Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΘΕΟΛΟΓΙΑ"

ΠΡΟΤΥΠΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ τοῦ Κυρίου στὴν Παλαιὰ Διαθήκη

Προτυπώσεις το Σταυρο το Κυρίου
στὴν Παλαιὰ Διαθήκη

τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου, δασκάλου

.                   Οἱ ἐκκλησιαστικοὶ Πατέρες, ἐρευνώντας τὸ ἱερὸ κείμενο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἐντόπισαν πλῆθος προτυπώσεων ποὺ ἀφοροῦν σὲ γεγονότα τῆς Καινῆς Διαθήκης καὶ ἐμφανίζονται ἄλλοτε ξεκάθαρα καὶ ἄλλοτε σκιωδῶς-συμβολικῶς. Τὸ ἴδιο παρατηρεῖται καὶ στὸ θέμα τῆς Σταύρικης θυσίας τοῦ Κυρίου. Ἀκολουθοῦν ἐδάφια, ὅπου ἡ Παλαιὰ Διαθήκη, μάλιστα ἡ Πεντάτευχος, προτυπώνει τὸ ὄργανο τῆς θυσίας τοῦ Σωτῆρος μας.

.                  A΄ (Γένεσις, κέφ. α΄, β΄): Τὸ “ξύλον” τοῦ Παραδείσου εἶναι ἀντί-τυπος τοῦ Σταυροῦ τοῦ Κυρίου. Μάλιστα κατ᾽ ἀντιδιαστολὴν τὸ “ξύλον τοῦ Παραδείσου” ἔκανε γυμνὸ τὸν Ἀδὰμ κάνοντας τὸν νὰ κρυφτεῖ ἀπὸ προσώπου Κυρίου, ὁδηγώντας αὐτὸν καὶ κατ᾽ ἐπέκταση τὴν ἀνθρωπότητα στὸ θάνατο (Φιλόθεος Κων/λεως). Ὅμως ὁ θάνατος τοῦ Κυρίου πάνω στὸ νέο “ξύλον” ἀνέστησε τὴν ἀπὸ αἰώνων νεκρὴ ἀνθρωπότητα. Ἔτσι, τὸ “ξύλον” τοῦ παραδείσου ἀπὸ τὴν ἡδονὴ τῆς “βρώσεως” ὁδήγησε στὸ σκότος τοῦ θανάτου, ἐνῶ τὸ “τιμωρητικὸν ξύλον” τοῦ Γολγοθᾶ ἀπὸ τὴν ὀδύνη τοῦ Πάσχοντος ὁδήγησε στὸ φῶς τῆς αἰώνιας ζωῆς.

.                       Β΄ (Γέν. κβ΄1,2): Ὁ Θεὸς ζήτησε ἀπὸ τὸν Ἀβράαμ νὰ θυσιάσει τὸ μοναχογιό του Ἰσαάκ. Ὁ Ἀβραὰμ ὑπάκουσε. Μάλιστα ὁ Ἰσαὰκ κουβάλησε στοὺς ὤμους τὰ ξύλα τῆς θυσίας στὸν ἀνηφορικὸ τόπο προσφορᾶς τοῦ “ὁλοκαρπώματος”. Ὁ Ἰσαὰκ θεωρεῖται τύπος Κυρίου καὶ τὰ ξύλα τύπος Σταυροῦ. “Σταυροῦ τύπον ἐκπλήρου Ἰσαάκ” (Ἀνδρέας Κρήτης). “Ἐν τῷ Ἀβραάμ, τὸ μυστήριον ἐνεργεῖται τοῦ Σταυροῦ, ὁ δὲ αὐτοῦ υἱὸς ἦν τύπος τοῦ σταυρωθέντος ὕστερον Χριστοῦ” (Γρηγόριος Παλαμᾶς,). Σημειωτέον: ὁ υἱὸς τοῦ Ἀβραὰμ δὲν πεθαίνει, ἐνῶ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ πεθαίνει στὸ Σταυρό.

.                     Γ΄(Ἔξοδος, ιδ΄15-25): Ὁ Μωυσῆς, φθάνοντας μὲ τὸ διωκόμενο ἀπὸ τὸν Φαραὼ λαὸ τοῦ Θεοῦ μπροστὰ στὴν Ἐρυθρά Θάλασσα, σήκωσε τὴ ράβδο του καὶ “ἐξέτεινε τὴν χείρα ἐπὶ τὴν θάλασσαν καὶ (…) ἐσχίσθη τὸ ὕδωρ καὶ εἰσῆλθον οἱ λαοὶ Ἰσραήλ”. Κατὰ τὸν Ἰωάννη τὸ Δαμασκηνό: “Ράβδος σταυροτύπως τὴν θάλασσαν πλήξασα”. Δηλαδή, κατὰ τὸν μεγάλο Πατέρα, ἀλλὰ καὶ τὸν Ἰωάννη τὸ Χρυσόστομο, ἡ μωσαϊκὴ ράβδος προτυπώνει τὸ Σταυρὸ τοῦ Κυρίου.

.                             Δ΄ (Ἔξ., ιε΄22-25): Ὁ Ἰσραὴλ στὸ Σινὰ δοκιμάστηκε ἀπὸ λειψυδρία. Βρίσκοντας πηγὴ στὴν Μερρά, ἀπογοητεύτηκαν. Τὸ νερό της ἦταν πικρό. Τότε ὁ Μωυσῆς προσευχήθηκε καὶ ὁ Θεὸς τοῦ ἔδειξε ἕνα ξύλο. “Και ἐνέβαλε αὐτὸ εἰς τὸ ὕδωρ καὶ ἐγλυκάνθη τὸ ὕδωρ”. Τὸ “ξύλον” διὰ τοῦ ὁποίου τὸ νερὸ ἔγινε πόσιμο εἶναι τύπος τοῦ Σταυροῦ τοῦ Κυρίου (Δαμασκηνός).

.                     Ε΄ (Ἀριθμοὶ κ΄1-13): Ἀνάλογο περιστατικὸ συνέβη στὴν ἔρημο Σίν, ὅπου λόγῳ λειψυδρίας οἱ Ἰσραηλίτες γόγγυζαν κατὰ τοῦ Μωυσῆ. Τότε ὁ Μωυσῆς “προσευχηθεὶς … ἐπάταξε τὴν πέτραν”. Ἀφοῦ χτύπησε μὲ τὴ ράβδο του ὁ Μωυσῆς τὸ βράχο “ἐξῆλθεν ὕδωρ πολύ”. Καὶ ἐδῶ ἡ ράβδος θεωρεῖται τύπος τοῦ Σταυροῦ (Χρυσόστομος), ἐνῶ ὁ βράχος συμβολίζει τὸν Γολγοθὰ, ὅπου στήθηκε ὁ τοῦ Κυρίου Σταυρός.

.                           Ϛ΄( Ἔξ. ιζ΄8-16): Τὶς κρίσιμες στιγμές, ποὺ ὁ Ἰσραὴλ δέχθηκε ἐπίθεση Ἀμαληκιτῶν, ὁ Μωυσῆς ἀνέβηκε σὲ ὕψωμα καὶ ἐξέτεινε τὰ χέρια τοῦ πλαγίως, δίνοντας στὸ σῶμα τοῦ σχῆμα σταυροῦ. Ὅσο ἔμενε ἔτσι, οἱ Ἰσραηλίτες νικοῦσαν. Ὅταν ὅμως κατέβαζε τὰ χέρια λόγῳ κόπωσης, ἐκεῖνοι νικοῦνταν. Ἔτσι οἱ Ὢρ καὶ Ἀαρὼν στήριζαν τὰ χέρια τοῦ Μωυσῆ. Τελικὰ οἱ Ἀμαληκίτες κατατροπώθηκαν. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τονίζει: “ἀναζωγράφησον παρ᾽ ἑαυτῷ χείρας ἡπλωμένας, ἵνα ἴδῃς τοῦ προσκυνητοῦ Σταυροῦ λάμπουσαν τὴν εἰκόνα”. Ὅπως οἱ Ἰσρηλίτες μὲ τὸν τύπο σταυροῦ νικοῦσαν, ἔτσι καὶ ὁ νέος Ἰσραὴλ τῆς χάριτος, ὁ Χριστιανός, πολεμούμενος ἀπὸ τὸν νοητὸ ἐχθρὸ μὲ τὴ δύναμη τοῦ Σταυροῦ ἐξέρχεται νικητής.

.                           Ζ΄ (Ἀριθμ. κα΄ 6-15): Ὅταν, μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Ἀαρών, οἱ Ἰσραηλίτες στράφηκαν καὶ πάλι κατὰ τοῦ Μωυσῆ, δέχθηκαν τὴν τιμωρία: “Ὄφεις ἔδακνον τὸν λαόν, καὶ ἀπέθανεν λαὸς πολύς”. Τότε ὁ Μωυσῆς κατασκεύασε χάλκινο ὁμοίωμα φιδιοῦ ὑψώνοντάς το σὲ κοντάρι πάνω σὲ κοντινὸ ὕψωμα. Ὅσοι ἔπεφταν θύματα φιδιῶν δὲν πάθαιναν τίποτε, ἐὰν κοιτοῦσαν ψηλά, στὸ χάλκινο ὁμοίωμα. Τὴν προτύπωση αὐτὴ τοῦ Σταυροῦ ἐπισημαίνει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος: “Καθὼς Μωυσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾽ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον” (Ἰωάν. γ΄14-15).

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ: Γράφει ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: “Σ᾽ ἕνα δέντρο, στὸν Παράδεισο, νίκησε ὁ διάβολος τὸν Ἀδάμ. Στὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ νίκησε τὸ διάβολο ὁ Χριστός. Τὸ πρῶτο ἄνοιξε στοὺς ἀνθρώπους τὶς πύλες τοῦ Ἅδου. Τὸ δεύτερο, ὁ Σταυρός, κι αὐτοὺς ποὺ εἶχαν πάει στὸν Ἅδη τοὺς ἀνακάλεσε. Κι ὅπως ἕνας γενναῖος βασιλιάς, (…) ἔτσι καὶ ὁ Χριστὸς νικητὴς στὸν πόλεμο ἐναντίον τοῦ διαβόλου, ὅλα τὰ ὄπλα τοῦ ἀντιπάλου καὶ τὸ θάνατο καὶ τὴν κατάρα τὰ κρέμασε ψηλά, στὸ Σταυρό, σὰν σὲ τρόπαιο, γιὰ νὰ τὸ βλέπουν ὅλοι, καὶ οἱ ἀγγελικὲς δυνάμεις στὸν οὐρανό, καὶ οἱ ἄνθρωποι στὴ γῆ, ἀλλὰ ἀκόμα καὶ οἱ νικημένοι πονηροὶ δαίμονες.”

, ,

Σχολιάστε

ΠΡΟΤΙΜΟΤΕΡΟ ΣΕ ΣΦΑΛΜΑ ΕΝΤΟΣ ΠΑΡΑ ΣΤΟ “ΟΡΘΟ” ΕΚΤΟΣ τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (Τὰ ἐκκλησιολογικά μας χάλια)

ΜΑΣ ΛΕΙΠΕΙ ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΦΡΟΝΗΜΑ

1. Στά παρουσιαζόμενα θέματα τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς, ἀγαπητοί μου Γορτύνιοι καί Μεγαλοπολίτες χριστιανοί, ἐμεῖς τό εἴπαμε καί τό δηλώνουμε πάλι, ὅτι τό φρόνημά μας θά εἶναι «ἐκκλησιολογικό». Δηλαδή, θά κάνουμε ὅ,τι μᾶς πεῖ ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἄν ἡ Ἐκκλησία μᾶς πεῖ νά φορᾶμε τήν μάσκα στήν Ναό γιά προστασία μας ἀπό τόν κορωνοϊό, θά τήν φορᾶμε. Ἄν μᾶς πεῖ νά μήν τήν φορᾶμε, δέν θά τήν φορᾶμε! Τό ἴδιο σέ ὅλα τά θέματα.

