Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ"

ΛΥΤΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ -ΕΚΠΛΗΞΗ Ἀρχιεπισκόπου ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΣΕ ΑΣΤΕΓΟΥΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ

Ἀρχιεπίσκοπος ερώνυμος
συνάντησε ζευγάρι
στέγων λικιωμένων
– «Βρε
τε διαμέρισμα κα ναλαμβάνω λα τ ξοδα»

Ἰσμήνη Χαραλαμποπούλου
ΠΗΓΗ: protothema.gr
27.11.2019, 19:45

.               Μία ἐπίσκεψη-ἔκπληξη ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο δέχθηκε τὸ ἡλικιωμένο ζευγάρι ποὺ ζεῖ ἐδῶ καὶ ἐνάμιση μήνα στὸ προαύλειο Ἐκκλησίας στὸν Κεραμεικό, ὕστερα ἀπὸ ἔξωση ποὺ τοῦ ἔγινε.
.               Οἱ εἰκόνες-σὸκ τοῦ ἡλικιωμένου ζευγαριοῦ, ποὺ κοιμᾶται στὴν κυριολεξία στὸν δρόμο, ποὺ παρακολούθησε ἀπὸ δελτία εἰδήσεων πρὸ ἡμερῶν, συγκίνησαν τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο, ποὺ ἔκανε πράξη τὸ μήνυμα τοῦ Χριστοῦ ποὺ εἶναι μήνυμα ἀγάπης. Ἀποφάσισε τὸ μεσημέρι τῆς περασμένης Παρασκευῆς, πρὶν ἀπὸ τὴν ἐνθρόνιση τοῦ νέου Μητροπολίτη Καλαβρύτων, νὰ πάει νὰ συναντήσει ἀπὸ κοντὰ τὸν Φίλιππο καὶ τὴν σύζυγό του Ἑλένη. Ἔκπληκτοι οἱ δύο ἡλικιωμένοι ποὺ ζοῦν στὸν δρόμο, γιατί χρωστοῦν πολλὰ ἐνοίκια, βρῆκαν μία πλαστικὴ καρέκλα γιὰ νὰ “φιλοξενήσουν” τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, ὁ ὁποῖος τοὺς εἶπε νὰ βροῦν γρήγορα ἕνα διαμέρισμα.
.               Ὁ ἴδιος, ὅπως τοὺς ἐξήγησε ἀναλαμβάνει προσωπικὰ ἀπὸ δικά του χρήματα, καὶ γιὰ κάθε μήνα ἀπὸ ἐδῶ καὶ στὸ ἑξῆς, τὴν χρηματοδότηση τοῦ ἐνοικίου, καὶ ὅλων τῶν ἐξόδων τοῦ νοικοκυριοῦ τοὺς ἀλλὰ καὶ τῶν λογαριασμῶν του.
.               Τὸ ζευγάρι χρωστοῦσε πολλὰ ἐνοίκια μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τοὺς κάνουν ἔξωση, ὅπως εἶπαν οἱ ἴδιοι. Ὁ 84χρονος μὲ τὴν 82χρονη συζυγό του ἐδῶ καὶ 44 ἡμέρες ζοῦν στὸ προαύλιο τῆς ἐκκλησίας στὸν Κεραμεικό, χωρὶς νὰ χάνουν τὴν ἐμπιστοσύνη τους ὅτι σύντομα θὰ βρεθεῖ «ἕνα σπιτάκι», ὅπως ἔλεγαν χαρακτηριστικά.
.               Ὁ κ. Φίλιππος καὶ ἡ σύζυγός του Ἑλένη κοιμοῦνταν στὶς παγωμένες πλάκες τοῦ προαύλειου χώρου τοῦ ναοῦ ἔχοντας δύο κουβέρτες γιὰ τὸ κρύο. «Εἶχα κάποια χρέη καὶ δὲν εἶχα νὰ τὰ πληρώσω καὶ ἡ γυναίκα ποὺ εἶχε τὸ σπίτι τὸ χρειαζόταν. Δὲν τὴν κατηγορῶ», ἔλεγε ἀποστομωτικὰ ὁ κ. Φίλιππος ποὺ ζεῖ ὅλον αὐτὸν τὸ καιρὸ ἀπὸ τὸ φαγητὸ ποὺ τὸ φέρνουν οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς.

 

 

Σχολιάστε

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος E΄

Mέρος Α´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Β´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Γ´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Δ´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἀντιφάσεις καὶ ψευδαισθήσεις

.           Στὴν Ἱεραρχία τοῦ περασμένου Ὀκτωβρίου γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ ἐτέθη καὶ τὸ ζήτημα τῆς ἐκ μέρους τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας διακοπῆς τῆς Κοινωνίας μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Ὁ Σεβ. Γουμενίσσης ἦταν πολὺ αὐστηρὸς μὲ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας. Τόνισε ὅτι τὸν ἐνοχλεῖ βαθύτατα καὶ γιὰ αὐτὸν εἶναι ἀσυγχώρητη ἡ ἐκ μέρους τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας διακοπὴ τῆς Θείας Κοινωνίας. Τὴν χαρακτήρισε «βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» καὶ «ἀσυγχώρητο ἔγκλημα» καὶ διερωτήθηκε: «Τί εἶναι ἡ Θεία Κοινωνία; Ποιός διαφεντεύει; Ὁ Χριστὸς ἢ ἐμεῖς; Καὶ ἐμεῖς ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ καὶ μὲ ποιὰ ἁρμοδιότητα;», γιὰ νὰ προσθέσει ὅτι οὐδεὶς Ὀρθόδοξος μπορεῖ νὰ μὴν κοινωνεῖ μὲ Ὀρθοδόξους χριστιανούς.
.           Ὑπενθυμίζεται ὅτι ὁ Σεβ. Γουμενίσσης ἦταν Συνοδικὸς Μητροπολίτης, ὅταν ὁ σημερινὸς Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος μὲ μία μεσαιωνικοῦ τύπου συνεδρίαση διευρυμένης Συνόδου ἐκ 42 Ἀρχιερέων τοῦ Θρόνου, ποὺ θύμισε τὴν ἀλήστου μνήμης παπικὴ ἱερὰ ἐξέταση, διέκοψε πομπωδῶς, τὴν Κοινωνία μὲ τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Ὁ Σεβ. Γουμενίσης ἦταν τότε Συνοδικὸς Μητροπολίτης καὶ δέχθηκε τὴν ἐνέργεια τοῦ Πατριάρχου στὴν πράξη. Ὅταν ἀνακοινώθηκε ἡ ἀπόφαση τοῦ Φαναρίου, ἐκεῖνος ΔΕΝ ΠΡΟΣΗΛΘΕ στὴ συνεδρίαση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, δείχνοντας ὅτι ἀκολουθεῖ τὴν ἀπόφαση τῆς διευρυμένης Πατριαρχικῆς Συνόδου. Καὶ δὲν ἦταν ὁ μόνος Μητροπολίτης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ποὺ τὸ ἔπραξε…
.           Σημειώνεται ὅτι ὁ μακαριστὸς Πρόεδρος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καταδικάστηκε αὐθαιρέτως, χωρὶς νὰ ἀπολογηθεῖ καὶ χωρὶς καμία οὐσιαστικὴ αἰτιολογία. Ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἄλλαξε ἄποψη γιὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, ὅταν αὐτὸς ἀπεβίωσε. Στὸ τηλεγράφημά του πρὸς τὸν τοποτηρητή, Μητροπολίτη Καρυστίας, τὸν περιέγραψε ὡς «ἐκκλησιαστικὸ ἄνδρα μεγάλου βεληνεκοῦς, πολλὰ προσενεγκόντος τῇ Ἁγιωτάτῃ Ἐκκλησίᾳ τῆς Ἑλλάδος, τῷ εὐλογημένῳ Ἑλληνικῷ Λαῷ καὶ συνόλῃ τῇ Ὀρθοδοξίᾳ…» Καὶ εὐχήθηκε: «Κύριος ἀναπαῦσαι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἐν χώρᾳ ζώντων καὶ ἀνταποδῶσαι τοὺς πολλοὺς ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας κόπους αὐτοῦ…».
.           Κατὰ τὴν ἄποψη τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς, ὁ Ρωσίας νόμιμα ἐνήργησε, ποὺ διέκοψε τὴν κοινωνία μὲ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη καὶ στὴ συνέχεια μὲ τὸν Ἀθηνῶν. Ἐφάρμοσε τοὺς 10ο καὶ 11ο Κανόνες τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι ἐπικυρώθηκαν ἀπὸ τὸν 2ο Κανόνα τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ ἑπομένως ἔχουν οἰκουμενικὸ κύρος. Μὲ βάση αὐτοὺς τοὺς Κανόνες ἐπιβάλλεται διακοπὴ κοινωνίας σὲ ὅσους κοινωνοῦν μὲ ἀκοινωνήτους. Ὁ Ἐπιφάνιος καὶ οἱ λοιποὶ ποὺ χειροτονήθηκαν ἀπὸ τοὺς καθηρημένους καὶ ἀφορισμένους Φιλάρετο καὶ Μακάριο εἶναι ἀνυπόστατα χειροτονημένοι καὶ ἀκοινώνητοι καὶ δὲν ἀποκαταστάθηκαν κατὰ Κανονικὸ τρόπο, ὅπως προβλέπουν οἱ Ἱεροὶ Κανόνες, ἀπὸ τὴν τελεία Πατριαρχικὴ Σύνοδο, στὴν ὁποία ἀνῆκαν, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀναρμόδια Σύνοδο τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου. Δικαιολογημένα λοιπὸν ἡ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας διέκοψε τὴν κοινωνία μὲ ὅσους ἔχουν κοινωνία μὲ ἀκοινώνητους. Ἐπίσης σημείωσε ὅτι γενικὸ ἔκκλητο ἐφ᾽ ὅλης τῆς Ἐκκλησίας δὲν ὑπάρχει στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπὸ κανένα Πατριαρχεῖο, οὔτε ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικό. Ἐπίσης δὲν ὑπάρχει ἐθιμικὸ δίκαιο, ὅταν μάλιστα αὐτὸ δημιουργήθηκε κατὰ τὴν περίοδο τῆς βαβυλωνίου αἰχμαλωσίας τῆς τουρκοκρατίας καὶ ὅταν ἔχουμε τὸ Κανονικὸ Δίκαιο τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων.
.           Ὁ Μητροπολίτης Σερρῶν κ. Θεολόγος μίλησε διαφορετικὰ ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Γουμενίσσης γιὰ τὴν ἐκ μέρους τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας διακοπὴ τῆς Κοινωνίας πρὸς τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινούπολης. Ἐπὶ τῆς οὐσίας συμφώνησε ὅτι ἡ ἐκ μέρους του διακοπὴ τῆς Κοινωνίας εἶναι πολὺ σοβαρὸ λάθος. Ὅμως σημείωσε ὅτι δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ συμβαίνει στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ ὅτι πρέπει νὰ πάψει γενικὰ νὰ χρησιμοποιεῖται τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας ὡς μοχλὸς πίεσης γιὰ τὰ διάφορα θέματα ποὺ ἀναφύονταν, ἀναφύονται καὶ θὰ ἀναφύονται στὴν Ἐκκλησία. Καὶ τόνισε: «Εἶναι πολὺ πικρὸς ὁ τρόπος, εἶναι πολὺ ἀπαράδεκτος ὁ τρόπος νὰ κόβεται τὸ μνημόσυνο καὶ ἡ Θεία Εὐχαριστία». Ὁ Σεβ. Σερρῶν, ὁ Σεβ. Πατρῶν καὶ ἄλλοι σημερινοὶ Μητροπολίτες βίωσαν ἀπὸ πολὺ κοντὰ τὴν «πικρὴ καὶ ἀπαράδεκτη» ἀπόφαση τῆς διακοπῆς τῆς Κοινωνίας καὶ τῆς Θείας Εὐχαριστίας ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου πρὸς τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο.

