Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΘΕΟΛΟΓΙΑ"

«Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΔΕΝ ΕΝΔΙΔΕΙ»

Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος στὸν «Π»:
Τοὺς Ρώσους τοὺς ἐκχριστιανίσαμε, γιὰ νὰ μὴν πῶ τοὺς ἐκπολιτίσαμε

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΛΑΤΖΗΣ, 24.10.2021

politis.com.cy

.                           Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως καὶ Νέας Ρώμης, Βαρθολομαῖος (κατὰ κόσμον Δημήτριος Ἀρχοντώνης), ἀπὸ τὴν περασμένη Παρασκευὴ εἶναι ὁ μακροβιότερος Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, συμπληρώνοντας 30 χρόνια στὸν Θρόνο. Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς συμπλήρωσης τριῶν δεκαετιῶν στὴν κεφαλὴ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, παραχώρησε συνέντευξη στὸν «Π», μιλώντας γιὰ τὸ μεγάλο ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα, τὸ ὁποῖο προέκυψε μὲ τὴν ἀπόδοση Τόμου Αὐτοκεφαλίας στὴν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας. Δίνει αὐστηρὲς ἀπαντήσεις στὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας καὶ σὲ ὅσους στηρίζουν τὶς θέσεις του, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ Κύπριοι ἐπίσκοποι. Ἀποδίδει τὴν πολεμικὴ ποὺ δέχεται, ὁ ἴδιος καὶ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, σὲ ἐξυπηρέτηση τῶν γεωπολιτικῶν στόχων τῆς Μόσχας καὶ κάνει ὑποδείξεις στὸν μητροπολίτη Κύκκου Νικηφόρο. Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος καθιστὰ σαφὲς ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ὑποχωρήσει σὲ πιέσεις χαρακτηρίζοντας τὸ «Πρωτεῖο» ὡς ἐφεύρεση. Τέλος, καλεῖ τοὺς πάντες νὰ ἀκολουθήσουν τὶς ὁδηγίες τῶν ἐπιστημόνων σὲ σχέση μὲ τὴν πανδημία, ἀπορρίπτοντας τὰ fake news καὶ τὶς θεωρίες συνωμοσίας.

Δὲν ἐνδίδω σὲ πιέσεις

.                          Σὲ ποιοὺς λόγους ἀποδίδετε τὴν ἰδιαιτέρως σφοδρὴ ἀντίδραση τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, στὴν ἀπονομή του Τομου Αυτοκεφαλιας στὴν ἐν Οὐκρανία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ γιατί ὑπάρχει διστακτικότητα στήριξης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ἀπὸ ἀριθμὸ Αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν;
.                          Θὰ ἤθελα νὰ μοιραστῶ μαζί σας ὅτι προφανῶς πρὶν ἀναλάβουμε τὶς εὐθύνες μας ὡς Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἐπὶ τοῦ Οὐκρανικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ζητήματος σκεφτήκαμε μὲ προσευχὴ καὶ σύνεση ὅλες αὐτὲς τὶς παραμέτρους τῆς ἀντίδρασης τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, ὅμως οἱ ἀποφάσεις καὶ οἱ ἐνέργειες τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἔχουν ὡς κίνητρο μία κακῶς νοούμενη «διπλωματία» ἀλλὰ ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον τὰ πνευματικὰ συμφέροντα τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Κίνητρό μας ἦταν καὶ εἶναι ἡ Ἀλήθεια καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ ἀνέκαθεν τὸν Σταυρὸ τοῦ ἑκάστοτε Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη, ὅτι ὀφείλει νὰ διακονεῖ παντοῦ, πάντοτε καὶ μὲ ὅποιο κόστος τὴν Ἀλήθεια.
.                          Οὔτε γεωπολιτικὰ συμφέροντα ἐξετάσαμε καὶ μάλιστα ἀπὸ τὴν ὀπτικὴ ἡ ὁποία μᾶς ἀποδίδεται, οὔτε οἰκονομικά, πρὸς Θεοῦ. Οἱ γεωπολιτικὲς ἐξελίξεις, δὲν θὰ κρίνω καλῶς ἢ κακῶς, εἰσῆλθαν στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ βλέπουμε αὐτὸ σὲ ὅλες τὶς Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες ποὺ δημιούργησε μὲ θυσίες καὶ στερήσεις τὸ ἴδιο τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο.

.                          Ἡ σφοδρὴ ἀντίδραση τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ἔγκειται στὸ γεγονὸς ὅτι μετὰ ἀπὸ αἰῶνες ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀποκαθιστᾶ στὸ Κίεβο τὴ δικαιοσύνη. Πιέστηκε ὁ προκάτοχός μου Διονύσιος Δ’ νὰ ὑπογράψει αὐτὸ τὸ Γράμμα Ἐκδόσεως. Προηγουμένως εἶχε πιεστεῖ μὲ φυλακίσεις καὶ πολλὰ ἄλλα στὴ Μόσχα ὁ προκάτοχός μου Ἱερεμίας γιὰ νὰ ἀποδώσει τὴν τιμὴ τῆς πατριαρχικῆς ἀξίας ἐκεῖ. Καὶ τώρα ὁ ταπεινὸς διάδοχος αὐτῶν τῶν σεβασμίων ἀνδρῶν πιέζεται λοιδορούμενος νὰ ἐνδώσει καὶ αὐτὸς στὶς κοσμικὲς ἐπιταγὲς ἐκείνων πού, ἔναντι τῶν ἱεροκανονικῶν καὶ ἱστορικῶν ἐπιχειρημάτων μας, προβάλλουν τὴν οἰκονομικὴ καὶ κοσμικὴ εὐρωστία καὶ ἰσχύ τους καὶ μάλιστα ἔναντι Ἐκκλησιῶν ποὺ ἐξαρτῶνται πολιτικὰ ἀπὸ «τὸν καλό τους λόγο». Ὁ Βαρθολομαῖος ἀπέδειξε ὅτι δὲν ἐνδίδει σὲ πιέσεις. Εἶμαι μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ τριάντα χρόνια Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης. Ἔχω εὐθύνη ἔναντι τῶν δικαίων αὐτοῦ του Θρόνου. Ἔχω εὐθύνη ἔναντι τῶν προκατόχων μου, ἔναντί της Ἱστορίας, ἔναντί του λαοῦ τοῦ Θεοῦ ποὺ περιμένει ἀπὸ τὸν Κωνσταντινουπόλεως Ἀλήθεια καὶ μόνον, μακριὰ ἀπὸ πρόσκαιρα συμφέροντα καὶ μικροϋπολογισμούς. Στὸ τι ωφελήθηκε το Οικουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀπὸ τὴν Αὐτοκεφαλία τῆς Οὐκρανίας σὲ κοσμικὸ ἐπίπεδο; Τι κέρδισε; Ὕβρεις, σπιλώσεις, συκοφαντίες, ὀνειδισμὸ καὶ ταπεινώσεις. Ἀντίθετα, ὅσοι πολέμησαν αὐτὴ τὴν ἐνέργεια, ἔχουν προσήλωση σὲ κάποιο «ὄνειρο» σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο τὰ πολιτικὰ σχέδια σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο ἐξυπηρετοῦνται μὲ ἅρμα τὴν Ἐκκλησία. Καὶ ὁ νοώννοειτω. Αὐτὸ φυσικά, τὸ ὅτι διηκόνησα καὶ πάλιν τὴν Ἀλήθεια, ἔθιγε τοὺς γεωπολιτικοὺς καὶ λοιποὺς σχεδιασμοὺς τῶν ἀδελφῶν μας γι’ αὐτὸ καὶ ἀντέδρασαν μὲ τέτοια σφοδρότητα.
.                          Ἡ προσωπικὴ πολεμικὴ μὲ συκοφαντίες ὡς πρὸς τὸ ταπεινό μου πρόσωπο ἀλλὰ κυρίως ἡ συκοφαντικὴ ἐκστρατεία ἐναντίον τῶν ἱστορικῶν εὐθυνῶν τοῦ Θρόνου ποὺ τοὺς ἐκχριστιάνισε καὶ γιατί ὄχι ποὺ τοὺς ἐξεπολίτισε, χωρὶς νὰ ἀλλοιώσει τὴ γλῶσσα, τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα, εἶναι αὐτὴ ποὺ δημιουργεῖ ἕνα αἴσθημα φόβου καὶ διστακτικότητας στὶς ὑπόλοιπες Ἐκκλησίες νὰ μὴν συνταυτιστοῦν καὶ ἐναρμονιστοῦν μὲ τὶς ἐνέργειες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Δὲν μὲ ἐνοχλοῦν τόσο οἱ πρὸς τὸ πρόσωπό μου συκοφαντίες, ὅσο ἡ προσπάθεια ἀπομείωσης τῶν δικαίων τοῦ Κωνσταντινουπόλεως. Τὰ κατ’ ἐμέ, ὀφείλω νὰ τὰ συγχωρῶ, ὡς μαθητὴς Κυρίου Ἰησοῦ. Δὲν θὰ παραιτηθῶ, ὅμως, ποτὲ καὶ δὲν θὰ ἐγκαταλείψω ἕως τελευταίας μου ἀναπνοῆς τὰ ζώπυρα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μας, μὲ Ἀλήθεια καὶ Ἀγάπη.
.                Δὲν ἀπαγοητεύομαι. Ὅλα θὰ γίνουν. Ἀργὰ ἢ γρήγορα ἡ Ἀλήθεια λάμπει καὶ ὑπερισχύει. Οἱ συκοφαντίες, ὅσο μεθοδευμένες καὶ νὰ εἶναι, ἐκπίπτουν, δὲν ἀντέχουν στὸ φῶς καὶ στὸν χρόνο.

Ἐπέλεξαν τὴν ἐκκλησιαστικὴ μοναξιὰ

.                          Κάνετε κάποιες κινήσεις γιὰ γεφύρωση τοῦ χάσματος ποὺ ἔχει ἐπέλθει. Πῶς ἐπέρχεται εἰρήνευση στὴν Οὐκρανία ἀφοῦ ὑφίσταται παρατύπως, ἀκόμα ἡ δομὴ ὑπὸ τὸν μητροπολίτη τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας Ὀνούφριο;
.                          Μία παράμετρος ἡ ὁποία ἐσκεμμένως, ἴσως, ἀποσιωπᾶται, εἶναι ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο δὲν διέκοψε τὴν κοινωνία μὲ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας, ἀκριβῶς διότι δὲν αἰσθάνεται ὅτι ὑπάρχει κάποια παράβαση τῆς ἐκκλησιαστικῆς τάξης καὶ τοῦ κανονικοῦ δικαίου. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ δική μας ἡ καρδιὰ δὲν ἔχει κλείσει πρὸς τοὺς ἀδελφούς. Τὸ ἀντίθετο, μάλιστα. Ἐὰν ὁ μητροπολίτης Ὀνούφριος δεχόταν νὰ συμμετέχει στὴν Ἑνωτικὴ Σύνοδο, στὴν ὁποία ἡ Μητέρα Ἐκκλησία τὸν εἶχε προσκαλέσει μαζὶ μὲ τοὺς λοιποὺς ἀδελφοὺς ἀρχιερεῖς, τότε πιθανὸν σήμερα νὰ ἦταν διαφορετικὴ ἡ ἐξέλιξη τῶν πραγμάτων. Δὲν ἔγινε. Ἀρνήθηκαν ἐν σώματι νὰ συμβάλουν στὴν ἑνότητα καὶ προτίμησαν τὴν ἀπομόνωση μέσω διακοπῆς κοινωνίας καὶ ἀπειλῆς σχίσματος.

.                          Ἐλπίζουμε οἱ ἀδελφοὶ νὰ κατανοήσουν τὶς λάθος ἐπιλογὲς ἔγκαιρα, διότι ἡ ζωὴ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας προχωρᾶ ἐν Ἁγίω Πνεύματι καὶ ὅσοι ἔχουν στερήσει ἀπὸ τοὺς ἑαυτοὺς τοὺς τὴν κοινωνία μὲ τὴ Μητέρα τοὺς εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ συνειδητὰ ἢ ὄχι ἐπιλέγουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ μοναξιὰ καὶ αὐτὸ δὲν ἔχει εὐλογία, ὅπως λέμε.

Ἐφεύρεση τὸ «Πρωτεῖο»

.                          Θεωρεῖτε πῶς ὑπάρχει πρόθεση ὑπονόμευσης τοῦ Πρωτείου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου; Ἡ πρόσκληση τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων γιὰ πανορθόδοξη σύναξη σᾶς στενοχώρησε;

.                          Εἶναι καινούργια ἐφεύρεση τὸ λεγόμενο «Πρωτεῖο» τοῦ Κωνσταντινουπόλεως, ὅπως αὐτὸ χρησιμοποιεῖται μὲ ἀρνητικὴ χροιὰ καὶ χαρακτηριζόμενο ὡς «παπικό», θέλοντας προφανῶς νὰ ἐρεθίσει καὶ νὰ σκανδαλίσει μερικοὺς ἀδελφούς μας. Θέλω νὰ ρωτήσω: Κάθε Ἐπισκοπῆ δὲν ἔχει Πρῶτο; Κάθε Ἐκκλησία δὲν ἔχει Πρῶτο; Τότε οἱ κατὰ τόπους Ἐκκλησίες γιατί δὲν ἔχουν; Ἀφοῦ ἀπὸ τη μικρότερη δομὴ ποῦ εἶναι ἡ ἐνορία, μέχρι τὴν τοπικὴ Ἐκκλησία ὡς ὀντότητα, ἔχουν Πρῶτο, τότε πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν ἔχουν τὸν Πρῶτο τους οἱ τοπικὲς Ἐκκλησίες; Ἂν δὲν ἔχουμε Πρῶτο τότε εἴμαστε μία ὁμοσπονδία τοπικῶν διοικητικῶν ἐκκλησιαστικῶν σχημάτων καὶ ὄχι ἡ κοινωνία, κατὰ τὸ πῶς θέλει ἡ ἐκκλησιολογία μας, τοπικῶν Ἐκκλησιῶν μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Πρῶτο. Αὐτὴ ἡ ὁμοσπονδιοποίηση, ἡ νέα ἐκκλησιολογία, δείχνει ὅτι δὲν πορεύονται ὁρισμένοι ἀδελφοὶ στὰ βήματα τῶν πατέρων μας.
Διαβάστε τὰ ἐκκλησιαστικὰ κείμενα. Ποιά τοπικὴ Ἐκκλησία δὲν συνέδραμε ὁ Πάνσεπτος καὶ Μαρτυρικὸς Οἰκουμενικὸς Θρόνος, μὲ τὶς εὐθύνες του διαχρονικά; Τὶς εὐθύνες τοῦ Πρώτου τὶς βλέπουν ἔξωθεν ὡς προνόμια γι’ αὐτὸ καὶ ζηλεύουν οὐ κατ’ ἐπίγνωση τὴ θέση αὐτή. Ὅμως ἡ θέση τοῦ Πρώτου εἶναι Μαρτύριο, εἶναι εὐθύνη, εἶναι θυσία.
.                  Θὰ σᾶς ἐξηγήσω καὶ τὸ ἄλλο. Ἐνῶ θεολογικὰ ὁ Κωνσταντινουπόλεως ἔχει τὴν ἴδια ἀρχιερωσύνη, τὴν ἴδια Χάρη, ἐπιτελεῖ τὰ ἴδια Μυστήρια μὲ τὴν ἴδια «ἀξία», ἐν τούτοις ἱεροκανονικῶς ὁ Κωνσταντινουπόλεως ἔχει μοναδικὲς εὐθύνες στὴν Ἐκκλησία. Τὸ νὰ δέχεται ἔκκλητες προσφυγές. Ὑπάρχει μία ἔκδοση τῆς Μονῆς Κύκκου, καὶ θὰ τὸ γνωρίζει πολὺ καλὰ ὁ ἀδελφὸς Νικηφόρος, ἡ ὁποία περιγράφει μέσα δυσαρίθμητες περιπτώσεις ἐκκλήτων προσφυγῶν Κυπρίων στὸν Οἰκουμενικὸ Θρόνο. Ξέρετε πόσες, κατὰ κόσμον, εὐκαιρίες εἶχε διαχρονικὰ ὁ Κωνσταντινουπόλεως νὰ διευρύνει τὴν ἐκκλησιαστικὴ δικαιοδοσία του; Οὐκ ὀλίγες. Ἕνα παράδειγμα ἀπὸ τὰ ἑκατοντάδες. Ἡ ἐπισκοπὴ Ἀμίδης, ἡ ὁποία βρίσκεται ἐντὸς τῶν ὁρίων τῆς Τουρκικῆς Δημοκρατίας καὶ ἀνήκει στὸ ἀδελφὸ Πατριαρχεῖο τῆς Ἀντιοχείας. Πόσες φορὲς τὴν ἀνέλαβε σὲ χρόνια δύσκολα τὸ Φανάρι; Κι ὅμως. Πάντοτε τὴν ἐπέστρεφε, ὅταν περνοῦσαν οἱ δυσκολίες στὴν Ἀντιόχεια. Δὲν σφετερίστηκε ποτὲ τίποτε. Πόσες ἐκλογὲς Πατριαρχῶν σὲ ὅλα τὰ Πατριαρχεῖα τῆς Ἀνατολῆς διενεργήθηκαν στὴν Πόλη καὶ μὲ τὴ συνδρομὴ τῆς Πόλης! Ποιό Πατριαρχεῖο ἔχασε ἀπὸ τη ζωτικῆς σημασίας βοήθεια τοῦ Κωνσταντινουπόλεως;
.                  Σήμερα βλέπουμε τὸ ἀντίθετο. Ἀδελφοὶ εἰσέρχονται στὰ κανονικὰ ὅρια τοπικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ παλαιφάτων Πατριαρχείων καὶ ἀπειλοῦν μὲ σχίσματα καὶ ταραχὲς καὶ διχοστασίες ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς κοινωνίας τους μέ… «σχισματικούς». Ὅμως ἡ πραγματικὴ αἰτία εἶναι καὶ πάλι τὸ πέραν πάσης ὀρθόδοξης ἀντίληψης ὅτι ἡ Ἐκκλησία λειτουργεῖ βάσει τῆς ἐθνικῆς συνείδησης τῶν τέκνων της καὶ ὄχι βάσει γεωγραφικῶν ὁρίων.
.                          Μὲ λίγες λέξεις, ὁ γνήσιος Πρῶτος μόνο βοηθᾶ, μόνο θυσιάζεται, μελίζεται καὶ δὲν δαπανᾶται, κενώνεται, χάνει γιὰ νὰ κερδίζει ὁ κόσμος, σταυρώνεται, ὅμως ἕως ἐκεῖ! Δὲν πέφτει στὴν παγίδα τοῦ «κατάβα ἀπὸ τοῦ Σταυροῦ» ἀκριβῶς διότι μένει στὴ θέση ὅπου τὸν ἔταξε ὁ Ἀναστημένος Κύριος ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ Του.
.                          Ἀπὸ τὴν ἄποψη αὐτή, ἀσφαλῶς καὶ μᾶς στενοχώρησε ἐδῶ στὸ Φανάρι ἡ πρωτοβουλία γιὰ τὴν «ἀδελφικὴ συνάντηση» στὸ Ἀμμάν. Εἶναι καινὰ δαιμόνια ὅλα αὐτὰ γιὰ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ τὴν παράδοσή της. Αὐτὸ εἶναι ποὺ μᾶς ἀπασχολεῖ καὶ μᾶς προβληματίζει περισσότερο καὶ ἐπὶ τῇ βάσει αὐτοῦ ἀναλογιζόμαστε καὶ τὰ δικά μας σφάλματα τοῦ παρελθόντος, ὅταν γιὰ χάρη μίας δῆθεν καλύτερης ἐπικοινωνίας παραμερίσαμε εἴτε ἀπὸ ὑπερβάλλουσα εὐγένεια εἴτε χάρη οἰκονομίας, ὅπως λέμε, πολλὲς ἀπὸ τὶς εὐθύνες μας. Αὐτὸ καθόλου δὲν ἐκτιμήθηκε καὶ μάλιστα ἐξετράπη ἡ κατάσταση σὲ παραμέτρους ἀνωφελεῖς καὶ ἐπικίνδυνες γιὰ τὴν ὑγιῆ ἐκκλησιολογία μας. Ὅμως ἐδῶ εἴμαστε, ὥστε νὰ ἐπανέλθουμε σιγὰ-σιγὰ καὶ μὲ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὴν τροχιὰ καὶ στὸ παράδειγμα τῶν μακαρίων Πατέρων μας.