2. Θά τολμήσω νά πῶ, ἀδελφοί, καί τό ἑξῆς: Καί λάθος ἀκόμη νά κάνει ἡ Ἐκκλησία, νά ἀκολουθοῦμε τό λάθος καί ὄχι τήν κατά τήν γνώμη μας ἀκρίβεια. Καί αὐτό πού σᾶς λέγω δέν εἶναι δικός μου λόγος, ἀλλά τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου (βλ. εἰς Ἅπαντα Ἁγίων Πατέρων, τόμ. 4, 615). Ἀλλά καί ὁ ἅγιος Πορφύριος λέγει τό ἴδιο: «Εἶναι προτιμότερο – λέγει – νά εἶναι κανείς σέ σφάλμα μέσα στήν Ἐκκλησία, παρά νά ἐνεργεῖ ἔξω ἀπ᾽ αὐτήν ἔστω καί ὀρθά» (Περιοδ. «Ἀποστολή», 10, σελ. 3). Σᾶς ἀναφέρω ἕνα παράδειγμα: Κανονικά, νομίζω, δέν ἔπρεπε νά ἀλλάξει τό Ἡμερολόγιο. Δέν εἶναι ὅμως θέμα δογματικό τό θέμα τοῦ Ἡμερολογίου. Γι᾽ αὐτό, ἀφοῦ τό εἶπε ἡ Ἐκκλησία νά ἀλλάξει, ἀκολουθήσαμε τήν ἀλλαγή. Κοιτάξτε ὅμως τώρα τά χάλια τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, πού θέλησαν νά ἐναντιωθοῦν στήν Ἐκκλησία, ἀκολουθώντας τάχα τήν ἀκρίβεια καί ὄχι τήν ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας. Τά χάλια τους εἶναι τό ὅτι βρέθηκαν ἐκτός Ἐκκλησίας! Δέν ὑπάρχει χειρότερο ἀπό αὐτό!
.             Δέν ἐννοῶ βέβαια ἐδῶ τούς Παλαιοημερολογίτες τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἤ τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων Πατριαρχείων, ἀλλά ἐννοῶ τίς διάφορες παρατάξεις τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, πού καί μεταξύ τους ἀλληλοτρώγονται, γιατί δέν ἔχουν τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, ὡς ὄντες ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας.

3. Ἐπειδή, ἀδελφοί, ἡ ἐκκλησιολογική κατήχηση εἶναι τό κυριώτερο, ἀλλά πολλοί χριστιανοί εἶναι ἀκατήχητοι στήν ἐκκλησιολογία, γι᾽ αὐτό ἀπεφάσισα τά συνεχῆ κηρύγματά μας νά εἶναι ἐκκλησιολογικά. Μέ ἁπλᾶ καί λίγα λόγια νά ὁμιλῶ κάθε φορά γιά τήν Ἐκκλησία μας καί τούς ἱερούς κανονισμούς Της. Θά διακόπτω ὅμως τήν σειρά, ὅταν παρουσιάζονται σοβαρά θέματα στήν Ἐκκλησία μας καί τήν πατρίδα μας, ἀλλά θά ἐπανέρχομαι πάλι στά ἐκκλησιολογικά μαθήματα.

Μέ πολλές εὐχές,
† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

ΠΗΓΗ: imgortmeg.gr

,

Σχολιάστε

«ΠΙΣΤΕΥΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ»

 

«Πιστεύω καί δέν φοβᾶμαι…» 

ὑπό ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

.          Λένε πολλοί: «Πιστεύω στόν  Χριστό, καί δέν φοβᾶμαι  τόν κορωνοϊό, γι’αὐτό καί στήν ἐκκλησία δέν βάζω  μάσκα». Καί ὅσοι ὑποστηρίζουν τό ἀντίθετο,  εἶναι ἄπιστοι; Μπορεῖ νά εἶναι  περισσότερο πιστοί! Ποιός τό ξέρει;

.             Ἡ διακήρυξη,   «ἐγώ πιστεύω, καί δέν φοβᾶμαι», μπορεῖ νά κρύβει  ὑπερηφάνεια,  καί  (μπορεῖ) νά εἶναι δεῖγμα νοσηρῆς πνευματικότητος.  Τό περίεργο εἶναι ὅτι αὐτό  ( «ἐγώ πιστεύω, καί δέν φοβᾶμαι») μπορεῖ νά τό ἀκούσεις καί ἀπό χριστιανό,   πού ζεῖ στήν ἁμαρτία, μέ ἐξωσυζυγικές λ.χ. «σχέσεις».Μάλιστα δέ, νά    κατηγορεῖ ὡς ἄπιστο (!) τόν Ἱερέα (!)  τῆς ἐνορίας του,   ἐπειδή ὁ Ἱερέας τηρεῖ τίς ὁδηγίες τῆς Πολιτείας τίς σχετικές  μέ τόν κορωνοϊό!

.                Ἔχει ὄντως αὐτός ὁ χριστιανός  τέτοια πίστη, πού τόν  κάνει νά μήν  φοβᾶται;  Μά ἡ ἁμαρτία του  ἔχει ἤδη ἀπονεκρώσει τήν πίστη του. Καί ὅμως διακηρύττει ὅτι ἐγώ πιστεύω καί δέν φοβᾶμαι…! Ἄν  ἐν  ὥρᾳ  Λειτουργίας, γίνει ἕνας ἰσχυρός σεισμός, 5-6 ρίχτερ, πῶς θά ἀντιδράσει;  Θά μείνει  ἀτάραχος, ἤ θά τόν  πιάσει πανικός, καί ὅπου φύγει-φύγει;!

.              «Πιστός δέν εἶναι αὐτός πού πιστεύει, ὅτι γιά τόν Θεό τά πάντα εἶναι δυνατά, ἀλλά αὐτός πού πιστεύει, πώς ὅ,τι ζητεῖ ἀπό τόν Θεό, θά τό λάβει».(Ὅσιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, Λόγος 27.Β,33).  Ὅμως,  γιά νά ἔχουμε μιά τέτοια πίστη, θά πρέπει ἡ ζωή μας νά ἔχει ὡς κέντρο τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, αὐτή νά ἐπιζητοῦμε, καί ὄχι πράγματα ἐπίγεια, χρήματα, δόξα, ἡδονές καί τά σχετικά. Ποιός πράγματι ποθεῖ τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ; Ποιός; Αὐτό πού μᾶς ταιριάζει, εἶναι: «Πιστεύω, Κύριε·  βοήθει μου    τῆ  ἀπιστίᾳ» (Μκ.9:24).

.            Θά πρέπει νά τό παραδεχθοῦμε, ὅτι πιστεύουμε στό Χριστό μέ τό στόμα μας (Μτ. 15:8),  γιατί   ἡ καρδιά μας  εἶναι ἀλλοῦ δοσμένη (Μτ.6:21).   «Ἐγώ ἔχω πίστη στόν Θεό», ἔλεγε  καί ξαναέλεγε κάποιος σ’ ἕναν παπᾶ. «Πές μου πόσα ἀκίνητα καί πόσες καταθέσεις  ἔχεις γιά νά σοῦ εἰπῶ, ἄν πιστεύεις στό Θεό», τοῦ ἀπάντησε ὁ παπᾶς.

.            «Πίστις χωρίς τῶν ἔργων νεκρά  ἐστίν» (Ἰακ.2:20). Τά ἔργα,  πού ζωντανεύουν τήν πίστη, εἶναι οἱ  ἐντολές τοῦ Κυρίου. Π.χ. προσευχή γιά τόν ἐχθρό μας,  συγχώρηση, ἀγάπη, εὐεργεσία στόν ἐχθρό μας (Λκ. 6:27). Τό ἀντίθετο, ἡ παράβαση τῶν ἐντολῶν Του,  ὁδηγεῖ στήν νέκρωση τῆς πίστεως. Καί ἐμεῖς δέν κάνουμε τίποτε ἄλλο, ἀπό τό νά παραβαίνουμε τίς ἐντολές Του, εἴτε κατακρίνοντας τόν ἀδερφό μας, εἴτε περιφρονώντας τον, εἴτε, εἴτε, εἴτε!

.         Ἄς μήν βάζουμε, λοιπόν, θαυμαστικά στήν πίστη μας, προπαντός,  ἄς μήν  αριστάνουμε τούς ὑπερασπιστές τῆς πίστεως,  (ὁ νοῶν, νοείτω), ἐκτός ἄν μπερδεύουμε τήν πίστη μέ τόν φανατισμό…

ΠΗΓΗ: “Αναστάσιος”

,

Σχολιάστε

ΑΟΡΑΤΑ ΤΑ ΧΑΡΑΓΜΑΤΑ

Ἀόρατα τά χαράγματα

τοῦ  Ἀρχιμ. Δανιὴλ Ἀεράκη

.               Τό ὅτι ἢ λέξις «ἀντίχριστος» δὲν ὑπάρχει στὴν Ἀποκάλυψι, εἶναι πασίγωστο. Τὸ ὅτι γιὰ πολλοὺς ἀντίχριστους μιλάει ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης στὴν πρώτη του Ἐπιστολὴ (β’ 18-23), καὶ αὐτὸ εἶναι πασίγνωστο. Ὅπως ἐπίσης πασίγνωστο καὶ αὐτονόητο εἶναι, ὅτι ἔρχονται καὶ θὰ ἐρχωνται μυριάδες ἀντίχριστοι, ὅσοι ἀρνοῦνται τὸν Χριστὸ ὡς Σωτῆρα, ὅσοι πολεμοῦν τὸν Χριστό.
.               Ἐκεῖνο, πού δὲν ἔχουν προσέξει πολλοὶ εἶναι τὰ ἅγια χαράγματα. Μιλᾶνε μόνο γιὰ τὸ ἕνα χάραγμα τοῦ θηρίου (Ἀποκ. κεφ. ιγ’), καὶ καμμία μνεία δὲν κάνουν γιὰ τὰ πολλὰ σφραγίσματα (χαράγματα) τοῦ Θεοῦ στοὺς πιστούς, πού ἀναφέρονται καὶ αὐτὰ στὴν Ἀποκάλυψι. Ἀναφέρουμε: «Καί ἐρρέθη ταῖς ἐξουσίαις (τῶν ἀκρίδων), ἵνα μὴ ἀδικήσωσι τὸν χόρτον τῆς γῆς οὐδὲ πᾶν χλωρόν, οὐδὲ πᾶν δένδρον, εἰ μὴ τοὺς ἀνθρώπους οἵτινες οὐκ ἔχουσι τὴν σφραγῖδα τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν» (Ἀποκ. θ´ 4). Ἔχουν οἱ χριστιανοὶ καμμία σφραγῖδα στὸ μέτωπο; Κανένα χάραγμα; Ὄχι. Δὲν εἶναι, λοιπόν, χριστιανοί; Καὶ βέβαια εἶναι. Ἁπλῶς τὸ χάραγμα τοὺς εἶναι συμβολικὸ καὶ ἀόρατο.
.               Εἶχαν ἆραγε καμμία σφραγῖδα στὸ μέτωπό τους οἱ ἅγιοι μάρτυρες, οἱ ὅσιοι, οἱ πατέρες; Ὄχι. Ἑπομένως δὲν ἦσαν χριστιανοί; Ἀσφαλῶς ἦσαν. Τὸ εἶχαν τὸ σφράγισμα καὶ τὸ χάραγμα, ἀλλά ἀόρατο!
.               Γιατί, λοιπόν, τὸ εὐλογημένο σφράγισμα καὶ χάραγμα, γιὰ τὸ ὁποῖο μιλάει ὁ Ἰωάννης στὴν Ἀποκάλυψι στὰ ζ´, θ´ καὶ ιδ´ κεφάλαια, εἶναι συμβολικά, καὶ μόνο το σφράγισμα τοῦ θηρίου (Ἀποκ. ιγ´ 16) θὰ εἶναι πραγματικό; Ἐξηγῆστε οἱ ταράζοντες τὸν κόσμο: Γιατί τὸ χάραγμα τοῦ θηρίου εἶναι πραγματικό, καὶ τὰ σφραγίσματα τοῦ Θεοϋ στοὺς ἁγίους (σὲ μέτωπο καὶ χέρια) εἶναι συμβολικά;

  • Μόνο στὸν ἐγκέφαλο πλανεμένων καὶ ἀκραίων προτεσταντῶν τῆς Ἀμερικῆς μπορεῖ νὰ ἀναζητηθῆ ἐξήγησις. Τὸ πῶς τώρα ἀπό κεῖ ἦρθε ἐδῶ, αὐτὸ εἶναι ἕνα ἄλλο μυστήριο, ἑπτασφράγιστο, ἢ μᾶλλον μιὰ ἐπιτυχία τοῦ Διαβόλου.