   Διπλὴ ἀναγνώριση

.           Ὁ Σεβασμιώτατος Δράμας, ἐξέφρασε τὴν ἄποψη ὅτι μπορεῖ νὰ λειτουργήσει καὶ μὲ τὸν Ὀνούφριο καὶ μὲ τὸν Ἐπιφάνιο. Ὁμοίως ὁ Μητροπολίτης Γουμενίσσης ὑποστήριξε πὼς πρέπει ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νὰ ἀναγνωρίσει τὴν Αὐτοκέφαλη Οὐκρανικὴ Ἐκκλησία, χωρὶς νὰ ἀποστασιοποιηθεῖ ἀπὸ τὴν Ρωσικὴ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία στὴν Οὐκρανία εἶναι ὑπὸ τὸν Μητροπολίτη Ὀνούφριο. Δὲν διασαφηνίζουν πῶς αὐτὸ μπορεῖ νὰ ὑλοποιηθεῖ. Πρῶτον γιατί ὅταν τὸ Φανάρι ἀναγνωρίζει ὡς Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας, δὲν μπορεῖ νὰ ἀναγνωρίσει καὶ παράλληλη ἐκκλησιαστικὴ ὀντότητα. Καὶ τὸ δεύτερον, ἀφοῦ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας καί, ἑπομένως, ὁ Μητροπολίτης Κιέβου καὶ πάσης Οὐκρανίας Ὀνούφριος, ἔχουν διακόψει τὴν Κοινωνία μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο καὶ μὲ Μητροπολίτες ποὺ τὸν ἀκολούθησαν στὴν ἐνέργειά του, δὲν μπορεῖ νὰ τεθεῖ θέμα κανονικῆς σχέσης καὶ κοινωνίας μαζί τους. Γιὰ νὰ ὑπάρξει Κοινωνία ἀπαιτεῖται ἡ συμφωνία καὶ τῶν δύο μερῶν, ποὺ σήμερα δὲν ὑφίσταται.
.           Μὲ ἄλλο τρόπο τὸ ἴδιο θέμα ἔθεσε ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας. Εἶπε ὅτι ἡ ἀναγνώριση τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας δὲν συνεπάγεται ἀμφισβήτηση τῆς κανονικότητας τῆς Ἐκκλησίας ποὺ εἶναι ὑπὸ τὸν Ὀνούφριο. Καὶ παρομοίασε τὴν ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση στὴν Οὐκρανία μὲ ἐκείνη τῶν δυτικῶν χωρῶν τῆς Εὐρώπης, ὅπου ὑπάρχουν διπλὲς καὶ περισσότερες δικαιοδοσίες. Ἡ σκέψη τοῦ Σεβ. πάσχει ἐκκλησιολογικά. Ὅταν ὑπάρχει Αὐτοκέφαλη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία σὲ μία χώρα, δὲν εἶναι κανονικὰ δυνατὸ νὰ ἀναγνωρίζεται καὶ νὰ μνημονεύεται ὡς κανονικὴ καὶ μία ἄλλη. Ἡ περίπτωση τῆς Ἐσθονίας εἶναι διαφορετική. Ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία. Ὑπάρχουν δύο Αὐτόνομες: ἡ μία εἶναι ὑπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ἡ ἄλλη ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας. Στὶς χῶρες τῆς Εὐρώπης (Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο κ.λ.π.) ὑπάρχουν οἱ ἐξαρτημένες ἀπὸ Πατριαρχεῖα Ἐκκλησίες τῆς Διασπορᾶς καὶ δὲν ὑπάρχει πουθενὰ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία.-

Σημείωση. Τοῦ παρόντος θὰ ἀκολουθήσουν τὰ κεφάλαια γιὰ τὴν εἰσβολὴ τῆς γεωπολιτικῆς στὰ ἐκκλησιαστικὰ ζητήματα, τὴν ἐκ ταύτης ἐκκοσμίκευση τῆς Ἐκκλησίας, τὸν πειρασμὸ τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ καὶ τὸ ἐξελισσόμενο σχίσμα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὡς μεγίστη ἁμαρτία σὲ ἕνα κόσμο ποὺ συνεχῶς γίνεται ὅλο καὶ πιὸ ἐχθρικὸς πρὸς τὸν Χριστιανισμὸ καὶ εἰδικότερα πρὸς τὴν Ὀρθοδοξία. Τὸ ὅλο ρεπορτὰζ θὰ ὁλοκληρωθεῖ μὲ ἕναν ἐπίλογο.

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-6 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

,

Σχολιάστε

ΕΝ ΑΝΑΜΟΝῌ τῶν ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ («Ἡ πρωτοβουλία γιὰ τὴ θεραπευτικὴ ἀγωγὴ τῆς νέας πραγµατικότητος ἀνήκει ἀναµφιβόλως στὸ Οἰκουµενικὸ Πατριαρχεῖο».)

Ἐν ἀναμονῇ τῶν Χριστουγέννων
Ἀναστάσιος Ἀρχιεπίσκοπος Τιράνων,
Δυρραχίου καὶ Πάσης Ἀλβανίας
ἐφημ. «Καθημερινή» 23.11.19
ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογραφία»

1. Πολλὰ γράφονται καὶ λέγονται, µῆνες τώρα, σχετικὰ μὲ τὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτηµα. Τὸ πιὸ κρίσιµο καὶ ἀναγκαῖο, ὅµως, εἶναι νὰ τονισθεῖ τὸ χρέος τῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστοµος ἐκφράζοντας τὴν πατερικὴ πνευµατικὴ ἐµπειρία καὶ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση διακήρυξε: «Τὸ τῆς Ἐκκλησίας ὄνοµα οὐ χωρισµοῦ, ἀλλὰ ἑνώσεως καὶ συµφωνίας ὄνοµα. Ἐκκλησία γέγονε οὐχ ἵνα διηρηµένοι ὦµεν, ἀλλὰ συνηµµένοι». Καὶ ἀλλοῦ: «Οὐδὲν οὕτω παροξύνει τὸν Θεὸν ὡς τὸ Ἐκκλησίαν διαιρεθῆναι». Ὁποιαδήποτε, λοιπόν, ἐνέργεια ὀφείλει νὰ λαµβάνει σοβαρὰ ὑπ᾽ ὄψη τὴ βασικὴ αὐτὴ ἀλήθεια: Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πρὶν καὶ πάνω ἀπὸ ὅλα.

2. Τὰ ἐκκλησιαστικὰ γεγονότα τοῦ ἔτους, ποὺ πέρασε, δηµιούργησαν μία νέα πραγµατικότητα, μὲ τὴν προφανῆ ἀνάµειξη καὶ γεωπολιτικῶν ἐνδιαφερόντων καὶ σκοπιµοτήτων. Ἡ νέα αὐτὴ κατάσταση δὲν εἶναι δυνατὸν ἐµµέσως ἢ ἀµέσως νὰ ἀγνοεῖται. Ἡ παραχώρηση τοῦ Αὐτοκεφάλου στὴν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας δὲν ἔφερε τὴν ποθητὴ ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων οὔτε τὴν εἰρήνη, ὅπως εἶχε συµβεῖ μὲ ὅλες τὶς προηγούµενες παραχωρήσεις Αὐτοκεφαλίας. Τὸ κεντρικὸ πρόσωπο τοῦ Οὐκρανικοῦ προβλήµατος, ὁ αὐτοαποκαλούµενος «Πατριάρχης» κ. Φιλάρετος, τελικὰ ἀρνήθηκε τὸν Τόµο, κατηγορώντας τὸ περιεχόµενο καὶ τὸν σκοπό του. Οἱ διχασµοὶ ἔχουν ἐπεκταθεῖ καὶ σὲ ἄλλες περιοχὲς καὶ γενικότερα στὸν Ὀρθόδοξο κόσµο. Παράλληλα, τὸ κατ᾽ ἐξοχὴν µυστήριον τῆς ἑνότητος καὶ τῆς συγγνώµης -ἡ Θεία Εὐχαριστία- χρησιµοποιήθηκε ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας κατὰ τὴν ἀντιπαράθεση ὡς µοχλὸς πιέσεως. Δεκάδες ἑκατοµµύρια Ὀρθοδόξων ἔχουν διακόψει τὴν εὐχαριστιακὴ κοινωνία μὲ τὸ Οἰκουµενικὸ Πατριαρχεῖο, τὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας καὶ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ἐξ ἄλλου τὸ ζήτηµα τῆς ἐγκυρότητος τῶν χειροτονιῶν ποὺ ἐτέλεσε ὁ αὐτοαποκαλούµενος «Πατριάρχης» κ. Φιλάρετος, ἐνῶ ἦταν ἀφορισµένος καὶ ἀναθεµατισµένος, ἐξακολουθεῖ νὰ διχάζει. Τὰ ἐπώδυνα ἀποτελέσµατα τῆς γενοµένης ἐγχειρήσεως εἶναι πασίγνωστα ὄχι µόνο στοὺς Ὀρθοδόξους κύκλους, ἀλλὰ γενικότερα σὲ ὅλο τὸν χριστιανικὸ κοσµο.

3. Πρὸς τὸ παρόν, στὶς περισσότερες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἐπικρατεῖ µία ἀνησυχητικὴ σιωπή. Οἱ διαφαινόµενες ἑκατέρωθεν πολιτικὲς πιέσεις τραυµατίζουν τὸ πνευµατικὸ κύρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἐνῶ ἡ κινητοποίηση ἀνεύθυνων προσώπων, γιὰ νὰ λοιδοροῦν ἐκείνους ποὺ διατυπώνουν διαφορετικὲς ἐκτιµήσεις, κολακεύοντας συγχρόνως ὅσους ὑποστηρίζουν, εὐτελίζει τὸν διορθόδοξο διάλογο σὲ µία κρίσιµη γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἐποχή. Ὁρισµένοι ἐκκλησιαστικοὶ κύκλοι ἐκφράζουν τὴν προσδοκία ὅτι σιγὰ σιγὰ ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες θὰ ἀναγνωρίσουν τὸν παραλαβόντα τὸν Τόµο. Ὅµως, κι ἂν ἀκόµη ὁρισµένες Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες τὸν ἀναγνωρίσουν, ἀρκετὲς ἄλλες, ὅπως δηλώνουν στὶς µέχρι τοῦδε δηµόσιες τοποθετήσεις τους, θὰ παραµείνουν στὴν ἄρνηση. Μὲ ἀποτέλεσµα µία ἐθνοφυλετικὴ διάσπαση (σὲ Ἕλληνες, Σλάβους καὶ ὅσους ἐπιθυµοῦν ἁρµονικὲς σχέσεις μὲ ὅλους), ἡ ὁποία ἀκυρώνει τὸν πολυεθνικὸ καὶ πολυπολιτισµικὸ χαρακτήρα τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τὴν οἰκουµενικότητά της. Τὰ ἐκκλησιαστικὰ σχίσµατα δὲν τὰ διορθώνει αὐτοµάτως ὁ χρόνος οὔτε τὰ ἐπουλώνει· ἀντιθέτως τὰ παγιώνει καὶ τὰ βαθαίνει.

4. Ἐπείγει πλέον νὰ ἀναζητηθοῦν δρόµοι ὑπερβάσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς πολώσεως. Γιὰ τὴν ἀντιµετώπιση τῶν ποικίλων συγκρούσεων στὸν κόσµο τὸ πρῶτο στάδιο ἐνεργειῶν εἶναι ἡ ἀποκλιµάκωση. Εἶναι εὐρύτατα ἀποδεκτὸ καὶ συχνὰ ἐπαναλαµβάνεται διεθνῶς ὅτι µόνον μὲ σοβαρὸ διάλογο εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιµετωπιστοῦν οἱ ἐντάσεις. Ἂς ἐπιδιωχθεῖ τὸ συντοµότερο ἐκ νέου ἐπικοινωνία καὶ ἀνταλλαγὴ δηµιουργικῶν προτάσεων µεταξὺ τῶν βασικῶν παραγόντων τῆς κρίσεως. Ὑπάρχουν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πρόσωπα ποὺ µποροῦν νὰ συµβάλουν στὴν ἄµεση ἔναρξη διαβουλεύσεων.

5. Καιρὸς νὰ τεθοῦν ὡς βάσεις τῶν νέων προσπαθειῶν ἀλήθειες τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, οἱ ὁποῖες στηρίζονται στὴν Ἁγία Γραφή. Π.χ.: «τί δὲ μὲ καλεῖτε, Κύριε Κύριε, καὶ οὐ ποιεῖτε ἃ λέγω;» (Λουκ. 6:46, πρβλ. Ματθ.7:21)· «Ἐγὼ δὲ λέγω ὑµῖν, ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑµῶν, εὐλογεῖτε τοὺς καταρωµένους ὑµᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς µισοῦσιν ὑµᾶς … » (Ματθ. 5:44)· «ἄφες ἡµῖν τὰ ὀφειληµατα ἠµῶν, ὡς καὶ ἡµεῖς ἀφίεµεν τοῖς ὀφειλέταις ἠµῶν … » (Ματθ.6:12) « … σπουδάζοντες τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύµατος ἐν τῷ συνδέσµῳ τῆς εἰρήνης» (Ἐφεσ. 4:3, βλέπε καὶ Γαλ. 5:15). Ἀκολουθώντας πιστὰ τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου θὰ διακρίνουµε νέους δρόµους γιὰ τὴν ὑπέρβαση τῆς κρίσεως.

6. Ὑπάρχουν λύσεις. Θὰ µᾶς φωτίσει ὁ Θεὸς νὰ τὶς προσδιορίσουµε. Οἱ λύσεις βεβαίως δὲν θὰ ἐπιτευχθοῦν μὲ τὴν ἀνταλλαγὴ προσβλητικῶν καὶ ἀπειλητικῶν κειµένων ἢ μὲ ἐξωεκκλησιαστικὲς παρεµβάσεις· οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιβληθοῦν µονοµερῶς ἢ αὐτοµατως μὲ τὸ πέρασµα τοῦ χρόνου. Κάθε καθυστέρηση ἐπιδεινώνει τὴν ἤδη ὀδυνηρὴ κατάσταση. Καὶ ἂν «στὸ τέλος», «στὸ µέλλον», βρεθεῖ κάποια λύση, θὰ ἔχουν πλέον συσσωρευθεῖ στὴν ἱστορία τῆς Ὀρθοδοξίας πολλὲς δυσάρεστες σελίδες. Ἡ βασικὴ ἀρχὴ τῆς Συνοδικότητος, στὴν ὁποία ἔχει στηριχθεῖ διαχρονικὰ ἡ πορεία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, εἶναι ἡ µόνη τελικὰ ποὺ µπορεῖ νὰ ἀνοίξει διέξοδο στὴν ὑφισταµένη κρίση. Συνηγµένοι ἐν Ἁγίῳ Πνεύµατι, μὲ ἀλληλοσεβασµὸ καὶ ἀποκλειστικὸ σκοπὸ τὴν ἀνεύρεση µιᾶς εἰρηνικῆς ρυθµίσεως, ἔχουµε τὴ δυνατότητα νὰ καταλήξουµε σὲ µία λύση κοινῶς ἀποδεκτὴ γιὰ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὅσο ἀναβάλλεται ἡ ἀξιοποίηση τῆς Συνοδικότητος σὲ Πανορθόδοξο ἐπίπεδο, οἱ πολυµερεῖς διασπάσεις στὴν Ὀρθόδοξη Οἰκουµένη θὰ γίνονται πολλαπλὰ ἐπικίνδυνες. Ἡ σηµερινὴ τεχνολογία ἐπιτείνει τὸν θόρυβο, τὴ σύγχυση καὶ τὴν ἀναταραχὴ µεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων· καὶ τελικὰ µειώνεται ἡ ἀξιοπιστία τῆς Ὀρθοδοξίας στὸν σύγχρονο κόσµο.

