Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ"

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-8 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Η΄

Mέρος Α´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Β´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Γ´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Δ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Ε´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Ϛ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-6 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Ζ΄: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-7 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἐπιζήμιες ἀναφορὲς καὶ κρίσιμες συγκρίσεις

.             Τὸ ἐπιχείρημα, ποὺ ἐλέχθη στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τοῦ περασμένου Ὀκτωβρίου, ὅτι ἡ κανονική, ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας, Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας δὲν μπορεῖ πλέον νὰ ὑπάρχει, λόγῳ τῆς ἐμπόλεμης κατάστασης στὴν Ντονμπὰς μεταξὺ δυτικοφρόνων καὶ ρωσόψυχων Οὐκρανῶν καὶ τῆς προσάρτησης τῆς Κριμαίας στὴ Ρωσία, εἶναι ἐπιζήμιο γιὰ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Τὸ Φανάρι βρίσκεται στὴν Τουρκία καὶ διαθέτει στὴν Ἑλλάδα δικαιοδοσίες, τὶς ὁποῖες ἐπιμένει νὰ διατηρεῖ, ἀγνοώντας τὶς τεταμένες σχέσεις τῶν δύο χωρῶν.
.          Γιὰ νὰ ἀντιληφθεῖ ὁ ἀναγνώστης τὸ ἐπιζήμιο γιὰ τὸ Φανάρι τοῦ ἐπιχειρήματος περὶ τοῦ ἀπαραίτητού της αὐτοκεφαλίας στὴν Οὐκρανία παρατίθενται πρὸς σύγκριση οἱ περιπτώσεις Οὐκρανίας καὶ Ἑλλάδος:
.            Οἱ Οὐκρανοὶ καὶ οἱ Ρῶσοι εἶναι ὅμαιμοι, ὁμόδοξοι, ὁμόγλωσσοι στὴν ἐκκλησιαστικὴ γλῶσσα (σλαβονικὴ) καὶ ἐν μέρει στὴν καθομιλουμένη τους.
.         Οἱ Ἕλληνες καὶ οἱ Κωνσταντινουπολίτες εἶναι ὅμαιμοι, ὁμόδοξοι καὶ ὁμόγλωσσοι.
.         Ἡ Οὐκρανία καὶ ἡ Ρωσία παλαιότερα ἦσαν ἕνα κράτος, σήμερα εἶναι δύο ὁμόδοξα κράτη, μὲ ὀξεία ἀντιπαλότητα, τὴν ὁποία καλλιεργεῖ ἡ δυτικόφρων πολιτικὴ ἡγεσία τῆς Οὐκρανίας.
.         Ἡ Ἑλλάδα καὶ ἡ περιοχὴ ποὺ κατέχει σήμερα ἡ Τουρκία ἦσαν ἄλλοτε ἕνα κράτος, σήμερα εἶναι δύο ἀλλόθρησκα κράτη, σὲ ὀξεία ἀντιπαράθεση, τὴν ὁποία προκαλεῖ ἡ Τουρκία.
.        Ἡ Κωνσταντινούπολη ὑπῆρξε τὸ κέντρο καὶ ἡ καρδιὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἐπὶ 17 αἰῶνες καὶ οἱ ὅπου Γῆς Ἕλληνες ἐξακολουθοῦν νὰ ἔχουν ἰσχυρὸ πνευματικὸ δεσμὸ μαζί της.
.           Τὸ Κίεβο εἶναι τὸ κέντρο καὶ ἡ καρδιὰ τῶν ὅπου Γῆς Ρώσων Ὀρθοδόξων (συμπεριλαμβανομένων τῶν Οὐκρανῶν) γιὰ 10 αἰῶνες. Αὐτὸν τὸν δεσμὸ ἐπιδιώκει νὰ ἀποκόψει ἡ Οὐκρανικὴ πολιτικὴ ἐξουσία, μὲ τὴ σύμπραξη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου.
.          Στὴν Ἑλλάδα τὸ 1914 τὸ Ὑπουργεῖο τῶν Ἐκκλησιαστικῶν, μὲ ἔγγραφό του (Ἀρ. Πρωτ. 1628) πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Τὴν παρακάλεσε νὰ ζητήσει ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τὴν χειραφέτηση τῆς Ἐκκλησίας τῶν ἐλευθερωθεισῶν χωρῶν Ἠπείρου, Μακεδονίας κ.λπ. καὶ τὴν ὑπαγωγὴν αὐτῆς ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος «μετὰ μεγάλης χαρᾶς ἤκουσε τὴν παράκλησιν καὶ ἀνέπεμψε ἐπὶ τούτῳ δόξαν τῷ Θεῷ», μετὰ δὲ ἀπέστειλε τὸ προσῆκον ἔγγραφο πρὸς τὴν Αὐτοῦ Παναγιότητα τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη καὶ τὴν περὶ Αὐτὸν Σύνοδον. Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀπάντησε ὅτι «ἕνεκα τῶν δυσχερῶν περιστάσεων ἀναβάλλεται ἡ ἔκδοση τοῦ σχετικοῦ Συνοδικοῦ Τόμου». Αὐτὸς οὐδέποτε ἐξεδόθη. Τὸ 1928 ἐξεδόθη Πράξις, μὲ τὴν ὁποία ἀπὸ τὰ πράγματα ἀπεδείχθη ὅτι τὸ Φανάρι φαλκίδευσε τὴν χειραφέτηση τῶν Μητροπόλεων τῶν λεγομένων «Νέων Χωρῶν» καὶ ἔχει κατατεμαχίσει τὴν δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, διατηρώντας ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία Του τὴν Κρήτη, τὴν Δωδεκάνησο καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος. Ὅλα αὐτὰ μὲ τὴν ἀνοχὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους.
.             Στὴν Οὐκρανία τὸ 2018 ἡ φιλοδυτικὴ πολιτικὴ ἡγεσία τοῦ Προέδρου Ποροσένκο, χωρὶς τὴ σύμφωνη γνώμη τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ ἔχουσα ὑπὸ τὴν ἐπιρροή της τοὺς σχισματικοὺς τῆς χώρας, ζήτησε ἀπὸ τὸ Φανάρι τὴν χειραφέτησή τους καὶ τὴν ὀνομασία τους σὲ «Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας». Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀποδέχθηκε τὸ αἴτημα τοῦ Ποροσένκο. Συνέταξε Τόμο, μὲ τὸν ὁποῖο τοὺς ἔδωσε τὴν αὐτοκεφαλία, διατηρώντας ἐπ’ αὐτῶν οὐσιαστικὴ ἐποπτεία.
.           Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἡ μοναδικὴ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία μὲ πέντε (5) ἐκκλησιαστικὰ καθεστῶτα. Ἕως σήμερα ΔΕΝ ἀντιμετωπίζεται ἀπὸ τὸ Φανάρι ὡς Ἐκκλησία ἀνεξάρτητης καὶ κυρίαρχης χώρας, ἡ ὁποία δικαιοῦται νὰ ἔχει ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία της ΟΛΕΣ τὶς Μητροπόλεις της, ἀλλὰ ὡς Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἦταν λάθος ποὺ πῆρε τὴν Αὐτοκεφαλία. Μητροπολίτες τοῦ κλίματος τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου δὲν ἀποκρύπτουν τὴν ἐπιθυμία τους κάποια ἡμέρα τὸ αὐτοκέφαλο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ καταργηθεῖ καὶ οἱ Ἕλληνες νὰ ἐπανέλθουν ὑπὸ τὴ δικαιοδοσία τοῦ Φαναρίου, ἔστω καὶ ἂν αὐτὸ εἶναι σὲ δεινὴ αἰχμαλωσία ὑπὸ ἐχθρικὴ πρὸς τὴν Ἑλλάδα χώρα καὶ ὑπὸ ἀλλόθρησκο καθεστώς. Ἡ γειτονικὴ χώρα μεταχειρίζεται τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο ὄχι μὲ βάση τὸ Διεθνὲς Δίκαιο, ἀλλὰ ὅπως τὴν συμφέρει καὶ ἐξυπηρετεῖ τὰ συμφέροντά της.
.          Παγίως οἱ κυβερνήσεις καὶ ἡ διπλωματικὴ ὑπηρεσία τῆς Ἑλλάδος ὑποστηρίζουν ἢ ἀνέχονται τὴν ἀποκλίνουσα τῆς κανονικότητας ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση στὴν Ἑλλάδα. Ἀντίληψή τους εἶναι ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἀποδυναμωθεῖ περαιτέρω τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ὅτι ἐξυπηρετεῖ τὸ κράτος καὶ τὸ Φανάρι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νὰ εἶναι ὑπὸ ἔλεγχο, κρατικὸ καὶ ἐκκλησιαστικό. Οἱ ΗΠΑ χρησιμοποιοῦν τὸ Φανάρι στὴν πολιτική τους σὲ βάρος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ἀλλὰ δὲν τὸ προστατεύουν ἀρκούντως στὴν ἔναντί του καταπιεστικὴ πολιτικὴ τῆς Τουρκίας.
.               Ἡ Οὐκρανία γιὰ τὸ Φανάρι εἶναι ἕνα κράτος, διὰ τοῦ ὁποίου μπορεῖ νὰ ὑλοποιήσει τὰ ἐπεκτατικά του σχέδια σὲ βάρος τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας. Οἱ Οὐκρανοὶ ἀποτελοῦν τὸν «ἀδύναμο κρίκο» τῶν Ὀρθοδόξων Σλάβων, λόγῳ τῆς καταπίεσης καὶ τοῦ ἐπηρεασμοῦ ποὺ ἐπὶ αἰῶνες ὑφίστανται ἀπὸ τὴν Δύση. Σὲ ἁρμονία λοιπὸν μὲ τὴ γεωπολιτική τοῦ Βατικανοῦ καὶ τῶν ΗΠΑ τὸ Φανάρι ἐπιδιώκει τὴν ἀπόσπαση τῶν Οὐκρανῶν ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας.
.               Ἡ διατυπωθεῖσα δικαιολογία γιὰ τὴν ἀπόδοση τῆς αὐτοκεφαλίας στοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας, εἶναι ὅτι δὲν μπορεῖ ἡ Ἐκκλησία τῆς χώρας νὰ εἶναι ὑπὸ τὴ δικαιοδοσία μίας ἄλλης Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας ἡ ἕδρα βρίσκεται σὲ ἐχθρικὴ χώρα καὶ συγκεκριμένα στὴ Ρωσία. Τὸ ἴδιο τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο ὅμως στὴν πράξη τὰ ἀντίθετα ἐφαρμόζει στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ἂν καὶ ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἀνεξάρτητη χώρα ἀπὸ τὸ 1828, τὸ Φανάρι ποτὲ δὲν ἐπέτρεψε τὴν πλήρη χειραφέτηση τῆς Ἐκκλησίας Της καὶ σὲ ὅλη τὴν ἔκταση τῆς ἐπικρατείας τῆς χώρας.
.               Ὡς πρὸς τὶς δεσμεύσεις τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου ἔναντι τῆς τουρκικῆς ἐξουσίας, εἶναι γεγονός, ποὺ δὲν διαψεύσθηκε, ὅτι ὁ Οἰκ. Πατριάρχης εὐχήθηκε στὸν Πρόεδρο τῆς Τουρκίας Ταγὶπ Ἐρντογὰν νὰ στεφθεῖ μὲ ἐπιτυχία ἡ στρατιωτικὴ ἐπιχείρηση «Κλάδος Ἐλαίας» στὸ Ἀφρίν, ἐντός τῆς Συριακῆς ἐπικράτειας. Ἀνέφερε συγκεκριμένα: «Εἶναι παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας νὰ προσευχόμαστε πάντοτε γιὰ τὸ κράτος μας… Ἡ ἀποφασιστικότητα τοῦ Προέδρου Ἐρντογὰν… ἀποτυπώνεται στὴν παγκόσμια κοινὴ γνώμη. Προσευχόμαστε ἐσεῖς καὶ οἱ τουρκικὲς ἔνοπλες δυνάμεις νὰ ἐπιτύχετε καὶ ἡ ἐπιχείρηση “Κλάδος Ἐλαίας” νὰ φέρει εἰρήνη στὴν περιοχή, ὅπως ὑπόσχεται καὶ τὸ ὄνομά της». (Hurriyet Daily News, 26/1/2018). Ὅπως τὸ Φανάρι εἶναι στὴν Τουρκία καὶ ἔχει δικαιοδοσίες ἐντὸς τῆς Ἑλλάδας, τὸ ἴδιο θὰ ἔπρεπε νὰ δεχθεῖ ὁ κ. Βαρθολομαῖος γιὰ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας καὶ τὴν Οὐκρανία. Ἐξ ἄλλου πρόσφατα ἡ κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, διὰ τοῦ Μητροπολίτη της Ὀνουφρίου, ἀπάντησε στὸ θέμα. Ὁ Σεβ. διευκρίνισε ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὴν πολιτική, προσεύχεται ὑπὲρ τῆς εἰρήνης τῶν δύο χωρῶν, σκοπὸ ἔχει τὴ σωτηρία τοῦ ποιμνίου της καὶ βεβαίως εἶναι κατὰ τῆς βίας καὶ συμπαρίσταται σὲ κάθε θύμα της.
.              Γιὰ Δυτικοὺς γεωστρατηγικοὺς ἀναλυτὲς τὸ Φανάρι καὶ ἡ Ἑλλάδα δὲν ἀνήκουν στὴ Δύση, ἀλλὰ ἀποτελοῦν κέντρα τῆς «δυτικότροπης» Ὀρθοδοξίας καὶ χρησιμοποιοῦνται γιὰ τὴν ἄσκηση φιλοδυτικῆς ἐπιρροῆς στὶς ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες καὶ χῶρες, καὶ γιὰ τὸν ἀντίστοιχο περιορισμὸ τῆς ἐπιρροῆς σὲ αὐτὲς τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καί, κατ᾽ ἐπέκταση, τῆς Ρωσίας.
.              Τὴν ὑποτιμητικὴ ἀντίληψη γιὰ τὶς Ὀρθόδοξες χῶρες, διατυπώνει μὲ σαφήνεια ὁ ἀμερικανὸς καθηγητὴς τοῦ Χάρβαρντ Σάμιουελ Χάντινγκτον στὸ βιβλίο του «Ἡ σύγκρουση τῶν πολιτισμῶν καὶ ὁ ἀνασχηματισμὸς τῆς παγκόσμιας τάξης» (ἑλλην. ἔκδ. Terzo Books, Ἀθήνα, 1999, σελ. 218). Γράφει μεταξὺ ἄλλων: «Ποῦ τελειώνει ἡ Εὐρώπη; Ἡ Εὐρώπη τελειώνει ἐκεῖ ποὺ τελειώνει ἡ δυτικὴ Χριστιανοσύνη καὶ ἐκεῖ ποὺ ἀρχίζει τὸ Ἰσλὰμ καὶ ἡ Ὀρθοδοξία». (Σημ. Βλέπε τὸν χάρτη, ποὺ ὑπάρχει στὸ βιβλίο τοῦ Χάντινγκτον). Ἐξισώνει δηλαδὴ τὸ Ἰσλὰμ μὲ τὴν Ὀρθοδοξία. Καὶ συνεχίζει ὁ ἀμερικανὸς καθηγητής: «Ὁ πρῶτος στόχος ποὺ πρέπει νὰ θέσει ἡ Δυτικὴ Εὐρώπη, λέει ὁ Μάϊκλ Χάουαρντ, “εἶναι νὰ ἀπορροφηθοῦν ξανὰ οἱ λαοὶ τῆς Κεντρικῆς Εὐρώπης στὴ δική μας πολιτιστικὴ καὶ οἰκονομικὴ κοινότητα, ἐκεῖ δηλαδὴ ποὺ κανονικὰ ἀνήκουν”». Δηλαδὴ «ἐκπολιτισμὸς τῶν Ὀρθοδόξων» – φυσικὰ καὶ τῶν Οὐκρανῶν – σημαίνει ἀπορρόφησή τους στὴ δυτικὴ πολιτιστικὴ ἀντίληψη, ὅπως συνέβη μὲ τοὺς Πολωνούς, τοὺς Λιθουανοὺς καὶ τοὺς Κροάτες. Ὁ Χάντινγκτον στὸ ἴδιο βιβλίο του ἀναφέρει ὡς πιθανὴ ἐκδοχὴ ἐξέλιξης στὴν Οὐκρανία «νὰ διασπαστεῖ σὲ δύο ξεχωριστὲς ὀντότητες κατὰ μῆκος τῆς πολιτισμικῆς συνοριακῆς γραμμῆς καὶ ἡ ἀνατολικὴ πλευρὰ νὰ συγχωνευτεῖ μὲ τὴ Ρωσία». Φυσικὰ αὐτὸ δὲν τὸ δέχονται οὔτε οἱ δυτικότροποι Οὐκρανοί, οὔτε οἱ ΗΠΑ, ἀλλὰ μπορεῖ στὸ μέλλον ντὲ φάκτο νὰ προκύψει.
.              Τὸ Φανάρι γιὰ νὰ ἐνισχύσει τὴν ἐπιρροή του στὴν Ὀρθοδοξία καὶ νὰ μειώσει αὐτὴν τῆς Μόσχας ἀγνόησε τὸ προηγούμενο τῆς πολιτικῆς Του πρὸς τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Ἐκκλησία Της, ἀγνόησε τοὺς δεσμοὺς μεγάλου μέρους τῶν Οὐκρανῶν μὲ τὴν Ρωσικὴ Ἐκκλησία, ἀγνόησε τοὺς δεσμοὺς τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας μὲ τὸ Κίεβο, ἀγνόησε τοὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ καταστήσει κανονικούς τοὺς σχισματικούς, ἀφορισμένους καὶ ἀχειροτόνητους κληρικοὺς ἄλλης ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας καὶ προχώρησε στὴν ἀνακήρυξή τους σὲ «αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία», πού, κατὰ τοὺς Κανόνες, οὔτε αὐτὸ Τοῦ ἦταν ἐπιτρεπτό.