.               Μὲ τὸ εἰσιτήριο (κάρτα) ὄχι τοῦ πολίτη, ἀλλά τοῦ οὐρανοπολίτη ἀσχολοῦνται οἱ ἅγιοι. Δὲν εἴμαστε τῆς γῆς αὐτῆς πολίτες. Λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Οὐκ εἶ πολίτης, ἀλλ᾽ ὁδίτης εἶ καὶ ὁδοιπόρος. Μὴ εἴπῃς· Ἔχω τήνδε τὴν πόλιν, καὶ ἔχω τήνδε. Οὐκ ἔχει οὐδεὶς πόλιν. Ἡ πόλις ἄνω ἐστί» (Ε .Π.Ε. 33,120). Μετάφρασις : Δὲν εἶσαι πολίτης, ἀλλά διαβάτης καὶ ὁδοιπόρος. Μὴν πῆς, ἔχω αὐτὴ τὴν πόλι ἢ ἔχω τὴν ἄλλην. Κανένας δὲν ἔχει πόλι, μόνιμη κατοικία. Ἡ πόλις μας εἶναι πάνω.

  • Οἱ χριστιανοὶ ἐδῶ περπατᾶμε μὲ διπλῆ σφραγῖδα στὸ μέτωπο. Ἡ μία ἡ δική μας : Ἡ ὁμολογία. Ἡ ἄλλη τοῦ Χριστοῦ: Ἡ χάρις. Δέχονται οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ τὸ Χάραγμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

  • Ὑπάρχει καὶ ἄλλο ἅγιο σφράγισμα στὴν Ἀποκάλυψη (ζ´ 2). Οἱ δοῦλοι τοῦ Θεοῦ ἔχουν χάραγμα στὸ μέτωπο; Ὄχι. Καὶ ὅμως εἶναι χριστιανοί. Μὲ μαγικὸ τρόπο οὔτε κακὸ οὔτε καλὸ μποροϋν νὰ μᾶς κάνουν οἱ ἄλλοι. Πάντοτε θὰ ἰσχύη τό τοῦ Χρυσοστόμου: «Τὸν ἐαυτὸν μὴ ἀδικοῦντα οὐδεὶς παραβλάψαι δύναται».

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος προσπαθοῦσε νά χαραχτῆ στὶς καρδιὲς ὅλων ὁ «Ἰησοῦς Χριστὸς ἐσταυρωμένος» (Γαλ.γ´ 1). Πῶς Τὸν χάραζε; Μὲ τὴν ἀόρατη χαρακτικὴ τέχνη. Μὲ τὸ χρωστῆρα τοῦ λόγου του.

  • Οἱ χριστιανοὶ δὲν φοβόμαστε τὸν ἕναν ἀριθμό, εἴτε εἶναι 666 ἢ 777 ἢ 888! Τὰ ἀναρίθμητα ἁμαρτήματά μας φοβόμαστε. Δὲν φοβόμαστε τὸν ἀντικείμενον. Στηριζόμαστε στὸν κείμενον, «ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστὸς» (Α´ Κορ. γ´ 12).

  • Οἱ χριστιανοὶ ἕνα χάραγμα ποθοῦν: Νὰ γραφτῆ τὸ ὄνομά τους στὸν κατάλογο τοῦ οὐρανοῦ (Λουκ. ι´ 20).

 

, ,

Σχολιάστε

«ΣΤΟΝ ΝΑΟ ΔΕΝ ΠΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ»

KAI ΠΑΛΙΝ ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΜΑΣΚΩΝ ΣΤΟΥΣ ΙΕΡΟΥΣ ΝΑΟΥΣ

Τοῦ Μητροπολ. Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίου

1.Θά ἀναγκαστῶ, ἀδελφοί χριστιανοί, καί στό σημερινό μου κήρυγμα νά ἀναφερθῶ στό ἴδιο θέμα (βλ. σχετ.«ΟΥΤΕ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ, ΟΥΤΕ ΛΟΓΙΚΑ»), ἐπειδή ἀκούστηκαν ἀντιρρήσεις καί περίεργες ἰδέες. Ἐγώ εἶπα αὐτό πού εἶπε ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας μας ὅτι καί στούς ἱερούς Ναούς εἰσερχόμενοι πρέπει νά φορᾶμε μάσκα, γιά νά προστατευθοῦμε ἀπό τόν λεγόμενο «κορωνοϊό», πού θερίζει καί γίνεται θανατηφόρος σ᾽ ὅλη τήν ἀνθρωπότητα. Σ᾽ αὐτό ὅμως μερικοί ἤ καί πολλοί διαμαρτυρήθηκαν καί εἶπαν: Ὄχι! Μέσα στόν Ναό εἶναι ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ, πού μᾶς προστατεύει καί δέν πρόκειται νά πάθουμε κανένα κακό. Γι᾽ αὐτό λοιπόν καί ἀναγκάζομαι νά συνεχίσω τό ἴδιο κήρυγμα, ἀπαντώντας στήν ἀντίρρηση αὐτή πού μᾶς λέγουν:

2. Βεβαίως, χριστιανοί μου, μέσα στούς Ἱερούς Ναούς μας τελεῖται ἡ θεία Λειτουργία καί τά ἄλλα ἱερά Μυστήρια καί εἶναι πλούσια ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ σ᾽ αὐτούς, πού μπορεῖ νά διαφυλάξει τόν ἄνθρωπο ἀπό κάθε κακό. Αὐτό πρέπει νά τό πιστεύουμε. Ἀλλά θέλω νά σᾶς πῶ ὅτι αὐτό συμβαίνει ὄχι στόν καθένα, ἀλλά στόν πιστό μόνο καί στόν ἅγιο στήν ψυχή ἄνθρωπο. Καί ἀκοῦστε: Ὑπῆρχε ἅγιος, πού πήγαινε στό ἱερό καί ἔτρωγε τήν στάχτη τοῦ θυμιατοῦ καί αὐτό τόν ἔτρεφε καί τόν κράταγε γερό, γιατί πίστευε γιά ἁγιασμένο πράγμα αὐτό πού ἔτρωγε. Ποιός τώρα, ἀπό αὐτούς πού λένε ὅτι στόν Ναό δέν παθαίνουμε τίποτε, ποιός μπορεῖ νά πάει στόν Ναό καί νά κάνει τό ἴδιο; Ὅμως, ὄχι μόνο μέσα στόν Ναό, ἀλλά καί ἔξω ἀπό τόν Ναό ἐνεργεῖ θαυματουργικά μέ τήν Χάρη του ὁ Θεός στά πιστά του καί ἅγια παιδιά. Ὁ ἅγιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ καταχείμωνο στήν Ρωσία, μέ τόσο βαρύ κρύο, ἔκανε τήν προσευχή του ἔξω στό ὕπαιθρο μέ ἐλαφρά ἐνδυμασία, γονατισμένος πάνω σέ μία ψυχρή μεγάλη πέτρα. Καί ὅμως ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ τόν κρατοῦσε θερμό. Ποιός τώρα ἀπό αὐτούς πού λέγουν ὅτι διαφυλάττει ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ τόν ὁποιοδήποτε στόν Ναό καί δέν παθαίνει τίποτε, ποιός λέγω ἀπ᾽ αὐτούς μπορεῖ νά μιμηθεῖ τό παράδειγμα τοῦ ἁγ. Σεραφείμ; Ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ ξαναλέγω ὅτι ἐνεργεῖ θαυματουργικά σέ ἅγιο, γιατί μόνο ὁ ἅγιος ἔχει τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ πλούσια στήν καρδιά του. Ὅταν τελειώνει ἡ Θεία Λειτουργία δηλώνουμε δυνατά ὅτι, «Eἴδομεν τό φῶς τό ἀληθινόν, ἐλάβομεν Πνεῦμα ἐπουράνιον»! Οἱ πιό πολλοί χριστιανοί μας ὅμως, ἔτσι ὅπως ζοῦν ἀδιάφορα, ὅπως μπῆκαν στόν Ναό, ἔτσι καί βγῆκαν…

3. Ἀλλά, πῶς τό λέγουν μέ βεβαιότητα οἱ πολλοί, ὅτι στόν Ναό δέν πρόκειται νά μᾶς συμβεῖ καμμία ζημιά; Δέν εἶναι ἀλήθεια ὅτι καί μέσα στόν Ναό μᾶς ἔρχονται βρώμικοι καί αἰσχροί λογισμοί; Ἤ εἶναι κακό μόνο ὁ κορωνοϊός, καί δέν εἶναι κακό οἱ κακοί λογισμοί, πού μᾶς χωρίζουν ἀπό τόν Θεό μας; Πῶς μᾶς συμβαίνει αὐτό τό κακό, τό νά μᾶς ἔρχονται οἱ κακοί λογισμοί καί στόν Ναό ἀκόμη, μέ τήν πλούσια Χάρη τοῦ Θεοῦ σ᾽ αὐτόν; Μᾶς συμβαίνει, γιατί ἔχουμε ἀκάθαρτη καί μολυσμένη ψυχή. Καί στήν μολυσμένη ψυχή, δέν ἔρχεται νά σκηνώσει ὁ Χριστός, γιατί εἶναι ἀδύνατο γιά τόν Θεό νά ἑνωθεῖ μέ ἀκάθαρτο (ἅγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς)!

4. Ἐγώ, χριστιανοί μου, πιστεύω καί πιστεύω ἀπόλυτα ὅτι μέσα στόν Ναό εἶναι πλούσια ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ καί φυλάγει τόν ἄνθρωπο ἀπό κάθε κακό. Ἀλλά ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ ἐνεργεῖ θαυμαστά μόνο στόν πιστό καί στόν ἅγιο. Αὐτός μόνο μπορεῖ νά πεῖ μέ τήν δυνατή του πίστη, ὅτι θά πάω στόν Ναό καί ἄς ἔχουν οἱ ἄλλοι κορωνοϊό ἤ λέπρα ἤ χολέρα. Δέν φοβᾶμαι νά κολλήσω! Ἀλλά αὐτό δέν μπορεῖ νά τό πεῖ ὁ καθένας, γιατί δέν ἔχει δυνατή πίστη. Καί ὁ Θεός ἐνεργεῖ ἀνάλογα μέ τήν πίστη τοῦ ἀνθρώπου. Καί ἐπειδή εἶπα αὐτό τό σοβαρό, σᾶς λέγω καί τό ἑξῆς πάλι σοβαρό: Ἄν ἕνας μπεῖ στήν σειρά γιά νά κοινωνήσει, καί ἀκριβῶς ὁ προηγούμενός του ἔχει πράγματι κορωνοϊό, θά πρέπει νά πεῖ, βεβαίως θά κοινωνήσω καί δέν θά πάθω τίποτε. Ἄν ὅμως τόν ταράσσει ἡ ἀμφιβολία καί ἡ ὀλιγοπιστία, ὅτι θά τοῦ συμβεῖ καί αὐτοῦ τό κακό τοῦ κορωνοϊοῦ, νομίζω ὅτι δέν θά πρέπει νά κοινωνήσει. Ἀλλά, ἄν ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ, τοῦ διαλύσει ἐκείνη τήν ὥρα τίς ἀμφιβολίες καί ὀλιγοπιστίες καί τοῦ δώσει εἰρήνη στήν καρδιά, βεβαίως νά κοινωνήσει.

