Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ"

ΕIΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΑΡΤΖΕΤΑΚΗ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Εἰς μνημόσυνο Χρήστου Σαρτζετάκη

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.               Ὁ πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν ἀπελθὼν τοῦ κόσμου τούτου Χρῆστος Σαρτζετάκης ἦταν πρότυπο Ἕλληνα Δημοκράτη, ἀνθρώπου καὶ δικαστού, ποὺ διακρίθηκε καὶ ὡς πετυχημένος Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας. Ἀπὸ νέος στὴν ἡλικία ἕως τὸν θάνατό του ἦταν ἕνας ἄψογος δικαστής, μὲ ὅ, τι αὐτὸσημαίνει ὡς δεοντολογία. Οὐδέποτε κομματίσθηκε, ποὺ σημαίνει ὅτι οὐδέποτε ἐντάχθηκε ἢσυνεργάσθηκε, ἢ ζήτησε τὴν εὔνοια κάποιου Κόμματος. Οὐδέποτε ἐπίσης ἔδειξε ὅτι διέπεται ἀπὸκάποια ἰδεολογία, ποὺ ἐμμέσως νὰ τὸν παρέσυρε σὲ μὴ δίκαιες ἀποφάσεις, ἢ σὲ φρασεολογία ἀπάδουσα σὲ Ἕλληνα δικαστή. Ἀφιέρωσε τὸ ἀκέραιο ἦθος του καὶ τὶς ἱκανότητές του στὴν Ἑλλάδα, στὴ Δημοκρατία καὶ στὴν ἀπονομὴ τῆς Δικαιοσύνης.
.               Ὁ ἀείμνηστος πρώην Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας ὑποστήριξε μὲ ἀτράνταχταἐπιχειρήματα τὰ ἔναντι τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως δίκαια τῆς ἐλευθέρας καὶαὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, κάτι ποὺ δὲν ἔκαμαν Μητροπολίτες Της… Ὁρισμένοι ἀπὸαὐτούς, ἐμφορούμενοι ἀπὸ μίσος καὶ φθόνο πρὸς τὸν τότε Ἀρχιεπίσκοπο,  θέλησαν νὰ τὸν ταπεινώσουν καὶ ὑπέσκαψαν τὴν ἀνεξαρτησία καὶ τὴν ἀκεραιότητα τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας…
.                Στὸ ἄρθρο – μελέτη του, ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ περιοδικὸ «Ἐνδοχώρα» (τ. 88, Ὀκτ. 2003 – Μάρτ. 2004) καὶ μετὰ σὲ πολλὲς ἐφημερίδες,  ὁ Χρ. Σαρτζετάκης σημειώνει τὰ ἑξῆς σημαντικά: «Ἐλευθέρου ἀνδρὸς τὰ ἀληθῆ λέγειν, ἔστω μὲ πόνον ψυχῆς… Ἂς ὑπομνησθῆ: (λέγονται) ἀπὸἄνθρωπον μὲ ἀληθῆ εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν πίστιν, ὁ ὁποῖος, πρῶτος αὐτός, ὡς Πρόεδρος τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας, χωρὶς προηγούμενον, ἀλλὰ οὔτε καὶ συνέχειαν ἐπανειλημμένως ἐξῆρε δημοσίως τὴν συμβολὴν τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τὴν συντήρησιν τῆς ἐθνικῆς μας κοινότητος.  (Σημ. γρ. Ὁ ἀείμνηστος Κάρολος Παπούλιας καὶ ὁ κ. Προκόπης Παυλόπουλος ἐξῆραν ἐπίσης τὴν συμβολὴτῆς Ὀρθοδοξίας στὴ διατήρηση τῆς ταυτότητας τῶν Ἑλλήνων). Ἀλλὰ καὶ ὁ ὁποῖος εἶναι πρῶτονἝλλην καὶ ὕστερα ὅ,τι δήποτε ἄλλο. Καὶ αὐτονοήτως προτάσσει τὰ συμφέροντα τῆς κατατρεγμένης ἐθνικῆς μας ταυτότητος ἔναντι πάντων. Καὶ φυσικά, ἔναντι εὐτελῶν ἐπιδιώξεων διοικητικῆς πρωταρχίας κενοδόξων ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν, ἐφ᾽ ὅσον αὐταί, πολιτικὸν σκοπὸν ὑπηρετοῦσαι, καταφανῶς βλάπτουν τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸν Ἑλληνισμόν».
.               Στὸ ἐμπεριστατωμένο κείμενο τοῦ ἀείμνηστου Χρήστου Σαρτζετάκη ἀπάντησε προσκείμενος στὸ Φανάρι θεολόγος, στὸν ὁποῖο ἀνταπάντησε καλώντας τον νὰ ἀναλογισθεῖ μαζὶ μὲτοὺς ὁμόφρονές του, ὅτι ὁ πολιτικὸς χαρακτήρας τῶν Πατριαρχικῶν θέσεων περὶ τῆς κολοβομένης ἐδαφικὰ καὶ μὲ δυσβάσταχτα ἐκκλησιαστικὰ δεσμὰ Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος «φανεροῦται καὶ ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι ἡ πλειονοψηφία τῶν ὅσων ἐκ τῶν λαϊκῶν ἔσπευσαν πρὸς ὑποστήριξίν των εἶναι ἄνθρωποι οὐδέποτε ἐκκλησιαζόμενοι, ξένοι πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ τὴν Ὀρθοδοξίαν, κυρίως λόγῳ τῆς δεδηλωμένης μαρξιστικῆς των ἰδεολογίας, ἐντόνως δὲ ὑπὸ τὸ πρίσμα αὐτῆς πολιτικολογοῦντες. Καὶ φυσικὰ δὲν τοὺς ἔπιασε κανένας καημός, διὰ νὰ ἀσχοληθοῦν τώρα μὲ τὴν ἐνσκήψασανἐκκλησιαστικὴν διαμάχην, ἐκτὸς μόνον ὑπηρετουμένων πολιτικῶν σκοπιμοτήτων» («Ἀπογευματινή τῆς Κυριακῆς», 16 Νοεμβρίου 2003).
.               Σημειώνεται ὅτι εἰς οὐδεμία ἄλλη Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία ἔχουν ἐπιβληθεῖ τόσο ταπεινωτικοὶ ὅροι ὅσο στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, τὶς θέσεις Τῆς ὁποίας ὑποστήριξαν ἐπίσης οἱΚωνσταντῖνος Μητσοτάκης, Μιλτιάδης Ἔβερτ καὶ Ἰωάννης Βαρβιτσιώτης.-

Σχολιάστε

ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ; (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Διαπιστώσεις χωρὶς εὐθύνες;

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                  Πρὸ ἡμερῶν ὁ Μητροπολίτης Ἀργολίδος κ. Νεκτάριος σὲ ἄρθρο του στηλίτευσε τὴν ἄγνοια καὶ τὴν ἡμιμάθεια ποὺ κυριαρχεῖ σὲ πιστοὺς καὶ σὲ ἀθέους γιὰ τὰ τῆς Ἐκκλησίας. Ἔγραψε χαρακτηριστικά: «Οἱ μὲν πιστοὶ πιστεύουν (;) κάτι ποὺ δὲν γνωρίζουν. Οἱ δὲ ἄθεοι ἀρνοῦνται κάτι ποὺ καὶ αὐτοὶ δὲν γνωρίζουν. Καὶ ὅταν συζητοῦν, οἱ θέσεις καὶ τὰ ἐπιχειρήματα ποὺ χρησιμοποιοῦν εἶναι πολὺ χαμηλοῦ ἐπιπέδου».
.                  Οἱ διαπιστώσεις τοῦ Σεβ. εἶναι σωστές, καθὼς καὶ ἡ αὐστηρὴ κριτική του. Ὅμως εἶναι διαπιστώσεις καὶ κριτικὴ ποὺ περιμένει κανεὶς ἀπὸ ἀνθρώπους ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας, ὄχι ἀπὸ  Μητροπολίτη, ὁ ὁποῖος, ὡς ἐκ τῆς διακονίας του, θὰ ἔπρεπε νὰ νιώθει κατ’ ἐξοχὴν ὑπεύθυνος γιὰ τὴν πνευματικὴ κατάσταση τοῦ λαοῦ. Στὴν περίοδο τοῦ Τριωδίου ποὺ διερχόμαστε ἦταν εὐκαιρία ὁ Σεβ., μὲ ταπείνωση καὶ αἴσθημα μετανοίας,  νὰ ζητήσει συγγνώμη ὄχι γιὰ τὴν κατάσταση τοῦ λαοῦ, ἀλλὰτῆς ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας.
.                   Ἡ κατάσταση ποὺ περιγράφει, τῶν ἁγνοημάτων τοῦ λαοῦ, ὀφείλεται στὴν ἔλλειψη ποιμαντικῆς φροντίδας. Πολὺς  λαὸς δείχνει ὅτι διψᾶ πνευματικά, ἀλλὰ νερὸ ζῶν δὲν τοῦ δίδεται ἀπὸ ἱκανὸ ἀριθμὸ ποιμένων του, ποὺ δείχνουν ὅτι δὲν συγκλονίζονται ἀπὸ τὴν πνευματικὴ κατάστασή του, ἀλλὰ ἁπλῶς τὴδιαπιστώνουν…. Ὅταν οἱ ποιμένες πληροφοροῦνται ὅτι τὸ 85% τοῦ λαοῦ, ποὺ ἔδειχνε πρὸ ἐτῶνἐμπιστοσύνη στὴν Ἐκκλησία, σήμερα κατέβηκε  στὸ 22%, ὅταν βλέπουν ὅτι οἱ θρησκευτικοὶ γάμοι μέσα σὲ ἕνα χρόνο (2020/2019) μειώθηκαν κατὰ 48,7% καὶ αὐξήθηκαν τὰ σύμφωνα συμβίωσης κατὰ13,4%, ὅταν διαπιστώνουν ὅτι τὰ διαζύγια εἶναι περίπου τὰ μισὰ τῶν γάμων, μὲ θύματα τὰ ἀθῶα παιδιά, ὅταν γνωρίζουν ὅτι χιλιάδες ἔμβρυα καθημερινῶς φονεύονται, θὰ ἔπρεπε πρὸ πολλοῦ νὰ εἶχαν σημάνει συναγερμὸ συνειδήσεων καὶ νὰ εἶχαν τεθεῖ ἐπικεφαλῆς ἱεραποστολικῆς ἀποστολῆς, γιὰ νὰκαταστοῦν οἱ πιστοὶ ἐνσυνείδητα μέλη τῆς Ἐκκλησίας.
.                  Ἡ σημερινὴ κατάσταση τῆς Ἐκκλησίας μοιάζει μὲ αὐτὴν ποὺ περιγράφει ὁ προφήτης Ἰεζεκιὴλ τὸν 6ο π.Χ. αἰώνα: «Ἀκοῦστε τί λέγει  Κύριος ὁ Θεός: Ἀλίμονο σὲ ἐσᾶς ποιμένες τῶν Ἰσραηλιτῶν, ποὺ τρέφετε τὸν ἑαυτό σας!…Τὸ ἀδύνατο πρόβατο δὲν τὸ δυναμώνετε καὶ τὸ ἄρρωστο δὲν τὸ γιατρεύετε, δὲν βάλατε ἐπίδεσμο στὸ πληγωμένο, οὔτε φέρατε πίσω τὸ παραστρατημένο. Οὔτε τὸ χαμένο ζητήσατε νὰ βρεῖτε. Ἀλλὰ φερθήκατε σὲ αὐτὰ μὲ βία καὶ σκληρότητα. Ἔτσι διασκορπίστηκε τὸ κοπάδι μου γιατί δὲν εἶχε βοσκοὺς καὶ ἔγινε τροφὴ γιὰ τὰ θηρία τοῦ ἀγροῦ» (Ἰεζ. λδ΄ 2-5). Σημειώνεται ὅτι μὲ ἀνοχὴ καὶ εὐθύνη τῶν  Ἀρχιερέων τους πολλοὶ ἐκ τῶν νέων κληρικῶν δὲν γνωρίζουν θεολογία,  ἐκκλησιολογία καὶ Κανονικὸ Δίκαιο  οὔτε κὰν τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα…
.                  Στὴν περίοδο τοῦ Τριωδίου ἡ Ἐκκλησία προβάλλει τὴν ταπείνωση πού, ὡς βάση ὅλων τῶν ἀρετῶν, ὁδηγεῖ στὴν κατανόηση καὶ στὴ συγγνώμη. «Μὲ ταπείνωση καὶ ἐμεῖς ἂς κατακρίνουμε τὸν ἑαυτό μας, γιὰ νὰ ὑψωθοῦμε ἀκατάκριτοι στὸν οὐρανό», γράφει ὁ Ἀνδρέας ὁ Κρήτης. Ὁ λαὸς σήμερα ἀντιμετωπίζει, κυρίως ἀπὸ ἐξωτερικοὺς παράγοντες, σοβαρὰ προβλήματα καὶ ψυχικὰὠφελεῖται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὄχι ἀπὸ τὸ κούνημα τοῦ δακτύλου, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀγκαλιὰ τῆς ἀγάπης Της.-

1 Σχόλιο

ΔΡΙΜΕΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ τῆς Ι. ΕΠΑΡΧΙΑΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης γιὰ τὶς συκοφαντίες ἱερέως

 ΠΗΓΗ: Cretapost.gr 15.01.22

Σὲ ἀδιανόητες καταγγελίες προέβη ὁ ἱερέας […] ἀπὸ τὸ Ρέθυμνο σὲ ραδιοφωνική του συνέντευξη.