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

.                Γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀκριβὲς περὶ τῶν ἀντιλήψεων τοῦ Φαναρίου γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, τὴν ἴδια τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος, ποὺ εἶναι σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ ὅσα ἔπραξε στὴν Οὐκρανία, παρατίθεται ἀπόσπασμα ἀπὸ ὁμιλία τοῦ Μητροπολίτου Ἀρκαλοχωρίου Ἀνδρέα ἐνώπιον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου στὸ Φανάρι, τὴν 1η Αὐγούστου 2018:
.                «Σήμερα στὸν 21ο αἰώνα τὰ δεδομένα γιὰ τὰ ἔθνη – κράτη μεταβάλλονται. Ἡ ἐρήμωση τῆς ὑπαίθρου, ὁ ἐκδημοκρατισμός… ἡ πολυπολιτισμικότητα καὶ ἡ παγκοσμιοποίηση ἀναδομοῦν καὶ ἐπαναπροσδιορίζουν τὸν ρόλο τοῦ ἔθνους – κράτους, ὅπως αὐτὸ ἀνδρώθηκε κατὰ τὸν 20ό αἰώνα. Τὰ ἀνωτέρω δεδομένα ὅπως ἐπίσης ἡ παγκοσμιοποίηση τῆς οἰκονομίας συμβάλλουν στὴ διεθνοποίηση τῆς μέχρι πρό τινος περιχαρακωμένης ἐντὸς τῶν συνόρων ἐθνοκρατικῆς ἑνότητας…». Οὐδεμία ἐκ μέρους τοῦ Σεβασμιωτάτου ἀνησυχία, οὐδεμία ἔκφραση θλίψης γιὰ τὴν παγκοσμιοποίηση καὶ τὴ διεθνοποίηση τῶν ἐθνοκρατικῶν ὀντοτήτων. Ἀντίθετα φαίνεται ὡς νὰ εὐνοεῖ τὴν παγκοσμιοποίηση καὶ ὅτι ἐκλαμβάνει τὴν ἀπώλεια τῆς ἐθνικῆς συνείδησης τῶν Ἑλλήνων ὡς εὐκαιρία ἐνισχύσεως τοῦ ρόλου τοῦ Φαναρίου…
.              Στὴ συνέχεια ὁ Μητρ. Ἀρκαλοχωρίου μὲ γλαφυρὸ τρόπο ἐξέφρασε τὴν ἑξῆς ἄποψη: «Οἱ σύγχρονες τηλεοπτικὲς σειρές, ποὺ μεταφέρουν τὴν τουρκικὴ πραγματικότητα στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία καὶ ὁ νέος τρόπος θέασης τῆς Ἱστορίας τοῦ παρελθόντος ἀπὸ τὴ νέα γενιὰ τῶν ἱστορικῶν στὰ Βαλκάνια, δημιουργοῦν προϋποθέσεις τῆς ὑπέρβασης τῶν ἐθνικῶν προκαταλήψεων». Ρόλο δηλαδὴ στὴν ἀλλοτρίωση τῶν Ἑλλήνων παίζουν τὰ τουρκικὰ σίριαλ καὶ ἡ γνωστὴ νέα γενιὰ τῶν ἱστορικῶν. Αὐτὰ βεβαίως δὲν λέγονται ἀπὸ τὸν Οἰκ. Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο στοὺς Ἕλληνες καὶ πολὺ περισσότερο στοὺς Οὐκρανούς. Ἀντίθετα τονίζει τὸ πόσο σημαντικοὶ εἶναι ὡς λαοί… (Σημ. Δὲς Ζ΄ Μέρος τῆς παρούσης δημοσιογραφικῆς ἔρευνας).
.              Γιὰ τὸ ὅτι τὸ Φανάρι ποτὲ δὲν ἀποδέχθηκε τὴν Αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀναφέρεται ἀπόσπασμα ἀπὸ ὁμιλία τοῦ ἀείμνηστου Μητροπολίτου Πέτρας Νεκταρίου στὴ Μονὴ τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς Βαλουκλῆ, στὶς 10 Ἰουνίου 2008, ἐνώπιον τοῦ κ. Βαρθολομαίου: «Νὰ ζηλέψουμε τὶς περιπέτειες ἐκείνων, ποὺ ἄφρονα ἐπέλεξαν τὸν ἀντικανονικὸ καὶ ἀνάγωγο τρόπο τῆς διάσπασης ἀπὸ τὸν ἐκκλησιαστικὸ κορμὸ τῆς εὐκληματούσης ἀμπέλου; Ἐμεῖς ἀνήκουμε στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἐπειδὴ ἀγαπᾶμε τὴν Ἑλλάδα (Σημ. γρ. sic) καὶ δὲν θέλουμε νὰ κατακερματίζουμε τὸ Γένος μας. Καὶ ὅταν οἱ ἄλλοι (Σημ. γρ. Οἱ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος) ἐμφοροῦντο ἀπὸ ξενοκίνητες τάσεις ἀποσκίρτησης φαρμακιδείου καὶ κοραϊκῆς νοοτροπίας, ἐμεῖς ἐκεῖνα τὰ χρόνια δίναμε μάχες γιὰ νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὴν Μητέρα Ἑλλάδα γιὰ νὰ κάνουμε ἔτσι καὶ πιὸ ἰσχυρὴ τὴν ἀναφορά μας στὸ Πατριαρχεῖο». Τὰ λεχθέντα ἀνατρέπονται στὴν Οὐκρανία. Ἐκεῖ εὐνοεῖται ὁ κατακερματισμὸς τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ τάσεις ἀποσκίρτησης δὲν εἶναι ξενοκίνητες, ἀλλὰ φυσικὰ ἐπακόλουθα τῆς ἀνεξαρτησίας τῆς Οὐκρανίας….
.              Ὁ ἴδιος ὁ Οἰκ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Μητροπολίτη Ζιχνῶν καὶ Νευροκοπίου Ἱερόθεο ὑπερασπίστηκε τὴν ἀντίληψη, ὅτι μπορεῖ ἡ ἕδρα μίας Ἐκκλησίας νὰ εἶναι σὲ ἐχθρικὴ χώρα, χωρὶς νὰ ἐπηρεάζεται ἡ ἐθνικὴ ἀκεραιότητα τῆς χώρας ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς ὁποίας ἔχει δικαιοδοσία. Τοῦ ἐπισημαίνει συγκεκριμένα ὅτι «ὅσοι ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἑδρεύουσα εἰς Χώραν ἀλλόθρησκον καὶ ἀλλογενῆ (Σημ. γρ. Προφανῶς καὶ ἐχθρικὴ) ἀδυνατεῖ νὰ ἐκπληρώση τὸ ποιμαντικὸν καὶ πάσης ὑφῆς πνευματικὸν αὐτῆς χρέος ρίχνουν νερὸ εἰς τὸν μύλον τῶν ἀθέων λογίων καὶ τῶν ἀντιεκκλησιαστικῶν καλάμων». (Ἀριθ. Πρωτ. 970, 23 Ὀκτωβρίου 2003). Ὁ Οἰκ. Πατριάρχης ἔχει τὴ συγκεκριμένη ἀντίληψη ΜΟΝΟ γιὰ τὴν Ἑλλάδα, ΟΧΙ γιὰ τὴν Οὐκρανία.-

, , , ,

Σχολιάστε

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-7 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Z΄

Mέρος Α´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Β´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Γ´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Δ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Ε´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Ϛ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-6 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ ἐθνοφυλετισμὸς καὶ τὸ Φανάρι

