Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΘΕΟΛΟΓΙΑ"

O ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ -1 «Ποιά εἶναι ἆραγε ἡ σημασία αὐτοῦ τοῦ παράδοξου ὀνόματος;»

Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ
-1-

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2206, 01.10.2019
ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστιαν. Βιβλιογρ.»

.               Τὸν προανήγγειλε ἡ Παλαιὰ Διαθήκη. Κάποτε συνεσκιασμένα ὡς ἀπόγονο τῆς φυλῆς Δάν, ὁ ὁποῖος θὰ συνταράξει ὅλη τὴν γῆ. Ἄλλοτε συμβολικὰ ὡς μικρὸ «κέρας», ποὺ αὐξήθηκε ἀπότομα καὶ ὑπέταξε τὰ πάντα κάτω ἀπὸ τὴν ἐξουσία του.
.                 Σαφέστερα τὸν περιγράφει ἡ Καινὴ Διαθήκη· ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὸ δεύτερο κεφάλαιο τῆς δευτέρας πρὸς Θεσσαλονικεῖς ἐπιστολῆς του καὶ ἡ «Ἀποκάλυψις» τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου.
.                 Ὅμως τὸ ὄνομα, μὲ τὸ ὁποῖο ἀποκαλοῦμε τὴ σκοτεινὴ αὐτὴ μορφὴ, τὸ πρωτοδιατύπωσε ὁ ἴδιος ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς στὶς ἐπιστολές του. Ἔτσι στὴν Α΄ καθολικὴ ἐπιστολή του γράφει τὰ ἑξῆς: «Παιδία, ἐσχάτη ὥρα ἐστί, καὶ καθὼς ἠκούσατε ὅτι ὁ Ἀντίχριστος ἔρχεται, καὶ νῦν γινώσκομεν ὅτι ἐσχάτη ὥρα ἐστίν» (Α´ Ἰω. β΄ 18).
.                 Μὲ λίγες μόνο λέξεις ὁ θεόπνευστος Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστὴς φανερώνει τὸ πνευματικὸ πλαίσιο, μέσα ἀπὸ τὸ ὁποῖο θὰ ἐμφανιστεῖ τὸ σκοτεινὸ αὐτὸ πρόσωπο, μᾶς προσφέρει δὲ καὶ τὸ παράδοξο ὄνομά του. «Παιδία, ἐσχάτη ὥρα ἐστί»· ἔτσι ἀρχίζει. Παιδιά μου, βρισκόμαστε σὲ ὥρα κρίσιμη, ζοῦμε σὲ ἐποχὴ γεμάτη σκάνδαλα, πειρασμοὺς καὶ φοβεροὺς πνευματικοὺς κινδύνους. Καὶ βέβαια ἔχετε ἀκούσει ἀπὸ τοὺς κήρυκες τοῦ Εὐαγγελίου «ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται». Μὴ σᾶς διαφεύγει ἐν τούτοις ὅτι «καὶ νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασιν»· καὶ τώρα, δηλαδὴ σὲ αὐτὴ τὴν κρίσιμη πνευματικῶς ἐποχή, ἔχουν ἐμφανιστεῖ πολλοὶ αἱρετικοί, ποὺ εἶναι μικροὶ ἀντίχριστοι, πρόδρομοι τοῦ Ἀντίχριστου.
.                 Ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστής, φωτιζόμενος ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ἀπέδωσε στὸ πανσκότεινο ἐκεῖνο πρόσωπο τὸ ὄνομα «Ἀντίχριστος». Ποιά ὅμως εἶναι ἡ σημασία αὐτοῦ τοῦ παράδοξου ὀνόματος;
.                 Τὸ ὄνομα «Ἀντίχριστος» στὴ σκέψη πολλῶν ἀπὸ μᾶς ἔχει ἀποκτήσει νόημα πολεμικό, ὡς ἑνὸς προσώπου ποὺ ἀντιμάχεται τὸν Χριστό. Αὐτὴ ἡ σημασία ὡς πρὸς τὴν οὐσία δὲν εἶναι ἀσφαλῶς λανθασμένη· ὡστόσο ἡ κύρια ἔννοια αὐτοῦ τοῦ ὀνόματος εἶναι διαφορετική. Σημαίνει πρωτίστως, ὄχι αὐτὸν ποὺ ἀντιμάχεται τὸν Χριστό, ἀλλὰ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος σφετερίζεται τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ἔρχεται ἀντὶ τοῦ Χριστοῦ, ἐμφανίζεται ὡς Χριστός, ὅπως λέμε π.χ. ἀντιπρόεδρος, ἀντιδήμαρχος.
.                 Καὶ πραγματικά· ὁ Ἀντίχριστος, ὅταν ἔρθει, ὄχι μόνο δὲν θὰ ἐμφανιστεῖ ὡς πολέμιος τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ θὰ προσποιηθεῖ ὅτι εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Θὰ ἔρθει σὲ μία κρίσιμη περίοδο τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας καὶ θὰ πεῖ: «ἐγὼ εἶμαι ὁ Χριστός. Ἦρθα γιὰ τὴν δευτέρα μου παρουσία. Δῶστε μου δύναμη γιὰ νὰ σᾶς σώσω». Καί, ὅπως τονίζουν οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ προσποίησή του θὰ εἶναι ἄριστη. Θὰ φανερωθεῖ ὡς τέλειος «Χριστός». Θὰ δείχνει ταπεινός, ἤρεμος, γλυκύς, γεμάτος ἀγάπη, καλοσύνη, συγχωρητικότητα, εὐσπλαχνία. Θὰ εἶναι ἀνεξίκακος. Θὰ χρησιμοποιεῖ τὰ ἴδια τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ μας γιὰ νὰ ἀπαντᾶ σὲ αὐτοὺς τοὺς λίγους πραγματικοὺς καὶ ὁμολογητὲς πιστοὺς ποὺ θὰ τὸν πολεμοῦν. Θὰ λέει π.χ. Σὲ αὐτὲς τὶς περιστάσεις, δῆθεν ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν Θεὸ Πατέρα: «Πάτερ, ἅφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λουκ. κγ΄ 34). Ἔτσι θὰ ἐξαπατήσει τὰ πλήθη.

