Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΘΕΟΛΟΓΙΑ"

Η ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΑΓ. ΒΑΡΒΑΡΑ («Παρ᾽ ὅλο τὸν ἀποκλεισμό, ἐσωτερικὰ ἦταν ἤδη Χριστιανή»)

Μεγαλομάρτυς γία Βαρβάρα (4 Δεκεμβρίου)

τοῦ Κωνσταντίνου  Ἀθ. Οἰκονόμου, δασκάλου

ΠΗΓΕΣ: Ὡς πρὸς τὸ χρόνο ποὺ αὐτὴ ἔζησε καὶ κυρίως γιὰ τὸν τόπο τοῦ μαρτυρίου τῆς σπουδαίας αὐτῆς Ἁγίας ὑπάρχουν διαφωνίες μεταξὺ τῶν ἐρευνητῶν. Ὑπάρχουν συναξάρια τῆς δυτικῆς ἐκκλησίας καὶ ὀρθόδοξοι συναξαριστές, ὅπως τοῦ Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, τοῦ Ἀρσενίου καὶ τοῦ Συμεὼν τοῦ Μεταφραστοῦ. Πιθανότατη περίοδος δράσης τῆς Ἁγίας εἶναι ὁ 3ος αἰώνας, ἐνῶ τόπος μαρτυρίου της φαίνεται πὼς εἶναι ἡ Νικομήδεια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἢ ἡ Ἡλιούπολη τῆς Αἰγύπτου. Οἱ ἀρχαιότεροι κώδικες βεβαιώνουν ὅτι ἡ Ἁγία Βαρβάρα ἔζησε στὴ Μικρὰ Ἀσία. Ὁ ἀρχαιότερος βίος τῆς Ἁγίας (Ἄκτα) μαρτυρεῖ ὅτι ἡ Ἁγία ἄθλησε γύρω στὸ 237, ἐπὶ Μαξιμίνου.

Ο ΒΙΟΣ ΤΗΣ: Ἡ Βαρβάρα ἦταν μοναχοκόρη ἑνὸς πλουσίου καὶ ἐπιφανῆ ἐθνικοῦ, τοῦ Διοσκόρου, καὶ διακρινόταν γιὰ τὴν εὐφυία καὶ τὴν ὀμορφιά της. Ὁ πατέρας της τὴν ἀγαποῦσε ὑπερβολικὰ καὶ φρόντιζε νὰ ἔχει τὴν καλύτερη ἐθνικὴ μόρφωση. Γιὰ νὰ τὴν προφυλάξει ἀπὸ ἐξωτερικοὺς κινδύνους, λόγῳ τῆς ὀμορφιᾶς της, κατασκεύασε μέσα στὸ σπίτι του ἕνα κλειστὸ διαμέρισμα, ἕνα εἶδος πύργου, ὅπου ὑπὸ τὴν ἐποπτεία διαλεγμένων ἀπὸ τὸν ἴδιο κοριτσιῶν ἔκλεισε τὴν κόρη του, πιστεύοντας ὅτι μέσα στὴν ἀπομόνωση αὐτὴ θὰ μποροῦσε νὲ ὁλοκληρώσει τὴ μόρφωσή της. Ἡ Βαρβάρα, παρ᾽ ὅλο τὸν ἀποκλεισμό, ἐσωτερικὰ ἦταν ἤδη Χριστιανή. Διδάσκαλός της, γιὰ ὁρισμένους, ἦταν ὁ Ὠριγένης. Κατ᾽ ἄλλους, στὴν ἄποψη περὶ μηδαμινότητας τῶν εἰδώλων ὁδηγήθηκε ἀπὸ τὴ θεία πρόνοια καὶ τὴ θεωρία τῶν ἀστέρων καὶ γενικότερα τῆς φύσης, δημιουργημάτων ποὺ ἀπὸ κάποιες γυναῖκες ποὺ τὴ συντρόφευαν ἔμαθε πὼς ποιητής τους ἦταν ὁ Θεὸς τῶν Χριστιανῶν. Ὅταν ὁ πατέρας της θέλησε νὰ τὴν παντρέψει μὲ κάποιον πλούσιο, ἐκείνη ἀρνήθηκε κατηγορηματικά. Τότε ὁ πατέρας της, πιστεύοντας ὅτι αὐτὸ ὀφείλετο στὴν ἀπομόνωσή της, ἀποφάσισε νὰ τὴν ἀφήσει νὰ βγαίνει ἐλεύθερα καὶ νὰ συναναστρέφεται μὲ οἱονδήποτε ἐκείνη ἐπιθυμοῦσε. Σύμφωνα μὲ ἄλλες διηγήσεις, τότε ἡ Βαρβάρα γνωρίστηκε μὲ νεαρὲς χριστιανὲς κοπέλες, ἀπὸ τὶς ὁποῖες πῆρε τὰ πρῶτα οὐσιαστικὰ μαθήματα γιὰ τὴ χριστιανικὴ πίστη. Μάλιστα ἀπὸ ἕναν ἱερέα, ποὺ ἔφτασε τυχαία στὴν περιοχή, δέχθηκε τὸ βάπτισμα. Κάποια μέρα ὁ πατέρας τῆς Ἁγίας ἑτοιμάστηκε γιὰ ἕνα μακρινὸ ταξίδι. Πρὶν ἀναχωρήσει, ἔδωσε ἐντολὴ νὰ κατασκευασθεῖ νέο λουτρό, μετὰ ἀπὸ παράκληση τῆς κόρης του, σύμφωνα μὲ δικό του σχέδιο. Ὅμως, μετὰ τὴν ἀναχώρησή του, ἡ Βαρβάρα ἄλλαξε τὸ σχέδιο καὶ παρακάλεσε τοὺς ἐργάτες νὰ ἐπιταχύνουν τὴν ἐργασία τους. Ἔτσι ἀντὶ ἑνός, διέταξε νὰ γίνουν τρία παράθυρα ἐπ᾽ ὀνόματι τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἐνῶ ἡ ἴδια χάραξε σὲ τοῖχο τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ. Ἀκόμη ἔδωσε ἐντολὴ νὰ κατασκευασθεῖ μέσα στὸ λουτρὸ καὶ μεγάλη λεκάνη ὕδατος. Ἐκεῖ σ᾽ αὐτὸ τὸ λουτρὸ βαπτίσθηκε ἀπὸ τὸν προαναφερθέντα ἱερέα.

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Ὅταν ἐπέστρεψε ὁ Διόσκορος καὶ ἔμαθε τὰ μυστικὰ τῆς κόρης του ἐξεμάνη. Ὅταν δὲ ἡ ἴδια τοῦ ὁμολόγησε ὅτι εἶναι Χριστιανή, ἐκεῖνος τῆς ἐπέβαλε φρικτὰ βασανιστήρια. Βλέποντας ὅτι δὲν πετύχαινε τίποτα μ᾽ αὐτὰ τὴν παρέδωσε ὁ ἴδιος στὸν διοικητὴ τῆς ἐπαρχίας. Ὅταν ἡ Ἁγία, γεμάτη τραύματα, προσπάθησε νὰ δραπετεύσει, ὁ πατέρας της τὴν κυνήγησε καὶ τὴν προφθάσε σὲ κοντινὴ σπηλιά. Ἐκεῖ, τὴν ἅρπαξε ἀπὸ τὰ μαλλιὰ καὶ τὴν ἔσυρε, χτυπώντας την συνεχῶς, πρὸς τὸν ἡγεμόνα. Ὁ ἔπαρχος τὴν ὑπέβαλε ἐκ νέου σὲ βασανιστήρια, στὰ ὁποῖα συμμετεῖχε καὶ ὁ πατέρας της. Τέλος ὁ ἴδιος ὁ πατέρας της τὴν ἀποκεφάλισε μπροστὰ σὲ πλῆθος λαοῦ. Τὴν ὥρα τῶν βασάνων της ἡ Ἁγία παρηγορεῖτο, γιατί ἔβλεπε συνεχῶς τὸ Χριστό.

Η ΠΡΟΣΤΑΤΙΣ ΑΓΙΑ: Στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἡ Ἁγία Βαρβάρα θεωρεῖται προστάτης τοῦ Πυροβολικοῦ καὶ τῶν παιδιῶν. Ἀκόμη, ἐπὶ σειρὰ αἰώνων, ἡ Ἁγία θεωροῦνταν προστάτης καὶ θεραπεύτρια τῶν νοσούντων ἀπὸ εὐλογιά. Οἱ ναοὶ καὶ τὰ ἐξωκλήσια πρὸς τιμὴν τῆς Ἁγίας σ᾽ ὅλη τὴν Ἑλλάδα, κυρίως δὲ τὴν Ἀττική, βεβαιώνουν πόσο θαυματουργὴ ὑπῆρξε ἡ Ἁγία, πολὺ πρὶν ἀνακαλυφθεῖ τὸ ἐμβόλιο γιὰ τὴν ἀσθένεια αὐτή.