5. Τέλος, ἐπειδή λέγουν πολλοί ὅτι στόν Ναό εἶναι ἀσφαλεῖς, ὁποιοιδήποτε κατά τά ἄλλα καί ἄν εἶναι, τούς ὑπενθυμίζουμε τόν ἔλεγχο τοῦ προφήτου Ἰερεμίου ἐναντίον τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι ἔλεγαν καί αὐτοί τά ἴδια περί τοῦ Ναοῦ τους, ὅπου ἦταν βεβαίως ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ σ᾽ αὐτόν. Ἀλλά ἀκοῦστε τί τούς ἔλεγε ὁ προφήτης. (Ὁμιλεῖ ὁ Θεός:) «Ἄν διορθώσετε τάς ὁδούς σας καί τά ἔργα σας, τότε θά κατοικήσω μαζί σας στόν τόπο αὐτό (τόν Ναό). Μήν δίνετε ἐμπιστοσύνη στούς ἀπατηλούς λόγους, “νά ὁ Ναός τοῦ Κυρίου, ὁ Ναός τοῦ Κυρίου, ὁ Ναός τοῦ Κυρίου εἶναι ἐδῶ”! Ἄν διορθώσετε τά ἔργα σας, ἄν ξένο, ὀρφανό καί χήρα δέν καταπιέζετε, τότε θά κατασκηνώσω μαζί μας στόν τόπο αὐτό. Ἀλλά σεῖς κλέπτετε, ψευδορκεῖτε καί ἔπειτα ἔρχεσθε στόν οἶκο αὐτό, πού φέρει τό ὄνομά μου, καί λέγετε “εἴμαστε ἀσφαλισμένοι”! Μήπως ἔγινε σπήλαιο ληστῶν ὁ οἶκος αὐτός πού φέρει τό ὄνομά μου;» (Ἰερ. 7,3-15). Λέγει καί ἄλλα φοβερά ὁ προφήτης στήν περικοπή αὐτή. Ἡ Κυρία Θεοτόκος ἄς φωτίσει ὅλους μας καί ἄς μᾶς προστατεύει, ΑΜΗΝ.

Μέ πολλές εὐχές,
† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

ΠΗΓΗ: imgortmeg.gr

 

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.» (Σ.Λ.): Νὰ χρειάζονται ἐπίμονες ἐξηγήσεις γιὰ τὰ αὐτονόητα, αὐτὸ εἶναι δεῖγμα παρακμῆς τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ βίου. Ἂν καὶ εἶναι θεολογικῶς δεδομένο ὅτι ὁ Ναὸς δὲν εἶναι μιὰ «κάψουλα» (φυσικῆς, ὑλικῆς) προστασίας, ἐν τούτοις ἔχει διαδοθεῖ μιὰ ὑπερβολικὴ καὶ ὡς ἐκ τούτου ἀνορθόδοξη καὶ ἀντιπατερικὴ παρανόηση. (βλ. σχετ.: H ΠΡΟEΛΕΥΣΗ, H ΦYΣΗ καὶ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΤΡΕΧΟΥΣΑΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ-1 (Καταχρηστικοὶ παραλληλισμοὶ καὶ ἀκραῖες θεωρίες) «Μία ἐκκλησία δὲν εἶναι ἕνας μαγικὸς τόπος, ἀπόλυτα προστατευμένος ἀπὸ τὸν περιβάλλοντα κόσμο, ὅπου κανεὶς δὲν θὰ μποροῦσε νὰ κολλήσει»)

Ἂν στὸν Ναὸ ποὺ εἶναι Ἅγιος δὲν «κολλάει», τότε δὲν θὰ ἔπρεπε ὁ διαβολος νὰ μπεῖ στὸν Παράδεισο, τὸ ἁγιότερο μέρος τοῦ κόσμου, καὶ νὰ πειράξει τοὺς Πρωτοπλάστους.

Ἂν στὸν Ναὸ ποὺ εἶναι Ἅγιος δὲν «κολλάει», τότε δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ «κολλᾶνε» οἱ  χριστιανοὶ πνευματικὰ νοσήματα καὶ νὰ ἐκδηλώνονται π.χ. παρεξηγήσεις, ἐκνευρισμοί, κουτσομπολιά, ζήλειες καὶ δυστροπίες καὶ ἄλλα πολλά. Ἐπιπλέον θὰ ἔπρεπε οἱ χριστιανοὶ νὰ ἐπιστρέφουν στὰ σπίτια τους μετὰ τὴν Θ. Λειτουργία ἐντελῶς ἀνακαινισμένοι καὶ μεταμορφωμένοι.

Ἂν στὸν Ναὸ ποὺ εἶναι Ἅγιος δὲν «κολλάει», τότε δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ φωτίζεται τεχνητά (εἴτε μὲ κεριά εἴτε μὲ ἠλεκτρικοὺς λαμπτῆρες), ἐπειδὴ θὰ τὸν φώτιζε αὐτομάτως τὸ Ἄκτιστο Φῶς.

Ἂν στὸν Ναὸ ποὺ εἶναι Ἅγιος δὲν «κολλάει», τότε δὲν θὰ ἔπρεπε τέλος πάντων νὰ ἰσχύουν ὅλοι οἱ λεγόμενοι φυσικοὶ νόμοι (π.χ. ὁ νόμος τῆς βαρύτητας). Ἀλλὰ ὅμως κανένας δὲν πετάει μέσα στὸν Ναό, ἐκτὸς ἀπὸ μερικοὺς Ἁγίους τοῦ Συναξαρίου (π.χ. ἅγ. Νικόλαος Πλανᾶς).

Ἂν στὸν Ναὸ ποὺ εἶναι Ἅγιος δὲν «κολλάει», τότε δὲν θὰ σκοτωνόταν ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης, ὅταν κατέρρευσε ἡ ὀροφὴ τοῦ Ναοῦ καὶ τὸν πλάκωσε.

Ἂν στὸν Ναὸ ποὺ εἶναι Ἅγιος δὲν «κολλάει», τότε οἱ Ναοὶ δὲν θὰ ὑφίσταντο ὑλικὲς φθορὲς ἀπὸ σεισμοὺς πυρκαϊές καὶ καταποντισμούς (ἐξαίρεση ἆραγε οἱ λοιμοί;)

Ἂν στὸν Ναὸ ποὺ εἶναι Ἅγιος δὲν «κολλάει», τότε στοὺς Ναοὺς δὲν θὰ ἦταν ἀναγκαῖες οἱ θύρες, τὰ κλειδιά (καὶ ἐπ᾽ ἐσχάτων οἱ συναγερμοί), ἐπειδὴ θὰ εἶχαν αὐτόματη προστασία ἔναντι τῶν ἐπιβούλων κλεπτῶν.

,

Σχολιάστε

Η ΚΑΤAΘΕΣΗ ΤΗΣ ΤΙΜIΑΣ ΖΩΝΗΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓIΑΣ ΘΕΟΤOΚΟΥ

Κατάθεση τς Τιμίας Ζώνης τς περαγίας Θεοτόκου [31.8]

τοῦ Κων. Ἀθ. Οἰκονόμου,
Δασκάλου

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ: Στὶς 31 Αὐγούστου ἑορτάζουμε τὴν Κατάθεση τῆς Τιμίας Ζώνης τῆς Θεοτόκου. Ἀποτελεῖ τὸ μοναδικὸ ἱερὸ κειμήλιο ποὺ σχετίζεται μὲ τὸν ἐπίγειο βίο τῆς Θεοτόκου καὶ διασώζεται μέχρι σήμερα στὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Βατοπαιδίου στὸ Ἅγιο Ὄρος, στὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας. Ἡ ἴδια ἡ Θεοτόκος τὴν ὕφανε ἀπὸ τρίχες καμήλας.

ΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ: Οἱ πληροφορίες γιὰ τὸν ἐπίγειο βίο τῆς Θεοτόκου εἶναι λιγοστὲς καὶ προέρχονται ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ ἀπὸ τὴν παράδοση ποῦ διασώθηκε ἀπὸ τοὺς ἀποστολικοὺς ἀκόμη χρόνους. Ἡ Θεοτόκος μέχρι τὴν Κοίμησή της παρέμεινε στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἦταν μέλος τῆς πρώτης Ἐκκλησίας. Τὴ φροντίδα της εἶχε ἀναλάβει ὁ ἀγαπημένος μαθητὴς τοῦ Κυρίου, ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης. Οἱ τελευταῖες στιγμὲς τῆς ἐπίγειας ζωῆς της εἶναι θαυμαστὲς καὶ συγκινητικές. Κοντά της βρέθηκαν οἱ Ἀπόστολοι, οἱ ὁποῖοι ἔφτασαν ἀπὸ τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης στὰ Ἱεροσόλυμα μὲ τρόπο θαυμαστό, «ἐπὶ νεφελῶν». Καὶ τότε, ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἐμφανίστηκε θριαμβευτικὰ «ἐπὶ νεφελῶν», μὲ τὴ συνοδεία πλήθους ἀγγέλων. Ἡ Θεοτόκος προσευχήθηκε στὸν Υἱό της, παρηγόρησε τοὺς Ἀποστόλους καὶ ὑποσχέθηκε ὅτι θὰ εἶναι πάντα κοντὰ στὴν Ἐκκλησία, γιὰ νὰ μεσιτεύει στὸν Υἱό της καὶ παρέδωσε τὴν πανάμωμη ψυχή της στὸν Κύριο. Οἱ Ἀπόστολοι ἐναπέθεσαν τὴν Ἁγία Σορὸ τῆς Θεοτόκου σὲ «καινὸν μνημεῖον» στὴ Γεθσημανή. Ἐκεῖ ἡ Ἁγία Ἑλένη ἀργότερα ἔκτισε τὸ ναὸ τῆς Κοιμήσεως. Τρεῖς μέρες μετὰ τὴν κοίμηση κατέβηκε ὁ Κύριος μὲ τὴ συνοδεία τῶν Ἀρχαγγέλων Μιχαὴλ καὶ Γαβριὴλ καὶ πλήθους ἀγγέλων. Ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαὴλ μὲ ἐντολὴ τοῦ Κυρίου παρέλαβε τὴν Ἁγία Σορὸ τῆς Θεοτόκου καὶ μαζί της ἀνῆλθαν στοὺς οὐρανούς. Ἡ θαυμαστὴ Μετάσταση τῆς Θεομήτορος εἶχε συντελεστεῖ. Τὸ ἱερὸ Σῶμα της ἐνώθηκε πάλι μὲ τὴν ἁγνὴ ψυχή της.