Ἄρρηκτοι δεσμοὶ μὲ Ἑλλάδα – Κύπρο

.                          Πῶς θὰ χαρακτηρίζατε τὶς σχέσεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου μὲ τὶς Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Κύπρου.

.                          Οἱ δεσμοὶ μὲ τὶς ἀδελφὲς Ἐκκλησίες τῆς Κύπρου καὶ τῆς Ἑλλάδος εἶναι διαχρονικὰ ἰσχυροί. Μᾶς συνδέουν σχέσεις στενῆς συνεργασίας, ἀμοιβαίας κατανόησης καὶ ἀλληλεγγύης. Ἡ ἀγωνία μᾶς εἶναι κοινὴ γιὰ τὴ μαρτυρία τῆς Ἐκκλησίας στὸν σύγχρονο κόσμο καὶ γιὰ τὴν ἐνίσχυση τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ στὴ διαρκῶς μεταβαλλόμενη πραγματικότητα στὴν ὁποία ζοῦμε. Εἶναι προφανὲς ὅτι παρὰ τὶς κατὰ καιροὺς διαφορετικὲς προσεγγίσεις σὲ ἐπιμέρους ζητήματα ἔχουμε συναντίληψη σὲ ὅλα τὰ καίριας σημασίας γιὰ τὴν ἑνότητα καὶ τὴ διακονία τῆς Ὀρθοδοξίας, θέματα. Μὲ τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο συνδέομαι χρόνια, ἐκτιμῶ τὴν παρρησία καὶ τὸ θάρρος του, τὴν ἁπλότητά του, τὸ ἀνύστακτο ἐνδιαφέρον του γιὰ τὸν πιστὸ λαὸ τῆς Μεγαλονήσου, ἀλλὰ καὶ τὴν εὐθύτητα τοῦ λόγου του. Καὶ ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα τῆς δυσκολίας ποὺ ἀντιμετωπίζει μὲ τὴν ὑγεία τοῦ βρίσκομαι προσευχητικῶς κοντά του, καὶ εὔχομαι ὁ Παναγάθος Θεὸς νὰ τοῦ χαρίζει δύναμη καὶ νὰ τὸν ἐνισχύει γιὰ νὰ συνεχίζει γιὰ πολλὰ χρόνια ἀκόμα νὰ προσφέρει στὴν ἀρχαία καὶ μαρτυρικὴ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, ἀλλὰ καὶ στὴν Ὀρθοδοξία. Μὲ τὸν ἀδελφὸ Ἀρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο, ὅπως καὶ μὲ τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Ἱερώνυμο, μὲ τὸν ὁποῖο, ἐπίσης, ἔχουμε μία ἐξαιρετικὴ ἐπικοινωνία καὶ συναντίληψη ἐπὶ πολλῶν θεμάτων, συνεργαστήκαμε στενὰ γιὰ τὴν πραγματοποίηση -καὶ κατὰ τὴ διεξαγωγὴ- τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία πραγματοποιήθηκε στὴν Κρήτη, τὸ 2016.

Κληρικοί… ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ

Ἀριθμὸς Ὀρθόδοξων ἱερωμένων, ἐκφράζει ἀπόψεις μὲ τὶς ὁποῖες ἀποτρέπονται οἱ πιστοὶ νὰ ἐμβολιαστοῦν γιὰ τὴν Covid-19, μὲ τὴν ἐπίκληση προφητειῶν, σχεδίων τῆς λεγόμενης «Νέας Τάξης Πραγμάτων» κ.λπ. Πῶς σχολιάζετε αὐτὲς τὶς συμπεριφορές;

.                                Κύριε Καλατζή, ὅταν ξέσπασε ἡ πανδημία, πολλοὶ εἴχαμε ἀπορίες καὶ ἐρωτήματα. Ἀπὸ ποῦ προῆλθε ὁ κορωνοϊὸς Covid-19, πόσο ἐπικίνδυνος μπορεῖ νὰ εἶναι, μὲ ποιὸ τρόπο θὰ προφυλαχτοῦμε, καὶ γενικὰ πῶς θὰ ἀντιμετωπίσουμε αὐτὸν τὸν νέο ἀόρατο ἐχθρό της ἀνθρωπότητας; Ὅλοι μαζὶ βαδίσαμε -καὶ ἐξακολουθοῦμε νὰ βαδίζουμε- τὸν ἀνηφορικὸ δρόμο τῆς πανδημίας. Ὅλη αὐτὴ τὴν περίοδο ἐντείναμε τὶς προσευχές μας πρὸς τὸν Θεὸ ζητώντας του νὰ στηρίξει τὸν δοκιμαζόμενο Ἄνθρωπο. Νὰ ἐνισχύσει τοὺς ἐπιστήμονες νὰ βροῦν τὴν κατάλληλη φαρμακευτικὴ ἀγωγή, νὰ δώσει δύναμη στοὺς ἰατροὺς καὶ στὸ ὑγειονομικὸ προσωπικὸ ποὺ μὲ θυσιαστικὴ ἀφοσίωση διακονοῦν τὸν συνάνθρωπο, νὰ θεραπεύσει τοὺς ἀσθενεῖς, νὰ ἀναπαύσει τὶς ψυχὲς τῶν ἀδελφῶν μας ποὺ δυστυχῶς ὑπέκυψαν, καθὼς καὶ νὰ στηρίξει τοὺς οἰκείους τους. Ὁ κορωνοϊὸς δὲν ἔκανε καὶ δὲν κάνει διακρίσεις.
Προφανῶς, πρέπει νὰ προσεγγίζουμε μὲ κατανόηση ἐκείνους τοὺς συνανθρώπους μας ποὺ ἔχουν τὶς ἐπιφυλάξεις τους γιὰ τὸν ἐμβολιασμό, καθὼς καθημερινὰ βομβαρδίζονται ἀπὸ διάφορες φῆμες, οἱ ὁποῖες ἀναπαράγονται, κυρίως, στὸ διαδίκτυο. Τὸ ζήτημα δὲν προσφέρεται γιὰ ἀντιπαράθεση, ἡ ὁποία ἄλλωστε προκαλεῖ πόλωση καὶ διχασμό. Πρέπει νὰ ἐμπιστευόμεθα τὴν ἰατρικὴ κοινότητα, ποὺ αὐτὴ καὶ μόνον αὐτὴ ἔχει τὴ γνώση νὰ δίδει ἀπαντήσεις σὲ κάθε ἀνησυχία, σὲ κάθε ἀμφιβολία, ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε fakenews καὶ συνωμοσιολογικὸ σενάριο ποὺ κυκλοφορεῖ καὶ μπορεῖ νὰ παρασύρει ἕναν ἄνθρωπο ποὺ φοβᾶται σὲ μία λάθος ἀπόφαση.
.                          Ὡστόσο, ὅπως καὶ ἄλλες φορὲς ἔχω ἐπισημάνει, εἶναι ἀπαράδεκτο, ἐνώπιον τόσων θυμάτων καὶ τόσου πόνου, νὰ ὑπάρχουν κάποιοι οἱ ὁποῖοι, πιθανότατα γιὰ λόγους αὐτοδικαίωσης καὶ αὐτοπροβολῆς, εἴτε ὑποτιμοῦν τοὺς κινδύνους ἀπὸ τὸν κορωνοϊό, εἴτε, ἀκόμα χειρότερα, ἀρνοῦνται τὴν πραγματικότητα τῆς πανδημίας, θεωρώντας τὴν κατασκεύασμα διαφόρων κύκλων. Καὶ θὰ ἐπαναλάβω ὅτι εἶναι ἀκόμη προκλητικότερο ὅταν τέτοιες ἀπόψεις διατυπώνονται ἀπὸ χριστιανούς, δυστυχῶς καὶ ἀπὸ κάποιους κληρικοὺς ἢ μοναχούς, οἱ ὁποῖοι, μάλιστα, ἔχοντας ἄποψη ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ, αὐτοανακηρύσσονται ὑπερασπιστὲς ἑνὸς δικοῦ τους Θεοῦ.
.                          Σὲ αὐτὲς τὶς κρίσιμες στιγμὲς δὲν μπορεῖ κάποιοι νὰ ἀρνοῦνται τὴν πραγματικότητα, νὰ ἀρνοῦνται τὴ φωνὴ τῆς λογικῆς, νὰ ἀρνοῦνται τὴ θετικὴ συμβολὴ τῆς ἐπιστημονικῆς κοινότητας στὸν ἀγώνα ποὺ ὡς ἀνθρωπότητα δίνουμε ἐνάντια στὸν κορωνοϊό. Καὶ μὲ τὴ στάση τοὺς αὐτὴ νὰ διχάζουν τὴν κοινωνία καὶ νὰ σπέρνουν τὸν φόβο καὶ τὴν ἀμφιβολία σὲ πολλοὺς συναθρώπους μας. Θέλω νὰ διευκρινίσω οτι δὲν ἀναφέρομαι σὲ ἐκείνους ποὺ γιὰ ἰατρικοὺς λόγους δὲν μποροῦν νὰ ἐμβολιαστοῦν, ἀλλὰ σὲ ἐκείνους ποὺ προβάλλουν διάφορες ἀνυπόστατες καὶ ἀναπόδεικτες θεωρίες ποὺ ἀμφισβητοῦν καὶ δαιμονοποιοῦν τὰ ἐμβόλια. Ὅλους αὐτοὺς λοιπὸν τοὺς προτρέπω πατρικῶς νὰ ἀκούσουν τὴν παγκόσμια ἰατρικὴ κοινότητα, ἀλλὰ καὶ τὴ μαρτυρία ἐκείνων τῶν ἀδελφῶν μας ποὺ νόσησαν βαριὰ ἀπὸ τὸν κορωνοϊό, ποὺ χρειάστηκαν ἰατρικὴ φροντίδα, ποὺ νοσηλεύτηκαν διασωληνομένοι, ποὺ αἰσθάνθηκαν τὸν κίνδυνο γιὰ τὴ ζωή τους. Ἕνας ἀπὸ τὶς χιλιάδες τῶν συναθρώπων μας ποὺ εἶχαν μία τέτοια ἐμπειρία εἶναι καὶ ὁ Πανοσιολ. Ἀρχιμ. κ. Ἐφραίμ, Καθηγούμενος τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μονῆς Βατοπαιδίου Ἁγίου Ὄρους, ὁ ὁποῖος ὅταν νόσησε δὲν εἶχε προλάβει νὰ ἐμβολιαστεῖ καὶ δοκιμάστηκε σκληρά, κινδύνευσε, καὶ χάριν τῶν προσπαθειῶν τῶν θεραπόντων ἰατρῶν του, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἀποθεραπεύτηκε καὶ σήμερα προτρέπει τοὺς πάντες νὰ ἐμβολιαστοῦν.

, , , , ,

Σχολιάστε

«ΕΛΛΕΙΨΗ ΚΑΤΗΧΗΣΕΩΣ, ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ καὶ ΖΗΛΩΤΙΣΜΟΣ»

Ἀπὸ τὴν Συνεδρία τῆς 06.10.2021
τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

.                           Συνῆλθε σήμερα, Τετάρτη 6 Ὀκτωβρίου 2021, στήν τρίτη Τακτική Συνεδρία της ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὑπό τήν Προεδρία τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου, στήν αἴθουσα τοῦ Διορθοδόξου Κέντρου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στήν Ἱερά Μονή Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Πεντέλης.
[…]
.                           Ἀκολούθησε ἡ Εἰσήγηση τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Νέας Ἰωνίας, Φιλαδελφείας, Ἡρακλείου καί Χαλκηδόνος κ. Γαβριήλ μέ θέμα: «Ἐπιστημονική καί Θεολογική προσέγγισις τοῦ ἰοῦ τῆς πανδημίας. Ἀπαντήσεις εἰς θεωρίας συνωμοσίας».
.                           Στόν Πρόλογό του, ὁ Σεβασμιώτατος προσήγγισε πληρέστατα τίς ἐπιστημονικές, θεολογικές καί κοινωνικές προεκτάσεις τῆς πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ COVID19, ἡ ὁποία ἐπηρέασε βαθιά καί τόν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀναδεικνύοντας πολλά σημαντικά θεολογικά καί ποιμαντικά προβλήματα. Ὅμως ἡ Ἐκκλησία μας, τόνισε ἰδιαίτερα, δέν στάθηκε ἀδρανής, ἀλλά χειρίσθηκε τή νέα αὐτή πραγματικότητα μέ θαυμαστή διάκριση προβαίνοντας ἄμεσα «σέ κάλεσμα πρός τόν πιστό λαό τοῦ Θεοῦ νά ἐντείνει τίς προσευχές του, ἐνῶ στή συνέχεια, μέ ὑψηλό αἴσθημα εὐθύνης ἔναντι τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἀνθρώπων καί σέ συνεργασία μέ τίς ἐπιστημονικές ὑγειονομικές ἀρχές, τάχθηκε ὅπως ἀκριβῶς ὄφειλε, μέ ὅλες της τίς δυνάμεις, στό πλευρό τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας καί τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ γιά τήν ἀποτελεσματικότερη ἀντιμετώπιση τῆς ἐθνικῆς αὐτῆς δοκιμασίας».
.                           Στό πρῶτο μέρος τῆς Εἰσηγήσεώς του ὁ Σεβασμιώτατος κ. Γαβριήλ προσεγγίζοντας ἐπιστημονικά τήν πανδημία, ἀναφέρθηκε στίς πανδημίες καί τούς λοιμούς τοῦ παρελθόντος, στήν ἐμφάνιση καί τά συμπτώματα τοῦ νέου κορωνοϊοῦ (COVID19), τίς ψυχολογικές συνέπειες τῆς πανδημίας καί τήν ἐμφάνιση τοῦ κορωνοϊοῦ (COVID19) στήν Ἑλλάδα, καταλήγοντας στίς ἐνέργειες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος κατά τήν διάρκεια τῶν δύο ἐτῶν τῆς πανδημίας.
.                           «Ἀναμφίβολα», τόνισε ἰδιαίτερα, «ἡ περίοδος αὐτή ἦταν καί συνεχίζει νά εἶναι ὄχι μόνο μία περίοδος δοκιμασίας γιά τήν Ἐκκλησία, ἀλλά καί μία περίοδος διδακτική, μία περίοδος αὐτοεκφράσεως καί αὐτογνωσίας, ἀφοῦ ἡ νόσος τοῦ κορωνοϊοῦ ἐπέτρεψε νά ἀντιληφθοῦμε τίς ἀδυναμίες μας, τά θεολογικά μας κενά, ἤ ἄν προτιμᾶτε, καί τή νοσηρή πνευματικότητα ὄχι μόνο πολλῶν μελῶν τοῦ χριστεπωνύμου ποιμνίου μας, ἀλλά δυστυχῶς ἀκόμη καί πολλῶν κληρικῶν μας. Πέρα ὅμως ἀπό αὐτά, ἡ εὐθύνη τῆς Εκκλησίας ἦταν καί εἶναι νά παραμείνει προσηλωμένη στήν ἀποστολή Της, πού δέν εἶναι ἄλλη ἀπό τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καί αὐτό διότι ἡ ἔννοια τῆς Ἐκκλησίας δέν δύναται νά χωρισθεῖ ἀπό τήν ἔννοια τῆς “σωτηρίας’’ καί ἡ σωτηρία δέν μπορεῖ νά χωρισθεῖ ἀπό τήν ἐσχατολογική προοπτική τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Ἔτσι, ἡ Ἐκκλησία δέν δίστασε νά συγκρουσθεῖ ἀποφασιστικά μέ τίς κρατικές “διαταγές’’, ὅταν θεώρησε ὅτι διακυβεύεται αὐτή ἡ ἱσορροπία».
.                           Στό δεύτερο μέρος τῆς Εἰσηγήσεώς του ὁ Σεβασμιώτατος, ἀφοῦ προσήγγισε θεολογικά τήν πανδημία χρησιμοποιώντας πολλά ἁγιογραφικά καί πατερικά χωρία περί τῆς ἔννοιας τῆς ἀσθένειας, περί τοῦ ἀνθρώπου καί περί τῆς ἀναπτυχθείσας προβληματικῆς περί τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας, ἀναφέρθηκε στίς θεωρίες συνωμοσίας πού ἐνέπλεξαν καί τήν Ἐκκλησία δίδοντας ἐμπεριστατωμένες ἀπαντήσεις σέ αὐτές.
.                           «Καθ’ ὅλη τήν διάρκεια τῆς πανδημίας», ἀνέφερε χαρακτηριστικά, «ἀναπτύχθηκαν παράλογες θεωρίες πού προκάλεσαν ἔνταση καί δημιούργησαν ἕνα διχαστικό κλίμα μεταξύ τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, σέ σημεῖο πού νά διαταράσσονται οἰκογενειακές, φιλικές, ἐπαγγελματικές ἀκόμη δέ καί πνευματικές σχέσεις. Βεβαίως, τό γεγονός ὅτι πολλοί ἀπό τούς ἀδελφούς μας αὐτούς εἶναι κληρικοί ἤ ἀποτελοῦν πιστά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, δημιουργεῖ ἀπό μόνο του ὄχι μόνο ἀπογοήτευση, ἀλλά καί ἔντονο προβληματισμό». Ὡς αἰτίες τοῦ προβλήματος αὐτοῦ ὁ Εἰσηγητής ἀνέφερε: α) τήν ἔλλειψη κατηχήσεως, β) τήν δεισιδαιμονική σχέση μέ τήν πίστη καί τά ἱερά Μυστήρια, γ) τήν Ζηλωτική καί ζηλοτυπική σχέση μέ τήν Ἐκκλησία, καί δ) τήν Προφητολογία.
.                           Κλείνοντας τήν Εἰσήγησή του ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Νέας Ἰωνίας κ. Γαβριήλ, ἔθεσε τό ἐρώτημα, «κατά πόσο ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι σήμερα ἕτοιμη νά διαχειρισθεῖ τέτοιες κρίσεις;». Ἀπαντώντας στό ἐρώτημα αὐτό ἐπεσήμανε μεταξύ ἄλλων τά ἑξῆς:

«Ἡ νέα ἐποχή ἀπαιτεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία νά ἀποτάξει ἤ καί νά ξεφύγει ἀπό τήν γραφικότητα, τόν ἀναχρονισμό καί τόν ἐφησυχασμό, πού ὁδηγοῦν στήν ἀποξένωση καί στήν παραποίηση τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος. Ἀπαιτεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία μας νά ἀποβάλλει κάθε ψῆγμα ἐκκοσμικεύσεως καί ἀντ᾽ αὐτοῦ νά προβάλλει τό ἀσκητικό Της ἦθος καί τόν εὐχαριστιακό Της χαρακτῆρα. Ἀπαιτεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία μας νά εἶναι ἑνωμένη καί δυνατή. Εὐέλικτη, τολμηρή καί ὁμόφωνη στίς ἀποφάσεις Της ἀπέναντι στίς νέες καί μεγάλες αὐτές προκλήσεις. Ἀπαιτεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία μας νά παραμείνει προσηλωμένη στήν ὑπερδισχιλιετῆ ἀποστολική καί πατερική Της παράδοση καί νά διατηρήσει ἀλώβητη τήν ὀρθόδοξη αὐτοσυνειδησία Της ὡς Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία.
.                           Ἡ νέα ἐποχή ἀπαιτεῖ ἐπίσης κληρικούς μέ πνευματική ἐγρήγορση καί παρρησία. Κληρικούς, γνῶστες τῆς σημερινῆς πραγματικότητος, πού μέ τήν ταπείνωσή τους, τήν καθαρότητα τοῦ βίου τους καί τό ἐκκλησιαστικό φρόνημά τους νά γίνονται δεῖκτες καί ἐνσαρκωτές τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ πρός τούς ἐγγύς καί τούς μακράν…..
.                           Οἱ καιροί ὅμως δέν ἐπιτρέπουν γι’ ἄλλη διχόνοια. Δέν ἐπιτρέπουν γι’ ἄλλη ἀποξένωση. Στόν ἐπικίνδυνο αὐτό νέο ἐθνικό διχασμό πού ἐκκολάπτεται μεταξύ “ἐμβολιασμένων’’ καί “ἀνεμβολιάστων’’, ὀφείλουμε ὡς Ἐκκλησία νά ἀντιπαρατάξουμε τήν ἀγάπη καί τήν ἀλληλεγγύη. Νά καλλιεργήσουμε στόν κόσμο τήν ὁμόνοια καί τήν ἑνότητα, πού πηγάζει ἀπό τήν ἴδια τήν οὐσία τῆς Ἐκκλησίας…. Ἡ Ἐκκλησία, ἄλλωστε, οὐδέποτε ἀδιαφόρησε γιά τά προβλήματα τοῦ κόσμου, διότι ἁπλά, ἡ Ἐκκλησία δέν ὑπάρχει γιά τόν ἑαυτό Της, ἀλλά γιά τόν κόσμο. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι πάνω ἀπό ὅλους καί ἀπό ὅλα καί γιά τήν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ τῆς ἀγάπης δέν ὑπάρχουν ἀδιέξοδα…. Ὑπό τό πνεῦμα αὐτό, ἡ Ἐκκλησία ὀφείλει νά δώσει νόημα καί ἐλπίδα στόν κόσμο, δείχνοντας ὅτι ὁ Χριστός εἶναι παρών μέσα στήν ἱστορία του. Καί αὐτό θά τό ἐπιτύχει μέ τό ἴδιο της τό «εἶναι», διότι αὐτή ἡ ἴδια εἶναι ἡ διηνεκής παρουσία τοῦ Χριστοῦ στήν ἱστορία τοῦ κόσμου».
.                           Ἐπηκολούθησε εὐρύτατος διάλογος ἐπί τῆς Εἰσηγήσεως αὐτῆς, ἀλλά καί ἐπί τῆς Εἰσηγήσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἰλίου, Ἀχαρνῶν καί Πετρουπόλεως κ. Ἀθηναγόρου, τήν ὁποία ἀνέγνωσε χθές, μέ θέμα: «Συμμετοχή τοῦ λαϊκοῦ στοιχείου εἰς τό Ἐκκλησιαστικόν γεγονός». τοῦ λαϊκοῦ στοιχείου εἰς τό Ἐκκλησιαστικόν γεγονός».
.                           Ἡ συζήτηση διεξήχθη σέ κλίμα ἑνότητος καί διάθεση αὐτοκριτικῆς, κατά τήν ὁποία ἐπισημάνθηκε ἡ ἀνάγκη διαφύλαξης τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ξεκινᾶ ἀπό τό Σῶμα τῆς Ἱεραρχίας καί διαχέεται στόν κλῆρο καί τόν λαό. Τήν ἀνάγκη αὐτή ὑπηρέτησαν καί τά Μέλη τῆς ΔΙΣ τῶν περιόδων 2019-2020 καί 2020-2021, στά ὁποῖα ἐξεφράσθη ἡ εὐαρέσκεια τοῦ Σώματος τῆς Ἱεραρχίας γιά τήν ἐπιτυχῆ ἀντιμετώπιση τῶν προκλήσεων συνεπείᾳ τῆς πανδημίας.

Ἐν συνεχείᾳ κατετέθησαν προτάσεις ἀναφορικά μέ:

  1. Τήν ἐνίσχυση τῆς καλλιέργειας καί τοῦ καταρτισμοῦ τῶν κληρικῶν, τῶν ἐκκλησιαστικῶν στελεχῶν, ὡς καί τήν διεύρυνση καί τόν ἐμπλουτισμό τοῦ κατηχητικοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας.

  2. Τήν λήψη τῶν ἀπαραίτητων μέτρων γιά τήν ἀνάσχεση τοῦ κύματος ἀνάδειξης «αὐθεντιῶν», οἱ ὁποῖες δροῦν διασπαστικά ἐντός τῆς Ἐκκλησίας.

  3. Τήν περαιτέρω ἐνεργοποίηση καί ἐνίσχυση τοῦ ρόλου τοῦ λαϊκοῦ στοιχείου, καί

  4. Τήν ἀνάληψη ἐκστρατείας ἔγκαιρης καί τεκμηριωμένης πληροφόρησης τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ καί τῆς κοινωνίας ἀπό μέρους τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Βιοηθικῆς.

,

Σχολιάστε

ΑΓΑΠΗ καὶ ΣΥΓΓΝΩΜΗ

Ἄρθρο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος
Ἱερωνύμου
γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν Κοινωνία,
σὲ εἰδικὸ ἔνθετο τῆς ἐφημερίδας “Κεφάλαιο”
γιὰ τὶς Μεγάλες Ἰδέες
ποὺ δημιούργησε σὲ συνεργασία μὲ τοὺς New York Times.

.                        Οἱ κοινωνικὲς ἀντιλήψεις, ἡ στάση ζωῆς, ἡ συµπεριφορά, ἡ δράση, τὸ ἦθος ἐν γένει τῶν διαφόρων κοινωνικῶν ὀργανισµῶν καθὼς καὶ τῶν ἐπιµέρους µελῶν τῆς κοινωνίας καθορίζονται καὶ προσδιορίζονται ἀποφασιστικὰ ἀπὸ τὶς θεολογικές, θρησκευτικές, φιλοσοφικές, ἰδεολογικὸ-πολιτικὲς πεποιθήσεις, τὰ “πιστεύω” τους.
.                        Εἶναι σαφὲς ὅτι ἡ διδασκαλία καὶ ὁ τρόπος βίου τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ τοῦ κάθε γνησίου καὶ αὐθεντικοῦ Χριστιανοῦ, ὁ ὁποῖος λαµβάνει σοβαρὰ τὴν πίστη του καὶ ἐφαρµόζει στὴν καθηµερινή του ζωὴ τὰ πιστεύµατα τῆς πίστεώς του, καθορίζονται ἀπὸ τὸ παράδειγµα λόγων καὶ πράξεων τοῦ Θείου Ἱδρυτοῦ τῆς Πίστεως, τοῦ Κυρίου µας, καὶ ἀπὸ τὶς θεολογικές, φιλοσοφικές, ἀνθρωπολογικὲς καὶ ἠθικὲς ἀρχές, ὅπως αὐτὲς ἀποτυπώνονται στὰ θεµελιώδη ἱερὰ Κείµενά της. Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ διδασκαλία, οἱ θέσεις, οἱ ἀπόψεις τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ τοῦ Χριστιανοῦ, προκύπτουν καὶ καθορίζονται ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, τὰ κείµενα τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, τῶν Συνόδων, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴ βιοτὴ τῶν κατ’ ἐξοχὴν αὐθεντικῶν µαθητῶν τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ τῶν Ἁγίων Του, “τῶν καθ’ ἑκάστην γενεὰν εὐαρεστησάντων” τῷ Θεῷ. Τὸ τελευταῖο ἔχει ἰδιαίτερη σηµασία, ἀκριβῶς διότι µᾶς βοηθᾶ νὰ διακρίνουµε τὸ αὐθεντικὸ ἀπὸ τὸ κίβδηλο, τὸ ἀληθὲς ἀπὸ τὸ ψευδές, αὐτὸ ποὺ εἶναι χρήσιµο καὶ ὠφέλιµο νὰ ἀκολουθήσουµε ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ ὀφείλουµε νὰ ἀπορρίψουµε ὡς ψυχοφθόρο καὶ πνευµατικὰ ἐπιβλαβές.
.                        Σύµφωνα µἐ τὴν εὐαγγελικὴ καὶ πατερικὴ παράδοση, ἡ σωτηρία µας, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴ θεµελιώδη καὶ πρωταρχικὴ ἐπιδίωξη τοῦ καθενός µας, δὲν ἔχει µόνο κάθετη ἀναφορὰ πρὸς τὸν Θεό, ἀλλὰ καὶ ὁριζόντια πρὸς τὸν συνάνθρωπό µας. Μὲ ἄλλα λόγια, τὴ σωτηρία µας “καθορίζει” ἡ στάση µας πρὸς τὸν Θεὸν (ἡ πίστη µας σὲ Αὐτὸν ὡς τὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ Σωτήρα µας) καὶ ἡ στάση µας πρὸς τὸν συνάνθρωπο, ὡς εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Δεν νοεῖται καλὸς Χριστιανὸς χωρὶς αὐτὸς νὰ εἶναι συνάµα καὶ καλὸς ἄνθρωπος. Τὸ ἀντίθετο –δηλαδὴ κακὸς ἄνθρωπος καὶ καλὸς Χριστιανός– εἶναι φύσει ἀδύνατο. Μάλιστα, ἀκόµη καὶ ὁ καλὸς ἄνθρωπος, ἂν δὲν εἶναι γνήσιος καὶ αὐθεντικὸς Χριστιανός, παραµένει τρόπον τινὰ ἀτελὴς πνευµατικὰ καὶ ἠθικά, ἀφοῦ ὁ Χριστὸς ἀποτελεῖ, ὡς σεσαρκωµένος Θεός, δηλαδὴ καὶ ὡς ἄνθρωπος, τὸν κατ’ ἐξοχὴν τέλειο ἄνθρωπο, τὸν ὁποῖο καλούµεθα νὰ µιµηθοῦµε, γινόµενοι κατὰ χάριν Χριστοί, δηλαδὴ τέλειοι, κεχαριτωµένοι ἄνθρωποι.
.                        Ἡ Ἐκκλησία καὶ ὁ Χριστιανός δεν εἶναι ἄσχετοι µἐ τὴν εὐρύτερη κοινωνικὴ ζωή, ἀλλὰ ἔχουν θεµελιώδη κοινωνικὴ εὐθύνη, ἡ ὁποία τοὺς ὑπαγορεύει νὰ ἐργάζονται σταθερὰ καὶ ἐποικοδοµητικὰ γιὰ τὴν ἐπικράτηση τοῦ Θείου Θελήµατος στὸν κόσµο, γιὰ τὴ ριζική, ἐλεύθερη, ὄµως, καὶ οἰκειοθελῆ “κατὰ Χριστόν” µἐταµόρφωση τῆς Κοινωνίας καὶ τοῦ Κόσµου, γιὰ τὴν ἀγάπη, τὴν εἰρήνη, τὴ δικαιοσύνη, τὴν καταλλαγὴ µεταξὺ τῶν ἀνθρώπων καὶ τὴν ἁρµονικὴ συνύπαρξή τους, τὴν ἔκλειψη τῆς διχόνοιας, τῶν διχασµῶν καὶ τὴν ἐκπλήρωση τῆς ἑνότητας καὶ τῆς ὁµόνοιας, τὴ δύναµη τῆς Ἀναστάσεως καὶ τὴν προσδοκία τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας καὶ τῆς αἰώνιας ζωῆς.
.                        Ἡ Κοινωνία µας ἀλλάζει ραγδαία, περισσότερο ραγδαία ὅσο ποτὲ ἄλλοτε στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία, καὶ σὲ αὐτὸ συµβάλλει καθοριστικὰ ἡ τροµακτικὴ ἀνάπτυξη τῶν θετικῶν ἐπιστηµῶν, τῆς τεχνολογίας, τῶν τηλεπικοινωνιῶν καὶ τῆς ἐνηµέρωσης, οἱ ὁποῖες διαδραµατίζουν τεράστιο ρόλο στὴ διαµόρφωση τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρωπίνων κοινωνιῶν, ἄλλοτε θετικὰ καὶ ἄλλοτε ἀρνητικά. Μαζὶ µὲ τὴ ραγδαία τεχνολογικὴ ἀνάπτυξη καὶ τὴν ὑπερσυνδεσιµότητα καὶ ἄλλα φαινόµενα καὶ γεγονότα, ὅπως οἱ ἐντεινόµενες δηµογραφικὲς ἀνισορροπίες (ὑπογεννητικότητα v. ὑπεργεννητικότητα), ἡ παρατηρούµενη κλιµατικὴ ἀλλαγὴ (ἀνθρωπογενὴς ἢ µή), ἡ ἔλλειψη πόρων, ἡ αὐξανόµενη ἀστικοποίηση πληθυσµῶν, οἱ µετακινήσεις πληθυσµῶν, οἱ κοινωνικὲς καὶ οἰκονοµικὲς ἀνισότητες, οἱ πολεµικὲς συγκρούσεις, ἡ ἀνελευθερία διαφόρων ἰδεολογικῶν ἢ θρησκευτικῶν συστηµάτων, ἡ µεγέθυνση τῆς µεσαίας τάξεως καὶ ἡ αὔξηση τῆς κατανάλωσης, ἡ µετατόπιση τοῦ οἰκονοµικοῦ κέντρου πρὸς τὴν Ἀνατολὴ καὶ τὸν Νότο, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀλλαγὴ πολλῶν κοινωνικῶν ἀντιλήψεων σὲ διάφορους τοµεῖς (ἀνθρώπινα δικαιώµατα, ἐλευθερίες, ἔθνος, σεξουαλικότητα), δηµιουργοῦν νέες καταστάσεις καὶ προκλήσεις σὲ τοπικό, περιφερειακὸ ἀλλὰ καὶ παγκόσµιο ἐπίπεδο, προκλήσεις γιὰ τὰ Κράτη, τὶς Κοινωνίες, τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τὶς διάφορες θρησκεῖες, τὸν καθένα µας.
.                          Ἡ Κοινωνία ὑπῆρξε πάντοτε κοινότητα δυναµική, σήµερα ὄµως ἀκόµη περισσότερο, µἐ τὴν ἔννοια ὅτι, µολονότι πολλὰ πράγµατα ἀλλάζουν, ὁρισµένες σταθερές τοῦ ἀνθρωπίνου βίου παραµένουν οἱ ἴδιες, ὁρισµένα προτάγµατα παραµένουν ἐπίκαιρα, ἴσως πιὸ ἐπίκαιρα ἀπ’ ὅ,τι παλαιότερα, ἐξ αἰτίας ἀκριβῶς τῶν πρωτοφανῶν πολυδιάστατων καὶ πολυεπίπεδων ἀλλαγῶν, ποὺ λαµβάνουν χώρα σὲ παγκόσµια κλίµακα, τῶν ζητηµάτων καὶ τῶν ἀναγκῶν ποὺ οἱ ἐν λόγῳ ἀλλαγὲς δηµιουργοῦν.
.                        Ἀκριβῶς ἐντὸς αὐτοῦ τοῦ πλαισίου, σήµερα, ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, ἡ Κοινωνία µας ἔχει ἀνάγκη τοῦ Μηνύµατος τοῦ Εὐαγγελίου, ἀκριβῶς ἐπειδὴ οἱ καιροί µας παρουσιάζουν βαθύτατη µἐτάλλαξη, τάσεις µἐτάβασης ἀπὸ ἕνα παράδειγµα σὲ ἕνα ἄλλο, συχνὰ σύγχυση καὶ δυστυχῶς πολυδιάστατη ἀξιακὴ παρακµή.
.                        Τί, ἀκριβῶς, ἔχουν ἀνάγκη οἱ ἄνθρωποι; Πολλὰ θὰ µποροῦσα νὰ ἀναφέρω. Χάριν, ὄµως, οἰκονοµίας τοῦ χώρου, θὰ ἀναφερθῶ σε δύο θεµελιώδη εὐαγγελικὰ µηνύµατα µἐ πανανθρώπινη καὶ διαχρονικὴ σηµασία: Τὸ µήνυµα τῆς ἀγάπης καὶ τὸ µήνυµα τῆς συγγνώµης.
.                        Ἡ ἀγάπη ἀποτελεῖ τὸ θεµέλιο τοῦ κηρύγµατος τοῦ Εὐαγγελίου. Τὰ πάντα ἔπραξε ὁ Θεὸς ἀπὸ ἀγάπη: Δηµιούργησε τὸν κόσµο, τὸν ἄνθρωπο, ἀπέστειλε τὸν Υἱόν Του, ὥστε νὰ ζήσουµε δι’ Αὐτοῦ. Κατὰ τὸν Θεῖο Ἀπόστολο Παῦλο, “ἡ ἀγάπη µακροθυµεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχηµονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ, πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑποµένει. Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει” (Α´ Πρὸς Κορινθίους, κεφ. 13). Ὁ µοναδικὸς αὐτὸς “ὕµνος τῆς ἀγάπης” παραµένει ἐς ἀεὶ ἕνα ἀπὸ τὰ θεµελιωδέστερα θεοανθρωποκεντρικὰ µηνύµατα τοῦ Εὐαγγελίου, τὰ ὁποῖα ἔχουν τὴ δύναµη καὶ τὴ δυναµικὴ νὰ µεταλλάξουν ἀνθρώπους καὶ ὁλάκερες κοινωνίες, νὰ ἐπιφέρουν τὴν πολυπόθητη δικαιοσύνη, τὴν εἰρήνη, τὴν καταλλαγή.
.                             Ἡ συγγνώµη ἀποτελεῖ θεµελιῶδες ἐπακολούθηµα καὶ προϊὸν τῆς ἀγάπης. Ἡ συγγνώµη, ἀσφαλῶς, δὲν µᾶς καλεῖ νὰ ξεχάσουµε. Εἶναι ἀδύνατο νὰ ξεχάσουµε, καὶ πολλὲς φορὲς µάλιστα εἶναι καὶ ἀντιπαραγωγικό. Ὀφείλουµε νὰ θυµόµασθε γιὰ νὰ µὴν ξαναζήσουµε τὸ κακό. Ἡ ἐπιλογή, ὄµως, τῆς συγγνώµης δείχνει σαφέστατα ὅτι τὸ κακὸ δὲν µᾶς κατευθύνει, διότι ἡ συγγνώµη “παραδόξως” δὲν ἀποτελεῖ ἥττα, ὑποχώρηση ἢ ἀπώλεια, ἀλλὰ ἀπόλυτη καὶ ριζικὴ ρήξη µἐ τὸ κακό. Ἡ συγγνώµη φέρνει τὴν καταλλαγὴ µεταξὺ τῶν ἀνθρώπων.
.                        Ἐπειδή, ὄµως, εἴµαστε συχνὰ ἀνίκανοι νὰ ἀγαπήσουµε ἀληθινὰ καὶ ἐγκάρδια καὶ κατὰ συνέπεια καὶ νὰ συγχωρήσουµε, καταλήγουµε στὴν κάθε εἴδους βία (προσωπικὴ ἐντός µας καὶ ἐναντίον αὐτοῦ τούτου τοῦ ἑαυτοῦ µας –µὲ τὶς κακίες, τὰ πάθη καὶ τὶς ἐξαρτήσεις µας–, διαπροσωπικὴ ἐναντίον τοῦ πλησίον µας, διαφυλετικὴ ἐναντίον τοῦ ξένου, ἔµφυλη, ἐνδο-οἰκογενειακὴ κ.α.). Ἔτσι, τὸ κακὸ καθίσταται φαῦλος κύκλος, ἀναπαράγεται. “Ἴνα µἡ τὸ κακὸν ἀθάνατον γένηται”, ὁ Θεὸς ἀπέστειλε τὸν Υἱό Του, ὁ Ὁποῖος ὑπῆρξε καὶ ὑπάρχει “εἰς τὸν αἰώνα” τὸ τέλειο ὑποδειγµα τῆς συγγνώµης καὶ τῆς ἀγάπης, µέχρι Σταυροῦ, ὁ Ὁποῖος Χριστὸς “ἡµῖν κατέλιπε τύπον ἀσφαλοῦς διαγωγῆς”, καθ’ ὅτι ἀληθὴς Θεάνθρωπος.
.                        Αὐτές, λοιπόν, οἱ ἀρετές, δηλαδὴ ἡ ἀγάπη καὶ ἡ συγγνώµη, καθορίζουν τὴ ζωὴ τοῦ Χριστιανοῦ, ἀσφαλῶς µαζὶ µὲ πολλὲς ἄλλες, ὅπως ἡ ταπεινοφροσύνη, ἡ διάκριση, ἡ ἐλεηµοσύνη, ἡ δικαιοσύνη, ἡ εἰρήνη, καὶ αὐτὲς τὶς ἀρετὲς καλεῖται ὁ γνήσιος καὶ αὐθεντικὸς Χριστιανὸς νὰ ἐφαρµόσει στὴ ζωή του ἐντὸς καὶ ἔναντι τοῦ ἑαυτοῦ του, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸν πλησίον του. Καὶ ἂν τὶς ἐφαρµόσει ὡς τὰ πιστεύµατά του, τότε θὰ µεταµορφώσει ριζικὰ ὄχι µονάχα τὸν ἑαυτό του (πράγµα κατ’ ἐξοχὴν ἀναγκαῖο), ἀλλὰ καὶ τοὺς γύρω του καὶ ἔτσι θὰ λειτουργήσει εὐεργετικὰ γιὰ τὴν Κοινωνία, µἐταµορφώνοντας τὴ σὲ µία Κοινωνία ἀγάπης καὶ συγγνώµης, ὅπου θὰ βασιλεύουν οἱ ἀρετὲς τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἀποδοχῆς, καὶ ὅπου ἀγάπη καὶ συγγνώµη θὰ ἀποτελοῦν πάντοτε τὴν ἀφετηρία µιᾶς νέας ἀρχῆς.