,

Σχολιάστε

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΜΑΙ

Προβληματίζομαι

Τοῦ Μητροπολίτου Καστορίας Σεραφείμ,
Ὑπερτίμου καὶ
Ἐξάρχου Ἄνω Μακεδονίας

ΠΗΓΗ: imkastorias.gr

.                   Προβληματίζομαι μὲ τὰ ὅσα συμβαίνουν στὸν τόπο μας.
.                   Προβληματίζομαι μὲ τὴν τρομοκρατία καὶ τὸν φόβο ποὺ ἀσκεῖται στὸν ἐλεύθερο στὴ σκέψη καὶ ἀδούλωτο στὴν καρδιὰ Ἕλληνα Ὀρθόδοξο.
.                   Καὶ ποιὸς δὲν προβληματίζεται τὶς ἡμέρες αὐτές, ἀπὸ τὸν ἀπρόσκλητο ἐπισκέπτη, τὸν ἰό, ποὺ καθήλωσε τὴν ἔπαρση ὅλων μας, τὴν ὀφρὺν τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς καὶ ἀκόμη καὶ αὐτὴν τὴν ἐπιστήμη; Ἦρθε νὰ μᾶς θυμίσει πόσο ἀδύναμοι εἴμαστε καὶ πόσο μικροὶ μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ. Δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε τίποτα ἀπολύτως χωρὶς τὴν παρουσία Του στὴ ζωή μας: «Χωρὶς ἐμοῦ, οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδὲν»[1].
.                   Προβληματίζομαι, ὅταν βλέπω τὰ ἀστυνομικὰ ὄργανα νὰ περιφρουροῦν τὸν ὑπερμεγέθη Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα στὴν Πάτρα, μὴν τυχὸν καὶ πλησιάσει κανεὶς κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ Πρωτοκλήτου Ἀποστόλου, ποὺ τόσο εὐλαβικὰ τιμᾶται στὴν πρωτεύουσα τῆς Πελοποννήσου. Σκέφτηκα, μήπως θὰ συλλάβουν τὸν ἀπόστολο, ὁ ὁποῖος ἐπὶ τόσα χρόνια εἶναι ὁ προϊστάμενος τῶν Πατρέων καὶ ὁ ὁποῖος ἔσωσε τὴν ἱερά του κληρουχία – τὴν πόλη ποὺ μαρτύρησε καὶ κατέχει ὡς πολύτιμο θησαυρὸ τὸν τάφο του καὶ τὴ χαριτόβρυτο τιμία κάρα του – ἀπὸ πολλὲς δυσκολίες καὶ ἰσχυροὺς σεισμούς, ἱκετεύοντας τὸν Δεσπότη Χριστὸ γιὰ τὰ παιδιά του; Ἔτσι τὸν εἶδε ὁ Ὅσιος Παΐσιος, γονατιστὸ στὸν θρόνο τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, νὰ Τὸν παρακαλεῖ γιὰ τὴν Πάτρα καὶ τοὺς Πατρινούς. «Εἶναι παιδιά μου», τοῦ ἔλεγε, «καὶ σὲ παρακαλῶ νὰ τοὺς βοηθήσεις». Αὐτό, μάλιστα, τὸ διηγήθηκε ὁ ἴδιος στὸν μακαριστὸ Μητροπολίτη Πατρῶν, κυρὸ Νικόδημο.
.                   Προβληματίζομαι, ὅταν παραθεωρεῖται ἡ Ἐκκλησία καὶ μάλιστα, τοποθετεῖται ἡ λατρεία κάτω ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὶς καθημερινὲς συνήθειες τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Μποροῦμε νὰ περπατοῦμε, μποροῦμε νὰ ἐπισκεπτόμαστε τὶς ὑπεραγορές, μποροῦμε νὰ ἀθλούμαστε, μποροῦμε νὰ βγάζουμε βόλτα τὸ κατοικίδιό μας, ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ ἐκκλησιαστοῦμε. Δὲν μποροῦμε νὰ κοινωνήσουμε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Δὲν μποροῦμε νὰ πάρουμε μέσα μας τὴν ἀθάνατη τροφή, τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Μά, ὁ ἄνθρωπος εἶναι διφυὴς καὶ δισυπόστατος! Ἀποτελεῖται ἀπὸ ὕλη καὶ ἀπὸ πνεῦμα καὶ τὸ πνεῦμα τρέφεται μὲ τὴν ἀθάνατη τροφὴ καὶ ζωογονεῖται μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ.
.                   Ἡ Ἐκκλησία εἶναι γιὰ τὴ ζωὴ τῶν Χριστιανῶν ὅ,τι εἶναι ἕνα νοσοκομεῖο ἢ ἕνα θεραπευτήριο γιὰ τὴ ζωὴ τῶν ἀσθενούντων. Μάλιστα, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος τὴν ὀνομάζει «τὸ μέγα καὶ θαυμαστὸν καὶ εὐρύχωρον πανδοχεῖον»[2]. Κι ὅπως μέσα στὸ νοσοκομεῖο ὑπάρχουν ἰατροί, νοσοκόμοι καὶ ἀσθενεῖς, τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μέσα στὴν Ἐκκλησία.
.                   Ὑπάρχουν οἱ ἰατροί, οἱ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ χειρίζονται τὴν τέχνη τῆς ἰατρικῆς καί, μὲ τὴ χάρη τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων, παρέχουν τὴ θεραπεία τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος σὲ αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι τὴν ζητοῦν. Αὐτὸ σημαίνει κάτι πολὺ σπουδαῖο, ὅτι γνωρίζουν δηλαδὴ τί εἶναι ἡ ὑγεία, εἶναι οἱ ἴδιοι ὑγιεῖς καὶ παρέχουν τὴν ὑγεία καὶ στοὺς ἀσθενοῦντες. Ἂν δὲν ὑπάρχει ὑγεία σὲ αὐτούς, δὲν μποροῦν καὶ νὰ τὴ μεταδώσουν, ἄρα καὶ νὰ θεραπεύσουν. Ὑπάρχουν οἱ νοσοκόμοι, ποὺ βοηθοῦν τοὺς γιατροὺς στὸ ἔργο τῆς θεραπείας, ὑπάρχουν καὶ οἱ ἄρρωστοι, ποὺ ζητοῦν τὴ θεραπεία.
.                   Μποροῦμε νὰ κλείσουμε ἕνα νοσοκομεῖο;
.                   Μποροῦμε νὰ βομβαρδίσουμε ἕνα νοσοκομεῖο;
.                   Βεβαίως, τοποθετοῦμαι εὐθέως: εμαι πρ τν μέτρων γι τν προστασία τς γείας το νθρώπου. χω συστήσει μέχρι τώρα πειρες φορς στν κριτικ λα τς Καστορις ν πέχει π τος συνωστισμούς, ν φορ τ μάσκα, τν ποία συνιστον ο λοιμωξιολόγοι, πως π.χ. ξαίρετη κ. Γιαμαρέλλου, χω συστήσει, κόμη, ταν ο κκλησίες ταν νοιχτές, ν τηρονται πακριβς ο ποστάσεις.
.                  Προβληματίζομαι, ἀκόμη, γιατί στὴν Κύπρο, στὴν Ἀγγλία, στὴ Γαλλία, στὴν Ὀλλανδία, στὴν Πολωνία, σὲ χῶρες τῆς Εὐρώπης δηλαδή, μὲ πολλὲς ἀπὸ αὐτὲς νὰ ἔχουν πιὸ ἐπιβαρυμένο φορτίο ἀπὸ τὸ δικό μας, σύμφωνα μὲ τὶς δηλώσεις τῶν ἐπιστημόνων ἀλλὰ καὶ τὴν παραδοχὴ τῆς ἑλληνικῆς κυβέρνησης, οἱ τόποι λατρείας δὲν ἔκλεισαν καθόλου ἢ ἀνοίγουν μὲ περιορισμούς. Τὸ ἴδιο καὶ στὶς ΗΠΑ, μὲ βάση πρόσφατη ἀπόφαση τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου. Μήπως, ἄραγε, ἡ ἀβίαστη τέλεση τῶν θρησκευτικῶν καθηκόντων δὲν κατοχυρώνεται συνταγματικὰ στὴν Ἑλλάδα;
.                   Προβληματίζομαι ἀκόμη περισσότερο γι’ αὐτὸν τὸν λαὸ ποὺ ὑποφέρει. Πονεμένος, ἄνεργος, πτωχός, δὲν ἔχει ποῦ νὰ ἀκουμπήσει, περιμένει μία ἀνάσα. Περιμένει ἕναν λόγο, μία παρηγοριά, διαίτερα τς μέρες ατς τς μεγάλες τς πίστεώς μας. Ν πισκεφθε τος ναούς, ν συμμετάσχει στς ερς κολουθίες κα χι ν τς παρακολουθήσει, γιατί, δν πρόκειται γι θέατρο πως πολλο νομίζουν, λλ γι βιωματικ συμμετοχ στ δεσποτικ γεγονότα, τ ποα ορτάζει κκλησία μας, λαός μας, ατ τ μικρ λμμα. Ἄλλωστε, ἡ Ἐκκλησία ποτὲ δὲν στάθηκε στοὺς πολλούς, παρὰ στοὺς ὀλίγους, κατὰ τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ: «μὴ φοβοῦ τὸ μικρὸν ποίμνιον»[3]. Αὐτὸ τὸ μικρὸ ποίμνιο ζητεῖ νὰ πάρει τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ποὺ τόσο ἔχει ἀνάγκη καὶ μάλιστα, τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἀνακαινίζει τὴν ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου.
.                Προβληματίζομαι, ὅταν ἀκούω ὅτι γιὰ ὅλα φταίει ἡ Ἐκκλησία. Αὐτὴ ποὺ μέχρι σήμερα προσέφερε τὰ πάντα γιὰ τὸν λαό της. Θέλουμε τὴν Ἐκκλησία νὰ μὴν ἔχει φωνή, νὰ μὴν ἔχει λόγο, νὰ ἀσκεῖ μόνο τὴ φιλανθρωπία καὶ τὴ διακονία της στὸν παράγοντα ἄνθρωπο, ὅπως τὴν ἐφήρμοζε ὅλα τὰ χρόνια ἀπὸ τὴν ἵδρυσή της καὶ ἰδιαίτερα σήμερα, μὲ χιλιάδες συσσίτια καὶ ἀμέτρητη βοήθεια. Τὴν ἀναγνωρίζουμε μόνο γι’ αὐτὸ καὶ τὴ θέλουμε μόνο γι’ αὐτό, μὲ συνέπεια ἐκεῖνοι ποὺ διακονοῦν τὸ ἔργο της μὲ σύνεση καὶ ἀκρίβεια νὰ μὴν ὑπολογίζονται ἀπὸ τοὺς κρατοῦντες. Προτιμοῦν, μήπως, νὰ μὴν ἔχουν φωνή, νὰ μὴν εἰσακούονται, ὅπως οἱ ὑπόλοιπες τάξεις τοῦ λαοῦ μας καὶ νὰ χαρακτηρίζονται ὡς «ἀνθρωπάκια»;
.               Προβληματίζομαι, ὅταν βλέπω στὴ Ρουμανία καὶ σὲ ἄλλα κράτη τοὺς ἀνθρώπους, ἔστω καὶ ἀποσπασματικὰ ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῶν ναῶν, νὰ προσεύχονται καὶ νὰ ζητοῦν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Νὰ λιτανεύουν, ἀκόμη, τὰ ἱερὰ λείψανα καὶ νὰ ἱκετεύουν τὸν Ἅγιο Θεό, Ἐπίσκοποι καὶ Πρεσβύτεροι, γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Θὰ πείραζε, ἄραγε, νὰ ἦταν ἀνοιχτοὶ οἱ ναοὶ ὅπως γίνεται σὲ ἄλλα κράτη, μὲ ὅλα ἐκεῖνα τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα προβλέπει ἡ πολιτεία γιὰ τὴν ἀποφυγὴ μετάδοσης αὐτῆς τῆς μολυσματικῆς ἀσθενείας;
.                Σκεφθήκαμε τί γίνεται μέσα στὰ σπίτια τοῦ λαοῦ μας, τὰ ψυχολογικὰ προβλήματα, τὴν ἐνδοοικογενειακὴ βία κι ὅλα ἐκεῖνα τὰ ἐπακόλουθα; Ξεχνοῦμε, ἀκόμη, τὶς αὐτοκτονίες; Ἀγνοοῦμε τὸν κόπο στὸν ὁποῖο ὑποβάλλονται Ἐπίσκοποι καὶ Πρεσβύτεροι τῆς Ἐκκλησίας, προκειμένου νὰ κρατοῦν σὲ ἠρεμία αὐτὸν τὸν πονεμένο λαὸ καὶ νὰ τὸν ἀποτρέπουν ἀπὸ δυσάρεστες καταστάσεις; Ἔλεγα σὲ κάποιο ὑψηλόβαθμο τῆς πολιτείας, πρὶν ἀπὸ καιρό, ὅτι δὲν πρέπει νὰ στεκόμαστε μόνο στὴν προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας στὰ ὑλικὰ ἀγαθά, ἀλλὰ κυρίως στὰ πνευματικά, γιατί ἡ Ἐκκλησία μὲ τὸ Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως χαρίζει γαλήνη, ἰσορροπία καὶ προσαρμοστικότητα στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων.
.                Εἶμαι, λοιπόν, ὑπὲρ τῶν μέτρων, ὅπως καὶ πιὸ πάνω δήλωσα, γιατί πρέπει νὰ προστατέψουμε τὴν ὑγεία τοῦ ἀνθρώπου, τὴν ὑγεία τοῦ καθενός μας. Γι’ αὐτὸ καὶ συνιστ νεπιφύλακτα λα ατ τ ποα σήμερα μς προτείνουν ο πιστήμονες. Θέλω, μως, ν δηλώσω τι πιθυμ ο ναοί μας ν εναι νοιχτοί, «γι ν μείνει νοιχτ κα μία χαραμάδα λπίδας μέσα μας. Λίγο φῶς. Τὸ ὀξυγόνο τῆς θείας λατρείας μας εἶναι πολὺ πιὸ ἀναγκαῖο ἀπὸ τὸ ὀξυγόνο τῆς ἀναπνοῆς»[4]. Ἐπιθυμῶ οἱ ναοὶ νὰ μείνουν ἀνοιχτοί. Ὁ λαός μας τὸ ἀπαιτεῖ, διότι δὲν μπορεῖ νὰ κάνει Χριστούγεννα μὲ κλειστοὺς ναούς…
.                   Γιὰ ἐμᾶς, ὁ ναὸς δὲν εἶναι ἕνας χῶρος συνηθισμένος ὅπως ἄλλοι χῶροι, ἀλλὰ τόπος ἀφιερωμένος στὸν Θεό, ποὺ ἔχει ἔνοικο τὸν Θεὸ καὶ πλούσια τὴν παρουσία τῆς χάριτός Του. Γι’ αὐτό, ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης θὰ πεῖ πῶς ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ σχολεῖο τῆς πίστεως καὶ τῆς λατρείας ποὺ θεμελίωσε ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Ἡ ψυχὴ μέσα στὸν ναὸ μαλακώνει ἀπὸ τὴν κατανυκτικὴ προσευχὴ καὶ τὰ δάκρυα ποὺ τρέχουν ἀπὸ τὰ μάτια μας. Μέσα στὸν ἅγιο ναὸ καὶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι γινόμαστε ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μὲ τὶς προσευχές, τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ μυστήρια[5].
.             Προβληματίζομαι, ἀλλὰ ἐλπίζω!
.             Προβληματίζομαι, ἀλλὰ δὲν ἀπελπίζομαι!
.            Προβληματίζομαι καὶ ἀναμένω…
.            Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος εἶναι ἀποκαλυπτικὸς καὶ σήμερα: «Ἔρρει τὰ καλά, γυμνὰ τὰ κακά, ὁ πλοῦς ἐν νυκτί, πυρσὸς οὐδαμοῦ, Χριστὸς καθεύδει»[6]. Ὁ Χριστὸς καθεύδει, ὁ Χριστὸς προσμένει τὴ μετάνοιά μας γιὰ νὰ κοπάσει ἡ θύελλα. Προσμένει τὴν τόλμη τῆς πίστεως γιὰ νὰ ἀκουστεῖ ὁ προστακτικός Του λόγος : «Σιώπα, πεφίμωσο»[7]…

——————–

[1] Ἰω. 15,5.

[2] Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Εἰς τὴν παραβολὴν τοῦ ἐµπεσόντος εἰς τοὺς ληστάς, ΕΠΕ

[3] Λκ. 12,32.

[4] Κείμενο Μητροπολίτου Μεσογαίας, «Οἱ κλειστοὶ Ναοὶ ἀπειλοῦν τοὺς πιστούς. Οἱ ἀνοιχτοὶ ὅλους τους ἰούς», romfea.gr/epikairotita-xronika/40785-mesogaias-oi-kleistoi-naoi-apeiloun-tous-pistous-oi-anoixtoi-olous-tous-ious. («ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΣΟ ΑΣΦΥΚΤΙΚΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ; ΟΙ ΝΑΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΑΜΕΣΑ. ΜΕ ΟΡΟΥΣ ΑΣΦΑΛΩΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΥΣΤΗΡΟΥΣ» )

[5] Μητροπολίτης Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἰερόθεος, Ὁ βλέπων, ἔκδ. Ἱερὰ Μονὴ Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας), Ἃ’ ἔκδ., 1991, σ.85.

[6] Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, Ἐπιστολὴ 80η, Εὐδοξίῳ ῥήτορι , PG 37, 153.

[7] Μρκ. 4,39.

,

Σχολιάστε

«ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΣΟ ΑΣΦΥΚΤΙΚΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ; ΟΙ ΝΑΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΑΜΕΣΑ. ΜΕ ΟΡΟΥΣ ΑΣΦΑΛΩΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΥΣΤΗΡΟΥΣ»

ΔΗΛΩΣΗ
Μητροπολίτου Μεσογαίας & Λαυρεωτικῆς Νικολάου
1.12.2020

.             Διαβάζει κανεὶς ὅτι στὴν Ἀγγλία ἀνοίγουν οἱ ἐκκλησίες γιὰ τὰ Χριστούγεννα. Μαζὶ μὲ ὅλες καὶ οἱ Ὀρθόδοξες. Ἀπὸ σήμερα καὶ ἡ Ἰρλανδία ἐπιτρέπει 50 πιστοὺς στὶς λειτουργίες.
.               Στὴν Ὀλλανδία δὲν ἔκλεισαν καθόλου στὴ δεύτερη φάση, καὶ ἂς ὑπῆρξε τεράστια ἔκρηξη κρουσμάτων καὶ θυμάτων τῆς πανδημίας.
.            Τὸ ἴδιο στὴν Πολωνία, καίτοι κι ἐδῶ ἡ κατάσταση ὑπῆρξε πολὺ δριμύτερη ἀπὸ ὅ,τι στὴν Ἑλλάδα.
.             Στὶς ΗΠΑ, τὸ Ἀνώτατο Δικαστήριο ἀπαγόρευσε στὴν πολιτεία τῆς Νέας Ὑόρκης νὰ ἐπιβάλει αὐστηρὰ ὅρια παρουσίας σὲ οἴκους θρησκευτικῆς λατρείας, ὡς ἀντισυνταγματικὴ ἐνέργεια.
.             Ὁ Μακρὸν ἀνακοινώνει ἄνοιγμα τῶν ἐκκλησιῶν στὴ Γαλλία. Γιατί; Ἐπειδὴ οἱ πιστοὶ εἶναι λιγότεροι καὶ συνεπῶς ἡ ἀπειλὴ μικρότερη; Ἢ μήπως ἐπειδὴ «ἡ τέλεση τῶν θρησκευτικῶν καθηκόντων εἶναι συνταγματικὸ δικαίωμα» στὴ Γαλλία καὶ στὴν Ἀμερικὴ καὶ ὄχι στὴν Ἑλλάδα;
.               Τώρα βλέπουμε καὶ στὴν Κύπρο. Ἐπιβάλλονται μέτρα, ποὺ δὲν στεροῦν ἀπὸ τὸν πιστὸ λαὸ τὴν ἀναπνοή του. 75 πιστοὶ σὲ κάθε ναό. Ἡ Λεμεσὸς καὶ ἡ Πάφος ἀνοίγουν τοὺς ναοὺς γιὰ νὰ γιορτάσουν τὸν Ἀπόστολο Ἀνδρέα. Ἡ Πάτρα κλείνει τὸν Ἅγιο Ἀνδρέα, γιὰ νὰ μὴ γιορτάσει τὸν Ἅγιό της ὁ λαός! Μὲ ἀστυνομικὴ ἐπιτήρηση. Καὶ ἀκολουθοῦν οἱ ἅγιοι τοῦ Δεκεμβρίου. Καὶ μετὰ Χριστούγεννα…
.                Καὶ διερωτώμαστε: Γιατί στὴν Ἑλλάδα τόσο ἀσφυκτικὰ τὰ μέτρα; Γιατί, ἀντὶ σταδιακὰ νὰ χαλαρώνουν, τώρα ἡ λατρεία νὰ ἀστυνομεύεται;
.               Γιατί ἐδῶ, στὸν εὐλογημένο τόπο μας, ποὺ εἶναι γεμάτος ἀπὸ μοναστήρια, ἐκκλησάκια καὶ προσκυνήματα, ἂν πᾶς νὰ ἀνάψεις ἕνα κεράκι στὸν ναό, κινδυνεύεις μὲ πρόστιμο; Νὰ πηγαίνεις σὰν κλέφτης ἢ καὶ λίγο ψεύτης!
Νὰ μὴν ὑπάρχει πρόνοια νὰ πᾶς στὸ κοιμητήριο νὰ κλάψεις τὸν ἄνθρωπό σου, νὰ κάνεις ἕνα τρισάγιο γιὰ τὴν ψυχή του, νὰ ρίξεις λίγο σταράκι ἢ λίγο χῶμα στὸ μνῆμα του!
.              Γιατί δὲν προβλέπεται οὔτε ἕνας πιστὸς στὴ θεία λειτουργία ἢ στὶς ἀκολουθίες καὶ ἀπαγορεύονται παντελῶς τὰ μυστήρια (γάμοι καὶ βαπτίσεις) καὶ οἱ ἱεροτελεστίες;
.              Ἀκόμη καὶ στὶς κηδεῖες ἡ περιοριστικὴ ἀσφυξία εἶναι ἀκατανόητη. Δηλαδὴ ἂν πεθάνει μία πολύτεκνη μάνα ἢ ἕνας πατέρας, τὰ ἀδέλφια, τὰ παιδιὰ καὶ τὰ ἐγγόνια τους θὰ ἐμποδιστοῦν νὰ πᾶνε νὰ τοὺς ἀποχαιρετίσουν, νὰ τοὺς κλάψουν καὶ νὰ προσευχηθοῦν;
.              Καὶ τί θὰ πείραζε ἕνα μέτρο συμμετοχῆς τῶν πιστῶν στοὺς ναούς, ὅπως στὴν Κύπρο, ἀνάλογα μὲ τὸ μέγεθος τοῦ ναοῦ καὶ στὴ βάση τῶν ἐνδεδειγμένων ἀποστάσεων ἀσφαλείας;
.              Μήπως οἱ Κύπριοι εἶναι λιγότερο θερμοὶ στὴν πίστη τους, λιγότερο ἐκδηλωτικοὶ ἀπὸ ὅ,τι ἐμεῖς καὶ γι’ αὐτὸ ὁ κίνδυνος ἐκτροπῶν εἶναι μεγαλύτερος στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ ὅ,τι ἐκεῖ;
.             Μήπως ὑπῆρξε διασπορὰ τῆς πανδημίας στοὺς ναούς, ποὺ οὕτως ἢ ἄλλως ἕνας μικρὸς ἀριθμὸς πιστῶν συμμετεῖχε, μεγαλύτερη ἀπὸ τὰ supermarkets καὶ τὰ καταστήματα; Ὑπάρχει τέτοια ἔνδειξη καὶ δὲν τὸ γνωρίζουμε;
.               Καὶ πῶς ἐξηγεῖται ἡ γεωγραφικὴ κατανομὴ τῆς διασπορᾶς; Μήπως καὶ γι’ αὐτὸ ἔφταιγαν οἱ χριστιανοὶ τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Θράκης, ἐνῶ στὴν ὑπόλοιπη Ἑλλάδα ἦταν λιγότερο εὐλαβεῖς;
.             Καὶ ἂν ἀρρώστησαν κάποιοι κληρικοὶ ἢ μοναχοί, αὐτὸ τί σημαίνει; Ὅτι κόλλησαν στὴν Ἐκκλησία; Καὶ γιατί κόλλησαν οἱ κληρικοὶ καὶ ὄχι οἱ πιστοί; Μήπως οἱ ὑπουργοὶ καὶ βουλευτὲς κόλλησαν στὰ γραφεῖα τους;
.               Γιατί γίνονται ἀνεκτὲς οἱ ἀντιδράσεις καὶ δημόσιες προκλητικὲς παραβιάσεις κομμάτων ἢ πολιτικῶν φορέων καὶ δὲν ὑπάρχει λίγη ἀνοχὴ γιὰ ἐκλογικευμένη λειτουργία τῶν ἐκκλησιῶν; Γι’ αὐτὸ μιλᾶμε, ὄχι γιὰ κάτι ἄλλο.
Ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ ἀνάσα. Ἀσφυκτιοῦμε! Δὲν μποροῦμε ἄλλο.
.             Ποιός φταίει τελικὰ γιὰ ὅλα αὐτά; Ὁ κακομαθημένος «λαὸς τοῦ Θεοῦ»; Ἡ παθητικὴ στάση τῆς Ἐκκλησίας; Ἡ ἔλλειψη κατανόησης ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς πολιτείας; Ἢ μήπως προκαταλήψεις καὶ ἐχθρικότητα ἢ ἀκόμη καὶ διάθεση προσβολῆς καὶ δίωξης τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν πιστῶν; Τί φταίει;
.               Ἄσχετα μὲ τὸ ποιὸς φταίει, κάτι πρέπει νὰ ἀλλάξει, μὲ σεβασμὸ καὶ στὴν κρισιμότητα τῆς καταστάσεως, ἀλλὰ καὶ στὴν ἀναγκαιότητα τῆς πνευματικῆς ἐπιβιώσεώς μας.
.               Ἡ πίστη εἶναι πολὺ βαθιὰ ριζωμένη στὶς καρδιὲς τῶν πιστῶν. Εἶναι πιὸ ἀναγκαία ἀπὸ τὴν ἀναπνοή μας. Τὰ μέτρα ποὺ ἐπιβάλλονται, χωρὶς νὰ ἀκούγεται οὔτε ἡ ἀνάσα μας οὔτε καὶ ἡ κραυγή μας εἶναι θανατηφόρα γιὰ τὴν ὕπαρξή μας. Δὲν ἀντέχουμε. Ἡ ἀνάγκη τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν μυστηρίων της εἶναι ὑπαρκτικὴ ἀνάγκη. Καὶ ὅσο πλησιάζουν τὰ Χριστούγεννα τὸ αἴσθημα τῆς ἀσφυξίας ἐπιτείνεται.
.                  Σεβόμαστε ὅλα τὰ μέτρα καὶ πρέπει νὰ τὰ τηροῦμε μὲ ἀπόλυτη συνέπεια, καὶ γιὰ νὰ προφυλάξουμε τὴ δική μας καὶ τὴ δημόσια ὑγεία ἀσφαλῶς, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ περισώσουμε τὶς τελευταῖες ἀναπνοὲς τῆς πίστης μας.
Δεχόμαστε εὐχαρίστως τὰ πάντα προκειμένου νὰ μείνουν οἱ ἐκκλησιές μας ἀνοιχτές. Γιὰ νὰ μείνει ἀνοιχτὴ καὶ μία χαραμάδα ἐλπίδας μέσα μας. Λίγο φῶς. Τὸ ὀξυγόνο τῆς θείας λατρείας μας εἶναι πολὺ πιὸ ἀναγκαῖο ἀπὸ τὸ ὀξυγόνο τῆς ἀναπνοῆς.
Καὶ ὁ ἐκκλησιασμός μας τὰ Χριστούγεννα πολὺ πιὸ οὐσιαστικὸς ἀπὸ τοὺς στολισμούς, τὰ δῶρα, τὴν ἐμπορικὴ κίνηση, τὶς ἑστιάσεις. Γι’ αὐτὸ βάλαμε πρόθυμα τὶς μάσκες. Μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ ἀνασάνει ἐπιτέλους ἡ ψυχή μας τέτοιες μέρες.
.                Οἱ ναοὶ πρέπει νὰ ἀνοίξουν ἄμεσα. Μὲ ὅρους ἀσφαλῶς ὑγειονομικοὺς καὶ αὐστηρούς. Ἀλλὰ καὶ λογικούς.
.            Σεβόμαστε τὴν κρίση καὶ τὴ λογική τῆς προστασίας τῆς ὑγείας μας. Δὲν θέλουμε καθόλου νὰ γίνουμε ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν κακὴ ὑγεία καὶ τὸν θάνατο συνανθρώπων μας. Οὔτε νὰ ἀσεβήσουμε στὴν εὐθύνη τῶν ἁρμοδίων. Ποτὲ καὶ καθόλου. Ἂς ἀναλάβουμε κι ἐμεῖς ὡς Ἐκκλησία τὴν εὐθύνη ποὺ μᾶς ἀναλογεῖ.  Ζητοῦμε ὅμως καὶ τὸν σεβασμὸ στὴν πίστη καὶ στὴν ἀνάγκη τῆς πνευματικῆς ἐπιβίωσής μας. Τὰ μέτρα ποὺ ἐφαρμόστηκαν μᾶς ἔριξαν στὴν Ἐντατική. Χρειαζόμαστε ὁπωσδήποτε ὀξυγόνο καί… ἀναπνευστήρα. Χρειαζόμαστε τοὺς ναοὺς μας ἀνοιχτούς. Τουλάχιστον ὄχι κλειδωμένους καὶ ἐπιτηρούμενους.
.               Οἱ κλειστοὶ ναοὶ ἀπειλοῦν τοὺς πιστούς. Οἱ ἀνοιχτοὶ ὅλους τοὺς ἰούς.

ΠΗΓΗ: imml.gr

,

Σχολιάστε

«ΦΟΒΗΘΗΚΑ, ΕΚΑΝΑ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΜΟΥ ΜΕ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΜΟΥ. Δὲν θὰ μᾶς ἐγκαταλείψει ποτέ ὁ Θεός».

Δήλωση Ἀρχιεπισκόπου
μετὰ τὴν ἔξοδό του ἀπὸ τὸν Εὐαγγελισμὸ 30.11.2020

ΠΗΓΗ: iaath.gr

.  – – – – – – – . Μετὰ τὸ ἐξιτήριο ποὺ ἔλαβε σήμερα τὸ ἀπόγευμα ἀπὸ τὸ Νοσοκομεῖο «Εὐαγγελισμός», στὸ ὁποῖο εἶχε εἰσαχθεῖ τὸ πρωὶ τῆς Πέμπτης 19 Νοεμβρίου, ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος ἔφθασε στὴν οἰκία του ἐντὸς τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, ὅπου καὶ θὰ παραμείνει το ἑπόμενο χρονικὸ διάστημα, παρακολουθούμενος ἀπὸ τοὺς θεράποντες ἰατρούς του.
Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἔκανε τὴν ἀκόλουθη δήλωση:
. – – – – – – – . «Αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἀνάβω, στὸ Παρεκκλήσιο τοῦ Ἁγίου Παύλου στην Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν, ἕνα κερὶ γιὰ ὅλους τοὺς Ἕλληνες καὶ γιὰ ὅλες τὶς Ἑλληνίδες καὶ γιὰ ὅλους τοὺς συνανθρώπους μας, ποὺ δίνουν τὸν προσωπικό τους ἀγώνα ἀπέναντι σὲ αὐτον τὸν ἐπικίνδυνο καὶ ὕπουλο ἐχθρό. Ἕναν ἐχθρό, τὸν ὁποῖο θὰ ὑπερνικήσουμε μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ἐπιστήμης.
Θέλω ὅλοι νὰ ξέρουν ὅτι προσεύχομαι για ὅλους κάθε στιγμή, γιὰ ὅλους ἀνεξαιρέτως, γιατί, πέρα καὶ ἔξω ἀπὸ τὸ τί εἶναι ὁ καθένας μας καὶ σὲ τί πιστεύει καὶ ἐὰν πιστεύει, εἴμαστε ὅλοι ἄνθρωποι, δυνατοὶ καὶ ἀδύναμοι συνάμα, πλάσματα ὅμως ὅλοι τοῦ Δημιουργοῦ.
Θέλω ὅλοι νὰ ξέρουν ὅτι κάθε στιγμή στο προσκεφάλι τους καὶ στὸ πλευρό τους βρίσκονται οἱ ἀληθινοὶ ἥρωες αὐτῆς τῆς μεγάλης δοκιμασίας γιὰ τὴν Πατρίδα μας καὶ γιὰ ὅλη τὴν Οἰκουμένη. Οἱ ἰατροί μας καὶ οἱ νοσηλευτές μας καὶ ὅλο τὸ προσωπικὸ τῶν Νοσοκομείων μας, ποὺ θυσιάζουν κάθε ἔννοια τοῦ ἐγώ τους, γιὰ νὰ προστατεύσουν τὴν ὑγεία καὶ γιὰ νὰ διασώσουν τὴν ζωή ὅλων μας, ποὺ ξεχνοῦν ὅτι ὑπάρχουν γιὰ νὰ ὑπάρξουμε ἐμεῖς. Καμία κουβέντα δὲν φθάνει, κανένας λόγος δὲν εἶναι ἀρκετός, γιὰ νὰ ἀποτυπώσει ὅσα, ξεπερνώντας τὰ ἀνθρώπινα ὅρια, κάνουν γιὰ ἐμᾶς τοὺς συνανθρώπους τους.
Δὲν θέλω ὅμως νὰ σᾶς κρύψω ὅτι στὴ διάρκεια τῆς δικῆς μου δοκιμασίας φοβήθηκα πολὺ καὶ πόνεσα πολύ, ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Περνώντας τὴν θύρα τοῦ «Εὐαγγελισμοῦ», ἤμουν προετοιμασμένος γιὰ ὅλα καί, ὡς κληρικός, πιὸ ἐξοικειωμένος μὲ τὴν ἰδέα ποὺ ὅλοι ἀποδιώχνουμε, ὅτι δὲν θὰ ξαναγυρίσουμε στὸ σπίτι μας, ὅτι δὲν θὰ ἀγκαλιάσουμε ξανὰ τὰ ἀγαπημένα μας πρόσωπα, ὅτι δὲν θὰ δώσουμε καὶ δὲν θὰ δεχθοῦμε ἀγάπη. Ἄφησα τὸν ἑαυτό μου στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἰατρῶν μου καὶ ἔκανα τὸν Σταυρό μου μὲ Πίστη στὸν Δημιουργό μου. Δὲν ἦταν ἄλλωστε γιὰ μένα ἡ πρώτη φορά…
Ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μου εὐχαριστῶ ὅλους καὶ ὅλες ὅσοι στάθηκαν μὲ τὶς προσευχές τους καὶ μὲ τὰ μηνύματά τους δίπλα μου. Ἦταν βάλσαμο γιὰ τὶς πολὺ δύσκολες ὧρες που πέρασα. Εὐχαριστῶ ὅλο τὸν πιστὸ Λαό μας, τοὺς κληρικοὺς καὶ τοὺς Ἱεράρχες, καί, ἰδιαίτερα, τοὺς θεράποντες ἰατρούς μου, τὴν κ. Ἀναστασία Κοτανίδου, τὸν κ. Σωτήρη Τσιόδρα καὶ τὴν Γερόντισσα-Ἰατρὸ Παρασκευὴ Ρούσσου. Εἶμαι βαθύτατα εὐγνώμων σὲ ὅλους.
Καὶ σᾶς παρακαλῶ θερμὰ ὅλους γιὰ μία ἀκόμη φορά: τηρῆστε εὐλαβικὰ τοὺς κανόνες καὶ τὰ μέτρα των ἁρμοδίων ὑγειονομικῶν ἀρχῶν τῆς Πολιτείας. Αὐτοπεριοριστεῖτε, πειθαρχῆστε καὶ προστατεῦστε, μὲ τὴν στάση σας καὶ μὲ τὴν συμπεριφορά σας, τὴν ὑγεία καὶ τὴν ζωὴ τὴν δική σας καὶ τῶν ἀγαπημένων σας ἀνθρώπων καὶ ὅλων τῶν συνανθρώπων μας.
Ἑνωμένοι ὡς Λαός, νὰ εἶστε βέβαιοι ὅτι δὲν θὰ μᾶς ἐγκαταλείψει ποτέ ὁ Θεός».