Ο ΑΠ. ΘΩΜΑΣ ΚΑΙ Η ΤΙΜΙΑ ΖΩΝΗ: Ὁ Ἀπόστολος Θωμὰς ἦταν ὁ μόνος ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους ποὺ εἶδε τὴ θαυμαστὴ Μετάσταση τῆς Θεοτόκου. Δὲν εἶχε μπορέσει νὰ παρευρεθεῖ στὴν κηδεία της εὐρισκόμενος στὶς Ἰνδίες. Ἐκεῖ, μετὰ ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες, καὶ ἐνῶ τελοῦσε τὴ Θεία Λειτουργία, βρέθηκε στὴ Γεθσημανὴ μὲ θαυμαστὸ τρόπο καὶ εἶδε ὅλα ὅσα συνέβησαν. Τότε παρακάλεσε τὴν Παναγία νὰ τοῦ δώσει γιὰ εὐλογία τὴ Ζώνη της. Καὶ ἐκείνη, καθὼς ἀνέβαινε στοὺς οὐρανούς, τοῦ ἔριξε τὸ Ἱερὸ κειμήλιο «πρὸς δόξαν ἀκήρατον, ἀνερχομένη Ἁγνή, χειρί σου δεδώρησαι τῷ ἀποστόλῳ Θωμᾷ τὴν πάνσεπτον Ζώνην σου», ψάλλουμε στὸ ἀπολυτίκιο τῆς ἑορτῆς τῆς Καταθέσεως τῆς Τιμίας Ζώνης. Ὁ Ἀπόστολος Θωμὰς στὴ συνέχεια πληροφόρησε καὶ τοὺς ὑπόλοιπους Ἀποστόλους γιὰ τὰ θαυμαστὰ αὐτὰ γεγονότα καὶ τοὺς ἔδειξε τὴν Ἁγία Ζώνη τῆς Παναγίας.Ἐκεῖνοι δοξολόγησαν τὸν Θεὸ καὶ τοῦ ζήτησαν νὰ τοὺς εὐλογήσει, καθὼς ἦταν ὁ μόνος ποὺ ἀξιώθηκε νὰ δεῖ τὴν ἔνδοξη Μετάσταση τῆς Θεοτόκου. Τὴ διαφύλαξη τῆς Ἁγίας Ζώνης ἀνέλαβαν δύο φτωχὲς καὶ εὐσεβεῖς γυναῖκες στὰ Ἱεροσόλυμα, οἱ ὁποῖες φρόντιζαν τὴν Θεοτόκο. Παρέλαβαν μὲ εὐλάβεια τὸ ἱερὸ κειμήλιο καὶ ἀπὸ τότε τὸ ἔργο τῆς διαφύλαξής του συνέχιζε ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιὰ μία εὐλαβὴς παρθένος καταγομένη ἀπὸ τὴν οἰκογένεια αὐτή.

Η ΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΤΗΣ Τ. ΖΩΝΗΣ: Ἡ ἀνακομιδὴ τῆς Τιμίας Ζώνης καὶ ἡ μεταφορά της στὴν Κωνσταντινούπολη ἔγινε ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Ἀρκάδιο (395-408). Ἡ ὑποδοχὴ τοῦ ἱεροῦ λειψάνου στὴ Βασιλεύουσα ἦταν λαμπρότατη. Ὁ αὐτοκράτορας κατέθεσε τὴν Τιμία Ζώνη τῆς Θεοτόκου σὲ λειψανοθήκη ποῦ ὀνόμασε «ἁγίαν σορόν». Ἡ κατάθεση ἔγινε στὶς 31 Αὐγούστου, τελευταία μέρα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους. Στὴν πόλη τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου, τῆς ὁποίας Ὑπέρμαχος Στρατηγὸς καὶ Προστάτις ἦταν ἡ Θεοτόκος, θὰ φυλασσόταν πλέον ἡ Ἁγία Ζώνη τῆς Θεομήτορος. Ἡ κόρη τοῦ Ἀρκαδίου, ἡ αὐτοκράτειρα Πουλχερία, ἀνήγειρε λαμπρὸ ναὸ πρὸς τιμὴ τῆς Παναγίας, τὸν περίφημο ναὸ τῆς Θεοτόκου τῶν Χαλκοπρατείων. (Χαλκοπράτεια ὀνομαζόταν ἡ συνοικία ὅπου κτίστηκε ὁ ναὸς τὸ ὄνομά της ἡ συνοικία τὸ ἔλαβε ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐκεῖ πρὶν κατασκευάζονταν καὶ πωλοῦνταν χάλκινα ἀντικείμενα).Στὸ ναὸ αὐτὸ ἡ αὐτοκράτειρα κατέθεσε τὴν Ἁγία Ζώνη τῆς Παναγίας. Ἡ ἴδια μάλιστα ἡ Πουλχερία κέντησε μὲ χρυσὴ κλωστὴ τὴν Τιμία Ζώνη διακοσμώντας την. Ἡ χρυσὴ αὐτὴ κλωστὴ εἶναι εὐδιάκριτη καὶ σήμερα στὸ τμῆμα ποὺ φυλάσσεται στὴν Ἱερὰ Μονὴ Βατοπαιδίου. Ὁ αὐτοκράτορας Ἰουστίνος Β΄ καὶ ἡ σύζυγός του Σοφία ἀνακαίνισαν τὸν ἱερὸ ναὸ τῶν Χαλκοπρατείων καὶ ἀνήγειραν ἐκεῖ καὶ τὸ παρεκκλήσιο τῆς Ἁγίας Σοροῦ. Ἐκεῖ, μέσα σὲ λειψανοθήκη καὶ πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα, φυλασσόταν ἡ Τιμία Ζώνη τῆς Θεοτόκου.

ΘΑΥΜΑΤΑ: Πλῆθος πιστῶν συνέρρεαν γιὰ νὰ τὴν προσκυνήσουν μὲ εὐλάβεια ζητώντας ἀπὸ τὴν Παναγία νὰ μεσιτεύσει μὲ τὶς πρεσβεῖες της στὸν Κύριο. Πλῆθος θαυμάτων ἐπιτέλεσε ἡ Τιμία Ζώνη. Ἄνθρωποι δυστυχισμένοι καὶ πονεμένοι βρῆκαν λύτρωση μὲ τὴ θαυματουργὴ δύναμη τοῦ ἁγίου λειψάνου. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ὑμνήθηκε ἀπὸ φημισμένους ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς. Μὲ τὴ χάρη τῆς Παναγίας καθαγιάζει τοὺς πιστοὺς ποῦ προσέρχονται εὐλαβικὰ γιὰ νὰ τὸ προσκυνήσουν τοὺς ἀνυψώνει ἀπὸ τὴ φθορά, τοὺς ἀπαλλάσσει ἀπὸ ἀσθένειες καὶ θλίψεις.

Ο ΤΕΜΑΧΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΝΗΣ: Στὴ συνέχεια ἡ Ἁγία Ζώνη τεμαχίστηκε καὶ τεμάχιά της μεταφέρθηκαν σὲ διάφορους ναοὺς τῆς Κωνσταντινούπολης. Μετὰ τὴν ἅλωση τῆς Πόλης ἀπὸ τοὺς Σταυροφόρους τὸ 1204, κάποια τεμάχια ἁρπάχτηκαν ἀπὸ τοὺς βάρβαρους καὶ ἀπολίτιστους κατακτητὲς καὶ μεταφέρθηκαν στὴ Δύση. Ἕνα μέρος ὅμως διασώθηκε καὶ παρέμεινε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Πόλης ἀπὸ τὸν Μιχαὴλ Η΄ Παλαιολόγο. Φυλασσόταν στὸν ἱερὸ ναὸ τῆς Θεοτόκου τῶν Βλαχερνῶν. Ἡ τελευταία ἀναφορὰ γιὰ τὸ ἅγιο λείψανο εἶναι ἑνὸς ἀνώνυμου Ρώσου προσκυνητῆ στὴν Κωνσταντινούπολη μεταξύ τοῦ 1424 καὶ 1453.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΣΤΟ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙ: Μετὰ τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Τούρκους τὸ 1453, εἶναι ἄγνωστο τί ἀπέγινε τὸ ὑπόλοιπο μέρος τῆς Ἁγίας Ζώνης στὴ συνέχεια. Ἔτσι τὸ μοναδικὸ σωζόμενο τμῆμα εἶναι αὐτὸ ποὺ φυλάσσεται στὴν Ἱερὰ Μονὴ Βατοπαιδίου καθὼς μὲ ἐξαιρετικὰ περιπετειώδη τρόπο ἔφτασε ἐκεῖ.

ΛΑΒΑΡΟ ΝΙΚΗΣ: Ὁ Ἅγιος Κωνσταντῖνος εἶχε κατασκευάσει ἕναν χρυσὸ σταυρὸ γιὰ νὰ τὸν προστατεύει στὶς ἐκστρατεῖες. Στὴ μέση του σταυροῦ εἶχε τοποθετηθεῖ τεμάχιο Τιμίου Ξύλου. Ὁ σταυρὸς ἔφερε ἐπίσης θῆκες μὲ ἅγια λείψανα Μαρτύρων, καὶ ἕνα τεμάχιο τῆς Τιμίας Ζώνης. Ὅλοι οἱ βυζαντινοὶ αὐτοκράτορες ἔπαιρναν αὐτὸν τὸν σταυρὸ στὶς ἐκστρατεῖες. Τὸ ἴδιο ἔπραξε καὶ ὁ αὐτοκράτορας Ἰσαάκιος Β΄ Ἄγγελος (1185-1195) σὲ μιὰ ἐκστρατεία ἐναντίον τοῦ ἡγεμόνα τῶν Βουλγάρων Ἀσάν. Νικήθηκε ὅμως καὶ μέσα στὸν πανικὸ ἕνας ἱερέας τὸν πέταξε στὸ ποτάμι γιὰ νὰ μὴν τὸν βεβηλώσουν οἱ ἐχθροί. Μετὰ ἀπὸ μερικὲς μέρες ὅμως οἱ Βούλγαροι τὸν βρῆκαν καὶ ἔτσι πέρασε στὰ χέρια τοῦ Ἀσάν.Οἱ Βούλγαροι ἡγεμόνες μιμούμενοι τοὺς Βυζαντινοὺς αὐτοκράτορες ἔπαιρναν μαζί τους στὶς ἐκστρατεῖες τὸν σταυρό. Σὲ μία μάχη ὅμως ἐναντίον τῶν Σέρβων ὁ βουλγαρικὸς στρατὸς νικήθηκε ἀπὸ τὸν Σέρβο ἡγεμόνα Λάζαρο (1371-1389). Ὁ Λάζαρος ἀργότερα δώρισε τὸ σταυρὸ τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου στὴν Ἱερὰ Μονὴ Βατοπαιδίου μαζὶ μὲ τὸ τεμάχιο τῆς Τιμίας Ζώνης.

Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ Ϛ΄ ΚΑΝΤΑΚΟΥΖΗΝΟ: Οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἱερᾶς Μονῆς διασώζουν καὶ μία παράδοση σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἡ Τιμία Ζώνη τῆς Θεοτόκου ἀφιερώθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Βατοπαιδίου ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Ἰωάννη ΣΤ΄ Καντακουζηνὸ (1341-1354), ὁ ὁποῖος στὴ συνέχεια παραιτήθηκε ἀπὸ τὸ ἀξίωμα, ἐκάρη μοναχὸς μὲ τὸ ὄνομα Ἰωάσαφ καὶ μόνασε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Βατοπαιδίου.

ΘΕΙΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΣΤΕΙΡΟΤΗΤΑΣ: Τὰ θαύματα ποῦ πραγματοποίησε καὶ πραγματοποιεῖ ἡ Τιμία Ζώνη εἶναι πολλά. Βοηθᾶ εἰδικὰ τὶς στεῖρες γυναῖκες νὰ ἀποκτήσουν παιδί. Ἂν ζητήσουν μὲ εὐλάβεια τὴ βοήθεια τῆς Παναγίας, τοὺς δίδεται τεμάχιο κορδέλας ποῦ ἔχει εὐλογηθεῖ στὴν λειψανοθήκη τῆς Ἁγίας Ζώνης καὶ προσευχόμενες μὲ πίστη, καθίστανται ἔγκυες.