Διαφημίσεις

Σχολιάστε

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΑΝΑΓΡΑΦΗΣ ΤΕΤΡΑΔΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΟΣΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ στὸ ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ναγγελία το Οκουμενικο Πατριάρχη
γι
τν ναγραφ τεσσάρων γιορειτν σίων
στ
γιολόγιο τς
κκλησίας

.                Τὴν ἀναγραφὴ στὸ Ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας  τῶν ἁγιορειτῶν ὁσίων Δανιὴλ Κατουνακιώτου, Ἱερωνύμου Σιμωνοπετρίτου, Ἰωσὴφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ καὶ Ἐφραὶμ Κατουνακιώτου προανήγγειλε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ.κ Βαρθολομαῖος.
.               Ἡ ἀναγγελία αὐτὴ πραγματοποιήθηκε, κατὰ τὴν 20η Ὀκτωβρίου 2019, μετὰ τὴν  Ἐπίσημη Ὑποδοχὴ τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, κατὰ τὴν τάξιν, ὑπὸ τῆς Διπλῆς Συνάξεως στὶς Καρυὲς τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

[…]

ΠΗΓΗ: hagioritikesmnimes.blogspot.com

 

 

, ,

Σχολιάστε

«ΘΑ ΠΑΩ κι ἐγὼ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΠΑΕΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ»

ἅγιος νεομάρτυς ωάννης
ἐκ Τουρκολέκα Ἀρκαδίας

.                 Ὁ νεομάρτυρας καὶ παιδομάρτυρας Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Τουρκολέκας γεννήθηκε τὸ 1805 στὸ χωριὸ Τουρκολέκα Ἀρκαδίας. Ἡ οἰκογένεια τοῦ διακρινόταν γιὰ τὴν εὐλάβεια τὸν Θεό, γιὰ τὴν ἀγάπη πρὸς τὴν πατρίδα καὶ γιὰ τὸν ἡρωισμό της. Πατέρας του ἦταν ὁ Σταματέλος Σταματελόπουλος-Τουρκολέκας, ὀνομαστὸς ἀγωνιστὴς τῆς περιοχῆς Λεονταρίου καὶ μητέρα του, ἡ ἀδελφή της συζύγου τοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Σοφία. Μεταξὺ τῶν τεσσάρων του ἀδελφῶν διακρινόταν ὁ γνωστὸς ὁπλαρχηγὸς Νικήτας, γνωστὸς ὡς Νικηταρᾶς καὶ ὁ διδάσκαλος τῆς πολεμικῆς τακτικῆς εὐπαίδευτος λοχαγὸς Νικόλαος.
.                 Τὸ 1816 ὁ Ἰωάννης, 11 χρονῶν τότε, μαζὶ μὲ τὸν πατέρα του καὶ τὸν Ἀναγνώστη, γιὸ τοῦ ἀγωνιστῆ τοῦ Πάρνωνα Ζαχαριᾶ , ἐνῶ ταξίδευαν γιὰ τὰ Κύθηρα, λόγῳ θαλασσοταραχῆς βρέθηκαν στὴ Νεάπολη τῆς Λακωνίας. Ὁ Ἀγὰς τῆς περιοχῆς Χουσεΐν, μὲ δόλο τοὺς συνέλαβε καὶ τοὺς ἔστειλε στὴν ἀνωτέρα Τουρκικὴ ἀρχὴ τῆς Μονεμβασίας. Ἐκεῖ οἱ συλληφθέντες φυλακίστηκαν στὸ κάστρο της.
.                 Στὴ συνέχεια ὁ ἄρχοντας τῆς Μονεμβασίας ζήτησε ὁδηγίες ἀπὸ τὸν Βοεβόδα τοῦ Μυστρᾶ, ὁ ὁποῖος διέταξε νὰ ἀποκεφαλιστοῦν καὶ οἱ τρεῖς φυλακισμένοι. Ἀποκεφαλίστηκαν ὁ Ἀναγνώστης καὶ ὁ πατέρας τοῦ Ἁγίου.
.                 Γιὰ τὴν ὁμολογία, τὸ μαρτυρικὸ τέλος καὶ τὸ θαυμαστὸ σημεῖο, ποὺ ἔδωσε ὁ Θεός, μετὰ τὸν ἀποκεφαλισμὸ τοῦ παιδομάρτυρα, γράφει, σχετικὰ ὁ ἀδελφός τοῦ Ἁγίου, ὁ Νικηταρᾶς: «Στὸν ἀδελφό μου πρότειναν ν’ ἀλλάξει τὴν πίστη του. Τοῦ δείχνουν τὸν σκοτωμένο πατέρα του καὶ τοῦ λέγουν κάθησε νὰ σὲ κάνουμε Τοῦρκο. Τότε τὸ παιδὶ κάνει τὸ σταυρό του καὶ τοὺς ἀπαντᾶ: θὰ πάω κι ἐγὼ ἐκεῖ ποὺ πάει ὁ πατέρας μου. Τοῦ ξαναλέγουν· γίνε Τοῦρκος. Τὸ παιδὶ ὅμως ξανακάνει τὸ σταυρό του. Ἔγινε ἀπὸ τὸ αἷμα του σταυρός. Πῆραν τὰ κεφάλια τους στὴν Τριπολιτσά».
.                 Ἡ σφαγὴ καὶ τῶν τριῶν ἔγινε στὶς 16 Ὀκτωβρίου 1816, ἔξω ἀπὸ τὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ «Ἑλκομένου Χριστοῦ» στὴν παλαιὰ Μονεμβασία. Ἐκεῖ, στὸ δάπεδο τῆς αὐλῆς τοῦ Ναοῦ, τὸ αἷμα τοῦ παιδομάρτυρα καὶ νεομάρτυρα Ἰωάννη, σχημάτισε Σταυρὸ καὶ ἔτσι ἀποκαλύφθηκε ἡ ἔνδοξη εἴσοδος τοῦ Ἁγίου στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἔνταξή του στὴ χορεία τῶν Μαρτύρων.
.                 Οἱ κεφαλές, τοῦ νεομάρτυρα Ἰωάννη, τοῦ πατέρα του καὶ τοῦ Ἀναγνώστου ἐστάλησαν στὸν Πασὰ τῆς Τριπόλεως, τὰ δὲ σώματά τους ἐτάφησαν στὴν Μονεμβασία, καὶ μέχρι σήμερα παραμένει ἄγνωστος ὁ τόπος τῆς ταφῆς καὶ τῶν κεφαλῶν καὶ τῶν σωμάτων τους.
.                 Τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, τὸ ὁποῖο στὸ δάπεδο τῆς αὐλῆς τοῦ Ναοῦ σχημάτισε τὸ μαρτυρικὸ καὶ ἁγνὸ αἷμα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη, ἔγινε πηγὴ στηριγμοῦ τῶν ὑποδούλων χριστιανῶν Ἑλλήνων καὶ τόπος ἱεροῦ προσκυνήματος τῶν πιστῶν.