.                 Πρόσφατα Μητροπολίτης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐπικοινώνησε μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου καὶ τοῦ ζήτησε νὰ ὑποστηρίξει τὴν ἐνέργεια τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου στὴν Οὐκρανία. Ὁ λόγος ποὺ τοῦ ἀνέφερε ἦταν: «Ἐμεῖς εἴμαστε Ἕλληνες καὶ πρέπει νὰ ὑποστηρίξουμε τὸ Ἑλληνικὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, δὲν μποροῦμε νὰ εἴμαστε μὲ τοὺς Σλάβους». Στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τοῦ Ὀκτωβρίου 2019 ἀκούστηκαν οἱ θεωρίες περὶ πανσλαβισμοῦ, στὶς ὁποῖες πρέπει νὰ ἀντισταθοῦν οἱ Ἑλλαδίτες Ἱεράρχες, ὑποστηρίζοντας τὸν Ἕλληνα Οἰκ. Πατριάρχη…
.                 Ὁ ἴδιος ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος στὸ Φανάρι καὶ στὶς 21 Ὀκτωβρίου τοῦ 2018 εἶχε πεῖ μεταξὺ ἄλλων: «Δὲν ἀνέχονται οἱ ἀδελφοί μας οἱ Σλάβοι τὸ προβάδισμα, τὸ ὁποῖο ἔχει τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο καὶ κατὰ συνέπεια τὸ Γένος μας μέσα στὴν Παγκόσμια Ὀρθοδοξία. Ὑπερηφανευόμεθα γι’ αὐτὸ καὶ προσπαθοῦμε μὲ καθημερινὸ ἀγώνα νὰ κρατήσωμε αὐτὰ τὰ προνόμια, αὐτὰ τὰ δίκαια μὲ τὰ ὁποῖα ἐστεφάνωσε ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ διὰ τῶν ἀποφάσεων τῶν Οἰκ. Συνόδων τὸν Πάνσεπτον Οἰκ. Θρόνον, τὴν Πρωτόθρονη Ἐκκλησία τῆς Ὀρθοδοξίας… Περάσαμε αὐτὰ τὰ 27 χρόνια διακονοῦντες τὴν Μητέρα Ἐκκλησία, τὸν Χριστὸ καὶ ὅλα τὰ ἰδανικὰ καὶ τὶς ἀξίες τοῦ Γένους μας, τὶς πανανθρώπινες ἀξίες, τὰ ἰδιαίτερα ἰδανικά, ποὺ ἔχουμε ὡς φυλὴ καὶ ὡς Γένος». Ἀξιοσημείωτο εἶναι πὼς τελείωσε τὴν ὁμιλία του λέγοντας πὼς γιὰ ὅσα ἔπραξε κατὰ τὴν 27ετῆ Πατριαρχικὴ Διακονία του ἔχει ἥσυχη τὴ συνείδησή του. Ἂν ὁ Πατριάρχης ὁμιλεῖ περὶ «ὑπερηφάνειας», περὶ «προνομίων», περὶ «δικαίων», περὶ «ἰδιαίτερων ἰδανικῶν» τῆς Φυλῆς μας, τί νὰ περιμένει κανεὶς ἀπὸ ὅσους τὸν ἀκολουθοῦν καὶ ἀσυστόλως τὸν κολακεύουν;
.                 Τὸ Φανάρι μὲ τὴν ἐνέργειά του στὴν Οὐκρανία ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ περὶ ἐθνοφυλετισμοῦ, ποὺ τὸ ἴδιο τὸν ἔχει καταδικάσει. Εἶναι νόμος πὼς ἡ Ἱστορία εἶναι ἀμείλικτη στὴν ἀσυνέπεια. Τὸ 1872 συνεκλήθη «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος» στὸ Φανάρι, μὲ τὴ συμμετοχὴ τῶν Πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου. Αἰτία της ἡ ἐθνοφυλετικὴ ἐπίθεση ἀπὸ τοὺς Βουλγάρους κατὰ τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἡ Σύνοδος ἀποκήρυξε καὶ καταδίκασε τὸν «φυλετισμό», κήρυξε σχισματικοὺς ὅσους Βουλγάρους ἀρχιερεῖς τὸν προώθησαν καὶ καταδίκασε ὡς τέτοιους τοὺς προκαθαιρεθέντες καὶ ἀφορισθέντες βουλγάρους ἀρχιερεῖς, τοὺς κληρικούς, ποὺ χειροτονήθηκαν ἀπὸ αὐτούς, συμφρονοῦν καὶ συμπράττουν μὲ αὐτοὺς καὶ δέχονται ὡς «κύριες» καὶ κανονικὲς τὶς ἀνίερές τους εὐλογίες καὶ ἱεροπραξίες.[1]
.         Ὁ «φυλετισμός», ὅπως ὁρίστηκε στὴν Ἔκθεση ποὺ κατετέθη στὴ Σύνοδο τοῦ 1872, εἶναι «ἡ ἐν αὐτῷ τῷ τόπῳ συγκρότησις ἰδίων φυλετικῶν Ἐκκλησιῶν, πάντας μὲν τοὺς ὁμοφύλους ἀποδεχομένων, πάντας δὲ τοὺς ἑτεροφύλους ἀποκλειουσῶν καὶ ὑπὸ μόνον ὁμοφύλων ποιμένων διοικουμένων, ὡς ἀξιοῦσι νῦν οἱ ὀπαδοὶ τοῦ φυλετισμοῦ»[2]. Ἡ ἀπόφαση τῆς Συνόδου τοῦ 1872 ἀφορᾶ εὐθέως τὴν ἀπόφαση τοῦ κ. Βαρθολομαίου νὰ ἀποδώσει τὸ αὐτοκέφαλο στοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας. Ἐπίσης ἡ ἴδια ἀπόφαση δικαιολογεῖ τὴν ἐκ μέρους τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας διακοπὴ τῆς Κοινωνίας μὲ τὰ Πατριαρχεῖα Κωνσταντινουπόλεως καὶ Ἀλεξανδρείας καὶ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Τὸ 1872 γιὰ τὸ Φανάρι ἦταν Κανόνας τὸ «ἀκοινωνήτῳ κοινωνῶν, ἀκοινώνητος»…
.         Τὸ σχίσμα τοῦ 1872 μὲ τοὺς Βουλγάρους Ὀρθοδόξους εἶχε χαρακτήρα ἔντονα ἐθνικὸ καὶ βοήθησε τὸν Ἑλληνισμὸ νὰ ἐπιζήσει στὴν Μακεδονία καὶ στὴ Θράκη. Ὅμως προκάλεσε ἐνδοεκκλησιαστικὲς συγκρούσεις στὰ Πατριαρχεῖα, ποὺ συμμετέσχον στὴ Σύνοδο τοῦ 1872, ἀλλὰ καὶ τὴν πτώση τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Κυρίλλου, ὁ ὁποῖος διαφώνησε μὲ τὴν ἀπόφαση τῆς Συνόδου, ἔχοντας τὴ στήριξη τῶν Ἀράβων Ὀρθοδόξων, ποὺ ἦσαν τὸ ποίμνιό του, ἀλλὰ καὶ τῶν Ρώσων.
.         Ὅπως γράφει ὁ Μανουὴλ Γεδεὼν καὶ μεταφέρει στὴ μελέτη του ὁ Παρασκευᾶς Ματάλας, γιὰ τὴν πτώση τοῦ Κυρίλλου χρησιμοποιήθηκε ἀπὸ τὸ Φανάρι μία σὲ βάρος του κατάδοση στὴν Πύλη, ὅτι ἐνίσχυε οἰκονομικὰ τὴν Κρητικὴ Ἐπανάσταση, καὶ Αὐτὴ ἀπεφάσισε τὴν ἀντικατάστασή του[3]… Καὶ σήμερα οἱ Ἕλληνες Πρωθιεράρχες, οἱ διαφωνοῦντες πρὸς τὴν ἐνέργεια τοῦ Φαναρίου στὴν Οὐκρανία, πιέζονται ποικιλοτρόπως νὰ τὴν ἐγκρίνουν… Ἀρκεῖ νὰ δεῖ κανεὶς τὸ ὕφος καὶ τὸ ἦθος τῶν γραφομένων σὲ βάρος τους ἀπὸ τοὺς ὑποστηρίζοντες τὸ Φανάρι κονδυλοφόρους, καθὼς καὶ τὶς ἐπισκέψεις ποὺ ἔχουν δεχθεῖ τὸ τελευταῖο χρονικὸ διάστημα ἀπὸ Ἕλληνες καὶ ξένους πολιτικοὺς καὶ διπλωματικοὺς παράγοντες…
.           Ὑπάρχει ἕνα ἀκόμη κοινὸ στοιχεῖο μεταξὺ τοῦ 1872 καὶ τοῦ 2019. Οἱ πολιτικὲς παρεμβάσεις στὸ Φανάρι, πρὸς ἐνίσχυση τῆς ἀντισλαβικῆς Του δράσης. Τότε ἡ Αὐστροουγγρικὴ καὶ ἡ Ἀγγλικὴ διπλωματία, μαζὶ μὲ τὴν Γερμανικὴ ἦσαν ὑπὲρ τῆς πολιτικῆς καὶ θρησκευτικῆς ρήξης τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου ὄχι μόνο μὲ τοὺς Βουλγάρους, ἀλλὰ μὲ ὅλους τοὺς σλάβους, μὲ σκοπὸ τὴν ἀνάσχεση τοῦ πανσλαβισμοῦ, ὅπως ὀνόμαζαν τὸν γεωπολιτικό τους ἀνταγωνισμὸ μὲ τὴν ὀρθόδοξη Ρωσία[4]. Τώρα ἡ ἀμερικανικὴ διπλωματία ἀντικατέστησε τὶς παλιὲς μεγάλες δυνάμεις καὶ συνεχίζει τὴν ἴδια πολιτική…
.               Εἶναι ἀληθὲς ὅτι ἡ κορυφὴ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας εἶχε καὶ ἔχει ἡγεμονικὲς τάσεις, προβάλλοντας ὄχι τοὺς Στάρετς ποὺ τὴν ἐκόσμησαν, ἀλλὰ τὴν κοσμική της ἰσχύ. Ὅμως ἀντὶ τὸ Φανάρι νὰ Τὴν ἐμπνεύσει καὶ νὰ Τὴν διδάξει στὴν πράξη ταπείνωση καὶ ὀρθόδοξη πνευματικότητα, ἀντὶ νὰ Τῆς τονίσει ὅτι τὸ κύριο στοιχεῖο τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ἡ Συνοδικότητα καὶ ὄχι ἡ τύπου Πάπα ἐκκλησιαστικὴ ἡγεμονία, ὑποχώρησε στὸν πειρασμὸ καὶ ἔπεσε στὴν παγίδα νὰ ἀνταγωνιστεῖ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας στὴν κοσμικὴ ἰσχύ. Ἔτσι λ.χ. ἂν ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας τονίζει γιὰ τὸν Οἰκ. Πατριάρχη ὅτι εἶναι «πρῶτος μεταξὺ ἴσων» καὶ οὐδέποτε τὸν ἀποκαλεῖ «Οἰκουμενικό», οἱ Φαναριῶτες ἄρχισαν νὰ ὑποστηρίζουν ὅτι ὁ κ. Βαρθολομαῖος εἶναι «Πρῶτος χωρὶς ἴσον», δηλαδὴ ὁ Πάπας τῆς Ὀρθοδοξίας… Καὶ ἂν ὁ Μόσχας ἐπιδεικνύει τὴν ἰσχύ του μὲ πολυτελεῖς λιμουζίνες, χλιδάτες ἐκδηλώσεις καὶ πολλοὺς ἄνδρες στὴν προσωπική του ἀσφάλεια, ὁ Οἰκ. Πατριάρχης τὸ ἴδιο κάνει. Στὶς Βρυξέλλες πρόσφατα χρησιμοποίησε ἐξ ἴσου πολυτελῆ μεταφορικὰ μέσα, παρέστη σὲ λουσάτες δεξιώσεις, εἶχε πολλοὺς ἄνδρες ἀσφαλείας νὰ τὸν προσέχουν….
.             Μπαίνοντας τὸ Φανάρι στὴν κοσμικῆς ἀντιλήψεως ἀντιπαράθεση μὲ τὴ Μόσχα ἦταν ἑπόμενο νὰ συνεργασθεῖ μὲ τὴν πολιτικὴ ἐξουσία, πρὸς μείωση τῆς ἐπιρροῆς τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας στὴν Οὐκρανία καὶ ἀντίστοιχη αὔξηση τῆς δικῆς Του ἐπιρροῆς. Πρὸς τὸν σκοπὸ αὐτὸ χρησιμοποίησε μέσα ἀντικανονικὰ καὶ ἀντιεκκλησιαστικά. Ἔτσι σήμερα τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο ἔχει χάσει τὴν ἔξωθεν μαρτυρία ὅτι εἶναι ὁ θεματοφύλακας τῆς ἑνότητας καὶ τῆς κανονικότητας στὴν Ἐκκλησία, ἐνῶ ἀντίθετα τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας δείχνει νὰ ὑποστηρίζει τὴν κανονικότητα καὶ ἐπιτυγχάνει ἔντιμοι καὶ καταρτισμένοι θεολογικὰ Ὀρθόδοξοι κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ νὰ ἀναγνωρίζουν ὅτι στὴν περίπτωση τῆς Οὐκρανίας ἔχει δίκαιο.
.             Ὅπως εἶναι ἡ κατάσταση σήμερα στὴν Ὀρθοδοξία, ἂν δὲν ξεπεραστοῦν ἀπὸ τοὺς Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους τὰ ἐθνικὰ καὶ φυλετικὰ συμπλέγματα καὶ ἡ, ὑπὸ μορφὴ πρωτοκαθεδριῶν, γεωπολιτικῶν ἀνταγωνισμῶν καὶ ὑποταγῆς τῆς Ἐκκλησίας στὰ ὠφελιμιστικὰ συμφέροντα τῶν Πολιτικῶν ἐξουσιῶν, ἐκκοσμίκευση, δηλαδὴ ἡ ἐμπλοκὴ τῆς Ὀρθοδοξίας σὲ ἕνα εἶδος Καισαροπαπισμοῦ, Αὐτὴ εἶναι καταδικασμένη νὰ καταλήξει ὁριστικὰ σὲ σχίσμα καὶ στὴν ὕπαρξη μίας κατὰ πλειοψηφία σλαβικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, τῶν 150 περίπου ἑκατομμυρίων καὶ μίας κατὰ πλειοψηφία Ἑλληνικῆς τῶν 15 ἑκατομμυρίων πιστῶν, σὺν ὅσοι σχισματικοὶ Σλάβοι τῆς Οὐκρανίας Τὴν ἀκολουθοῦν.
.             Τὸ σχίσμα θὰ εἶναι ὀδυνηρὸ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία. Πέραν τῶν ἄλλων ἀποδυναμώνει παγκοσμίως τὸ κύρος Της καὶ τὸ πνευματικό Της μήνυμα. Μπορεῖ ἐπίσης νὰ προκαλέσει ἀναταραχὲς στὸ ἐσωτερικὸ τῶν τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, στὶς ὁποῖες δὲν ἀποκλείεται νὰ ἱδρυθοῦν ἐνορίες ἄλλων ἐκκλησιαστικῶν δικαιοδοσιῶν καὶ σὲ αὐτὲς νὰ ἐνταχθοῦν ὅσοι πιστοὶ δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ κοινωνοῦν μὲ κληρικούς, ποὺ ἔχουν κηρυχθεῖ ἀκοινώνητοι.-

———————–

[1] Δημητρίου Β. Γόνη «Ἱστορία τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν Βουλγαρίας καὶ Σερβίας, Β΄ Ἔκδοση, ἐκδ. «Παρουσία», 1996, σελ. 145.

[2] Παρασκευᾶ Ματάλα «Ἔθνος καὶ Ὀρθοδοξία – Οἱ περιπέτειες μιᾶς σχέσης – Ἀπὸ τὸ «Ἑλλαδικό» στὸ Βουλγαρικὸ Σχίσμα», Πανεπ. ἐκδ. Κρήτης, Ἡράκλειο, 2002, σελ. 332.

[3] Αυτ. σελ. 339

[4] Βλ. σχ. Παρ. Ματάλα «Ἔθνος καὶ Ὀρθοδοξία – Οἱ περιπέτειες μιᾶς σχέσης – Ἀπὸ τὸ «Ἑλλαδικό» στὸ Βουλγαρικὸ Σχίσμα, Πανεπιστημιακὲς ἐκδόσεις Κρήτης, Ἡράκλειο, 2002, σελ. 315.

 

,

Σχολιάστε

Ο ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ γιὰ τὸ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ

Οἱ θέσεις τοῦ Ἀλβανίας Ἀναστασίου γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ

ἐφημ. «Δημοκρατία», 04.12.2019

Μὲ ἐπιστολή του πρὸς τὴ «Δημοκρατία» ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιος τοποθετεῖται γιὰ τὸ οὐκρανικὸ ζήτημα ποὺ ταλανίζει τὴν Ἐκκλησία καὶ ξεκαθαρίζει τὶς θέσεις του. Ἀπαντᾶ σὲ σχετικὸ δημοσίευμά μας ἀλλὰ καὶ σὲ ὅσα κυκλοφοροῦν τὸν τελευταῖο καιρὸ στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους γιὰ τὴ στάση ποὺ ἔχει κρατήσει. Ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἔχει ὡς ἑξῆς:

.                  Τὴν Τρίτη 26 Νοεμβρίου 2019 (ἡμέρα τοῦ μεγάλου σεισμοῦ στὸ Δυρράχιο τῆς Ἀλβανίας) δημοσιεύθηκε στὴν ἐφημερίδα σας ρεπορτὰζ τοῦ κ. Ἀντώνη Τριανταφύλλου μὲ τίτλο «Παρέμβαση Ἀναστασίου ὑπὲρ Μόσχας». Πρόκειται γιὰ μία κακόβουλη διαστρέβλωση τῶν ἀπόψεων, προθέσεων καὶ προτάσεών μου, σχετικὰ μὲ ἕνα εὐαίσθητο καὶ κρίσιμο θέμα, ποὺ ἀφορᾶ τὴν ἀνὰ τὴν οἰκουμένη Ὀρθοδοξία. Ὁ ὑπότιτλός του «Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας ζήτησε πάλι Πανορθόδοξη Σύνοδο (πάγιο αἴτημα τοῦ Κυρίλλου) γιὰ ἐξέταση τοῦ Οὐκρανικοῦ», καθὼς καὶ ὅσα ἀναφέρονται στὸ ρεπορτὰζ ἐπιχειροῦν νὰ διασύρουν τὴν πρόσφατη πρωτοβουλία μου. Ἡ παρέμβασή μου δὲν εἶναι «ὑπὲρ τῆς Μόσχας» ἢ ὑπὲρ ὁποιασδήποτε Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας, οὔτε βεβαίως κατὰ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Εἶναι κραυγὴ ἀγωνίας ὑπὲρ τῆς συμφιλιώσεως, ὑπὲρ τῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδοξίας.

