Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ"

1204: Η ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ! «Ἀντὶ νὰ πλήξουν τὴν ἡμισέληνο βεβήλωσαν τὸν Σταυρό!» (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

1204: Ἡ Σταυροφορία κατὰ τοῦ Σταυροῦ!

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Μία ἀπὸ τὶς μελανότερες σελίδες τῆς παγκόσμιας Ἱστορίας εἶναι ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Φράγκους, στὶς 13 Ἀπριλίου τοῦ 1204. Ὀκτακόσια δέκα πέντε χρόνια μετὰ τὸ τραγικὸ γεγονὸς οἱ ἐπιπτώσεις του παραμένουν ζωντανὲς καὶ ἡ νοοτροπία τῶν ἰσχυρῶν τῆς Δύσης δὲν διαφέρει πολὺ ἀπὸ αὐτήν τοῦ τότε Πάπα Ἰννοκεντίου Γ΄.
.           Ὁ Στῆβεν Ράνσιμαν στὸ κλασικὸ ἔργο του «Σταυροφορίες» σημειώνει ὅτι ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Φράγκους δὲν ἔχει παρόμοιά της στὴν ἱστορία. Ἀπὸ τὴν πλευρά του ὁ Ρ. Μπράουνινγκ στὴ μελέτη του «Ἡ Βυζαντινὴ αὐτοκρατορία» γράφει: «Ἂν ὑπῆρξε ἕνα καὶ μόνο μοιραῖο κτύπημα γιὰ τὴν ἐξόντωση τοῦ Βυζαντίου, αὐτὸ ἔγινε τὸ 1204 καὶ ὄχι τὸ 1453».
.           Οἱ σταυροφορίες ἦσαν ἰδέα τῆς Παποσύνης. Ὅπως γράφει ὁ ρωμαιοκαθολικὸς ἱερομόναχος π. Μάρκος Φώσκολος «χωρὶς τὴ “Γρηγοριανὴ Μεταρρύθμιση” δὲν θὰ ὑπῆρχε ἡ ἔννοια τῆς σταυροφορίας». Καὶ ἐξηγεῖ: «Μὲ τὸ μεταρρυθμιστικό του ἔργο, ποὺ ἀποσκοποῦσε στὸ νὰ φέρει τὴν παποσύνη ἐπικεφαλῆς τῆς χριστιανοσύνης,… ὁ Πάπας Γρηγόριος Ζ΄ (1073 – 1085) καλλιέργησε τὴν ἰδέα (τῆς σταυροφορίας)» πιστεύοντας σὲ μεγάλα ὀφέλη. Ὁ ἴδιος συνέταξε τὸ κείμενο «Dictatus Papae». Πρόκειται γιὰ τὸ ντοκουμέντο, ποὺ ἐκφράζει τὴν διαχρονικὴ πεποίθηση τῆς Ρώμης περὶ τῆς ἀπόλυτης ἐξουσίας τοῦ Πάπα ἐπὶ τῆς Γῆς. Οὐσιαστικὰ ὁ Πάπας Γρηγόριος Ζ΄ εἶναι ὁ πρῶτος θεωρητικὸς τοῦ παποκαισαρισμοῦ καὶ τῆς θεοκρατικῆς ἀπολυταρχίας καὶ ὁ πρῶτος ἐκ δογματικῆς πεποιθήσεως πλανητάρχης.
.           Οἱ ἑπόμενοι πάπες ὑλοποίησαν τὸ σχέδιο τοῦ Γρηγορίου Ζ΄, μὲ πρῶτο τὸν Οὐρβανὸ Β΄, ποὺ ὀργάνωσε τὴν Πρώτη Σταυροφορία. Οἱ σταυροφορίες σκοπὸ εἶχαν νὰ ἀπελευθερώσουν τοὺς Ἁγίους Τόπους ἀπὸ τοὺς Μουσουλμάνους. Παράλληλα ὅμως γίνονταν πολλὰ πολιτικὰ καὶ στρατιωτικὰ παιχνίδια, γιὰ νὰ φτάσουν στὴν κατάντια οἱ σταυροφόροι στὴν Δ΄ Σταυροφορία ἀντὶ γιὰ τὰ κατακτημένα ἀπὸ τὸ Ἰσλὰμ Ἱεροσόλυμα νὰ κτυπήσουν τὴν Χριστιανικὴ Βασιλεύουσα, ἀντὶ νὰ πολεμήσουν τοὺς Μουσουλμάνους νὰ ἐξοντώσουν τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ἀντὶ νὰ πλήξουν τὴν ἡμισέληνο νὰ βεβηλώσουν τὸν Σταυρό!