 

ΠΗΓΗ: immspartis.gr

 

 

,

Σχολιάστε

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ καὶ ΜΟΣΧΑ «Γυμνὴ καὶ ἐστερημένη πάσης ἐξωτερικῆς ἐξουσίας καὶ αἴγλης ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, εἶναι εἰς τοὺς παρόντας καιροὺς ἡ μόνη ποὺ στερεῖται ἐθνικῆς κρατικῆς προστασίας καὶ ἐπιδράσεων»

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ καὶ ΜΟΣΧΑ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ἱστορικὸ σύγγραμμα:
Θεόδωρος Ζήσης,
καθηγητὴς Πανεπιστημίου,
Κωνσταντινούπολη καὶ Μόσχα,
ἐκδ. “Βρυέννιος”,
Θεσσαλονίκη 1989, σελ. 33-38

ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

[…] Ἐξ αὐτῶν πάντως ἔγινεν αἰσθητὴ ἡ ἀνάγκη νὰ ἀποκτήση ἡ Ρωσσία τὸν ἰδικόν της πατριάρχην, ὥστε νὰ μὴ καταφεύγη εἰς ξένην αὐθεντίαν. Τὴν ἐπιθυμίαν αὐτὴν τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἰβὰν Δ´ αὐτοκράτορος Θεοδώρου, ἐξέφρασε πρὸς τὸν πατριάρχην Ἀντιοχείας Ἰωακεὶµ ὁ γυναικάδελφός του Βόρις Γκοντούνωφ, µὲ τὴν παράκλησιν νὰ μεσολαβήση εἰς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον διὰ τὴν χορήγησιν τῆς πατριαρχικῆς ἀξίας. Πράγµατι δὲ ὁ οἰκουμενικὸς πατριάρχης Ἱερεµίας Β´, ταξειδεύσας εἰς τὴν Ρωσσίαν, πρὸς συλλογὴν χρηµάτων διὰ τὸ Πατριαρχεῖον, ἐδέχθη τὴν πρότασιν καὶ ὑπὸ τὴν προεδρείαν αὐτοῦ σύνοδος ἐπισκόπων ἐξέλεξε τὸν μητροπολίτην Μόσχας Ἰὼβ εἰς πατριάρχην. Τὴν χειροτονίαν του ἐτέλεσεν ὁ πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.