,

Σχολιάστε

OΙ ΑΓΙΟΙ ΠΕΝΤΕΚΑΙΔΕΚΑ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΕΣ πολιοῦχοι τοῦ Κιλκίς (Δ. Νατσιός)

Οἱ πολιοῦχοι τοῦ Κιλκὶς
ἅγιοι Πεντεκαίδεκα Ἱερομάρτυρες
καὶ ἡ Στρώμνιτσα (28 Νοεμβρίου)

Δημήτριος Νατσιὸς
δάσκαλος – θεολόγος
Κιλκὶς

Οἱ ἅγιοι Πεντεκαίδεκα ἱερομάρτυρες, ποὺ τιμῶνται ἰδιαιτέρως καὶ εἶναι πολιοῦχοι τῆς πόλεως τοῦ Κιλκίς, ἀνήκουν στὴν εὐρύτερη χορεία τῶν ἁγίων της Ἐκκλησίας μας καὶ εἰδικότερα τῶν μαρτύρων.

. – – – – – – – – . Μάρτυρες ἡ Ἐκκλησία ὀνομάζει τοὺς ἀγωνισαμένους μέχρι ψυχῆς καὶ αἵματος καὶ μαρτυρήσαντας τῇ δόξῃ τοῦ Χριστοῦ. (ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων). Μάρτυρας εἶναι αὐτὸς ποὺ ὑπομένει θεληματικὰ τὸν σωματικὸ θάνατο, προκειμένου νὰ παραμείνει πιστὸς στὴν ὁμολογία τῆς πίστεώς του στὸν Χριστό. Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία ἀποκαλεῖ τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τῶν Μαρτύρων, τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου τους, γενέθλια ἡμέρα, διότι αὐτὴν τὴν ἡμέρα εἰσῆλθαν στεφανηφόροι στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ οἱ πιστοὶ πανηγυρίζουν καὶ ἑορτάζουν μὲ χαρὰ τὴν ἡμέρα μνήμης τῆς ἀθλήσεως τῶν μαρτύρων.
«Ὁ θάνατος τῶν μαρτύρων εἶναι παρηγοριὰ τῶν πιστῶν, παρρησία τῶν Ἐκκλησιῶν, σύσταση τοῦ χριστιανισμοῦ, κατάλυση τοῦ θανάτου, ἀπόδειξη τῆς ἀναστάσεως, γελοιοποίηση τῶν δαιμόνων, κατηγορία τοῦ διαβόλου, διδασκαλία τῆς ἐνάρετης ζωῆς, παρακίνηση γιὰ περιφρόνηση τῶν παρόντων πραγμάτων καὶ ὁδὸς γιὰ ἐπιθυμία τῶν μελλοντικῶν ἀγαθῶν, παρηγορία γιὰ τὶς θλίψεις ποὺ μᾶς ἔχουν βρεῖ καὶ αἰτία γιὰ ὑπομονή, καθὼς καὶ ρίζα καὶ πηγὴ καὶ μητέρα ὅλων τῶν ἀγαθῶν», γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος.
. – – – – – – – – . Οἱ προστάτες καὶ πολιοῦχοι τῆς πόλεως τοῦ Κιλκὶς Πεντεκαίδεκα Ἱερομάρτυρες ἔζησαν τὸν 4ο μ.Χ. αἰώνα, ὅταν αὐτοκράτορας στὴν Κωνσταντινούπολη ἦταν ὁ Ἰουλιανὸς ὁ Παραβάτης (361-363 μ.Χ.). Ἄγνωστη παραμένει ἡ καταγωγή τους, ἐνῶ τὸ Συναξάρι καὶ τὸ μαρτύριό τους (Πέτρου Βλαχάκου, Θεοφύλακτος Ἀχρίδος- Οἱ Δεκαπέντε Μάρτυρες τῆς Τιβεριούπολης, ἐκδόσεις “Ζῆτρος”) συνέγραψε ὁ ἅγιος Θεοφύλακτος, Ἀρχιεπίσκοπος Ἀχρίδος καὶ πάσης Βουλγαρίας (11ος – 12ος μ. Χ. αἰ.).
. – – – – – – – – . Στὴ σύντομη βασιλεία του ὁ Ἰουλιανὸς προσπάθησε νὰ ἀνασυγκροτήσει τὴν αὐτοκρατορία μὲ βάση τὶς φιλοσοφικὲς καὶ εἰδωλολατρικὲς πεποιθήσεις του. Πρωταρχικὸ μέλημα τοῦ Ἰουλιανοῦ ἦταν ἡ ἀποκατάσταση καὶ ἐπαναφορὰ τῆς εἰδωλολατρικῆς θρησκείας. Ἄνοιξε ξανὰ τοὺς ναοὺς τῶν εἰδώλων, ἐπέστρεψε τὶς περιουσίες τους καὶ ἄρχισε προσφορὰ δημοσίων θυσιῶν.
Ταυτόχρονα ἔλαβε μέτρα κατὰ τῶν Χριστιανῶν, «τῶν Γαλιλαίων» ὅπως περιφρονητικὰ τοὺς ἀποκαλοῦσε. Τοὺς ἀπομάκρυνε ἀπὸ τὰ δημόσια ἀξιώματα, τοὺς ἀπαγόρευσε νὰ φοιτοῦν στὶς διάφορες σχολές, ἀντικατέστησε τὰ χριστιανικὰ σύμβολα μὲ εἰδωλολατρικά. Ἡ ἀρχική του ἀποτυχία τὸν ἐξαγρίωσε ἀφάνταστα ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν. Ὅπως ἀναφέρει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ὁ Ἰουλιανὸς πρόσταξε τοὺς διοικητὲς τῶν πόλεων, νὰ συλλαμβάνουν τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ἂν δὲν ἀρνοῦνταν τὸν Χριστό, νὰ τοὺς βασανίζουν μέχρι θανάτου.
Σύμφωνα μὲ αὐτὴ τὴ διαταγή, ὁ τότε ἄρχοντας τῆς Νίκαιας διέταξε τοὺς χριστιανοὺς τῆς περιοχῆς του νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πίστη τους, διαφορετικά τοὺς περίμεναν ἀνεκδιήγητα βασανιστήρια καὶ ὁ θάνατος. Οἱ χριστιανοί, ὅταν τὰ ἄκουσαν αὐτά, φώναξαν ὅλοι ἀπὸ κοινοῦ: «Ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ ἀρνηθοῦμε τὸν Χριστό, τὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ νὰ θυσιάσουμε στὰ κουφὰ καὶ ἄφωνα εἴδωλα».
Αὐτὸ τὸν γέμισε μὲ πολὺ θυμὸ καὶ ἀκατάσχετη μανία, καὶ ἄλλους ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ὑπέβαλε σὲ φρικτὰ βασανιστήρια καὶ θανατώσεις, ἐνῶ πολλοὶ ξέφυγαν στὰ ὄρη καὶ τὶς ἐρημιές, κάποιοι διασκορπίσθηκαν σὲ ἄλλους τόπους.
Ἀνάμεσα στοὺς τελευταίους ἦταν οἱ Τιμόθεος, Κομάσιος, Εὐσέβιος καὶ Θεόδωρος οἱ ὁποῖοι κατέφυγαν κατ’ ἀρχὰς στὴν Θεσσαλονίκη. Δὲν ἔμειναν ὅμως πολὺ καιρὸ καὶ στὴν πόλη αὐτή, λόγῳ τῶν διωγμῶν, καὶ κατέφυγαν βόρεια, στὴν πόλη Στρώμνιτσα, ποὺ τότε ὀνομαζόταν Τιβεριούπολη.
. – – – – – – – – . Ἡ Στρώμνιτσα βρίσκεται στὶς ὑπώρειες τῆς βορειοδυτικῆς προεκτάσεως τῆς Κερκίνης, στὴ Βόρεια Μακεδονία, πλησίον εὔφορης πεδιάδας καὶ ἀπέχει ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη 104 χιλιόμετρα. Στὴν ἀρχαιότητα, στὴν ἴδια θέση βρισκόταν ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ πόλη τῶν Παιόνων, ποὺ ὀνομαζόταν Ἀστραῖον ἢ Αἰστραῖον ἢ καὶ Ἀστέριον. Κατὰ τὸν 3ο π.Χ. αἰώνα μετονομάσθηκε σὲ Καλλίπολη. Κατὰ τὴν βυζαντινὴ περίοδο ἡ πόλη ὀνομάζεται Τιβεριούπολη. Ἔτσι ὀνομάζεται ἀπὸ τὸν ἅγιο Θεοφύλακτο, Ἀρχιεπίσκοπο Ἀχρίδος καὶ πάσης Βουλγαρίας (τέλη τοῦ 11ου αἰώνα), σὲ χρυσόβουλα τῶν Κομνηνῶν καὶ ἀπὸ βυζαντινοὺς συγγραφεῖς κυρίως ἀπὸ τὸν Νικηφόρο Γρηγορᾶ.
. – – – – – – – – . Ὑπὸ ποιὲς συνθῆκες πῆρε τὴν ὀνομασία αὐτὴ δὲν ὑπάρχει συγκεκριμένη μαρτυρία. Ὁ καθηγητὴς Ἀθανάσιος Ἀγγελόπουλος στὸ βιβλίο του «Βόρειος Μακεδονία – Ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Στρωμνίτσης», γράφει ὅτι ἡ ὀνομασία ἔγινε μᾶλλον ἐπὶ αὐτοκράτορα τοῦ Βυζαντίου ὀνόματι Τιβερίου. Αὐτοκράτορες μὲ αὐτὸ τὸ ὄνομα ὑπῆρξαν δύο. Ὁ πρῶτος βασίλευσε λίγο μετὰ τὸν Ἰουστινιανὸ (578-582) καὶ ὁ δεύτερος ἀργότερα (689-705). Τὸ πιθανότερο εἶναι νὰ δόθηκε ἐπὶ τοῦ πρώτου Τιβερίου. Δὲν ἀποκλείει ὁ καθηγητὴς τὸ ἐνδεχόμενο νὰ μετονομάστηκε σὲ Τιβεριούπολη, λόγῳ τῆς παραμονῆς ἐκεῖ τοῦ Ρωμαίου αὐτοκράτορα Τιβερίου (14-37 μ.Χ.). Στὰ χρόνια τῆς Σερβοβουλγαρικῆς κατοχῆς τῆς πόλης, ἡ Τιβεριούπολη ἔλαβε τὴν ὀνομασία «Στρώμνιτσα». Ἀπὸ τὸν 11ο αἰώνα ἕως τὸν 13ο αἰώνα ἡ πόλη καθίσταται ἀντικείμενο ἔριδος μεταξὺ Βυζαντινῶν καὶ Βουλγάρων, ὡς παραμεθόριο κάστρο, καὶ τότε ὀνομάστηκε προφανῶς Στρώμνιτσα.
. – – – – – – – – . Ἡ ὀνομασία αὐτὴ προῆλθε ἀπὸ τὸν ποταμὸ Στρυμώνα ὁ ὁποῖος ὀνομάζεται ἀπὸ τοὺς Βουλγάρους «Στρούμα». Τὴν περιοχὴ τῆς Στρώμνιτσας διαρρέει ὁμώνυμος παραπόταμος τοῦ Στρυμώνα, τὸν ὁποῖο οἱ Βούλγαροι ὀνομάζουν «Στρούμιτζα» ἢ «Στρώμνιτσα». Ἔτσι διατηρήθηκε ἡ ὀνομασία Στρώμνιτσα καὶ ἡ πόλη κατοικεῖται ἀπὸ ἀνθηρὸ Ἑλληνισμὸ ὅλη τὴν περίοδο τῆς αἰχμαλωσίας τοῦ Γένους στοὺς Ὀθωμανοὺς ὢς τὸ 1913.
. – – – – – – – – . Στὴν Τιβεριούπολη, λοιπόν, τὴν κατόπιν Στρώμνιτσα κατέφυγαν οἱ τέσσερις πρῶτοι Ἱερομάρτυρες, οἱ ὁποῖοι, μὲ τὴν ἁγία ζωή τους καὶ τὴν φλογερὴ διδασκαλία τους «ἔσπειραν τὸν σπόρο τοῦ θείου λόγου στὰ χωράφια τῶν ψυχῶν καὶ δημιούργησαν μὲ ἐπιμέλεια γιὰ τὸν Χριστὸ ἕνα εὔφορο καὶ καλλιεργημένο χωράφι, γεμάτο στάχυα» (ἅγιος Θεοφύλακτος).
. – – – – – – – – . Ὁ ἅγιος βίος καὶ ἡ χαριτόβρυτος πολιτεία τους εἵλκυσε καὶ ἄλλους ἕντεκα ἱερεῖς καὶ μοναχοὺς τῆς Τιβεριούπολης, ἀπαρτίζοντας «τὴν Τρίτη πεντάδα» τῶν πιστῶν δούλων καὶ ἐργατῶν τοῦ ἀμπελῶνος Χριστοῦ. Τὰ ὀνόματα τῶν ἁγίων εἶναι: Τιμόθεος, καὶ Θεόδωρος ἐπίσκοποι. (Ὁ Θεόδωρος εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς 318 θεοφόρους πατέρες τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἐνῶ ὁ Τιμόθεος κατέστη ἐπίσκοπος Τιβεριουπόλεως). Πέτρος, Ἰωάννης, Σέργιος, Θεόδωρος, Νικηφόρος οἱ ἱερεῖς, Βασίλειος καὶ Θωμᾶς διάκονοι, Ἱερόθεος, Δανιήλ, Χαρίτων, Σωκράτης, Κομάσιος καὶ Εὐσέβιος οἱ μοναχοί.
. – – – – – – – – . Ὅλοι μαζὶ οἱ ἅγιοι ζοῦσαν ἀγγελικὴ ζωή, φώτιζαν τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων, ἤλεγχαν τὴν πλάνη τῶν εἰδώλων στὴν Τιβεριούπολη καὶ τὴν εὐρύτερη περιοχή, ἐνῶ ἔλαβαν ἀπὸ τὸν μισθαποδότη Κύριο καὶ τὸ χάρισμα τῆς θαυματουργίας, καὶ μάλιστα τῶν ἰάσεων.
. – – – – – – – – . Ἡ ἱεραποστολικὴ καὶ χριστιανικὴ δράση τῶν Δεκαπέντε ἐργατῶν τοῦ Εὐαγγελίου διαδόθηκε «ἐπὶ πτερύγων ἀνέμων» καὶ ἔφτασε ὣς τὴν Θεσσαλονίκη. Ἐκεῖ ἦταν διοικητὲς ὁ Οὐάλλης καὶ ὁ Φίλιππος, φανατικοὶ εἰδωλολάτρες, τυφλὰ ὄργανα τοῦ δυσσεβοῦς Ἰουλιανοῦ. Ἀκούγοντας οἱ δύο τὴν δράση τῶν ἁγίων, ἔσπευσαν στὴν Τιβεριούπολη, τοὺς συνέλαβαν καὶ τοὺς προσήγαγαν σὲ δημόσια δίκη. Ἐκεῖ τοὺς ἐπιτίμησαν καὶ τοὺς κατηγόρησαν ὅτι περιφρονοῦν τὰ διατάγματα τοῦ βασιλέως καὶ πιστεύουν ὡς Θεὸ αὐτὸν ποὺ σταυρώθηκε μὲ ληστές. Οἱ ἅγιοι, χωρὶς δισταγμὸ καὶ μὲ θάρρος στὸν ἀληθινὸ Θεό, ὁμολόγησαν τὴν πίστη τους, διαλαλώντας τὸ ἀποστολικὸ «οὐδεὶς ἡμᾶς χωρίσει τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ», ἀποδεικνύοντας ταυτόχρονα τὸ ἄλογον τῆς εἰδωλολατρίας. Μάλιστα, ἡ πειστικότητα τῶν ἐπιχειρημάτων τους ἦταν τέτοια, ὥστε οἱ δύο τύραννοι τοὺς διέκοψαν τὸν εἱρμὸ τοῦ λόγου τους λέγοντάς τους «ὁμολογεῖτε τοὺς ἀθανάτους θεοὺς ἢ ὄχι;». «Ποτέ», εἶπαν οἱ μάρτυρες, «δὲν θὰ θυσιάσουμε στοὺς δαίμονες καὶ τὰ εἴδωλά τους, ἀφοῦ ὁ Χριστὸς ὁ Θεὸς μᾶς ἀπάλλαξε ἀπὸ τὴ δουλεία τῶν δαιμόνων». Ἡ γενναία ἀπάντησή τους ἐξόργισε τοὺς δύο διοικητὲς ποὺ ἀποφάσισαν τὴν μὲ ξίφος θανάτωση τῶν ἁγίων.
Ξεκίνησαν λοιπὸν μὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση, γιὰ τὸν τόπο τοῦ μαρτυρίου τους, ὅπου καὶ ἔλαβαν τὰ ἀμάραντα στέφανα τῆς ἀθλήσεώς τους.
. – – – – – – – – . Ἕνας ἀπὸ τοὺς Πεντεκαίδεκα ἁγίους, ὁ ἱερεὺς Πέτρος, «θείῳ ζήλῳ πυρωθεὶς τὴν καρδίαν» φώναξε λίγο πρὸ τοῦ μαρτυρίου: «Παραβάτες τῶν ἔργων καὶ ἐχθροὶ τῆς ἀληθείας, γιατί χύνετε χωρὶς αἰτία τὸ αἷμα τῶν δικαίων, γιὰ τοὺς ὁποίους δὲν ἀποδείχτηκε τίποτε ποὺ ν’ ἀξίζει τὸν θάνατο, ἀλλὰ μᾶλλον ὅλες οἱ πράξεις τους ἀξίζουν τιμὲς καὶ στεφάνια;». Αὐτὰ τὰ λόγια μόλις τὰ ἄκουσαν οἱ μιαροὶ ἐκεῖνοι ἄρχοντες, πρόσταξαν νὰ ξαπλώσουν καταγῆς τὸν μάρτυρα καὶ νὰ τὸν χτυπήσουν μὲ ραβδιά, ἔπειτα νὰ τοῦ κόψουν τὰ χέρια καὶ τελικὰ νὰ τὸν θανατώσουν μὲ ξίφος. Τὰ χέρια τοῦ ἁγίου τὰ πέταξαν στὰ σκυλιά. Ἕνα ἀπὸ αὐτά, τὸ δεξὶ χέρι ἔπεσε στὰ πόδια μίας ἐκ γενετῆς τυφλῆς, ἡ ὁποία μόλις τὸ ἀντιλήφθηκε τὸ πῆρε στὸ σπίτι της καὶ τὸ φρόντισε. Καὶ ἀπὸ τὴ χαρά της γιὰ τὸν ἀνεκτίμητο θησαυρὸ ποὺ κατεῖχε, καταφιλοῦσε τὸ χέρι τοῦ μάρτυρα, τὸ ἀγκάλιαζε, τὸ τοποθετοῦσε στὰ μάτια της. Καὶ τότε ἔγινε τὸ μεγάλο θαῦμα τοῦ Κυρίου – ἀνοίξανε τὰ μάτια της καὶ βρῆκε τὸ φῶς της. Τὸ ἅγιο αὐτὸ λείψανο, ἡ εὐσεβὴς γυναίκα τὸ ἐναπέθεσε ἀργότερα στὴ Θεσσαλονίκη, στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς καλλινίκου μάρτυρος Ἀναστασίας, τὸ ὁποῖο ὅμως ἀργότερα ἐπέστρεψε στὴν Στρώμνιτσα.
. – – – – – – – – . Μετὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν χριστιανομάχων διοικητῶν στὴ Θεσσαλονίκη, οἱ πιστοὶ τῆς Τιβεριούπολης πῆραν τὰ ἱερὰ λείψανα τῶν ἁγίων, τὰ τοποθέτησαν σὲ λάρνακες, στὶς ὁποῖες ἔγραψαν τὸ ὄνομα, τὴ ζωὴ καὶ τὸ ἀξίωμά τους. Ἦταν 28 Νοεμβρίου τοῦ 362 μ. Χ. Ἀργότερα ἀνήγειραν καὶ μεγαλοπρεπῆ ναό, ὅπου τοποθετήθηκαν οἱ Δεκαπέντε λάρνακες ποὺ ἀποτέλεσαν πηγὴ θαυμάτων καὶ ἰάσεων, πολλὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα διασώζει ὁ βιογράφος τους ἅγιος Θεοφύλακτος, ὥστε ὅπως γράφει, «νὰ γίνει ἡ Τιβεριούπολη ἕνας λαμπρὸς πυρσός, ποὺ ἅπλωνε τὸ φῶς τῆς πίστης σὲ ἄλλες πόλεις καὶ ἀνακαλοῦσε ἀπὸ τὴν σκοτεινὴ πλάνη ὅσους βρίσκονταν στὸ πέλαγος τῆς ἀπιστίας». Δυστυχῶς, ἐξ αἰτίας βαρβαρικῶν ἁλώσεων καὶ καταστροφῶν τὰ λείψανα τῶν ἁγίων χάθηκαν καὶ μόνο τὸ δεξὶ χέρι τοῦ Ἱερομάρτυρα Πέτρου διασώθηκε, τὸ ὁποῖο ἐπεστράφη στὴν Στρώμνιτσα καὶ τὸ κρατοῦσαν οἱ εὐσεβεῖς Ἕλληνες τῆς Στρώμνιτσας ὡς θησαυρὸ πολυτίμητο, στοὺς δίσεκτους χρόνους τῆς τουρκικῆς σκλαβιᾶς.
. – – – – – – – – . Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Δευτέρου Βαλκανικοῦ Πολέμου, ὁ ἔνδοξος ἑλληνικὸς στρατός, ἀπελευθερώνει καὶ τὴν Στρώμνιτσα ἀπὸ τὸν βουλγαρικὸ ζυγό. Στὶς 26 Ἰουνίου τοῦ 1913 εἰσέρχεται στὴν πόλη μία ἴλη τοῦ ἑλληνικοῦ ἱππικοῦ καὶ τὴν ἀπελευθερώνει. Χαρᾶς εὐαγγέλια. Ἡ πόλη πλημμυρισμένη ἀπὸ τὴν κυανόλευκη ὑποδέχεται τοὺς ἀπελευθερωτὲς μὲ τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη». Δυστυχῶς ὅμως μὲ τὴ συνθήκη τοῦ Βουκουρεστίου στὶς 26 Ἰουλίου τοῦ 1913 ἡ πόλη ἐπιδικαζόταν στοὺς Βουλγάρους. Τὸ τρομακτικὸ νέο γνωστοποιεῖται τηλεγραφικῶς στὸν τότε Μητροπολίτη Στρώμνιτσας Ἀρσένιο καὶ ἐκεῖνος περίλυπος καὶ μὲ δάκρυα στὰ μάτια, τὸ ἀνακοινώνει στὸ ποίμνιό του. Τὰ ἄδικα καὶ θλιβερὰ νέα διαδόθηκαν ἀστραπιαία. Ἡ κατάφωρα ἄδικη ἀπόφαση τῶν Μεγάλων Δυνάμεων ὑποχρέωνε τοὺς Στρωμνιτσιῶτες νὰ ζήσουν κάτω ἀπὸ τὸ μένος τῶν Βουλγάρων. Ἀποφάσισαν νὰ ἐγκαταλείψουν τὴν ἀγαπημένη τους πατρίδα καὶ νὰ καταφύγουν στὴν Ἑλλάδα, ἀφοῦ πρῶτα κάψουν τὰ σπίτια καὶ τὰ ἀκίνητα ὑπάρχοντά τους, γιὰ νὰ μὴν βροῦν τίποτε οἱ Βούλγαροι.
. – – – – – – – – . Ἔτσι, ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς πανάρχαιας ἑλληνικῆς πόλεως Αἰστραῖον ἢ Τιβεριουπόλεως ἢ Στρώμνιτσας ἐγκατέλειπε κατώδυνος τὴν προγονική του γῆ. Πολλοὶ ἐξ αὐτῶν τῶν προσφύγων Στρωμνιτσιωτῶν ἐγκαταστάθηκαν στὴν ἐρειπωμένη ἀπὸ τὸν πόλεμο πόλη τοῦ Κιλκὶς (περίπου 3.500) τὴν ὁποία μὲ πολὺ ζῆλο καὶ ἀγάπη ἄρχισαν γρήγορα νὰ τὴν ἀνοικοδομοῦν. Ἄλλοι ἐγκαταστάθηκαν στὴν Θεσσαλονίκη.
. – – – – – – – – . Οἱ Στρωμνιτσιῶτες ἔφεραν μαζί τους στὸ Κιλκὶς ὡς ἱερὰ κειμήλια μία παλαιὰ εἰκόνα τῶν Πεντεκαίδεκα ἱερομαρτύρων, τὴν ὁποία ἐναπέθεσαν σ’ ἕναν παλαιὸ ναὸ τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος κοντὰ στὸ Κοιμητήριο, τὸν ὁποῖο μετονόμασαν σὲ ναὸ τῶν Πεντεκαίδεκα Ἱερομαρτύρων καὶ μία παλιὰ Εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, τὴν ὁποία ἐναπέθεσαν ἐπίσης σὲ ἕναν παλαιὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου, ποὺ μετονόμασαν καὶ αὐτὸν σὲ ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου λόγῳ τοῦ ὅτι καὶ στὴν Στρώμνιτσα ὑπῆρχε ναὸς πρὸς τιμὴν τοῦ Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, ὁ ὁποῖος μάλιστα, ἦταν ὁ μητροπολιτικὸς ναὸς τῆς πόλεως.
. – – – – – – – – . Ὁ μεγαλύτερος θησαυρὸς ὅμως ποὺ ἔφεραν ἀπὸ τὴν πατρίδα εἶναι τὸ ἱερὸ λείψανο, τὸ δεξὶ χέρι τοῦ Ἱερομάρτυρα Πέτρου τοῦ Πρεσβυτέρου, ἑνὸς ἀπὸ τοὺς Πεντεκαίδεκα, τὸ ὁποῖο ἐναπέθεσαν καὶ αὐτὸ στὸν μετονομασθέντα ναό. Οἱ Στρωμνιτσιῶτες ἐγκαταστάθηκαν στὸ Κιλκὶς γύρω ἀπὸ τοὺς δύο προαναφερθέντες ναούς. Τὸ 1967 μὲ ἐνέργειες τοῦ τότε Μητροπολίτη Πολυανῆς καὶ Κιλκισίου Χαρίτωνα Συμεωνίδη τοῦ Ποντίου, πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδας καὶ πρὸς τὸ ἁρμόδιο Ὑπουργεῖο, καθιερώθηκε μὲ Βασιλικὸ Διάταγμα τῆς 19ης Ἰουλίου 1967 νὰ ἑορτάζονται ἐπίσημα ὡς πολιοῦχοι τῆς πόλεως Κιλκὶς καὶ ἡ ἡμέρα τῆς γιορτῆς τους (28 Νοεμβρίου) ὡς ἀργία γιὰ τὸν τόπο.
. – – – – – – – – . Στὰ ἑπόμενα χρόνια ὅμως ὁ παλαιὸς ναὸς ἔπαθε σημαντικὲς ζημιὲς ἀπὸ σεισμοὺς καὶ γκρεμίσθηκε. Στὶς 12 Ἰουνίου 1977 θεμελιώθηκε ὁ σημερινὸς περικαλλὴς ναὸς τῶν ἁγίων, ἀπὸ τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ἀμβρόσιο Στάμενα, τὸν μετέπειτα Παροναξίας, ἱερατεύοντος τοῦ π. Σταματίου Χατζοπούλου. Τὰ θυρανοίξια τοῦ νέου ναοῦ ἔγιναν στὶς 27 Νοεμβρίου 1989, ἐνῶ τὰ Ἐγκαίνια στὶς 21 Ὀκτωβρίου 1990 ἱερατεύοντος τοῦ π. Σταύρου Χριστοφορίδη.
. – – – – – – – – . Στὸ νέο πλέον ναό, βρίσκεται θησαυρισμένο καὶ τὸ ἱερὸ λείψανο καὶ ἡ παλαιὰ εἰκόνα. Ὁ εὐσεβὴς λαὸς τοῦ Κιλκίς, κάθε χρόνο στὶς 28 Νοεμβρίου, τιμᾶ καὶ γεραίρει τὴν μνήμη τῶν πολιούχων καὶ προστατῶν του Πεντεκαίδεκα Ἱερομαρτύρων.
Δημήτριος Νατσιὸς
δάσκαλος – θεολόγος
Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΛΕΓΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ .«Τὸ νὰ κρύβεται ἡ ἀλήθεια γιὰ τὸν κορωνοϊὸ δὲν εἶναι μόνον ἁμάρτημα, εἶναι καὶ ἀνοησία». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ χριστιανὸς λέγει πάντα τὴν ἀλήθεια
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