.           Τί τοὺς ἔκανε νὰ προβοῦν σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ φρικτότερα ἐγκλήματα τῆς Ἱστορίας; Ὄχι βέβαια τὰ ἐσωτερικὰ προβλήματα σὲ ἐπίπεδο ἡγεσίας τοῦ Βυζαντίου. Ὁ φθόνος γιὰ τὸ μεγαλεῖο τῆς Βασιλεύουσας, καὶ ἡ ἀκόρεστη βάρβαρη ἐπιθυμία λεηλασίας τοῦ ὑλικοῦ, πνευματικοῦ, καὶ πολιτισμικοῦ πλούτου της. Ὁ ἐκ τῶν κατακτητῶν Γοδεφρεῖδος Βιλλαρδουίνος στὸ χρονικό, ποὺ ἔγραψε γιὰ τὴν ἅλωση τῆς Πόλης, περιγράφει τὸ λάγνο μάτι τῶν βαρβάρων πολιορκητῶν, ὅταν τὴν ἀντίκρισαν: «Τώρα μπορεῖτε νὰ μάθετε πῶς κοίταζαν ἐπίμονα τὴν Κωνσταντινούπολη… Δὲν μποροῦσαν ποτὲ νὰ σκεφτοῦν πὼς μπορεῖ νὰ ὑπάρχει σὲ ὅλο τὸν κόσμο μία τόσο πλούσια πόλη, ὅταν εἶδαν αὐτὰ τὰ ψηλά της τείχη καὶ τοὺς πλούσιους πύργους κι αὐτὰ τὰ πλούσια παλάτια κι αὐτὲς τὶς ψηλὲς ἐκκλησίες, ποὺ ἦταν τόσο πολλὲς ποὺ κανεὶς δὲν θὰ τὸ πίστευε, ἂν δὲν τὸ ἔβλεπε μὲ τὰ μάτια του… Δὲν ὑπῆρξε ἄνθρωπος ποὺ τὴν εἶδε καὶ δὲν ἀνατρίχιασε…».
.           Ἡ περιγραφὴ τῶν λεηλασιῶν καὶ τῶν βεβηλώσεων ἀπὸ τοὺς κατακτητὲς «σταυροφόρους» εἶναι πτωχὴ μπρὸς στὴν πραγματικότητα. Ὁ Βιλλαρδουίνος στὸ Χρονικό του σημειώνει σχετικά: «Πολλοὶ ποὺ εἶχαν σκορπιστεῖ στὴν πόλη πήρανε πολλὰ ποὺ κανεὶς δὲν ἤξερε νὰ πεῖ πόσα, χρυσάφι καὶ ἀσήμι καὶ σκεύη πολύτιμα πετράδια καὶ μετάξια καὶ γούνινα φορέματα ἀπὸ γκρίζο σκίουρο καὶ ἀπὸ ἐρμίνα καὶ ὅλα τὰ ἀκριβὰ πράματα ποὺ βρέθηκαν ποτὲ στὴ γῆ… Καὶ μεγάλη ἦταν ἡ χαρὰ γιὰ τὰ πλούτη καὶ γιὰ τὴ νίκη ποὺ τοὺς ἔδωσε ὁ Θεός. Γιατί ἐκεῖνοι ποὺ ἦσαν φτωχοί, βρεθήκανε σὲ πλούτη καὶ σὲ πολυτέλεια…».
.           Οἱ ἁρπαγὲς τῶν τιμαλφῶν ἦταν ἡ μία πλευρὰ τῆς λεηλασίας. Ἡ ἄλλη ἦσαν οἱ ἁρπαγὲς τῶν πολύτιμων ἔργων τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ καὶ βυζαντινοῦ πολιτισμοῦ, καθὼς καὶ τὰ πολλὰ λείψανα ἁγίων. Ὅλα σήμερα βρίσκονται στὴ Δύση… Ἕνα ὁρατὸ παράδειγμα: Τὰ τέσσερα μπρούτζινα ἄλογα ποὺ ἦσαν στὸν Ἱππόδρομο τῆς Κωνσταντινούπολης βρίσκονται σήμερα στὴν Ἐκκλησία (!) τοῦ Ἁγίου Μάρκου, στὴ Βενετία… Φρικτότερη γιὰ τοὺς χριστιανοὺς καὶ γιὰ κάθε πολιτισμένο ἄνθρωπο ἦταν ἡ βεβήλωση τῶν ἐντὸς τῶν Ναῶν καὶ τῶν Μοναστηριῶν ἱερῶν σκευῶν.