.                       «Στὴν πρώτη καραντίνα ἔκλεισαν τὶς ἐκκλησίες, γιατί ὑπῆρχε ἀντίτιμο. Ἀπὸ ὅ,τι γνωρίζω, κάθε Μητρόπολη πῆρε γύρω στὸ ἕνα ἑκατομμύριο εὐρώ, γιὰ νὰ κλείσει τὶς ἐκκλησίες. Πληρώθηκαν καὶ ὁ κόσμος δὲν ἔκανε Πάσχα. Πάντοτε πρέπει νὰ ὑπάρχει ἕνα ἀντίτιμο στὴν προδοσία», εἶπε μεταξὺ ἄλλων. Ἐπιπλέον ἀνέφερε πὼς «τὸ μόνο ποὺ ἔχει μείνει νὰ πεῖ πιὰ ἡ Ἐκκλησία στὸν κόσμο εἶναι “πάρτε τὸ τσιπάκι” καὶ προσκυνῆστε τὸν Ἀντίχριστο».
.                Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ταράσσει τὰ νερὰ ὁ ἱερέας, καθὼς παλαιότερα εἶχε παραπεμφθεῖ στὴν ἐκκλησιαστικὴ δικαιοσύνη. Ὁ λόγος ἦταν ὅτι ἀρνοῦνταν κατηγορηματικὰ νὰ μνημονεύσει κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας τὸ ὄνομα τοῦ τότε Ἐπισκόπου Ρεθύμνης καὶ Αὐλοποτάμου κ. Εὐγενίου καὶ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης.
.                    Μάλιστα πρόκειται γιὰ τὸν ἴδιο ἱερωμένο ὁ ὁποῖος ἔκανε καὶ κήρυγμα κατὰ τῆς μάσκας στὸ 5ο Νηπιαγωγεῖο τοῦ Ρεθύμνου, συνελήφθη στὸ πλαίσιο τοῦ αὐτοφώρου καὶ καταδικάστηκε σὲ ἐννέα μῆνες μὲ τριετῆἀναστολή.
.                    Σφοδρὴ ἦταν ἡ ἀπάντηση τῆς Ἱερᾶς Ἐπαρχιακῆς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης τονίζοντας ρητὰ καὶκατηγορηματικὰ ὅτι «γιὰ τὶς ἐν λόγῳ ἀναληθεῖς καὶ ἀπαράδεκτες ἀναφορὲς καὶ γιὰ τὴ συμπεριφορὰ τοῦ ἐν λόγω κληρικοῦ, θὰ ἀκολουθηθοῦν τὰ προβλεπόμενα ἀπὸ τὰ ἁρμόδια Ἐκκλησιαστικὰ Ὄργανα».

Ἡ ἀπάντηση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης

.                      Ἡ Ἱερά Ἐπαρχιακή Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης, ἐξ ἀφορμῆς πρόσφατης ἀνυπόστατης καί ἐξόχως συκοφαντικῆς δημόσιας ἀναφορᾶς κληρικοῦ τῆς Κρήτης, περί οἰκονομικῆς συναλλαγῆς τῆς Ἐκκλησίας μέ τό Κράτος, γιά τό κλείσιμο τῶν Ἱερῶν Ναῶν κατά τήν περίοδο τῆς πανδημίας, διαψεύδει κατηγορηματικά τίς ἐν λόγῳ ἀναληθεῖς καί ἀπαράδεκτες ἀναφορές καί καθιστᾶ σαφές ὅτι, γιά τή συμπεριφορά τοῦ ἐν λόγῳ κληρικοῦ, θά ἀκολουθηθοῦν τά προβλεπόμενα ἀπό τά ἁρμόδια Ἐκκλησιαστικά Ὄργανα.
.                        Ἡ Ἐκκλησία Κρήτης καλεῖ, γιά ἄλλη μία φορά, ὅλους τούς ἀνθρώπους νά μήν παρασύρονται ἀπό ἀναληθεῖς, ἀνυπόστατες καί ἀνεύθυνες φῆμες καί τοποθετήσεις, μέ ἀναφορά στήν πανδημία καί τούς τρόπους ἀντιμετώπισής της, οἱ ὁποῖες δημιουργοῦν σύγχυση καί διχασμό, εἰς βάρος τῆς ὑγείας τῶν ἀνθρώπων.
.                 Ἡ θέση τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης γιά τά θέματα τῆς πανδημίας εἶναι γνωστή, ἔχει δέ ὑπεύθυνα ἐκφρασθεῖ πολλές φορές καί διατυπώνεται μόνον ἀπό τήν Ἱερά Ἐπαρχιακή Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης.

, ,

Σχολιάστε

ΤΡΑΓΙΚΕΣ ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τραγικὲς οἱ ἐπιπτώσεις τοῦ Οὐκρανικοῦ στὴν Ὀρθοδοξία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                 Τραγικὲς εἶναι οἱ ἐπιπτώσεις τοῦ Οὐκρανικοῦ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινούπολης καὶ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας ἔχουν ἐμπλακεῖ στὴν γεωπολιτικὴ ἀντιπαράθεση ΗΠΑ καὶ Ρωσίας στὴν Οὐκρανία καὶ αὐτὸ ἔχει ἐπιπτώσεις στὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Στὶς 6 Ἰανουαρίου, ἡμέρα τῶν Θεοφανείων, συμπληρώθηκαν τρία χρόνια ἀπὸ τὴν ἐκ μέρους τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου ἀπονομὴ στοὺς ἀμερικανόφιλους  σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας  Αὐτοκεφαλίας καὶ χειραφέτησης ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας, προκαλώντας τὴν αἰτιολογημένη ἀντίδρασή του καὶ τῆς  ὑπ’ αὐτὸ κανονικῆς Αὐτόνομης Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας.
.                 Τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας  κατηγόρησε τότε τὸ Οἰκουμενικὸ  Πατριαρχεῖο ὅτι μὲ τὴν ἐνέργειά του εὐνόησε τὴν γεωπολιτικὴ τῶν ΗΠΑ στὴν Οὐκρανία παραβαίνοντας τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες καὶ τὴν ὁμόφωνη πρόταση τῶν διορθοδόξων Ἐπιτροπῶν γιὰ τὸν τρόπο ἀπονομῆς τῆς Αὐτοκεφαλίας καὶ  διέκοψε τὴν κοινωνία μαζί του. Στὰ τρία χρόνια ποὺ πέρασαν ἡ ἀντιπαράθεση ἐντάθηκε, ὅταν τὸ Φανάρι ἔπεισε νὰ ἀναγνωρίσουν τὸν σχισματικὸ Μητροπολίτη Οὐκρανίας Ἐπιφάνιο οἱ Ἕλληνες Προκαθήμενοι Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος, Κύπρου Χρυσόστομος καὶ Ἑλλάδος Ἱερώνυμος… Μάλιστα ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου ἀθετώντας διαβεβαιώσεις τους ὅτι δὲν θὰ ἐμπλακοῦν στὸ οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα…
.                 Τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας ἐπεξέτεινε τὴν διακοπὴ κοινωνίας  στοὺς τρεῖς Ἕλληνες Προκαθημένους καὶ σὲ ὅσους Ἀρχιερεῖς τοὺς ἀκολούθησαν στὴν ἀναγνώριση τῶν Οὐκρανῶν σχισματικῶν. Θεωρώντας ἐξ ἄλλου ὅτι μὲ τὴν διακοπὴ τῆς κοινωνίας μὲ τοὺς Προκαθημένους τῶν τεσσάρων Ἐκκλησιῶν αἴρονται οἱ δεσμεύσεις του ὡς πρὸς τὰ ἐκκλησιαστικὰ ὅρια δικαιοδοσιῶν πρὸ ἡμερῶν προέβη σὲ μία πολεμικὴ ἐνέργεια σὲ βάρος τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας. Ἀνακοίνωσε τὴ δημιουργία Ἐξαρχίας στὴν Ἀφρική. Δὲν ἀποκλείεται νὰ ἀκολουθήσουν Ἐξαρχίες εἰςἙλλάδα, Κύπρο καὶ Τουρκία. Ἤδη ἀνεγείρεται ρωσικὸς ναὸς στὴν Κύπρο καὶ ὑπάρχουν Ρῶσοιἱερεῖς στὴν Ἄγκυρα καὶ στὴν Κωνσταντινούπολη, ποὺ ἐξυπηρετοῦν τοὺς ἐκεῖ Ρώσους Ὀρθοδόξους…
.                 Σήμερα ἡ διάσπαση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἶναι γεγονός, ἀφοῦ τοὺς σχισματικοὺς τῆς Οὐκρανίας ἀναγνωρίζουν τέσσερις Ἑλληνικὲς Ἐκκλησίες (Κωνσταντινούπολης, Ἀλεξάνδρειας, Κύπρου καὶ Ἑλλάδος) καὶ δὲν τοὺς ἀναγνωρίζουν δέκα (Ἀντιόχειας, Ἱεροσολύμων, Μόσχας, Σερβίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας, Γεωργίας, Πολωνίας, Ἀλβανίας καὶ Τσεχίας – Σλοβακίας).
.                 Οἱ τραγικὲς ἐξελίξεις ἐπαλήθευσαν τὶς πρὶν ἀπὸ τρία χρόνια ἀνησυχίες τοῦἈρχιεπισκόπου Ἀλβανίας κ. Ἀναστασίου, ὁ ὁποῖος  στὴν πρὸς τὸν κ. Βαρθολομαῖο ἐπιστολή του, τῆς 14ης  Ἰανουαρίου 2019, ἐπισήμανε  ὅτι «ἀντὶ εἰρηνεύσεως καὶ ἑνότητος τῶν Ὀρθοδόξων τῆς Οὐκρανίας, ἐπαπειλεῖται ὁ κίνδυνος διασπάσεως τῆς ἑνότητος τῆς ἀνὰ τὸν κόσμον Ὀρθοδοξίας». Καὶ ἐπισήμανε ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας: «Αἱ (Σημ. γρ.: ἐκ μέρους τοῦ Φαναρίου) προβλέψεις ὅτι ἡ παροῦσα διασάλευσις καὶ ὁ ἐμφανὴς διχασμὸς θὰ διαρκέσουν ἐπ’ ὀλίγον καὶ ὅτι ὅλαι αἱ Αὐτοκέφαλοι Ἐκκλησίαι τελικῶς θὰ ἀποδεχθοῦν τὰ γενόμενα, διὰ τοὺς γνωρίζοντας στοιχειωδῶς τὴν ἱστορίαν τῶν ἐκκλησιαστικῶν σχισμάτων καὶ τὴν ἀντοχὴν τοῦ θρησκευτικοῦ φανατισμοῦ, μόνον ὡς ἀβάσιμοι ἐκτιμήσεις δύνανται νὰ ἐκληφθοῦν…». Ἐπαληθεύθηκε ἐπίσης διπλωμάτης γνωρίζων ἄριστα τὸ Οὐκρανικό, ποὺ στὸ τέλος τοῦ 2018 μοῦ εἶχε γράψει ὅτι «δυστυχῶς τὸ παλαίφατο Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἐνεπλάκη στὸ Οὐκρανικό, ποὺ τὸ ξεπερνάει».-

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΤΗΣ ΧΟΡΗΓΗΣΕΩΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΥ ΣΤΗΝ ΕΝ ΟΥΚΡΑΝΙᾼ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Ἀπό ὅλα αὐτά πού ἔγιναν ἀπό τό ἔτος 1993 (28 χρόνια μέχρι σήμερα), δέν μπορῶ νά ἀποδώσω εὐθύνες στόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη ὅτι πιέσθηκε ἀπό τούς Ἀμερικανούς, ἀφοῦ ὅλα αὐτά τά χρόνια ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἔδειξε καλή πρόθεση νά ἐπιλύση τό θέμα τῆς χορηγήσεως Αὐτοκεφαλίας, μέ ὑποχώρησή του ἀπό τήν ἕως τότε πρακτική.
Μπορῶ δέ νά ἀποδώσω εὐθύνες σέ ἐκείνους, κυρίως στήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, πού δέν ἀποδέχθηκαν τό κείμενο γιά τήν χορήγηση τῆς Αὐτοκεφαλίας, πού ἦταν συγχρόνως κινήσεις γιά τήν ὑπονόμευση τοῦ ρόλου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τελικά ὑπονόμευση τοῦ συνοδικοῦ καί ἱεραρχικοῦ πολιτεύματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Αὐτή ἔθεσε βέτο γιά τήν μή ὁλοκλήρωση τοῦ κειμένου γιά τό Αὐτοκέφαλο καί τόν τρόπο χορηγήσεώς του, τό ὁποῖο πλέον εἶναι ἕνα κείμενο ἐργασίας χωρίς νά ἔχη συμφωνηθῆ.