ΠΗΓΗ: Capital.gr

Σχολιάστε

ΕΠΕΝΔΥΣΗ ΤΩΝ ΙΔΕΟΛΗΨΙΩΝ ΜΕ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΜΑΝΔΥΑ

Ἐπικίνδυνοι ὅσοι ἐπενδύουν τὶς ἰδεοληψίες μὲ θρησκευτικὸ μανδύα

Τοῦ Μητροπολίτου Ἀργολίδος Νεκταρίου

ΠΗΓΗ: imargolidos.gr

.                     Ὑπάρχουν θρησκευτικὲς σέκτες, μὲ μανδύα χριστιανικό, οἱ ὁποῖες παρερμηνεύοντας τὴ Βίβλο, ὑποστηρίζουν θέσεις ἐπικίνδυνες γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ζωή. Κατὰ καιροὺς ἀκοῦμε γιὰ τὴν ἄρνηση ὀπαδῶν κάποιας σέκτας, γιὰ μετάγγιση αἵματος σὲ ἀσθενῆ. Σὲ πολλοὺς ἡ ἀπάνθρωπη αὐτὴ ἀπαίτηση δημιουργεῖ ἀπορία. Γιατί π.χ. κάποιοι γονεῖς ἀρνοῦνται τὴ μετάγγιση αἵματος καὶ προτιμοῦν νὰ πεθάνει τὸ παιδί τους; Ἡ δοξασία αὐτὴ στηρίζεται, λαθεμένα βέβαια, στὴ Βίβλο (Λευιτικὸ κεφ. 17, στίχ. 13 -15). Ἡ διάταξη λέει ὅτι ὅταν σφάξουν ἕνα ζῶο, δὲν θὰ τρῶνε τὸ κρέας μὲ τὸ αἷμα του. «Ἡ γὰρ ψυχὴ πάσης σαρκὸς αἷμα αὐτοῦ ἐστι», γιατί στὸ αἷμα βρίσκεται ἡ ψυχή του. Ἑπομένως, οἱ σέκτες αὐτὲς διατείνονται ὅτι μέσα στὸ αἷμα βρίσκεται ἡ ψυχὴ τοῦ ζώου ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀνθρώπου. Ὁμεταγγιζόμενος λοιπόν, παίρνοντας 400 γραμμάρια αἵματος κάποιου αἱμοδότη, παίρνει καὶ τὴν ψυχή του!
.                     Ὅμως ἡ ψυχὴ στὴ Βίβλο ἔχει διπλὴ ἔννοια. Κι ἐδῶ μὲ τὴ λέξη ψυχὴ ἐννοεῖται ἡ ζωή. Στὸ χωρίο λοιπὸν ποὺ ἀναφέραμε, ἡ μετάφραση (σύμφωνα μὲ τὴν κριτικὴ ἔκδοση τῆς Βιβλικῆς Ἐταιρίας καὶ ὄχι μόνο) εἶναι: «Στὸ αἷμα βρίσκεται ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου». Καὶ εἶναι γνωστὸ ὅτι ἀπώλεια αἵματος θέτει σὲ κίνδυνο τὴ ζωὴ τοῦἀνθρώπου. Γι’ αὐτὸ ἀπαιτεῖται ἡ μετάγγιση.
.                     Τὶς τελευταῖες δεκαετίες ἕνα ἀκόμη Βιβλικὸ κείμενο ἡ «Ἀποκάλυψη», ἔχει βάρβαρα κακοποιηθεῖ καὶπαρερμηνευτεῖ. Ἡ λέξη Ἀντίχριστος (ἡ ὁποία δὲν ὑπάρχει πουθενὰ στὴν Ἀποκάλυψη), ὁ ἀριθμὸς 666 (ποὺ κι αὐτὸς δὲν ὑπάρχει – στὸ κείμενο γράφεται ὄχι μὲ ἀραβικὴ ἀλλὰ ἑλληνικὴ γραφή: Χ Ξ Ϛ), τὸ σφράγισμα κ.λπ. ἔχουν γίνει σημαία τῶν γνωστῶν φονταμενταλιστικῶν κύκλων. Ὅλη αὐτὴ ἡ παραφιλολογία καὶ παραθεολογία προέρχεται ἀπὸἀμερικάνικες σέκτες, οἱ ὁποῖες δὲν χάνουν τὴν εὐκαιρία σὲ κάθε περίπτωση νὰ κυκλοφοροῦν τὶς θέσεις τους μὲμανδύα τὴν Ἀποκάλυψη. Καὶ ἐμεῖς οἱ «Ὀρθόδοξοι» ὄχι μόνο στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ στὶς ὁμόδοξες χῶρες, δεχόμαστε ἄκριτα ὅλες αὐτὲς τὶς παρερμηνεῖες, νομίζοντας ὅτι εἶναι Ὀρθόδοξες.
.                     Ἡ Covid – 19 ἦταν μία ἀκόμη χρυσὴ εὐκαιρία γιὰ τὶς σέκτες νὰ κάνουν ἔντονη τὴν παρουσία τους. Τὸ ἀντιεμβολιαστικὸ κίνημα, ὅπως ἔγραψε καὶ ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ἰερόθεος, «στὴν Ἀμερικὴ κυριαρχεῖ μεταξὺ τῶν φονταμενταλιστικῶν ἀκραίων προτεσταντικῶν κύκλων καὶ μεταξὺ ἀνθρώπων ποὺ διακατέχονται ἀπὸ διάφορες ἀρχὲς τῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν…». Εἶναι λυπηρὸ λοιπὸν νὰ ἀκοῦς αὐτὲς τὶς θέσεις καὶ ἐπιχειρήματα ἀπὸ χριστιανοὺς ποὺ διακρίνονται γιὰ τὴν ἔλλειψη σοβαρῆς θεολογικῆς παιδείας, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ σοβαρὰ ἐπιστημονικὰ ἐπιχειρήματα. Τὸ ἂν θὰ γίνουν αἰτία νὰ διακινδυνεύσουν τὴ ζωή τους καὶ νὰ μολύνουν τὸν διπλανό τους μὲ ὀδυνηρὲς συνέπειες, δὲν ἔχει σημασία
.                     Στὶς μέρες μας εἴδαμε καὶ τὸ ἑξῆς παράδοξο καὶ ἐξωφρενικό. Συγγενεῖς ἀρρώστων ἀπὸ Covid – 19 νὰ ἀρνοῦνται ὄχι τὴ μετάγγιση αἵματος, ἀλλὰ τὴν εἰσαγωγὴ στὸ νοσοκομεῖο ἢ τὴ διασωλήνωση τοῦ ἀσθενοῦς. Προτιμον ν ποφέρει ρρωστος κα ν πεθάνει, παρ ν παραδεχτον τι πάρχει τελικ φονικς ός. Ἔφτασαν μάλιστα στὸ σημεῖο νὰ μηνύσουν καὶ τοὺς γιατρούς. Γνωρίζω περιπτώσεις ἀσθενῶν ποὺ οἱ συγγενεῖς δὲν τοὺς πῆγαν στὸ νοσοκομεῖο ἀλλὰ τοὺς ἄφησαν σπίτι. Ἀποτέλεσμα νὰ μολυνθοῦν καὶ οἱ ἴδιοι καὶ ὁ ἀσθενὴς νὰ πεθάνει μὲ φρικτὸ θάνατο. Κατὰ τὴ φράση γιατροῦ, γνωστός μας ἀσθενής, «πέθανε ὄχι ἁπλῶς ἀπὸ δύσπνοια, ἀλλὰκυριολεκτικὰ ἔσκασε!». Ἀναρωτιέμαι, πῶς αἰσθάνθηκαν οἱ συγγενεῖς βλέποντας τὸ μαρτύριο αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου; Δὲν ὑπῆρξε κάποια ρωγμὴ στὶς ἰδεολογικὲς ἐμμονές τους;
.                     Ὅταν πρωτοξεκίνησε ἡ Covid -19, εἴχαμε τὸ ἐλαφρυντικὸ ὅτι δὲν γνωρίζαμε. Τώρα δὲν ὑπάρχει δικαιολογία. Μποροῦμε νὰ σεβαστοῦμε τὶς ὅποιες ἐπιστημονικὲς ἐνστάσεις, λογικὲς ἀμφιβολίες ἢ τὸ φόβο κάποιων, ἀλλὰ νὰ ἐπενδύουμε τὶς ἀντιεμβολιαστικές μας ἰδεοληψίες μὲ θρησκευτικὸ μανδύα καὶ παρερμηνεύοντας τὰ Βιβλικὰ ἢΠατερικὰ κείμενα, γινόμαστε ὄχι μόνον γραφικοί, ἀλλὰ καὶ ἐπικίνδυνοι.

,

Σχολιάστε

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ

γιος Εστάθιος1 ὁ Μεγαλομάρτυς (20.9)

τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου, δασκάλου

Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΠΛΑΚΙΔΑΣ: Ἡ ἱστορία τοῦ Ἁγίου Εὐσταθίου, εἶναι ἀπὸ τὶς πιὸ περίφημες τῆς χριστιανικῆς φιλολογίας, ἑλληνικῆς, λατινικῆς καὶ μεσαιωνικῆς γαλλικῆς. Κατὰ τὴν ἱστορία αὐτή, ὁ στρατηγὸς Πλακίδας, ἐνῶ κυνηγοῦσε, εἶδε ἕνα ἐλάφι ποὺ μεταξὺ τῶν κεράτων του ἔφερε τὸ Σταυρό, ἐνῶ μία ὑπερκόσμια φωνή, τοῦ Ἴδιου τοῦ Κυρίου, καλοῦσε τὸ στρατηγὸ νὰ γίνει Χριστιανός. Ἐν συνεχείᾳ ὁ Πλακίδας καὶ ἡ οἰκογένειά του βαπτίσθηκαν Χριστιανοί. Λουσμένος μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ πλέον ὁ Εὐστάθιος ἔτρεξε ξανὰπρὸς τὸ σημεῖο, ὅπου εἶχε δεῖ τὸ ὅραμα. Ἐκεῖ, γονάτισε εὐχαριστώντας τὸν Θεό. Ἄκουσε τότε πάλι τὴν γνώριμη φωνή: “Εὐτυχὴς εἶσαι Εὐστάθιε, διότι δέχθηκες τὸ σωτήριο Βάπτισμα. Νὰ ξέρεις ὅμως ὅτι ὁ διάβολος θὰ σοῦ κηρύξει πόλεμο. Θὰ πάθεις ὅσα ὁ Ἰώβ, ὅμως θὰ νικήσεις τὸν διάβολο. Ἀγωνίσου μὲ ἀνδρεία. Ἡ χάρη μου θὰ συνοδεύει ἐσένα καὶ τὴν συντροφιά σου καὶ θὰ φυλάξει τὶς ψυχές σας”.

ΙΩΒΙΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ: Ὁ φθονερὸς Σατανᾶς ἄρχισε τὸ “ἔργο” του. Χολέρα ἔπεσε στὸ μέρος ἐκεῖνο καὶ δοῦλοι καὶ συγγενεῖς του πέθαναν, ἐνῶ τὸ θανατικὸ ἐξαπλώθηκε καὶ στὰ ζωντανά του. Ἐκεῖνος, ἐμψυχώνοντας τὴ γυναίκα καὶ τὰ παιδιά του, τοὺς ὁδήγησε στὴν ἐξοχή. Στὴ διάρκεια τῆς ἀπουσίας τους, ὅμως, κλέφτες ρήμαξαν τὸ σπίτι τους. Ἔτσι ἀπὸ πλούσιοι ἔγιναν φτωχοὶ καὶ ἀξιολύπητοι! Ἔπειτα η οἰκογένεια κατευθύνθηκε μὲ πλοῖο στὴν Αἴγυπτο. Ὁ πλοίαρχος ὅμως, μὲ πρόσχημα τὴν ἀξία τῶν ναύλων, κατέβασε βιαίως αὐτὸν καὶ τὰ παιδιά του στὸ πρῶτο λιμάνι, κρατώντας τὴ σύζυγό του, Θεοπίστη. Τότε ἡ οἰκογένεια ἔκλαψε γοερὰ γιὰ τὸν φοβερὸ χωρισμό. Στὴν ἄγνωστη χώρα, θηριὰ ἅρπαξαν τὰ δύο του παιδιὰ (Ἀγάπιος καὶ Θεόπιστος). Ο Εὐστάθιος κλαίγοντας, ἀλλὰ μὲθέρμη προσευχήθηκε στὸν Κύριο λέγοντας: “Κύριε, δός μου θάρρος καὶ ὑπομονή, μὴ μὲ ἐγκαταλείψεις. Βοήθησε νὰ ξαναβρῶ τὴν οἰκογένεια μού”. Περπατώντας μέρες ὁλόκληρες, νηστικός, ἄυπνος ἔφτασε στὴν πόλη Βάδησσο. Ἐκεῖ ὁ Ἅγιος ἐργαζόταν γιὰ νὰ βγάζει τὸ ψωμί του. Στο μεταξὺ τὰ δύο του παιδιὰ εἶχαν ἀπελευθερωθεῖ ἀπ’ τὰ δόντια τῶν θηρίων ἀπὸ κάποιους βοσκοὺς τῆς περιοχῆς τὸ ἕνα, καὶ ἀπὸ ἁπλοὺς ἀγρότες τὸ ἄλλο. Αλλά καὶ ἡ γυναίκα τοῦ Ἁγίου γλίτωσε ἀπὸ τὴν ἀτίμωση, διότι ὁ πλοίαρχος ἀρρώστησε βαριὰ τὴν ἡμέρα ποῦ κατέβασαν τὸν ἅγιο καὶ τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὸ καράβι καὶ ἔτσι δὲν ἔθιξε τὴ Θεοπίστη. Ὅταν μάλιστα ἐκεῖνος ἐπέστρεψε στὴν Πατρίδα τοῦ πέθανε. Ὁ Αὐτοκράτορας Τραϊανός, χρόνια ἀργότερα, ἔδωσε ἐντολὴ νὰ βροῦν τὸν Πλακίδα γιὰ νὰ εἶναι ἐπικεφαλῆς στὸν πόλεμο κατὰ ἀπειλητικῶν βαρβάρων, πράγμα ποὺ ἔγινε. Ὁ ἅγιος ἔδωσε διαταγὴ νὰ στρατολογηθοῦν καὶ νέοι στρατιῶτες. Ἀνάμεσά τους ἦταν καὶ οἱ δύο γιοί του. Ὁ Ἅγιος σημείωσε μεγάλες ἐπιτυχίες στὴν ἐκστρατεία τοῦ ἐκείνη. Μάλιστα περνώντας τὸν ποταμὸΧρύσπη, ἔφθασε στὴν πόλη, ποῦ ζοῦσε ἡ Θεοπίστη. Ἔστησε, κατὰ θεία συγκυρία, τὴν σκηνή του στὸν κῆπο τῆς Θεοπίστης, διότι αὐτὸἦταν κτῆμα τοῦ πλουσίου, ἀλλὰ νεκροῦ ἤδη, πλοιάρχου, ποῦ εἶχε κατακρατήσει τὴν Θεοπίστη. Ἐκεῖ, κατὰ Θεία Οἰκονομία ἡ οἰκογένεια ξαναέσμιξε μὲ χαρά.

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Μετὰ τὸ ἐπιτυχὲς τέλος τῶν ἐπιχειρήσεων, ὁ Ἅγιος γύρισε θριαμβευτὴς στὴν Ρώμη, ὅπου στὸ θρόνο ἀνέβηκε ὁχριστιανομάχος Ἀδριανός. Ἐκεῖνος τὸν ὑποδέχθηκε μὲ τιμὲς καὶ ζήτησε νὰ θυσιάσει στὸν Ἀπόλλωνα. Τότε ὁ Εὐστάθιος, θαρρετά, ἀρνήθηκε νὰ ὑπακούσει ὁμολογώντας τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ὁ Ἀδριανὸς διέταξε ὀργισμένος νὰ τοῦ βγάλουν τὴν στολὴ τοῦ στρατηγοῦ ἐνῶ καὶ ἡ οἰκογένειά του ἔμενε σταθερὴ στὴν πίστη. Ἔπειτα, τοὺς ἔβαλε σὲ μία πεδιάδα κι ἄφησαν ἕνα λιοντάρι πεινασμένο. Τὸλιοντάρι τρέχοντας, τοὺς ἔφθασε, ἀλλὰ γύριζε χαρούμενο γύρω τους σὰν ἥμερο σκυλάκι. Στὴ συνέχεια ὁ Αὐτοκράτορας διέταξε καὶτοὺς ἔβαλαν μέσα σὲ ἕνα διάπυρο χάλκινο βόδι. Προηγουμένως οἱ Ἅγιοι προσευχήθηκαν στὸ Θεὸ νὰ τοὺς δώσει δύναμη, ἐνῶ ὁ Εὐστάθιος ζήτησε ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες νὰ θάψουν τὰ σώματά τους ὅλα μαζί. Μετὰ τρεῖς μέρες ἄνοιξαν τὸ χάλκινο βόδι κι εἶδαν ἔκπληκτοι ὅτι οἱ μὲν ψυχές τους εἶχαν ταξιδέψει στὶς οὐράνιες σκηνὲς τῶν δικαίων, ἀλλὰ οὔτε μία τρίχα δὲν εἶχε θιγεῖ ἀπὸ τὰ λείψανά τους. Ὁ κόσμος, βλέποντας τὸ θαῦμα, φώναξε: “Μεγάλος ὁ Θεὸς τῶν Χριστιανῶν.”! Οἱ χριστιανοὶ ἐκμεταλλευόμενοι τὴ σύγχυση, πῆραν τὰ λείψανα τῶν Ἁγίων καὶ τοὺς ἐνταφίασαν, κατὰ τὴν ἐπιθυμία τους, μαζί2.

Μεγαλυνάριο: “Οὐρανόθεν μάκαρ καταυγασθεῖς, στήλη τῆς ἀνδρείας ἀνεδείχθης ἐν πειρασμοῖς, καὶ πανοικεσία, Εὐστάθιε, ἀθλήσας, τῆς ἄνω βασιλείας ἀξίως ἔτυχες.”

  1. Ἑλληνικά μαρτύρια τοῦ Ἁγίου δημοσιεύθηκαν στην P. G. 105 (376-417), ἐνῶ ἡ διασκευὴ τοῦ Συμεὼν Μεταφραστοῦ στὰ Analecta Bollandiana, 3 (1884), σ. 66-112.
  2. Ἡ τιμὴ πρὸς τὸν Ἅγιο Εὐστάθιο διαδόθηκε εὐρέως σὲ Ρώμη, Βυζάντιο, Βενετία, Παρίσι καὶ ὅλη τὴ χριαστιανοσύνη. Πάντως, οἱμάρτυρες δὲν ἐμφανίζονται στὰ ἀρχαιότερα καλενδάρια, οὔτε κανεὶς γνωρίζει ποῦ βρίσκονται τὰ λείψανά τους.

,

Σχολιάστε

Ο ΠΑΝΑΓΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ὁ Πανάγιος Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2249, 1/15 .09.21

ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογραφία»

.                 Ἔτος 33 μ.Χ. Μία ἡμέρα πρὶν ἀπὸ τὸ ἑβραϊκὸ Πάσχα λαμβάνει χώρα ἡ μεγαλύτερη ἀδικία ὅλων τῶν αἰώνων. Ὁδηγεῖται στὸν Γολγοθὰ γιὰ ἐκτέλεση ὁ μόνος ἀθῶος,  ὁ μόνος δίκαιος,  ὁ μόνος ἀναμάρτητος:  ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Αἰτία τῆς καταδίκης  ὁ φθόνος καὶ ὄργανο τῆς καταδίκης ὁσταυρός.
.                 Ὁ σταυρός ξύλο τιμωρητικό τότε, προορισμένο νὰ ὁδηγεῖ στὸν θάνατο τοὺς μεγαλύτερους ἐγκληματίες καὶ κακούργους. Ληστές, ἐπαναστάτες, δολοφόνοι, ἔβρισκαν ἀργὸ καὶ βασανιστικὸ θάνατο μπροστὰ στὰ μάτια τῶν δημίων καὶ τοῦ λαοῦ. Ξύλο γι’ αὐτὸ κατάρας ὁ σταυρός. Καὶ καταραμένος ὅποιος πέθαινε ἐπάνω σ’ αὐτό: «ἐπικατάρατος πᾶς ὁ κρεμάμενος ἐπὶ ξύλου» (Γαλ. γ´ 13). Καὶ ὄχι μόνο ἀλλὰ καὶ ξύλο αἰσχύνης  ὁ σταυρός, ξύλο ντροπῆς, ἀφοῦ οἱ κατάδικοι προσηλώνονταν στὸ ξύλο τοῦ σταυροῦ χωρὶς ἐνδύματα καὶ συγχρόνως δέχονταν τὶς ἀποδοκιμασίες, τὶς ὕβρεις καὶ τοὺς γέλωτες τῶν θεατῶν.
.                 Ὁ Κύριος τῆς δόξης «ἔνοχος θανάτου» (Ματθ. κϛ´ 66)! Ἔνοχος ἐγκλήματος ποὺ τιμωρεῖται μὲ θάνατο. Ἔτσι ἔκριναν οἱ κάκιστοι Ἰουδαῖοι, ποὺ μὲ μίσος φώναζαν «σταύρωσον, σταύρωσον αὐτόν» (Ἰω. ιθ´ 6), ἐπιλέγοντας τὸν τρόπο τῆς ἐκτελέσεως.  Ὁ δὲ ἄβουλος καὶ δειλὸς ἐκπρόσωπος τῆς ρωμαϊκῆς ἐξουσίας, ἂν καὶ εἶχε διαπιστώσει τὴν ἀθωότητα τοῦ Χριστοῦ, «παρέδωκεν αὐτὸν αὐτοῖς ἵνα σταυρωθῇ» (Ἰω. ιθ´ 16).
.                 Ἔτσι σὲ λίγο ὁ Κύριος βρίσκεται καρφωμένος ἐπάνω στὸ τιμωρητικὸ ξύλο σὰν ἕνας κακοῦργος καὶ παράνομος καὶ ἀρχιληστής, «ἀπὸ κεφαλῆς ἕως ποδῶν ὅλος μία πληγὴ»1, καθημαγμένος, κατατρυπημένος, πλημμυρισμένος ἀπὸ τὰ δάκρυα, βυθισμένος σὲ ἕνα πέλαγος θλίψεως καὶ ὀδύνης, «γενόμενος ὑπὲρ ἡμῶν κατάρα» (Γαλ. γ´ 13), καταραμένος γιὰ χάρη μας.
.                 Σάν νὰ μὴν ἀρκοῦσαν αὐτά, πάνω στὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ, ὅπου δέχθηκε τὴν ἐσχάτη ἀτίμωση ὑπομένοντας τὴν ἐπονείδιστη σταύρωση, δέχθηκε συγχρόνως τοὺς μυκτηρισμούς, τὶς ὕβρεις, τὶς βλασφημίες τῶν ἀχάριστων Ἰουδαίων (βλ. Μάρκ. ιε´29). Τέλος, πάνω σ’ αὐτὸ τὸ ξύλο πέθανε μὲ τὸν πλέον ἄτιμο θάνατο θυσιάζοντας τὴν τιμιότατη ζωή του «ὑπὲρ ἀσεβῶν» (Ρωμ. ε´ 6)
.                 Ὁ σταυρὸς ξύλο τιμωρητικό, ξύλο κατάρας, ξύλο αἰσχύνης. Ὅλα αὐτὰ ὅμως ἴσχυαν μέχρι τὴ σταυρικὴ θυσία τοῦ Κυρίου. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ σταυρὸς δέχθηκε ἐπάνω του τὸ πανάχραντο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ πορφυρώθηκε ἀπὸ τὸ δεσποτικὸ Αἷμα, καὶ ὁ μόνος Ἅγιος ἄφησε ἐπάνω του τὴν τελευταία του πνοή,  ὁ Σταυρὸς ἁγιάσθηκε, ἔγινε πάντιμος, πανσέβαστος, πανάγιος. Ἐνῶ ἦταν πρῶτα ξύλο τιμωρητικὸ τῶν ἀνθρώπων, ἔγινε ἔπειτα Ξύλο Τίμιο, τιμωρητικὸ μόνο τῶν δαιμόνων καὶ τῶν ἔργων τους, ἀφοῦ ὁ Τίμιος Σταυρὸς συνέτριψε τὴ δύναμη τῶν ἀντιχρίστων δαιμόνων, ἔγινε φίμωτρο τῆς δυνάμεως τῶν ἐχθρῶν τοῦ Χριστοῦ, θανάτωσε τὸν θάνατο, διέλυσε τὶς χάλκινες πύλες τοῦ Ἅδη, συνέθλιψε τοὺς σιδερένιους μοχλούς του, γκρέμισε τὴν ἀκρόπολη τοῦ διαβόλου, ἀπέκοψε τὰ νεῦρα τῆς ἁμαρτίας, ἀναίρεσε τὴν καταδίκη ὅλης τῆς οἰκουμένης, ὅπως κηρύσσει τὸ χρυσὸ στόμα τοῦ ἁγίου Ἰωάννη2.
.                 Ἀπὸ ξύλο κατάρας, ἔγινε  ὁ Σταυρὸς ἀνεξάντλητη πηγὴ ὑγείας, εὐλογίας, δυνάμεως, Χάριτος, ἁγιασμοῦ, σωτηρίας. Πράγματι ὁ Σταυρὸς καθάρισε ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα ἐξαφανίζοντας τὴ δυσωδία τῆς ἁμαρτίας, ἄνοιξε τὶς πύλες τοῦ οὐρανοῦ, συμφιλίωσε τοὺς ὁρκισμένους ἐχθροὺς ἔκανε καὶ πάλι σπίτι μας τὸν οὐρανό, μᾶς ἐνθρόνισε στὰ δεξιὰ τῆς θείας Μεγαλοσύνης καὶ ἀναρίθμητα ἄλλα ἀγαθὰ μᾶς χάρισε ὁ πάντιμος Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, προσθέτει  ὁ θεῖος Χρυσόστομος3.
.                 Ἐνῶ ἀκόμη ἦταν ξύλο αἰσχύνης καὶ ντροπῆς,  ὁ Σταυρὸς ἔγινε τὸ καύχημά μας, ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας. Ἦταν ἀποκρουστικὸς καὶ ἀπεχθὴς καὶ ἔγινε κοσμοπόθητος καὶ λατρευτός. Κανένας δὲν ἤθελε νὰ πλησιάσει τὸ ξύλο ἐκεῖνο τῆς ἀτιμώσεως ἢ ἔστω νὰ τὸ δεῖ ἀπὸ μακριά. Μετὰ τὴ Σταύρωση ὅμως τοῦ Δεσπότη Χριστοῦ ὅλοι τρέχουμε νὰ τὸν ἀσπασθοῦμε, νὰ τὸν τιμήσουμε, νὰ τὸν προσκυνήσουμε, νὰ τὸν στολίσουμε μὲ τὰ ὡραιότερα ἄνθη, μὲ τοὺς πιὸ πολύτιμους λίθους, μὲ χρυσὸ καὶ ἀσήμι ὅλοι τώρα μὲ λαχτάρα στρέφουμε τὸ βλέμμα μας στὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, ἐπειδὴ αὐτὸς εἶναι ἡ παρηγοριὰ καὶ ἐλπίδα μας, ἡ χαρὰ καὶ ἡ ἀσφάλειά μας, τὸ ἀήττητο τρόπαιο καὶ τὸ παντοτινὸ στήριγμά μας.
.                 Ὁ πανάγιος Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ! Ἀσυγκρίτως ἀνώτερος ἀπὸ μυριάδες στέμματα βασιλικά, λαμπρότερος ἀπὸ τὸν ἥλιο, δυνατότερος καὶ ἀπὸ τὸ πιὸ δυνατὸ ὅπλο, ἰσχυρότερος και ἀπὸ τοὺς πιὸ ἰσχυροὺς ἐχθρούς μας, τὸν διάβολο καὶ τὸν θάνατο. Ἄλλωστε, σύμφωνα μὲ τὸν ὅσιο Ἰουστίνο Πόποβιτς, ὁ Τίμιος Σταυρὸς «κατέστη παννικητήριος θριαμβευτὴς σὲ ὅλους τοὺς κόσμους, παννικητήριος σωτήρας ἀπὸ κάθε μαρτία, ἀπὸ κάθε θάνατο, ἀπὸ κάθε διάβολο»4. Γι’ αὐτὸ δικαίως οἱ πιστοὶ κάθε στιγμή, καὶ μάλιστα τὴν ἡμέρα τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, μὲ ἔνθεο πόθο ἀναφωνοῦμε: «Ὦ τρισμακάριστε Σταυρὲ καὶ πανσεβάσμιε, σὲ προσκυνοῦμεν οἱ πιστοὶ καὶ μεγαλύνομεν»5

——————————-

  1. Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Γυμνάσματα Πνευματικά, ἔκδ. Βασ. Ρηγοπούλου, Θεσσαλονίκη 19998, σελ. 14.
  2. Ἰω. Χρυσοστόμου, Πρὸς Ἰουδαίους καὶ Ἕλληνας, ΡΘ 48, 827.
  3. Ἰω. Χρυσοστόμου, Κατὰ Ἰουδαίων, Λόγος Γ´, PG 48, 867.
  4. Ἁγίου Ἰουστίνου τοῦ Τσέλιε [Πόποβιτς], Δογματική, Ὀρθόδοξη Φιλοσοφία τῆς Ἀληθείας, ἔκδ. Ι. Μ. Μ. Βατοπσιδίου, Ἅγιον Ὄρος 20192, σελ. 891.
  5. Ὡρολόγιον, ΚΔ´ Οἶκοι εἰς τὸν Τίμιον Σταυρόν, Κοντάκιον, ἦχος πλ. Δ´.