7. Καθὼς πλησιάζουν τὰ Χριστούγεννα, ἡ µεγάλη ἑορτὴ τῆς ἐλεύσεως στὴν ἀνθρωπότητα τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τῆς ἐκπληκτικῆς πρωτοβουλίας τοῦ Πατρὸς γιὰ τὴ συµφιλίωση μὲ τὸ ἀνθρώπινο γένος, ἐντείνουµε ταπεινὰ τὴ δέησή µας ὅπως ἐπιταχυνθοῦν τὰ βήµατα πρὸς συµφιλίωση, πρὸς καταλλαγή. Ὥστε νὰ δικαιούµεθα νὰ συµψάλουµε ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι τὸ «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. 2:14). «Τὰ δὲ πάντα ἐκ τοῦ Θεοῦ τοῦ καταλλάξαντος ἡµᾶς ἑαυτῷ διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ δόντος ἡµῖν τὴν διακονίαν τῆς καταλλαγῆς». (Ὅλα δὲ προέρχονται ἀπὸ τὸν Θεό, ὁ ὁποῖος µᾶς συµφιλίωσε μὲ τὸν ἑαυτό του διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ µᾶς ἀνέθεσε τὸ ἔργο τῆς συµφιλιώσεως) (Β´ Κορ. 5:18).

8. Ἡ πρωτοβουλία γιὰ τὴ θεραπευτικὴ ἀγωγὴ τῆς νέας πραγµατικότητος ἀνήκει ἀναµφιβόλως στὸ Οἰκουµενικὸ Πατριαρχεῖο. Ἀλλὰ καὶ ὅλες οἱ Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ Ὀρθόδοξοι, ἔχουµε εὐθύνη νὰ συµβάλουµε στὴ συµφιλίωση. Μὲ τὴν καταλλαγὴ θὰ εἰρηνεύσουν ἑκατοµµύρια πιστῶν ἀνθρώπων. Συγχρόνως ἡ Ὀρθοδοξία θὰ ἐπιβεβαιώσει τὴν πνευµατική της ἱκανότητα νὰ ἐπουλώνει τὶς πληγές, μὲ ὁδηγὸ τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος. Ἐπιβεβαιώνοντας τὴν ἀλήθεια ὅτι εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἔχει Κεφαλὴν τὸν Χριστόν, τὸν σαρκωθέντα Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, «δι᾽ ὃν τὰ πάντα καὶ δι᾽ οὗ τὰ πάντα» (Ἑβρ. 2:10), «τοῦ δόντος ἡµῖν τὴν διακονίαν τῆς καταλλαγῆς» (Β´ Κορ. 5:18).

 

,

Σχολιάστε

ΜΟΣΧΑ, ΦΑΝΑΡΙ καὶ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑ

Μόσχα, Φανάρι κα Ατοκεφαλία
ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΖΙΜΑΣ
ἐφημ. «Καθημερινή», 22.11.2019

.               Ἡ σύγκρουση γιὰ τὸ οὐκρανικὸ ζήτημα τείνει νὰ λάβει διαστάσεις χριστιανικοῦ ἐμφυλίου. Ρωσικὴ Ἐκκλησία καὶ Ὀρθόδοξο Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, εἰδικὰ ἡ Μόσχα, ἔχουν ρίξει στὴ μάχη ὅλα τὰ ὅπλα τους, μὲ σκοπὸ νὰ πείσουν ἢ νὰ πιέσουν τὶς Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες καὶ τὰ Ὀρθόδοξα Πατριαρχεῖα νὰ συνταχθοῦν μὲ τὸ μέρος τους: νὰ μὴν ἀναγνωρίσουν τὴν Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ἀξιώνουν ἀπὸ τοὺς ἀνὰ τὸν κόσμο «ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς» οἱ Ρῶσοι, τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο ἐπιδιώκει τὸ Φανάρι, ποὺ δὲν δείχνει διατεθειμένο νὰ ἀπαρνηθεῖ τὰ ἀπὸ αἰώνων δικαιώματά του.
.               Ἐκ πρώτης ὄψεως ὅλη αὐτὴ ἡ ἀναστάτωση στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας δὲν θὰ ἦταν παρὰ μία ἐκκλησιαστικὴ διένεξη, ἂν ἱστορικὰ ἡ θρησκεία δὲν χρησιμοποιεῖτο ὡς ἐργαλεῖο γεωπολιτικῆς ἀπὸ τοὺς ἰσχυρούς. Ἐν προκειμένῳ ἡ οὐκρανικὴ αὐτοκεφαλία, ὑπὸ τὶς «εὐλογίες» τῆς Δύσης, ἐνισχύει τὴν ἐθνικὴ χειραφέτηση τῆς ἀνεξάρτητης, πλέον, Οὐκρανίας ἀλλὰ γιὰ τὴ Ρωσία, ποὺ θεωρεῖ ἑαυτὴν προστάτιδα τῶν Ὀρθοδόξων (καὶ τῶν συμφερόντων της), σημαίνει ἀπώλεια ἑνὸς σημαντικοῦ ἀγωγοῦ ἐπιρροῆς καὶ ἰσχύος καὶ εἰδικὰ σὲ μία ζωτικῆς σημασίας εὐαίσθητη ἐθνικὰ περιοχή, τὴν ὁποία παραδοσιακὰ θεωρεῖ σάρκα ἐκ τῆς σαρκός της. Γι’ αὐτὸ ἔχει ἐμπλακεῖ ἐνεργὰ καὶ τὸ Κρεμλίνο ἀλλὰ καὶ στὸ πλευρὸ τοῦ Φαναρίου στέκεται ὁ ἀμερικανικὸς παράγοντας καὶ φυσικὰ ἡ Ἀθήνα, ποὺ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ κάνει ἀλλιῶς.
.               Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἀναγνώριση, τελευταία, τῆς Αὐτοκεφαλίας ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὁ Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος, μιλώντας (ὁλομέλεια Παγκόσμιας Ρωσικῆς Παλλαϊκῆς Συνάξεως) ἔκανε λόγο γιὰ «ὑλοποίηση ἑνὸς πολὺ συγκεκριμένου σχεδίου, τὸ ὁποῖο ἀποβλέπει στὴν ἀπόσχιση τοῦ ἑλληνικοῦ κόσμου ἀπὸ τὴ Ρωσία».
.               Ἀπώτερος στόχος τῶν σχεδιαστῶν (ὁ Λαβρὸφ ἀνέφερε ἀνοιχτὰ τὶς ΗΠΑ) κατὰ τὸν Ρῶσο ποιμενάρχη εἶναι «νὰ καταστρέψουν τὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», τὴν ὁποία προφανῶς ἐννοεῖ ὑπὸ τὴν ἡγεμονία τῆς Μόσχας. Ὅμως γιὰ τοὺς Ἕλληνες, καὶ ὄχι μόνο, χριστιανούς, ἡ ἑνότητα εἶναι ταυτισμένη μὲ τὸν οἰκουμενικὸ ρόλο τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, τὸ ὁποῖο βάλλεται σφοδρότατα ἀπὸ τοὺς Ρώσους, μὲ στόχο νὰ περάσουν τὰ πρωτεῖα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὴ Μόσχα. Παράλληλα, ὁ Ἐρντογάν, ποὺ καραδοκεῖ, ἴσως ἀξιοποιήσει τὸ ρωσικὸ «δωράκι», γιὰ νὰ «ὑποβαθμίσει» τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ὅπως ἀξιώνει τὸ βαθὺ Ἰσλάμ…

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΡΩΣΙΑ καὶ ΟΥΚΡΑΝΙΑ (Πῶς ἑρμηνεύονται οἱ ποικιλότροπες διεισδύσεις τῶν Ρώσων σέ ἄλλα Πατριαρχεῖα καί Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες καὶ ποῦ ἀποβλέπει ἡ ὑπονόμευση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου»).

Ρωσία καί Οὐκρανία

Τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

.             Διάβασα μέ ἐνδιαφέρον τό βιβλίο τῆς Anne Applebaum μέ τίτλο «Ὁ κόκκινος λιμός», δηλαδή «κόκκινη πείνα» καί ὑπότιτλο «ὁ πόλεμος τοῦ Στάλιν ἐναντίον τῆς Οὐκρανίας» (ἐκδ. Ἀλεξάνδρεια, Ὀκτώβριος 2019), σέ μετάφραση τοῦ Μενέλαου Ἀστερίου, καί εἶδα ἄγνωστα σέ μένα, ἀλλά καί σέ πολλούς ἄλλους στοιχεῖα γιά τήν σχέση καί διαφορά μεταξύ Ρωσίας καί Οὐκρανίας καί ὅσα φρικιαστικά γεγονότα ἔγιναν τά ἔτη 1931-1933, μέ τήν λιμοκτονία τοῦ Οὐκρανικοῦ λαοῦ.
.             Ἡ συγγραφεύς τοῦ βιβλίου Anne Applebaum ζῆ στήν Πολωνία καί εἶναι καθηγήτρια στό London School of Economics καί ἔχει γράψει καί ἄλλα βιβλία, μεταξύ τῶν ὁποίων, «Τό σιδηροῦν παραπέτασμα» καί τό «Γκουλάγκ», πού βραβεύθηκαν.
.             Στό κείμενό μου αὐτό θά σημειώσω τέσσερα συγκεκριμένα σημεῖα ἀπό τό ἐνδιαφέρον αὐτό βιβλίο.
.             Τό πρῶτον σημεῖο εἶναι, ποιά εἶναι ἡ ἐθνική καί πολιτιστική ταυτότητα τῆς Οὐκρανίας καί πῶς ἐπιχειρήθηκε ἐκρωσισμός της. Τό δεύτερον σημεῖο εἶναι οἱ οὐκρανικές ἐπαναστάσεις πού ἔγιναν γιά τήν διάσωση τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας τῆς Οὐκρανίας. Τό τρίτον σημεῖο εἶναι πῶς οἱ Ρῶσοι κατέστειλαν καί κατέστρεψαν αὐτό τό οὐκρανικό ἐθνικό κίνημα, καί κυρίως τά γεγονότα τῶν ἐτῶν 1931-1933 πού ἀναφέρονται στήν γενοκτονία τοῦ Οὐκρανικοῦ λαοῦ ἀπό τούς Ρώσους μέ τήν λιμοκτονία. Καί αὐτά θά παρουσιασθοῦν περιληπτικά. Στό τέλος θά καταγραφοῦν καί μερικές διαπιστώσεις.

1. Ὁ ἐκρωσισμός τῆς οὐκρανικῆς ἐθνικῆς ταυτότητας

.             Ἤδη ἀπό τήν εἰσαγωγή τοῦ βιβλίου γίνεται λόγος γιά τήν ἰδιαίτερη ἐθνική καί πολιτιστική ταυτότητα τῆς Οὐκρανίας.
.             «Στό τέλος τοῦ μεσαίωνα ὑπῆρχε διακριτή οὐκρανική γλώσσα σλαβικῆς προέλευσης, ἡ ὁποία συγγένευε τόσο μέ τήν πολωνική ὅσο καί μέ τήν ρωσική γλώσσα, ἀλλά καί διέφερε ἀπό αὐτές, ἀκριβῶς ὅπως ἡ ἰταλική γλώσσα συγγενεύει μέ τήν ἰσπανική καί τήν γαλλική γλώσσα, ἀλλά καί διαφέρει ἀπό αὐτές». Οἱ Οὐκρανοί ἔχουν δικά τους ἤθη καί ἔθιμα, παραδόσεις, δικούς τους ἥρωες καί θρύλους.
.             Ἡ Οὐκρανία ἀνῆκε στήν Ρωσική Αὐτοκρατορία ἀπό τόν 18ο ἕως τόν 20ό αἰώνα, ἐνῶ προηγουμένως τά ἐδάφη της ἀνῆκαν στήν Πολωνία, μάλιστα τήν Πολωνολιθουανική Ἕνωση. «Ἀκόμη νωρίτερα τά οὐκρανικά ἐδάφη ἦταν πυρῆνας τοῦ “βασιλείου τῶν Ρώς”». Γράφεται ὅτι «ἡ Οὐκρανία ἦταν ἕνα ἐξιδανικευμένο, ἐναλλακτικό ἔθνος, πιό πρωτόγονο καί ταυτοχρόνως πιό αὐθεντικό, πιό συναισθηματικό, πιό ποιητικό ἀπό ὅ,τι ἡ Ρωσία». Ὅμως, κατά περιόδους τόσο οἱ Πολωνοί ὅσο καί οἱ Ρῶσοι ἐπιδίωκαν «νά ὑπονομεύσουν ἤ νά ἀρνηθοῦν τήν ὕπαρξη οὐκρανικοῦ ἔθνους».
.             Ἡ Τσαρική Αὐτοκρατορία ἐπιδίωκε νά ἐκρωσίση τήν Οὐκρανία. Ὁ Τσάρος Ἀλέξανδρος Α΄ στήν πρώτη μεγάλη ἐκπαιδευτική μεταρύθμιση πού ἔγινε στήν Ρωσική Αὐτοκρατορία, ἀπέτρεψε νά χρησιμοποιοεῖται στά Σχολεῖα ἡ οὐκρανική γλώσσα μέ τό ἐπιχείρημα ὅτι δέν εἶναι γλώσσα, ἀλλά διάλεκτος. Αὐτό, βεβαίως, θά τό συνεχίσουν ἀργότερα καί οἱ Μπολσεβίκοι πράγμα πού περιόριζε «τήν ἐπιρροή τοῦ ἐθνικοῦ κινήματος καί ὁδήγησε στόν “ἀναλφαβητισμό”, ἀλλά, βέβαια, καί στόν “ἐκρωσισμό”».
«Μέχρι τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1917 ἡ ἐργασία στή δημόσια διοίκηση, τά ἐλεύθερα ἐπαγγέλματα καί τήν ἐπιχειρηματική δραστηριότητα ἀπαιτοῦσαν παιδεία στή ρωσική γλώσσα καί ὄχι στήν οὐκρανική. Στήν πράξη αὐτό σήμαινε ὅτι οἱ Οὐκρανοί πού ἦταν πολιτικά, οἰκονομικά ἤ πνευματικά φιλόδοξοι ἔπρεπε νά γνωρίζουν τή ρωσική γλώσσα».
.             Τό ρωσικό Κράτος ἐμπόδιζε κάθε ἀναβίωση τοῦ οὐκρανικοῦ ἐθνικοῦ κινήματος, ἀπέκλειε τίς οὐκρανικές ὀργανώσεις ἀπό τήν κοινωνία τῶν πολιτῶν καί ἀπό τούς κρατικούς θεσμούς. Μάλιστα, ὁ Τσάρος Ἀλέξανδρος Β΄ τό ἔτος 1876 «ἐξέδωσε διάταγμα πού ἔθετε ἐκτός νόμου οὐκρανικά βιβλία καί περιοδικά καί ἀπαγόρευε τή χρήση τῆς οὐκρανικῆς γλώσσας στά θέατρα, ἀκόμη καί στή μουσική λιμπρέτα», κείμενα ὄπερας.
.             Ὁ ἴδιος Τσάρος ἀπηγόρευσε τίς νέες ἐθελοντικές ὀργανώσεις μέ οὐκρανική ταυτότητα, ἐνῶ ἀντίθετα ἐπιχορηγοῦσε φιλορωσικές ἐφημερίδες καί ὀργανώσεις. Αὐτός ὁ ἐκρωσισμός τῶν Οὐκρανῶν ἐπεξετεινόταν καί στήν ἐκβιομηχάνιση, ἀφοῦ οἱ Ρῶσοι ἐνίσχυαν τήν κατασκευή ἐργοστασίων στίς οὐκρανικές πόλεις, ἀπό ἄλλα μέρη τῆς Ρωσικῆς Αὐτοκρατορίας. Ἔτσι, «τό 1917 μόλις τό ἕνα πέμπτο τῶν κατοίκων τοῦ Κιέβου μιλοῦσε οὐκρανικά».
.             Μέ ὅλους αὐτούς τούς τρόπους ἡ Τσαρική Ρωσία, πρίν ἐπικρατήσει ὁ κομμουνισμός στήν Ρωσία, προσπαθοῦσε νά ἀποδομήση τήν οὐκρανική ἐθνική παράδοση καί ταυτότητα, ἐπιχειροῦσε τόν ἐκρωσισμό τοῦ οὐκρανικοῦ λαοῦ. Φυσικά αὐτό δέν γινόταν σέ ἕνα κλίμα ἀπάθειας τῶν Οὐκρανῶν, γι’ αὐτό «συχνά ξεσποῦσαν ἀντιπαραθέσεις ἀνάμεσα σέ Ρώσους καί Οὐκρανούς ἐργάτες (στά ἐργοστάσια στά ὁποῖα μιλοῦνταν ἡ ρωσική γλώσσα), οἱ ὁποῖες μερικές φορές ἔπαιρναν “τή μορφή τῶν πιό ἄγριων μαχαιρωμάτων” καί μαζικῶν βίαιων συγκρούσεων».