τοῦ Μητροπολ. Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱεροθέου

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

.                      Ἀπό πολλά χρόνια παρακολουθῶ προσεκτικά τήν ἐκκλησιαστική κρίση πού ὑπάρχει στήν Οὐκρανία πού ἐπεκτάθηκε σέ ὅλη τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μέ ἀπρόβλεπτες συνέπειες, ὅπως φαίνονται μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου καί ἔγραψα διάφορα κείμενα, τά ὁποῖα συμπεριλήφθηκαν στό βιβλίο μου μέ τίτλο «Τό συνοδικό καί ἱεραρχικό πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας, μέ ἀναφορά στό οὐκρανικό ζήτημα», τό ὁποῖο ἐξεδόθη τό 2019.
.                Βασικά θέματα τοῦ βιβλίου αὐτοῦ ἦταν τά ἐκκλησιολογικά ζητήματα, ὅπως τί εἶναι τό συνοδικό καί ἱεραρχικό πολίτευμα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τί εἶναι τό Πρωτεῖο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, τί εἶναι ὁ θεσμός τῆς Αὐτοκεφαλίας στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλη­σία, τί εἶναι ἡ Ἀποστολική Παράδοση καί Ἀποστολική Διαδοχή στό μυστήριο τῆς Ἐκκλη­σίας, πῶς λειτουργεῖ ὁ θεσμός τῆς Πενταρχίας, καί θέματα πού σχετίζονται μέ τήν θεωρία τῆς Τρίτης Ρώμης. Στό τέλος ἐτέθη καί μιά πρόταση γιά τήν ἀντιμετώπιση τοῦ οὐκρανικοῦ ζητήματος.
.                    Ἀπό τότε μέχρι σήμερα ἡ Ρωσία, τόσο ἐκκλησιαστικά ὅσο καί πολιτικά, ἀποδίδει, μέ διάφορες δηλώσεις τῶν ἐκπροσώπων της, εὐθῦνες στόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη γιά τήν χορήγηση Αὐτο­κεφαλίας σέ δύο σχισματικές Ὁμάδες, μέ τήν παρέμβαση καί τήν πίεση τῆς Ἀμερικανικῆς Πολιτικῆς. Μέ ἀφορμή αὐτήν τήν ἐκτίμηση προβαίνει σέ διάφορες ἐνέργειες πού ὑπονομεύουν τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας.
.                      Προσπάθησα νά ἐρευνήσω τό θέμα αὐτό καί νά δῶ τήν ἱστορία του, στό γιατί ἔφθασε ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης νά δώση τήν αὐτο­κεφαλία στήν Οὐκρανία καί ποιά εἶναι ἡ εὐθύνη τῶν Ἀμερικανῶν ἤ τῶν Ρώσων στήν ὑπόθεση αὐτή.
.                   Ἐπειδή ἤθελα νά δῶ τήν ὅλη ἱστορία τοῦ θέματος, δέν θέλησα νά ἀσχοληθῶ ἁπλῶς μέ διάφορες δηλώσεις, οὔτε νά γράψω «ἐκθέσεις» μέ βερμπαλισμούς καί «ἔξυπνες» ἰδέες καί συμψηφισμούς εὐθυνῶν, ἀλλά νά μελετήσω τά Πρακτικά τῶν Προσυνοδικῶν Διασκέψεων καί τῶν Προπαρασκευα­στικῶν Ἐπιτροπῶν μέχρι τό 2019 πού χορηγήθηκε ἡ Αὐτοκεφαλία στήν Οὐκρανία ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο. Ἡ μελέτη αὐτή τῶν Πρακτικῶν τῶν Διορθοδόξων Συζητήσεων ὑπό τήν Προεδρία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρ­χείου καί τήν παρουσία Ἐκπροσώπων ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, μεταξύ τῶν ὁποίων καί τῆς Ρωσίας ἐπεκτάθηκε σέ πάνω ἀπό 1.500 σελίδες.
.                      Ἀπό τήν ἀνάγνωση τῶν Πρακτικῶν τῶν Διορθοδόξων Συναντή­σεων στίς ὁποῖες συζήτησαν καί τό θέμα τῆς χορηγήσεως τῆς Αὐτοκεφαλίας σέ μιά Ἐκκλησία πού τό ζητᾶ, ἐξάγονται μερικά συμπεράσματα.

.                 Κατ’ ἀρχάς ὅτι στήν Διορθόδοξη Προπαρασκευαστική Ἐπιτροπή πού ἔγινε ἀπό 7η ὥς 13η Νοεμβρίου 1993, ὕστερα ἀπό ἀπόφαση τῶν δύο Προσυνοδικῶν ΠανορθοδόξωνΔιασκέψεων (Α΄ τό 1976 καί τῆς Γ΄ τό 1986) συζητήθηκε τό θέμα καί ἀποφασίσθηκε νάχορηγῆται ἡ Αὐτοκεφαλία ἀπό τό Οἰκουμενικό Πα­τριαρ­χεῖο, ὕστερα ἀπό πρόταση τῆςΜητέρας Ἐκκλησίας ἀπό τήν ὁποία θά ἀποσπασθῆ ἡ συγκεκριμένη Ἐκκλησία, καί ἀπόΠανορθόδοξη συναί­νεση, ἀλλά παραπέμφθηκε τό θέμα στήν ἑπομένη ΔιορθόδοξηΠροπαρα­σκευαστική Ἐπιτροπή προκειμένου νά ἀποφασίση γιά τόν τρόπο ὑπογραφῆς τοῦΤόμου Αὐτοκεφαλίας, καί γιά τό περιεχόμενό του. Ἐπρόκειτο γιά μιά ὑποχώρηση τοῦΟἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου νά δίδεται τό Αὐτοκέφαλο σέ μιά Ἐκκλησία μέ συνοδικότρόπο, ἐνῶ μέχρι τότε ἐδίδετο μόνον ἀπό Αὐτό, δηλαδή τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο.
.                 Στήν συνέχεια στίς ἑπόμενες Διορθόδοξες Προπαρασκευα­στι­κές Ἐπιτροπέςμέχρι τήν Σύναξη τῶν Προκαθημένων, πού ἔγινε στό Σαμπεζύ τῆς Γενεύης τόν Ἰανουάριοτοῦ 2016, ὑπῆρξε διαφωνία ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας καί δέν συμφωνήθηκε ὁμοφώνωςὁ τρόπος ὑπογραφῆς τῆς χορηγήσεως τῆς Αὐτοκε­φαλίας.
.                 Συγκεκριμένα, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο δέχθηκε τήν πρόταση τῆς Ἐκκλησίαςτῆς Τσεχίας καί Σλοβακίας νά ὑπογράφεται ὁ τόμος τῆς Αὐτοκεφαλίας ἀπό τόν Οἰκουμε­νικό Πατριάρχη μέ τό «ἀποφαίνεται» καί τούς ἄλλους Προκαθημένους μέ τό«συναποφαίνεται», ὁ καθένας, ὅπως εἶχε γίνει καί στόν Τόμο τῆς Αὐτοκεφαλίας τῆςἘκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ὅμως ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας δέν τό ἀποδέχθηκε, προτείνονταςνά ὑπογράφουν ὅλες οἱ Ἐκκλησίες, χωρίς καμία ἔνδειξη, δηλαδή νά μήν γράφεται τό«ἀποφαίνεται» καί «συναποφαίνεται».
Αὐτό τό ἔκανε ἐπειδή δέν ἀναγνώριζε ἐν τοῖς πράγμασιν, τήν διακεκριμένη θέση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου στό συνοδικό πολί­τευμα τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως φάνηκε στίςσυζητήσεις πού ἔγιναν. Φυσικά, δέν συζητήθηκε καί τό περιεχό­μενο τοῦ Τόμου τῆςΑὐτοκεφαλίας, πού θά περιεῖχε τούς ὅρους καί τίς προϋπο­θέσεις μέ τούς ὁποίους θάἐχορηγεῖτο τό Αὐτοκέφαλο. Ὁπότε, ἡ ἀπόφαση τοῦ Νοεμβρίου 1993 παρέμεινε ὡς ἕνα«κείμενο ἐργασίας».
.                 Ἀκόμη, ἡ ἀνάγνωση τῶν Πρακτικῶν δείχνει καθαρά τό πρόβλημα τοῦ Ἐθνο­φυλετισμοῦ πού ταλαιπωρεῖ, ὡς μή ὄφελε, τήν Ἐκκλησία, ἀλλά καί τήν ἡγεμονική τάση τῆςἘκκλησίας τῆς Ρωσίας. Μέσα σέ αὐτές τίς δυσκολίες τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖοπροσπαθεῖ μέ πολύ κόπο νά ἐξασκήση τήν διακονική Προεδρία, πού προσδιορίσθηκε ἀπότούς Πατέρες τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τήν μετέπειτα διαχρονική παράδοση τῆςἘκκλησίας.
.                 Ἔτσι, ἀπό τό ἔτος 1993 (29 χρόνια μέχρι σήμερα) ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίαςδημιουργοῦσε διάφορα προβλήματα, ὅπως φαίνεται καθαρά στά Πρακτικά τῶνΣυνεδριάσεων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἕνα μέρος τῶν ὁποίων θά παρατεθῆ στό κείμενοπού συνέταξα καί δημοσιεύεται πιό κάτω.
Ἑπομένως, ἡ εὐθύνη τῆς μή ἐπιλύσεως τῆς χορηγήσεως τῆς Αὐτοκεφαλίας σέ μιά Ἐκκλησίαμέ συνο­δικό τρόπο ἀποδίδεται στήν τακτική τῆς Ρωσικῆς πλευρᾶς, καί ὄχι σέ ὄψιμεςἔξωθεν πολιτικές ἐπεμβάσεις. Ἄλλωστε, αὐτό τό ὁμολόγησε ἐν μέρει καί ὁ ὑπεύθυνος στούςδιαλόγους αὐτούς ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, ὅπως θά φανῆ πιό κάτω.
.                 Ἡ σύνταξη τοῦ κειμένου πού ἀκολουθεῖ ἔγινε στήν προοπτική νά ἀναζητήσωμέσα ἀπό τήν ἀνάγνωση τῶν Πρακτικῶν τῶν Ὀρθοδόξων Διασκέψεων τόν λόγο γιά τό ποιόςεὐθύνεται πού ναυάγησε ἡ ληφθεῖσα ἀπόφαση νά χορη­γῆται τό Αὐτοκέφαλο σέ μιάἘκκλησία μέ συνοδικό τρόπο, ποιά εἶναι ἡ αἰτία τῆς ἐκκλησιαστικῆς κρίσης πού ἔχεισυνέπειες μέχρι τίς ἡμέρες μας, μέ τήν ἀμυδρά ἐλπίδα νά γίνη ἡ ἀναγνώριση τῶν λαθῶν γιάνά ἐπέλθη ἡ ἑνότητα μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ὥστε νά ἀποφευχθοῦν οἱσχισματικές τάσεις. Ἄν δέν γίνη ἡ ἀναγνώριση τῶν λαθῶν δέν θά ἐπέλθη ἡ πολυπόθητηἑνότητα.
.                 Στήν συνέχεια παρατίθεται ὁ καρπός τῆς ἔρευνάς μου αὐτῆς μέ τίτλο: «Οἱ ἐκκλησιαστικές εὐθῦνες γιά τήν Οὐκρανία, ἐκ τῶν Πρακτικῶν», τά ὁποῖα Πρακτικά, ὅπωςπροαναφέρθηκε, ἐπεκτείνονται περίπου σέ 1.500 σελίδες.

, , , ,

Σχολιάστε

ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΟΝΟΣ («τὸ πραξικόπημα κατὰ τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας ἦταν, γιὰ τὴν λογικὴ τῶν Μοσχοβιτῶν ἁπλὰ ἡ “φυσικὴ” συνέχεια τῶν δρομολογουμένων ἀπὸ πολὺ καιρὸ πρὶν παρανόμων ἐνεργειῶν τους»)[Μητροπολ. Πισιδίας Σωτήριος]

Ὁ Μητροπολίτης Πισιδίας Σωτήριος
γιὰ τὴν ρωσικὴ εἰσπήδηση στὴν Ἀφρικὴ

Μεγάλος πόνος!