.               Μετὰ τὴν ἐπιστροφήν του εἰς Κωνσταντινούπολιν ὁ Ἱερεµίας συνεκάλεσε σύνοδον τὸν Μάιον τοῦ 1590, εἰς τὴν ὁποίαν μετέσχον οἱ πατριάρχαι Ἀντιοχείας Ἰωακεὶµ καὶ Ἱερoσoλύµων Σωφρόνιος, μετὰ πολλῶν μητροπολιτῶν καὶ ἐπισκόπων. Ἡ σύνοδος ἐπεκύρωσε τὴν πρᾶξιν ἀνυψώσεως εἰς πατριάρχην τοῦ μητροπολίτου Μόσχας, κατατάξασα αὐτὸν πέµπτον εἰς τὴν σειρὰν τῶν πατριαρχῶν. Εἰς τὸ σχετικὸν πατριαρχικὸν χρυσόβουλον ὡρίζετο χαρακτηριστικῶς «ἵνα ὁ χειροτονηθεὶς Μοσκοβίου πρὸ ὀλίγου κύριος Ἰὼβ πατριάρχης, καὶ ὀνοµάζηται πατριάρχης καὶ συναριθµῆται τοῖς λοιποῖς πατριάρχαις καὶ ἔχῃ τὴν τάξιν καὶ τὸ µνηµόσυνον μετὰ τὸν πατριάρχην Ἱεροσολύµων, χρεωστῶν µνηµονεύειν ἡµῶν τοῦ ὀνόµατος καὶ τῶν λοιπῶν καὶ κεφαλὴν αὐτοῦ καὶ πρῶτον ἔχειν καὶ νοµίζειν τὸν ἀποστολικὸν θρόνον Κωνσταντινουπόλεως, ὡς καὶ οἱ λοιποὶ ἔχουσι πατριάρχαι».
.               Τὸν συνοδικὸν αὐτὸν τόµον ἔφερεν εἰς τὴν Μόσχαν τὸ 1592 ὁ μητροπολίτης Τυρνόβου καὶ Λαρίσης Διονύσιος. Ἐπειδὴ ὅµως ὁ τσάρος καὶ ὁ πατριάρχης δὲν ἐθεώρησαν ἱκανοποιητικὴν τὴν τελευταίαν θέσιν εἰς τὴν σειρὰν τῶν πατριαρχῶν καὶ ἤθελον νὰ δοθῇ ἡ τρίτη θέσις, μετὰ τὸν Ἀλεξανδρείας, πρὸς τὸν σκοπὸν αὐτὸν συνεκλήθη καὶ πάλιν ἡ σύνοδος τὸ 1593, παρόντος τώρα καὶ τοῦ πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Μελετίου Πηγᾶ, ὅστις ἀρχικῶς εἶχεν ἀντιδράσει, ἐξέδωκε νέαν συνοδικὴν πράξιν ὁπού εἶναι ἐµφανὴς ἡ ἀξιόλογος θεολογικὴ συµβολὴ καὶ τοῦ σοφοῦ πατριάρχου Ἀλεξανδρείας, ἐπανέλαβε τὴν προηγουμένην ἀπόφασιν περὶ τῆς σειρᾶς τῶν θρόνων, χωρὶς ἀλλαγήν, ὥστε «τὰ πρεσβεῖα φέρεσθαι σωζόµενα ταῖς Ἐκκλησίαις».
.               Μὲ βάσιν λοιπὸν τὴν πανορθόδοξον αὐτὴν ἀπόφασιν οἱ κατὰ καιροὺς πατριάρχαι Μόσχας ἀνεγνώριζον τὸν Οἰκουμενικὸν θρόνον ὡς πρῶτον καὶ κεφαλὴν ἐν τῷ συστήµατι τῶν αὐτοκεφάλων ὀρθοδόξων ἐκκλησιῶν. Ἀκόµη καὶ μετὰ τὴν ὕψωσιν τοῦ Μόσχας εἰς πατριάρχην ἡ ρωσσικὴ Ἐκκλησία ἀπηυθύνετο πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον διὰ ζητήµατα, τὰ ὁποῖα, ἐξεταζόµενα ὑπὸ τὴν σηµερινὴν ἔννοιαν τοῦ αὐτοκεφάλου, θὰ ἠµποροῦσε νὰ λύση µόνη της ὡς ἐσωτερικά. Ἀνεγνωρίζετο ἄλλωστε εἰς τὸν Κωνσταντινουπόλεως τὸ δικαίωµα τοῦ ἐκκλήτου, ὄχι µόνον ἀπὸ μέρους τῶν ἱεραρχῶν τῆς δικαιοδοσίας του, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ μέρους ἱεραρχῶν τῶν ἄλλων ὀρθοδόξων αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, ὅπως ἔδειξε παλαιότερα καὶ ὁ καθηγητὴς τοῦ ἐν Παρισίοις ρωσσικοῦ Θεολογικοῦ Ἰνστιτούτου Α. Καρτασὼφ εἰς τὴν μελέτην του, «Τὸ τῆς ἐκκλήτου δικαίωµα τῶν Οἰκουµενικῶν Πατριαρχῶν ἐν τῇ πράξει (Βαρσοβία 1936)».
.               Οὕτω, ὁ Ρῶσσος πατριάρχης Νίκων διὰ νὰ κατοχυρώση τὸ γνωστὸν μεταρρυθµιστικόν του ἔργον, ἐζήτησεν ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην Παΐσιον ὁδηγίας, ὑποβαλὼν συγχρόνως 27 ἐρωτήµατα. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης συνεκάλεσε τὸ 1655 Μεγάλην Σύνοδον, ἡ ὁποία ἐνέκρινε τὰς ἀποφάσεις τῆς ρωσσικῆς σύνοδου τοῦ 1654 καὶ ἀπήντησεν εἰς τὰς ὑποβληθείσας ἐρωτήσεις διὰ σχετικοῦ συνοδικοῦ γράμματος. Μὲ τὸ θέμα τῶν μεταρρυθμίσεων τοῦ Νίκωνος ἠσχολήθη καὶ ἄλλας φορὰς ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως. Εἰς τὴν συγκληθεῖσαν κατὰ τὸ 1663 Μεγάλην Σύνοδον μὲ συμμετοχὴν καὶ τῶν τριῶν ἄλλων πατριαρχῶν ἐξέδωκε πατριαρχικὸν καὶ συνοδικὸν τόμον εἰς τὸν ὁποῖον ἀπαντοῦσε εἰς 25 ἐρωτήματα τῆς ρωσσικῆς Ἐκκλησίας. Διὰ τῶν ἀπαντήσεων αὐτῶν κατωχυρώθη συνοδικῶς τὸ δικαίωμα τοῦ ἐκκλήτου, τῆς τελεσιδίκου δηλαδὴ Κρίσεως ἐκκλησιαστικῶν θεμάτων ἄλλων ἐκκλησιῶν ὑπὸ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. […]
.               Ἀλλὰ καὶ δι᾽ ἄλλα θέματα τοῦ ἐσωτερικοῦ βίου τῆς ρωσσικῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἄδειαι γάμου μετὰ ἑτεροδόξων, τρόπος προσελεύσεως λουθηρανῶν καὶ καλβινιστῶν εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν, κατάλυσις νηστείας ὑπὸ στρατιωτῶν ἐν καιρῷ πολέμου, ἐζήτει ὁ Μ. Πέτρος τὴν γνώμην καὶ συναίνεσιν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. […]
.               Οὐδέποτε ὅμως ἡ Κωνσταντινούπολις παρητήθη τῆς εὐθύνης, ὡς πρωτόθρονος Ἐκκλησία καὶ ὡς μήτηρ τῶν περισσοτέρων αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, νὰ μεριμνᾶ ἐν πνεύματι διακονίας περὶ τῶν γενικωτέρων θεμάτων ἢ τῶν ἀναφυομένων δυσχερειῶν. Ἦτο δὲ καὶ εἶναι πάντοτε τόσον διακριτικὴ αὐτὴ ἡ διακονία, ὥστε, ὅπως ἔγραφεν ὁ καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τῆς Πετρουπόλεως Sokoloff «ἡ προεξάρχουσα θέσις τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως μεταξὺ τῶν ἴσων αὐτῷ Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς οὐδένα διήγειρεν ἐν ἑαυτοῖς φόβον, καθόσον πάντες οὗτοι ἦσαν πεπεισμένοι ὅτι οὐδεὶς οὐδέποτε ἐκ τῶν οἰκουμενικῶν πατριαρχῶν ἤγετο ἐκ τῆς ἰδέας τῆς ἀποκτήσεως ἀπολύτου ἐξουσίας ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ διὰ τῆς ἐλαττώσεως ἢ ἐκμηδενίσεως τῶν κανονικῶν δικαιωμάτων καὶ προνομίων τῶν λοιπῶν πατριαρχικῶν θρόνων καὶ ὅτι οὐδένα, οὐδὲ τὸν ἐλάχιστον, διέτρεχε κίνδυνον τὸ αὐτοκέφαλον αὐτῶν».
.               Ἡ διακονία αὐτὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἔπαυσεν ἀπὸ αἰώνων νὰ στηρίζεται εἰς πολιτικὰ κριτήρια. Ἡ ἐμπειρία καὶ αἱ διεργασίαι τῶν αἰώνων προσέδωκαν εἰς αὐτὴν καθαρῶς ἐκκλησιολογικὴν καὶ θεολογικὴν διάστασιν, ἡ ὁποία πηγάζει βασικῶς ἐκ δύο λόγων: α) ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ἐπρωτοστάτησεν εἰς τὴν ὑπεράσπισιν καὶ διατύπωσιν τῶν εὐσεβῶν τῆς Πίστεως δογμάτων διὰ σειρᾶς ὅλης ἁγίων πατέρων καὶ συνόδων, πλουτισθεῖσα καὶ πλουτήσασα τὴν Ὀρθοδοξίαν, β) τὸ ἰδιαίτερον κύρος αὐτῆς κατὰ τὸν διάσημον κανονολόγον Νικόδημον Μίλας ἔγκειται καὶ εἰς τὸ ὅτι «ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ἦν ἡ μήτηρ Ἐκκλησία πάντων τῶν λαῶν ἐκείνων τῶν προσηλυτισθέντων ὑπὸ τῶν ἱεραποστόλων αὐτῆς εἰς τὴν χριστιανικὴν πίστιν. Φυσικὴ αὐτoῦ συνέπεια εἶναι ὅτι αἱ ἐκκλησίαι τῶν ἐθνῶν τούτων ἀπετείνοντο πρὸς διακανονισμὸν τoῦ ἐσωτερικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ αὐτῶν βίου εἰς τὴν Μητέρα Ἐκκλησίαν, αἰτούμεναι ὁδηγίας πρὸς τοῦτο καὶ πρὸς πάντα καθόλου τὰ ἄγνωστα καὶ ἀσαφῆ αὐταῖς ἐκκλησιαστικὰ ζητήματα».