,

Σχολιάστε

ΒΙΟΣ ΑΓ. ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ-2 [Νέα ἔκδοση]

ΒΙΟΣ ΑΓ. ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ-2

βλ. σχετ.: ΒΙΟΣ ΑΓ. ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ-1

Σχολιάστε

ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Τ Γενέσιον τς Θεοτόκου [8 Σεπτεμβρίου] 

τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου,
δασκάλου τοῦ 16ου Δημ. Σχ. Λαρίσης

ΓΕΝΙΚΑ: Σήμερα ἑορτάζουμε τὴν γέννηση τῆς ἀειπαρθένου Θεοτόκου Μαρίας, τοῦ ἄνθους «ἐκ τῆς ρίζης Ἰεσσαί». Ἑορτάζουμε «παγκοσμίου εὐφροσύνης γενέθλιον καὶ τὸ προοίμιο τοῦ μυστηρίου τοῦ Χριστοῦ» (Ἀνδρέας Κρήτης). Εἶναι ἡ κορύφωση, ἡὁλοκλήρωση τῆς παλαιοδιαθηκικῆς παιδαγωγικῆς προετοιμασίας τῆς ἀνθρωπότητος γιὰ τὴν ὑποδοχὴ τοῦ σαρκωθέντος Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Ἡ Θεοτόκος εἶναι τὸ μεταίχμιο Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης. Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ἀποτελοῦσε κήρυγμα προφητῶν, προσδοκία δικαίων, ἐνῶ στὴν Καινὴ Διαθήκη γίνεται γλυκασμὸς ἀγγέλων, δόξα Ἀποστόλων, θάρρος μαρτύρων, καύχημα τῆς ἀνθρωπότητας. Ἡ Παναγία μας εἶναι «ὁ καρπὸς τῶν κτισμάτων» κατὰ τὸν ἅγιο Νικόλαο Καβάσιλα, δηλαδὴ τὸ σημεῖο ἐκεῖνο στὸ ὁποῖο κατατείνει ὁλόκληρη ἡ κτίση. Ἡ Θεοτόκος ἦταν ἡ μοναδικὴ ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ κατεβάσει τὸν οὐρανὸ στὴν γῆ, νὰ κάνει τὸν Θεὸἄνθρωπο. Ὁ «ἀχώρητος παντὶ» θὰ χωρέσει στὴν παρθενικὴ μήτρα τῆς Θεοτόκου, ὥστε ἡ Παναγία μητέρα Του νὰ καταστεῖ ἡ «χώρα τοῦἈχωρήτου». Σήμερα λύνεται ἡ στειρότητα τῆς Ἄννας καὶ γεννᾶται «τὸ κειμήλιον τῆς Οἰκουμένης», (Κύριλλος Ἀλεξανδρείας).

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ: Πληροφορίες γιὰ τὴ Γέννηση τῆς Θεοτόκου ἔχουμε ἀπὸ τὸ Πρωτευαγγέλιον τοῦ Ἰακώβου, ἕνα ἱερὸ κείμενο, ἐκτός του κανόνος τῶν βιβλίων τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Αὐτὲς οἱ πληροφορίες πέρασαν στὸν ἐκκλησιαστικὸ κύκλο καὶ ἔγιναν ἀποδεκτὲς ἀπὸ τὸπλήρωμα τῶν πιστῶν διὰ τῆς θείας λατρείας. Σύμφωνα μὲ τὴ διήγηση ὁ εὐσεβὴς καὶ πλούσιος Ἰωακεὶμ καὶ ἡ σύζυγός του, Ἄννα, θλίβονταν καθότι, λόγῳ τῆς στειρότητας τῆς Ἄννας, δὲν εἶχαν ἀποκτήσει τέκνο. Ὅταν μάλιστα, ἐξ αἰτίας τῆς ἀτεκνίας, ἀπαγορεύτηκε στὸν Ἰωακεὶμ νὰ προσφέρει πρῶτος θυσίες σὲ κάποια ἑορτή, ἀναχώρησε γιὰ τὴν ἔρημο, ὅπου σαράντα μέρες νήστευε προσευχόμενος, ζητώντας νὰ ἀποκτήσει ἕνα παιδί. Ἡ Ἄννα παρέμεινε στὸ σπίτι της καὶ παρὰ τὶς ταπεινώσεις ποὺ δεχόταν ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν ὑπηρέτριά της γιὰ τὴ στειρότητά της, προσευχόταν συνεχῶς στὸν Κύριο νὰ εἰσακουστεῖ τὸ αἴτημα γιὰ “καρπὸ κοιλίας”. Μερικὲς ἡμέρες ἀργότερα ἐμφανίστηκε στὴν Ἄννα, ἄγγελος Κυρίου, ποὺ τῆς ὑποσχέθηκε ὅτι σύντομα θὰ πραγματοποιηθεῖ ἡ ἐπιθυμία της. Κι ἐκείνη, περιχαρής, ὑποσχέθηκε ὅτι τὸ τέκνο θὰ τὸ ἀφιέρωνε στὸ Θεό. Ἄλλος ἄγγελος, στὸ μεταξύ, εἶχε ἐμφανισθεῖ στὸ Ἰωακεὶμ στὴν ἔρημο ὑποσχόμενος τὰ ἴδια. Τότε ὁ Ἰωακεὶμ ἱκανοποιημένος ἐπέστρεψε στὸ σπίτι του. Πραγματικὰ ἐννέα μῆνες ἀργότερα ἡ Ἄννα ἔφερε στὴ ζωὴ μία κόρη, τὴν ὁποία ὀνόμασε Μαριὰμ καὶ τὴν ἀνέθρεψε μὲ μεγάλη προσοχή, ἐνῶ ἀργότερα τὴν ἀφιέρωσε στὸν Θεό.

Η ΕΟΡΤΗ: Μετὰ τὴν τρίτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ἀποφασίστηκε νὰ ἑορτάζονται οἱ Θεομητορικὲς ἑορτὲς σὲ διαφορετικὸ χρόνο. Μέχρι τότε ἡ Θεοτόκος ἐτιμᾶτο κατὰ τὴν ἑορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς. Ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ ε´αἰώνα ὁρίστηκε ὁ ἑορτασμὸς τοῦ Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου κατὰ τὴν 8η Σεπτεμβρίου. Τὸ περιεχόμενο τῆς ἑορτῆς περιελήφθη στοὺς Συναξαριστές.

ΠΑΤΕΡΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ: Ὁ Ἰωάννης Δαμασκηνὸς διακρίνει πολλὲς προτυπώσεις τῆς Θεοτόκου στὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Ἔτσι, ἡ Θεοτόκος εἶναι ἡ κιβωτὸς ποὺ διὰ τῆς γέννησης τοῦ Κυρίου, σώζει τὸν κόσμο κατασιγάζοντας τὰ κύματα τῆς ἁμαρτίας. Ἡ Θεοτόκος εἶναι φλεγόμενη, ἀλλὰ ὄχι καιόμενη, ἄφθαρτη βάτος. Λέει ἀκόμη ὁ μεγάλος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας: “Ἐσένα προεζωγράφισε ἡ κιβωτὸς τοῦνόμου καὶ Σένα εἶχαν φανερὰ προτυπώσει ἡ στάμνα ἡ χρυσὴ καὶ ἡ λυχνία καὶ ἡ τράπεζα καὶ ἡ ράβδος τοῦ Ἀαρὼν ποὺ εἶχε βλαστήσει. Ἀπὸ Σένα προῆλθε ἡ φλόγα τῆς θεότητος, ὁ Λόγος τοῦ Πατρός, τὸ οὐράνιο μάννα, τὸ ὄνομα πάνω ἀπὸ ὅλα τὰ ὀνόματα, τὸ φῶς τὸαἰώνιο καὶ ἀπρόσιτο, ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς ὁ οὐράνιος, ὁ ἀγεώργητος καρπός, ποὺ βλάστησε ἀπὸ Σένα μὲ σῶμα ἀνθρώπινο. (…) Ὅπως ὁἸακὼβ εἶδε τὴ σκάλα νὰ ἑνώνει τὸν οὐρανὸ μὲ τὴ γῆ καὶ νὰ ἀνεβοκατεβαίνουν σ᾽ αὐτὴν Ἄγγελοι, ἔτσι κι ἐσὺ ἕνωσες αὐτὰ ποὺ ἦσαν πρὶν χωρισμένα, ἀφοῦ μπῆκες στὴ μέση Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων κι ἔγινες σκάλα, γιὰ νὰ κατεβεῖ σὲ ἐμᾶς ὁ Θεός, ποὺ πῆρε τὸ ἀδύναμο προζύμι μας καὶ τὸ ἔνωσε μὲ τὸν ἑαυτό Του (…) Ποιό εἶναι τὸ Δαβιτικὸ μαλλὶ τοῦ προβάτου ποὺ πάνω του ἔπεσε σὰν βροχὴ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺεἶναι συνάναρχος μὲ τὸν Πατέρα; Δὲν εἶσαι Σὺ ὁλοφάνερα; Ποιὰ εἶναι ἐπίσης ἡ Παρθένος, ποὺ ὁ Ἠσαΐας προφήτευσε ὅτι θὰ συλλάβει καὶ θὰ γεννήσει Υἱὸν τοῦ Θεοῦ; Καὶ ποιό εἶναι τὸ βουνὸ τοῦ Δανιήλ, ἀπὸ τὸ ὁποῖο κόπηκε πέτρα, ἀγκωνάρι, ὁ Χριστός, χωρὶς νὰ ὑποκύψει σὲ ἀνθρώπινο ἐργαλεῖο; Ἂς ἔρθει ὁ Ἰεζεκιὴλ ὁ θεϊκότατος κι ἂς δείξει πύλη ποὺ ἔχει κλειστεῖ καὶ ποὺ πέρασε ἀπὸ μέσα της μόνο ὁ Κύριος καὶ παραμένει κλειστή. Ἐσένα, λοιπόν, κηρύττουν οἱ Προφῆτες. Ἐσένα διακονοῦν οἱ Ἄγγελοι καὶ ὑπηρετοῦν οἱ Ἀπόστολοι.”

Ἀπολυτίκιοn: “Ἡ γέννησίς σου Θεοτόκε, χαρὰν ἐμήνυσε πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ· ἐκ σοῦ γὰρ ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, καὶ λύσας τὴν κατάραν, ἔδωκε τὴν εὐλογίαν· καὶ καταργήσας τὸν θάνατον, ἐδωρήσατο ἡμῖν ζωὴν τὴν αἰώνιον.”

,

Σχολιάστε

ΠΟΙΚΙΛΟΜΟΡΦΕΣ ΠΑΝΔΗΜΙΕΣ (καὶ ὁ δαιμονιώδης τρόπος ἀντιδράσεως πολλῶν χριστιανῶν)

Ποικιλόμορφες πανδημίες

τοῦ Μητροπολ. Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱεροθέου

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

.                         Τό νά ἀσχολεῖται κανείς μέ ἔντονα ποιμαντικά καί κοι­νωνικά ζητήματαεἶναι, κατά κάποιο τρόπο, ριψοκίνδυνο. Εἶναι προτιμότερο νά μήν ἀγγίζη κανείς τέτοιαζητήματα καί νά ἀσχο­λεῖται ἁπλῶς μέ ἀδιάφορα θέματα, ἀλλά, τελικά, καί αὐτό εἶναι ἀτελέσφορο.
Ὡς ὑπεύθυνος ἐκκλησιαστικός ποιμένας χρειάζεται νά λαμ­βάνω ἀποφάσεις καί νάδιατυπώνω τίς σκέψεις μου, γιά διά­φορα κρίσιμα ζητήματα γιά νά ἐνη­μερώνω τούςΧριστιανούς. Ἄν εἶναι κανείς ἀσκητής στήν ἔρημο τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἴσως δέν χρειαζόταν νά κάνη παρεμβάσεις, ἀλλά νά λέη τόν λόγο σέ αὐτούς πού τόν ἐρωτοῦν, κατά τό «εἶπε Γέρων». Ὅμως, ἡ ποιμαντική διακονία ἔχει ὑποχρεώσεις καί καθήκοντα ἔναντι τῶν Χρι­στιανῶν πούποιμαίνονται.
.                         Ἔτσι, πρίν λίγο καιρό ἔγραψα μιά Ἐγκύκλιο γιά τούς Κληρικούς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μου (ΠΛΑΝΗ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΙΟΥ ΦΟΝΟΥ ), γιά νά μή ὑπάρξουν σοβαρά κρούσματα μεταξύ τῶν Ἱερέων, καί νά μή ἐπεκταθῆ τό «κακό» αὐτό στό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας καί οἱ Χριστιανοί νά ἀποδώσουν τήν διάδοση τῆς νόσου στούς Κληρικούς. Ὅσοι ἀσχολοῦνται μέ τό κοινωνικό καί ἐκκλησιαστικό ἔργο πρέπει νά λαμβάνουν τά μέτρα τους. Θά ἦταν παράλογο οἱ Ἰατροί στά Νοσοκομεῖα νά κάνουν ἐγχειρήσεις ἤ ἄλλες θεραπεῖες καί νά μή λαμβάνουν τά ἀπαραίτητα προφυλα­κτι­κά μέτρα.
.                         Ὅμως, κάθε λόγος ἔχει καί τόν ἀντίλογο, κατά τό λόγιο «λόγῳ παλαίει πᾶς λόγος», ἀφοῦ οἱ ἄν­θρω­ποι ἔχουν διάφορες ἀπόψεις τίς ὁποῖες ἐπενδύουν μέ θεο­λογικά ἤ παραθεολογικά, ἐπιστημονικά ἤ παραεπι­στη­μονικά ἐπιχειρήματα. Ἔτσι, ἐγράφη­σαν διάφορα κείμενα, ἄλλα μέ σεβα­σμό καί ἄλλα μέ ἀπρεπῆ ὑβριστικό τρόπο καί λόγο, γιά νά φανερωθῆ καί ἡ ὕπαρξη τοῦ παρανοϊοῦ, μαζί μέ τόν κορωνοϊό.
.                         Δέν θέλησα νά ἀπαντήσω σέ καθένα ἀπό αὐτά ξεχωριστά, ἄν καί δέν ἦτανδυσχερές, γιατί σέ μιά τέτοια περίπτωση δέν θά ἔκανα κανένα ἄλλο ἔργο, ἀλλά καί γιατί, τόκυριότερο, στά θέματα καί στά ἐρωτήματα πού θέτουν, οἱ ἀπαν­τήσεις βρί­σκονται μέσαστό ἴδιο τό κείμενο πού κρίνουν καί δέν θέ­λησαν νά δοῦν! Εἶναι καί αὐτό ἕνα πρόβληματῆς ἐποχῆς μας, πού κάποιοι ἐρωτοῦν γιά θέματα πού ἔχουν ἤδη ἀπαντηθῆ στό κείμενο πού ὑποτίθεται ὅτι ἔχουν διαβάσει καί κρίνουν!! Πρόκειται περί πνευματικῆς ἀσθένειας καί αὐτό συνιστᾶ τήν ὕπαρξη ποικιλόμορφων πανδημιῶν, ἀκόμη καί μέσα στόν ἱερό θεσμό τῆςἘκκλησίας.
Ἐν πάσῃ περιπτώσει μέ τό κείμενό μου αὐτό δίνω κάποιες ἐπε­ξη­γήσεις πούἀφοροῦν τήν Ἐγκύκλιο γιά τόν τρόπο ἀντιμε­τωπίσεως τοῦ κορωνοϊοῦ καί τῆς ἀσθένειαςπού προκαλεῖται ἀπό αὐτήν, ἡ ὁποία δέν εἶναι «μιά ἁπλῆ γριππούλα»!

1. Ὡς Μητροπολίτης τῆς Ἐκκλησίας στηρίζομαι στίς ἀποφάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, γιατί δέν μπορῶ νά ἀποστασιοποιηθῶ ἀπό αὐτήν, γιατί διαφορε­τικά θά ἤμουν παραβάτης τῶν ὑποσχέ­σεων πού ἔδωσα.
.                         Ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι πρίν τήν χειροτονία μας εἰς Ἐπίσκοπον δώσαμε ὑπόσχεσηὅτι θά ὑπακούουμε στήν Ἐκκλησία: «Πείσομαι δέ ἐσαεί καί προθύμως ἐν τοῖςἐκκλησιαστικοῖς καί τῇ Ἱερᾷ Συνόδῳ ὡς ἀνωτάτῃ ἐκκλησιαστικῇ ἀρχῇ». Καί πρίν ἀναλάβουμε τήν διοίκηση τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως δώσαμε τήν διαβεβαίωση ὅτι θάφυλάττουμε τούς νόμους τοῦ Κράτους.
.                         Ἐννοεῖται ὅτι ἄν θεωρήσουμε ὅτι ἡ Ἱερά Σύνοδος ὑπερβαίνει τήν ἁρμο­διότητά της σέ μιά ἀπόφασή της ἔχουμε τό δικαίωμα καί τήν ὑποχρέωση νά ἀπευθυνθοῦμε στήν Ἱερά Σύνοδο καί νά δια­τυπώσουμε τήν ἄποψή μας μέ θεολογικά καί ἐκκλησιαστικά ἐπιχειρήματα, ἐκκλησιαστικό ἦθος καί φρόνημα καί νά ἀναμένουμε τήν ἀπάντησή της.
.                         Συνιστᾶ ἄηθες ἦθος καί σοβαρή ἀπρέπεια κυρίως γιά ἐμᾶς τούς Κληρικούςνά σχολιάζουμε καί νά ἐπικρίνουμε δημοσίως τίς ἀποφάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, γιατί ἐκτόςτῶν ἄλλων, γινόμαστε αἴτιοι ἐκκλησιαστικοῦ σχίσματος.
.                         Τό ἐπιχείρημα τοῦ διχασμοῦ, ὅτι, δηλαδή, ἡ Ἱερά Σύνοδος μέ τίς ἀποφάσειςτίς ὁποῖες λαμβάνει διχάζει τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ἐπιπόλαιο. Μέ αὐτό θεωρεῖται ὅτι ὅσοι ἐπικαλοῦν­ται τίς ἀποφάσεις τῶν Συνοδικῶν Ὀργάνων, καί τῶν Παγκόσμιων Ὀργανισμῶν Ὑγείας, καί ἄλλων Παγκόσμιων Κέν­τρων διχάζουν τόν λαό, ἐνῶ ὅσοι ἀντιδροῦν σέ τέτοιες ἀποφάσεις ἀγωνίζονται γιά τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καί τῆςκοινωνίας!!
.                         Θά ἀναφερθῶ σέ αὐτό πιό κάτω, ἀλλά διχάζουν τόν λαό ὅσοι δέν δέχονταιστήν πράξη τόν ἱερό θεσμό τῆς Ἐκκλησίας ἐν ὀνόματι τοῦ ὑποτιθέμενου χαρίσματός τους. Μάλιστα ὅσοι ἐνεργοῦν μέ τήν μορφή τῶν «καπετανάτων» μέσα στήν Ἐκκλησία πρέπει νάμή ξεχνοῦν ὅτι ἀργά ἤ γρήγορα λειτουργεῖ ὁ ἀδήριτος «πνευματικός νόμος».
.                         Νά θυμηθῶ τόν λόγο τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου: «Ἔγραψα τῇ ἐκκλησίᾳ·ἀλλ᾿ ὁ φιλοπρωτεύων αὐτῶν Διοτρεφὴς οὐκ ἐπιδέχεται ἡμᾶς» (Γ΄ Ἰω. 9). Πολλοίφιλοπρωτεύοντες καί ἀλαζόνες ἔχουν ἀναπτυχθῆ στήν Ἐκκλησία. Δυστυχῶς!