1.Τὸ κείμενό μου: «Ἐν ἀναμονῇ τῶν Χριστουγέννων 2019, Ἔκκληση – Δέηση γιὰ τὴν ὑπέρβαση τῆς ἐκκλησιαστικῆς πολώσεως», τὸ ὁποῖο κυκλοφόρησε εὐρύτατα, δὲν ἔχει καμία σχέση, ὅπως ἰσχυρίζεται τὸ «ρεπορτάζ», μὲ τὴν πρωτοβουλία τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων καὶ τὸ αἴτημα τοῦ Πατριάρχου Μόσχας, ποὺ ἀνακοινώθηκαν στὶς 22 Νοεμβρίου 2019. Τὸ συνέταξα λίγο πρὶν ἀρχίσει ἡ Σαρακοστὴ τῶν Χριστουγέννων (γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἐπίτιτλος Ἐν ἀναμονῇ τῶν Χριστουγέννων), σὲ μία περίοδο ἀγωνίας γιὰ τὴ διαμορφωθεῖσα νέα ἐπικίνδυνη πραγματικότητα, ποὺ ἔχει βαθύτατα ἀνησυχήσει τοὺς Ὀρθοδόξους. Τὸ ἀπέστειλα ἐπισήμως στὶς 20 Νοεμβρίου στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ σὲ ὅλες τὶς Ὀρθόδοξες Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες. Στὴ δημοσιότητα δόθηκε στὶς 24 Νοεμβρίου (βλέπε ἰστοσελίδα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἀλβανίας orthodoxalbania.net/index.php/el/lajme-2/blog/6975-2019-3).
.                  Ἡ Ἔκκληση τονίζει ὅτι: «Ἡ πρωτοβουλία γιὰ τὴ θεραπευτικὴ ἀγωγὴ τῆς νέας πραγματικότητος ἀνήκει ἀναμφιβόλως στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Ἀλλὰ καὶ ὅλες οἱ Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ Ὀρθόδοξοι, ἔχουμε εὐθύνη νὰ συμβάλουμε στὴ συμφιλίωση». Οὐδέποτε ἀμφισβήτησα τὰ καθιερωμένα δικαιώματα ἢ προνόμια τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Συμμετέχοντας πάντοτε ὑπεύθυνα στὴ ζωὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, συμπαραστάθηκα σταθερὰ στὶς δημιουργικὲς προσπάθειες τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου (π.χ. στὶς Συνάξεις τῶν Προκαθημένων, στὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας). Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ τώρα, μὲ ἀγαπῶσα παρρησία, διατυπώνω τὴν ἀγωνία, τὶς ἐκτιμήσεις καὶ τὶς σχετικὲς προτάσεις, ἀποβλέποντας ἀποκλειστικὰ στὴν ἀναζήτηση λύσεως γιὰ τὴν περίπλοκη τωρινὴ πραγματικότητα, ἡ ὁποία προφανῶς διαφέρει ἀπὸ τὴν κατάσταση τοῦ 2018. Αὐτὴ ἡ στάση, στὰ τέλη τοῦ 2019, θεωρῶ ὅτι ἀποτελεῖ οὐσιαστικὴ συμβολὴ στὸ ἔργο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ στὴν ὅλη πορεία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.

2.Τὸ δημοσίευμα ἀναφέρεται ἐπίσης σὲ μία «αὐστηρὴ ἐπιστολὴ» τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου. Ἀποκρύπτει, ὅμως, ὅπως ἀποσιωποῦν συστηματικὰ καὶ οἱ «ἐκκλησιαστικοὶ κύκλοι» ἀπὸ τοὺς ὁποίους τροφοδοτεῖται, ὅτι ἀκολούθησε μία ἐμπεριστατωμένη συνοδικὴ ἀπάντηση τῆς Ἐκκλησίας μας στὶς αἰτιάσεις (21/3/2019), ἡ ὁποία μεταξὺ ἄλλων κατέδειξε ὅτι τὸ Μελιτιανὸ σχίσμα, ποὺ ἐπικαλέστηκε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο γιὰ τὶς ἐνέργειές του στὴν Οὐκρανία, καθορίζει διαφορετικὲς διαδικασίες θεραπείας τοῦ σχίσματος καὶ ὅτι ἡ τελικὴ λύση του ἐδόθη ἀπὸ τὴν Α´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο (βλ. orthodoxalbania.net/index.php/el/lajme-2/blog/6883-2-2). Ἡ ἐπίσημη ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος ἀλληλογραφία ἔκλεισε μὲ αὐτὴ τὴν ἀπαντητικὴ ἐπιστολή.

3. Ὅσο γιὰ τὸν ὑπαινιγμὸ τοῦ ρεπορτὰζ περὶ «πανεπιστημιακῆς πηγῆς» ὅτι «ὁ Ἀναστάσιος ξεχνᾶ βασικὲς διατάξεις τοῦ κανονικοῦ δικαίου καὶ κυρίως πῶς δίνονται οἱ Αὐτοκεφαλίες, ὅπως καὶ ἡ Αὐτοκεφαλία στὴ δική του Ἐκκλησία», διευκρινίζουμε ὅτι: Σὲ ὅλες τὶς προηγούμενες περιπτώσεις παραχωρήσεως Αὐτοκεφαλίας -καὶ φυσικὰ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας- ἡ Αὐτοκεφαλία παραχωρήθηκε σὲ κανονικὲς Μητροπόλεις κάθε χώρας, καὶ ὄχι σὲ μικρὰ τμήματά τους ποὺ συγκροτήθηκαν ἀπὸ σχισματικοὺς ἐλλιπῶς ἀποκατασθέντες. Γι᾽ αὐτὸ ἀκολούθησαν εἰρήνη καὶ σύμπνοια. Ἡ διαδικασία παραχωρήσεως τοῦ Αὐτοκεφάλου στὴν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, ἀντίθετα, προκάλεσε ταραχὴ καὶ διαιρέσεις, ὄχι μόνο στὴ συγκεκριμένη χώρα ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλο τὸν Ὀρθόδοξο κόσμο. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι μία παρατεινόμενη σύγχυση καὶ διαιρέσεις. Κυρίως ὅμως δὲν λησμονοῦμε ὅτι τὸ Κανονικὸ Δίκαιο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στηρίζεται κυρίως σὲ ἀποφάσεις Οἰκουμενικῶν καὶ ἄλλων σημαντικῶν Ὀρθοδόξων Συνόδων καὶ ὅτι ἡ Συνοδικότητα εἶναι ἡ βασικὴ ἀρχὴ τῆς συνοχῆς τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἡ ἐπίκληση, λοιπόν, ἀξιοποιήσεώς της δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ σκοτεινὰ σχέδια. Τὴν ἐπαναλαμβάνουν οἱ περισσότεροι Ὀρθόδοξοι Προκαθήμενοι ὑπεύθυνα καὶ δημόσια ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ λήγοντος ἔτους. Στὴν Ἔκκληση ἰδιαιτέρως τονίσαμε τὴν ἀνάγκη συγκλήσεώς της, «μὲ ἀποκλειστικὸ σκοπὸ τὴν ἀνεύρεση μίας εἰρηνικῆς ρυθμίσεως κοινῶς ἀποδεκτῆς ἀπ’ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία».

4. Καὶ μία ἄλλη χαρακτηριστικὴ στρέβλωση: Στὴν Ἔκκληση σημειώνω: «Εἶναι εὐρύτατα ἀποδεκτὸ καὶ συχνὰ ἐπαναλαμβάνεται διεθνῶς ὅτι μόνον μὲ σοβαρὸ διάλογο εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιμετωπιστοῦν οἱ ἐντάσεις. Ἂς ἐπιδιωχθεῖ τὸ συντομότερο ἐκ νέου ἐπικοινωνία καὶ ἀνταλλαγὴ δημιουργικῶν προτάσεων μεταξὺ τῶν βασικῶν παραγόντων τῆς κρίσεως. Ὑπάρχουν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πρόσωπα ποὺ μποροῦν νὰ συμβάλουν στὴν ἄμεση ἔναρξη διαβουλεύσεων». Αὐτὴ ἡ πρόταση παρουσιάζεται στὸ ἐν λόγω ρεπορτὰζ ὡς ἑξῆς: «Ὁ Ἀναστάσιος οὐσιαστικὰ πρότεινε ἑαυτὸν ὡς διαμεσολαβητὴ ἀνάμεσα στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τὴ Μόσχα». Ἡ παραποίηση τῶν ἀπόψεών μου καὶ τὸ αὐθαίρετο συμπέρασμα εἶναι ὁλοφάνερα.

5. Εἶναι λυπηρὸ ὅτι γιὰ ἕνα τόσο κρίσιμο θέμα ἔχουν κινητοποιηθεῖ ἀνεύθυνα πρόσωπα, μὲ σκοπὸ νὰ λοιδοροῦν ἐκείνους ποὺ διατυπώνουν διαφορετικὲς ἐκτιμήσεις, κολακεύοντας συγχρόνως ὅσους ὑποστηρίζουν. Ἀποκαλύπτεται ἕνας συγκεκριμένος ἐπιχειρησιακὸς σχεδιασμός. Ὁρισμένοι χρησιμοποιοῦν τὴν κοινωνικὴ δικτύωση. Τὸ κύριο φερέφωνό τους εἶναι κληρικὸς Μητροπόλεως τῆς Κρήτης (καθοδηγούμενος καὶ προστατευόμενος ἄνωθεν), ὁ ὁποῖος μὲ μία συγκεκριμένη «παρέα κρούσεως» ἀνέλαβαν τὸν ρόλο νὰ εἰρωνεύονται μὲ κακεντρέχεια, νὰ ἐκφοβίζουν καὶ κατὰ τὴ φαντασία τους νὰ τιμωροῦν μὲ ὕβρεις, ἀπειλές, μικρονοϊκὰ σοφίσματα, ἀκόμα καὶ ἄθλιες βωμολοχίες ὅσους ἔχουν διαφορετικὲς προτάσεις γιὰ τὴν ὑπέρβαση τῆς κρίσεως. Ἄλλοι χρησιμοποιοῦν τὴ σοβαροφάνεια δημοσιευμάτων, στὰ ὁποῖα ἐπικαλοῦνται ἐκκλησιαστικὲς καὶ πανεπιστημιακὲς πηγές, ὅπως τὸ ἐν λόγῳ «ρεπορτάζ», ὅπου ἀλλοιώνονται τὰ πραγματικὰ δεδομένα καὶ διαβάλλονται ὑπεύθυνες ἀπόψεις ἀκόμα καὶ Προκαθημένων καὶ Συνόδων. Ὅσοι μετέχουν σὲ αὐτὸν τὸν σχεδιασμό, ἀπερίφραστα ἢ μὲ ὑπονοούμενα, ἐπιχειροῦν ἀνενδοίαστα νὰ κολλήσουν ἐτικέτες ἐθνοφυλετικῆς ἐμπνεύσεως, μὲ ἐπιγραφὲς ὅπως «σλαβόφιλοι», «ρωσόφιλοι» καὶ ἄλλα παρόμοια. Πρόκειται γιὰ κατάπτωση ἐκκλησιαστικῆς ἀντιπαραθέσεως, ποὺ ἐξαθλιώνει τὸν διορθόδοξο διάλογο σὲ μία κρίσιμη γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἐποχή.

6. Καθὼς πλησιάζουν τὰ Χριστούγεννα, ἡ μεγάλη ἑορτὴ τῆς σαρκώσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τῆς ἐκπληκτικῆς πρωτοβουλίας τοῦ Πατρὸς γιὰ τὴ συμφιλίωση μὲ τὸ ἀνθρώπινο γένος, ὅπως ἀναφέρουμε στὴν κατακλείδα τῆς Ἐκκλήσεώς μας, δεόμεθα «νὰ ἐπιταχυνθοῦν τὰ βήματα πρὸς συμφιλίωση, πρὸς καταλλαγή. Μὲ τὴν καταλλαγὴ θὰ εἰρηνεύσουν ἑκατομμύρια πιστῶν ἀνθρώπων. Συγχρόνως ἡ Ὀρθοδοξία θὰ ἐπιβεβαιώσει τὴν πνευματική της ἱκανότητα νὰ ἐπουλώνει τὶς πληγές, μὲ ὁδηγὸ τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

Μὲ ἰδιαίτερη τιμὴ καὶ ἐγκάρδιες εὐχές,
Ἀναστάσιος
Ἀρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου καὶ πάσης Ἀλβανίας

,

Σχολιάστε

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-6 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 

Στὸν ἀπόηχο τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος ϛ΄

Mέρος Α´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Β´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Γ´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Δ´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Ε´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Πεδίο γεωπολιτικῆς ἀντιπαράθεσης ἡ Οὐκρανία