——————

«Γυμνὴ καὶ ἐστερημένη πάσης ἐξωτερικῆς ἐξουσίας καὶ αἴγλης ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, εἶναι εἰς τοὺς παρόντας καιροὺς ἡ μόνη ποὺ στερεῖται ἐθνικῆς κρατικῆς προστασίας καὶ ἐπιδράσεων· ἄλλαι αὐτοκέφαλοι ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι μετὰ δυσκολίας θὰ ἠδύναντο νὰ ἀποκρούσουν ὁδηγίας καὶ κατευθύνσεις τῶν κρατικῶν ὀργάνων, ὡς κάλλιστα γνωρίζει ὁ π. Ἰουστῖνος (Σημ. «Χρ. Βιβλ.»: ἅγιος Ἰουστίνος Πόποβιτς)»
(Θεόδωρος Ζήσης, καθηγητὴς Πανεπιστημίου, Κωνσταντινούπολη καὶ Μόσχα, ἐκδ. Βρυέννιος, Θεσσαλονίκη 1989, σελ. 92)

Σχολιάστε

ΣΤΕΡΕΩΣΟΝ ΚΥΡΙΕ!

Τὸ στερέωμα τῶν ἐπὶ Σοὶ πεποιθότων,
στερέωσον, Κύριε, τὴν Ἐκκλησίαν,
ἣν ἐκτήσω τῷ Τιμίῳ Σου Αἵματι.

Σχολιάστε

«Ο ΚΥΡΙΟΣ ΜΑΣ ΕΧΑΡΙΣΕ ἕνα ΝΙΚΟΔΗΜΟΝ φορέα ἁπάσης τῆς πολυποικίλου ὀρθοδόξου πνευματικότητος»

Τό Σάββατο 5 Ὀκτωβρίου 2019, πραγματοποιήθηκε στήν Ναύπακτο καί στό Πνευματικό Κέντρο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, τό Ε´Θεολογικό Συνέδριο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου μέ γενικό θέμα «Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης∙ φορέας τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Παραδόσεως».

Εἰσαγωγική ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ἱεροθέου

.             «Τό Θεολογικό Συνέδριο τό ὁποῖο ἀρχίζει σήμερα εἶναι τό πέμπτο κατά σειρά καί δοξάζω τόν Θεό γιά τό γεγονός αὐτό. Εἶναι σημαντικό νά ἀκούγεται ἡ θεολογία τῆς Ἐκκλησίας μας πάνω σέ διάφορα σύγχρονα θέματα. Σέ μιά ἐποχή πού οἱ ἄνθρωποι χρησι­μο­ποιοῦν διάφορα ἄλλα ἀνθρωποκεντρικά συστήματα γιά νά ἑρμηνεύουν τόν κόσμο, ὅπως τήν φιλοσοφία, τήν κοινωνιολογία, τήν πολιτική, τήν ἠθική κλπ. εἶναι ἀρκετά ἐνδιαφέρον νά ἐξε­τάζουμε τήν ὀρθόδοξη θεολογία ὡς ἑρμηνευτικό κλειδί γιά νά ἀντιμε­τωπίζουμε τά προβλήματά μας καί ὅσα σχετίζονται μέ τήν ζωή μας.
.             Τό φετεινό Θεολογικό Συνέδριο ἔχει ὡς κεντρικό θέμα τόν ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη, πού γεννήθηκε στήν Νάξο τό ἔτος 1749, ἐμόνασε στό Ἅγιον Ὄρος καί ἐκεῖ ἐκοιμήθη τό 1809. Τό θέμα αὐτό δέν τέθηκε τυχαίως, ἀλλά ἔχει ἕναν ἰδιαίτερο σκοπό.
.             Τό ἔτος 2021, δηλαδή ὕστερα ἀπό δύο χρόνια, θά ἑορτασθοῦν τά 200 χρόνια ἀπό τήν ἔναρξη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821. Ὅλοι ἑτοιμάζονται γι’ αὐτόν τόν ἑορτασμό, αὐτό κάνει καί ἡ Ἐκκλησία. Ἀλλά δέν πρέπει νά ἐξαφανισθῆ ἀπό τήν μνήμη μας, ποιός ἦταν ὁ χαρακτήρας τῶν Ἑλλήνων ἐπαναστατῶν, καί πῶς παρέμεινε ἄσβεστο τό φῶς τῆς πίστεως καί τῆς ρωμηοσύνης πάνω ἀπό τετρακόσια χρόνια σκλαβιᾶς. Γιατί δέν εἶναι μόνο ἡ Τουρκο­κρατία, ἀλλά καί αὐτό πού προηγήθηκε, δηλαδή ἡ Φραγκοκρατία καί ἡ Ἑνετοκρατία. Αὐτό τό ἔκανε ἡ Ἐκκλησία μέ τήν ὅλη θεολογία καί ζωή της.
.             Ἕνα μεγάλο τέκνο τῆς Ἐκκλησίας μας πού ἔπαιξε σημαντικό ρόλο γιά τήν διατήρηση τῆς ρωμαίικης παράδοσης τοῦ Γένους μας τήν περίοδο αὐτήν, ἀλλά καί τήν ἀφύπνησή της εἶναι ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης.
.             Ὁ ἴδιος ὡς ἐργατική μέλισσα συγκέντρωσε ὅ,τι ἐκλεκτό ὑπάρχει ἀπό τήν ὅλη παράδοσή μας καί τό παρουσίασε μέ κείμενα πού ἦταν παρηγοριά στόν λαό. Ὁ ἴδιος ἦταν μιά ὀλόκληρη Θεολογική Σχολή στήν περίοδο τῆς δουλείας, ἀλλά καί ἕνας φωτεινός φάρος πού ἔδειχνε τό φῶς μέσα στό σκοτάδι τῆς σκλαβιᾶς.
.             Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἦταν ὁ κορυφαῖος Πατέρας τῆς φιλοκα­λικῆς-ἡσυχαστικῆς κίνησης τοῦ 18ου αἰῶνος, πού ἀντιστά­θηκε στό ρεῦμα τοῦ δυτικοῦ διαφωτισμοῦ καί παρουσίασε τόν πλοῦτο τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας.
.             Ὁ μοναχός π. Θεόκλητος Διονυσιάτης, Ναυπάκτιος κατά τήν καταγωγή, ἤδη ἀπό τό ἔτος 1958, ὅταν ἤμουν μαθητής δευτέρας Γυμνασίου, συνέγραψε σέ ἕνα βιβλίο τόν βίο, τήν πολιτεία καί τήν συγγραφική παραγωγή τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου. Τό βιβλίο αὐτό ἐπιγράφεται «ἅγιος Νικόδημος ὁ ἁγιορείτης, ὁ βίος καί τά ἔργα του», καί ὅπως φαίνεται ἀπό τόν τίτλο καί τόν ὑπότιτλό του ἀναλύει τόσο τόν βίο του ὅσο καί τά βιβλία πού συνέγραψε. Ἐκπλήσσεται κανείς ἀπό τήν ὅλη αὐτήν ἀνάλυση μέ τήν θεολογική κατάρτιση καί τήν σοφία τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου.
Στό Θεολογικό αὐτό Συνέδριο θά γίνουν οἱ ἀκόλουθες εἰσηγήσεις:

