Ἡ Ἐκκλησία ὡς Σῶμα Χριστοῦ ἔμαθε νά ζῆ σέ διωγμούς, σέ φυλακίσεις, σέ κατακόμβες, σέ αἰρετικές συρράξεις καί δέν ἔπαθε τίποτε, ἀφοῦ «καὶ πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. ιϛ΄, 18). Οὔτε ὁ Ἅδης μπορεῖ νά κυριαρχήση στήν Ἐκκλησία, ἀφοῦ ὁ Χριστός, ἡ κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας κατέβηκε στόν Ἅδη καί τόν συνέτριψε.
.                   Δέν γνωρίζω τί θά γινόταν «ἄν» ἡ Ἱερά Σύνοδος λάμβανε ἄλλες ἀποφάσεις, ἴσως συγκρουσιακές. Ἀλλά μέ ποιόν νά συγκρουσθῆ; Μέ τόν ἰό; Μέ τήν Κυβέρνηση; Μέ τούς ἐπιστήμονες, μεταξύ τῶν ὁποίων ὑπῆρχαν δικά της, τῆς Ἐκκλησίας, μέλη; Μέ τόν κόσμο; Ἡ πραγματική σύγκρουση τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νά εἶναι ἐναντίον τοῦ διαβόλου, τῆς ἁμαρτίας καί τοῦ θανάτου. Ὅταν ἀφήνουμε αὐτήν τήν σύγκρουση καί ἀσχολούμαστε μέ ἄλλες συγκρούσεις, ἀγνοοῦμε τόν ἐσωτερικό πυρήνα τῆς Ἐκκλησίας καί τόν σκοπό της.
.                   Ὁ Χριστός ἦλθε στόν κόσμο «ἵνα ζωὴν ἔχωσι καὶ περισσόν ἔχωσιν» (Ἰω. ι΄, 10). Διερωτῶμαι: Ἔχουμε αὐτήν τήν ζωή πού ἔφερε ὁ Χριστός καί μάλιστα τό περισσόν τῆς ζωῆς, ἤ κάνουμε τήν Ἐκκλησία σύνθημα, εἴδηση, γρανάζι αὐτοῦ τοῦ κόσμου; Μέσα σέ αὐτό τό ἐρώτημα δέν ἀντέχει τό ὑποθετικό «ἄν».

.                   Α.Λ. Σᾶς εὐχαριστῶ.

,

Σχολιάστε

ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ: ΓΕΝΕΘΛΙΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΗΜΕΡΑ

Γενέθλιος τῆς κκλησίας μέρα
ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ

τοῦ Κωνσταντίνου  Ἀθ. Οἰκονόμου δασκάλου

Η ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ: Οἱ Ἰουδαῖοι γιόρταζαν τὴν Πεντηκοστή, ἢ ἑορτὴ τῶν 7 ἑβδομάδων, ποὺ ὀνομαζόταν ἀκόμη “ἑορτὴ θερισμοῦ τῶν πρωτογεννημάτων” (Ἐξ. κγ΄16), διότι, κατὰ παράδοση, ὁ Δεκάλογος δόθηκε στὸ Μωυσῆ τὴν 50η μέρα μετὰ τὸ ἰουδαϊκὸ Πάσχα. Κατὰ τὴ γιορτὴ προσφέρονταν στὸ Θεὸ θυσίες πρωτογεννημάτων (καρπῶν σιτηρῶν, οἰκιακῶν ζώων). Κατ᾽ ἀντιστοιχία, ὅπως κατὰ τὴν ἑβραϊκὴ Πεντηκοστὴ ἐκφράζονταν εὐχαριστίες γιὰ τὰ πρωτογεννήματα, ἔτσι στὴν χριστιανικὴ Πεντηκοστὴ ἐκφράζονται εὐχαριστίες γιὰ “τὰς ἀπαρχὰς τοῦ Πνεύματος”.