.                    Ποτὲ δὲν περίμενα στὰς δυσμὰς τοῦ βίου μου νὰ νιώσω τόσο μεγάλο πόνο, ὅπως ἔνιωσα μὲ τὴν ἀνακοίνωση τῶν ἀποφάσεων τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας νὰ εἰσπηδήσουν ἐντελῶς ἀδιάντροπα καὶ στὴν Ἀφρική!
.                    Ὅλοι γνωρίζουμε τὰ σχέδια τοῦ Πανσλαβισμοῦ καὶ τῆς Τρίτης Ρώμης αἰῶνες τώρα, τὰὁποία μὲ ὁποιοδήποτε πολιτικὸ καθεστώς, τσαρικό, κομμουνιστικὸ ἢ δημοκρατικὸ προωθοῦσαν πάντοτε οἱ Ρῶσοι ἡγέτες. Ἀλλὰ βλέποντας τὰ τώρα νὰ ὑλοποιοῦνται μὲ καταλαμβάνει μεγάλη ἀπογοήτευση γιὰ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας καὶ λυπᾶμαι βαθύτατα γιὰ τοὺς Ρώσους ἀδελφούς, ποὺτόσο πολὺ παιδιόθεν ἀγαπῶ καὶ ἐπὶ δεκατίες διακονῶ τόσον στὴν Ἐπαρχία μου ὅσον καὶ στὴν Κορέα παλαιότερα. Πίστευα μέχρι σήμερα ὅτι ὅσο κι ἐὰν ἡ πολιτικὴ ἐξουσία πίεζε τὴν σημερινὴ διοικοῦσα ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, οἱ ἡγέτες της δὲν θὰ ὑποχωροῦσαν στὶς ἀξιώσεις τους, ὅπως τὸ ἔκαναν οἱ ποιμένες της στὴν πλειοψηφία τους ἐπὶ Στάλιν. Μὲ ἄλλα λόγια πίστευα, ἀφελῶς ἴσως, ὅτι δὲν θὰδιέγραφαν μὲ μία μονοκοντυλιὰ τὸ Κανονικὸ Δίκαιο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας γιὰ νὰ διευρύνουν τὴν ἐξουσία τους.
.                    Νομίζω ὅτι ὅσοι διαβάσουν, ἐκκλησιαστικοὶ ἢ κοσμικοί, σημερινοὶ ἢ αὐριανοὶ ἱστορικοί, τὸσκεπτικὸ τῆς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ὅτι: «Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, δήλωσε ἀδυναμία περαιτέρω ἄρνησης σὲ κληρικοὺς τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας, οἱ ὁποῖοιὑπέβαλαν αἰτήσεις γιὰ νὰ ὑπαχθοῦν στὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας» καὶ γι᾽ αὐτὸ «ἀποφάσισε τὴν δημιουργία Πατριαρχικῆς Ἐξαρχίας στὴν Ἀφρικὴ μὲ τὸν τίτλο “Κλίνσκι”» δὲν θὰ ἔχουν καμμιὰἀμφιβολία ὅτι οἱ διοικοῦντες τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας ἔπαψαν πλέον νὰ σκέπτονται μὲ ἐκκλησιαστικὰκριτήρια καὶ ἔγιναν, ἀπροκάλυπτα πλέον, ἐξαρτήματα τῆς ἐπεκτατικῆς ρωσικῆς πολιτικῆς. Διότι, ἀπὸπότε ἡ Ἐκκλησία ὑπακούει στὶς αἰτήσεις κάποιων κληρικῶν ἄλλης δικαιοδοσίας (ἂν αὐτὸ δὲν εἶναι δολία πρόφαση γιὰ ἀφελεῖς) καὶ προχωρεῖ σὲ δημιουργία ἀντικανονικῶν μορφωμάτων; Ἐὰν αὐτὴ ἦταν ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, τότε θὰ εἴχαμε πλῆθος παρόμοιων ἀντικανονικῶν πράξεων. Γιατί πάντοτε ὑπάρχουν καὶ κάποιοι κληρικοί, ποὺ γιὰ τοὺς δικούς τους προσωπικοὺς λόγους, ὄχι ἀσφαλῶς ἐκκλησιαστικούς, ζητοῦν παράλογα πράγματα.
.                    Στὸν μισὸ περίπου αἰώνα ποὺ βρίσκομαι στὴν Κορέα καὶ τὰ τελευταῖα χρόνια στὴν Πισιδία ἔγινα παραλήπτης πολλῶν παρόμοιων «αἰτήσεων» δυσαρεστημένων ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, τοὺς ὁποίους ποτὲ δὲν δικαίωσα, ἀλλὰ πάντοτε τοὺς συμβούλευα νὰμείνουν ἐν ὑπακοῇ στὴν ἐκκλησιαστική τους Ἀρχή.
.                    Χωρὶς νὰ γνωρίζω πόσο ἀληθινὲς εἶναι οἱ πληροφορίες γιὰ τὶς «αἰτήσεις» 102 Ἀφρικανῶν κληρικῶν ἀπὸ ὀκτὼ ἀφρικανικὲς χῶρες νὰ προσχωρήσουν στὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας, ἐγκαταλείποντες τὸ παλαίφατο καὶ ἱστορικὸ Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας, τὸ ὁποῖο ἵδρυσε ὁ ἀπόστολος Μάρκος, καὶ τὸὁποῖο γέννησε ἐν Χριστῷ τὶς χιλιάδες τῶν σημερινῶν Ὀρθοδόξων Ἀφρικανῶν, ἀλλὰ καὶ χωρὶς ἐπίσης νὰ γνωρίζω κάποιον ἀπὸ τοὺς τολμητίες, μπορῶ νὰ βεβαιώσω ἐκ τῆς πείρας μου ὅτι κανένας δὲν θὰ εἶναι σοβαρὸς κληρικὸς μἐκκλησιαστικὸ φρόνημα καἦθος, ἀλλὰ θὰ εἶναι καιροσκόπος καὶ συμφεροντολόγος τοῦ χειρίστου εἴδους. Σὰν κάποιους Ἀσιάτες ἱερεῖς παλαιότερα ποὺπροσεχώρησαν στὴν ROCOR, γιατί ἤθελαν νὰ εἶναι ἀνεξάρτητοι ἀπὸ τὸν κανονικό τους Μητρόπολη καὶ τοὺς μάγεψε ἡ Ρωσσικὴ ἀρχιερατικὴ Μίτρα.
.                    Μετὰ καὶ ἀπὸ αὐτὸ τὸ μέγα ἀτόπημα τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας κατὰ τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας, ἀλλὰ καὶ μετὰ ἀπὸ τὰ ὅσα ἔκνομα καὶ ἀντικανονικὰ ἔπραξε καὶ πράττει στὴν Μητέρα καὶΤροφό του, δηλαδὴ πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, καὶ μάλιστα μέσα στὴν ἀπὸ αἰώνων Ἕδρα Του στὴν Κωνσταντινούπολη, τὸ πραξικόπημα κατὰ τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας ἦταν, γιὰ τὴν λογικὴ τῶν Μοσχοβιτῶν ἁπλἡ «φυσικὴ» συνέχεια τῶν δρομολογουμένων ἀπὸ πολὺ καιρὸ πρὶν τῶν παράνομων ἐνεργειῶν τους. Καὶ τώρα νὰ περιμένουμε νὰ δοῦμε νὰ συμβεῖ τἴδιο καὶ στὶς Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες Κύπρου καἙλλάδος καὄχι μόνον!
.                    Ἂς ξυπνήσουν, λοιπόν, ὅσοι ἑκουσίως ἢ ἀκουσίως, ὑποστηρίζουν τὶς ἀντικανονικὲς πράξεις τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας καὶ ἂς καταλάβουν τί κακὸ θὰ βρεῖ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ τὴν προτεσταντικῆς νοοτροπίας τακτική, νὰ ἱδρύουν ὅπου θέλουν ρωσικὲς σέκτες. Ἂς σκεφθοῦν ὅλοι οἱὑπεύθυνοι αὐτῆς τῆς τραγικῆς συμφορᾶς τὸ μεγάλο κακὸ ποὺ θὰ γίνει στὴν ἱερὴ ὑπόθεση τοῦεὐαγγελισμοῦ τῶν Ἀφρικανῶν Ἀδελφῶν μας καὶ πόσο θὰ χαίρεται ὁ διάβολος. Μήπως ἦρθε ἡ ὥρα νὰἀποφανθεῖ συνοδικῶς ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐπὶ τοῦ θέματος, ὅπως τὸ ἔπραξε τὸ 1872 καταδικάζοντας τὸν ἐπάρατο ἐθνοφυλετισμό;

+ Ὁ Πισιδίας Σωτήριος

ΠΗΓΗ: nyxthimeron.com

, , ,

Σχολιάστε

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ (Χαρ. Μπούσιας)

Πρότυπο φιλαγιότητος καὶ φιλακολουθίας,
ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Καστορίας, κυρὸς Σεραφείμ