  • Ἀρχιμανδρίτης Βενέδικτος Νεοσκητιώτης, Γέρων Ἱ. Κ. Ἁγ. Σπυρίδωνος, μέ θέμα: Βίος καί ἔργα τοῦ ἁγίου Νικοδήμου.

  • Ἀρχιμανδρίτης Ἀρίσταρχος Γκρέκας, Ἐπίκουρος Καθη­γητής Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν, μέ θέμα: Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὡς ἑρμηνευτική κλείδα τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως τῶν Πατέρων τῆς πρώτης χιλιετίας.

  • Ἀρχιμανδρίτης π. Γρηγόριος Παπαθωμᾶς, Καθηγητής Θε­ο­λογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν, μέ θέμα: Λόγοι συγγραφῆς καί μεθοδο­λογία τῆς κατάρτισης τοῦ Πηδαλίου.

  • Συμεών Πασχαλίδης, Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Θεσ­σα­λονίκης, μέ θέμα: Ἡ ὁμολογία τῆς πίστεως καί οἱ προϋπο­θέσεις αὐτῆς στούς Νεομάρτυρες κατά τό ἁγιολογικό ἔργο τοῦ ἁγίου Νικοδήμου. Μπορεῖ κάθε μάρτυρας νά εἶναι μάρ­τυρας πίστεως;

  • Μητροπολίτης Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱερόθεος: Τό αὐτεξούσιο στήν διδασκαλία τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ ἁγιορείτου.

  • Πρωτοπρεσβύτερος Θωμᾶς Βαμβίνης, μέ θέμα: Ἡ ἐν Χριστῷ ζωῇ (μυστήρια καί ἄσκηση): ἡ διδασκαλία τοῦ ἁγίου Γρηγο­ρίου τοῦ Παλαμᾶ στά συγγράμματα τοῦ ἁγίου Νικοδήμου.