.               Μῆλον τῆς ἔριδος παραμένει ἡ Οὐκρανία. Ἀπὸ τὴ μία πλευρὰ οἱ ΗΠΑ καὶ οἱ χῶρες σύμμαχοί της στὸ ΝΑΤΟ – μαζί τους καὶ τὸ Βατικανό-, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ Ρωσία. Ἡ πλευρὰ τῆς Δύσης ἐπιδιώκει νὰ ἀποκόψει πλήρως τοὺς Οὐκρανοὺς ἀπὸ τοὺς ὅμαιμους καὶ ὁμόδοξούς τους Ρώσους. Πρὸς τὸν σκοπὸ αὐτὸ χρησιμοποιεῖ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινούπολης. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ἡ Ρωσία μὲ κάθε τρόπο προσπαθεῖ νὰ διατηρήσει ὄχι μόνο τὴν ἐθνικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ ταυτότητα τῶν Ρώσων τῆς Οὐκρανίας, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐπιρροή της στὴ ἐν λόγῳ χώρα. Ὁ ἀγώνας μεταξὺ ΗΠΑ καὶ Ρωσίας γιὰ τὸ ποιὸς θὰ ἐπικρατήσει στὴν Οὐκρανία ἐξελίσσεται καὶ εἶναι ἀμείλικτος. Εἶναι συνέχεια τῶν ἀπὸ αἰώνων ἀγώνων ἐπικράτησης ἐπὶ τῶν Οὐκρανῶν τῶν Βατικανοῦ, Πολωνίας καὶ Λιθουανίας καὶ τῆς ἀντίστασης ποὺ προέβαλλαν οἱ Ὀρθόδοξοι Ρῶσοι τῆς Δυτικῆς καὶ Κεντρικῆς Οὐκρανίας.
.               Ἀπὸ τότε ποὺ γράφτηκε τὸ ρεπορτὰζ «Τὸ Φανάρι καὶ ἡ γεωπολιτικὴ τῶν ΗΠΑ»*ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΚΑΙ Η ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΗΠΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) ) ὑπῆρξαν γεγονότα καὶ ἄλλα βρίσκονται σὲ ἐξέλιξη. Στὶς 3 καὶ 4 τρέχοντος μηνὸς Δεκεμβρίου θὰ διεξαχθεῖ στὸ Λονδίνο «μίνι» συνάντηση κορυφῆς τῶν ἡγετῶν τοῦ ΝΑΤΟ. Κατ’ αὐτὴν ὁ Γενικὸς Γραμματέας τῆς Συμμαχίας Γιενς Στόλτενμπεργκ θὰ ἐπιδιώξει νὰ ὑπάρξει κοινὴ πολιτικὴ ἔναντι τῆς Ρωσίας στὸ Οὐκρανικὸ καὶ στοὺς πυρηνικοὺς ἐξοπλισμούς. Πρὸς τοῦτο ὁ Γ.Γ. τοῦ ΝΑΤΟ στὶς 28 τοῦ παρελθόντος Νοεμβρίου ἐπισκέφθηκε τὸν Γάλλο Πρόεδρο Ἐμμανουὲλ Μακρὸν καὶ προσπάθησε νὰ τὸν πείσει νὰ συναινέσει στὴν κοινὴ ἀντιμετώπιση τῆς Ρωσίας. Ὑπενθυμίζεται ὅτι ὁ Γάλλος Πρόεδρος μίλησε γιὰ «ἐγκεφαλικὸ θάνατο» τῆς Συμμαχίας καὶ τηρεῖ ἔναντι τῆς Ρωσίας μίαν ἄλλη πολιτικὴ ἀπὸ αὐτὴν τῆς γραφειοκρατίας τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ. Κατὰ τὴν ἄποψη τοῦ Ἐμμ. Μακρὸν ὁ κοινὸς ἐχθρός τῆς Συμμαχίας δὲν εἶναι ἡ Ρωσία, ἀλλὰ ἡ τρομοκρατία, τὴν ὁποία ἀπὸ κοινοῦ πρέπει νὰ ἀντιμετωπίσουν.
.               Ἐνῶ ὅμως οἱ ΗΠΑ ἐμφανίζονται σὲ ὀξεία ἀντιπαράθεση μὲ τὴ Ρωσία γιὰ τὴν Οὐκρανία, στὸ ἐσωτερικὸ τῆς ἐν λόγῳ χώρας οἱ Οὐκρανοὶ αἰσθάνονται ἀφημένοι ἀπὸ τοὺς Ἀμερικανοὺς καὶ προδομένοι, ὅπως οἱ Κοῦρδοι. Ὅπως ἔγραψαν, ἀπὸ τὸ Κίεβο ὁ Ἀντριου Ε. Κράμερ καὶ ἡ Λάρα Τζέϊκς ἀπὸ τὴν Οὐάσινγκτον, στοὺς «Νιοῦ Γιορκ Τάϊμς» (18 Νοεμβρίου 2019, σελ. 1 καὶ 6) «Οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες εἶναι τώρα εὐρέως ἀποῦσες ἀπὸ τὴν πολιτικὴ καὶ διπλωματικὴ διαδικασία γιὰ τὴν ἐπίλυση τοῦ προβλήματος τοῦ πολέμου στὴν ἀνατολικὴ Οὐκρανία, κατὰ δήλωση Οὐκρανῶν καὶ Δυτικῶν ἀξιωματούχων στὸ Κίεβο». Στὸ ἐν λόγῳ ρεπορτὰζ οἱ Ἀμερικανοὶ δημοσιογράφοι ἐπισημαίνουν ὅτι τελευταίως ἐξ αἰτίας τῆς πρακτικῆς τῆς κυβέρνησης Ντ. Τρὰμπ στὴν Οὐκρανία ἔχει ἀποδυναμωθεῖ ἡ ἀμερικανικὴ καμπάνια περὶ προστασίας τῆς χώρας ἀπὸ τὴν ρωσικὴ βουλιμία καὶ ἀντιστρόφως ἔχει καλὰ ἀποτελέσματα ἡ ρωσικὴ προπαγάνδα, ποὺ ὑποστηρίζει ὅτι οἱ Ἀμερικανοὶ δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν εὐημερία τῶν Οὐκρανῶν, ἀλλὰ μόνο γιὰ τὰ συμφέροντά τους. Σύμφωνα μὲ τὸ ἴδιο ρεπορτὰζ ἡ ρωσικὴ κυβέρνηση εἶναι ἱκανοποιημένη ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι παρὰ τὴν ἔντονη ἀντιρωσικὴ προπαγάνδα δημοσκόπηση οὐκρανικῆς ἑταιρείας τὸν περασμένο Σεπτέμβριο ἔδειξε ὅτι τὸ 54% τῶν Οὐκρανῶν ἔχουν θετικὴ ἄποψη γιὰ τὴ Ρωσία καὶ διατηροῦν μὲ τοὺς Ρώσους στενοὺς προσωπικοὺς καὶ πολιτισμικοὺς – ἐκκλησιαστικοὺς δεσμούς.
.             Μία ἄλλη ἐξέλιξη στὰ πολιτικὰ πράγματα τῆς Οὐκρανίας, ποὺ ἔχουν ἐπίπτωση καὶ στὰ ἐκκλησιαστικά, εἶναι ἡ συνάντηση, ἡ ἐπονομαζόμενη Νορμανδία Τέσσερα, ποὺ θὰ λάβει χώρα στὶς 9 τρέχοντος μηνὸς Δεκεμβρίου στὸ Παρίσι καὶ θὰ συμμετάσχουν ἐκπρόσωποι τῶν Γαλλίας, Γερμανίας, Ρωσίας καὶ Οὐκρανίας. Τὸ γεγονὸς ἔχει προκαλέσει δυσφορία στοὺς διπλωματικοὺς κύκλους τῶν ΗΠΑ καὶ τῆς Μεγ. Βρετανίας, ποὺ δὲν συμμετέχουν.
.               Ἄλλη σημαντικὴ παράμετρος γιὰ τὶς ἐξελίξεις στὴν Οὐκρανία εἶναι ἡ πολιτικὴ τοῦ προέδρου τῆς χώρας Βολοντιμὶρ Ζελένσκι. Εἶναι πολὺ διαφορετικὴ ἀπὸ ἐκείνη τοῦ προηγουμένου προέδρου Ποροσένκο. Ἐκεῖνος ἀκολούθησε μίαν ἔντονα ἐθνικιστικὴ πολιτική, μὲ σφοδρὴ ἀντιρωσικὴ προπαγάνδα. Πρὸς ἐπίτευξη τῶν σκοπῶν του χρησιμοποίησε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινούπολης, στὸ ὁποῖο προσέφερε πλούσια ἀνταλλάγματα γιὰ τὶς ὑπηρεσίες του. Ὁ Ζελένσκι ἀκολουθεῖ τὸν δρόμο νὰ ἔχει σταθερὲς ἐθνικὲς θέσεις, ἀλλὰ νὰ εἶναι ἔναντι τῆς Ρωσίας μετριοπαθὴς καὶ ἕτοιμος γιὰ συζητήσεις μὲ τὸν Πρόεδρο Βλαντιμὶρ Πούτιν. Βεβαίως ἔχει νὰ ἀντιμετωπίσει ἐντὸς τῆς χώρας του τὶς ἀντιδράσεις τῶν πολιτικῶν ἀντιπάλων του, ποὺ διακρίνονται γιὰ τὸν λαϊκισμό τους. Πρὸς δημιουργία μίας καλύτερης ἀτμόσφαιρας στὶς σχέσεις τῶν δύο χωρῶν   πρόσφατα ἡ Ρωσία ἐπέστρεψε στὴν Οὐκρανία τρία πλοῖα τοῦ οὐκρανικοῦ πολεμικοῦ ναυτικοῦ, τὰ ὁποῖα εἶχαν καταλάβει πέρυσι δικά της πολεμικὰ πλοῖα, μὲ τὴν αἰτιολογία ὅτι εἶχαν εἰσέλθει στὰ χωρικά της ὕδατα.
.               Ὁ Πρόεδρος τῆς Οὐκρανίας Ζελένσκι διατηρεῖ καλὲς σχέσεις μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, χωρὶς νὰ ἀκολουθεῖ τὴν καταπιεστικὴ πολιτικὴ σὲ βάρος τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ποὺ ἐφάρμοσε ὁ προκάτοχός του Ποροσένκο. Ὁ Ζελένσκι στὶς 8 Αὐγούστου 2019, μὲ τὴν εὐκαιρία ἐπίσκεψής του στὴν Τουρκία, ἐπισκέφθηκε στὸ Φανάρι τὸν Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο. Κατὰ τὴ συνάντησή τους, ὅπως τὰ πρακτορεῖα Ρόϊτερς καὶ Ἀσοσιέτεντ Πρὲς ἔγραψαν, ὁ Οὐκρανὸς Πρόεδρος διαβεβαίωσε τὸν Πατριάρχη ὅτι «οἱ πολιτικὲς ἀρχὲς τῆς Οὐκρανίας δὲν παρεμβαίνουν πλέον στὶς ὑποθέσεις τῆς Ἐκκλησίας». Τὸ BBC ἀναφερόμενο στὴ συγκεκριμένη ἐπίσκεψη ἔγραψε ὅτι ἐνῶ εἶχε σχεδιασθεῖ ἀπὸ τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο καὶ τὴν Οὐκρανικὴ Προεδρία νὰ δημοσιευθεῖ ἕνα κοινὸ ἀνακοινωθέν, ὑπογεγραμμένο ἀπὸ τὸν Πατριάρχη καὶ τὸν Βόλ. Ζελένσκι, τελικὰ αὐτὸ δὲν πραγματοποιήθηκε. Γιατί δὲν ὑπογράφηκε, τὴν εὐθύνη πῆρε ἡ Οὐκρανικὴ Προεδρία, χωρὶς νὰ δώσει ἐξηγήσεις γιὰ τὴν ἄρνησή της. Πάντως ἡ στάση τοῦ Βολ. Ζελένσκι στὸ Φανάρι ἱκανοποίησε τὸν Μητροπολίτη Οὐκρανίας Ὀνούφριο καὶ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας.
.               Στὶς 28 Νοεμβρίου 2019 τὸ πρακτορεῖο εἰδήσεων τῆς Οὐκρανίας ἔγραψε ὅτι ὁ Ὑπουργὸς Πολιτισμοῦ τῆς χώρας Βλαντιμὶρ Μποροτνιάσκι δήλωσε ὅτι γιὰ τὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα ψηφίστηκε νόμος μὲ βάση τὸν ὁποῖο τὸ κράτος δὲν παρεμβαίνει στὶς ὑποθέσεις τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ παράλληλα πρόσθεσε ὅτι νόμος ἐπίσης ὑπάρχει, ποὺ προβλέπει τὴ μετονομασία τῆς κανονικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ὥστε «ὅλοι νὰ καταλαβαίνουν ὅτι τὸ κέντρο ἐπιρροῆς στὴν ἐν λόγῳ Ἐκκλησία βρίσκεται στὴ Μόσχα».
.               Ὁ Οἰκ. Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ὑποστηρίζει ὅτι δὲν ἀναμιγνύεται στὰ πολιτικὰ πράγματα. Ὅμως τὸ ρωσικὸ πρακτορεῖο Ἰντερφὰξ ἔγραψε ὅτι σὲ συνέντευξη ποὺ ἔδωσε ὁ Πρόεδρος Ζελένσκι στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ στὸ τηλεοπτικὸ κανάλι «1+1» εἶπε ὅτι κατὰ τὴ συνάντησή του μὲ τὸν Πατριάρχη συζήτησε, μεταξὺ ἄλλων, τὴν στρατιωτικὴ καὶ πολιτικὴ κατάσταση στὴν Ντόνμπας (Ἀνατολικὴ Οὐκρανία, ἡ ὁποία ἐλέγχεται ἀπὸ Ρώσους κατοίκους της καὶ στὴν ὁποία ὑπάρχει στρατιωτικὴ ἔνταση), ὅπως καὶ γιὰ τὸ πρόβλημα τῆς Κριμαίας, τὴν ὁποία τὸ 2014 προσάρτησε ἡ Ρωσία.