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.                   Συγχύζεται ὁ νοῦς μου μὲ τὴν ἐκφώνηση  «μακαριστὸς Μητροπολίτης Σεραφείμ», γιατὶ δὲν μπορῶ ἀκόμη, παρότι παρῆλθε ἕνας χρόνος, νὰ συνειδητοποιήσω ὅτι ἔφυγε ἀπὸ κοντά μας ἕνα ζωντανὸ πρότυπο διαυγοῦς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Ἀναπαύομαι μόνο μὲ τὴν πεποίθηση, ὅτι μὲ τὴν λέξη «μακαριστός» γιὰ τὸν Μητροπολίτη Σεραφεὶμ δὲν ἐννοοῦμε τὸν κεκοιμημένο, ἀλλὰ τὸν συγκαταριθμούμενο μεταξὺ τῶν μακάρων, αὐτῶν ποὺ μακαρίζει ὁ Κύριος, τοὺς ἐλεήμονες, τοὺς εἰρηνοποιούς, τοὺς πραεῖς, τοὺς καθαροὺς τῇ καρδίᾳ, τοὺς πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην, ἀλλὰ καὶ τοὺς δεδιωγμένους δι’ αὐτήν.
.                  Ὁ  Μητροπολίτης Σεραφεὶμ ὑπῆρξε φιλοκαλικὸς Ἐπίσκοπος, βγαλμένος μέσα ἀπὸ Παπαδιαμαντικὰ κείμενα, τοῦ ὁποίου ἡ καρδιὰ ἦταν φάτνη Χριστοῦ, καὶ ὁ ἀγώνας του συνέτεινε στὴν προσπάθεια νὰ μὴν λυπεῖ τὸ «Πνεῦμα τὸ Ἅγιον» (Ἐφεσ. δ΄ 30), νὰ μὴν λυπεῖ Αὐτὸν ποὺ εἶχε γεννηθεῖ στὴν καρδιά του, τὸν γλυκύτατό μας Ἰησοῦν, Αὐτὸν γιὰ τὸν ὁποῖο καθένα μας παρώτρυνε ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος τῆς Εὐβοίας μὲ τὴν φράση: «Ἀδελφέ, μὴν λυπεῖς τὸν Ἰησοῦν»!
.                   Ὁ Μητροπολίτης Σεραφεὶμ ὑπῆρξε ἕνας ὑψιπέτης ἀετὸς τοῦ Πνεύματος, διακατεχόμενος ἀπὸ τὸ ἡρωϊκὸ φρόνημα τοῦ προκατόχου του Γερμανοῦ Καραβαγγέλη καὶ τοῦ ἥρωος Παύλου Μελᾶ. Ἦταν ὁ φίλος τῶν Ἁγίων, τῶν Μαρτύρων καὶ τῶν Ὁσίων, ὁ ἀνύστακτος Λειτουργὸς τῶν Θείων Μυστηρίων, τὸ πρότυπο τῆς ἀγάπης καὶ τῆς φιλανθρωπίας, ἡ ἀγκαλιὰ τοῦ ὁποίου ἦταν πάντοτε ἀνοικτὴ καὶ χωροῦσε ὅλους, ἦταν «οὐρανοῦ ἰσοστάσιος».
.                   Ὁ Μητροπολίτης Σεραφεὶμ ἦταν ἀκέραιος περὶ τὴν πίστη τῶν πατέρων μας μὲ γνήσιο Ὀρθόδοξο φρόνημα, ποὺ ἄνοιγε τὰ φτερά του καὶ πετοῦσε στὶς ἐπάλξεις τῶν οὐρανῶν, συνομιλοῦσε καὶ συνευφραινόταν μὲ τοὺς Ἁγίους, τοὺς ἀσκητές, τοὺς ὁμολογητές, τοὺς μάρτυρες, τοὺς ἱεράρχες, αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι ποίμαιναν καὶ διαπαιδαγωγοῦσαν τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ σύμφωνα μὲ τὸ πλήρωμα τοῦ νόμου, τὴν ἀγάπη, τοὺς ὅρους τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ τὶς πατρῶες παραδόσεις.
.                  Ὁ Μητροπολίτης Σεραφεὶμ ἀξιώθηκε νὰ  ἀρχιερατεύσει  στὴν βυζαντινὴ ἐπαρχία τῆς Καστοριᾶς καὶ νὰ ἀναδείξει καὶ νὰ τιμήσει τὸ πλῆθος τῶν Καστοριέων Ἁγίων. Ρέκτης καὶ φιλοΐστωρ καθὼς ἦταν, ἔψαξε καὶ βρῆκε τοὺς Ἁγίους ποὺ γεννήθηκαν, ἔδρασαν, κοιμήθηκαν ὁσιακὰ ἢ μαρτυρικὰ στὴν θεόσωστη ἐπαρχία του, καὶ αὐτοὺς ποὺ ἐξαιρέτως τιμῶνται σὲ αὐτήν.
.                   Ὁ Μητροπολίτης Σεραφεὶμ κήρυττε ἀνελλιπῶς τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ μὲ γραπτὸ ἢ προφορικὸ κήρυγμα πάντοτε ψυχωφελές, μεστὸ νοημάτων καὶ Θείας ἀγάπης, κατηχοῦσε, λόγος σαπρὸς δὲν ἐξερχόταν ἀπὸ τὰ χείλη του καὶ μεριμνοῦσε γιὰ τὴν ἐπιμόρφωση τῶν ἱερέων καὶ τῶν στελεχῶν τῆς Μητροπόλεώς του.
.                    Ὁ Μητροπολίτης Σεραφεὶμ ἦταν ἄκρως ἐλεήμων καὶ φιλόξενος. Ἔκλαιε μετὰ κλαιόντων καὶ ἔχαιρε μετὰ χαιρόντων. Δὲν ἡσύχαζε νύχτα καὶ ἡμέρα, ἀφοῦ γνώριζε ὅτι ὑπῆρχαν γύρω του, ἐγγὺς καὶ μακράν, συνάνθρωποί μας ἐμπερίστατοι. Ἄλλωστε ἀγαποῦσε τὴν πτωχεία τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν ἐφάρμοζε κοινοβιάζοντας στὸ ἐπισκοπεῖο μαζὶ μὲ τὴν θεοσύλλεκτη ἀδελφότητά του, ἀπὸ τὴν ὁποία οὔτε ἀπαιτοῦσε, οὔτε  ἀπολάμβανε διαφορετικὰ ἀγαθὰ καὶ περιποιήσεις.
.                    Ὁ Μητροπολίτης Σεραφεὶμ μεριμνοῦσε ἀδιάκοπα γιὰ τὰ Μοναστήρια τῆς ἐπαρχίας του, γιὰ ὅλους τοὺς Ναούς, μικρούς, μεγάλους, ἀρχαίους καὶ νεόδμητους, τοὺς ὁποίους εἶχε εὐπρεπίσει καὶ τοὺς λειτουργοῦσε μὲ κάθε εὐκαιρία. Καμάρωνε γιὰ τὸν Ἅγιο Νικάνορα στὴν Χλόη καὶ γιὰ τὸν Ἅγιο Νεκτάριο στὸ Ἄργος Ὀρεστικό.
.                   Ὁ Μητροπολίτης Σεραφεὶμ ὑπῆρξε πρότυπο ἱεράρχη μὲ ἄμετρη ἀγάπη γιὰ τὴν μυστηριακὴ ζωή, γιὰ τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες τοῦ νυχθημέρου, γιὰ τὴν τιμὴ καὶ τὴν δόξα τῶν Ἁγίων μας. Ἤθελε νὰ προβάλλουμε πρότυπα ἤθους καὶ πίστεως στὴν ρευστὴ σημερινὴ πραγματικότητα, στὶς ἡμέρες τοῦ χάους, τῆς ἀνασφάλειας, τῆς ἀβεβαιότητος, τῆς ἀπαξίας κάθε ἠθικῆς τάξεως, τῆς αὐτονομήσεως καὶ τῆς ἐγωκεντρικῆς συμπεριφορᾶς τῶν ἀνθρώπων, τῆς ἀπαρνήσεως τοῦ ἱστορικοῦ μας παρελθόντος, τῆς χωρὶς παιδαγωγία ἐκπαιδεύσεως τῶν παιδιῶν μας, αὐτῶν ποὺ οἱ συμπεριφορές μας τοὺς ἀποστεροῦν τὴν ἀνάπτυξη ὁραματισμῶν γιὰ κάτι καλύτερο, ἀφοῦ τὸ καλύτερο δὲν τὸ διδάχθηκαν καί, φυσικά, δὲν τὸ γνωρίζουν. Ἤθελε  νὰ προβάλλονται σὰν φωτεινὰ ἀστέρια, σὰν ὁδοδεῖκτες πρὸς τὴν ἠθικὴ πρόοδο, τὴν ἀνθρωπιὰ καὶ τὶς ἀξίες τῆς ζωῆς ποὺ δὲν σταματᾶ ἐδῶ, ἀλλὰ συνεχίζεται στὸ ἐπέκεινα, οἱ μορφὲς τῶν Ἁγίων μας, τῶν ἡρώων τῆς πατρίδος μας, τῶν κυβερνητῶν ποὺ αἰσθάνονται τὴν ἐξουσία ὡς διακονία καὶ ὄχι ὡς πηγὴ πλουτισμοῦ, ὅλων αὐτῶν ποὺ βιωματικὰ ὁμολογοῦν, ὅτι «οὐκ ἔχομεν ᾧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν» (Ἑβρ. ιγ΄ 14).
.                     Γνώριζε ὅτι σήμερα ἡ ἀξία εἶναι πολὺ περιορισμένη στοὺς ἄρχοντες, στοὺς καθηγητές, στοὺς ἡγέτες, στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἄνδρες, στοὺς δικαστικούς, στοὺς στρατιωτικοὺς καὶ γενικὰ στὴν ἡγεσία τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ, σ’ αὐτοὺς ποὺ μερικὲς φορὲς ἐπιδιώκουν ἀξιώματα, γιὰ νὰ κρύψουν τὴν ἀπαξία τους καὶ ἐπιμένουν νὰ δίνουν τὸ παράδειγμα καὶ νὰ παιδαγωγοῦν τὸ λαό. Θλιβόταν βλέποντας ὅτι δὲν ὑπάρχουν φωτεινοὶ ἀστέρες νὰ φωτίζουν τὴν σκοτεινιὰ τοῦ κόσμου, νὰ δίνουν τὸ καλὸ παράδειγμα, νὰ εἶναι βαπτισμένοι στὴν Ὀρθόδοξη πατερικὴ θεολογία καὶ νὰ βρίσκουν τὴν πράξη «εἰς θεωρίας ἐπίβασιν», ὅπως οἱ μεγάλοι ἀσκητὲς τῆς ἐρήμου, οἱ θεοφόροι Ἅγιοι Πατέρες,  οἱ σφραγισμένοι μὲ τὴν σφραγίδα τῆς δωρεᾶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
.                   Ὁ ἐνιαύσιος κύκλος τῶν λειτουργιῶν καὶ τῶν ἀκολουθιῶν τοῦ εἰκοσιτετραώρου ὑπῆρχε ἡ πνευματικὴ ἀγαλλίαση τοῦ Μητροπολίτου Σεραφεὶμ καὶ δὲν ἐννοοῦσε νὰ ἀπέχει ἀπὸ αὐτὲς παρὰ τὸν φόρτο τῶν καθηκόντων του καὶ ἐνίοτε τῶν προβλημάτων ὑγείας του. Ἦταν ὁ Ἱερεὺς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ. Ἡ Χαρὰ τοῦ Χριστοῦ μας ἀντανακλοῦσε στὸ πρόσωπό του καὶ στὰ χείλη του ὑπῆρχε μιὰ ἀέναη δοξολογία. Ἂν ἀπομονώναμε τὴν καρδιά του, θὰ βλέπαμε, ὅπως στὴν καρδιὰ τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου, ὅτι ἦταν γραμμένη ἡ λέξη «Χριστός». Ἔτσι, ὅταν τελοῦσε τὶς λειτουργίες του ἔλαμπε ἀπὸ χαρὰ καὶ συνήνωνε σὲ αὐτὲς γῆ καὶ οὐρανό, στρατευόμενη καὶ θριαμβεύουσα Ἐκκλησία. Ἰδιαιτέρως ἔχαιρε, ὅταν ἔψαλλε τὸ ὄνομα τοῦ κάθε ἑορταζομένου Ἁγίου μὲ κατάνυξη καὶ μὲ ἄπειρη εὐλάβεια ἔκανε τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ. Ἀναγίγνωσκε τὶς προφητεῖες εὐκρινῶς, τὰ αἰτήματα μὲ ἱκετευτικὸ τόνο, τὶς εὐχὲς μὲ μυστηριακὸ ὕφος. Ζοῦσε καὶ  βίωνε τὰ γεγονότα τοῦ λειτουργικοῦ χρόνου ὡς σημερινά, ἀφοῦ στὴν λατρεία κυριαρχεῖ ἡ φράση «σήμερον», τόσο στὶς ἀκολουθίες ὅσο καὶ στὶς ἑορτὲς τῆς πίστεώς μας. Σήμερον γεννᾶται ἐκ Παρθένου· σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου· σήμερον ὁ Χριστὸς παραγίνεται ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Φαρισαίου· σήμερον δέχεται ἡ Βηθλεὲμ τὸν καθήμενον διὰ παντὸς σὺν Πατρί. Ἔτσι, ἐνῶ τὰ τελούμενα συντελέσθηκαν ἅπαξ ἀποκαλύπτονταν μπροστά του καὶ μπροστὰ σὲ ὅλο τὸ ἐκκλησίασμα ὡς παρόντα, καθὼς συμβαίνει πάντοτε, καλώντας ὅλους νὰ συμμετέχουμε σὲ αὐτά. Νὰ τὰ οἰκειωθοῦμε. Τὸ ἐκκλησιαστικό του φρόνημα ἦταν σταθερὸ καἲ σὲ ὑψηλὸ βαθμό. Ἔλεγε, ὅτι χρειάζεται ἡ Ἐκκλησία διὰ τῶν φορέων της νὰ «γινώσκει ἃ ἀναγιγνώσκει» (Πραξ.η΄ 40), ἀλλὰ καὶ οἱ ἐκκλησιαζόμενοι νὰ αἰσθάνονται ὡς σπίτι τους τὴν λατρεύουσα ἐνορία.  Θλιβόταν ὅταν ἔβλεπε τὶς προκαταλήψεις σὲ βάρος τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς ἀδιαφορίας πολλῶν ἐκπαιδευτικῶν ἔναντι τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν, λόγῳ τῆς ὁποίας ἡ Λειτουργικὴ Παράδοση ὁλοένα καὶ περιορίζεται.
.                    Ὁ Μητροπολίτης Σεραφεὶμ βίωνε καθημερινὰ ἕνα πανηγύρι. Ἡ λειτουργική του ζωὴ ἦταν ἕνα «γλέντι», ὅπως ἔλεγε ὁ νέος Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας μας, Καλλίνικος τῆς Ἐδέσσης. Γνώριζε πολὺ καλὰ ὅτι ἡ λειτουργικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι τὸ ἀρραγὲς θεμέλιο γιὰ τὸ κτίσιμο τῆς σταδιακῆς πνευματικῆς ὡριμότητας καὶ τῆς γνήσιας χριστιανικῆς ἀγωγῆς τῶν πιστῶν. Μὲ τὴν συμμετοχὴ τῶν πιστῶν στὴν Θεία Λατρεία, ἔλεγε, βιώνουμε τὴν «καλὴν ἀλλοίωσιν», μεταμορφωνόμαστε, γινόμαστε «καινὴ κτίσις» (Β΄ Κορ. ε΄ 17), γινόμαστε πολίτες τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
.                       Στὶς λειτουργικές του πρωταρχικὲς δραστηριότητες δὲν πρέπει νὰ παραλείψουμε ὅτι ἑτοίμασε τοὺς φακέλλους ποὺ ἔστειλε στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο γιὰ τὶς ἁγιοκατατάξεις τῶν Ἁγίων τῆς ἐπαρχίας του καὶ αὐτοὺς τῶν ἱερῶν τους Ἀκολουθιῶν πρὸς τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὅπως, τῆς Ὁσίας Σοφίας, τῆς Κλεισούρας, τοῦ Ἱερομάρτυρος Βασιλείου ἀπὸ τὸ Χιλιόδενδρο καὶ τῶν προσφάτων, τῶν Ἁγίων Νεομαρτύρων τῆς Καστοριᾶς, Μάρκου Κλεισουριέως, Γεωργίου Χασὰν καὶ Ἰωάννου Νούλτσου, τῶν Καστοριέων καθὼς καὶ Πλάτωνος,τοῦ  νέου ἱερομάρτυρος, τοῦ Ἀϊβαζίδου,  ἔχοντας τοὺς Ἁγίους αὐτοὺς πρεσβεύοντας πρὸς τὸν Ὕψιστον ὑπὲρ αὐτοῦ.
.                         Ὡς πρότυπο φιλαγιότητος καὶ φιλακολουθίας, ὁ Ἐπίσκοπος Σεραφεὶμ μερίμνησε γιὰ τὴν ὑμνογραφικὴ κάλυψη τῶν κενῶν ποὺ ὑπῆρχαν στὶς μνῆμες τῶν Ἁγίων τῆς Καστοριᾶς, τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ, πολιούχου Καστοριᾶς, τοῦ Προφήτου Ἠλιού, προστάτου τῶν γουναροποιῶν, τοῦ Ὅσίου Διονυσίου ἐκ τῆς Κορησοῦ, κτίτορος τῆς Μονῆς Φιλοθέου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, Θεοδοσίου Ὁσίου ἐκ τῆς Κορησοῦ, Μητροπολίτου Τραπεζοῦντος, Ναοὺμ Ὁσίου, τοῦ φωτιστοῦ τῶν Σλαύων, Νικοδήμου Ὁσίου, κτίτορος Μονῆς Τισμάνας στὴν Ρουμανία, Ἰωάσαφ Ὁσίου τοῦ Μετεωρίτου, Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, Διονυσίου Ὁσίου, τοῦ ἐν Ὀλύμπῳ, Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, Γερασίμου τοῦ Παλλαδᾶ, τοῦ ἐκ Καστορίας Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας, Ἰακώβου Ὁσιομάρτυρος τοῦ ἐκ τῆς  Καστορίας, Νικάνορος Ὁσίου, λυτρωτοῦ τῆς Καστορίας ἐκ τῆς πανώλους καὶ προστάτου τῶν παίδων, Σοφίας, τῆς νεοφανοῦς Ποντίας Ὁσίας, τῆς ἐν Κλεισούρᾳ, Ἰωάννου  Βατάτζη, τοῦ αὐτοκράτορος, Νεκταρίου Ὁσίου τοῦ Ἰάγαρη, Πλάτωνος Νεομάρτυρος, τοῦ Ἀϊβαζίδου, Πρωτοσυγκέλλου Καστορίας ἐπὶ Μητροπολίτου Γερμανοῦ Καραβαγγέλη, Ἰωάννου  (Νούλτσου) Νεομάρτυρος καὶ Γεωργίου τοῦ Χασὰν Νεομάρτυρος, τῶν Καστοριέων, Νικοδήμου Ὁσιομάρτυρος ἐκ Βυθκουκίου, Μάρκου Νεομάρτυρος τοῦ Κλεισουριέως, Βασιλείου νέου Ἱερομάρτυρος ἐν Χιλιοδένδρῳ καὶ Ἀλυπίου Ὁσίου τοῦ Κιονίτου τιμωμένου ἐν Καστορίᾳ.
.                  Ἡ ἀγάπη καὶ ἡ εὐλάβεια τοῦ Μητροπολίτου Σεραφεὶμ στὴν Παναγία μας δὲν περιγράφεται. Μερίμνησε γιὰ τὴν καταγραφή, συντήρηση, διάσωση καὶ ἐξύμνηση πολλῶν ἱερῶν εἰκόνων τῆς Θεοτοκοφρουρήτου, ὅπως ἔλεγε, Καστοριᾶς. Στὸ ὑπὸ ἔκδοση Θεοτοκάριο ποὺ εἶχε κατὰ νοῦν νὰ ἐκδόσει, ἀλλὰ παρέμεινε ἡ ἐπιθυμία του ἀνεκπλήρωτη, περιλαμβάνονται 18 Παρακλητικοὶ Κανόνες, στὶς ἑξῆς περίπυστες καὶ θαυματουργὲς εἰκόνες τῆς Παναγίας μας, ποὺ ἀξίζει νὰ ἀναφέρουμε: Παναγία, Πορφύρα, Μαυριώτισσα, Ρασιώτισσα, Ἑβραΐς, Καστριώτισσα ἢ Κουμπελίδικη, Προφητῶν τὸ Κήρυγμα, Ὁδηγήτρια Ἄργους Ὀρεστικοῦ ἢ Γραμμούστιανη,, Φανερωμένη, Ἐλεοῦσα Μονῆς Κλεισούρας, Βλαχερνίτισσα, Παραμυθία, Ἐλεοῦσα Καστορίας, Ἐλπὶς ἀπηλπισμένων, Δακρυῤῥοοῦσα, Πορταΐτισσα, Γοργοϋπήκοος, Τριχεροῦσα, Φοβερὰ Προστασία. Ἐπίσης μερίμνησε γιὰ συγγραφὴ Ἀκολουθιῶν στὴν Παναγία τῆς Γράμμουστας καὶ ἀναστάσιμη στὴν Παναγία τὴν Μαυριώτισσα.
.                         Μεταδημότευσε γιὰ τοὺς οὐρανοὺς ὁ Μητροπολίτης Σεραφείμ, ἀλλὰ μᾶς ἄφησε παρακαταθήκη τὸ παράδειγμά του, παράδειγμα φιλαγιότητος καὶ φιλακολουθίας, ὥστε νὰ τὰ ἔχουμε πυξίδα στὴν οὐρανοδρόμο πορεία μας, τὴν πορεία μας πρὸς τὸν ἀναστημένο Λυτρωτή μας, τὸν γλυκύτατό μας Ἰησοῦ.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