2. Τί νά πῶ γιά τά ἐπιχειρήματα μερικῶν ὅτι καί οἱ Σύνοδοι κάνουν λάθη, καί ἀναφέρονται σέ «Ληστρικές» Συνόδους;
.                         Βεβαίως, ὑπάρχουν Σύνοδοι πού κάνουν λάθη, καί αὐτό ὀφείλεται στά μέλη πού τίς συγκροτοῦν. Ἡ Σύνοδος εἶναι ἕνας χαρισματικός θεσμός, ὅπως φαίνεται στήν πρώτη Ἀποστολική Σύνοδο στά Ἱεροσόλυμα τό 48 μ.Χ., πού ἀποτελεῖτο ἀπό θεου­μένους-χαρισματούχους Ἀποστόλους, οἱ ὁποῖοι μετέ­χουν τῆς Πεν­­τηκοστῆς. Ὅταν ὑπάρχουν Σύνοδοι, στίς ὁποῖες δέν συμμε­τέχουν χαρισματοῦχοι, ἤ τά μέλη τους δέν ἀκολουθοῦν τούς θεουμένους, μπορεῖ νά κάνουν λάθη.
.                         Τό θέμα, ὅμως, εἶναι τό ποιός κρίνει ἄν μιά Σύνοδος ὑπέ­πεσε σέ λάθη. Μπορεῖ ὁ καθένας, ὁ ἄγευστος τῆς ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὁ ὁποῖος μάλιστα σκέπτεται πολιτικά ἀντί γιά θεολογικά, νά ἀποφαίνεται ὡς Πάπας ὅτι ἡ Σύνοδος ἔκανε λάθος καί νά τήν κηρύττη αἱρετική;
.                         Αὐτό γίνεται συνοδικά, ὅπως τό βλέπουμε σέ ὅλη τήν ἐκκλησιαστική ἱστορία. Ἀπό τήν Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο (325) μέχρι τήν Β΄ Οἰκουμενική Σύνοδο (381) πέρασαν 56 χρόνια μέ ἀγῶνες, συνεκλήθησαν περίπου 30 Σύνοδοι πού κατήρτισαν διάφορα «Σύμβολα» καί τελικά ἡ Β΄ Οἰκουμε­νική Σύνοδος καθόρισε τήν τελική μορφή τοῦ «Συμβόλου τῆςΠίστεως». Ἔπρεπε στήν συνέχεια νά ἔλθη ἡ Γ΄ Οἰκουμενική (431) γιά νά ἐπιβάλη τίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων Α΄ καί Β΄.
.                         Ἐπειδή συνήθως γίνεται λόγος γιά «Ληστρικές» Συνόδους, πρέπει νά σημειωθῆ ὅτι τήν 1η Αὐγούστου 449 συνῆλθε στήν Ἔφεσο Σύνοδος γιά νά ἀναιρέση τήν ἀπόφαση τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τό 431 μέ τό νά ἀθωώση τόν Εὐτυχῆ καί νά καταδικάση τόν Πατριάρχη Φλαβιανό. Αὐτή ἡ Σύνοδος ἔγινε μέσα σέ μιά ἀτμόσφαιρα βίας καί τρομοκρατίας καί γι’ αὐτό ὀνομάσθηκε «Ληστρική».
.                         Ὅμως, ὑπῆρξε κατακραυγή ἐναντίον τῆς Συνόδου αὐτῆς καί διατυπώθηκε γενικά αἴτημα νά ἀκυρωθοῦν οἱ ἀποφάσεις της ἀπό ἄλλη Σύνοδο. Ἔτσι, συνῆλθε Σύνοδοςστήν Ρώμη ἀπό τόν Ρώμης Λέοντα τό 449 πού κατεδίκασε τήν «Ληστρική» Σύνοδο καί στήν Κωνσταντινούπολη ἀπό τόν Πατριάρχη Ἀνατόλιο τό 450 πού κατεδίκασε τόν Εὐτυχῆ καί τούς ὁμόφρονές του. Τελικά συνῆλθε ἡ Δ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος τό 451 στήν Χαλκηδόνα πού ἀπεκατέστησε τά πράγματα καί δογμάτισε ἀπλανῶς.
.                         Αὐτό σημαίνει ὅτι οἱ ἐσφαλμένες Συνοδικές ἀποφάσεις ἀναιροῦνται ἀπό ἄλλες Συνόδους. Φυσικά ὑπάρχουν ἀντιδράσεις σέ ἐσφαλμένες ἀποφάσεις, ἀλλά οἱ ἀποφάσεις λαμβάνονται συνοδικῶς.
.                         Ὅσοι εἶναι θεούμενοι γνωρίζουν καί τόν τρόπο γιά νά διορ­θώνουν μιά ἐσφαλμένη Συνοδική ἀπόφαση, καί μάλιστα σέ δογματικά θέματα. Αὐτό μᾶς τό ἔδειξε ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, ὁ ὁποῖος γιά νά ἀνατρέψη ἐσφαλμένες ἀποφάσεις σέ κρίσιμα θεολογικά θέματα χρησιμο­ποίησε τήν ἴδια τήν δομή τῆς Ἐκκλησίας.
.                         Μέ τήν σύμπραξη τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Σωφρο­νίου συγκροτήθηκε Σύνοδος πού κατεδίκασε τόν Μονοθελητισμό, καί στήν συνέ­χεια μέ τήν συνδρομή καί σύμπραξη τοῦ Πάπα Ρώμης Μαρτίνου καταδικά­σθηκε συνοδικά ὁ Μονοθελητισμός στό Λατερανό, ὅπως τό ἴδιο ἔγινε καί στήν Βόρεια Ἀφρική. Στήν συνέχεια ἡ ϛ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος, πού βασίσθηκε στήν θεολογία τοῦ ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ καί τοῦ Πατριάρ­χου Ἱεροσολύμων Σωφρονίου δογμάτισε θεοπνεύστως γιά τίς δύο θελήσεις στόν Χριστό καί κατεδίκασε τόν Μονοθε­λητισμό.
.                         Ἀκόμη, πρέπει νά ξέρουμε ὅτι τίς ἀποφάσεις στήν Σύνοδο τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας τό 1438/39 τίς ἔκρινε ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός καί ὁ λαός, ἀλλά ἔπρεπε νά καταδικασθοῦν καί συνοδικά, κάτι πού ἔγινε ἀπό τήν Σύνοδο τό 1484. Δέν μπορεῖ, δηλαδή, ὁ καθένας νά συμπε­ριφέρεται αὐταρχικά, αὐτόνομα, ἀντιεκκλησιαστικά, κατά τρόπο παπικό, οὔτε νά ἐπι­κα­λεῖται τήν ἀτομική του συνείδηση, παραθεωρώντας τήν ἐκκλη­σιαστική συνείδηση, ὅπως διατυπώνε­ται συνοδικά.

3. Στήν Ἐγκύκλιό μου χρησιμοποίησα λόγους τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου γιά τούς Χριστιανούς ἐκείνους, πολλῷ δέ μᾶλλον τούς Κληρικούς, οἱ ὁποῖοι σέ καιρό πανδημίας δέν λαμβάνουν τά ἀπαραίτητα μέτρα προφύλαξης τοῦ ἑαυτοῦ τους καί τῶν ἄλλων. Ὁ λόγος τοῦ ἁγίου Νικοδήμου εἶναι σαφέστατος. Φυσικά αὐτό ἰσχύει καί γιά ἄλλα ἁμαρτήματα στά ὁποῖα ὁ Πνευματικός θά ἐπιβάλη διάφορα μέτρα γιά τήν θεραπεία τῶν πνευματικά νοσούντων μελῶν.
.                         Αὐτός εἶναι ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο στήν Παλαιά Διαθήκη προβλέπονται διατάξεις, σύμφωνα μέ τίς ὁποῖες ὅσοι ἦταν ἀσθενεῖς ἀπό τήν λέπρα ἔπρεπε νά ἀπομακρύνονται ὄχι μόνον ἀπό τήν λατρευτική ζωή στήν κοινή λατρεία, ἀλλά καί ἀπό τήν ἴδια τήν κοινωνία καί νά ζοῦν σέ ἐρημικές τοποθεσίες. Ὁ Χριστός θεράπευσε μερικούς λεπρούς, ἀλλά δέν ἀπήλλαξε τήν ἀνθρωπότητα ἀπό τήν λέπρα, πράγμα πού τό ἔκανε διά μέσου τῶν
ἐπιστημόνων τῆς ἐποχῆς μας. Ποιός μπορεῖ νά ἀρνηθῆ αὐτήν τήν πραγμα­τι­κό­τητα;
.                         Καί, βέβαια, οἱ λεπροί ἀπομακρύνονταν καί ἀπό τήν λα­τρεία τῶν Ἰουδαίων, ἀργότερα καί ἀπό τούς Ἱερούς Ναούς, κατά τήν περιγραφή τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, γιατί μποροῦσαν νά κολλήσουν τούς ἄλλους ἐκκλησιαζομένους. Ἄν ὁ ἄνθρωπος, καί μάλιστα οἱ ἅγιοι, πού εἶναι Ναός τοῦ ζῶντος Θεοῦ καί εἶναι μέλος τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, μολύνεται ἀπό ἀπό τόν κάθε ἰό, δέν θά μολυνθοῦν οἱ τοῖχοι, οἱ πέτρες καί τά δάπεδα τῶν Ἱερῶν Ναῶν; Ἀκριβῶς γι’ αὐτό καθαρίζουμε τούς Ἱερούς Ναούς.
.                         Κάποιος φίλος μοῦ ὑπέδειξε μιά ἐντολή τοῦ Θεοῦ στήν Παλαιά Διαθήκη πού ἀφορᾶ τήν προστασία τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τήν μόλυνση τῆς ἀσθένειας τῆς λέπρας. Πρόκειται γιά τό δέκατο τρίτο κε­φάλαιο τοῦ Λευϊτι­κοῦ, στό ὁποῖο καταγράφεται ὁ τρόπος πού θά γίνεται ἡ διάγνωση τῆς λέπρας καί γιά τά μέτρα πού πρέπει νά λαμ­βάνονται ἀπό τήν κοινότητα γιά τήν προφύλαξη ἀπό τήν λέ­πρα, ὥστε νά μή μολυνθοῦν καί ἄλλοι, καί αὐτό ἦταν ἐντολή τοῦ Θεοῦ στόν Μωϋσῆ.
.                         Στό κεφάλαιο αὐτό, λοιπόν, τοῦ Λευιτικοῦ γίνεται λόγος γιά διά­γνωση πού θά γίνεται ἀπό τούς Ἱερεῖς γιά τήν ἀπομόνωση τῶν λεπρῶν πού θά γίνεται γιά ἑπτά ἡμέρες καί ἄν χρειασθῆ γιά ἄλλες ἑπτά ἡμέρες (καραντίνα) καί πολλά ἄλλα. Μάλιστα, ὁ Ἴδιος ὁ Θεός καθορίζει τό νά προφυλάσσεται τό στόμα τοῦ λεπροῦ (κάτι σάν μάσκα), νά ὀνομάζεται ἀκάθαρτος ὁ λεπρός καί ὅσο χρόνο διαρκεῖ ἡ λέπρα πρέπει νά ζῆ μόνος του καί ἡ διατριβή του νά εἶναι ἔξω ἀπό τό στρατόπεδο.
.                         Γράφεται: «Καί ὁ λεπρός ἐν ᾧ ἐστιν ἡ ἁφή (ἔχει λέπρα), τά ἱμάτια αὐτοῦ ἔστω παραλελυμένα καί ἡ κεφαλή αὐτοῦ ἀκά­λυπτος, καί περί τό στόμα ατο περιβαλέσθω, (νά εἶναι σκεπασμένο), καί ἀκάθαρτος κε­κλήσεται· πάσας τάς ἡμέρας, ὅσας ἐάν ᾖ ἐπ᾿ αὐτόν ἡ ἁφή (ὅσο διαρκῆ ἡ λέπρα του), ἀκάθαρτος ὤν ἀκάθαρτος ἔσται, κεχωρι­σμένος καθήσεται, ἔξω τῆς παρεμβολῆς αὐτοῦ ἔσται ἡ διατρι­βή» (Λευιτ. 13, 45-46).
Προφανῶς, δέν ἐπετρέπετο λεπρός νά παρευρίσκεται καί πλησίον τῆς Σκηνῆς τοῦ Μαρτυρίου στήν ὁποία κατέβαινε ἡ δόξα Κυρίου, δηλαδή ὁ Κύριος τῆς δόξης, ὁ Ἄσαρκος Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ! Καί, βέβαια, δέν ὑπῆρχαν τότε οἱ καινοφανεῖς καί κενοφανεῖς ἰδέες περί «θεοειδοῦς προσώπου».

4. Ὅσοι εἶναι ἐναντίον τῶν προφυλακτικῶν μέτρων γιά τήν ἀσθένεια πού προκαλεῖ ὁ κορωνοϊός καί ἐναντίον τοῦ ἐμβολίου ἐπικαλοῦνται διάφορες ἀπόψεις συγχρόνων θεου­μένων μοναχῶν, κυρίως τοῦ ἁγίου Παϊσίου, ὁ ὁποῖος δῆθεν εἶπε κάτι προφορικῶς ἤ ἀνευρίσκεται λόγος του στά ἤδη κυκλοφο­ροῦντα βιβλία, πού διαβάζονται μέ ἐπιλεκτικό τρόπο, ἐναντίον τῶν ἐμβολίων.
.                         Κατ’ ἀρχήν ἐκφράζω τήν ἔντονη δυσφορία μου, γιατί μέ τέτοια σαθρά ἐπιχειρήματα φέρουν τούς ἁγίους σέ ἀντιπαράθεση μέ τόν θεσμό τῆς Ἐκκλησίας. Καί αὐτό γιατί οἱ ἅγιοι ὅσο ζοῦσαν σέβονταν τόν Συνοδικό θεσμό τῆς Ἐκκλησίας, ἀκόμη καί ὅταν ἔπρεπε νά ἀσκήσουν κάποια θεραπευτική κριτική, ἐκοιμήθηκαν ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, καί ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία πού ἀποφασίζει συνοδικά τούς ἐνέταξε στό ἁγιολόγιό της.
.                         Οἱ ἅγιοι ἀνήκουν στήν Ἐκκλησία καί ὄχι σέ ἐπιμέρους «ὁμάδες» καί«ὁμαδοῦλες», ἀλλά δοξάζονται στήν Ἐκκλησία καί ἀπό τήν Ἐκκλησία. Ὁπότε εἶναι παράδοξο νά θέτη κανείς τόν ἅγιο Παΐσιο σέ ἀντιθετική θέση μέ τήν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία εἶναι ἕνας χαρι­σματικός θεσμός.
.                         Ἔπειτα, ἐπικαλοῦνται μερικοί τούς λόγους τοῦ ἁγίου Παϊ­σίου, τόν ὁποῖον δέν γνώρισαν προσωπικά ἤ τόν εἶδαν δυό-τρεῖς φορές στήν ζωή τους. Καί διερωτῶμαι: Πῶς μέ τίς ἐλάχιστες φορές πού τόν εἶδαν, κατάλαβαν τά πάντα, δηλαδή προφητεῖες, ἀντιθέσεις στήν ἐπιστήμη, στήν Ἐκκλησία κλπ., ἐνῶ ἄλλοι πού τόν γνώρισαν γιά πολλά χρόνια καί ἔχουν καλύτερη γνώση τῶν ὅσων ἔλεγε καί ἔπρατ­τε ὁ ἅγιος Παΐσιος δέν κατάλαβαν ἤ δέν ἄκουσαν τίποτε ἀπό ὅλα αὐτά;
.                         Ἀναφέρομαι στόν Ἱερομόναχο π. Παΐσιο, τόν πνευματικό Πατέρα τῆς Ἀδελφότητος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Ἱλαρίωνος στούς Προμάχους Ἀλμωπίας, πού ἦταν ἀπό τά πιό στενά πνευμα­τικά του παιδιά καί ὅμως ἔκανε τό ἐμβόλιο μαζί μέ τίς ἀδελφές τῆς Ἱερᾶς Μονῆς. Ὅπως, ἐπίσης, ἀναφέρομαι στίς μοναχές τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου στήν Σουρωτή, οἱ ὁποῖες τόν εἶχαν γιά χρόνια Γέροντα καί στό Ἡσυ­χαστήριο αὐτό παραμένει ὁ τάφος του, καί οἱ ὁποῖες ἐμβολιά­στηκαν, προφανῶς γιατί γνώριζαν καλύτερα τήν σκέψη τοῦ ἁγίου Παϊσίου. Τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά τόν π. Χριστόδουλο πού γνώρισε τόν ἅγιο Παΐσιο καί εἶναι ὁ πρῶτος βιογράφος του.
.                         Θά μποροῦσα νά προσθέσω καί τήν δική μου μαρτυρία. Γνώριζα τόν ἅγιο Παΐσιο ἀπό τό ἔτος 1974 μέχρι τήν κοίμησή του, καί ἀπό τό ἔτος ἐκεῖνο πήγαινα στήν καλύβη του πολλές φορές τόν χρόνο γιά νά τόν συμβου­λεύομαι σέ θέματα προσω­πικά καί ἐκκλησιαστικά, καί κάθε φορά ἤμουν μαζί του πολλές ὧρες. Ποτέ δέν μοῦ εἶπε διάφορες προφητεῖες καί μάλιστα ἀναφερόμενες σέ γεωπολιτικά θέματα, ἀντίθετα μάλιστα μοῦ ἔλεγε ὅτι τό μεγα­λύτερο προφητικό χάρισμα εἶναι τό νά καταλάβη κανένας ποιός εἶναι ὁ δρόμος τῆς σωτηρίας του. Ποτέ δέν μοῦ εἶπε ἐπικριτικό λόγο ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν ἀποφάσεών της, ἀντίθετα, μάλι­στα, μοῦ συνιστοῦσε νά ἀγαπῶ τήν Ἐκκλησία καί νά μήἀπομα­κρύνομαι ἀπό αὐτήν.
.                         Καί φυσικά ποτέ δέν τόν ἐρώτησα γιά γεωπολιτικά, στρατηγι­κά καί ἐπιστημονικά θέματα, γιατί μέ ἐνδιέφερε νά ἀκούω τήν γνώμη του καί τήν συμβουλή του γιά τό τί πρέπει νά κάνω γιά νά ζῶ ὡς Χριστιανός καί Κληρικός, ὅπως θέλει ἡ Ἐκ­κλη­σία.
.                         Γι’ αὐτό διερωτῶμαι γιά τό πῶς μερικοί μέ δυό-τρεῖς ἐπισκέψεις τους στόν ἅγιο Παΐσιο διδάχθηκαν ἀπό αὐτόν τόσες προφητεῖες καί ἄκουσαν τόσες ἀπόψεις γιά τήνἘκκλησία, τήν Ἐπιστήμη κλπ.;