.               Σημειώνεται ὅτι ὁ Οἰκ. Πατριάρχης συμμετέσχε σὲ συνέδριο μὲ καθαρὸ πολιτικὸ καὶ ἰδεολογικὸ περιεχόμενο. Συγκεκριμένα στὶς 15 Ὀκτωβρίου 2019 συμμετέσχε στὸ Συνέδριο τοῦ Διεθνοῦς Ὀργανισμοῦ «Forum 2000», στὴν Πράγα. Πρόκειται γιὰ τσεχικὸ ὀργανισμό, ποὺ ἱδρύθηκε ἀπὸ τὸν πρῶτο πρόεδρο τῆς Τσεχοσλοβακίας καὶ τῆς Τσεχίας Βάκλαβ Χάβελ, μὲ διεθνῆ ἰδεολογικὴ στρατηγικὴ τὴν προώθηση τῆς παγκοσμιοποίησης. Ὅπως γράφεται στὸ σκοπό του, «σχεδιάζει τὴ διαδικασία παγκοσμιοποίησης καὶ σημειώνει διεθνῶς τὰ θετικά της ἀποτελέσματα». Οἱ εἰσηγήσεις καὶ οἱ συζητήσεις στὰ Συνέδρια ποὺ διοργανώνει ἐξερευνοῦν καὶ ἀναλύουν μεταξὺ ἄλλων «τὶς ρίζες τῆς τρομοκρατίας, τὸ ρόλο τῆς θρησκείας καὶ τὶς ἀνθρωπολογικὲς θεωρίες σύγκρουσης τῶν πολιτισμῶν».
.               Μεταξὺ τῶν κατὰ καιροὺς ὁμιλητῶν τοῦ Forum 2000 ἦσαν οἱ Δαλάϊ Λάμα**, Τζὸρτζ Σόρος, Χένρι Κίσινγκερ, Μάντελεν Ὀλμπράϊτ καὶ τὸ ζεῦγος Μπὶλ καὶ Χίλαρι Κλίντον. Ὁ Οἰκ. Πατριάρχης ἔκαμε ἕνα χαιρετισμὸ 15 λεπτῶν, ποὺ εἶχε ὡς θέμα «Ὑπεύθυνες πολιτικὲς γιὰ ἕναν βιώσιμο πλανήτη». Ἡ ὁμιλία του περιστράφηκε στὸ περιβάλλον, ἀφοῦ εἶναι ὁ «πράσινος πατριάρχης». Μέσα στὶς πολλὲς εἰσηγήσεις τοῦ συνεδρίου ὁ χαιρετισμός του φάνηκε ὡς μία τυπικὴ παρουσία, ἡ ὁποία βοήθησε τοὺς ἰδεολογικοὺς σκοποὺς τῶν ὀργανωτῶν, χωρὶς νὰ προσφέρει κάτι τὸ οὐσιαστικὸ στὴν Ὀρθοδοξία καὶ στὸ Φανάρι. Σημειώνεται ὅτι ὁ Πατριάρχης μετέβη στὴν Πράγα, ἀλλὰ δὲν συναντήθηκε μὲ τὸν Ὀρθόδοξο Ἀρχιεπίσκοπο Τσεχίας καὶ Σλοβακίας Ραστισλάβ. Ὁ συγκεκριμένος πρωθιεράρχης ὑποστηρίζει τὴν κανονικὴ Ἐκκλησία στὴν Οὐκρανία καὶ δὲν ἔχει ἀναγνωρίσει τοὺς σχισματικούς.
.              Ὁ Οἰκ. Πατριάρχης εἶχε καὶ ἔχει ἀγαστὴ συνεργασία μὲ τὶς κυβερνήσεις τῶν ΗΠΑ καὶ τῆς Ἑλλάδος καὶ ὡς πρὸς τὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ θέμα. Στὶς 14 Ἰουλίου 2019 σὲ συνέντευξη ποὺ ἔδωσε στὸν ἀνταποκριτὴ τοῦ Οὐκρανικοῦ πρακτορείου TSN Σεργκέϊ Γκαλτσένκο ὑποστήριξε ὅτι δὲν ὑπάρχουν πιέσεις ἀπὸ κυβερνήσεις πρὸς τὶς «ἀδελφὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες». Τὰ γεγονότα δὲν τὸν δικαιώνουν. Στὸ ἴδιο πρακτορεῖο καὶ στὴν ἴδια συνέντευξη ὁ Πατριάρχης προεξόφλησε ὅτι ἡ πρώτη Ἐκκλησία, ἡ ὁποία θὰ ἀναγνωρίσει τοὺς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας θὰ εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Σὲ αὐτὸ βγῆκε ἀληθινός.
.               Νωρίτερα καὶ συγκεκριμένα στὶς 6 Μαΐου 2019 ὁ πρέσβης τῶν ΗΠΑ Τζέφρι Πάϊατ συνόδευσε τὸν πρεσβευτὴ τῶν ΗΠΑ γιὰ τὰ ζητήματα θρησκευτικῶν ἐλευθεριῶν Σάμιουελ Μπράουνμπακ στὸν Ἀρχιεπίσκοπο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος Ἱερώνυμο. Ὁ κ. Μπράουνμπακ προωθεῖ διὰ τῶν ἐκκλησιαστικῶν θεμάτων τὴν γεωπολιτικὴ τῶν ΗΠΑ. Μετὰ τὴ συγκεκριμένη συνάντηση ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἄλλαξε στάση. Ἀπὸ ἀρνητικὸς ἢ σκεπτικὸς ποὺ ἦταν γιὰ τὴν ἀναγνώριση τῶν σχισματικῶν της Οὐκρανίας καὶ μὲ παγωμένες τὶς σχέσεις του μὲ τὸν Οἰκ. Πατριάρχη τὸν προσκάλεσε στὸ Δήλεσι, ὡς νὰ μὴν εἶχε συμβεῖ τίποτε μεταξύ τους. Στὶς 22 Μαΐου οἱ δύο Προκαθήμενοι εἶχαν κατ’ ἰδίαν συνάντηση στὴν Ἀρχιεπισκοπή. Τότε ἔγινε ἡ ἀρχὴ τῆς ἀναγνωρίσεως ἀπὸ τὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τῆς σχισματικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας. Κατὰ τὴν διήμερη παραμονή του στὴν Ἀθήνα ὁ Οἰκ. Πατριάρχης δέχθηκε τὴν ἐπίσκεψη τοῦ πρέσβη τῶν ΗΠΑ στὴν Ἑλλάδα Τζ. Πάϊατ…
.               Ὁ πρέσβης τῶν ΗΠΑ δὲν ἀπέκρυψε τὴν ἀνάμιξή του στὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα τῆς Οὐκρανίας. Ἐπισκέφθηκε πάλι τὸν Ἀρχιεπίσκοπο στὶς 22 Νοεμβρίου 2019. Μετὰ τὴ συνάντηση δήλωσε ὅτι μίλησαν γιὰ τὸ οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα καὶ τόνισε ὅτι ἡ ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας ἦταν «ἱστορικῆς σημασίας» καὶ ὅτι «οἱ ΗΠΑ ἀναγνωρίζουν τὴ σοφία μὲ τὴν ὁποία κινήθηκε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος στὸ ἐν λόγῳ ζήτημα». Ὁ ἴδιος ἀμερικανὸς διπλωμάτης μιλώντας στὴ διημερίδα τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καὶ τοῦ περιοδικοῦ «The Foreign Affairs: The Hellenic Edition» στήριξε γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο, ὁ ὁποῖος συντάχθηκε μὲ τὴν ἄποψη τοῦ Οἰκ. Πατριάρχη Βαρθολομαίου καὶ τάχθηκε ὑπὲρ τῆς χορήγησης αὐτοκεφαλίας στοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας. Ἀπαντώντας στὸν Ἀμερικανὸ πρέσβη ἡ πρεσβεία τῆς Ρωσίας τόνισε μεταξὺ ἄλλων τὴν ἀλαζονικὴ καὶ συμφεροντολογικὴ στάση τῶν ΗΠΑ στὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα τῆς Οὐκρανίας καὶ τὶς κατηγόρησε ὅτι ὄχι μόνο περιφρονοῦν τὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ τὴν ὑπονομεύουν κιόλας. Εἶναι γεγονὸς ὅτι οἱ γραφειοκράτες τοῦ ὙπΕξ τῶν ΗΠΑ οὐδὲν γνωρίζουν περὶ Ὀρθοδοξίας. Ἐκεῖνο ποὺ ἔχουν ἀντιληφθεῖ καὶ προωθοῦν εἶναι τὸ ὅτι τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο μπορεῖ νὰ τὶς βοηθήσει στὸ νὰ μειώσουν τὴν ἐπιρροὴ τῆς Ρωσίας στὴν Οὐκρανία.
.               Γιὰ τὴν πολιτικὴ ἀνάμιξη τῶν ΗΠΑ καὶ τῶν συμμάχων τους στὴν ἀναγνώριση τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας ὁ ἐπικεφαλῆς μίας ἀπὸ τὶς σχισματικὲς παρατάξεις Μακάριος Μάλετιτς σὲ συνέντευξή του στὸ Οὐκρανικὸ «Κανάλι 24», στὶς 7 Μαρτίου 2019, ὑπογράμμισε ὅτι χωρὶς τὴν ὑποστήριξη τῶν Δυτικῶν Κρατῶν ὁ Πατριάρχης δὲν θὰ εἶχε δώσει τὴν Αὐτοκεφαλία στὴν Οὐκρανία.
.               Ἀνάλογες μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο πολιτικὲς παραινέσεις δέχθηκε καὶ ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος. Ἦταν γιὰ λύπηση, ὅταν ἀνακοίνωσε τὴν «κωλοτούμπα» του καὶ ἀπὸ θερμὸς ὑποστηρικτὴς τῆς ὑπὸ τὸν Μητροπολίτη Ὀνούφριο κανονικῆς Ἐκκλησίας ἀναγνώρισε τοὺς σχισματικοὺς καὶ εἶπε γιὰ τὸν νεαρὸ Προκαθήμενό τους καλὰ λόγια. Προφανῶς εὑρισκόμενος σὲ ἀμηχανία ὅταν ἀνακοίνωσε τὴν ἀλλαγὴ τῆς στάσης του στὶς κάμερες τῆς τηλεόρασης, μίλησε γιὰ τὸ Συνοδικὸ σύστημα καὶ ὅτι ἡ πλειοψηφία τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου ἔτσι ἀποφάσισε… Τώρα τὸ θυμήθηκε. Ἕως τότε ἴσχυε Καὶ στὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας τὸ Πατριαρχικὸ σύστημα… Πάνω στὴν ἀμηχανία του εἶπε ἐπίσης ὅτι στὴν ἀπόφασή του ἔχει τὴν ὑποστήριξη τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας καὶ ἔδειξε τὸν πρέσβη τῆς Ἑλλάδος στὴν Αἴγυπτο, ποὺ στεκόταν δίπλα του…
.               Δὲν ἦταν μόνο αὐτό. Ὁ Θεόδ. Καλμοῦκος, ἐπὶ χρόνια συνεργάτης τοῦ Ἀντώνη Διαματάρη, ἰδιοκτήτου τῆς ἐφημερίδας «Ἐθνικὸς Κῆρυξ» τῆς Νέας Ὑόρκης καὶ σήμερα Ὑφυπουργοῦ τῶν Ἐξωτερικῶν, ἁρμοδίου γιὰ τὶς ἐκτὸς συνόρων Ἑλληνικὲς Ἐκκλησίες, ἔγραψε ὅτι ἡ πρὸ ἑβδομάδων ἐπίσκεψη τοῦ κ. Ὑφυπουργοῦ στὸν Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας «ἦταν ὄντως καθοριστικῆς σημασίας». Καὶ δὲν ἔμεινε ἐκεῖ. Μὲ ὕφος ἀπαράδεκτα ἀλαζονικὸ συνιστᾶ στὸν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων Θεόφιλο νὰ προχωρήσει ἄμεσα στὴν ἀναγνώριση τῶν σχισματικῶν τῆς Οὐκρανίας «γιατί ἔχει ἐκτεθεῖ ἀνεπανόρθωτα» καὶ στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀλβανίας Ἀναστάσιο γιὰ τὸ ἴδιο ζήτημα συνιστᾶ «νὰ ἀφήσει κατὰ μέρος τὰ γνωστὰ Ζωικὰ τερτίπια, νὰ ἀναλογισθεῖ τὸ ὅτι ἔγινε Προκαθήμενος τὸ ὀφείλει στὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο καὶ νὰ παύσει νὰ παίζει παίγνια καὶ παρελκυστίνδες (sic)».
.               Τὰ ὅσα ἔγραψε ὁ Θεόδ. Καλμοῦκος δικαιώνουν ἀπολύτως τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀλβανίας ὁ ὁποῖος σὲ ἄρθρο του στὴν «Καθημερινὴ» τὴν Κυριακὴ 24 Νοεμβρίου 2019 (σελ. 13) ἔγραψε ὅτι «οἱ διαφαινόμενες ἑκατέρωθεν πολιτικὲς πιέσεις τραυματίζουν τὸ πνευματικὸ κύρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἐνῶ ἡ κινητοποίηση ἀνευθύνων προσώπων, γιὰ νὰ λοιδοροῦν ἐκείνους ποὺ διατυπώνουν διαφορετικὲς ἐκτιμήσεις, κολακεύοντας συγχρόνως ὅσους ὑποστηρίζουν, εὐτελίζει τὸν διορθόδοξο διάλογο σὲ μία κρίσιμη γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἐποχή». –