,

Σχολιάστε

ΣΧΟΛΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Σχόλιο ἐπὶ τῶν ἐκλογῶν Ἀρχιερέων

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                  Μετὰ τὸ ἄρθρο μου τῆς περασμένης Τρίτης περὶ τῆς ἐκλογῆς ἀρχιερέων καὶ τὰἀποτελέσματα τῶν ἀρχιερατικῶν ἐκλογῶν τῆς παρελθούσης Παρασκευῆς ἀναγνῶστες μου μὲ ρώτησαν πῶς τὰ προέβλεψα. Τοὺς ἀπάντησα ὅτι ἦταν εὔκολη ἡ πρόβλεψη γιὰ ὅποιον γνωρίζει τὸν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο καὶ ἔχει ἀντικειμενικὲς πληροφορίες γιὰ τὴ νοοτροπία τῶν πλείστων Ἀρχιερέων μελῶν τῆς Ἱεραρχίας, ὅπως ἔχει διαμορφωθεῖ τὰ τελευταῖα χρόνια.
.                  Διερωτῶμαι  πάντως  γιατί Μητροπολίτες, ποὺ γνωρίζουν ὅ, τι ὁ γράφων, μπῆκαν στὴν περιπέτεια νὰ ἐκτεθοῦν στὴν ὑποστήριξη δικοῦ τους ὑποψηφίου σὲ ἐκλογικὴ διαδικασία, ἡ ὁποία,ὅπως ὁ ἴδιος ὁ κ. Ἱερώνυμος εἶχε πεῖ παλαιότερα σὲ συνέντευξή του, «ἡ Ἱεραρχία ἐπικυρώνει ἐπιλογὲς συγκεκριμένων προσώπων καί… τελικὰ δὲν πρόκειται γιὰ ἐκλογές, ἀλλὰ γιὰ διορισμό».. Γιατί ἔλαβαν μέρος σὲ ἀγώνα, γιὰ τὸν ὁποῖο ἐξ ἀρχῆς γνώριζαν ὅτι ἦταν χαμένος.
.                  Δεδομένων τῶν σημερινῶν συνθηκῶν στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τὸκαλύτερο θὰ ἦταν ΟΥΔΕΙΣ ὑποψήφιος πρὸς Ἀρχιερατεία κληρικός, ποὺ σέβεται τὴν ἐκκλησιαστικὴκαὶ ἠθική του ἀξιοπρέπεια, νὰ ἐκτίθεται στὸ βασανιστήριο τῆς ἐκλογῆς, δηλαδὴ σὲ ἐκ μέρους τουπαρακλήσεις, ἐλπίδες, ἀγωνίες, καὶ σὲ ψεύτικες ἀρχιερατικὲς ὑποσχέσεις ψήφου… Θὰ πρέπει νὰπεριμένει νὰ ἀλλάξει τὸ σύστημα τῆς ἐκλογῆς, ἤ, ἕως τότε, νὰ περιμένει στὴν οὐρά, μήπως καὶπεριληφθεῖ στοὺς «ἡμετέρους»…. Ὁ κάθε ὑποψήφιος καὶ ὅποιος Μητροπολίτης τὸν ὑποστηρίζει θὰπρέπει νὰ ἔχουν τὴν ὀξυδέρκεια νὰ ἀντιληφθοῦν ἂν εἶναι ἐπιθυμητὴ ἡ ἐκλογή του, γιατί ἀλλιῶς,ὅσο καὶ ἂν προσπαθοῦν, μάταιος  εἶναι ὁ κόπος τους…. Ἂν οἱ πρὸς ἀρχιερατεία ὑποψήφιοι δὲνὑποχωροῦσαν στὸν πειρασμὸ τῆς μάταιης ὑποψηφιότητας καὶ ἂν ἐγγράφως καὶ δημοσίως ἐξηγοῦσαν τοὺς λόγους τῆς ἄρνησής τους, τότε ἴσως κάτι νὰ ἄλλαζε, ἴσως νὰ ἐφαρμοζόταν  τὸσύστημα ἐκλογῆς ποὺ εἶχε προτείνει ὁ σημερινὸς Ἀρχιεπίσκοπος ὡς Μητροπολίτης Θηβῶν…
.                  Τὸ 1925 ἡ Ἐκκλησία ἦταν σὲ μεγάλη παρακμή. Τότε ἐπιτροπὴ ἐκ κληρικῶν καὶ λαϊκῶν ἐπισκέφθηκε τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο (Παπαδόπουλο) καὶ ὁμιλῶν ἐκ μέρους τους πρὸς αὐτὸν ὁ Ἀρχιμανδρίτης Γεώργιος Παπαγεωργιάδης, προϊστάμενος τοῦ Ι. Ν. Ἁγίου Παντελεήμονος ὁδοῦ Ἀχαρνῶν, μεταξὺ ἄλλων, τοῦ εἶπε, μὲ βάση τὰ σωζόμενα πρακτικὰ τῆς συνάντησης: «Ἡ κατάστασις τῆς Ἐκκλησίας, Μακαριώτατε, ὡς ὁμολογεῖται παρὰ πάντων, δὲν εἶναι καλή. Ἢ μᾶλλον εἶναι κακίστη… Ἡ παντελὴς ἔλλειψις βάσεως πρὸς ἀνάδειξιν τῶν Ἐπισκόπων, ἡ κατὰ κανόνα δὲἀνάδειξις εἰς τὸ Ἐπισκοπικὸν ἀξίωμα τῶν ὀλιγώτερον ἱκανῶν, μόνον δὲ ἡ κατὰ σύμπτωσιν καὶ ἡκατὰ συνδρομὴν ἐξωτερικῶν περιστάσεων ἐπίπλευσις ὀλιγίστων ἱκανῶν… εἶναι δείγματα τῆς ὑφισταμένης ἐκκλησιαστικῆς ἀναρχίας καὶ ἀσυναρτησίας… Ἡ κρίσις τῆς κοινωνίας διὰ τὴνἹεραρχίαν, ὅσον αὐστηρὰ καὶ ἂν εἶναι, δὲν δυνάμεθα νὰ ἀρνηθῶμεν ὅτι εἶναι δικαία. Εἰς τοὺςἘπισκόπους ἐδόθη εἰδικὴ καὶ ὑψίστη ἐξουσία πρὸς ἀντιμετώπισιν καὶ κατασύντριψιν παντὸς κακοῦἐμφανιζομένου ἐν τῷ Ἐκκλησιαστικῷ ἐδάφει. Τῆς ἐξουσίας ταύτης ἐνῶ ἔκαμαν κατάχρησιν ἀπέναντι τῶν ἀδυνάτων, δὲν ἔκαμαν οὐδὲ σκιώδη χρῆσιν ἀπέναντι ἄλλων παραγόντων, ἰσχυρῶν θεωρουμένων, ἀλλὰ ἔδειξαν ἀνεξήγητον δειλίαν…». Ὅσα ἐκκλησιαστικῶς ἴσχυαν τὸ 1925, δυστυχῶς, ἰσχύουν καὶ σήμερα…-   

Σχολιάστε

«ΣΧΟΙΝΟΒΑΣΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ καὶ ΣΥΝΟΔΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

.              

Ἀπὸ τὴν Συνεδρία τῆς 07.10.2021
τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

.               Συνῆλθε σήμερα, Πέμπτη 7 Ὀκτωβρίου 2021, στήν τέταρτη Τακτική Συνεδρία της ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὑπό τήν Προεδρία τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου, στήν αἴθουσα τοῦ Διορθοδόξου Κέντρου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στήν Ἱερά Μονή Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Πεντέλης.