,

Σχολιάστε

ΤΟ «ΠΡΟΣΩΠΟ» ΣΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΤΟ «ΠΡΟΣΩΠΟ» ΣΤΗΝ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ π. Νικολ. Λουδοβίκου
«Ἡ εὐχαριστιακὴ ὀντολογία»,
ἐκδ. “Δόμος”, Ἀθῆναι 1992, σελ. 211-213
ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστιαν. Βιβλιογραφία»

.                     Στὸν βαθμὸ πoὺ ὁ ἄνθρωπος προσχωρεῖ, μ τν σκητικ πακοή του, στ θέλημα το Θεο, πως τ φανερώνει Χριστς νεργούμενο μέσα στν καθολικότητα το κκλησιαστικo Του Σώματος, νσωματώνεται στ Κυριακ Σμα κα πολαμβάνει κατ χάριν τν πρoσωπικ κοινωνία μ τν Θε Λόγο, πο τν καθιστ πρόσωπο, μέσα σὲ μία σχέση ἀληθινῆς ἀγαπητικῆς ἀμoιβαιότητας. Διότι ὁ Χριστὸς παρέχει στὸν πιστὸ κατὰ χάριν τὸν δικό Του τρόπο ὑπάρξεως, μέσῳ τοῦ μυστηρίου τῆς ὑποστατικῆς Του ἑνώσεως, ὅπως αὐτὸ ἐπεκτείνεται, διὰ τῆς Ἐκκλησίας κατὰ χάριν, στὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν κτίση.
.                     Ἡ προσωποποίηση τοῦ ἀνθρώπου ἔγκειται λοιπὸν στὸ γεγονὸς ὅτι καθίσταται μ τ σειρά του καθ᾽ μοίωσιν το Χριστο, τόπος κα τρόπος τς κοινωνίας τν ντων, δηλαδ παρξη προσωπική. Αὐτὸ ξεκινᾶ βεβαίως μὲ τὸ βάπτισμα, τὸ μυστήριο τῆς νέας γεννήσεως, τῆς υἱοθεσίας δηλαδὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεό, ποὺ τοῦ παρέχει μία νέα ὑπόσταση, ἀνεξάρτητη ἀπὸ τὴν ἀναγκαιότητα τῆς βιολογικῆς του φύσεως, ὡς ἐνσωμάτωση πρoσωπικὴ στὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου. Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος μετέχει χαρισματικὰ στὸν πρoσωπικὸ τρόπο ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ Λόγου. Ἡ κατὰ χάριν μετοχή του αὐτὴ στὸν τρόπο ὑπάρξεως τῆς ἀνθρώπινης φύσης τοῦ σαρκωθέντος Λόγου κάνει τὸν ἄνθρωπο τόπο, στὸν ὁποῖο «τὰ πολλὰ ἀλλήλων κατὰ τὴν φύσιν διεστηκότα περὶ τὴν μίαν τοῦ ἀνθρώπου φύσιν ἀλλήλοις συννεύουσι». Ὡς ἐλεύθερη καὶ αὐτεξούσια ἀποδοχή, ἔκφραση καὶ διαφύλαξη ὅμως τῆς πρoσωπικῆς του αὐτῆς ὑπάρξεως χρειάζεται στὸν ἄνθρωπο ἡ μετοχή του στὴ θυσιαστικὴ πρoσωπικὴ ἀγάπη τοῦ Κυρίου, ποὺ γεννᾶται μὲ τὴν ὁριστικὴ νίκη πάνω στὴ φιλαυτία, καὶ τὴν προσχώρησή του στὸν κενωτικὸ τρόπο ὑπάρξεως τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι ὁλοκληρώνεται, κατὰ χάριν, μετoχ το πιστο στν προσωπικ τρόπο πάρξεως το Χριστο, ναδεικνύοντάς τον σ παρξη πρoσωπική, δηλαδ κκλησιαστική, τόπo κα τρόπο αθεντικς πάρξεως το σύμπαντος κόσμου, ερoυργ τς βαθις κοινωνίας το κτιστο μ τν Θεό, τν ποία γκαινίασε Χριστός. Ὁ ἄνθρωπος ἐργάζεται τότε τὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ στὸν κόσμο, τὸ ὁποῖο συντελεῖται «τοῦ ἁγίου Πνεύματος οὐσιωδῶς τήν τε τοῦ Πατρὸς ἐπὶ πᾶσαν εὐδοκίαν καὶ τὴν αὐτουργίαν τοῦ Υἱoῦ συμπληρoῦντος». Μετέχει δηλαδὴ ἀσκητικὰ στὴν εὐχαριστιακὴ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, καθιστάμενος πρόσωπο μὲ τὴν κατὰ χάριν μετοχή, ἐν Πνεύματι ἁγίῳ, στὴν τρόπο ὑπάρξεως Ἐκείνου.
.                     Τὸ γεγονὸς τοῦ προσώπου εἶναι καὶ θὰ παραμείνει στοὺς αἰῶνες ἐντελῶς ἀνεξιχνίαστο φιλοσοφικά, ὅσο κι ἂν ὑπῆρξαν κατὰ καιροὺς στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρώπινης σκέψεως μεγαλοφυεῖς προαισθήσεις του. Εἶναι γεγονς βαθύτατα κκλησιαστικό, σχατολογικό, εχαριστιακό. Δὲν μπορεῖ νὰ παραχθεῖ λoιπὸν μία φιλοσοφία περὶ προσώπου, μιὰ χριστιανικὴ (λίγο ἢ πολὺ μεταφυσικὴ) προσωποκρατία. Τ πρόσωπο εναι προσιτ μόνον στν μπειρία τς μετοχς στν εχαριστιακ γάπη το Χριστο, δηλαδ στν σχατoλoγικ κοινωνία το γίου Πνεύματος· μόνο θεία γάπη το Χριστο, πως σώζεται μέσα στ γνήσια κκλησιαστικ μπειρία, μπορε ν᾽ ποκαλύψει τν πραγματικότητά Toυ. Τ πρόσωπο πάρχει λοιπν μέσα στν εχαριστιακ σύναξη καὶ ἀποτελεῖ τὸ πνευματικὸ γεγονὸς κατὰ τὸ ὁποῖο οἱ λόγοι τῶν ὄντων καθίστανται «δῶρα» τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν Θεὸ καὶ «δόματα» τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο, καὶ τὰ ὄντα ἐκπληρώνουν ἔτσι τὴν κατὰ φύσιν λειτουργικότητά τους, τὸν αὐθεντικό τους «τρόπο ὑπάρξεως. Αὐτὴ ἀκριβῶς εἶναι καὶ ἡ καθολικὴ προσωπο-ποίηση τοῦ κόσμου, ἐντὸς τῆς ἐκκλησιαστικῆς-εὐχαριστιακῆς ἐμπειρίας.

 

, , , ,

Σχολιάστε

«ΟΥΤΕ ΘΕΟΛΟΓΙΚΑ, ΟΥΤΕ ΛΟΓΙΚΑ»

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΑΣΚΑΣ ΣΤΟΥΣ ΝΑΟΥΣ

τοῦ Μητροπολίτου Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίου

Παρασκευή, 28 Αὐγούστου 2020

1. Μᾶς ἦρθε στά χρόνια μας, ἀδελφοί χριστιανοί, γιά τά πολλά μας ἁμαρτήματα, καί τό θανατηφόρο κακό τοῦ κορωνοϊοῦ. Καί πρέπει, λοιπόν, ὅλοι μας νά προφυλαχτοῦμε, γιά νά ἀποτρέψουμε τό κακό. Πάντως, γιά τήν προφύλαξή μας ἀπό τό κακό τοῦ κορωνοϊοῦ, ὅλοι οἱ εἰδικοί μᾶς συνιστοῦν τίς ἀποστάσεις μεταξύ μας καί νά φορᾶμε μάσκα, γιά νά μήν εἰσπνέουμε τυχόν κακό μικρόβιο τοῦ ἄλλου ἤ καί τῆς ἀτμόσφαιρας ἀκόμη τά μικρόβια. Ἰδιαίτερα αὐτό σέ συναντήσεις καί συγκεντρώσεις εἶναι ἀναγκαῖο.

2. Γύρω ἀπό τόν κορωνοϊό ἀκούστηκαν πολλά, πού μερικά μᾶς ἀποδεικνύουν ὅτι δέν σκεπτόμαστε θεολογικά, μά οὔτε καί λογικά, δηλαδή, ἀνθρώπινα. Καί ἐξηγῶ τί θέλω νά πῶ, ζητώντας συγγνώμη ἀπό τούς ἀντιφρονοῦντες. Εἴπαμε γιά τήν προφύλαξή μας νά φορᾶμε μάσκες στό πρόσωπο. Καί ἔτσι γίνεται στά σχολεῖα, στά «σοῦπερ μάρκετ», στίς συγκεντρώσεις, στίς ἀγορές κ.λπ. Τό ἴδιο βεβαίως καί γιά τόν ἴδιο λόγο πρέπει νά γίνεται καί στούς ἱερούς Ναούς κατά τήν θεία λατρεία. Ὄχι, λέγουν, μερικοί, ἤ καί πολλοί χριστιανοί καί κληρικοί, ὄχι μέσα στούς Ναούς ἡ μάσκα. Γιατί;, τούς ρωτᾶμε. Γιατί μέσα στόν Ναό – μᾶς λέγουν – εἶναι ὁ Θεός καί δέν πρόκειται νά μᾶς συμβεῖ κανένα κακό.

3. Πραγματικά, χριστιανοί, δέν μπορῶ νά καταλάβω τόν λόγο αὐτό. Δηλαδή, ὅταν εἶμαι μέσα στόν Ναό, τήν ὥρα πού γίνεται ἱερή Ἀκολουθία, εἶναι ἁμαρτία τό νά φορέσω μία ζακέττα ἤ καί ἕνα παλτό ἀκόμη, γιά νά προφυλαχτῶ ἀπό τό κρύο; Θά πῶ ὅτι μέσα στόν Ναό, πού εἶμαι, εἶναι ὁ Θεός καί δέν πρόκειται νά κρυώσω; Πόσες φορές δέν συνέβηκε καί σέ ἱερεῖς καί σέ ψάλτες νά κρυολογήσουν ἀπό τά ρεύματα τῶν παραθύρων κατά τήν ὥρα τῆς θείας λατρείας; Ὅ,τι λοιπόν εἶναι μία ζακέττα γιά προφύλαξη ἀπό τό κρύο, τό ἴδιο ἀκριβῶς, ἀκριβῶς τό ἴδιο, εἶναι καί τό νά φορέσω μία μάσκα γιά τήν προφύλαξη ἀπό τόν κορωνοϊό. Καί τό ἄλλο ἀκόμη δέν μπορῶ νά καταλάβω: Ὁ Θεός τῆς ἀγάπης μόνο στόν Ναό φυλάγει τά παιδιά Του ἀπό ἀρρώστια καί δέν δείχνει τήν ἀγάπη Του ἔξω ἀπό τόν Ναό; Μήν περιμένουμε, χριστιανοί μου, νά μᾶς προφυλάξει ὁ Θεός ἐκεῖ πού μποροῦμε μόνοι μας νά προφυλαχθοῦμε. Ἐκεῖ πού ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά ἐνεργήσει μέ τήν λογική του καί τήν δύναμή του, δέν ἐπεμβαίνει ὁ Θεός. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός μας τήν πλάκα, πού ἦταν στόν τάφο τοῦ Λαζάρου, εἶπε νά ἔλθουν οἱ ἄνθρωποι νά τήν παραμερίσουν, γιατί μποροῦσαν οἱ ἄνθρωποι νά τό κάνουν αὐτό. Τί δέν μποροῦσαν οἱ ἄνθρωποι νά κάνουν; Τό νά ἀναστήσουν τόν νεκρό. Σ᾽ αὐτό ἐπενέβη ὁ Χριστός καί ἔκανε τό θαῦμα καί ἀνέστησε τόν Λάζαρο (Ἰωάν. 11,38-39).