. – – – – – – – – . Ὁ χριστιανὸς λέγει πάντα τὴν ἀλήθεια. Πρέπει νὰ λέγει τὴν ἀλήθεια. Ἀλλιῶς δὲν εἶναι χριστιανός. Αὐτὸ δὲν εἶναι μία ἐντολὴ κάποιας ἰδεολογίας, δὲν εἶναι ἕνας νόμος ποὺ ἐπιβάλλεται, εἶναι βίωμα, εἶναι ἀγάπη πρὸς τὸν Ἰησοῦ καὶ πρὸς τὸν πλησίον. Ὁ Χριστὸς εἶναι σαφής: Ὅσοι τὸν ἀκολουθοῦν, πρέπει νὰ γνωρίζουν καὶ νὰ λένε τὴν ἀλήθεια, γιατί μόνο αὐτὴ τοὺς ἐλευθερώνει. Ὅταν δὲν λένε τὴν ἀλήθεια, δὲν Τὸν ἐκφράζουν, ἐκφράζουν τὸν ἑαυτό τους.
. – – – – – – – – . Οἱ γραμμὲς αὐτὲς γράφονται γιατί σὲ αὐτὴ τὴν περίοδο τῆς πανδημίας οἱ χριστιανοὶ βρίσκονται σὲ μία πολὺ κρίσιμη περίοδο δοκιμασίας. Δοκιμάζονται, ποὺ οἱ ἐκκλησιὲς εἶναι κλειστές, δοκιμάζονται, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ κοινωνήσουν, δοκιμάζονται ποὺ εἶναι χωρὶς ποιμαντικὴ καθοδήγηση, δοκιμάζονται ἀπὸ ἐνίοτε μεροληπτικὲς ἀποφάσεις τῆς ἐξουσίας, δοκιμάζονται ἀπὸ τὴν ἀπόρριψη καὶ τὴν ἀπαξίωση ποὺ δέχονται.
. – – – – – – – – . Ὅλες αὐτὲς οἱ δοκιμασίες εἶναι ἀπὸ ἐξωτερικοὺς παράγοντες. Ὅμως ὑπάρχουν καὶ δοκιμασίες γιὰ τὸν χριστιανό, ποὺ εἶναι προσωπικές. Ἡ πρώτη εἶναι νὰ ἐκπειράσει τὸν Χριστό, νὰ τοῦ πεῖ εἶμαι δικός Σου, δεῖξε μου τὴν παντοδυναμία Σου, δεῖξε πὼς ὅταν εἶμαι κοντά σου, εἶμαι ἄτρωτος ἀπὸ ἀσθένειες. Ὅμως ὁ Χριστὸς δὲν ἐκπειράζεται, οὔτε ὑποκύπτει στὴν πρόκληση νὰ δείξει τὴν παντοδυναμία Του καὶ νὰ ὑποχωρήσει σὲ ἕνα, στὴν οὐσία του, ἐγωιστικὸ αἴτημα πιστοῦ. Ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ νιώθει ὅτι ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἔχει σάρκα ὑποκείμενη στὴ φθορὰ καὶ στὴν ἀσθένεια, ποὺ τοῦ δίνεται «ἵνα μὴ ὑπεραίρεται» (γιὰ νὰ μὴν ὑπερηφανεύεται) καὶ νὰ νιώθει τὸ πεπερασμένο τοῦ παρόντος βίου. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι δὲν προσεύχεται ὑπὲρ τῆς ὑγείας του καὶ ὅταν ἀσθενήσει, δὲν ζητάει μὲ ταπείνωση καὶ πίστη τὴν ἀποθεραπεία του.
. – – – – – – – – . Ἡ δεύτερη δοκιμασία εἶναι χειρότερη, ὅταν ἐπειδὴ φοβεῖται τὴν κριτικὴ τῶν ἀθέων, ἢ γιὰ νὰ μὴν κλονιστεῖ ἡ πίστη του, θέλει νὰ ἀποκρύψει ὅτι ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας ἐπλήγησαν ἀπὸ τὸν κορωνοϊό. Ὅταν δὲν λέγει τὴν ἀλήθεια. Πρόσφατα ἐφημερίδα, ποὺ ἀσχολεῖται μὲ ἐκκλησιαστικὰ θέματα, ἔγραψε πρωτοσέλιδα ὅτι «ἡ πανδημία εἶναι μία ἤπια ἕως μέτρια ἴωση, ποὺ ἡ θεραπεία της δὲν ἀπαιτεῖ νοσηλεία σὲ Νοσοκομεῖο». Γιὰ νὰ πείσει ἐπικαλεῖται τὸν Παγκόσμιο Ὀργανισμὸ Ὑγείας καὶ βάζει καὶ μία φωτογραφία ἀπὸ κείμενό του. Ὅμως στὴν ἐν λόγῳ φωτογραφία φαίνεται ὅτι ὁ ΠΟΥ δὲν ἔγραψε μόνο αὐτό, ἀλλὰ πὼς «στὸν γηραιότερο πληθυσμὸ καὶ αὐτὸν μὲ ὑποκείμενα νοσήματα, ὅπως καρδιοαγγειακά, διαβήτη, χρόνια ἀναπνευστικὰ καὶ καρκίνο εἶναι πολὺ πιθανὸ νὰ ἀναπτύξει σοβαρὴ ἀσθένεια». Ἡ ἴδια ἐφημερίδα κάνει πιὸ σοβαρὸ ἀτόπημα, ὅταν γράφει ὅτι «ὁ κορωνοϊὸς δὲν εἶναι θανατηφόρος» καὶ στὴν 8η σελίδα ἀναφέρει ὅτι ὁ Μητροπολίτης Μαυροβουνίου «ἐκοιμήθη ἀπὸ ἀνακοπὴ καρδίας καὶ ὄχι ἀπὸ κορωνοϊόν, ὡς μεταδίδουν διάφοροι». Οἱ «διάφοροι» εἶναι τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας, ποὺ στὸ Ἀνακοινωθέν του, τῆς 7ης Ὀκτωβρίου 2020, ἀναφέρει: «Ὁ Μητροπολίτης Μαυροβουνίου Ἀμφιλόχιος εὑρέθη θετικὸς στὸν COVID-19 καὶ μετεφέρθη εἰς Clinic Center τῆς Ποντγκόριτσα».
. – – – – – – – – . Τὸ ἴδιο Πατριαρχεῖο ἀνακοίνωσε ἐπίσης: «Ὁ Πατριάρχης Εἰρηναῖος προσεβλήθη ἀπὸ COVID -19 καὶ εἰσήχθη στὸ Νοσοκομεῖο». Ὁ 90ετής Πατριάρχης ἀπεβίωσε τὴν Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου. Πῆγε στὴν ἐξόδιο ἀκολουθία τοῦ Μητροπολίτου Μαυροβουνίου Ἀμφιλοχίου, χωρὶς νὰ κρύψει τὸν κίνδυνο ποὺ θὰ διέτρεχε. Ὁ ἑλληνομαθὴς ἱερομόναχος Ἱερόθεος, τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἀρχαγγέλων Κόβιλ Σερβίας, ἔγραψε σχετικά: «Ὁ Πατριάρχης μας πῆγε στὴν κηδεία τοῦ Μητροπολίτου Ἀμφιλοχίου ξέροντας ὅτι μπορεῖ νὰ πιάσει τὸν κορωνοϊό. Εἶπε: “Θὰ πάω ἐκεῖ, ἀκόμη καὶ ἂν πεθάνω”. Ἔπρεπε νὰ πάει στὸ Μαυροβούνιο νὰ ἐπιβεβαιώσει τὴν ἑνότητα τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας. Ἦταν πραγματικὸς ποιμένας, ὁ ὁποῖος ἔδωσε τὴ ζωή του γιὰ τὰ πρόβατά του. Αἰωνία ἡ μνήμη του».
. – – – – – – – – . Ὅσοι πιστεύουν στὸν Χριστὸ δὲν κρύβουν τὴν ἀλήθεια γιὰ τὰ κρούσματα τοῦ κορωνοϊοῦ, ἀποδέχονται τὶς ἐπιστημονικὲς ἀνακοινώσεις, δέχονται μὲ ταπείνωση τὶς ἐπιθέσεις τῶν ἐχθρῶν της Ἐκκλησίας, ὁμολογοῦν τὴν πίστη τους, παραδέχονται τὶς δικές τους εὐθύνες γιὰ τὴν κατάσταση, καὶ ζητοῦν τὴ συγγνώμη καὶ τὸ ἔλεός Του. Σήμερα μάλιστα, μὲ νεκροὺς τὸν Πατριάρχη τῆς Σερβίας, Μητροπολίτες καὶ ἱερεῖς εἰς ὅλη τὴν Ὀρθοδοξία, καὶ μὲ ἑκατοντάδες κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς νὰ ὑποφέρουν στὸ κρεβάτι τοῦ πόνου, τὸ νὰ κρύβεται ἡ ἀλήθεια γιὰ τὸν κορωνοϊὸ δὲν εἶναι μόνον ἁμάρτημα, εἶναι καὶ ἀνοησία.-