Η ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ: Τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνες, Πεντηκοστὴ ὀνομαζόταν ὁλόκληρο τὸ διάστημα τῶν 50 ἡμερῶν ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μέχρι τὴν ἕβδομη Κυριακὴ μετὰ ἀπὸ αὐτή. “Πάσα ἡ Πεντηκοστή της ἐν τῷ αἰώνι προσδοκώμενης ἀναστάσεως ἐστὶ ὑπόμνημα.” (Μ. Βασίλειος). Αὐτὲς τὶς πενήντα μέρες ἀπαγορεύονταν γονυκλισίες καὶ νηστεῖες, λόγῳ τοῦ χαρμοσύνου τῶν ἡμερῶν. Ἀπὸ τὰ χρόνια τοῦ Χρυσοστόμου, ἀποκλειστικὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα ἦταν περικοπὲς τοῦ βιβλίου τῶν Πράξεων, ποὺ ἀφοροῦσαν στὴ γέννηση καὶ ἐξάπλωση τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ τελευταία ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ἀποκτᾶ σπουδαιότερη σημασία, γιατί θεωρεῖται δικαίως ὡς ἡμέρα “ἡ τελειώσασα τὴν Ἐκκλησίαν αἰτία”. Ἡ Ἐκκλησία, βεβαίως, ὡς σύνολο πιστῶν ὑπῆρχε καὶ πρὶν τὴν Πεντηκοστή, ἐφ᾽ ὅσον ὑπῆρχε ἱεραρχία, ὀργανωτικὲς βάσεις, παράδοση Μυστηρίων, ἀλλὰ ἔλειπε ἡ κινῶσα ζωτικὴ πνοὴ τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῆς τρίτης ὑποστάσεως τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ. “Εορτάζουμε καὶ τὴν παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὴν πραγματοποίηση τῆς ὑποσχέσεως καὶ τὴν ἐκπλήρωση τῆς ἐλπίδας”, γράφει ὁ Γρηγόριος Θεολόγος. Ὁ Ἰωάννης Χρυσόστομος προσθέτει: “Εἰ (ἐὰν) μὴ Πνεῦμα παρῆν, οὐκ ἂν συνέστη ἡ Ἐκκλησία. Εἰ δὲ συνίσταται ἡ Ἐκκλησία εὔδηλον ὅτι Πνεῦμα πάρεστιν”. Ἡ Πεντηκοστή, “μητρόπολις τῶν ἑορτῶν”, κατέστη ἡ ἀφετηρία τῆς Ἐκκλησίας ἢ καλύτερα ἡ γενέθλιος μέρα τοῦ ἔργου της, διότι ἐκείνη τὴ μέρα κατῆλθε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα στοὺς πρώτους Μαθητές.“Η φύσις ἡ ἡμετέρα πρὸ δέκα ἡμερῶν (διὰ τῆς Ἀναλήψεως) εἰς τὸν θρόνον ἀνέβη τὸν βασιλικόν, καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον κατέβη σήμερον πρὸς τὴν φύσιν τὴν ἡμετέραν. Ἀνήνεγκεν ὁ Κύριος τὴν ἀπαρχὴν τὴν ἡμετέραν καὶ κατήνεγκε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον.” (Ι. Χρυσόστομος)

ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ: Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος γράφει: “Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα πάντοτε ὑπῆρχε καὶ ὑπάρχει καὶ θὰ ὑπάρχει, (…) εἶναι πάντοτε ἑνωμένο καὶ συναριθμεῖται μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸν Υἱό. Πάντοτε καὶ αἰώνια μεταλαμβάνεται [μὲ τὶς θεῖες ἐνέργειές Του], δὲν μεταλαμβάνει, ὁδηγεῖ στὴν τελείωση [τοὺς ἀνθρώπους], δὲν τελειώνεται, παρέχει τὴν πνευματικὴ πλήρωση, δὲν ἔχει ἀνάγκη πληρώσεως, ἁγιάζει, δὲν ἁγιάζεται, κάνει [τοὺς ἀνθρώπους] θεούς, (…) εἶναι πάντοτε τὸ ἴδιο καὶ ἀπαράλλακτο, ἀόρατο, ἄχρονο, ἀχώρητο, ἀναλλοίωτο, ὑπεράνω ἀπὸ κάθε ἔννοια ποιότητας, ποσότητας καὶ μορφῆς, ἀψηλάφητο, κινούμενο ἀφ’ Ἑαυτοῦ, κινούμενο συνεχῶς, ἔχοντας ἀφ᾽ Ἑαυτοῦ ἐξουσία, ἔχοντας ἀφ᾽ Ἑαυτοῦ δύναμη, παντοδύναμο (…). Πνεῦμα εὐθές, ἡγεμονικό, κύριο (…) κάνει τοὺς ἀνθρώπους ναοὺς οἴκους Του, ὁδηγεῖ, ἐνεργεῖ ὅπως θέλει, διανέμει χαρίσματα”.