[…]

.                Ἐπηκολούθησε διάλογος περί τῶν χθεσινῶν Εἰσηγήσεων, κατά τόν ὁποῖο ἔλαβαν τόν λόγο πολλοί Ἀρχιερεῖς. Τήν συζήτηση ἔκλεισε ὁ Μακαριώτατος Πρόεδρος, προβαίνοντας μέ πατρική ἀγάπη σέ τρεῖς διαπιστώσεις καί ἐπισημάνσεις: 1) Ὅτι ἡ ἀρετή τῆς διακρίσεως εἶναι ἡ ἀνώτερη ὅλων τῶν ἀρετῶν καί ὅτι ἰδιαιτέρως σήμερα πρέπει νά χαρακτηρίζει τίς ἀποφάσεις κάι τίς πρωτοβουλίες τῶν ἀνθρώπων τῆς Ἐκκλησίας, 2) Ὁ τρόπος πού καλεῖται νά λειτουργήσει ἡ Ἐκκλησία καί οἱ ποιμένες της στήν σημερινή ἐποχή εἶναι αὐτός τῆς σχοινοβασίας καί 3) Ἔφερε ὡς παράδειγμα ἀποδοχῆς τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας αὐτό τοῦ νυκτερινοῦ μαθητοῦ τοῦ Χριστοῦ, Ἁγίου Νικοδήμου, ὁ ὁποῖος ἀποδεχόμενος τήν δικαιοδοσία τοῦ ἐκπροσώπου αὐτῆς, Ποντίου Πιλάτου, ἐπί τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ζήτησε ἀπό αὐτόν τήν ἄδεια νά λάβει αὐτό καί νά τό κηδεύσει.
.                 Ἀκολούθως, ἀνέγνωσε τήν Εἰσήγησή του ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μάνης κ. Χρυσόστομος, μέ θέμα: «Ἡ ἀξία, ἡ σημασία καί ἡ ὑπακοή εἰς τό Συνοδικόν Πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας».
.                  Ὁ Σεβασμιώτατος Εἰσηγητής, στά τέσσερα μέρη τῆς ἐμπεριστατωμένης Εἰσηγήσεώς του, χρησιμοποιώντας πολλά ἁγιογραφικά καί πατερικά χωρία, ἀπάντησε στά ἐξῆς καίρια ἐρωτήματα: α) τί εἶναι Συνοδικό Πολίτευμα, Ἱερό Συνοδικό Πολίτευμα καί τῆς Ἐκκλησίας Πολίτευμα; β) σέ τί συνίσταται ἡ ἀξία τοῦ Συνοδικοῦ Πολιτεύματος; γ) ποιό εἶναι τό περιεχόμενο τῆς σημασίας τοῦ Συνοδικοῦ Πολιτεύματος; καί δ) ποιά εἶναι ἡ ἔννοια καί τό περιεχόμενο τῆς ὑπακοῆς στό Συνοδικό Πολίτευμα;
.                  Τό τελευταῖο θέμα περί τῆς ὑπακοῆς στό Συνοδικό Πολίτευμα, ὁ Σεβασμιώτατος Μάνης χαρακτήρισε ὡς τό δυσκολότερο σημεῖο τῆς ὅλης εἰσηγήσεώς του τονίζοντας ὅτι «ἡ ὑπακοή στό Συνοδικόν Πολίτευμα εἶναι τό Α καί τό Ω μιᾶς αὐθεντικῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, ἀκριβῶς διότι ὅλα ἀπορρέουν ἀπό τήν Ἐκκλησία». Γι’ αὐτό «ἀπώτερος σκοπός τῆς ὑπακοῆς αὐτῆς, εἶναι ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καί ἡ ἑνότητα κρύπτει θεολογικό περιεχόμενο, καθ’ ὅτι ἀποτελεῖ ἀξίωμα, τουτέστιν ἀρχήν πίστεως».
.                    
Ἀπαντώντας στό ἐρώτημα, μήπως ἡ ὑπακοή ἀντιστρατεύεται τήν ἐλευθερία τοῦ λόγου, ἀνέφερε χαρακτηριστικά ὅτι «ἡ ὑπακοή στό Συνοδικό Πολίτευμα, οὐδέν ἔχει τό δουλικόν, οὐδέν τό ἐστερημένον τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας, ἀλλ’ ὑποτασσώμεθα μόνον γιά τόν ἀδιάρρηκτο πνευματικό δεσμό στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὡς μεῖζον ἀγαθόν. Καί ἡ ὑποταγή αὐτή εἶναι ἐλευθερία, ὡς ἡ ταπείνωση στήν ἐκκλησιαστική ζωή δουλεύει ὡς δύναμη… ἡ Ἐκκλησία ἐπ’ οὐδενί εἶναι δυνατόν νά διασπασθεῖ ἐκ τῶν ἀνθρωπίνων ἀδυναμιῶν καί ἀντιθέσεων. Οὐδείς ἐντός τῆς Ἐκκλησίας δικαιοῦται τήν διάσπαση τῆς ἑνότητας. Καί οὐδείς λειτουργεῖ ὡς ἀνεξάρτητος καί αὐθαίρετος. Εἴμεθα κεκλημένοι σέ ἔνταξη καί ὑπακοή στά κελεύσματα τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἐκφράζεται διά τῆς Ἱερᾶς Συνόδου».
.               Κλείνοντας τήν Εἰσήγησή του ὁ Μητροπολίτης Μάνης κ. Χρυσόστομος ἔθεσε ἐπί τοῦ θέματος ὑπό τήν κρίσιν τῆς σεπτῆς Ἱεραρχίας προτάσεις ὅπως:

 

«1ον. Νά συνταχθεῖ καί ἀποσταλεῖ, ὅπου δεῖ, Εἰδική Συνοδική Ἐγκύκλιος τῆς ΙΣΙ περί τῆς ἀξίας, ἰσχύος καί πιστῆς ὑπακοῆς στίς ἀποφάσεις τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας ὑπό πάντων, κλήρου καί λαοῦ.

2ον. Νά θεωρηθεῖ λῆξαν τό ἐγερθέν γνωστόν ζήτημα τῶν δύο ἀδελφῶν Ἱεραρχῶν καί νά τεθεῖ στό ἀρχεῖον γιά τό μεῖζον ὄφελος καί συμφέρον τῆς Ἐκκλησίας.

3ον. Νά τυγχάνουν τῆς ἁρμοδιότητος τῆς ΙΣΙ καί ὄχι τῆς ΔΙΣ καί μέ βάση τήν ὅλη κανονική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, μείζονος σημασίας θέματα.

4ον. Νά ἐξαρθεῖ καί τονισθεῖ δεόντως τό κῦρος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. πρός τήν Πολιτεία καί εἰδικότερα νά καταστεῖ σαφές ὃτι ἐνέργεια ἀπορρέουσα ἐκ τῶν κρατικῶν ὀργάνων, πού ἔχει σχέση μέ ἐκκλησιαστικά θέματα, δέον ὅπως τυγχάνει προηγουμένως τῆς ἐγγράφου συνεργασίας μετά τῆς Ἱ. Συνόδου, ἄλλως νά θεωρεῖται ἄκυρος ἤ ἀκυρώσιμος στά πλαίσια τῶν διακριτῶν ρόλων Ἐκκλησίας καί Πολιτείας.

5ον. Νά τύχουν κωδικοποιήσεως οἱ ἀποφάσεις τῆς ΙΣΙ καί τῆς ΔΙΣ σχετικῶς μέ τελετουργικά καί ποιμαντικά θέματα γιά τήν ἀκρίβεια, εὐταξία καί τό ἑνιαῖον τῆς ὅλης ἐκκλησιαστικῆς διακονίας».

[…]        

Ἐν κατακλεῖδι ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μεταξύ ἄλλων σοβαρῶν ζητημάτων πού συζήτησε στήν τακτική Σύγκλησή της τοῦ Ὀκτωβρίου 2021, τά ὁποῖα ἅπτονται τῆς καλῆς διοργάνωσης καί τῆς λειτουργίας τῶν ἐκκλησιαστικῶν δομῶν, ἀσχολήθηκε ἐπισταμένως καί διεξοδικῶς καί μέ τά προβλήματα, τά ὁποῖα ἀνέκυψαν καί ἐξακολουθοῦν νά ἀναφύονται κατά τήν διάρκεια τῆς νέας πανδημίας.

[…]

Κατόπιν ὅλων αὐτῶν ἡ Ἱεραρχία κατέληξε ὁμοφώνως στά ἑξῆς:

1.Ἐπικρότησε τίς Συνοδικές Ἀποφάσεις τῶν δύο Συνοδικῶν περιόδων τῶν ἐτῶν 2019-2020 καί 2020-2021, πού ἀναφέρονταν μέ τήν νέα πανδημία, ὡς συντονιζόμενες μέ τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας σέ παρόμοιες ἔκτακτες περιπτώσεις, καί ἀποβλέπουσες στήν ψυχοσωματική ὠφέλεια τῶν συνανθρώπων μας.

2. Ἀποδέχθηκε ὅλες τίς εἰσηγήσεις τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν, οἱ ὁποῖες εἶχαν ἑτοιμασθεῖ γιά τήν Ἱεραρχία τοῦ Ὀκτωβρίου 2020 καί ἐκεῖνες πού ἐκφωνήθηκαν στήν παροῦσα Ἱεραρχία Ὀκτωβρίου 2021, καί ἀποφάσισε νά ἀναρτηθοῦν στήν ἱστοσελίδα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἤ καί σέ ὁποιοδήποτε ἄλλο πρόσφορο μέσο, γιά τήν ἐνημέρωση τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος.

3. Ἐπαναβεβαίωσε γιά μιά ἀκόμη φορά τήν ἀρραγῆ ἐκκλησιαστική ἑνότητα μεταξύ Ἱεραρχῶν καί Χριστεπωνύμου πληρώματος, διότι τυχόν διασπαστικές ἐνέργειες τραυματίζουν καί πληγώνουν τό ἴδιο τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι ἐπιτακτική ἀνάγκη σήμερα νά μή διαταραχθεῖ ἡ ἑνότητα μεταξύ Ἱερᾶς Συνόδου καί χριστεπωνύμου πληρώματος, μεταξύ πίστεως καί ἐπιστήμης, μεταξύ Ἐκκλησίας καί Πολιτείας. Ἀκριβῶς γιά τόν λόγο αὐτό πρέπει νά ἀποφεύγονται ἀκραῖες ἐνέργειες καί ἐκδηλώσεις καί τά θέματα νά ἀντιμετωπίζονται μέ σύνεση, νηφαλιότητα καί διάκριση, μέσα ἀπό τό συνοδικό πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας.

4.Διατύπωσε τήν πάγια θέση της ὅτι ἡ ἰατρική περίθαλψη τῶν Ἑλλήνων Πολιτῶν εἶναι ἁρμοδιότητα τῆς Πολιτείας, ἡ ὁποία ἐκφράζεται μέ τά ἁρμόδια ὄργανά της, καί λαμβάνει τίς σχετικές ἀποφάσεις, ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία μέ τήν θεολογία της, τήν λατρεία της καί τήν ποιμαντική της διακονία ἐνδιαφέρεται γιά τήν πνευματική ὑγεία τῶν Χριστιανῶν, πού ἔχει καί σωματικές συνέπειες, στήν προοπτική τῆς συνέργειας μεταξύ Θεοῦ καί ἀνθρώπου.

5.Προσευχήθηκε καί προσεύχεται γιά τήν ἀνάπαυση τῶν κεκοιμημένων ἀπό τίς συνέπειες τοῦ κορωνοϊοῦ, ἐξέφρασε τήν συμπαράστασή της σέ ὅσους ἐπλήγησαν πολυειδῶς καί πολυτρόπως ἀπό τήν πανδημία, καί συνεχάρη τά ὄργανα τῆς Πολιτείας καί τό ἰατρικό νοσηλευτικό προσωπικό τῶν Νοσοκομείων, πού ἐργάσθηκαν καί ἐργάζονται θυσιαστικῶς γιά τήν ὑγεία τῶν ἀνθρώπων.
.              Ὡσαύτως ἐξέφρασε τήν συμπαράστασή της στούς πληγέντες ἀπό τίς πρόσφατες πυρκαϊές σέ ὅλες τίς περιοχές τῆς πατρίδας μας.

6. Τέλος, προσεύχεται ἐκτενῶς στόν Χριστό, τόν ἰατρό τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων, γιά νά περιορισθοῦν οἱ ἡμέρες τῆς δοκιμασίας πού περνᾶ ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα καί ἡ πατρίδα μας, νά μετανοήσουμε καί νά ἐπανέλθη ἡ κοινωνία μας στήν πλήρη κανονικότητα γιά τό καλό ὅλων.