.             Ἡ θεματολογία αὐτή δέν καλύπτει ὅλο τό εὗρος τῆς προσφορᾶς καί τῆς προσωπικότητος τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, ἀλλά τονίζει μερικά ἐνδεικτικά σημεῖα ἀπό τόν βίο, τήν πολιτεία του καί τήν συγγραφική παραγωγή του. Ὁ π. Θεόκλητος Διονυσιάτης στόν Ἐπίλογο τοῦ βιβλίου πού προαναφέρθηκε, γράφει: «Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ὑπῆρξε μέγας ἅγιος καί κατ’ ἐξοχήν διδάσκαλος τῆς οἰκουμενικῆς Ἐκκλησίας. Ἐκεῖ ὅπου ἤγγισεν ὁ κάλαμός του, κατέλιπεν ἀνεξίτηλα τά ἴχνη τῆς μεγάλης καί φωτεινῆς προσωπικότητός του. Ἀλλά δέν ἦτο μόνον προσω­πικότης κατά τήν σημερινήν ἀντίληψιν. Ὑπῆρξεν ἱερός μυστα­γωγός τοῦ πνευματικοῦ κόσμου καί τῶν “μυστηρίων τοῦ Χρι­στοῦ”».
«Ἐν ἑαυτῷ συνεδύασεν εἰς μίαν ἁρμονικήν ἑνότητα, τόν ὅσιον, τόν φιλόσοφον, τόν μαχητήν, τόν διδάσκαλον, τόν ἀπο­λογητήν, τόν συγγραφέα, τόν ὁμολογητήν καί μάρτυρα τῆς ἀληθείας, τόν ἐθνικόν ἄνδρα, τόν βαθυστόχαστον ἐργάτην καί ὁραματιστήν τῆς ἀναστάσεως τοῦ δουλεύοντος γένους».
.             «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ὀλίγους ἔχει νά ἐπιδείξῃ Ὁσί­ους καί ἐν ταὐτῷ συγγραφεῖς πολυγραφωτάτους».
.             «Ἦτο μέγας θεολόγος, ὑπό τήν εὑρυτέραν τοῦ ὅρου ἐκδο­χήν, καταλιπών ἔργον τεράστιον, προσωπικόν, ἑνιαῖον, ὑπεύ­θυνον, ἀλλ’ οὐδέποτε εἶπεν ὅτι εἶναι ὁ ἴδιος θεολόγος, λέγων πάντοτε: “λέγουν οἱ θεολόγοι”, ἐννοῶν τούς Πατέρας».
.             «Ὁμολογουμένως, ἡ Ἁγιωτάτη Ἐκκλησία μας ἀπό τοῦ Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ καί ἐντεῦθεν σπανίζει ὀρθοδόξων ἀναστημάτων. Διό καί ὁ Κύριος, ἐπικαμφθείς εἰς τάς ἱκεσίας τῆς Ἐκκλησίας, ἐχάρισεν εἰς ἡμᾶς καί ἕνα Νικόδημον, φορέα ἁπάσης τῆς πολυποικίλου ὀρθοδόξου πνευματικότητος, ὅστις, εἰς μέν τήν ἀχλυωπόν περίοδον τῆς δουλείας τοῦ Γένους, ἀφύπνισε τήν νεναρκωμένην συνείδησιν τῶν Ὀρθοδόξων, εἰς δέ τούς μετέπειτα χρόνους, τῆς Ἐθνικῆς ἐλευθερίας, ᾖρε τό βαρύ τῆς ἀγνοίας παραπέτασμα, διαπορθμεύσας ὅλον τόν κεκτημένον πλοῦτον τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας μας, πρός τήν ἀγωνιῶσαν στρατευομένην Ἐκκλησίαν μας, ἐκ τῶν ὑπούλων τῆς Δύσεως διεισδύσεων».
.             Οἱ λόγοι αὐτοί τοῦ π. Θεοκλήτου Διονυσιάτου, μελετητοῦ τοῦ ἔργου τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, εἶναι σημαντικοί.
.             Πρίν κλείσω αὐτήν τήν εἰσαγωγική μου προσφώνηση, θά ἤθελα νά εὐχαριστήσω τούς εἰσηγητές τοῦ Θεολογικοῦ Συνε­δρίου, τούς χορηγούς καί τούς παντοιοτρόπως βοηθήσαντας γιά τήν πραγματοποίησή του, καθώς, ἐπίσης, ὅλους τούς παρόντας. Καί νά μοῦ ἐπιτρέψετε νά πῶ κάτι. Ἐπειδή ὑπάρχουν μερικοί οἱ ὁποῖοι κρίνουν καί ἐπικρίνουν ἐπιπολέως καί ἀδίκως μερικές θέσεις τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, ὅτι δῆθεν ἐπηρεάσθηκε ἀπό τόν δυτικό Χριστιανισμό καί μετέφερε στήν Ὀρθόδοξη θεολογία τόν δυτικό νομικισμό καί τήν δυτική ἠθική, ἀγνοοῦντες ὅμως τό ὅλο ἔργο του, θά εὐχόμουν πρίν φύγουν ἀπό τόν κό­σμο αὐτόν νά μετανοήσουν καί νά καταλάβουν τό λάθος τους, γιατί ὁ ἅγιος Νικόδημος ἦταν καί εἶναι ἕνα μεγάλο ἀστέρι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας».

 

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

 

,

Σχολιάστε

Ο ΤΡΙΤΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ…

Ο ΤΡΙΤΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ…

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
ἀρ. τ. 2206, 01.10.19
ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