2. Οἱ οὐκρανικές ἐπαναστάσεις γιά τήν συγκρότηση Κράτους

.             Ὅταν κατέρρευσε ἡ Ρωσική Αὐτοκρατορία τό 1917 καί ἡ Αὐστροουγγρική Αὐτοκρατορία τό 1918, τότε πολλοί Οὐκρανοί σκέφθηκαν νά ἐγκαθιδρύσουν ἕνα ἀνεξάρτητο Οὐκρανικό Κράτος. Ἔγιναν διάφορες αἱματηρές συγκρούσεις μέ τούς Πολωνούς καί τούς Ρώσους καί τελικά οἱ πολιτικοί πού συγκεντρώθηκαν τό 1919 στίς Βερσαλίες καί χάραξαν τά σύνορα τῶν νέων Κρατῶν, δηλαδή τῆς Πολωνίας, τῆς Αὐστρίας, τῆς Τσεχοσλοβακίας καί τῆς Γιουγκοσλαβίας, δέν συμπεριέλαβαν καί τήν Οὐκρανία.
.             Πάντως, τήν 1η Ἀπριλίου τοῦ ἔτους 1917 τό οὐκρανικό ἐθνικό κίνημα ἔκανε μεγάλη διαδήλωση μέ συνθήματα, ὅπως «ἐλεύθερη Οὐκρανία σέ μιά ἐλεύθερη Ρωσία», δηλαδή ζητοῦσαν αὐτονομία. Οἱ διαδηλωτές, παιδιά, στρατιῶτες, ἐργάτες, μπάντες μουσικές, καί ἀξιωματοῦχοι κρατοῦσαν μπλέ καί κίτρινες σημαῖες γιά τήν Οὐκρανία καί κόκκινες σημαῖες γιά τόν σοσιαλισμό, καί συγχρόνως κρατοῦσαν πανώ μέ αὐτονομιστικά συνθήματα, ὅπως τό πιό πάνω. Πίστευαν ὅτι μέ τήν πτώση τοῦ Τσαρισμοῦ οἱ Μπολσεβίκοι θά βοηθοῦσαν τήν συγκρότηση τοῦ οὐκρανικοῦ Κράτους.
.             Τότε συγκροτήθηκε τό «Κεντρικό Συμβούλιο» πού διεκδικοῦσε νά κυβερνήση τήν ἐλεύθερη Οὐκρανία. Ἱδρύθηκε ἡ Ἀκαδημία Καλῶν Τεχνῶν, πού σχεδίασε ἕνα οὐκρανικό οἰκόσημο, χαρτονομίσματα καί γραμματόσημα. Συγκροτήθηκε ἡ οὐκρανική Κυβέρνηση. Ἔγιναν διάφορες Οἰκουμενικές Διακηρύξεις πού κήρυσσαν τήν «αὐτονομία» τῆς Οὐκρανίας καί τελικά κήρυξαν «τήν ἀνεξαρτησία τῆς Ἐθνικῆς Δημοκρατίας τῆς Οὐκρανίας» καί καλοῦσαν τόν λαό γιά ἐκλογές γιά συντακτική συνέλευση.
.             Τήν περίοδο αὐτή «ἡ οὐκρανική γλώσσα ἔγινε καί πάλι συνώνυμο τῆς οἰκονομικῆς καί πολιτικῆς ἀπελευθέρωσης» καί ἡ «δημόσια χρήση τῆς μητρικῆς γλώσσας ἔγινε ἐπίσης πηγή περηφάνιας». Τυπώθηκαν βιβλία ἀφιερωμένα στήν οὐκρανική γλώσσα.
Ἐπίσης, ἡ νέα Οὐκρανική Κυβέρνηση εἶχε μερικές διπλωματικές ἐπιτυχίες, ὅπως τό ὅτι «μετά τήν ἀνακήρυξη τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς Οὐκρανίας, στίς 26 Ἰανουαρίου 1918», ὁ Ὑπουργός Ἐξωτερικῶν τῆς Δημοκρατίας τῆς Οὐκρανίας «ἐξασφάλισε τήν de facto ἀναγνώριση τοῦ Κράτους του ἀπό ὅλες τίς κύριες Εὐρωπαϊκές δυνάμεις», μεταξύ τῶν ὁποίων ἦταν ἡ Γαλλία, ἡ Μεγάλη Βρετανία, ἡ Αὐστροουγγαρία, ἡ Γερμανία, ἡ Βουλγαρία, ἡ Τουρκία, ἀκόμα καί ἡ Σοβιετική Ρωσία. Ἐπίσης, οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες ἔστειλαν διπλωμάτη γιά νά ἀνοίξη Προξενεῖο στό Κίεβο.
.             Ὅμως, ὁ Κόκκινος Στρατός σχεδίαζε νά καταλάβη τήν Οὐκρανία. Ἔτσι, «ὁ Λένιν ἐνέκρινε τήν πρώτη σοβιετική ἐπίθεση ἐναντίον τῆς Οὐκρανίας τόν Ἰανουάριο τοῦ 1918 καί τόν Φεβρουάριο συγκρότησε στό Κίεβο ἕνα βραχύβιο ἀντιουκρανικό καθεστώς». Οἱ Μπολσεβίκοι ἀπεχθάνονταν τήν ἰδέα τῆς οὐκρανικῆς ἀνεξαρτησίας, διότι τήν θεωροῦσαν ὡς «νοτιοδυτική Ρωσία», ὅπως διδάχθηκαν κατά τήν Ρωσική Τσαρική Αὐτοκρατορία.
.             Ὁ Στάλιν τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1917, ὡς Λαϊκός Ἐπίτροπος ὑπεύθυνος γιά τίς Ἐθνότητες στήν πρώτη μπολσεβίκικη Κυβέρνηση, εἶχε γιά τήν Οὐκρανία δύο ἄμεσες προτεραιότητες. «Ἡ πρώτη ἦταν νά ὑπονομεύση τό Ἐθνικό Κίνημα, πού ἦταν σαφῶς ὁ σημαντικότερος ἀντίπαλος τῶν μπολσεβίκων στήν Οὐκρανία. Ἡ δεύτερη ἦταν νά ἀποκτήση τόν ἔλεγχο τῶν σιτηρῶν τῆς Οὐκρανίας».
.             Τό σχέδιο ἦταν νά ἀποσταθεροποιηθῆ ἡ Οὐκρανική Κυβέρνηση, πράγμα πού ἔγινε μέ τό πραξικόπημα, καί ὅταν αὐτό ἀπέτυχε δημιουργήθησαν μιά «Ἐναλλακτική» Κεντρική Ἐκτελεστική Ἐπιτροπή τῆς Οὐκρανίας καί ὕστερα μιά «σοβιετική κυβέρνηση» στό Χάρκοβο, μιά ρωσόφωνη πόλη. Ἀπό τήν πόλη αὐτή ὁ Κόκκινος Στρατός πέρασε στόν Νότο καί μαζί μέ τήν κατάληψή του ἐκτελοῦσαν τούς ὑπόπτους ἐθνικιστές. Ἔτσι, οἱ ἄνδρες τοῦ στρατηγοῦ Μιχαήλ Μουραβιόφ «πυροβολοῦσαν ὅποιον ἄκουαν νά μιλᾶ οὐκρανικά δημοσίως καί κατέστρεψαν τά σημάδια τῆς οὐκρανικῆς ἐξουσίας, ὅπως τίς οὐκρανικές πινακίδες στούς δρόμους, οἱ ὁποῖες εἶχαν ἀντικαταστήσει τίς ρωσικές μόλις μερικές ἑβδομάδες νωρίτερα». Ἔγινε καί ἄλλη ἐξέγερση τῶν Οὐκρανῶν τό ἔτος 1919 καί ἀκολούθησαν σφαγές ἐκατέρωθεν.
.             Ἑπομένως, οἱ Οὐκρανοί ὅλα αὐτά τά χρόνια ἤθελαν νά διατηρήσουν τήν οὐκρανική ἐθνική ταυτότητά τους, ἐνῶ πρῶτα ἡ Τσαρική Αὐτοκρατορία καί ἀργότερα οἱ Μπολσεβίκοι προσπαθοῦσαν νά ἐξαφανίσουν τήν ἐθνική ταυτότητα τῶν Οὐκρανῶν καί νά τούς ἐκρωσίσουν.
.             Ὅταν οἱ Μπολσεβίκοι γιά δεύτερη φορά ἔφθασαν στό Κίεβο ἀκολούθησαν τήν τακτική τῶν Τσάρων. «Ἀπαγόρευσαν τίς οὐκρανικές ἐφημερίδες, σταμάτησαν τήν χρησιμοποίηση τῆς οὐκρανικῆς γλώσσας στά σχολεῖα καί ἔκλεισαν τά οὐκρανικά θέατρα». Προχώρησαν σέ συλλήψεις Οὐκρανῶν διανοουμένων, οἱ ὁποῖοι κατηγοροῦνταν ὅτι ἦταν ὑπέρ τῆς “ἀπόσχισης” τῆς Οὐκρανίας».