4. Καί στόν Ναό, λοιπόν, μέσα στήν Ἐκκλησία, χριστιανέ, μπορεῖ νά κολλήσεις κορωνοϊό, ἀπό τόν βήχα καί τό φτέρνισμα καί τό πλησίασμα τῶν ἄλλων. Γι᾽ αὐτό καί ἐκεῖ πρέπει νά φορᾶς τήν μάσκα καί μήν περιμένεις τόν Θεό νά σοῦ κάνει θαῦμα σ᾽ αὐτό πού μπορεῖς μόνος σου νά τό πετύχεις. Στόν Ναό πηγαίνουμε γιά νά δηλώσουμε τήν ἀγάπη μας στόν Θεό μας καί νά πάρουμε τήν Χάρη Του γιά τόν ἀγώνα τῆς ζωῆς μας, καί ὄχι γιά νά Τόν ἐκπειράζουμε νά μᾶς σώσει ἀπό ἕνα κακό, χωρίς ἐμεῖς νά λάβουμε τά μέτρα νά διαφυλαχθοῦμε ἀπό αὐτό. Ὁ Θεός μᾶς εἶπε νά τιμοῦμε τούς ἰατρούς καί νά πηγαίνουμε σ᾽ αὐτούς, γιατί ὁ Θεός δίνει σ᾽ αὐτούς τήν σοφία, γιά νά εὑρίσκουν τά φάρμακα (βλ. Σ. Σειρ. 38,1 ἑξ.).

5. Εἰπώθηκε καί τό ἄλλο: Δέν πρέπει – εἶπαν – νά φορᾶμε μάσκα στίς Ἐκκλησίες, γιατί ἀλλοιώνεται ἡ μορφή μας καί παρουσιαζόμαστε διαφορετικοί ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Μπράβο μας! Ἄχ!… Καί τό ὅτι ἡ ἁμαρτία μᾶς κάνει ἐλεεινούς καί ἀσχημομούριδες καί ἀσχημίζει τήν ὀμορφιά τῆς ψυχῆς μας, πού εἶναι «κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ» πλασμένη, αὐτό δέν τό βλέπουμε καί δέν μᾶς πονάει; Ἀλλά σκέπτομαι καί τό ἑξῆς: Τί θά ἔλεγαν γιά τόν ἀπόστολο Παῦλο, ἄν ζοῦσε στίς μέρες μας καί μαντήλωνε τίς γυναῖκες (βλ. Α´ Κορ. 11,1 ἑξ.) πού τό μαντήλι εἶναι σάν πέντε καί δέκα μάσκες!…

6. Ἀδελφοί μου, ἄς ἀσχοληθοῦμε μέ τό κύριο θέμα τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς, μέ τό νά ἀγαπήσουμε τόν Χριστό μας, μέ τό νά γλυκαινόμαστε μέ τήν προσευχή καί τήν μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν ἁγίων Πατέρων μας, καί νά εἴμαστε ἀγαπημένοι μέ ὅλους. Γι᾽ αὐτά θά κριθοῦμε τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως καί ὄχι γιά τό ἄν φορέσαμε ἤ δέν φορέσαμε μάσκα στούς ἱερούς Ναούς. Ἐμεῖς ὅπως σέ ὅλα, ἔτσι καί σ᾽ αὐτό, θά πράξουμε ὅ,τι μᾶς πεῖ ἡ Ἐκκλησία, ἡ Σύνοδος τῶν Ἱεραρχῶν τῆς Ἐκκλησίας μας.

Μέ πολλές εὐχές,
† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

ΥΓ. Σ᾽ αὐτούς πού ἐπιμένουν ἀκόμη ὅτι εἶναι ἁμαρτία τό νά φορᾶμε τήν μάσκα στόν Ναό, γιά νά προφυλαχθοῦμε ἀπό τόν κορωνοϊό, παρακαλῶ νά μοῦ ἀπαντήσουν στό ἁπλό ἐρώτημά μου πού εἶπα: Γιατί αὐτό εἶναι ἁμαρτία καί δέν εἶναι ἁμαρτία καί τό νά φορέσουμε μία ζακέττα στήν Ἐκκλησία, γιά νά προφυλαχθοῦμε ἀπό τό κρύο;

 

ΠΗΓΗ: imgortmeg.gr

,

Σχολιάστε

Η ΚΟΙΜΗΣΗ τῆς ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Ἡ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου

τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου δασκάλου

.                   Ἡ ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ποὺ ἑορτάζουμε στὶς 15 Αὐγούστου, εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀπὸ τὶς Θεομητερικὲς ἑορτές, τὶς ἑορτές, δηλαδή, ποὺ καθιέρωσε ἡ Ἐκκλησία πρὸς τιμὴν τῆς Μητέρας τοῦ Κυρίου μας, καὶ πιθανότατα ἡ παλαιότερη ἀπὸ ὅλες. Οἱ πρῶτες ἱστορικὲς ἀναφορὲς στὴ μεγάλη αὐτὴ ἑορτὴ ἐμφανίζονται στὰ μέσα τοῦ 5ου αἰώνα, κατὰ τὴν ἐποχὴ ποὺ συγκλήθηκε ἡ Γ΄Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. Ἡ θέση τῆς Παναγίας μέσα στὸ λατρευτικὸ κύκλο τῆς Ἐκκλησίας μας ἐπιβεβαιώθηκε ἀπὸ τὴ Σύνοδο τῆς Ἐφέσου, ἐνῶ εἶναι βέβαιο ὅτι πολὺ νωρίτερα εἶχε ἀναπτυχθεῖ ἡ ἀποδοχὴ τῆς τιμῆς της ἀπὸ τὶς τοπικὲς χριστιανικὲς κοινότητες. Πληροφορίες γιὰ τὸ βίο τῆς Θεοτόκου, πρὶν τὸν Εὐαγγελισμό της καὶ μετὰ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου, ἀντλοῦμε ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση, μιᾶς καὶ τὰ βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης δὲν μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ γνωρίζουμε κάποια στοιχεῖα αὐτῶν τῶν περιόδων τῆς ζωῆς της. Ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Παράδοση οἱ πληροφορίες αὐτὲς πέρασαν στὰ λεγόμενα ἀπόκρυφα ἢ ψευδεπίγραφα βιβλία. Ἔτσι θὰ λέγαμε ὅτι ὁ Δεκαπενταύγουστος εἶναι ἕνα ἱστορικὸ κληροδότημα αὐτῶν τῶν βιβλίων. Τέτοια, λοιπὸν κύρια πηγὴ εἶναι: “Ἡ Ἀπόκρυφος διήγησις τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου περὶ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Μαρίας» ἐνῶ συμπληρωματικὲς πληροφορίες παίρνουμε ἀπὸ τὸ σύγγραμμα «Περὶ θείων ὀνομάτων» τοῦ Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτη, ἀπὸ τὰ «Ἐγκώμια εἰς τὴν Κοίμησιν» διαφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ὅπως τῶν ἁγίων Μόδεστου Ἱεροσολύμων, Ἀνδρέα Κρήτης, Γερμανοῦ Κωνσταντινουπόλεως, Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ κ.ἄ., καθὼς καὶ ἀπὸ τὰ τροπάρια ποὺ ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας. Στὰ κείμενα αὐτὰ διασώζεται ἡ «ἀρχαία καὶ ἀληθεστάτη» παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας γι᾽ αὐτὸ τὸ Θεομητορικὸ γεγονός. Ἕνα κομμάτι τῆς παράδοσης εἶναι ἄλλωστε καὶ ἡ ὀρθόδοξη εἰκονογραφία.
.                   Σύμφωνα μὲ τὶς πληροφορίες ποὺ μᾶς δίνουν τὰ παραπάνω κείμενα, ἡ Θεοτόκος εἰδοποιήθηκε ἀπὸ ἄγγελο τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν ἐπικείμενο θάνατό της. Ἀφοῦ στὴ συνέχεια ἀνέβηκε στὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, γιὰ νὰ προσευχηθεῖ, κατέβηκε στὸ σπίτι της. Ἐκεῖ γνωστοποίησε στοὺς γνωστούς της τὴν ἀναχώρησή της ἀπ᾽ αὐτὸν τὸν κόσμο καὶ ἑτοίμασε τὰ τῆς ταφῆς της. Γύρω ἀπὸ τὴν κλίνη τῆς Θεοτόκου συγκεντρώθηκαν ὅλοι οἱ Ἀπόστολοι, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Θωμᾶ. Ἡ Δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μὲ σχῆμα νεφέλης τοὺς ἅρπαξε ἀπὸ τὰ διάφορα μέρη τῆς οἰκουμένης, ὅπου κήρυσσαν, καὶ τοὺς συγκέντρωσε στὰ Ἱεροσόλυμα. «Τὸ δὲ θεοδόχον αὐτῆς σῶμα μετὰ ἀγγελικῆς καὶ ἀποστολικῆς ὑμνωδίας (μὲ ὕμνους ἀπὸ Ἀποστόλους καὶ ἀγγέλους) ἐκκομισθὲν καὶ κηδευθὲν (μεταφέρθηκε καὶ κηδεύτηκε), ἐν σορῷ τῇ ἐν Γεσθημανῇ κατετέθη, ἐν ᾧ τόπῳ ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας ἡ τῶν ἀγγέλων χοροστασία καὶ ὑμνωδία διέμεινεν ἄπαυστος (γιὰ τρεῖς μέρες ἡ ὑμνωδία τῶν ἀγγέλων ἦταν ἀκατάπαυστη). Μετὰ δὲ τὴν τρίτην ἡμέραν τῆς ἀγγελικῆς ὑμνωδίας παυσαμένης, παρόντες οἱ ἀπόστολοι, ἑνὸς αὐτοῖς ἀπολειφθέντος (τοῦ Θωμᾶ ποὺ ἔλειπε) καὶ μετὰ τὴν τρίτην ἐλθόντος καὶ τὸ θεοδόχον σῶμα προσκυνῆσαι βουληθέντος (ὅταν μετὰ τὸν ἐρχομό του ὁ Θωμὰς θέλησε νὰ προσκυνήσει τὸ ἄχραντο σῶμα τῆς Θεοτόκου), ἤνοιξαν τὴν σορόν. Καὶ τὸ μὲν σῶμα αὐτῆς τὸ πανύμνητον οὐδαμῶς εὐρεῖν ἠδυνήθησαν, μόνα δὲ αὐτῆς τὰ ἐντάφια κείμενα εὑρόντες καὶ τῆς ἐξ αὐτῶν ἀφάτου εὐωδίας ἐμφορηθέντες (γέμισαν ἀπὸ τὴν ἀνείπωτη εὐωδία ποὺ ἔβγαζαν) ἠσφάλισαν τὴν σορὸν»1. Ὁ Υἱός της ποὺ εἶχε σαρκωθεῖ ἀπὸ αὐτήν, εἶχε δεχτεῖ στοὺς οὐρανοὺς τὸ ἄχραντο σῶμα της καὶ τὴν ἁγία της ψυχή. Τὴν παράδοση αὐτὴ τῆς Ἐκκλησίας μας συνοψίζει ἄριστα τὸ ἐξαποστειλάριο τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως, «Ἀπόστολοι ἐκ περάτων, συναθροισθέντες ἐνθάδε, Γεσθημανῇ τῷ χωρίῶ, κηδεύσατέ μου τὸ σῶμα, καὶ σὺ Υἱὲ καὶ Θεέ μου, παράλαβέ μου τὸ πνεῦμα».
.                   Ἡ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου περιλαμβάνει τὸν θάνατο καὶ τὴν ταφή της ἀλλὰ καὶ τὴ μετάστασή της στοὺς οὐρανούς. Ὅπως λέει τὸ κοντάκιο τῆς ἑορτῆς, «τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησε (τὴ Θεοτόκο), ὡς γὰρ ζωῆς μητέρα, πρὸς τὴν ζωὴν μετέστησεν ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον». Δηλαδὴ ὁ τάφος καὶ ἡ νέκρωση δὲν κράτησαν τὴ Θεοτόκο, γιατί ὁ Κύριος, ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ἀληθινῆς ζωῆς, πῆρε τὴν ἀνθρώπινη σάρκα στὴν κοιλιὰ τῆς Θεοτόκου καὶ γεννήθηκε ἀπὸ αὐτήν. Ἔτσι ἔκαμε τὴν Παναγία Μητέρα του, μητέρα τῆς ζωῆς, πηγὴ τῆς ζωῆς.
.                   Ἀφοῦ ὁ Κύριος μὲ τὸ σταυρικό του θάνατο πάτησε καὶ κατάργησε τὸ θάνατο, ἦταν φυσικὸ νὰ ἀνεβάσει στοὺς οὐρανοὺς τὴ Μητέρα του καὶ νὰ τῆς χαρίσει τὴ δόξα τῆς αἰωνιότητας. Ὅπως λένε τὰ τροπάρια τῆς Κοιμήσεως, ὁ θάνατός της προμνηστεύεται τὴ ζωή. Αὐτὴ ποὺ γέννησε τὴ ζωή, ἔχει μεταβεῖ στὴ ζωή. Ἔτσι ὁ θάνατός της ὀνομάζεται «ἀθάνατος Κοίμησις». Καὶ ὅλα αὐτὰ γιατί ἡ Παναγία πρώτη μεταξὺ τῶν ἀνθρωπίνων πλασμάτων πραγματοποίησε τὴ θεοποίηση τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ εἶναι ἡ συνέπεια τῆς σάρκωσης. Στὸ πρόσωπο τῆς Θεοτόκου ἡ ἀνθρωπότητα προσέφερε τὴ Νέα Εὕα, μέσῳ τῆς ὁποίας θὰ πραγματοποιοῦνταν αὐτὸ ποὺ ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς εἶχε ὑποσχεθεῖ στοὺς Πρωτοπλάστους (Πρωτευαγγέλιο) μετὰ τὴν πτώση τους: Τὴ συμφιλίωση μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὴ θέωση τοῦ ἀνθρώπου. Ὅπως ἀκριβῶς τὸ εἶπαν οἱ Πατέρες «Ὁ Θεὸς ἐνηνθρώπησεν, ἵνα ἡμεῖς θεοποιηθώμεν»2. «Ἄνθρωπος γίνεται Θεὸς ἵνα Θεὸν τὸν Ἀδὰμ ἀπεργάσηται»3. Αὐτὴν τὴ θεοποίηση ἔδειξε ἡ Θεοτόκος, γιατί, ὅπως λέει ὁ ἱερὸς Καβάσιλας, φανέρωσε τὸν ἄνθρωπο ὅπως ἦταν στὴν ἀρχὴ στὸν Παράδεισο, καὶ ὅπως ἔπρεπε στὴ συνέχεια νὰ γίνει. Μὲ τὴν Κοίμησή της προπορεύτηκε στὴ δόξα ποὺ μᾶς περιμένει. Ὁ Νικηφόρος Θεοτόκης προσθέτει: «αὐτὴ εἶναι δόξα μεγαλύτερη ἀπὸ ὅλες τὶς δόξες, ὁπού ἔλαβε ἡ Θεοτόκος, νὰ ἀναστηθεῖ πρωτύτερα ἀπὸ τὸν καιρὸ τῆς ἀφθαρσίας, νὰ δοξασθῆ, προτοῦ νὰ γίνει ἡ κρίσις καὶ ἡ ἐξέτασις, νὰ λάβη τὴν ἀνταπόδοσιν προτοῦ νὰ ἔλθη ἡ ἡμέρα τῆς ἀνταποδόσεως, νὰ τιμηθῆ τέλος πάντων μὲ προνόμια, ὅμοια μὲ ἐκεῖνα τοῦ υἱοῦ της». Ἐκεῖνο δηλαδὴ ποὺ θὰ ἀπολαύσουν οἱ πιστοὶ μετὰ τὴ δεύτερη ἔλευση τοῦ Κυρίου καὶ γενικὴ κρίση, προαπολαμβάνει κατ᾽ ἐξοχὴν ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι ἐξηγεῖται γιατί ἡ ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως εἶναι στὴ συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἕνα δεύτερο Πάσχα. Τῆς «ἄλλης βιοτῆς τῆς αἰωνίου, τὴν ἀπαρχὴν» ποὺ ἑορτάζουμε τὸ Πάσχα, ὁ πρῶτος καρπὸς εἶναι ἡ δόξα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.
.               Ἐφ᾽ ὅσον γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας ἡ Θεοτόκος εἶναι «τοῦ πεσόντος Ἀδὰμ ἡ ἀνάκλησις, τῶν δακρύων τῆς Εὔας ἡ λύτρωσις»4, ἂς ἀφήσουμε τὸν ἐπίλογο στὸν μεγάλο Πατέρα Ἰωάννη Δαμασκηνό: “Ἡ Θεοτόκος βοήθησε στὴ σάρκωση τοῦ Χριστοῦ, ἐξυπηρέτησε τὴν παγκόσμια σωτηρία γιατί μ᾽ αὐτὴν πραγματοποιήθηκε ἡ προαιώνια ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ: ἡ σάρκωση τοῦ Λόγου καὶ ἡ δική μας σωτηρία.”