*Δημοσιεύθηκε στὴν ἐφημερίδα ΕΣΤΙΑ σὲ δύο συνέχειες, στὶς 9 καὶ 11 Ἰανουαρίου 2019 καὶ στὶς 14 Ἰανουαρίου σὲ ἰστοσελίδες καὶ μπλογκς μὲ τὰ ὁποῖα συνεργάζομαι. Πρὸς ἐνημέρωση τῶν ἀναγνωστῶν μου τὸ ἀποστέλλω πάλι μαζὶ μὲ τὸ παρόν.  

**Εἶναι ὁ μόνος θρησκευτικὸς ἡγέτης ποὺ ἔχει συμμετάσχει, ἀλλὰ σημειώνεται ὅτι παράλληλα εἶναι σὲ ἐξορία κρατικὸς ἡγεμόνας τοῦ Θιβέτ.  

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-7 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Σχολιάστε

ΛΥΤΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ -ΕΚΠΛΗΞΗ Ἀρχιεπισκόπου ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΣΕ ΑΣΤΕΓΟΥΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ

Ἀρχιεπίσκοπος ερώνυμος
συνάντησε ζευγάρι
στέγων λικιωμένων
– «Βρε
τε διαμέρισμα κα ναλαμβάνω λα τ ξοδα»

Ἰσμήνη Χαραλαμποπούλου
ΠΗΓΗ: protothema.gr
27.11.2019, 19:45

.               Μία ἐπίσκεψη-ἔκπληξη ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο δέχθηκε τὸ ἡλικιωμένο ζευγάρι ποὺ ζεῖ ἐδῶ καὶ ἐνάμιση μήνα στὸ προαύλειο Ἐκκλησίας στὸν Κεραμεικό, ὕστερα ἀπὸ ἔξωση ποὺ τοῦ ἔγινε.
.               Οἱ εἰκόνες-σὸκ τοῦ ἡλικιωμένου ζευγαριοῦ, ποὺ κοιμᾶται στὴν κυριολεξία στὸν δρόμο, ποὺ παρακολούθησε ἀπὸ δελτία εἰδήσεων πρὸ ἡμερῶν, συγκίνησαν τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο, ποὺ ἔκανε πράξη τὸ μήνυμα τοῦ Χριστοῦ ποὺ εἶναι μήνυμα ἀγάπης. Ἀποφάσισε τὸ μεσημέρι τῆς περασμένης Παρασκευῆς, πρὶν ἀπὸ τὴν ἐνθρόνιση τοῦ νέου Μητροπολίτη Καλαβρύτων, νὰ πάει νὰ συναντήσει ἀπὸ κοντὰ τὸν Φίλιππο καὶ τὴν σύζυγό του Ἑλένη. Ἔκπληκτοι οἱ δύο ἡλικιωμένοι ποὺ ζοῦν στὸν δρόμο, γιατί χρωστοῦν πολλὰ ἐνοίκια, βρῆκαν μία πλαστικὴ καρέκλα γιὰ νὰ “φιλοξενήσουν” τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, ὁ ὁποῖος τοὺς εἶπε νὰ βροῦν γρήγορα ἕνα διαμέρισμα.
.               Ὁ ἴδιος, ὅπως τοὺς ἐξήγησε ἀναλαμβάνει προσωπικὰ ἀπὸ δικά του χρήματα, καὶ γιὰ κάθε μήνα ἀπὸ ἐδῶ καὶ στὸ ἑξῆς, τὴν χρηματοδότηση τοῦ ἐνοικίου, καὶ ὅλων τῶν ἐξόδων τοῦ νοικοκυριοῦ τοὺς ἀλλὰ καὶ τῶν λογαριασμῶν του.
.               Τὸ ζευγάρι χρωστοῦσε πολλὰ ἐνοίκια μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τοὺς κάνουν ἔξωση, ὅπως εἶπαν οἱ ἴδιοι. Ὁ 84χρονος μὲ τὴν 82χρονη συζυγό του ἐδῶ καὶ 44 ἡμέρες ζοῦν στὸ προαύλιο τῆς ἐκκλησίας στὸν Κεραμεικό, χωρὶς νὰ χάνουν τὴν ἐμπιστοσύνη τους ὅτι σύντομα θὰ βρεθεῖ «ἕνα σπιτάκι», ὅπως ἔλεγαν χαρακτηριστικά.
.               Ὁ κ. Φίλιππος καὶ ἡ σύζυγός του Ἑλένη κοιμοῦνταν στὶς παγωμένες πλάκες τοῦ προαύλειου χώρου τοῦ ναοῦ ἔχοντας δύο κουβέρτες γιὰ τὸ κρύο. «Εἶχα κάποια χρέη καὶ δὲν εἶχα νὰ τὰ πληρώσω καὶ ἡ γυναίκα ποὺ εἶχε τὸ σπίτι τὸ χρειαζόταν. Δὲν τὴν κατηγορῶ», ἔλεγε ἀποστομωτικὰ ὁ κ. Φίλιππος ποὺ ζεῖ ὅλον αὐτὸν τὸ καιρὸ ἀπὸ τὸ φαγητὸ ποὺ τὸ φέρνουν οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς.

 

 

Σχολιάστε

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς Ἱεραρχίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος E΄

Mέρος Α´: ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Β´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Μέρος Γ´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)
Mέρος Δ´:
ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἀντιφάσεις καὶ ψευδαισθήσεις

.           Στὴν Ἱεραρχία τοῦ περασμένου Ὀκτωβρίου γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ ἐτέθη καὶ τὸ ζήτημα τῆς ἐκ μέρους τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας διακοπῆς τῆς Κοινωνίας μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Ὁ Σεβ. Γουμενίσσης ἦταν πολὺ αὐστηρὸς μὲ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας. Τόνισε ὅτι τὸν ἐνοχλεῖ βαθύτατα καὶ γιὰ αὐτὸν εἶναι ἀσυγχώρητη ἡ ἐκ μέρους τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας διακοπὴ τῆς Θείας Κοινωνίας. Τὴν χαρακτήρισε «βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» καὶ «ἀσυγχώρητο ἔγκλημα» καὶ διερωτήθηκε: «Τί εἶναι ἡ Θεία Κοινωνία; Ποιός διαφεντεύει; Ὁ Χριστὸς ἢ ἐμεῖς; Καὶ ἐμεῖς ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ καὶ μὲ ποιὰ ἁρμοδιότητα;», γιὰ νὰ προσθέσει ὅτι οὐδεὶς Ὀρθόδοξος μπορεῖ νὰ μὴν κοινωνεῖ μὲ Ὀρθοδόξους χριστιανούς.
.           Ὑπενθυμίζεται ὅτι ὁ Σεβ. Γουμενίσσης ἦταν Συνοδικὸς Μητροπολίτης, ὅταν ὁ σημερινὸς Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος μὲ μία μεσαιωνικοῦ τύπου συνεδρίαση διευρυμένης Συνόδου ἐκ 42 Ἀρχιερέων τοῦ Θρόνου, ποὺ θύμισε τὴν ἀλήστου μνήμης παπικὴ ἱερὰ ἐξέταση, διέκοψε πομπωδῶς, τὴν Κοινωνία μὲ τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Ὁ Σεβ. Γουμενίσης ἦταν τότε Συνοδικὸς Μητροπολίτης καὶ δέχθηκε τὴν ἐνέργεια τοῦ Πατριάρχου στὴν πράξη. Ὅταν ἀνακοινώθηκε ἡ ἀπόφαση τοῦ Φαναρίου, ἐκεῖνος ΔΕΝ ΠΡΟΣΗΛΘΕ στὴ συνεδρίαση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, δείχνοντας ὅτι ἀκολουθεῖ τὴν ἀπόφαση τῆς διευρυμένης Πατριαρχικῆς Συνόδου. Καὶ δὲν ἦταν ὁ μόνος Μητροπολίτης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ποὺ τὸ ἔπραξε…
.           Σημειώνεται ὅτι ὁ μακαριστὸς Πρόεδρος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καταδικάστηκε αὐθαιρέτως, χωρὶς νὰ ἀπολογηθεῖ καὶ χωρὶς καμία οὐσιαστικὴ αἰτιολογία. Ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἄλλαξε ἄποψη γιὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, ὅταν αὐτὸς ἀπεβίωσε. Στὸ τηλεγράφημά του πρὸς τὸν τοποτηρητή, Μητροπολίτη Καρυστίας, τὸν περιέγραψε ὡς «ἐκκλησιαστικὸ ἄνδρα μεγάλου βεληνεκοῦς, πολλὰ προσενεγκόντος τῇ Ἁγιωτάτῃ Ἐκκλησίᾳ τῆς Ἑλλάδος, τῷ εὐλογημένῳ Ἑλληνικῷ Λαῷ καὶ συνόλῃ τῇ Ὀρθοδοξίᾳ…» Καὶ εὐχήθηκε: «Κύριος ἀναπαῦσαι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἐν χώρᾳ ζώντων καὶ ἀνταποδῶσαι τοὺς πολλοὺς ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας κόπους αὐτοῦ…».
.           Κατὰ τὴν ἄποψη τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς, ὁ Ρωσίας νόμιμα ἐνήργησε, ποὺ διέκοψε τὴν κοινωνία μὲ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη καὶ στὴ συνέχεια μὲ τὸν Ἀθηνῶν. Ἐφάρμοσε τοὺς 10ο καὶ 11ο Κανόνες τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι ἐπικυρώθηκαν ἀπὸ τὸν 2ο Κανόνα τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου καὶ ἑπομένως ἔχουν οἰκουμενικὸ κύρος. Μὲ βάση αὐτοὺς τοὺς Κανόνες ἐπιβάλλεται διακοπὴ κοινωνίας σὲ ὅσους κοινωνοῦν μὲ ἀκοινωνήτους. Ὁ Ἐπιφάνιος καὶ οἱ λοιποὶ ποὺ χειροτονήθηκαν ἀπὸ τοὺς καθηρημένους καὶ ἀφορισμένους Φιλάρετο καὶ Μακάριο εἶναι ἀνυπόστατα χειροτονημένοι καὶ ἀκοινώνητοι καὶ δὲν ἀποκαταστάθηκαν κατὰ Κανονικὸ τρόπο, ὅπως προβλέπουν οἱ Ἱεροὶ Κανόνες, ἀπὸ τὴν τελεία Πατριαρχικὴ Σύνοδο, στὴν ὁποία ἀνῆκαν, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀναρμόδια Σύνοδο τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου. Δικαιολογημένα λοιπὸν ἡ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας διέκοψε τὴν κοινωνία μὲ ὅσους ἔχουν κοινωνία μὲ ἀκοινώνητους. Ἐπίσης σημείωσε ὅτι γενικὸ ἔκκλητο ἐφ᾽ ὅλης τῆς Ἐκκλησίας δὲν ὑπάρχει στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπὸ κανένα Πατριαρχεῖο, οὔτε ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικό. Ἐπίσης δὲν ὑπάρχει ἐθιμικὸ δίκαιο, ὅταν μάλιστα αὐτὸ δημιουργήθηκε κατὰ τὴν περίοδο τῆς βαβυλωνίου αἰχμαλωσίας τῆς τουρκοκρατίας καὶ ὅταν ἔχουμε τὸ Κανονικὸ Δίκαιο τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων.
.           Ὁ Μητροπολίτης Σερρῶν κ. Θεολόγος μίλησε διαφορετικὰ ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Γουμενίσσης γιὰ τὴν ἐκ μέρους τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας διακοπὴ τῆς Κοινωνίας πρὸς τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινούπολης. Ἐπὶ τῆς οὐσίας συμφώνησε ὅτι ἡ ἐκ μέρους του διακοπὴ τῆς Κοινωνίας εἶναι πολὺ σοβαρὸ λάθος. Ὅμως σημείωσε ὅτι δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ συμβαίνει στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ ὅτι πρέπει νὰ πάψει γενικὰ νὰ χρησιμοποιεῖται τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας ὡς μοχλὸς πίεσης γιὰ τὰ διάφορα θέματα ποὺ ἀναφύονταν, ἀναφύονται καὶ θὰ ἀναφύονται στὴν Ἐκκλησία. Καὶ τόνισε: «Εἶναι πολὺ πικρὸς ὁ τρόπος, εἶναι πολὺ ἀπαράδεκτος ὁ τρόπος νὰ κόβεται τὸ μνημόσυνο καὶ ἡ Θεία Εὐχαριστία». Ὁ Σεβ. Σερρῶν, ὁ Σεβ. Πατρῶν καὶ ἄλλοι σημερινοὶ Μητροπολίτες βίωσαν ἀπὸ πολὺ κοντὰ τὴν «πικρὴ καὶ ἀπαράδεκτη» ἀπόφαση τῆς διακοπῆς τῆς Κοινωνίας καὶ τῆς Θείας Εὐχαριστίας ἐκ μέρους τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου πρὸς τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο.

   Διπλὴ ἀναγνώριση

.           Ὁ Σεβασμιώτατος Δράμας, ἐξέφρασε τὴν ἄποψη ὅτι μπορεῖ νὰ λειτουργήσει καὶ μὲ τὸν Ὀνούφριο καὶ μὲ τὸν Ἐπιφάνιο. Ὁμοίως ὁ Μητροπολίτης Γουμενίσσης ὑποστήριξε πὼς πρέπει ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νὰ ἀναγνωρίσει τὴν Αὐτοκέφαλη Οὐκρανικὴ Ἐκκλησία, χωρὶς νὰ ἀποστασιοποιηθεῖ ἀπὸ τὴν Ρωσικὴ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία στὴν Οὐκρανία εἶναι ὑπὸ τὸν Μητροπολίτη Ὀνούφριο. Δὲν διασαφηνίζουν πῶς αὐτὸ μπορεῖ νὰ ὑλοποιηθεῖ. Πρῶτον γιατί ὅταν τὸ Φανάρι ἀναγνωρίζει ὡς Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας, δὲν μπορεῖ νὰ ἀναγνωρίσει καὶ παράλληλη ἐκκλησιαστικὴ ὀντότητα. Καὶ τὸ δεύτερον, ἀφοῦ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας καί, ἑπομένως, ὁ Μητροπολίτης Κιέβου καὶ πάσης Οὐκρανίας Ὀνούφριος, ἔχουν διακόψει τὴν Κοινωνία μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο καὶ μὲ Μητροπολίτες ποὺ τὸν ἀκολούθησαν στὴν ἐνέργειά του, δὲν μπορεῖ νὰ τεθεῖ θέμα κανονικῆς σχέσης καὶ κοινωνίας μαζί τους. Γιὰ νὰ ὑπάρξει Κοινωνία ἀπαιτεῖται ἡ συμφωνία καὶ τῶν δύο μερῶν, ποὺ σήμερα δὲν ὑφίσταται.
.           Μὲ ἄλλο τρόπο τὸ ἴδιο θέμα ἔθεσε ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας. Εἶπε ὅτι ἡ ἀναγνώριση τῆς Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας δὲν συνεπάγεται ἀμφισβήτηση τῆς κανονικότητας τῆς Ἐκκλησίας ποὺ εἶναι ὑπὸ τὸν Ὀνούφριο. Καὶ παρομοίασε τὴν ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση στὴν Οὐκρανία μὲ ἐκείνη τῶν δυτικῶν χωρῶν τῆς Εὐρώπης, ὅπου ὑπάρχουν διπλὲς καὶ περισσότερες δικαιοδοσίες. Ἡ σκέψη τοῦ Σεβ. πάσχει ἐκκλησιολογικά. Ὅταν ὑπάρχει Αὐτοκέφαλη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία σὲ μία χώρα, δὲν εἶναι κανονικὰ δυνατὸ νὰ ἀναγνωρίζεται καὶ νὰ μνημονεύεται ὡς κανονικὴ καὶ μία ἄλλη. Ἡ περίπτωση τῆς Ἐσθονίας εἶναι διαφορετική. Ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία. Ὑπάρχουν δύο Αὐτόνομες: ἡ μία εἶναι ὑπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ ἡ ἄλλη ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας. Στὶς χῶρες τῆς Εὐρώπης (Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο κ.λ.π.) ὑπάρχουν οἱ ἐξαρτημένες ἀπὸ Πατριαρχεῖα Ἐκκλησίες τῆς Διασπορᾶς καὶ δὲν ὑπάρχει πουθενὰ Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία.-

Σημείωση. Τοῦ παρόντος θὰ ἀκολουθήσουν τὰ κεφάλαια γιὰ τὴν εἰσβολὴ τῆς γεωπολιτικῆς στὰ ἐκκλησιαστικὰ ζητήματα, τὴν ἐκ ταύτης ἐκκοσμίκευση τῆς Ἐκκλησίας, τὸν πειρασμὸ τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ καὶ τὸ ἐξελισσόμενο σχίσμα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὡς μεγίστη ἁμαρτία σὲ ἕνα κόσμο ποὺ συνεχῶς γίνεται ὅλο καὶ πιὸ ἐχθρικὸς πρὸς τὸν Χριστιανισμὸ καὶ εἰδικότερα πρὸς τὴν Ὀρθοδοξία. Τὸ ὅλο ρεπορτὰζ θὰ ὁλοκληρωθεῖ μὲ ἕναν ἐπίλογο.