3. Τά γεγονότα τῶν ἐτῶν 1931-1933

.             Ὁ κύριος ὄγκος τοῦ βιβλίου περιστρέφεται στήν περιγραφή τῶν γεγονότων πού συνέβησαν τήν περίοδο 1931-1933. Ἡ κολλεκτιβοποίηση καί ἡ συγκέντρωση τῶν σιτηρῶν ἐπέφερε μεγάλη πείνα στόν λαό. Δέν εἶναι εὔκολο νά καταγραφοῦν ἐδῶ ὅσα περιγράφονται στό συγκλονιστικό αὐτό βιβλίο.
.             Συγκεκριμένα τό βιβλίο «ὁ κόκκινος λιμός» ἀναφέρεται στήν πολιτική τοῦ Στάλιν, ὁ ὁποῖος «ἐγκαινίασε τήν κολλεκτιβοποίηση τῆς γεωργίας», πού θεωρεῖται μιά «δεύτερη ρωσική ἐπανάσταση», ἡ ὁποία ἐξανάγκασε «ἑκατομμύρια ἀγρότες νά ἀποποιηθοῦν τήν γῆ τους καί ἐνταχθοῦν σέ κολχόζ».
.             Τήν περίοδο μεταξύ τῶν ἐτῶν1931-33 στήν Σοβιετική Ἕνωση πέθαναν ἀπό πείνα (λιμό) πέντε ἑκατομμύρια ἄνθρωποι, ἀπό τά ὁποῖα πάνω ἀπό τρία ἑκατομμύρια ἦταν Οὐκρανοί. Ἔτσι ἐξηγεῖται ὁ τίτλος τοῦ βιβλίου «ὁ κόκκινος λιμός».
.             Σέ πολλά κεφάλαια περιγράφονται ὅλα τά συνταρακτικά γεγονότα πού προῆλθαν ἀπό τίς ἐνέργειες τοῦ Στάλιν, τά ὁποῖα ἡ συγγραφεύς βρῆκε σέ ἀρχεῖα καί τά παρουσιάζει ἀναλυτικά. Ὅπως σημειώνεται στόν Πρόλογο «τό κεντρικό θέμα τοῦ βιβλίου εἶναι πιό συγκεκριμένο: Τί συνέβη πραγματικά στήν Οὐκρανία ἀπό τό 1917 ἕως τό 1934; Ἰδίως τί συνέβη τό φθινόπωρο, τόν χειμώνα καί τήν ἄνοιξη τοῦ 1932-1933; Ποιά ἀλυσίδα γεγονότων καί ποιά νοοτροπία ὁδήγησαν στόν λιμό; Ποιός ἦταν ὑπεύθυνος; Πῶς αὐτό τό τρομερόν συμβάν ἐντάσσεται στήν εὑρύτερη ἱστορία τῆς Οὐκρανίας καί τοῦ οὐκρανικοῦ ἐθνικοῦ κινήματος;».
.             Τό κεφάλαιο «Λιμοκτονία: ἄνοιξη καί καλοκαίρι, 1933» καταγράφει μέ συγκλονιστικό τρόπο τίς συνέπειες τῆς πείνας στόν Οὐκρανικό λαό, πού ἦταν οἱ ἀσθένειες, οἱ θάνατοι, τά ἐγκλήματα, οἱ διαταραχές στόν ψυχισμό τῶν ἀνθρώπων, ἡ γενική ἀδιαφορία, τά πτώματα πού βρίσκονταν στούς δρόμους, οἱ κανιβαλισμοί.
.             Πρέπει κανείς νά ἔχη μεγάλη ψυχική δύναμη γιά νά διαβάση αὐτό τό κεφάλαιο. Εἶναι φρικιαστικά ὅσα συνέβησαν καί περιγράφονται ρεαλιστικά.
.             Ὁ Πολωνοεβραῖος δικηγόρος Ραφαήλ Λέμκιν, ὁ ὁποῖος ἐπινόησε τόν ὅρο «γενοκτονία», θεωροῦσε τήν Οὐκρανία αὐτῆς τῆς περιόδου ὡς κλασσικό παράδειγμα “γενοκτονίας”». Προσπάθησαν νά ἀφανίσουν ἕναν ὁλόκληρο λαό.
.             Τά κεφάλαια τοῦ βιβλίου πού ἀναφέρονται στό θέμα τοῦ λιμοῦ-πείνας εἶναι τά ἑξῆς:
«Λιμός καί ἐκεχειρία: ἡ δεκαετία τοῦ ’20». «Ἡ διπλῆ κρίση, 1927-1929». «Κολεκτιβοποίηση: ἐπανάσταση στήν ὕπαιθρο, 1930». «Ἐξέγερση, 1930». «Ἡ κολεκτιβοποίηση ἀποτυγχάνει, 1931-1932». «Ἀποφάσεις γιά τόν λιμό, 1932: ἐπιτάξεις, μαῦρες λίστες καί σύνορα». «Ἀποφάσεις γιά τόν λιμό, 1932: τό τέλος τῆς οὐκρανοποίησης». «Ἀποφάσεις γιά τόν λιμό, 1932: οἱ ἔρευνες καί οἱ ἐρευνητές». «Λιμοκτονία»: ἄνοιξη καί καλοκαίρι, 1933». «Τά ἐπακόλουθα τοῦ λιμοῦ». «Ἡ συγκάλυψη». «Τό χολοντομόρ στήν ἱστορία καί τή μνήμη».
.             Σέ ἄλλο Κεφάλαιο μέ τίτλο «Ἐπιβίωση: ἄνοιξη καί κολοκαίρι, 1933» περιγράφεται ἡ προσπάθεια τῶν Οὐκρανῶν νά ἐπιβιώσουν.
.             Συγκλονιστικό εἶναι καί τό Κεφάλαιο «Τά ἐπακόλουθα τοῦ λιμοῦ».
.             Δέν εἶναι δυνατόν νά καταγραφοῦν ἐδῶ ἀκόμη καί μερικά συγκλονιστικά περιστατικά, ἀπό τό βιβλίο αὐτό.

4. Διαπιστώσεις

.             Βέβαια, σκοπός τοῦ σύντομου αὐτοῦ κειμένου μου δέν εἶναι νά παρουσιάση τά σχετικά μέ τόν λιμό-πείνα αὐτῆς τῆς περιόδου στήν Οὐκρανία, πού προκάλεσε ἡ πολιτική τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης, ἀλλά νά δείξη πῶς ταπεινώθηκε ἕνας λαός πού ἤθελε τήν ἐθνική του ταυτότητα καί ἀνεξαρτησία.
.             Ἡ συγγραφεύς γράφει: «Ὅμως τό 1991 ὑλοποιήθηκαν οἱ χειρότεροι φόβοι τοῦ Στάλιν. Ἡ Οὐκρανία κήρυξε τήν ἀνεξαρτησία της. Ἡ Σοβιετική Ἕνωση ἔπαψε νά ὑπάρχει, ἐν μέρει ὡς ἀποτέλεσμα τῆς ἀπόφασης τῆς Οὐκρανίας νά ἀποσχισθεῖ. Γιά πρώτη φορά στήν ἱστορία δημιουργήθηκε μιά κυρίαρχη Οὐκρανία, μαζί μέ μιά νέα γενιά Οὐκρανῶν ἱστορικῶν, ἀρχειοθετῶν, δημοσιογράφων καί ἐκδοτῶν» οἱ ὁποῖοι ἔφεραν στό φῶς ὅλη αὐτή τήν ἱστορία τῆς λιμοκτονίας τοῦ οὐκρανικοῦ λαοῦ τά ἔτη 1932-1933.
.             Στόν Ἐπίλογο τοῦ βιβλίου καταγράφονται μερικές διαπιστώσεις τῆς συγγραφέως. Θά παρατεθοῦν μερικές ἀπό αὐτές.
.             «Ἡ μελέτη τοῦ λιμοῦ βοηθᾶ νά ἐξηγήσουμε τήν σημερινή Οὐκρανία, ἀλλά προσφέρει ἐπίσης ἕναν ἑρμηνευτικό ὁδηγό γιά πλευρές τῆς συμπεριφορᾶς τῆς σημερινῆς Ρωσίας, πολλές ἀπό τίς ὁποῖες ἀποτελοῦν μέρος παλαιοτέρων προτύπων. Ἀπό τήν ἐποχή τῆς ἐπανάστασης οἱ μπολσεβίκοι ἤξεραν ὅτι ἦταν μειοψηφία στήν Οὐκρανία. Γιά νά καθυποτάξουν τήν πλειοψηφία, δέν χρησιμοποίησαν μόνο ἀκραία βία ἀλλά καί κακόβουλες καί ἐπιθετικές μορφές προπαγάνδας. Πρίν ἀπό τόν λιμό εἶχε προηγηθεῖ μιά δεκαετία “φρασεολογίας μίσους”, μέ βάση τήν ὁποία μερικοί χαρακτηρίζονταν “νομιμόφρονες” Σοβιετικοί πολίτες καί κάποιοι ἄλλοι κουλάκοι “ἐχθροί”, προνομιοῦχα τάξη ἡ ὁποία θά ἔπρεπε νά ἀφανιστεῖ γιά νά ἀνοίξει ὁ δρόμος γιά τήν ἐπανάσταση τοῦ λαοῦ. Αὐτή ἡ ἰδεολογική φρασεολογία δικαιολογοῦσε τή συμπεριφορά τῶν ἀνδρῶν καί τῶν γυναικῶν πού διευκόλυναν τόν λιμό, τῶν ἀνθρώπων πού ἔπαιρναν τά τρόφιμα ἀπό λιμοκτονοῦσες οἰκογένειες, τῶν ἀστυνομικῶν πού συνελάμβαναν καί σκότωναν συμπολίτες τους. Παρεῖχε ἐπίσης σέ ὅλους αὐτούς ἠθική καί πολιτική αἰτιολόγηση τῶν πράξεών τους. Ἐλάχιστοι ἀπό ἐκείνους πού ὀργάνωσαν τόν λιμό ἔνιωθαν ἔνοχοι γιά τίς πράξεις τους. Ἦταν πεισμένοι ὅτι οἱ θνήσκοντες ἀγρότες ἦταν “ἐχθροί τοῦ λαοῦ”, ἐπικίνδυνοι ἐγκληματίες πού ἔπρεπε νά ἐξαλειφθοῦν στό ὄνομα τῆς προόδου».
.           Σέ ἄλλο σημεῖο γράφεται: «Ὁ ἐκρωσισμός πού ἀκολούθησε τόν λιμό ἄφησε ἐπίσης τά σημάδια του. Ἐπειδή ἡ ΕΣΣΔ κατέστρεψε συστηματικά τήν οὐκρανική κουλτούρα καί μνήμη, πολλοί Ρῶσοι δέν ἀντιμετωπίζουν τήν Οὐκρανία ὡς ξεχωριστό ἔθνος μέ τή δική του ξεχωριστή ἱστορία. Πολλοί Εὐρωπαῖοι μόλις πού γνωρίζουν ἀμυδρά τήν ὕπαρξη τῆς Οὐκρανίας. Τά αἰσθήματα πίστης καί ἀφοσίωσης τῶν ἰδίων τῶν Οὐκρανῶν εἶναι μικτά καί συγκεχυμένα».
.             Καί τό βιβλίο τελειώνει μέ τήν ἑξῆς διαπίστωση: «Ἡ ἱστορία περικλείει ἐλπίδες καί τραγωδίες. Τελικά ἡ Οὐκρανία δέν καταστράφηκε. Ἡ οὐκρανική γλώσσα δέν ἐξαφανίστηκε. Δέν ἐξαφανίστηκε οὔτε ἡ ἐπιθυμία γιά ἀνεξαρτησία οὔτε ἡ ἐπιθυμία γιά δημοκρατία ἤ γιά μιά πιό δίκαιη κοινωνία ἤ γιά ἕνα οὐκρανικό κράτος πού νά ἐκπροσωπεῖ πραγματικά τούς Οὐκρανούς. Ὅταν αὐτό ἔγινε ἐφικτό, οἱ Οὐκρανοί ἐξέφρασαν τίς ἐπιθυμίες τους. Ὅταν τούς ἐπιτράπηκε νά τό κάνουν τό 1991, ψήφισαν στήν συντριπτική πλειοψηφία τους ὑπέρ τῆς ἀνεξαρτησίας. Ὅπως διακηρύσσει ὁ ἐθνικός ὕμνος, ἡ Οὐκρανία δέν πέθανε.
.             Τελικά ὁ Στάλιν ἀπέτυχε. Τή δεκαετία τοῦ ’30 ἐξοντώθηκε μιά γενιά Οὐκρανῶν διανοουμένων καί πολιτικῶν, ἀλλά ἡ κληρονομιά τους ἐπιβίωσε. Τή δεκαετία τοῦ ’60 ἀναζωογονήθηκαν οἱ ἐθνικές βλέψεις, συνδεδεμένες, ὅπως στό παρελθόν, μέ τίς βλέψεις γιά ἐλευθερία. Αὐτές οἱ βλέψεις διατηρήθηκαν, ἄν καί χωρίς νά ἐκφράζονται λόγω τῆς καταπίεσης, τίς δεκαετίες τοῦ ’70 καί τοῦ ’80 καί ἐκφράστηκαν ἀνοιχτά τή δεκαετία τοῦ ’90. Μιά νέα γενιά Οὐκρανῶν διανοουμένων καί ἀκτιβιστῶν ἐπανεμφανίστηκε τήν δεκαετία τοῦ 2000.
.             Ἡ ἱστορία τοῦ λιμοῦ εἶναι τραγωδία χωρίς εὐτυχές τέλος. Ὅμως ἡ ἱστορία τῆς Οὐκρανίας δέν εἶναι τραγωδία. Ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ἐξοντώθηκαν, ἀλλά τό οὐκρανικό ἔθνος διατηρεῖται. Ἡ μνήμη κατεστάλη, ὅμως τώρα οἱ Οὐκρανοί συζητοῦν καί ἀντιπαρατίθενται γιά τό παρελθόν τους. Τά ἀποτελέσματα ἀπογραφῶν τοῦ πληθυσμοῦ καταστράφηκαν, ἀλλά τώρα τά ἀρχεῖα εἶναι προσβάσιμα.
.             Ὁ λιμός καί τά ἐπακόλουθά του ἄφησαν τρομερά σημάδια. Ὅμως, μολονότι οἱ πληγές παραμένουν, ἑκατομμύρια Οὐκρανοί προσπαθοῦν γιά πρώτη φορά μετά τό 1933 νά τίς ἐπουλώσουν. Ὡς ἔθνος οἱ Οὐκρανοί γνωρίζουν τί συνέβη τόν 20ό αἰώνα, καί αὐτή ἡ γνώση μπορεῖ νά τούς βοηθήσει νά διαμορφώσουν τό μέλλον τους».
.             Διαβάζοντας κανείς αὐτό τό συγκλονιστικό βιβλίο καταλαβαίνει πολύ καλά καί τήν ἐκκλησιαστική πολιτική τοῦ θέματος. Καταλαβαίνει γιατί οἱ Οὐκρανοί μαζί μέ τήν ἀνακήρυξη τῆς ἀνεξαρτησίας τους ἀπό τήν Ρωσία τό 1917, ἀνεκήρυξαν συγχρόνως καί τήν αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας, τήν ἀποδέσμευσή της ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Μόσχας, καί αὐτό ἐπαναλήφθηκε καί ἀργότερα τό 1923-1925 καί τό 1942, καί τό ζητοῦσαν ἀπό τό 1991.
.             Ἔτσι, ἀντιλαμβάνεται κανείς γιατί σέ κάθε ἀνακήρυξη τῆς ἐκκλησιαστικῆς αὐτοκεφαλίας στήν Οὐκρανία ἀκολουθοῦσαν ἀντιδράσεις ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Μόσχας. Ἀκόμη ἐξηγεῖται γιατί μερικοί Οὐκρανοί διέκοψαν κάθε ἐξάρτηση ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Μόσχας καί προχώρησαν σέ αὐτοχειροτονίες. Καθώς, ἐπίσης, ἔτσι καταλαβαίνει κανείς ὅτι ἡ πολιτική τῆς Μόσχας ὁδήγησε μιά ὁμάδα Χριστιανῶν νά ζητήσουν προστασία ἀπό τόν Πάπα καί σχηματίσθηκε ἡ Οὐνία στήν Οὐκρανία. Ὅπως, ἐπίσης, ἀντιλαμβάνεται πῶς μποροῦν νά ἑρμηνευθοῦν οἱ ποικιλότροπες διεισδύσεις τῶν Ρώσων σέ ἄλλα Πατριαρχεῖα καί Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, πολύ περισσότερο σέ τί ἀποβλέπει ἡ ὑπονόμευση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.
.             Ἔτσι ἐξηγεῖται ὅτι στίς 27-1-2015 μέ Διάταγμα τοῦ Οὐκρανικοῦ Κοινοβουλίου ἡ Ρωσία θεωρήθηκε ὡς «Ἐπιθετικό Κράτος». Γι’ αὐτό πολλοί Οὐκρανοί θεωροῦν ὅτι ἐκεῖνοι πού μνημονεύουν τόν Πατριάρχη Μόσχας ἐκλαμβάνονται ὡς «Ἐκκλησία τοῦ Ἐπιθετικοῦ Κράτους» ἤ ἀκόμη ὡς «Ἐκκλησία τοῦ κατακτητῆ» ἤ ὡς «ξένος» ἐκκλησιαστικός ὀργανισμός (Καθηγητής Κυριάκος Κυριαζόπουλος).
.             Δυστυχῶς ἀλλά συνήθως τά ἐκκλησιαστικά προβλήματα συνδέονται στενά μέ τίς πολιτικές ἐξελίξεις, εἴτε προηγοῦνται εἴτε ἕπονται, καί δέν μποροῦν νά ἑρμηνευθοῦν ἀνεξάρτητα ἀπό αὐτές.
.             Πάντως, διαβάζοντας κανείς αὐτό τό βιβλίο βλέπει στήν Οὐκρανία ἕναν λαό πού ἀναζητοῦσε ἀπό τήν Τσαρική ἀκόμη Αὐτοκρατορία μέχρι τό 1990 νά διαφυλάξη τήν ἐθνική του ταυτότητα καί νά ἐπιτύχη τήν ἀνεξαρτησία του. Καί οἱ προσπάθειες αὐτές καταπνίγονταν στό αἷμα. Πρόκειται, λοιπόν, γιά ἕναν λαό πού ζητοῦσε καί ζητᾶ τήν ἐθνική, πολιτική καί ἐκκλησιαστική ἀνεξαρτησία του. Μακάρι νά τό καταλάβουν αὐτό μερικοί κοντόφθαλμοι ἐκκλησιαστικοί καί μή παράγοντες.