ΟΙ ΔΩΡΕΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ: Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα: “Πάντα χορηγεῖ: βρύει προφητείας, ἱερέας τελειοῖ, ἀγραμμάτους σοφίαν ἐδίδαξε, ἁλιεῖς θεολόγους ἀνέδειξεν, ὅλον συγκροτεῖ τὸν θεσμὸν τῆς Ἐκκλησίας” (Πεντηκοστάριον Χαρμόσυνον). Τὰ Μυστήρια τοῦ Βαπτίσματος καὶ τοῦ Χρίσματος, κορυφαῖες δωρεὲς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τελοῦνταν τοὺς πρώτους αἰῶνες κατὰ τὴν ἑορταστικὴ ἀγρυπνία τῆς Πεντηκοστῆς (ὅπως καὶ τῶν Χριστουγέννων καὶ τῆς Ἀναστάσεως). Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ σήμερα πρέπει νὰ ἐμψυχώνει τοὺς ὀρθοδόξους λειτουργούς του Ὑψίστου, διότι κατὰ τὸν Χρυσόστομο “δυνάμεθα ἀεὶ Πεντηκοστὴν ἐπιτελεῖν”. Ἐξ ἄλλου πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι: “Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἀποτελεῖ τὴν πηγὴ τοῦ ἀνακαθαρμοῦ, τῆς ἀναγέννησης καὶ ἐξαγιασμοῦ τῶν πιστῶν.” (Π. Ν. Τρεμπέλας). Μὲ τὴ δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τῆς μυστικῆς ἐπικοινωνίας τὴ ψυχῆς τοῦ πιστοῦ μὲ Αὐτό, ἡ ψυχὴ δέχεται καὶ ἀντανακλᾶ δόξα Κυρίου, μεταμορφούμενη σὲ ὅμοια εἰκόνα μὲ τὸν Κύριο, προχωρώντας βαθμηδὸν ἀπὸ “δόξης εἰς δόξαν” (Β΄Κόρ. γ΄18), προοριζόμενη νὰ φτάσει στὸ “καθ’ ὁμοίωσιν” μὲ τὸν Δημιουργό, ποὺ ἦταν καὶ ὁ κορυφαῖος σκοπὸς τοῦ ἔργου τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ κατὰ τὴ δημιουργία τοῦ κόσμου. Τὸ Θεῖο Πνεῦμα φέρνει στὴν ψυχὴ ἀτμόσφαιρα Παραδείσου, μέσα στὴν ὁποία γονιμοποιοῦνται ὅλα τὰ ἄνθη της καὶ ὡριμάζουν οἱ καρποὶ τοῦ Πνεύματος: “ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια”.

ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΥΙΟΘΕΣΙΑ: Ἐπισφράγιση τῶν δωρεῶν τοῦ Πνεύματος εἶναι ἡ υἱοθεσία ποὺ ἀποτελεῖ τὸν ἀρραβώνα τῆς αἰώνιας κληρονομίας τοῦ Θεοῦ. “Όσοι γὰρ Πνεύματι Θεοῦ ἄγονται, οὗτοι εἰσὶν υἱοὶ Θεοῦ (…) εἰ δὲ τέκνα καὶ κληρονόμοι, κληρονόμοι μὲν Θεοῦ, συγκληρονόμοι δὲ Χριστοῦ.” (Ρώμ. ἡ΄14-17). Ὅλη αὐτὴ ἡ ἁγιοπνευματικὴ βιοτὴ ἐπιτυγχάνεται μόνο διὰ τῆς μυστηριακῆς ζωῆς τῆς γεννημένης διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὁ Χριστὸς τηρώντας τὴν ὑπόσχεσή Του, τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ἔστειλε στοὺς μαθητὲς τὸ Πανάγιο Πνεῦμα. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἐπεδήμησε στοὺς Ἀποστόλους, στὴν Ἐκκλησία καί, δὶ’ αὐτῶν, σ’ ὅλους ὅσους ἀνοίγουν σ’ Αὐτὸ τὴν πόρτα τῆς ψυχῆς τους. Δία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος «πάσα ψυχὴ ζωοῦται». Δία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος «πάσα ἡ κτίσις καινουργεῖται», δι᾽ αὐτοῦ «ὁ πᾶς πλοῦτος τῆς δόξης, ἐξ οὗ χάρις καὶ ζωὴ πάση τὴ κτίσει» δι᾽ αὐτοῦ «πάσα ψυχὴ ζωοῦται». (Ἀναβαθμοὶ Ὄρθρου). Μὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα “δουλείας ἁπαλλαττόμεθα, εἰς υἱοθεσίαν ἀναγόμεθα, ἄνωθεν ἀναπλαττόμεθα, τὸ βαρὺ καὶ δυσῶδες τῶν ἁμαρτημάτων φορτίων ἀποτιθέμεθα. Διὰ τῆς τούτου δυνάμεως ἐξ ἀνθρώπων ἄγγελοι γεγόναμεν οἱ τῇ χάριτι προσδραμόντες”. (Ἰωάννης Χρυσόστομος).

 

 

, ,

Σχολιάστε