 

1. Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, Β´ Ἐγκώμιον εἰς τὴν πάνσεπτον Κοίμησιν τῆς Θεομήτορος, 18.
2. Μ. Ἀθανάσιος, ΒΕΠ 30, 119
3. Ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας μας: Δοξαστικό Αἴνων, 25 Μαρτίου
4. Ἀπὸ τὸν Ἀκάθιστο Ὕμνο.

, , , ,

Σχολιάστε

Η ΜΑΣΚΑ τῆς ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ (προσωπεῖο, πού καλύπτει τό ἀληθινό πρόσωπο καί ξεγελᾶ τούς ἀνθρώπους)

Η ΜΑΣΚΑ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ
τοῦ ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

.                  Μιλάει ὁ Χριστός γιά «μάσκα»; Φυσικά! Μιλάει γιά προσωπεῖο, πού καλύπτει το ἀληθινό πρόσωπο καί ξεγελᾶ τούς ἀνθρώπους. «Οὐ βλέπει εἰς πρόσωπον ἀνθρώπου» (Ματθ. κβ´ 16).
.          Δέν ἐννοεῖ, βέβαια, ὁ Χριστός τή μάσκα (συνήθως πάνινη), πού ἀναγκαζόμαστε να φορᾶμε προληπτικά, γιά λόγους ὑγείας. Ἐννοεῖ τή μάσκα τῆς ὑποκρισίας! Ἄλλοι εἴμαστε καί ἄλλοι φαινόμαστε! Γι᾽ αὐτούς, τούς παντός εἴδους ὑποκριτές, ἐκσφενδόνισε ὁ Κύριος τά φοβερά ἐκεῖνα «Οὐαί» (Ματθ. κγ´ 13-33).
.           Φαινόμαστε εὐσεβεῖς, ἐνῶ εἴμαστε ἀνελεήμονες! (στίχ. 13).
.               Φαινόμαστε τάχα χριστιανοί, ἀλλά δέν κάνουμε τίποτα γιά νά γίνουν καί ἄλλοι χριστιανοί (πραγματικοί) καί τελικά οὔτε ἐμεῖς γινόμαστε! (στίχ. 14).
.               Φαινόμαστε νά ἀσχολούμαστε μέ ζῆλο γιά τυπολατρικά θρησκευτικά πραγματάκια καί ἔχουμε ἐγκαταλείψει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τίς ἐντολές τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τήν πίστι (στίχ. 23).
.                Φαινόμαστε ὡραῖοι χριστιανοί στήν ὄψι (καί οἱ κληρικοί στην ἐμφάνισι…) καί στήν πραγματικότητα, μέσα μας εἴμαστε ἀκάθαρτοι! (στίχ. 26. 27).
.             Ὅταν ρωτήθηκε ὁ σπουδαῖος, σύγχρονος κληρικός, ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας π. Ἀναστάσιος (Γιαννουλᾶτος) γιά τίς μάσκες, γιά τό ἄν οἱ πιστοί ἐπιτρέπεται νά φοροῦν καί στο χῶρο τῆς λατρείας τή μάσκα γιά τόν κορωνοϊό, ἀπάντησε λακωνικά καί σοφά: «Νά φορᾶμε προσεκτικά τίς μάσκες, γιά νά προστατεύσουμε τήν ὑγεία, ἀποφεύγοντας τίς μάσκες κάθε μορφῆς ὑποκρισίας».
.                         
Ἄν ὁ Χριστός δῆ ἕνα χριστιανό, γιά λόγους προστασίας τῆς ἀτομικῆς του ὑγείας ἀλλά καί τῆς ὑγείας τῶν ἄλλων, νά μπαίνη στό Ναό μέ μάσκα, φυσικά δέν θά τοῦ πῆ: «“Ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε” (Ματθ. κβ΄12) μέ μάσκα πάνινη;». Τό πιθανότερο εἶναι νά τοῦ πῆ, ἤ μᾶλλον νά πῆ στόν καθένα μας: «Ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε μὴ ἔχων ἔνδυμα γάμου;».
Πῶς μπῆκες ἐδῶ μέσα ἀφοῦ ἀκόμα δέν ἔχεις μετανοήσει;
Πῶς μπῆκες ἐδῶ ἀφοῦ δέν ἔχεις ἐξομολογηθῆ εἰλικρινά γιά τίς ἁμαρτίες σου;
Πῶς μπῆκες στό Ναό μου, ὅταν τό ροῦχο, πού φοράει ἡ ψυχή σου, εἶναι τόσο βρώμικο καί λερωμένο;
Πῶς μπῆκες στό Ναό μου, ἀφοῦ δέν εἶσαι ἀγαπημένος μέ ὅλους, ἀφοῦ δέν ἔχεις συγχωρήσει ὅλους τούς ἐχθρούς σου; (Ματθ. ε´ 23-24).
Πῶς μπῆκες στό σπίτι τῆς ἀγάπης μου καί ζητᾶς νά λάβης τό Δῶρο τῆς Ἀγάπης μου, ἀφοῦ ἀγάπη δέν ἔχεις δείξει, ἀφοῦ ἐλεημοσύνη μεγάλη καί γενναία δέν ἔχεις κάνει;
.               Ὡς πρός τό ἄν πρέπει νά φορᾶνε καί οἱ ἐκκλησιαζόμενοι μάσκα ὅσο καιρό βρίσκεται σέ ἔξαρσι ἡ ἐπιδημία τοῦ κορωνοϊοῦ, αὐτό εἶναι θέμα ἰατρικό καί ὄχι πνευματικό. Ἄς μή δημιουργοῦνται ἐπομένως συγχύσεις, διότι οἱ «οἱ ταράσσοντες πολλοί» (Γαλ. α´ 7. ε´ 10).
.              Τήν ἄλλη μάσκα πρέπει νά μή φορᾶμε. Ἐκείνην τῆς ὑποκρισίας.
.             
Ὁ Χριστός μᾶς θέλει εὐθεῖς, εἰλικρινεῖς καί γνησίους.

, ,

Σχολιάστε