 

Νοέμβριος 2019

 

, ,

Σχολιάστε

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Δ΄

Mέρος Α´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Β´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

   Νοοτροπίας ἐκφράσεις

.             Στὴν Ἱεραρχία τοῦ Ὀκτωβρίου 2019 γιὰ τὸ Οὐκρανικό, μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἐκφράστηκαν ἐκκλησιολογικὰ Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔδειξαν τὸ πῶς ἀντιλαμβάνονται τὴ θέση τοῦ Ἐπισκόπου στὴν ὅλη Ἐκκλησία. Σημειώνεται ὅτι κατὰ τὴν ἐκκλησιολογία τῶν Ἁγίων Ἰγνατίου καὶ Κυπριανοῦ ὁ κάθε Ἐπίσκοπος ἑνώνει τὴν ὑπ’ αὐτὸν Ἐκκλησία ὡς τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ ἑπομένως ἡ οἰκουμενικὴ ἑνότητα δὲν εἶναι μία δημοκρατικὴ πλειονοψηφία, οὔτε φυσικὰ ἡγεμονικὴ ἀπολυταρχία, ἀλλὰ σύμπτωση ἐν Συνόδῳ τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν πρὸς ἀλλήλας, στὸ αὐτὸ σημεῖο, στὴν «ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ γνώμη». Οἱ Ἐπίσκοποι «οἱ κατὰ τὰ πέρατα ὁρισθέντες, ἐν Ἰησοῦ Χριστοῦ γνώμῃ εἰσὶν» (Ἰγνατίου πρὸς Ἐφεσίους ἐπιστολὴ ΙΙΙ, 2). Ὁ κάθε Ἐπίσκοπος ἔχει χρέος πρὸς τὸν Κύριο καὶ τὴν Ἐκκλησία Του, νὰ ἐκφράζει τὴν ἄποψή του ἐπὶ θεμάτων ποὺ ἀφοροῦν τὴν καθολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
.             Τὸ δεύτερο ποὺ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ σημειώνεται εἶναι ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὅπως καὶ ὅλες οἱ ἄλλες τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες δὲν ἐνεπλάκησαν στὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα ἀπὸ μόνες τους καὶ αὐθαιρέτως. Τοὺς ζητήθηκε νὰ ἐγκρίνουν μίαν Ἐκκλησία σχισματικῶν, ἐπειδὴ ἀπεφάσισε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο νὰ τοὺς καταστήσει Κανονικὴ καὶ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία.
.                 Μετὰ τὶς διευκρινίσεις αὐτὲς ἀναφέρεται ὅτι ὁ Σεβ. Νέας Ἰωνίας διερωτήθηκε ρητορικὰ ἂν τὰ προβλήματα τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας θὰ τὰ λύσει ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ συνέχισε λέγοντας ὅτι τὸ ὁρατὸ σημεῖο τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Πρόκειται περὶ λάθους. Πρῶτον δὲν ἔχομε στὴν Ὀρθοδοξία τὸ παπικὸ σύστημα, οὔτε τὸ ἀλάθητο τοῦ Πάπα, τοῦ Πάπα ποὺ δογματικὰ ἀποτελεῖ τὸ σημεῖο ἑνότητας τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν. Ἂν ὁ Οἰκουμενικὸς καὶ ὅποιος ἄλλος Πατριάρχης ἢ Προκαθήμενος Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας σφάλλει, ἐπεμβαίνουν οἱ ἄλλες Ἐκκλησίες, ποὺ ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς Ἀληθείας καὶ ἀποκαθίσταται ἡ ἐκκλησιαστικὴ τάξη. Αὐτὴ εἶναι ἡ Παράδοση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ἔτσι πορεύθηκαν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ Ὁμολογητὲς τῆς Πίστεώς μας, ὅπως ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς. Ἡ ἑνότητα ἐκφράζεται ἀπὸ τὴ Σύνοδο ἑκάστης Ἐκκλησίας καὶ τὴν Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ὄχι ἀπὸ ἕνα πρόσωπο ἢ ἀπὸ ἕνα Πατριαρχεῖο.
.               Ὁ Μητροπολίτης Δράμας ἐξέφρασε τὴν ἄποψη ὅτι γιὰ τοὺς Μητροπολίτες τῶν «Νέων Χωρῶν» τὸ θέμα εἶναι ντὲ φάκτο λυμένο. Καὶ ἐξήγησε ὅτι αὐτοὶ δὲν μποροῦν νὰ ψηφίσουν γιὰ θέμα, γιὰ τὸ ὁποῖο «ἡ προϊσταμένη τους ἀρχὴ» ἔχει πάρει ἤδη ἀπόφαση. Πρῶτον δὲν εἶναι «προϊσταμένη ἀρχὴ» τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τῶν Μητροπολιτῶν τῶν «Νέων Χωρῶν». Ὁ Πατριάρχης δὲν εἶναι Πρωθυπουργός, ἢ μεσαιωνικοῦ δυτικοῦ τύπου ἀπολυταρχικὸς ἡγεμόνας. Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἕνα γραφειοκρατικὸ σύστημα μὲ «προϊσταμένους» καὶ «ὑφισταμένους» Ἐπισκόπους. Εἶναι Σῶμα Χριστοῦ καὶ χῶρος ἐλευθερίας καὶ εὐθύνης. Δὲν λειτουργεῖ μὲ διατάγματα καὶ ἀποφάσεις τοῦ Ἡγεμόνος, ποὺ ἀποδέχονται ἀβλεπτὶ οἱ Ἐπίσκοποι καὶ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Πέραν αὐτοῦ καὶ ἂν θεωρήσουμε μὲ ἄκρα ἐλαστικότητα ὡς ὑφιστάμενο τὸ θέμα τῆς «προϊσταμένης Ἀρχῆς», τότε γιὰ τοὺς Μητροπολίτες τῶν «Νέων Χωρῶν» αὐτὴ δὲν εἶναι τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο, ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Αὐτὴ τοὺς ψηφίζει καὶ εἰς Αὐτῆς τὴ Σύνοδο συμμετέχουν.
.                Τὴν ἄποψη, ὅτι ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν μπορεῖ νὰ ψηφίσει γιὰ ἀπόφαση ἄλλης Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας ἐξέφρασε καὶ ὁ Μητροπολίτης Λαρίσης. Μεταξὺ τῶν ἐπιχειρημάτων του ἦταν πὼς γιὰ τοὺς Τόμους ποὺ ἐξεδόθησαν πρὸς ἑπτὰ τοπικὲς Ἐκκλησίες κατὰ τὸν 150ετῆ βίο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν συνεδρίασε ἡ Ἱεραρχία γιὰ νὰ τὶς ἀναγνωρίσει. Ὁ Σεβ. λησμόνησε ὅτι καὶ οἱ ἑπτὰ ἦσαν ὑπὸ τὴ δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ δὲν εἶχε τότε διατυπωθεῖ ἡ προσυνοδικὴ ὁμόφωνη ἀπόφαση περὶ τοῦ τρόπου ἀπονομῆς τοῦ Αὐτοκεφάλου. Ἐπίσης ξέχασε ὅτι ἡ Κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας δὲν ζήτησε τὴν Αὐτοκεφαλία, ἀλλὰ ἐρήμην της τὴν ζήτησε ἡ κρατικὴ ἐξουσία, μὲ τὴν χρησιμοποίηση τῶν σχισματικῶν, ὅπως τοὺς θεωροῦσε καὶ τὸ ἴδιο τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Μπορεῖ ὁ Σεβ., γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, νὰ ἀνατρέξει στὰ ὅσα συνέβησαν στὸ Κίεβο τὸ 2008, στοὺς ἑορτασμοὺς γιὰ τὴν βάπτιση τῶν Χριστιανῶν στὸν Δνείπερο τὸ 988. Ὁ Σεβ. Λαρίσης σημείωσε ἐπίσης πὼς ἀφοῦ τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο ἔτσι ἀποφάσισε γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, οὐδεὶς πλέον μπορεῖ νὰ τὸ κρίνει, παρὰ μόνο μεῖζον ὄργανο, δηλαδὴ μία Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. Τὰ ὅσα ἐγράφησαν στὴν ἀρχὴ τοῦ κειμένου δίνουν ἀπάντηση στὰ ὅσα ὁ Σεβ. ὑποστήριξε.
.                   Γιὰ ἀναφαίρετο καὶ κανονικὸ δικαίωμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου νὰ χορηγεῖ Αὐτοκεφαλία μίλησε ἐπίσης ὁ Μητρ. Λαγκαδᾶ. Ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας σημείωσε ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφισβητηθεῖ ἡ ἔκκλητος προσφυγὴ τῶν σχισματικῶν «ψευδοεπισκόπων», ὅπως χαρακτήρισε τοὺς Οὐκρανοὺς σχισματικούς, ποὺ προσέφυγαν στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Αὐτὸ χωρὶς νὰ ρωτήσει ὁποιαδήποτε ἄλλη Ἐκκλησία καὶ αὐθαίρετα ἀπὸ κανονικῆς καὶ ἐκκλησιολογικῆς ἀπόψεως τοὺς ἔδωσε ἄφεση καὶ τοὺς ὀνόμασε κανονικούς… Αὐτὸ εἶναι ποὺ δὲν στέκεται μὲ ὅποια πίεση καὶ ἂν ἀσκήσουν τὸ Φανάρι καὶ ὁ κ. Διαματάρης, ὡς Ὑφυπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως. Καὶ ἂν ἐπιτύχουν ὅλοι νὰ συμφωνήσουν ἢ νὰ σιωπήσουν, «οἱ λίθοι κεκράξονται».
.                 Ὁ Σεβ. Ναυπάκτου διερωτήθηκε ἂν τὰ μέλη τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ κρίνουν τὶς ἀποφάσεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ ἔθεσε τό, μὲ δόση εἰρωνείας, ἐρώτημα, ἂν ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἀνώτερη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, γιὰ νὰ κρίνει τὶς ἀποφάσεις του. Πρόκειται περὶ σοφίσματος. Στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν ὑπάρχουν «ἀνώτερες» καὶ «κατώτερες» Ἐκκλησίες. Στὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας καταγράφονται ἀποφάσεις τοῦ Ρώμης, ποὺ καταδικάστηκαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ὅπως καὶ ἀποφάσεις τοῦ Κωνσταντινουπόλεως. Ἕνα ἀκόμη ἐπιχείρημα τοῦ Σεβ. ἦταν ὅτι ἂν κρίνονται οἱ ἀποφάσεις τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου, πρέπει νὰ κρίνονται καὶ οἱ ἀποφάσεις τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας. Καὶ ἀντὶ ἄλλου ἐπιχειρήματος ἀνέφερε τὴν ἀπόφαση τῆς Ρωσίας νὰ ἐπέμβει στὸ ἔδαφος τῆς Γεωργίας καὶ νὰ δημιουργήσει δύο ὑπὸ τὸν ἔλεγχό της «αὐτόνομες» περιοχές, τῆς Ἀμπχαζίας καὶ τῆς Ὀσετίας. Ὁ Σεβ. συγχέει τὸ κράτος τῆς Ρωσίας μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας. Ὑπενθυμίζεται ὅτι ἀντίθετα ἀπὸ τὴν κρατικὴ ἐνέργεια ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας ἀποφάσισε νὰ μὴν ἐπέμβει στὰ ἐσωτερικά τῆς Ἐκκλησίας τῆς Γεωργίας καὶ αὐτὴ ἐξακολουθεῖ νὰ ποιμαίνει τοὺς Ὀρθοδόξους πιστοὺς στὶς ἐν λόγῳ δύο περιοχές.
.                   Οἱ Μητροπολίτες Καστορίας καὶ Ξάνθης ὑποστήριξαν ὅτι ἡ ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας πρέπει νὰ συμβαδίζει μὲ αὐτὴν τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου, ὥστε νὰ διαφυλαχθεῖ ἡ ἑνότητά της, τόσο ἐντὸς τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ὅσο καὶ στὴ σχέση της μὲ τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο. Ἡ διατυπωθεῖσα ἄποψη ἀφήνει μίαν ἐντύπωση ὅτι τυχὸν ἀρνητικὴ ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας θὰ εἶχε δυσμενεῖς ἐπιπτώσεις στὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ὁ φόβος αὐτὸς διατυπώθηκε μετὰ τὴν Ἱεραρχία στὸν ὑπογράφοντα ἀπὸ Μητροπολίτες ποὺ δὲν μίλησαν σὲ Αὐτήν, ἂν καὶ πίστευαν ὅτι δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναγνωριστεῖ ἡ Αὐτοκεφαλία τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας… Αὐτὸς ὁ φόβος ἔχει καλλιεργηθεῖ ἐδῶ καὶ χρόνια. Βοήθησαν στὴν πρόκλησή του καὶ Ἱεράρχες τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας, ποὺ τώρα τὸ μετανιώνουν, ἀλλὰ εἶναι ἀργά…
.                 Ὁ Σεβ. Δημητριάδος εἶπε στὴν Ἱεραρχία ὅτι ἦταν ἐπιτυχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ποὺ στὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἔδωσε τὴ διαβεβαίωση ὅτι δὲν ἔχει πρόθεση «νὰ πάρει πίσω» τὶς Μητροπόλεις τῶν «Νέων Χωρῶν». Ὅμως ὁ Οἰκ. Πατριάρχης οὐδὲν δεσμευτικὸ ἔγγραφο ὑπέγραψε… Ἔτσι ἄφησε νὰ παραμένει τὸ ἐρωτηματικὸ γιὰ τὶς «Νέες Χῶρες», ὥστε νὰ διευκολύνεται τὸ Φανάρι στὸ νὰ ἔχει ὑπὸ ἐξάρτηση καὶ ὡς ἐκκλησιαστικὸ προτεκτοράτο τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Βεβαίως ὁ φόβος στοὺς Μητροπολίτες εἶναι ἀδικαιολόγητος. Ἡ Εὐαγγελικὴ καὶ ἡ Πατερικὴ Ἀλήθεια δὲν τὸν δικαιολογοῦν. Χρειάζεται ὅμως σθένος Ὁμολογητοῦ.
.                  Γιὰ τὶς «Νέες Χῶρες» διευκρινίζεται ὅτι μὲ τὸ Σύνταγμα κατοχυρώνεται ἡ θέση τῶν Μητροπόλεων τῶν «Νέων Χωρῶν» στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Λόγῳ ἀγνοίας τῶν ἐκκλησιαστικῶν θεμάτων ἀπὸ κυβερνητικὰ στελέχη καὶ ἐσωτερικῆς ὑπονόμευσης τῆς ἑνότητας τῆς Ἱεραρχίας ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἐπέβαλε στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ὅρους τῆς Πράξης τοῦ 1928, ποὺ δὲν ἔχουν γίνει μὲν δεκτοὶ ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Πολιτεία καί, ἑπομένως, ἀπὸ τὰ Ἑλληνικὰ Δικαστήρια, ἀλλὰ ποὺ μὲ τὴν ἀποδοχή τους ἀπὸ τοὺς Ἑλλαδίτες Ἱεράρχες διευκολύνθηκαν τὰ σχέδια του γιὰ τὴν ἐπ’ Αὐτῆς ἐπικυριαρχία του.
.                Μπρὸς στὸν φόβο καὶ στὴν ἐπιθυμία ἑνότητας μὲ τὸ Φανάρι οἱ Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ξεχνοῦν μίαν ἀλήθεια. Στὴν ἀπίθανη περίπτωση ποὺ ὁ κ. Βαρθολομαῖος θελήσει νὰ ἀνατρέψει τὸ ἐκκλησιαστικὸ στάτους κβὸ στὴ Θράκη, στὴ Μακεδονία, στὴν Ἤπειρο καὶ στὰ νησιὰ τοῦ Ἀνατολικοῦ Αἰγαίου καὶ ἔτσι νὰ ἐνισχύσει τὴ γεωπολιτικὴ θέση τῆς Τουρκίας στὶς περιοχὲς αὐτές, θὰ πρέπει νὰ τοὺς καταστήσει συνεργάτες του, καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση θὰ πρέπει νὰ ἐπιτύχει τὴν ἀναθεώρηση τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος καὶ νὰ πείσει τὸ λαὸ γιὰ τὴν ἀναγκαιότητα αὐτῆς τῆς ἐνέργειας. Θὰ συνεχίσουμε.-