, ,

Σχολιάστε

AΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ Η ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ

Ἁγία Αἰκατερίνη ἡ Μεγαλομάρτυς (25/11)
Τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου, δασκάλου

“ΜΑΧΑΙΡΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ”: Ἡ Ἁγία Μεγαλομάρτυς Αἰκατερίνη ἔζησε ἐπὶ ἐποχῆς Μαξιμίνου, ἄρχοντα τῆς Αἰγύπτου, καὶ ἦταν κόρη τοῦ ἀριστοκράτη Κώνστα. Σπούδασε φιλοσοφία, ρητορικὴ καὶ ξένες γλῶσσες τῆς ἐποχῆς της. Νεαρὴ ἑλκύστηκε ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ διδασκαλία, τὴν ὁποία μελέτησε καὶ ἀφοῦ ἀσπάσθηκε τὸν Χριστιανισμό, ἐργάσθηκε γιὰ τὴν διάδοσή του, ἐπιτυγχάνοντας πολλὰ χάριν τῆς ρητορικῆς της ἱκανότητας καὶ τῶν πολλῶν γνώσεών της. Τὴν Αἰκατερίνη, ὅμως, ἐκτὸς τῆς σοφίας καὶ τῶν ἀρετῶν της, τὴν διέκρινε καὶ ἡ σπάνια ὀμορφιά της. Στὰ 18 της ἐπισκέφτηκε τὸν Ρωμαῖο αὐτοκράτορα, ποὺ ἦταν πιθανὸν ὁ Μαξιμίνος Β΄ἢ ὁ Μαξέντιος, καὶ προσπάθησε νὰ τὸν πείσει νὰ παύσει τοὺς διωγμοὺς κατὰ τῶν Χριστιανῶν, πετυχαίνοντας μάλιστα νὰ μεταστρέψει στὸν Χριστιανισμὸ τὴν γυναίκα τοῦ αὐτοκράτορα. Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση, ὅταν πληροφορήθηκε ὁ Αὐτοκράτορας ὅσα διαδίδονταν περὶ τῶν ἰδεῶν της καὶ τοῦ τρόπου τῆς ζωῆς τῆς Ἁγίας, ἀνέθεσε σὲ ὁμάδα ρητόρων, συζητώντας μαζί της, νὰ τῆς ἀποδείξουν τὸ ἀβάσιμο τῶν ἰδεῶν της. Ἀποτέλεσμα ὅμως ὑπῆρξε τὸ ἀντίθετο. Ἡ Αἰκατερίνη μὲ τὸ λόγο της καὶ τὰ ἐπιχειρήματά της «ἐφίμωσε λαμπρῶς τοὺς κομψοὺς τῶν ἀσεβῶν, τοῦ πνεύματος τῇ δυνάμει». Ἀκόμη μὲ σοφὰ ἐπιχειρήματα, κατάφερε νὰ τοὺς προσηλυτίσει στὸ Χριστιανισμό. Ὅταν ὁ Αὐτοκράτορας ἔμαθε τὸ ἀποτέλεσμα, ὀργίσθηκε διατάσσοντας τὴν θανατικὴ καταδίκη ὅλων στὴ πυρά, ἐνῶ στὴν Αἰκατερίνη ἐπέβαλε μαρτύρια μέχρι θανάτου.
ΣΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Στὴν ἀρχικὴ φυλάκιση, ἡ νεαρὴ Ἁγία ὑπέμεινε τὶς πιέσεις καὶ τὶς κακουχίες μὲ θάρρος ποὺ ἀντλοῦσε ἀπὸ τὴν δύναμη τῆς βαθιᾶς της πίστης. Ὅταν ἔμαθε ἡ Φαυστίνα, σύζυγος τοῦ αὐτοκράτορα, τὸν λόγο τῆς καταδίκης τῆς Ἁγίας, θαύμασε τὴν καρτερικότητά της καὶ ζήτησε νὰ τὴν ἐπισκεφθεῖ, πράγμα ποὺ ἔγινε μὲ συνοδεία στρατιωτῶν ὑπὸ τὸν Φρούραρχο Πορφυρίωνα. Ὅλοι αὐτοὶ τελικὰ κατηχήθηκαν στὴ νέα θρησκεία. Τότε ὁ Αὐτοκράτορας διέταξε τὸν ἀποκεφαλισμὸ τῆς Φαυστίνας καὶ τῆς ἀκολουθίας της καὶ τὴν θανάτωση τῆς Ἁγίας. Μέσον θανάτωσης ἦταν ὁ “βασανιστικὸς τροχός”, ἕνας τροχός, ἡ περιφέρεια τοῦ ὁποίου ἔφερε καρφιά, ποὺ ἐτίθετο σὲ κίνηση μὲ σχοινιὰ καὶ τροχαλίες πλησιάζοντας ἀργὰ τὸ δεμένο σῶμα τοῦ καταδίκου, μὲ συνέπεια τὶς ὅλο καὶ βαθύτερες ἐκδορὲς μέχρι διαμελισμοῦ. Ἡ παράδοση ἀναφέρει πὼς τὰ καρφιὰ τοῦ τροχοῦ, ὅταν πλησίασαν τὸ σῶμα τῆς Ἁγίας ξεκολλοῦσαν ἢ ἔσπαζαν. Ἔτσι ἀποφασίσθηκε τελικὰ ὁ ἀποκεφαλισμὸς τῆς Ἁγίας, ποὺ ὅταν συνέβη αὐτός, οἱ παριστάμενοι ἀντιλήφθηκαν νὰ ρέει γάλα ἀντὶ αἷμα.
ΣΤΟ ΘΕΟΒΑΔΙΣΤΟ ΣΙΝΑ: Ἡ Ἱερὰ Παράδοση ἀναφέρει ὅτι τὸ πάναγνο σῶμα τῆς Ἁγίας μεταφέρθηκε ὑπὸ “πτερύγων ἀγγέλων” στὸ ὄρος Σινᾶ τῆς ὁμώνυμης χερσονήσου, ὅπου ἐπὶ αἰῶνες ἔμεινε ἄταφο, κατὰ τοὺς συναξαριστές, μέχρι τὸν 6ο αἰώνα, ὅταν ἐρημίτες μοναχοί τῆς περιοχῆς, μέσῳ ὁράματος, εἰδοποιήθηκαν καὶ κατέβασαν ἀπὸ τὸ ὄρος τὸ σῶμα τῆς Ἁγίας, τὸ ὁποῖο καὶ ἐναπέθεσαν σὲ μαρμάρινη θήκη. Ὁ αὐτοκράτορας Ἰουστινιανὸς ἔκτισε τὴν ἱερὰ Μονὴ Ἁγίας Αἰκατερίνης τοῦ Σινᾶ καὶ τὸ καθολικό τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος (548-565), ἐντὸς τῆς ὁποίας τοποθετήθηκε ἡ μαρμάρινη θήκη. Στὴ Μονὴ διασώζεται σημαντικὸ θησαυροφυλάκιο τῆς πρώιμης Χριστιανικῆς τέχνης, κυρίως εἰκονογραφημένων χειρογράφων, ἐνῶ οἱ μοναστές της καὶ σήμερα εἶναι Ἕλληνες.
ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ: Ἡ ἡμέρα τοῦ μαρτυρίου τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης θεωρεῖται ἡ 24 Νοεμβρίου, τῆς δὲ εὕρεσης τῶν λειψάνων της ἡ 25 Νοεμβρίου. Ὅλοι οἱ χριστιανοί, ἐκτὸς τῶν σλαβικῶν ἐκκλησιῶν, συνέπτυξαν σὲ μία καὶ τὶς δύο ἑορτὲς καὶ ὅρισαν τὴν 25 Νοεμβρίου ἡμέρα τιμώμενη τῆς ἱερῆς μνήμης της, συνεορταζόμενη μὲ τὴν ἀπόδοση τῆς ἑορτῆς τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου.