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ τῆς ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ-6 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

,

Σχολιάστε

ΕΝ ΑΝΑΜΟΝῌ τῶν ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ («Ἡ πρωτοβουλία γιὰ τὴ θεραπευτικὴ ἀγωγὴ τῆς νέας πραγµατικότητος ἀνήκει ἀναµφιβόλως στὸ Οἰκουµενικὸ Πατριαρχεῖο».)

Ἐν ἀναμονῇ τῶν Χριστουγέννων
Ἀναστάσιος Ἀρχιεπίσκοπος Τιράνων,
Δυρραχίου καὶ Πάσης Ἀλβανίας
ἐφημ. «Καθημερινή» 23.11.19
ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογραφία»

1. Πολλὰ γράφονται καὶ λέγονται, µῆνες τώρα, σχετικὰ μὲ τὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτηµα. Τὸ πιὸ κρίσιµο καὶ ἀναγκαῖο, ὅµως, εἶναι νὰ τονισθεῖ τὸ χρέος τῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστοµος ἐκφράζοντας τὴν πατερικὴ πνευµατικὴ ἐµπειρία καὶ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση διακήρυξε: «Τὸ τῆς Ἐκκλησίας ὄνοµα οὐ χωρισµοῦ, ἀλλὰ ἑνώσεως καὶ συµφωνίας ὄνοµα. Ἐκκλησία γέγονε οὐχ ἵνα διηρηµένοι ὦµεν, ἀλλὰ συνηµµένοι». Καὶ ἀλλοῦ: «Οὐδὲν οὕτω παροξύνει τὸν Θεὸν ὡς τὸ Ἐκκλησίαν διαιρεθῆναι». Ὁποιαδήποτε, λοιπόν, ἐνέργεια ὀφείλει νὰ λαµβάνει σοβαρὰ ὑπ᾽ ὄψη τὴ βασικὴ αὐτὴ ἀλήθεια: Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι πρὶν καὶ πάνω ἀπὸ ὅλα.

2. Τὰ ἐκκλησιαστικὰ γεγονότα τοῦ ἔτους, ποὺ πέρασε, δηµιούργησαν μία νέα πραγµατικότητα, μὲ τὴν προφανῆ ἀνάµειξη καὶ γεωπολιτικῶν ἐνδιαφερόντων καὶ σκοπιµοτήτων. Ἡ νέα αὐτὴ κατάσταση δὲν εἶναι δυνατὸν ἐµµέσως ἢ ἀµέσως νὰ ἀγνοεῖται. Ἡ παραχώρηση τοῦ Αὐτοκεφάλου στὴν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας δὲν ἔφερε τὴν ποθητὴ ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων οὔτε τὴν εἰρήνη, ὅπως εἶχε συµβεῖ μὲ ὅλες τὶς προηγούµενες παραχωρήσεις Αὐτοκεφαλίας. Τὸ κεντρικὸ πρόσωπο τοῦ Οὐκρανικοῦ προβλήµατος, ὁ αὐτοαποκαλούµενος «Πατριάρχης» κ. Φιλάρετος, τελικὰ ἀρνήθηκε τὸν Τόµο, κατηγορώντας τὸ περιεχόµενο καὶ τὸν σκοπό του. Οἱ διχασµοὶ ἔχουν ἐπεκταθεῖ καὶ σὲ ἄλλες περιοχὲς καὶ γενικότερα στὸν Ὀρθόδοξο κόσµο. Παράλληλα, τὸ κατ᾽ ἐξοχὴν µυστήριον τῆς ἑνότητος καὶ τῆς συγγνώµης -ἡ Θεία Εὐχαριστία- χρησιµοποιήθηκε ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας κατὰ τὴν ἀντιπαράθεση ὡς µοχλὸς πιέσεως. Δεκάδες ἑκατοµµύρια Ὀρθοδόξων ἔχουν διακόψει τὴν εὐχαριστιακὴ κοινωνία μὲ τὸ Οἰκουµενικὸ Πατριαρχεῖο, τὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας καὶ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ἐξ ἄλλου τὸ ζήτηµα τῆς ἐγκυρότητος τῶν χειροτονιῶν ποὺ ἐτέλεσε ὁ αὐτοαποκαλούµενος «Πατριάρχης» κ. Φιλάρετος, ἐνῶ ἦταν ἀφορισµένος καὶ ἀναθεµατισµένος, ἐξακολουθεῖ νὰ διχάζει. Τὰ ἐπώδυνα ἀποτελέσµατα τῆς γενοµένης ἐγχειρήσεως εἶναι πασίγνωστα ὄχι µόνο στοὺς Ὀρθοδόξους κύκλους, ἀλλὰ γενικότερα σὲ ὅλο τὸν χριστιανικὸ κοσµο.

3. Πρὸς τὸ παρόν, στὶς περισσότερες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἐπικρατεῖ µία ἀνησυχητικὴ σιωπή. Οἱ διαφαινόµενες ἑκατέρωθεν πολιτικὲς πιέσεις τραυµατίζουν τὸ πνευµατικὸ κύρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἐνῶ ἡ κινητοποίηση ἀνεύθυνων προσώπων, γιὰ νὰ λοιδοροῦν ἐκείνους ποὺ διατυπώνουν διαφορετικὲς ἐκτιµήσεις, κολακεύοντας συγχρόνως ὅσους ὑποστηρίζουν, εὐτελίζει τὸν διορθόδοξο διάλογο σὲ µία κρίσιµη γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἐποχή. Ὁρισµένοι ἐκκλησιαστικοὶ κύκλοι ἐκφράζουν τὴν προσδοκία ὅτι σιγὰ σιγὰ ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες θὰ ἀναγνωρίσουν τὸν παραλαβόντα τὸν Τόµο. Ὅµως, κι ἂν ἀκόµη ὁρισµένες Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες τὸν ἀναγνωρίσουν, ἀρκετὲς ἄλλες, ὅπως δηλώνουν στὶς µέχρι τοῦδε δηµόσιες τοποθετήσεις τους, θὰ παραµείνουν στὴν ἄρνηση. Μὲ ἀποτέλεσµα µία ἐθνοφυλετικὴ διάσπαση (σὲ Ἕλληνες, Σλάβους καὶ ὅσους ἐπιθυµοῦν ἁρµονικὲς σχέσεις μὲ ὅλους), ἡ ὁποία ἀκυρώνει τὸν πολυεθνικὸ καὶ πολυπολιτισµικὸ χαρακτήρα τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τὴν οἰκουµενικότητά της. Τὰ ἐκκλησιαστικὰ σχίσµατα δὲν τὰ διορθώνει αὐτοµάτως ὁ χρόνος οὔτε τὰ ἐπουλώνει· ἀντιθέτως τὰ παγιώνει καὶ τὰ βαθαίνει.

4. Ἐπείγει πλέον νὰ ἀναζητηθοῦν δρόµοι ὑπερβάσεως τῆς ἐκκλησιαστικῆς πολώσεως. Γιὰ τὴν ἀντιµετώπιση τῶν ποικίλων συγκρούσεων στὸν κόσµο τὸ πρῶτο στάδιο ἐνεργειῶν εἶναι ἡ ἀποκλιµάκωση. Εἶναι εὐρύτατα ἀποδεκτὸ καὶ συχνὰ ἐπαναλαµβάνεται διεθνῶς ὅτι µόνον μὲ σοβαρὸ διάλογο εἶναι δυνατὸν νὰ ἀντιµετωπιστοῦν οἱ ἐντάσεις. Ἂς ἐπιδιωχθεῖ τὸ συντοµότερο ἐκ νέου ἐπικοινωνία καὶ ἀνταλλαγὴ δηµιουργικῶν προτάσεων µεταξὺ τῶν βασικῶν παραγόντων τῆς κρίσεως. Ὑπάρχουν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πρόσωπα ποὺ µποροῦν νὰ συµβάλουν στὴν ἄµεση ἔναρξη διαβουλεύσεων.

5. Καιρὸς νὰ τεθοῦν ὡς βάσεις τῶν νέων προσπαθειῶν ἀλήθειες τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, οἱ ὁποῖες στηρίζονται στὴν Ἁγία Γραφή. Π.χ.: «τί δὲ μὲ καλεῖτε, Κύριε Κύριε, καὶ οὐ ποιεῖτε ἃ λέγω;» (Λουκ. 6:46, πρβλ. Ματθ.7:21)· «Ἐγὼ δὲ λέγω ὑµῖν, ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑµῶν, εὐλογεῖτε τοὺς καταρωµένους ὑµᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς µισοῦσιν ὑµᾶς … » (Ματθ. 5:44)· «ἄφες ἡµῖν τὰ ὀφειληµατα ἠµῶν, ὡς καὶ ἡµεῖς ἀφίεµεν τοῖς ὀφειλέταις ἠµῶν … » (Ματθ.6:12) « … σπουδάζοντες τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύµατος ἐν τῷ συνδέσµῳ τῆς εἰρήνης» (Ἐφεσ. 4:3, βλέπε καὶ Γαλ. 5:15). Ἀκολουθώντας πιστὰ τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου θὰ διακρίνουµε νέους δρόµους γιὰ τὴν ὑπέρβαση τῆς κρίσεως.

6. Ὑπάρχουν λύσεις. Θὰ µᾶς φωτίσει ὁ Θεὸς νὰ τὶς προσδιορίσουµε. Οἱ λύσεις βεβαίως δὲν θὰ ἐπιτευχθοῦν μὲ τὴν ἀνταλλαγὴ προσβλητικῶν καὶ ἀπειλητικῶν κειµένων ἢ μὲ ἐξωεκκλησιαστικὲς παρεµβάσεις· οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιβληθοῦν µονοµερῶς ἢ αὐτοµατως μὲ τὸ πέρασµα τοῦ χρόνου. Κάθε καθυστέρηση ἐπιδεινώνει τὴν ἤδη ὀδυνηρὴ κατάσταση. Καὶ ἂν «στὸ τέλος», «στὸ µέλλον», βρεθεῖ κάποια λύση, θὰ ἔχουν πλέον συσσωρευθεῖ στὴν ἱστορία τῆς Ὀρθοδοξίας πολλὲς δυσάρεστες σελίδες. Ἡ βασικὴ ἀρχὴ τῆς Συνοδικότητος, στὴν ὁποία ἔχει στηριχθεῖ διαχρονικὰ ἡ πορεία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, εἶναι ἡ µόνη τελικὰ ποὺ µπορεῖ νὰ ἀνοίξει διέξοδο στὴν ὑφισταµένη κρίση. Συνηγµένοι ἐν Ἁγίῳ Πνεύµατι, μὲ ἀλληλοσεβασµὸ καὶ ἀποκλειστικὸ σκοπὸ τὴν ἀνεύρεση µιᾶς εἰρηνικῆς ρυθµίσεως, ἔχουµε τὴ δυνατότητα νὰ καταλήξουµε σὲ µία λύση κοινῶς ἀποδεκτὴ γιὰ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὅσο ἀναβάλλεται ἡ ἀξιοποίηση τῆς Συνοδικότητος σὲ Πανορθόδοξο ἐπίπεδο, οἱ πολυµερεῖς διασπάσεις στὴν Ὀρθόδοξη Οἰκουµένη θὰ γίνονται πολλαπλὰ ἐπικίνδυνες. Ἡ σηµερινὴ τεχνολογία ἐπιτείνει τὸν θόρυβο, τὴ σύγχυση καὶ τὴν ἀναταραχὴ µεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων· καὶ τελικὰ µειώνεται ἡ ἀξιοπιστία τῆς Ὀρθοδοξίας στὸν σύγχρονο κόσµο.

7. Καθὼς πλησιάζουν τὰ Χριστούγεννα, ἡ µεγάλη ἑορτὴ τῆς ἐλεύσεως στὴν ἀνθρωπότητα τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τῆς ἐκπληκτικῆς πρωτοβουλίας τοῦ Πατρὸς γιὰ τὴ συµφιλίωση μὲ τὸ ἀνθρώπινο γένος, ἐντείνουµε ταπεινὰ τὴ δέησή µας ὅπως ἐπιταχυνθοῦν τὰ βήµατα πρὸς συµφιλίωση, πρὸς καταλλαγή. Ὥστε νὰ δικαιούµεθα νὰ συµψάλουµε ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι τὸ «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. 2:14). «Τὰ δὲ πάντα ἐκ τοῦ Θεοῦ τοῦ καταλλάξαντος ἡµᾶς ἑαυτῷ διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ δόντος ἡµῖν τὴν διακονίαν τῆς καταλλαγῆς». (Ὅλα δὲ προέρχονται ἀπὸ τὸν Θεό, ὁ ὁποῖος µᾶς συµφιλίωσε μὲ τὸν ἑαυτό του διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ µᾶς ἀνέθεσε τὸ ἔργο τῆς συµφιλιώσεως) (Β´ Κορ. 5:18).

8. Ἡ πρωτοβουλία γιὰ τὴ θεραπευτικὴ ἀγωγὴ τῆς νέας πραγµατικότητος ἀνήκει ἀναµφιβόλως στὸ Οἰκουµενικὸ Πατριαρχεῖο. Ἀλλὰ καὶ ὅλες οἱ Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες, ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ Ὀρθόδοξοι, ἔχουµε εὐθύνη νὰ συµβάλουµε στὴ συµφιλίωση. Μὲ τὴν καταλλαγὴ θὰ εἰρηνεύσουν ἑκατοµµύρια πιστῶν ἀνθρώπων. Συγχρόνως ἡ Ὀρθοδοξία θὰ ἐπιβεβαιώσει τὴν πνευµατική της ἱκανότητα νὰ ἐπουλώνει τὶς πληγές, μὲ ὁδηγὸ τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος. Ἐπιβεβαιώνοντας τὴν ἀλήθεια ὅτι εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἔχει Κεφαλὴν τὸν Χριστόν, τὸν σαρκωθέντα Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, «δι᾽ ὃν τὰ πάντα καὶ δι᾽ οὗ τὰ πάντα» (Ἑβρ. 2:10), «τοῦ δόντος ἡµῖν τὴν διακονίαν τῆς καταλλαγῆς» (Β´ Κορ. 5:18).

 

,

Σχολιάστε