 

 

, , ,

Σχολιάστε

«ΕΛΛΕΙΨΗ ΚΑΤΗΧΗΣΕΩΣ, ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ καὶ ΖΗΛΩΤΙΣΜΟΣ»

Ἀπὸ τὴν Συνεδρία τῆς 06.10.2021
τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

.                           Συνῆλθε σήμερα, Τετάρτη 6 Ὀκτωβρίου 2021, στήν τρίτη Τακτική Συνεδρία της ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὑπό τήν Προεδρία τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου, στήν αἴθουσα τοῦ Διορθοδόξου Κέντρου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στήν Ἱερά Μονή Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Πεντέλης.
[…]
.                           Ἀκολούθησε ἡ Εἰσήγηση τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Νέας Ἰωνίας, Φιλαδελφείας, Ἡρακλείου καί Χαλκηδόνος κ. Γαβριήλ μέ θέμα: «Ἐπιστημονική καί Θεολογική προσέγγισις τοῦ ἰοῦ τῆς πανδημίας. Ἀπαντήσεις εἰς θεωρίας συνωμοσίας».
.                           Στόν Πρόλογό του, ὁ Σεβασμιώτατος προσήγγισε πληρέστατα τίς ἐπιστημονικές, θεολογικές καί κοινωνικές προεκτάσεις τῆς πανδημίας τοῦ κορωνοϊοῦ COVID19, ἡ ὁποία ἐπηρέασε βαθιά καί τόν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀναδεικνύοντας πολλά σημαντικά θεολογικά καί ποιμαντικά προβλήματα. Ὅμως ἡ Ἐκκλησία μας, τόνισε ἰδιαίτερα, δέν στάθηκε ἀδρανής, ἀλλά χειρίσθηκε τή νέα αὐτή πραγματικότητα μέ θαυμαστή διάκριση προβαίνοντας ἄμεσα «σέ κάλεσμα πρός τόν πιστό λαό τοῦ Θεοῦ νά ἐντείνει τίς προσευχές του, ἐνῶ στή συνέχεια, μέ ὑψηλό αἴσθημα εὐθύνης ἔναντι τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἀνθρώπων καί σέ συνεργασία μέ τίς ἐπιστημονικές ὑγειονομικές ἀρχές, τάχθηκε ὅπως ἀκριβῶς ὄφειλε, μέ ὅλες της τίς δυνάμεις, στό πλευρό τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας καί τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ γιά τήν ἀποτελεσματικότερη ἀντιμετώπιση τῆς ἐθνικῆς αὐτῆς δοκιμασίας».
.                           Στό πρῶτο μέρος τῆς Εἰσηγήσεώς του ὁ Σεβασμιώτατος κ. Γαβριήλ προσεγγίζοντας ἐπιστημονικά τήν πανδημία, ἀναφέρθηκε στίς πανδημίες καί τούς λοιμούς τοῦ παρελθόντος, στήν ἐμφάνιση καί τά συμπτώματα τοῦ νέου κορωνοϊοῦ (COVID19), τίς ψυχολογικές συνέπειες τῆς πανδημίας καί τήν ἐμφάνιση τοῦ κορωνοϊοῦ (COVID19) στήν Ἑλλάδα, καταλήγοντας στίς ἐνέργειες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος κατά τήν διάρκεια τῶν δύο ἐτῶν τῆς πανδημίας.
.                           «Ἀναμφίβολα», τόνισε ἰδιαίτερα, «ἡ περίοδος αὐτή ἦταν καί συνεχίζει νά εἶναι ὄχι μόνο μία περίοδος δοκιμασίας γιά τήν Ἐκκλησία, ἀλλά καί μία περίοδος διδακτική, μία περίοδος αὐτοεκφράσεως καί αὐτογνωσίας, ἀφοῦ ἡ νόσος τοῦ κορωνοϊοῦ ἐπέτρεψε νά ἀντιληφθοῦμε τίς ἀδυναμίες μας, τά θεολογικά μας κενά, ἤ ἄν προτιμᾶτε, καί τή νοσηρή πνευματικότητα ὄχι μόνο πολλῶν μελῶν τοῦ χριστεπωνύμου ποιμνίου μας, ἀλλά δυστυχῶς ἀκόμη καί πολλῶν κληρικῶν μας. Πέρα ὅμως ἀπό αὐτά, ἡ εὐθύνη τῆς Εκκλησίας ἦταν καί εἶναι νά παραμείνει προσηλωμένη στήν ἀποστολή Της, πού δέν εἶναι ἄλλη ἀπό τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καί αὐτό διότι ἡ ἔννοια τῆς Ἐκκλησίας δέν δύναται νά χωρισθεῖ ἀπό τήν ἔννοια τῆς “σωτηρίας’’ καί ἡ σωτηρία δέν μπορεῖ νά χωρισθεῖ ἀπό τήν ἐσχατολογική προοπτική τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Ἔτσι, ἡ Ἐκκλησία δέν δίστασε νά συγκρουσθεῖ ἀποφασιστικά μέ τίς κρατικές “διαταγές’’, ὅταν θεώρησε ὅτι διακυβεύεται αὐτή ἡ ἱσορροπία».
.                           Στό δεύτερο μέρος τῆς Εἰσηγήσεώς του ὁ Σεβασμιώτατος, ἀφοῦ προσήγγισε θεολογικά τήν πανδημία χρησιμοποιώντας πολλά ἁγιογραφικά καί πατερικά χωρία περί τῆς ἔννοιας τῆς ἀσθένειας, περί τοῦ ἀνθρώπου καί περί τῆς ἀναπτυχθείσας προβληματικῆς περί τοῦ Μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας, ἀναφέρθηκε στίς θεωρίες συνωμοσίας πού ἐνέπλεξαν καί τήν Ἐκκλησία δίδοντας ἐμπεριστατωμένες ἀπαντήσεις σέ αὐτές.
.                           «Καθ’ ὅλη τήν διάρκεια τῆς πανδημίας», ἀνέφερε χαρακτηριστικά, «ἀναπτύχθηκαν παράλογες θεωρίες πού προκάλεσαν ἔνταση καί δημιούργησαν ἕνα διχαστικό κλίμα μεταξύ τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, σέ σημεῖο πού νά διαταράσσονται οἰκογενειακές, φιλικές, ἐπαγγελματικές ἀκόμη δέ καί πνευματικές σχέσεις. Βεβαίως, τό γεγονός ὅτι πολλοί ἀπό τούς ἀδελφούς μας αὐτούς εἶναι κληρικοί ἤ ἀποτελοῦν πιστά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, δημιουργεῖ ἀπό μόνο του ὄχι μόνο ἀπογοήτευση, ἀλλά καί ἔντονο προβληματισμό». Ὡς αἰτίες τοῦ προβλήματος αὐτοῦ ὁ Εἰσηγητής ἀνέφερε: α) τήν ἔλλειψη κατηχήσεως, β) τήν δεισιδαιμονική σχέση μέ τήν πίστη καί τά ἱερά Μυστήρια, γ) τήν Ζηλωτική καί ζηλοτυπική σχέση μέ τήν Ἐκκλησία, καί δ) τήν Προφητολογία.
.                           Κλείνοντας τήν Εἰσήγησή του ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Νέας Ἰωνίας κ. Γαβριήλ, ἔθεσε τό ἐρώτημα, «κατά πόσο ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι σήμερα ἕτοιμη νά διαχειρισθεῖ τέτοιες κρίσεις;». Ἀπαντώντας στό ἐρώτημα αὐτό ἐπεσήμανε μεταξύ ἄλλων τά ἑξῆς:

«Ἡ νέα ἐποχή ἀπαιτεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία νά ἀποτάξει ἤ καί νά ξεφύγει ἀπό τήν γραφικότητα, τόν ἀναχρονισμό καί τόν ἐφησυχασμό, πού ὁδηγοῦν στήν ἀποξένωση καί στήν παραποίηση τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος. Ἀπαιτεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία μας νά ἀποβάλλει κάθε ψῆγμα ἐκκοσμικεύσεως καί ἀντ᾽ αὐτοῦ νά προβάλλει τό ἀσκητικό Της ἦθος καί τόν εὐχαριστιακό Της χαρακτῆρα. Ἀπαιτεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία μας νά εἶναι ἑνωμένη καί δυνατή. Εὐέλικτη, τολμηρή καί ὁμόφωνη στίς ἀποφάσεις Της ἀπέναντι στίς νέες καί μεγάλες αὐτές προκλήσεις. Ἀπαιτεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία μας νά παραμείνει προσηλωμένη στήν ὑπερδισχιλιετῆ ἀποστολική καί πατερική Της παράδοση καί νά διατηρήσει ἀλώβητη τήν ὀρθόδοξη αὐτοσυνειδησία Της ὡς Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία.
.                           Ἡ νέα ἐποχή ἀπαιτεῖ ἐπίσης κληρικούς μέ πνευματική ἐγρήγορση καί παρρησία. Κληρικούς, γνῶστες τῆς σημερινῆς πραγματικότητος, πού μέ τήν ταπείνωσή τους, τήν καθαρότητα τοῦ βίου τους καί τό ἐκκλησιαστικό φρόνημά τους νά γίνονται δεῖκτες καί ἐνσαρκωτές τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ πρός τούς ἐγγύς καί τούς μακράν…..
.                           Οἱ καιροί ὅμως δέν ἐπιτρέπουν γι’ ἄλλη διχόνοια. Δέν ἐπιτρέπουν γι’ ἄλλη ἀποξένωση. Στόν ἐπικίνδυνο αὐτό νέο ἐθνικό διχασμό πού ἐκκολάπτεται μεταξύ “ἐμβολιασμένων’’ καί “ἀνεμβολιάστων’’, ὀφείλουμε ὡς Ἐκκλησία νά ἀντιπαρατάξουμε τήν ἀγάπη καί τήν ἀλληλεγγύη. Νά καλλιεργήσουμε στόν κόσμο τήν ὁμόνοια καί τήν ἑνότητα, πού πηγάζει ἀπό τήν ἴδια τήν οὐσία τῆς Ἐκκλησίας…. Ἡ Ἐκκλησία, ἄλλωστε, οὐδέποτε ἀδιαφόρησε γιά τά προβλήματα τοῦ κόσμου, διότι ἁπλά, ἡ Ἐκκλησία δέν ὑπάρχει γιά τόν ἑαυτό Της, ἀλλά γιά τόν κόσμο. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι πάνω ἀπό ὅλους καί ἀπό ὅλα καί γιά τήν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ τῆς ἀγάπης δέν ὑπάρχουν ἀδιέξοδα…. Ὑπό τό πνεῦμα αὐτό, ἡ Ἐκκλησία ὀφείλει νά δώσει νόημα καί ἐλπίδα στόν κόσμο, δείχνοντας ὅτι ὁ Χριστός εἶναι παρών μέσα στήν ἱστορία του. Καί αὐτό θά τό ἐπιτύχει μέ τό ἴδιο της τό «εἶναι», διότι αὐτή ἡ ἴδια εἶναι ἡ διηνεκής παρουσία τοῦ Χριστοῦ στήν ἱστορία τοῦ κόσμου».
.                           Ἐπηκολούθησε εὐρύτατος διάλογος ἐπί τῆς Εἰσηγήσεως αὐτῆς, ἀλλά καί ἐπί τῆς Εἰσηγήσεως τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἰλίου, Ἀχαρνῶν καί Πετρουπόλεως κ. Ἀθηναγόρου, τήν ὁποία ἀνέγνωσε χθές, μέ θέμα: «Συμμετοχή τοῦ λαϊκοῦ στοιχείου εἰς τό Ἐκκλησιαστικόν γεγονός». τοῦ λαϊκοῦ στοιχείου εἰς τό Ἐκκλησιαστικόν γεγονός».
.                           Ἡ συζήτηση διεξήχθη σέ κλίμα ἑνότητος καί διάθεση αὐτοκριτικῆς, κατά τήν ὁποία ἐπισημάνθηκε ἡ ἀνάγκη διαφύλαξης τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ξεκινᾶ ἀπό τό Σῶμα τῆς Ἱεραρχίας καί διαχέεται στόν κλῆρο καί τόν λαό. Τήν ἀνάγκη αὐτή ὑπηρέτησαν καί τά Μέλη τῆς ΔΙΣ τῶν περιόδων 2019-2020 καί 2020-2021, στά ὁποῖα ἐξεφράσθη ἡ εὐαρέσκεια τοῦ Σώματος τῆς Ἱεραρχίας γιά τήν ἐπιτυχῆ ἀντιμετώπιση τῶν προκλήσεων συνεπείᾳ τῆς πανδημίας.

Ἐν συνεχείᾳ κατετέθησαν προτάσεις ἀναφορικά μέ:

  1. Τήν ἐνίσχυση τῆς καλλιέργειας καί τοῦ καταρτισμοῦ τῶν κληρικῶν, τῶν ἐκκλησιαστικῶν στελεχῶν, ὡς καί τήν διεύρυνση καί τόν ἐμπλουτισμό τοῦ κατηχητικοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας.

  2. Τήν λήψη τῶν ἀπαραίτητων μέτρων γιά τήν ἀνάσχεση τοῦ κύματος ἀνάδειξης «αὐθεντιῶν», οἱ ὁποῖες δροῦν διασπαστικά ἐντός τῆς Ἐκκλησίας.

  3. Τήν περαιτέρω ἐνεργοποίηση καί ἐνίσχυση τοῦ ρόλου τοῦ λαϊκοῦ στοιχείου, καί

  4. Τήν ἀνάληψη ἐκστρατείας ἔγκαιρης καί τεκμηριωμένης πληροφόρησης τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ καί τῆς κοινωνίας ἀπό μέρους τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Βιοηθικῆς.

,

Σχολιάστε