,

Σχολιάστε

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΦΟΒΟ καὶ ΣΤΟΝ ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΤΙΚΟ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΣΜΟ

Ὁ τρόπος τῆς ἀντιμετωπίσεως τοῦ κορωνοϊοῦ
τοῦ Μητροπολ. Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱεροθέου

(ἀπὀσπασμα ἀπὸ ἐκτενέστερο ἄρθρο
ὑπὸ τὸν τίτλο:

«Ἑπτά ξηροί καρποί τῆς ἐποχῆς τοῦ κορωνοϊοῦ»)
parembasis.gr

. - - - - - - - - - . Συνέχεια τῶν προηγουμένων (ΔΥΟ ΑΚΡΑΙΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ («χρειαζόμαστε ἰσορροπημένους ἀνθρώπους») εἶναι ὅτι οἱ ἄνθρωποι συμπεριφέρονται ἀνάλογα μέ τήν παιδεία τους καί τήν ἀνατροφή τους. Ὅλα τά θέματα εἶναι καρποί παιδείας, ἀκόμη καί θεολογικῆς καί ἐκκλησιαστικῆς παιδείας. Αὐτό ἰσχύει καί στόν τρόπο ἀντιμετωπίσεως τοῦ κορωνοϊοῦ.
. - - - - - - - - - . Ἄλλοι διακρίνονται ἀπό τόν φόβο τοῦ θανάτου. Εἶναι φοβερό αἴσθημα νά βλέπη κανείς τόν θάνατο νά ἔρχεται. Καταρρέουν τά πάντα, ὄνειρα, ἐπιδιώξεις, ἐπιτεύγματα. Ὁ ἄνθρωπος γίνεται τό πιό ἀνίσχυρο ὄν. Ἐμφανίζεται κάτι πού προηγουμένως δέν εἶχε καθόλου σκεφθῆ. Ὅλη ἡ σύγχρονη παιδεία προϋποθέτει ὅτι θά κάνη τούς ἀνθρώπους ἀθάνατους ἐπί τῆς γῆς. Τρέμει μπροστά στόν θάνατο, ἄν καί ὁ Πλάτων θεωροῦσε τήν φιλοσοφία ὡς «μελέτη θανάτου». Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι πού δέν βλέπουν τήν ζωή πέρα ἀπό τόν θάνατο περιπίπτουν στήν κατάθλιψη. Ἀντίθετα, ὁ Χριστιανός πού πιστεύει, θεωρεῖ τόν θάνατο ὡς τήν μετάβαση στήν οὐράνια Ἐκκλησία καί τήν συνάντηση μέ τόν Χριστό, τήν Παναγία καί τούς Ἁγίους.
. - - - - - - - - - . Ἄλλοι διακρίνονται ἀπό ἕναν «ναρκισσιστικό παλληκαρισμό». Ἀδιαφοροῦν γιά τούς κινδύνους πού ὑπάρχουν νά τελειώση κανείς τήν ζωή του μέ τρόπο μαρτυρικό, μέ ὀδυνηρή ἀσφυξία, γιατί θεοποιοῦν τούς ἑαυτούς τους, τίς δυνάμεις τους, τά χαρίσματά τους. Αὐτό εἶναι μιά ψυχοπαθολογική κατάσταση. Φαίνεται σάν νά κάνουν μονόλογο μέ τόν ἑαυτό τους.
. - - - - - - - - - . Ὑπάρχουν καί ἄλλοι πού ζοῦν καί τά δύο. Εἶναι ἡ λεγόμενη διπολική διαταραχή, πού σημαίνει ὅτι ζοῦν μέ διαρκεῖς ἐναλλαγές μεταξύ καταθλιπτικῶν καί μανιακῶν ἐπεισοδίων, καί αὐτοί βρίσκονται σέ χειρότερη κατάσταση.
. - - - - - - - - - . Ἔτσι, εἶναι σημαντικό νά δοῦμε πῶς μποροῦμε νά ἀντιμετωπίσουμε τά θέματα πού σχετίζονται μέ τόν ἰό. Ἔδωσαν διάφορα ὀνόματα στόν συγκεκριμένο ἰό. Τόν εἶπαν κορωνοϊό, λόγῳ τοῦ ὅτι στήν ἐπιφάνειά του φαίνονται μερικά ἐξογκώματα ὡς κορώνα. Τόν εἶπαν covid-19. Ἕνας ἁγιορείτης μοῦ εἶπε ὅτι ἐμεῖς τόν ὀνομάσαμε «ἰό ἡσυχαστή». Γιατί; Ἀπό τά ἀποτελέσματα πού δημιουργεῖ.
. - - - - - - - - - . Μένουμε σέ μιά ἀπομόνωση, αὐτοαπομόνωση, αὐτοπεριορισμό. Αὐτό μᾶς ὁδηγεῖ στό ἐσωτερικό τοῦ ἑαυτοῦ μας. Ὁ βερμπαλισμός καί ὁ ἀκτιβισμός διασπᾶ τήν προσοχή μας, τήν στρέφει πρός τά ἔξω, οἱ συνεχεῖς δραστηριότητες μᾶς κάνουν νά ξεχνοῦμε τά ἐσωτερικά, ὑπαρξιακά ζητήματα τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου, πού σχετίζονται μέ τά ἐρωτήματα γιά τό ποιό εἶναι τό νόημα τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου, ποιοί εἴμαστε, ποιός εἶναι ὁ σκοπός τῆς ζωῆς μας. Κάνουμε τραγικό μονόλογο μέ τόν ἑαυτό μας καί τώρα μᾶς δίνεται ἡ δυνατότητα νά κάνουμε λυτρωτικό διάλογο μέ τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους πού μᾶς περιβάλλουν.
. - - - - - - - - - . Ἔτσι, βλέπουμε τήν οἰκογένειά μας, καταλαβαίνουμε τήν ἀξία της, μελετοῦμε, προσευχόμαστε, ζοῦμε τό «ἔνδον βλέπε», εἰσερχόμαστε τό «ταμιεῖό μας», πού λέγει ὁ Χριστός, στήν καρδιά μας, βλέπουμε ὅτι δέν ἀπολυτοποιεῖται ἡ βιολογική ζωή.
Καί αὐτό εἶναι μεγάλη ὠφέλεια, ἀφοῦ «νοῦς ἀποστάς τοῦ Θεοῦ ἤ δαιμονιώδης γίνεται ἤ κτηνώδης». Ὁ νοῦς ἔρχεται στόν χῶρο του. Βλέπουμε τά λάθη μας καί τήν προοπτική μας.
. - - - - - - - - - . Καί ὕστερα ἀπ’ ὅλα αὐτά ἀφήνουμε τόν ἑαυτό μας στήν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ καί στά χέρια τῶν ἰατρῶν καί τοῦ νοσηλευτικοῦ προσωπικοῦ, ἀφοῦ δέν εἴμαστε ἀθάνατοι πάνω στήν γῆ. Πράγματι εἶναι ἄφρων «ὁ μή γνούς ὅτι ζωῆς μέτρα παρά μόνῳ τῷ Θεῷ καί οὐκ αὐτός τις ἕκαστος ἑαυτῷ ὁριστής τῆς ζωῆς» (ἱερός Θεοφύλακτος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀχρίδος).

,

Σχολιάστε

ΔΥΟ ΑΚΡΑΙΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ («χρειαζόμαστε ἰσορροπημένους ἀνθρώπους»)

Δύο ἀκραῖες καταστάσεις
τοῦ Μητροπολ. Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱεροθέου
(ἀπὀσπασμα ἀπὸ ἐκτενέστερο ἄρθρο
ὑπὸ τὸν τίτλο:

«Ἑπτά ξηροί καρποί τῆς ἐποχῆς τοῦ κορωνοϊοῦ»
(parembasis.gr)


. - - - - - - - - - . Κάθε δυσκολία καί κάθε πειρασμός ἀναδεικνύει τό πρόβλημα πού ὑπάρχει μέσα μας. Ἔτσι καί στήν περίπτωση τῆς σύγχρονης πανδημίας, φανερώθηκαν οἱ ἀδυναμίες τῆς κοινωνίας μας καί τῶν ἀνθρώπων πού ζοῦν σέ αὐτήν, πού σημαίνει ὅτι φάνηκαν δύο ἀκραῖες καταστάσεις.
. - - - - - - - - - . Ἄλλοι ἰσχυρίζονται ὅτι μόνον ἡ ἰατρική ἐπιστήμη θά μᾶς βοηθήση νά ἀντιμετωπίσουμε τό πρόβλημα. Φυσικά, εἶναι μεγάλο ἀγαθό ἡ ἰατρική ἐπιστήμη, προσφέρει πολλά, κανείς δέν μπορεῖ νά τό ἀμφισβητήση αὐτό. Ἀλλά δέν εἶναι ἡ μόνη. Ἡ ἰατρική ἐπιστήμη παλεύει μέ τόν θάνατον, ἀλλά τελικά δέν μπορεῖ νά τόν νικήση, ἀλλά τελικά θά νικηθῆ ἀπό αὐτόν.
. - - - - - - - - - . Δυστυχῶς, σήμερα πολλοί βλέπουν τήν ἰατρική ἐπιστήμη μέσα ἀπό τρεῖς ἀρχές τοῦ διαφωτισμοῦ. Ἡ μία εἶναι ὅτι «ἡ βιολογική ζωή εἶναι τό ὕψιστο ἀγαθό». Ὅμως ὑπάρχουν καί ἄλλα ἀγαθά, ὅπως ὁ ἀλτρουϊσμός, τό νά θυσιάζη κανείς τήν ζωή του. Ἡ ἄλλη εἶναι «ἡ θεώρηση τοῦ ἀνθρώπου ὡς μιᾶς ζωντανῆς μηχανῆς». Καί ἡ τρίτη εἶναι «ἡ θεοποίηση τῆς ἐπιστημονικῆς γνώσης».
. - - - - - - - - - . Ὅμως, ἡ ὑπαρξιακή φιλοσοφία ἔχει δείξει ὅτι πέρα ἀπό αὐτά πού φαίνονται, ὑπάρχουν καί ἐκεῖνα πού δέν φαίνονται.
. - - - - - - - - - . Οἱ ἄνθρωποι τῆς κατηγορίας αὐτῆς διαλαλοῦν σέ ὅλους τούς τόνους ὅτι «πρέπει νά κάνουμε ὅ,τι ποῦν οἱ εἰδικοί», καί ἐννοοῦν τούς λοιμωξιολόγους, τούς ἐπιδημιολόγους. Φυσικά, τούς τιμᾶμε ὅλους αὐτούς, καί μάλιστα στήν παροῦσα πανδημία εἶναι πολύτιμοι καί ἡ γνώμη τους πρέπει νά εἰσακούεται. Ὅμως ὑπάρχουν καί ἄλλοι εἰδικοί, ὅπως οἱ ψυχολόγοι, οἱ κοινωνιολόγοι, οἱ πάσης εἰδικότητας ἐπιστήμονες, οἱ θεολόγοι, οἱ Κληρικοί. Ἐννοῶ ὅτι δέν πρέπει νά βλέπουμε τήν πανδημία μόνον μέσα ἀπό αὐτούς πού ἀσχολοῦνται μέ τήν ὑγεία τοῦ σώματος, ἀλλά καί αὐτούς πού ἀσχολοῦνται μέ τήν ψυχική ὑγεία τοῦ ἀνθρώπου, ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι ἁπλῶς μιά «ἔμψυχη μηχανή».
. - - - - - - - - - . Ἄλλοι λένε ὅτι θά βοηθήση μόνον ὁ Θεός. Φυσικά, ὁ Θεός ἐπεμβαίνει στήν ζωή μας καί κάνει θαύματα σέ αὐτούς πού πιστεύουν πραγματικά καί ὄχι σέ αὐτούς πού πιστεύουν μαγικά! Ἀλλά ὁ Θεός ἐνεργεῖ καί μέσα ἀπό τούς ἰατρούς ἐπιστήμονας, καί ὅταν αὐτοί ἀδυνατοῦν νά βοηθήσουν, τότε βοηθᾶ αὐτούς πού πιστεύουν, ἐνεργεῖ μέσα ἀπό τά φάρμακα, τίς τροφές, ἀφοῦ παντοῦ ὑπάρχουν «οἱ λόγοι τῶν ὄντων». Ὁ Θεός δέν ἀρνεῖται τήν ἀνθρώπινη προαίρεση – ἐπιλογή.
. - - - - - - - - - . Χρειάζεται συνεργασία μεταξύ πίστεως καί ἐπιστήμης. Αὐτό λέγεται συνέργεια. Δέν εἶναι δυνατόν, ἐν ὀνόματι τῆς πίστεως νά ἀρνούμαστε τήν ἐπιστήμη, οὔτε ἐν ὀνόματι τῆς ἐπιστήμης νά ἀρνούμαστε τήν πίστη. Δέν πρέπει μέ κανέναν λόγο νά ἐπιστρέψουμε στόν Μεσαίωνα, κατά τόν ὁποῖον συγκρούσθηκε ἡ δυτική σχολαστική θεολογία μέ τήν τότε ἀναδυόμενη στήν Δύση ἐπιστήμη.
. - - - - - - - - - . Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός κάνει διάκριση. Ἄλλο εἶναι «τά ἐφ’ ἡμῖν», αὐτά πού ἐξαρτῶνται ἀπό ἐμᾶς, καί ἄλλο εἶναι «τά οὐκ ἐφ’ ἡμῖν», τά ὁποῖα δέν ἐξαρτῶνται ἀπό ἐμᾶς, ἀλλά ἀπό τόν Θεό. Καί οἱ ἅγιοι χρησιμοποιοῦν τήν ἰατρική ἐπιστήμη καί μετά ἀφήνουν τόν ἑαυτό τους στόν Θεό.
. - - - - - - - - - . Θεωρῶ ὅτι εἶναι πολύ ἐπικίνδυνοι ὅσοι διακρίνονται ἀπό τήν «μονοδιάστατη» ἀντιμετώπιση τῶν προβλημάτων τοῦ ἀνθρώπου. Γι’ αὐτό, αἴτημα τῶν ἡμερῶν μας εἶναι ὅτι χρειαζόμαστε ἰσορροπημένους ἀνθρώπους, πού θά κινοῦνται μεταξύ τῶν δύο ἄκρων.