5. Τά μέτρα τά ὁποῖα λαμβάνονται γιά τήν ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας εἶναι πρωτίστως θέμα ἰατρικό καί στήν συνέχεια πολιτικό. Οἱ Παγκόσμιοι Ὀργανισμοί λαμβάνουν τίςἀποφάσεις τους καί οἱ κατά τόπους ὑγιειονομικές Ἐπιτροπές εἰσηγοῦνται τά δέοντα στήνΠολιτεία.
.                         Ἡ Ἱερά Σύνοδος γιά ἰατρικά θέματα πρέπει νά σέβεται τίς ἀποφάσεις τῶν εἰδικῶν καί νά θεολογῆ γιά θέματα τῆς ἁρμοδιότητός της. Ποτέ μέχρι τώρα δέν ἐρωτήθηκε ἡ Ἐκκλησία ἀπό τούς Χριστιανούς, οὔτε ἀπεφάσισε γιά τά ἐμβόλια πού παίρ­νουμε γιά διάφορες ἀσθένειες ἀπό τήν μικρή μας ἡλικία, οὔτε ἐπίσης καί γιά τά φάρμακα πού λαμβάνουμε σέ καθημερινή βάση.
.                         Φυσικά, οἱ Ἐπιστήμονες Ἰατροί μποροῦν νά ἀσκοῦν κριτική μέ ἐπιστημονικά ἐπιχειρήματα γιά διάφορες τεχνικές καί αὐτό πρέπει νά γίνεται στά ἐπιστημονικά τους ὄργανα, μποροῦν νά βοηθοῦν στήν ἐπίλυση διαφόρων θεμάτων, νά ἐκφέρουν τίς ἐπι­στη­μονικές τους ἀπόψεις, ὥστε νά προχωρῆ ἡ ἰατρική ἐπιστήμη. Ἄλλωστε, ἡ ἰατρική ἐπιστήμη δέν εἶναι Θρη­σκεία μέ ἀλάθητα δόγματα, γι’ αὐτό προχωρεῖ μέ πειράματα, ἀνα­θεωρεῖ τίς ἀπόψεις της, ἀποσύρει κατά καιρούς φάρμακα ὡς καρκινογόνα κλπ. Αὐτό, ὅμως, δέν σημαίνει ὅτι θά ἀρνῆται κανείς κάθε ἀνακάλυψη τῆς ἐπιστήμης γιά τό καλό τῶν ἀνθρώπων, ἀφοῦ προηγουμένως ὑπέστη τήν βάσανο τῆς ἔρευνας. Φυ­σικά καί ἡ ἐπι­στήμη ἔχει τά ὅριά της.
.                         Παλαιότερα ὑπῆρχαν πολλοί κίνδυνοι στήν καθιέρωση τοῦ αὐτοκινή­του, τοῦ ἀεροπλάνου, τῆς ἠλεκτρικῆς ἐνέργειας, τῶν σιδηροδρό­μων, τῶν διαφόρων μηχανῶν καί τελικά μέ τήν κριτική καί τήν προσπάθεια, ὅλα βελτιώθηκαν καί ὅλα τά χρησιμοποιοῦμε σήμερα.
.                         Ἐμεῖς ὡς Κληρικοί καί Χριστιανοί εὐχαριστοῦμε καί εὐγνωμονοῦμε τούς ἐπιστήμονες πού ἔκαναν εὐκολότερο τόν τρόπο διαβιώσεώς μας καί αὔξησαν τό προσδόκιμο ὅριο ζωῆς, ὥστε νά βελτιωνόμαστε πνευματικά καθημερινά, νά βοηθοῦμε τούς ἄλλους, νά ἐξυπηρετοῦμε τούς ἀν­θρώπους καί νά προε­τοιμαζόμαστε γιά τήν ἐπάνοδό μας στήν οὐράνια Πατρίδα.
.                         Δέν μπορῶ, ὅμως, νά καταλάβω τήν δαιμονοποίηση τῆς ἐπι­­στήμης καί τῶν ἐπιτευγμάτων της ἀπό ἀνθρώπους πού τήν ἀγνοοῦν καί δέν ἀσχολοῦνται μέ τόν πραγματικότους σκοπό, πού εἶναι ἡ κάθαρση, ὁ φωτισμός καί ἡ θέωση. Δέν μπορῶ ἀκόμη νά καταλάβω τόν δαιμονιώδη τρόπο ἀντιδράσεως μερικῶν Χρι­στια­νῶν, πού συνδέουν τά πάντα μέ τόν Ἀντίχριστο, ἐνῶ οἱ ἴδιοι κάνουν παράχρηση τοῦ διαδικτύου, πού κατά ἄλλους ἤ τούς ἰδίους θεω­ρεῖται ὡς ἡ συνισταμένη τῆς «νέας ἐποχῆς». Μέ προ­βλη­ματίζει ἔν­το­να τό πρόβλημα τοῦ «κολλήματος», τό νά κολλᾶ κανείς σέ διάφορες ἀπόψεις, πού στήν ψυχιατρική γλῶσσα λέ­γεται «ἔμμο­νες ἰδέες» ἤ «ἔμμονες πεποιθήσεις». Ἔτσι, δυστυχῶς, μαζί μέ τά κωλύματα τῶν Κληρικῶν, ἔχουμε καί τά «κολλήματα» τῶν Κληρι­κῶν, μοναχῶν καί Χριστιανῶν.

6. Τό βασικό ἔργο τῶν Κληρικῶν εἶναι ἡ ὁμολογία τῆς πίστεως καί ἡ ποιμαντική διακονία τῶν ἀνθρώπων καί ὑπάρχει σχέση μεταξύ τους, γιατί ἡ ὁμολογία τῆς πίστεως, ἡ θεολογία, εἶναι τό ἀληθινό κριτήριο τῆς ποιμαντικῆς. Ἔτσι, θεολογία χωρίς ποιμαντική εἶναι στοχασμός καί ποιμαντική χωρίς θεολογία εἶναι ἐκκοσμικευμένη διακονία.
.                         Παρατηρῶ ὅτι συνεχῶς στήν ποιμαντική μας διακονία ὑφίσταται μιά ἐκκοσμίκευση. Πολλοί Κληρικοί ἀσχολοῦνται μέ ἀλλότρια τῆς ἀποστολῆς τους ἔργα. Ὁ βασικός σκοπός τῆς ποιμαντικῆς διακονίας εἶναι νά ὁδηγήσουν τούς ἀνθρώπους στόν Χριστό, διά τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νά ἐνεργοποιηθῆ ἡ νοερά ἐνέργεια τῆς ψυχῆς τους καί νά ἀναζωπυρωθῆ ἡ Χάρη τοῦ βαπτίσματος καί τοῦ χρίσματος πού ὑπάρχει στό βάθος τῆς καρδιᾶς τῶν Χριστιανῶν, ὅπως διδάσκει ὁ ἅγιος Διάδοχος ὁ Φωτικῆς.
.                         Οἱ Ἀπόστολοι κήρυτταν «Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ τοῦτον ἐσταυρωμένον.» (Α΄Κορ. β΄, 2) καί ὁμιλοῦσαν γιά μετάνοια πού εἶναι προϋπόθεση μεθέξεως τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἔκαναν λόγο γιά τόν «ἔσω ἄνθρωπον» (Ρωμ. ζ΄ 22, Β΄ Κορ. δ΄16, Ἐφ. γ΄ 16). Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος γράφει: «ὧν ἔστω οὐχ ὁ ἔξωθεν ἐμπλοκῆς τριχῶν καὶ περιθέσεως χρυσίων ἢ ἐνδύσεως ἱματίων κόσμος, ἀλλ᾿ ὁ κρυπτός τῆς καρδίας ἄνθρωπος ἐν τῷ ἀφθάρτῳ τοῦ πραέος καὶ ἡσυχίου πνεύματος, ὅ ἐστιν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ πολυτελές» (Α΄ Πετρ. γ΄, 3-4).
.                         Δυστυχῶς, πολλοί σημερινοί Κληρικοί ἀφήσαμε αὐτό τό ἔργο πού εἶναι«ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ πολυτελές», αὐτόν «τόν κρυπτόν ἐν τῇ καρδίᾳ ἄνθρωπον» καί ἀσχολούμαστε μέ ὅλα τά ἄλλα ἔργα πού εἶναι ἐξωτερικά, λεπτομερειακά καί δέν ἀντέχουν στήν αἰωνιότητα.
.                         Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, συγκρίνοντας τήν σωματική θεραπεία πού ἐξασκοῦν οἱ ἰατροί, μέ τήν ποιμαντική θεραπεία, γράφει ὅτι ἡ πρώτη (σωματική θεραπεία) ἀσχολεῖται μέ αὐτά πού φαίνονται στό σῶμα, ἐνῶ ἡ δεύτερη (πνευματική θεραπεία) ἀσχολεῖται μέ αὐτά πού εἶναι στό βάθος τῆς καρδιᾶς. Γράφει: «ἡμῖν δέ περί τόν κρυπτόν τῆς καρδίας ἄνθρωπον ἡ πᾶσα θεραπεία τε καί σπουδή, καί πρός τόν ἔνδοθεν ἡμῖν ἀντιπολεμοῦντα καί ἀντιπαλαίοντα ἡ μάχη, ὅς ἡμῖν αὐτοῖς ὅπλοις καθ’ ἡμῶν χρώμενος, τό δεινότατον, τῷ τῆς ἁμαρτίας θανάτῳ δίδωσιν».
.                         Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης στό προοίμιο τοῦ βιβλίου «Φιλοκαλία τῶν ἱερῶν νηπτικῶν» ἀναφέρεται στό ποιό εἶναι τό ἔργο τῶν Κληρικῶν, ἀλλά καί τῶν Χριστιανῶν.
.                         Στήν ἀρχή γράφει ὅτι ὁ Θεός «μέ τό βάπτισμα ἐγκατέσπειρε μέσα στίς καρδιές μας σάν θεϊκό σπόρο τήν τέλεια χάρη τοῦ Παναγίου Πνεύματός Του καί μᾶς ἔδωσε, κατά τό θεῖο εὐαγγελιστή, ἐξουσία, ὥστε καί τίς ζωοποιούς Του ἐντολές σύμφωνα μέ τίς ἀλλαγές τῆς πνευματικῆς μας ἡλικίας νά ἐφαρμόζομε καί μέ τήν ἐκτέλεσή τους νά διατηρήσομε ἄσβηστη μέσα μας τή χάρη» (Φιλοκαλία τῶν ἱερῶν Νηπτικῶν, ἐκδ. ΤόΠεριβόλι τῆς Παναγίας, 1984, μετάφραση Ἀντ. Γ. Γαλίτης).
.                         Στήν συνέχεια γράφει: «Ἀλοίμονο! Εἶναι χρήσιμο ἐδῶ νά στενάξομε πικρά, κατά τό θεῖο Χρυσόστομο. Τόση χάρη ἀπολαύσαμε καί τόση εὐγένεια ἀξιωθήκαμε, ὥστε ἡ ψυχή μας καθαρμένη ἀπό τό Πνεῦμα κατά τό Βάπτισμα νά λάμπει περισσότερο ἀπό τόν Ἥλιο, κι ἀφοῦ οἱ ἀνόητοι δεχτήκαμε αὐτή τή θεϊκότατη λαμπρότητα, τόσο ἀπό τήν ἄγνοια καί, περισσότερο, σκοτισμένοι ἀπό τή ζάλη τῶν βιοτικῶν φροντίδων, παραχώσαμε σέ τέτοιο βαθμό τή χάρη κάτω ἀπό τά πάθη, ὥστε κινδυνεύει νά σβήσει τελείως μέσα μας τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ».
.                         Γι᾽ αὐτό μέ τήν ὅλη ἐκκλησιαστική ζωή «ὁ νοῦς καί ἡ καρδιά λίγο-λίγο καθαίρονται κι ἑνώνονται μεταξύ τους· κι ὅταν καθαρθοῦν κι ἑνωθοῦν τό ἕνα μέ τό ἄλλο, ἀπό τότε κατορθώνονται εὐκολότερα οἱ σωστικές ἐντολές, ἀπό τότε ξαναανατέλλουν στήν ψυχή οἱ καρποί τοῦ Πνεύματος καί ἐπιδαψιλεύεται στόν ἄνθρωπο ὅλο τό πλῆθος τῶν ἀγαθῶν. Καί γιά νά πῶ μέ συντομία, ἀπό ἐδῶ εἶναι δυνατό νά ἐπανέλθομε στήν τέλεια χάρη τοῦ Πνεύματος πού μᾶς δωρήθηκε ἀπό τήν ἀρχή κατά τό Βάπτισμα, καί πού ὑπάρχει βέβαια μέσα μας, ἀλλά τά πάθη τήν ἔχουν καταχώσει, ὅπως ἡ στάχτη τή σπίθα· θά ξαναλάμψει σκορπώντας τίς λάμψεις της ὥς πέρα, θά τήν θεαστοῦμε, θά φωτιστοῦμε στόνοῦ καί στή συνέχεια θά τελειοποιηθοῦμε καί θά θεωθοῦμε μέ κατάλληλο τρόπο».
.                         Ἀναλύει δέ ἀκολούθως ὅτι αὐτό θά τό βρῆ ὁ ἄνθρωπος στά ἔργα τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας πού περιλαμβάνονται στό βιβλίο «Φιλοκαλία τῶν ἱερῶν νηπτικῶν».
.                         Δυστυχῶς, στίς ἡμέρες μας, ἀκόμη καί πνευματικοί πατέρες πού ἔχουν κάποια πνευματική ἐμπειρία, ἐξασκοῦν μιά ἐκκοσμικευμένη ποιμαντική, δηλαδή ἄφησαν αὐτό πού εἶναι «ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ πολυτελές» καί ἀναφέρεται «στόν ἔσω ἐν τῇ καρδίᾳ ἄνθρωπον» καί ἀσχολοῦνται μέ ἀλλότρια ἔργα, πράγμα πού εἶναι μιά καταστροφική ἐκκλησιαστική πανδημία, ἀφοῦ ἀφήνουν νά ἐργάζεται μέσα στό βάθος τῆς καρδίας ἕνας θανατηφόρος ἰός μέ αἰώνιες συνέπειες.

*

.                         Ζοῦμε σέ δύσκολη ἐποχή στήν ὁποία παρά τήν ἀνάπτυξη τῆς ἐπιστήμης, πολλοί ἄνθρωποι διακατέχονται ἀπό νοοτροπία τῆς ἀστρο­μαν­τίας, ἀστρολογίας, παραψυχολογίας καί παραθεολογίας. Γι’ αὐτό, ὅπως συνιστοῦσε ὁ Μέγας Ἀντώνιος, ὁ καθηγητής τῆς ἐρήμου, «εὐχῶν χρεία».
.                         Πρέπει νά εὐχόμαστε νά ἔχουμε «γρήγορον νοῦν, σώφρονα λογισμόν, καρδίαν νήφουσαν», γιά νά μή πέσουμε σέ σχίσματα καί αἱρέσεις, πού συνιστοῦν τίς ποικιλόμορφες κοινωνικές καί ἐκκλησιαστικές πανδημίες. Χρειαζόμαστε νηφαλιότητα, διάκριση, ψυχική καί διανοητική ἰσορροπία, γιατί, κατά τόν ἀββά Ποιμένα «τά ὑπέρμετρα πάντα τῶν δαιμόνων εἰσίν».
.                         Πρό παντός δέν πρέπει νά διασποῦμε τήν ἑνότητα μεταξύ τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν χαρισμάτων, ἀλλά αὐτό εἶναι ἕνα θέμα μέ τό ὁποῖο θά ἀσχοληθῶ μέπροσεχές κείμενό μου, γιατί τό θεωρῶ ἄκρως σοβαρό καί ἐπίκαιρο.

, ,

Σχολιάστε

ΒΙΟΣ ΑΓ. ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ-1

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ

ΒΙΟΣ ΑΓ. ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥpdf

,

Σχολιάστε