.             Σὲ κρίσιμες καμπὲς τῆς ἱστορίας, ὅταν ἀφηνιασμένοι οἱ λαοὶ ὁρμοῦν ἀκάθεκτοι στοὺς δρόμους τοῦ κακοῦ, ὁ Θεὸς κάνει ὁρισμένες φορὲς φανερότερη τὴν παρουσία του, γιὰ νὰ ἀνακόψει τὴν αὐτοκαταστροφικὴ μανία τους καὶ νὰ ἀποτρέψει τὴν ὁλοκληρωτική τους καταστροφή.
.             Στὶς περιστάσεις αὐτὲς κάποιο συνταρακτικὸ «σημεῖο» του προειδοποιεῖ γιὰ τὸν ἐπερχόμενο ὄλεθρο, ὥστε νὰ ἀφυπνίσει τὶς ναρκωμένες συνειδήσεις. Στοὺς καιρούς μας αὐτὸ ἔχει συμβεῖ ἀρκετὲς φορές, χωρὶς ὡστόσο νὰ ἔχει ἐπιφέρει κάποια οὐσιαστικὴ ἀλλαγὴ στὴν φρενήρη καθοδικὴ πορεία τοῦ ἀποστατημένου κόσμου.
.             Ἕνα τέτοιο «σημεῖο» ἀπὸ τὰ πιὸ χαρακτηριστικὰ ξανάφερε δυνατὰ στὴν ἐπιφάνεια μετὰ ἀπὸ τριάντα τρία χρόνια ἡ τηλεοπτικὴ σειρὰ «Τσερνομπὺλ» τοῦ ἀμερικανικοῦ δικτύου HBO.
.             Ἦταν 26 Ἀπριλίου τοῦ ἔτους 1986, ὅταν ὁ ὁλοκαίνουργιος τέταρτος ἀντιδραστήρας τοῦ πυρηνικοῦ ἐργοστασίου στὴν πόλη Τσερνομπὺλ τῆς Οὐκρανίας ἐξερράγη. Ἡ καταστροφὴ ἦταν φοβερή, ἀλλὰ ἡ μέγιστη ἀπειλὴ ἀκολούθησε τὴν ἔκρηξη, ὔπουλη καὶ ἀόρατη, ἀφοῦ ἀπὸ αὐτὴ ἀπελευθερώθηκε τεράστια ποσότητα ραδιενέργειας. Σύντομα τὸ φονικὸ ραδιενεργὸ νέφος ἐξαπλώθηκε πάνω ἀπὸ τὴν Εὐρώπη καὶ τὴν Ἀσία· ἔφθασε νὰ καλύψει τὸ ἕνα τρίτο τῆς ἐπιφανείας τῆς γῆς, μολύνοντας τὶς καλλιέργειες καὶ τὰ νερά.
.             Οἱ ἄμεσοι θάνατοι, ποὺ ἀποδόθηκαν στὴν ἔκρηξη, ὑπολογίστηκαν σὲ μερικὲς χιλιάδες. Ἀργότερα ἡ Greenpeace ἔφτασε νὰ τοὺς ἀριθμεῖ σὲ περίπου διακόσιες χιλιάδες. Ἐνῶ σχετικὰ πρόσφατα, τὸ 2007, σὲ βιβλίο μὲ τὸν τίτλο «Τσερνομπύλ», ποὺ ἐκδόθηκε στὴ Ρωσία, οἱ συγγραφεῖς ὑπολογίζουν σὲ 985.000 τοὺς θανάτους, ποὺ σχετίζονται μὲ τὴν φονικὴ ραδιενέργεια τοῦ Τσερνομπύλ. Ἡ περιοχὴ σὲ ἔκταση 31 km γύρω ἀπὸ τὸ ἐργοστάσιο εἶναι ἀπαγορευμένη ζώνη. Ὑπολογίζεται ὅτι πρέπει νὰ περάσουν περίπου 20.000 χρόνια, γιὰ νὰ γίνει κατοικήσιμη.
.             Τὸ καταστροφικὸ γεγονὸς συγκλόνισε τότε τὸν κόσμο καὶ γιὰ τὸν λόγο ὅτι ἔγινε φανερὸ πὼς ἀποτελοῦσε πραγματοποίηση προφητείας τοῦ ὀγδόου κεφαλαίου τῆς ἀποκαλύψεως ποὺ περιγράφει τὸ σάλπισμα τοῦ τρίτου Ἀγγέλου. Ἐκεῖ γίνεται λόγος γιὰ ἀστέρι, ποὺ ἔπεσε πάνω στὸ ἕνα τρίτο τῶν ποταμῶν καὶ τῶν πηγῶν, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ πεθάνουν πολλοὶ ἀπὸ τὰ μολυσμένα νερά. Τὸ ἀστέρι στὸ κείμενο τῆς ἀποκαλύψεως ὀνομάζεται «ἄψινθος». Καὶ ἐδῶ βρίσκεται ἡ ἀκριβὴς σύμπτωση: Ἡ λέξη «Τσερνομπὺλ» μεταφραζόμενη στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα σημαίνει «ἄψινθος» (Ἀποκ. η΄10, 11). Τὸ ὄνομα καὶ ἡ σύμπτωση τοῦ μολυσμοῦ τοῦ ἑνὸς τρίτου τῆς γῆς δὲν ἄφηναν καμία ἀμφιβολία ὅτι ἡ ἔκρηξη τοῦ Τσερνομπὺλ ἀποτελοῦσε πραγματοποίηση τῆς προφητείας.
.             Ἡ τηλεοπτικὴ παραγωγὴ τοῦ HBO ξανάφερε στὴν ἐπιφάνεια τὴν τραγωδία, μὲ ἀποτέλεσμα πλήθη τουριστῶν νὰ συρρέουν στὴν περιοχὴ τοῦ Τσερνομπὺλ καὶ νὰ εἰσέρχονται στὴν ἀπαγορευμένη ζώνη, προκειμένου νὰ φωτογραφηθοῦν μὲ θέα τὸν κατεστραμμένο ἀντιδραστήρα, συχνὰ σὲ προκλητικὲς καὶ ἡμίγυμνες στάσεις. Αὐτὸ τὸ τελευταῖο προκάλεσε ἀντιδράσεις, διότι θεωρήθηκε ἀσέβεια πρὸς τοὺς νεκρούς.
.             Κανένας ὅμως τώρα δὲν ἔκανε λόγο γιὰ τὸ «σημεῖο» τῆς ἀποκαλύψεως.
.             Ξεχάστηκε…
.             Ἁπὸ τοὺς πάντες…
.             Καὶ εἶναι ὡστόσο τὸ πρώτιστο, ποὺ ἔπρεπε νὰ τονίζεται ἀπὸ κάθε κατεύθυνση καὶ κυρίως ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Ὄχι μόνο τὴν τοπική, ποὺ σπαράσσεται ἀπὸ σχίσματα, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ σύνολο τῶν κατὰ τόπους Ἐκκλησιῶν. Αὐτὸ μάλιστα θὰ μποροῦσε νὰ ἀποτελέσει μοναδικὸ θέμα μελέτης σήμερα, προκειμένου τὸ κήρυγμα τῆς Ἐκκλησίας νὰ ἀφυπνίσει τὶς συνειδήσεις τῶν ἀνθρώπων σὲ ὅλον τὸν κόσμο.
.             Νὰ ἀφυπνίσει καὶ τῶν ἴδιων τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας τὶς συνειδήσεις, ὥστε ἡ Οὐκρανία καὶ τὸ Τσερνομπὺλ νὰ ἀποτελοῦν σημεῖο πνευματικῆς ἐγρηγόρσεως ὅλων. Τί συγκλονιστικὴ μαρτυρία θὰ δινόταν στὸν ἀποστατημένο κόσμο μας, ἂν π.χ. κτιζόταν στὸ Τσερνομπὺλ ναὸς ἀφιερωμένος στὸν ἱερὸ Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη καὶ τὴν Ἀποκάλυψη, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ συνεχῶς, μάλιστα κατὰ τὴν 26η Ἀπριλίου κάθε ἔτους, ἀπευθυνόταν μήνυμα μετανοίας πρὸς ὅλον τὸν κόσμο! Νὰ κηρυσσόταν ἀπὸ ἐκεῖ Νινευϊτικὴ μετάνοια: «δεῦτε προσκυνήσωμεν καὶ προσπέσωμεν αὐτῷ καὶ κλαύσωμεν» ἐνώπιον τοῦ Δημιουργοῦ μας (Ψαλμ. Ϟδ΄[94] 6).
.             Ἄν!
.             Διότι τώρα ἐπικρατεῖ θλιβερὴ σιωπή…
.             Ἀλλὰ ἂν ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία δὲν ἀφουγκράζεται ἢ καὶ παραθεωρεῖ τὰ μεγάλα «σημεῖα» τοῦ Θεοῦ, τί νόημα μπορεῖ νὰ ἔχει ἡ ἀποστολή της στὸν κόσμο; Δὲν κινδυνεύει ἔτσι νὰ καταστεῖ ἀνάλατο ἁλάτι, «ἅλας ἄναλον» (Μάρκ. θ´ 50), καὶ σβησμένο λυχνάρι;
.             Γι’ αὐτὸ ἡ Οὐκρανία σήμερα κρίνει τὸν κόσμο καὶ κατ᾽ ἐξοχὴν τὴν Ἐκκλησία.
.             Τριάντα τρία χρόνια μετὰ τὸ φοβερὸ «σημεῖο» θὰ εἶναι τραγικὸ ὁ ἐπίλογος τῆς τρομακτικῆς ἐκρήξεως νὰ εἶναι ὁ δραματικὸς λόγος τοῦ ἐνάτου κεφαλαίου (θ΄ 20-21) τῆς ἀποκαλύψεως:
.             «Οὐ μετενόησαν»!

Σχολιάστε