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΦΟΒΟ καὶ ΣΤΟΝ ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΤΙΚΟ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΣΜΟ

,

Σχολιάστε

ΕΥΣΕΒΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΟΦΡΟΣΥΝΗ μὲ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ («στοὺς ναοὺς μπαινοβγαίνουμε ἀλλὰ στὸν Ναὸ τοῦ Θεοῦ δὲν εἰσερχόμαστε»)

ΕΟΡΤΗ ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ 2020
(στὴ χρονιὰ τοῦ κορωνοϊοῦ)

τοῦ Μητροπολίτου Ἀλεξ/πόλεως Ἀνθίμου


.- - - - - - - - -. Ἡ Ἐκκλησία γιορτάζουμε σήμερα τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου. Ἕνα πραγματικὸ γεγονὸς ποὺ συνέβη «τῷ καιρῷ ἐκείνῳ», ὅταν ἡ Μαρία ὁδηγήθηκε στὸ Ναὸ τοῦ Σολομῶντος γιὰ νὰ τὴν ἀναλάβουν οἱ ἱερεῖς νὰ τὴν προστατεύσουν, νὰ τὴν ἀναθρέψουν (μαζὶ μὲ ἄλλα παιδιά, ἀγόρια καὶ κορίτσια ποὺ ζοῦσαν ἐκεῖ ἀφιερωμένα) καὶ μετὰ τὴν ἡλικία τῶν 12 ἐτῶν νὰ τὴν παντρέψουν, σύμφωνα μὲ τὰ ἱερὰ ἱσραηλιτικὰ ἔθιμα. Βεβαίως τὸ πραγματικὸ ἐκεῖνο γεγονὸς ἔχει τὴ θεολογική του ἑρμηνεία· «εἰσῆλθε στὸ Ναὸ τοῦ Θεοῦ, αὐτὴ ποὺ ἐπρόκειτο νὰ ἐπιτρέψει τὸ Θεὸ νὰ εἰσέλθει μέσα της κι ἔτσι νὰ ἀλληλοπεριχωρηθεῖ ὁ Θεὸς μὲ τὸν ἄνθρωπο, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ βεβαιώνουμε τὴν ἐνανθρώπιση τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἐλπίζουμε στὴ βέβαιη θέωση τοῦ ἀνθρώπου».
.- - - - - - - - -. Ὅμως, τὸ γεγονὸς τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου στὸ Ναό, ἔχει καὶ γιὰ μᾶς σήμερα τεράστια διδακτικὴ σημασία. Ἴσως νὰ ἀπορεῖτε καὶ νὰ μὲ ρωτήσετε· «Ἀπὸ τὴν παραβολὴ τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου ἔχουμε νὰ ἀντλήσουμε διδάγματα, βεβαίως! ὅμως, ἀπὸ τὸ γεγονὸς τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου, τί ἔχουμε νὰ διδαχθοῦμε»;
Ἔχουμε, ἀγαπητοί μου, ἔχουμε νὰ διδαχθοῦμε πολλά, ὅλοι μας, στὴν ἐποχή μας καὶ μάλιστα στὶς μέρες τῆς καραντίνας ποὺ λόγῳ τῆς πανδημίας βιώνουμε ὅλοι τόσο δύσκολα. Ἔχουμε νὰ διδαχθοῦμε καὶ μακάρι νὰ μᾶς ἀξιώσει ἡ Παναγία μας νὰ τὸ καταλάβουμε καὶ νὰ τὸ ἀποδεχτοῦμε: ὅτι εἶναι ἀνάγκη ὅλοι μας νὰ εἰσέλθουμε κάποτε στὸ Ναὸ τοῦ Θεοῦ!
.- - - - - - - - -. Ἐδῶ, πάλι σᾶς ἀκούω νὰ μὲ παροτρύνετε· «ναί! πιέστε τὴν Κυβέρνηση νὰ ἀνοίξουν οἱ ναοί, νὰ ἐρχόμαστε κι ὄχι νὰ λειτουργούμαστε ἀπὸ τὰ ραδιόφωνα καὶ τὶς τηλεοράσεις». Ὅμως, ἐγὼ δὲν ἐννοῶ νὰ ἀνοίξουν τὰ οἰκοδομήματα τῶν ναῶν γιὰ νὰ εἰσέλθουμε, ποὺ πολὺ καλὰ ἔκανε ἡ Κυβέρνηση καὶ τὰ ἔκλεισε, ἀφοῦ ὁ λαός μας ἔδειξε καὶ γενικὰ συνεχίζει νὰ δείχνει (ἴσως ἀπὸ κόπωση) ἐλλειπὴ εὐθύνη πάνω στὸ θέμα.
.- - - - - - - - -. Ἐννοῶ ὅτι καὶ πρὶν τὴν πανδημία, πρὶν τὴν λήψη τῶν ἀπαγορευτικῶν μέτρων, οἱ χριστιανοὶ δὲν ἐρχόμασταν στοὺς ναούς, ἀκόμα κι ὅταν ἐκκλησιαζόμασταν, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, κάθε Κυριακή, ἴσως καὶ κάθε μέρα. Πάλι σᾶς ἀκούω νὰ ἀντιδρᾶτε· «τί θὲς νὰ πεῖς»; μοῦ φωνάζετε! Λέω, ὅτι στοὺς ναοὺς μπαινοβγαίναμε, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, ὅμως στὸ Ναὸ τοῦ Θεοῦ δὲν εἰσερχόμασταν. Στὴ σκέψη τοῦ Θεοῦ δὲν εἰσχωρούσαμε, στὴν ἐπιθυμία τοῦ Θεοῦ δὲν ἀνταποκρινόμασταν, μὲ τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ δὲν συνεργαζόμασταν καὶ στὴ δικαιοσύνη Του συνεχῶς σηκώναμε ἐνστάσεις. Καὶ ἐξηγοῦμαι.
.- - - - - - - - -. Πιστέψαμε ὅτι συν-κυβερνοῦμε τὸ Κράτος μας, οἱ θρησκευόμενοι χριστιανοί, ἀκόμα
καὶ πολλοὶ κληρικοί μας, ὅμως ἀποδείχτηκε ὅτι πολὺ καλύτερα τὸ κυβερνοῦν οἱ πολιτικοί, ἐπειδὴ ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ κατευθύνουμε τελικὰ οὔτε τὸ ποίμνιό μας.
Ἡ εὐσεβιστικὴ ἀλλοφροσύνη μετέτρεψε τὰ λογικὰ πρόβατὰ σὲ ἀπρόβλεπτα ἐρίφια ποὺ θέλησαν νὰ ὑποκαταστήσουν τοὺς ποιμένες. Ἐνῶ ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς μᾶς διδάσκει νὰ ὑπακοῦμε ἀκόμα καὶ στὴν κοσμικὴ ἐξουσία (ποὺ στὸ κάτω-κάτω στὶς μέρες μας εἶναι ἀπὸ τὸ λαό μας δημοκρατικὰ ἐκλεγμένη), πολλοὶ χριστιανοί μας κίνησαν ἐπανάσταση ἐνάντια στὴν Ἐκκλησία τους, ποὺ δὲν ξέρω ἂν φέρει ἀνάσταση, πάντως μέχρι τώρα σπέρνει θανάτους.
.- - - - - - - - -. Πιστέψαμε ὅτι ἐμᾶς, λόγῳ τῆς πίστεώς μας, ὑποχρεοῦται ὁ Θεὸς νὰ μᾶς σώσει (τοὺς ἄλλους ὄχι), καὶ κάναμε ἐπίδειξη αὐτῆς τῆς πίστεώς μας. Ὅμως αὐτὴ ἡ πίστη μας ἀποδείχτηκε λίγη, φτωχή, μικρὴ πίστη ποὺ ὄχι μόνο βουνὰ δὲν μπορεῖ νὰ μετακινήσει, ἀλλὰ οὔτε κὰν τὸν ἀπειροελάχιστο ἰό. Διχαστήκαμε οἱ χριστιανοί, σχίσαμε τὸν ἄρραφο χιτῶνα τοῦ Χριστοῦ, διακριθήκαμε σὲ εὐσεβεῖς: τάχα, ὅσοι ἀνεύθυνα ἀδιαφοροῦσαν γιὰ τὸν ἰὸ καὶ πίστευαν ἀφελῶς ὅτι εἶναι ἄτρωτοι· καὶ σὲ ἀσεβεῖς: συνήθως ἔτσι λένε τοὺς Ἐπισκόπους καὶ ὅσους συγκατανεύσαμε στὰ μέτρα καὶ καλέσαμε σὲ ὑπακοὴ στὴν Ἐκκλησία καὶ σὲ τάξη. Καὶ ὅσοι βιάστηκαν νὰ πατάξουν τοὺς ποιμένες, κηδεύουν σήμερα τὰ πρόβατα ἀλλότριας ποίμνης (ἀφοῦ δὲν ἔχουν κανένα δικαίωμα σ’ αὐτήν, ἀλλὰ χυμοῦν σὰν κλέφτες καὶ ληστὲς ἀπὸ ἀλλαχόθεν ἀνεύθυνες ψυχωσικὲς περιοχὲς τῆς ὑστερόβουλης ἀλαζονικῆς τους γνώμης. Καὶ δὲν κατάλαβαν πὼς ὅταν διακυβεύεται ἡ ὑγεία καὶ ἡ ζωή, τότε ἀκόμα καὶ ὁ θερμότερος πιστός, γίνεται ἐχθρός μας. Ὅταν μάλιστα ἐπέμενε ὁ Χριστὸς νὰ ἀποκτήσουμε παράλληλα μὲ τὴν ἀκεραιότητα τοῦ περιστεριοῦ καὶ τὴ φρονιμάδα τοῦ φιδιοῦ.
.- - - - - - - - -.Πιστέψαμε ὅτι εἴμαστε ὑπεράνθρωποι, κρύψαμε τὴν προσβολή μας ἀπὸ τὸν ἰὸ καὶ ὁδηγηθήκαμε στὸν τάφο, ἀντὶ νὰ ὁμολογήσουμε τὸ λάθος μας καὶ νὰ σαλπίσουμε τὸ ὀρθό. Δὲν εἶναι ταπεινωτικὸ νὰ παραδεχτεῖς ὅτι ὡς ἄνθρωπος κι ἐσὺ πάσχεις· ἀλαζονικὸ εἶναι νὰ τὸ κρύψεις, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ μὴ διαψευστεῖ δημόσια ὁ ἐγωϊσμός σου. Ὅταν ἐπικρέμεται θάνατος, τότε, καλὰ εἰπώθηκε, «μαγκιὲς» δὲν ἐπιτρέπονται. Οἱ εὐλαβεῖς ἐγωισμοί … σκοτώνουν! Μά! εἶναι καὶ οἱ ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἔτσι ἀμφισβητοῦν τὴν θεία Κοινωνία! Ἔ! καί; θὰ πεθάνουμε ἐμεῖς, ἐπειδὴ ὑπάρχουν ἄγευστοι, ἄπειροι καὶ ἀνίδεοι τῆς πνευματικῆς μας πορείας καὶ ἀμφισβητοῦν τὸ Μυστήριο τῆς ζωῆς; Βεβαίως, ἡ θεία Κοινωνία εἶναι ζωή, βεβαίως δὲν βλάπτεται κανένας ἀπ’ αὐτήν, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι ἐμπειρία, μετρήσιμη ἀπὸ μᾶς, ἀλλὰ ἀπροσμέτρητη ἀπὸ τοὺς κοντόφθαλμους ἀναλφάβητους τῆς ἐκκλησιαστικῆς βιοτῆς. Ὁπότε, τί; Θὰ ἀναλάβουμε ἐμεῖς νὰ τοὺς ἀποδείξουμε τὴ ζωή μας; ἢ θὰ γίνουμε δικηγόροι τοῦ Χριστοῦ; Ἐκεῖνος, δὲν ὑπερασπίστηκε οὔτε τὸν ἑαυτό του στὸ Πραιτώριο, ἀλλὰ σιωποῦσε, ὅταν ὁ Πιλᾶτος προσπαθοῦσε νὰ τὸν ἀθωώσει.
Γι’ αὐτὸ φώναζα καὶ σᾶς ἔλεγα· φορᾶμε μάσκες μέχρι τὸ «μετὰ φόβου» καὶ ἐκεῖ, μπροστὰ στὸ ἅγιο Ποτήριο, βγάζουμε τὴ μάσκα, κάνουμε τὸ σταυρό μας καὶ μὲ ταπείνωση, μὲ συντριβὴ κοινωνᾶμε. Δὲν παινευόμαστε γιὰ τὸ Μυστήριο, δὲν κραυγάζουμε «ἐλᾶτε νὰ δεῖτε ὅτι δὲν θὰ πάθουμε τίποτε», γιατὶ κάτι τέτοιο εἶναι ἐπίδειξη τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ.
.- - - - - - - - -.Ἐξ ἄλλου, ἐμεῖς κοινωνᾶμε γιὰ νὰ ζήσουμε κι ὄχι γιὰ νὰ μὴν πεθάνουμε! Κοινωνᾶμε γιὰ νὰ ἔχουμε στὴ ζωή μας καὶ στὸ θάνατό μας συντροφιὰ τὸ Χριστό! Ἀλλά, αὐτὰ εἶναι βίωμα, δὲν εἶναι διαφήμιση στὴν ἀγορά! Βλέπετε, λοιπόν, πόσο ἔξω εἴμαστε ἀπὸ τὸ μυαλὸ τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὸ σχέδιο, ἀπὸ τὴ βούληση τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπὸ τὴ δικαιοσύνη Του; Γι’ αυτό· Ἂς σηκωθοῦν, κάποιοι, τάχα εὐσεβεῖς, ποὺ δὲν πίστεψαν ὅτι ὑπάρχει κορωνοϊός, λὲς καὶ μπορεῖ νὰ πέσει τρίχα ἀπὸ τὰ μαλλιά τους ἂν δὲν τὸ θέλει ὁ Θεός! Καὶ ἂς σοβαρευτοῦν.
.- - - - - - - - -.Ἂς σηκωθοῦν, ὅσοι, κρυμμένοι τώρα στὰ λαγούμια τους, ἑτοιμάζονται νὰ δικαιολογήσουν τὰ ἐγκληματικά τους κηρύγματα, ποὺ ἄρδευαν ἀλλοφροσύνη ἀπὸ τὴν ἑωσφορική τους ἔπαρση, ποὺ τελικὰ σκότωσε συνανθρώπους τους. Κι ἂς ἡρεμήσουν, ὅσο μποροῦν.
.- - - - - - - - -.Ἂς σηκωθοῦν ὅσοι λάθεψαν καὶ δὲν ἄκουσαν τὴν Ἐκκλησία τους, ἀλλὰ τυχάρπαστους χριστέμπορους καὶ «γεγαυρωμένους ἐπὶ ὄχλους» διαδικτυακούς κι ἂς ταπεινωθοῦν μὲ ἐμπιστοσύνη στὴν Ἐκκλησία.
.- - - - - - - - -.Ὅλοι νὰ σηκωθοῦμε, νὰ πᾶμε στὸ Ναὸ τοῦ Θεοῦ (ὄχι μόνο στὸ οἰκοδόμημα), γιὰ νὰ εἰσέλθουμε, ἴσως γιὰ πρώτη φορὰ στὴ ζωή μας, στὴν ἁγία σκέψη Του, στὴν ἱερὴ βούλησή Του, στὸ θεῖο Του σχέδιο καὶ στὴν ἀνυπέρβλητη δικαιοσύνη Του. Ἂς μποῦμε ταπεινωμένοι στὸ Ναὸ τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἡ μικρή, φτωχή, ὀρφανὴ καὶ ἄσημη τότε παρθένος. Ἂς μὴν φοβόμαστε τὴ λέξη καὶ τὴν ἔννοια τῆς ταπείνωσης, ἐξάλλου ἡ Ἐκκλησία ὅταν ταπεινώνεται, τότε ἐκτινάσσεται ὡς τὰ ἄστρα καὶ ἀστράφτει ὡς ὁ ἥλιος. Μὲ ταπείνωση, λοιπόν, ἂς καλλιεργήσουμε τὴν ἀναιμικὴ ἐμπιστοσύνη μας στὸ Θεό, μὲ ὑπακοή στὸ Σῶμα Του ποὺ εἶναι μόνο ἡ Ἐκκλησία κι ὄχι ὁ κάθε ὑπερφίαλος τάχα χριστιανός. Κι ἔτσι, ἐκεῖ ἂς περιμένουμε, ὅπως περίμενε ἡ Μαρία στὸ Ναὸ τοῦ Σολομῶντος, νὰ ‘ρθει καὶ σὲ μᾶς ὁ ἄγγελος τοῦ Θεοῦ νὰ μᾶς διαμηνύσει τὸ «χαῖρε».
.- - - - - - - - -.Μόνο τότε θὰ φύγει ἀπὸ τὰ πρόσωπά μας ἡ θλίψη, μόνο τότε θὰ φύγει ἀπὸ τὴν κοινωνία μας ὁ φόβος καὶ ἡ μελαγχολία ποὺ μᾶς πλάκωσαν.
.- - - - - - - - -.Ἂς μᾶς ἀξιώσει ἡ Παναγία μας νὰ μποῦμε κι ἐμεῖς γρήγορα στὸ Ναὸ τοῦ Θεοῦ, ὅπως μπῆκε κι ἐκείνη ἡ ἄχραντος Παρθένος, σήμερα. Ἀμήν.

Ὁ Ἀλεξανδρουπόλεως Ἄνθιμος

ΠΗΓΗ: imalexandroupolis.blogspot.com

, ,

Σχολιάστε