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

,

1 Σχόλιο

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Γ΄

Mέρος Α´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Β´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μύδροι κατὰ τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας

.           Μύδρους ἐξαπέλυσαν κατὰ τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας οἱ Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, κατὰ τὴ συνεδρίαση τῆς 12ης Ὀκτωβρίου γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ ζήτημα. Ἐξέφρασαν μίσος καὶ ἀντιπάθεια γιὰ τοὺς Ρώσους ἐν Χριστῷ ἀδελφούς τους, αἰσθήματα ποὺ βεβαίως δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὸν Χριστό. Οἱ γεμάτοι χολὴ λόγοι τῶν περισσοτέρων ἦσαν ἄσχετοι πρὸς τὸ συζήτηση θέμα.
.         Τί ἔχουν κάνει καὶ τί κάνουν οἱ Ρῶσοι κατὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἶναι γνωστὰ στοὺς ἐπαΐοντας. Πῶς σκέφτονταν γιὰ τὴν «τρίτη Ρώμη» ἐπίσης. Εἶναι γνωστὴ ἡ σκέψη τοῦ Ντοστογιέφσκι στὸ «Ἡμερολόγιο τοῦ συγγραφέα» ποὺ ἔγραψε. Τὸ κεφάλαιο τοῦ Μαρτίου 1877 ἔχει τίτλο «Μία φορά, ἀργὰ ἢ γρήγορα ἡ Κωνσταντινούπολη θὰ καταστεῖ δική μας». Ὁ μεγάλος Ρῶσος συγγραφέας ἐξέφρασε τὴν ἐπιθυμία ἡ Ρωσία νὰ ἀπελευθερώσει τὴν Κωνσταντινούπολη ἀπὸ τοὺς Τούρκους, νὰ καταστεῖ προστάτιδα τῶν Ὀρθοδόξων καὶ νὰ εἶναι «ἡ μητέρα Ἑλλήνων καὶ Σλάβων καὶ ὄχι ἡ ἡγεμονίδα τους». (Dostoiefski “Journal d’ un ecrivain”, Gallimard, 11e edition, 1951, p. 476-482).
.         Ὁ πανσλαβισμὸς ἔχει τὴν ἐξήγησή του. Τὰ χρόνια ἐκεῖνα (1877 – 1878) διεξήχθη ὁ Ρωσο – τουρκικὸς πόλεμος καὶ εἶχε προηγηθεῖ ὁ Κριμαϊκὸς πόλεμος (1853-1856), ὅπως ἐπίσης ἡ πολιτικὴ διαμάχη Γαλλίας καὶ Ρωσίας (1851) γιὰ τὴν προώθηση τῶν συμφερόντων τῶν Λατίνων ἢ τῶν Ὀρθοδόξων ἀντιστοίχως στοὺς Ἁγίους Τόπους. Στὴ διαμάχη ἀπεδείχθη τὸ δίκαιο τῶν Ὀρθοδόξων καὶ τὸ 1852 ἐκδόθηκε διάταγμα ὑπὲρ τοῦ ἑλληνορθόδοξου Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, ποὺ κατοχυρώθηκε ἀπὸ τὸ Συνέδριο τοῦ Βερολίνου, τὸ 1878.
.         Ἀπὸ τὰ μέσα ἕως τὸ τέλος τοῦ 19ου αἰώνα ἦταν ἡ ἐποχὴ τοῦ ρεύματος τοῦ ρωσικοῦ μεσσιανισμοῦ καὶ πανσλαβισμοῦ, ποὺ εἶχε ὡς ἐκκλησιαστικὴ ἐκδήλωση τὴν φιλοδοξία ἡ Ρωσία νὰ ἀπελευθερώσει τὴν Κωνσταντινούπολη ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς καὶ νὰ ἔχει λόγο στὰ τοῦ Πατριαρχείου, ὅπως ἐπίσης νὰ ἔχει ἀνάμειξη στὰ ἐκκλησιαστικὰ τῶν Ἱεροσολύμων πράγματα.
.         Αὐτὰ εἶναι γνωστά. Ὅμως τὸ θέμα στὴν Ἱεραρχία δὲν ἦταν νὰ ἐξετάσει τὴν Ἱστορία τῶν ἑλληνορωσικῶν σχέσεων τοῦ 19ου αἰώνα, ὅπως δὲν ἦταν νὰ ἐξετάσει τὶς ἀδικίες ποὺ ἔχουν γίνει σὲ βάρος τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἢ τὴν ἐκ μέρους του ἐκμετάλλευση τῆς ἀδυναμίας τῆς ρωσικῆς Ἐκκλησίας ἐπὶ τοῦ ρωσικοῦ ἐμφυλίου πολέμου, τὸ 1917 καὶ κατόπιν. Ἡ Ἱεραρχία συνεκλήθη τὸν περασμένο Ὀκτώβριο γιὰ νὰ κρίνει ἂν ἦταν σύμφωνη μὲ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες ἡ ἐνέργεια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στὴν ἀναγνώριση τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας. Δὲν στήθηκε δικαστήριο ἱστορικὸ γιὰ τὶς φιλοδοξίες τῆς ρωσικῆς Ἐκκλησίας σὲ βάρος τῶν Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως καὶ Ἱεροσολύμων, ὅπως δὲν ἔχει στηθεῖ γιὰ τὶς στὸ πέρασμα τῶν χρόνων ἀδικίες σὲ βάρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἐκ μέρους τῆς Τουρκίας, τῆς Γερμανίας, τῆς Ἰταλίας, ἢ τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου.
.         Στὴν κρίση τῶν Μητροπολιτῶν δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ χωροῦσαν ἀνθρώπινες ἀδυναμίες καὶ πάθη, ὅπως κακίες, κουτσομπολιά, ἐθνοφυλετισμοί, πικρίες, κοσμικοῦ χαρακτήρα ἀνταγωνισμοί. Οἱ Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν ἦσαν ὑπεύθυνοι γιὰ τὸ τί ἔπραξαν αἱ Σύνοδοι τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ τῆς Μόσχας στὴν Οὐκρανία. Ἡ εὐθύνη τους ἦταν νὰ κρίνουν κατὰ τὴν Ἐπισκοπική τους συνείδηση τὴν ἐνέργεια τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου στὴν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας. Καὶ δὲν τὸ ἔπραξαν.
.         Πιὸ συγκεκριμένα ὁ Μητροπολίτης Νέας Ἰωνίας εἶπε ὅτι γίνεται ἐκ μέρους τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας μία προσπάθεια πανσλαβισμοῦ ἐναντίον τῆς ρωμιοσύνης, ποὺ πορεύεται μὲ ταπείνωση καὶ προσευχή. Ἐννοοῦσε προφανῶς τὸ Φανάρι… Ἐπίσης μίλησε γιὰ ἐκκοσμίκευση τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ δικαιολόγησε μὲ τὸ ὅτι σὲ Συνέδριο τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν στὴν Ἱσπανία, στὸ ὁποῖο ὁ ἴδιος συμμετέσχε, ὁ ἐκπρόσωπος τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, Μητροπολίτης Βολοκολὰμσκ Ἰλαρίων κάθισε κοντὰ σὲ ἀλλοθρήσκους καὶ ὄχι στοὺς Ὀρθοδόξους!..
.         Ὁ Σεβ. Γουμενίσσης ἀναφέρθηκε σὲ «ἱστορικὰ λάθη τῶν Ρώσων», ἀλλὰ καὶ στὸ ἱστορικὸ λάθος τοῦ Φαναρίου, ποὺ κατέταξε τὴ Ρωσικὴ Ἐκκλησία στὴν πέμπτη θέση στὰ πρεσβεῖα τιμῆς καὶ ἔτσι, κατὰ τὴν ἄποψή του, φούντωσε ἡ μεγάλη ἰδέα τῶν Ρώσων, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ τὴν Ἅλωση καὶ μετὰ λένε ὅτι δὲν ὑπάρχει Ἑλληνισμός… Προφανῶς ὁ Σεβ. κάπου τὸ ἔχει ἀκούσει, ἢ τὸ ἔχει διαβάσει…
.         Ὁ Σεβ. Ναυπάκτου σημείωσε ὅτι μετὰ τὴν Ἅλωση οἱ Ρῶσοι σχεδὸν ὅλα τὰ χρόνια ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ Μόσχα εἶναι ἡ τρίτη Ρώμη. Δὲν στενοχωρήθηκαν καθόλου οἱ Ρῶσοι, ὅπως ἀνέφερε, μὲ τὴν Ἅλωση, ἀλλὰ ἦσαν πολὺ χαρούμενοι, γιατί ἔτσι θὰ ἐπιδίωκαν ἡ Μόσχα νὰ γίνει ἡ «τρίτη Ρώμη». Κάπου καὶ ὁ Σέβ. Ναυπάκτου τὸ διάβασε στὸ πρωτότυπο…
.         Ὁ Μητροπολίτης Καστορίας εἶπε πὼς ἂν ἡ ὑπὸ τὸν Ἐπιφάνιο «Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας» μεταδίδει τὰ Ἄχραντα Μυστήρια σὲ Οὐνίτες, τὸ ἴδιο κάνει καὶ ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία! Ἀνέφερε μία τόσο βαριὰ κατηγορία σὲ βάρος τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, χωρὶς νὰ παραθέσει κάποιο στοιχεῖο, γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὸ ἀνοσιούργημα τῶν σχισματικῶν. Ἀντίθετα τὰ στοιχεῖα γιὰ τὴ συλλειτουργία σχισματικῶν Οὐκρανῶν μὲ Οὐνίτες εἶναι πολλά. Τελευταῖο, ἡ συμμετοχή, στὶς 4 Νοεμβρίου 2019, τοῦ ἱερέως τῶν σχισματικῶν Βλαντίμιρ Στεφάνκο στὴ Θεία Λειτουργία τῶν Οὐνιτῶν στὸ χωριὸ Γερμάκοβα, τῆς περιφερείας Τερνόπολης.
.         Ὁ Σεβ. Φιλίππων κατηγόρησε τὴν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας ὅτι προκάλεσε τὸ σχίσμα στὴν Ὀρθοδοξία, χωρὶς νὰ ὑπολογίσει τὶς γνῶμες τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν. Προφανῶς εἶδε τὸ ἀρνητικὸ φὶλμ τῶν γεγονότων. Τὸ Φανάρι ἦταν ἐκεῖνο ποὺ ἐνήργησε χωρὶς νὰ ἐρωτήσει καμία Ἐκκλησία, ἰσχυριζόμενο μάλιστα ὅτι εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ πράξει ἔτσι! Καὶ προφανῶς ἐκεῖνο προκάλεσε τὴ ρήξη καὶ τὸ σχίσμα. Ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία σήμερα δέχεται ἐπίθεση καὶ ἀμύνεται.
.         Κατὰ τὴν ἄποψη τοῦ Μητροπολίτου Λαγκαδᾶ τὸ πρόβλημα τὸ δημιούργησε ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία καὶ αὐτὴ τὸ διατηρεῖ, ἀφοῦ δὲν δέχεται τὴν ἐνέργεια τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου(!!!). Ὑποστήριξε ἐπίσης ὅτι ὁ πανσλαβισμὸς ξεκίνησε ἐπὶ Στάλιν… Ἡ σταλινικὴ καὶ γενικὰ ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωση χρησιμοποίησε τὴν αἰχμάλωτη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν προπαγάνδα της, ἀλλὰ δὲν ξεκίνησε ἐπὶ τῶν ἡμερῶν της ὁ πανσλαβισμός.
.         Ὁ Μητροπολίτης Ἰωαννίνων παρότρυνε τοὺς ἄλλους Μητροπολίτες νὰ ὑπηρετήσουν τὴν ἑνότητα ποὺ ἐκφράζει τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, χωρὶς νὰ κάνουν δεκτὲς τὶς ἀπειλὲς καὶ τοὺς ἐκβιασμοὺς τοῦ Μητροπολίτου Βολοκολὰμσκ Ἱλαρίωνα. Γιὰ τὶς αἰωρούμενες ἀπειλὲς καὶ τοὺς ἐκβιασμοὺς γιὰ τὶς «Νέες Χῶρες» ἀπὸ τὸ Φανάρι οὐδεὶς φυσικὰ λόγος. Οὔτε γιὰ τὸ σχίσμα, ποὺ τὸ Φανάρι προκάλεσε σὲ ὅλη τὴν Ὀρθοδοξία.
.         Ὁ Σεβ. Κορίνθου μίλησε ἐλεύθερα ὑπὲρ τοῦ Φαναρίου καὶ ἀπέρριψε τὶς ἀόριστες ἀπειλὲς (Σημ. Προφανῶς ἀπὸ τοὺς Ρώσους) διασπάσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τῆς ἤδη διασπασμένης ἀπὸ τὸ Φανάρι σὲ Αὐτοκέφαλη καὶ «Νέες Χῶρες» καὶ χωρὶς νὰ περιλαμβάνονται οὔτε στὴ μία κατηγορία οὔτε στὴν ἄλλη ἡ Κρήτη, ἡ Δωδεκάνησος καὶ οἱ Μονὲς τοῦ Ἁγίου Ὄρους… Κατηγόρησε ὅλους τοὺς Ρώσους ἱεράρχες ὅτι εἶναι «ὑπὸ τὴν μπότα τοῦ Στάλιν», χωρὶς νὰ ἐξηγήσει τί ἐννοοῦσε. Εἶναι πάντως γνωστὸ ὅτι ὅλα τὰ Πατριαρχεῖα ἔχουν καθεστὼς ἀπόλυτης μοναρχίας, μὲ πρῶτο τὸ Φανάρι. Σημείωσε ἀκόμη ὅτι ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων σέβεται κάποια πράγματα καὶ ὑποστήριξε ὅτι ποτὲ ὁ Πατριάρχης Θεόφιλος δὲν ἀναγνώρισε τὸν Ὀνούφριο. Προφανῶς δὲν ἔχει πληροφορηθεῖ τὶς σχετικὲς δηλώσεις του. Κατηγόρησε ἐπίσης τοὺς Οὐκρανοὺς τῆς ὑπὸ τὸν Ὀνούφριο κανονικῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἦσαν πολὺ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες στὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ προσκύνημα, ὅτι τὴν ἡμέρα τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ εἶχαν μαζί τους καρφίτσες καὶ τρυποῦσαν τοὺς Ἕλληνες προσκυνητὲς γιὰ νὰ περνοῦν μπροστά!… Αὐτὰ τὰ κουτσομπολιὰ ἐλέχθησαν σὲ κρίσιμη συζήτηση γιὰ τὸ κανονικὸ θέμα τῆς ἀναγνωρίσεως ἢ ὄχι τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας…
.              Ὁ Μητροπολίτης Ἱερισσοῦ πῆγε μακρύτερα τὸ θέμα. Διεκτραγώδησε τί ἄσχημα πέρασαν οἱ Ἑλλαδίτες Μητροπολίτες κατὰ τὴν Σύνοδο στὸ Κολυμπάρι (Σημ. Τὸ 2016) ἀπὸ τοὺς Μητροπολίτες τῆς… Σερβίας! Αὐτὸ τί σχέση ἔχει μὲ τὸ κανονικὸ πρόβλημα τῆς Οὐκρανίας μόνον ὁ ἴδιος γνωρίζει. Ἐπίσης παραπονέθηκε ὅτι οἱ σλαβικὲς Ἐκκλησίες τῆς Σερβίας καὶ τῆς Βουλγαρίας οὐδέποτε μνημονεύουν τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως ὡς Οἰκουμενικό… Τί σχέση ἔχει τὸ πῶς ὀνομάζουν κάποιοι τὸν Κωνσταντινουπόλεως μὲ τὸ Οὐκρανικό;… Καμία. Τὸ μόνο ποὺ ἐξέφραζε ὁ Ἱερισσοῦ καὶ οἱ ἄλλοι Μητροπολίτες ἦταν ἡ ἔλλειψη ἐπιχειρημάτων γιὰ τὸ θέμα. Αὐτὴ ἀναπληρώθηκε μὲ ἀοριστίες γιὰ τὸ πόσο κακοὶ εἶναι οἱ Ρῶσοι ἀπέναντι τῶν Ἑλλήνων καὶ μὲ μίαν ἀντίληψη ὅτι τώρα τὸ Φανάρι ἐφαρμόζει στὴ Μόσχα τὸ ἰουδαϊκὸ «ὀδόντα ἀντὶ ὀδόντος».
.         Γιὰ τὸ αἴτημα τοῦ Πατριάρχου Μόσχας πρὸς τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο νὰ ἀποκτήσει Ναὸ στὴν Ἀθήνα ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία μίλησε ὁ Μητροπολίτης Πατρῶν. Εἶναι ἀληθὴς ὁ λόγος του, ἀλλὰ πάντα ἰσχύει τὸ ποιὰ σχέση ἔχει τὸ ἐν λόγῳ θέμα μὲ τὸ Οὐκρανικό.
.         Ὁ Μητροπολίτης Περιστερίου ἔφτασε στὴν Βαυαροκρατία, ποὺ ὑπῆρξε στὴν Ἑλλάδα. Εἶπε ὅτι ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία εἶχε εὐθύνη γιὰ τὴν ἐπὶ τῶν ἡμερῶν της ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση στὴν Ἑλλάδα, γιατί οἱ Βαυαροὶ ἀντέγραψαν τὴ ρωσικὴ διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας!!! (Σημ. Ἐννοοῦσε ἐπὶ Τσάρου Μεγάλου Πέτρου). Ἐπίσης κατηγόρησε τοὺς Ρώσους ὅτι μὲ τοὺς Βαυαροὺς προσπάθησαν νὰ ἀποκόψουν τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο!… Ἐπίσης κατηγόρησε τὴν Ρωσικὴ Ἐκκλησία, ὅτι αὐτὰ ποὺ κάνει (Σημ. Δὲν εἶπε ποιὰ) εἶναι ἀπὸ κίνητρα πονηρὰ καὶ καθόλου ἐκκλησιαστικὰ καὶ χριστιανικά… Εἶναι γνωστὸ ὅτι οἱ ἀρχιτέκτονες τῆς ντὲ φάκτο Αὐτοκεφαλίας τῆς Ἐκκλησίας τοῦ νεοσύστατου Κράτους τῆς Ἑλλάδος ἦσαν ὁ Κοραὴς καὶ ὁ ἀρχιμανδρίτης Θεόκλητος Φαρμακίδης. Καὶ οἱ δύο δὲν ἦσαν ρωσόφιλοι. Κάθε ἄλλο. Ἀντίθετα εἶναι βέβαιο ὅτι ὁ ἄσπονδος ἐχθρός τους καὶ ἀναφανδὸν ὑπὲρ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντῖνος Οἰκονόμος ὁ ἐξ Οἰκονόμων ἦταν ἐκ τῶν φανατικῶν ὀπαδῶν τῆς Ρωσίας καὶ τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας.
.         Ὁ Μητροπολίτης Κεφαλληνίας ταξίδεψε στὴ Ραβέννα καὶ κατηγόρησε τοὺς ἐκπροσώπους τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας ὅτι στὸν Διάλογο μὲ τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς συνεργάσθηκαν μὲ τοὺς Γερμανοὺς Ρωμαιοκαθολικούς, γιὰ νὰ τὸν τορπιλίσουν καὶ νὰ τὸν διακόψουν… Θὰ ἐπαναλάβουμε πάλι τί σχέση ἔχει ἡ Ραβέννα μὲ τὸ Οὐκρανικό… Ἀλλὰ καὶ ἂν τὸ ἔπραξαν οἱ Ρῶσοι, καλῶς τὸ ἔπραξαν. Μάλιστα μὲ βοήθεια Ρωμαιοκαθολικῶν; Καταπληκτικό… Ὁ Σεβ. θίγει ἐπίσης τὸ θέμα ὅτι ὁ κ. Βαρθολομαῖος ὑποστήριξε μὲ ἐπιτυχία τὸν Πατριάρχη τῆς Μόσχας στὶς ἐνέργειές του νὰ μὴν καταστεῖ ἡ Οὐκρανικὴ Οὐνιτικὴ Ἐκκλησία Πατριαρχεῖο. Πράγματι ὁ Οἰκ. Πατριάρχης βοήθησε. Ἂν πάντως σκεφτόταν μακροπρόθεσμα, δὲν ἤθελε τὸ οὐνιτικὸ Πατριαρχεῖο, γιατί ὅπως διαμόρφωσε ὁ ἴδιος τὴν κατάσταση θὰ ὑπῆρχε στὴν Οὐκρανία Ἐκκλησία Ὀρθόδοξη μὲ ἁπλὸ Προκαθήμενο καὶ παράλληλα Οὐνίτης Πατριάρχης…
.         Ὁ Σεβ. Ὕδρας παραπονέθηκε ὅτι κανένας ἀπὸ ὅσους ἀσχολήθηκαν μὲ τὸ Οὐκρανικὸ θέμα δὲν καταδίκασε τὰ μύρια ὅσα κακά τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας… Καὶ σημείωσε ἔτσι γενικὰ τὸν ἐθνικισμό της, τὸν ἰμπεριαλισμό της καὶ ὅλα ὅσα ἔκαμε στὴν ἱστορία της… Ἀνέφερε πάντως καὶ ἕνα παράδειγμα, τὴν πικρὴ ἐμπειρία ἀπὸ τοὺς Ρώσους στὴν Κορέα, στὴν ὁποία Μητροπολίτης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου εἶναι ὁ κατὰ σάρκα ἀδελφός του. Καὶ τὰ τῆς Κορέας βεβαίως δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὸ Οὐκρανικό. Ἀποτελοῦν ὅμως μίαν ἀκόμη ἔνδειξη ἐκδικητικότητας πρὸς τὴ Ρωσικὴ Ἐκκλησία.
.         Ὁ Μητροπολίτης Μαρωνείας κατηγόρησε τοὺς Ρώσους κληρικούς, ὅτι ὅταν τὴν ἡμέρα τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ στὰ Ἱεροσόλυμα ὁ Πατριάρχης Θεόφιλος διαπραγματευόταν μὲ τοὺς Ἀρμενίους, ποὺ δὲν τὸν ἄφηναν νὰ ἀσκήσει τὰ δικαιώματά του στὸ Ναὸ τῆς Ἀναστάσεως, δὲν προέταξαν τὰ στήθη τους γιὰ νὰ τὸν ὑποστηρίξουν, ὅπως ἔκαναν οἱ Ἕλληνες Ἐπίσκοποι… Ὁμοίως καὶ αὐτὸ δὲν ἔχει σχέση μὲ τὸ Οὐκρανικό…
.                Ἀπὸ ὅσα ἀναφέρθηκαν καὶ ἀσφαλῶς θὰ ὑπάρχουν καὶ ἄλλα ποὺ δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ συλλεγοῦν, ὁ ἀναγνώστης ἀντιλαμβάνεται τὸ ἐπίπεδο στὸ ὁποῖο ἔγινε ἡ συζήτηση στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιὰ τὸ σοβαρὸ γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα. Ἕπεται ἡ συνέχεια.-

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Σχολιάστε