Ἡ συγγνώμη τοῦ Πάπα

.           Οἱ Ἕλληνες διατηροῦν μὲ πικρία στὴ μνήμη τους τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Φράγκους. Κατὰ τὴν ἐπίσκεψη, μετὰ ἀπὸ πρόσκληση τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας Κων. Στεφανόπουλου, τοῦ Πάπα Ἰωάννου Παύλου Β΄ στὴν Ἀθήνα ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος τοῦ ἔθεσε ἐνώπιον τῆς παγκόσμιας κοινῆς γνώμης καὶ γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ Ὀρθόδοξο Χριστιανὸ Προκαθήμενο τὴν «ἀφιλάδελφο» συμπεριφορὰ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας (Δ΄ Σταυροφορία, Φραγκοκρατία, Οὐνία) πρὸς τοὺς Ἕλληνες Ὀρθοδόξους καὶ τοῦ ἐπισήμανε ὅτι γι’ αὐτὴν ἡ Ρώμη οὐδέποτε ζήτησε συγγνώμη.
.           Στὴν ἀπάντησή του πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο ὁ Πάπας εἶπε: «Γιὰ ὅλες τὶς παρελθοῦσες καὶ παροῦσες περιστάσεις ὅπου τὰ τέκνα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἁμάρτησαν μὲ πράξεις καὶ παραλείψεις κατὰ τῶν Ὀρθοδόξων ἀδελφῶν τους, ὁ Κύριος ἂς μᾶς χορηγήσει τὴ συγχώρηση, ποὺ τοῦ ζητοῦμε… Ἀναλογίζομαι τὴ δραματικὴ ἅλωση τῆς αὐτοκρατορικῆς πόλεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἡ ὁποία ἀπὸ τόσο μακροὺς χρόνους ἦταν ὁ προμαχώνας τὴ Χριστιανοσύνης στὴν Ἀνατολή. Εἶναι τραγικὸ ὅτι οἱ ἐπιδρομεῖς, ξεκινώντας γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν ἐλεύθερη πρόσβαση τῶν χριστιανῶν στοὺς Ἁγίους Τόπους, ἐστράφησαν κατὰ τῶν ἀδελφῶν τους ἐν τῇ πίστει. Τὸ γεγονὸς ὅτι χριστιανοὶ λατίνοι συμμετεῖχαν σ’ αὐτὸ προκαλεῖ στοὺς καθολικοὺς βαθιὰ θλίψη». Οἱ δύο ὁμιλίες εἶναι ἱστορικὲς καὶ ἀποσπάσματά τους περιέχονται σὲ διάφορες γλῶσσες στὴν Wikipedia καὶ στὸ λῆμμα «Ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης (1204)». –

 

Διαφημίσεις

, , , ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ τοῦ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΥ στὴν ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ΄

Οἱ ἐξελίξεις τοῦ Οὐκρανικοῦ στὴν ὑπόλοιπη Ὀρθοδοξία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Α´: ΕΡΝΤΟΓΑΝ καὶ ΣΧΙΣΜΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΥΝ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) (Μόνον ἡ Ἁγιά-Σοφιά μὲ τὸ Φετιχιέ τζαμί!)

Μέρος Β´: ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ τοῦ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΥ στὶς ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΕΛΛΑΔΟΣ καὶ ΑΛΒΑΝΙΑΣ–2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.         Πατριαρχεῖο τῶν Ἱεροσολύμων: Ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Θεόφιλος δέχθηκε στὶς 4 Μαρτίου 2019 τὸν Οὐκρανὸ Ἐπίσκοπο Μπαρισέβκα Βίκτωρα τῆς ὑπὸ τὸν Μητροπολίτη Ὀνούφριο κανονικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας. Τοῦ ἐξέφρασε τὴν ἐλπίδα ὅτι ἡ Οἰκουμενικὴ Ὀρθοδοξία θὰ βρεῖ τὴ δύναμη νὰ ξεπεράσει τὸν πειρασμὸ καὶ νὰ διατηρήσει τὴν ἑνότητά της καὶ διαβεβαίωσε τοὺς ἐπισκέπτες του ὅτι προσεύχεται γιὰ τὴν Κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας καὶ γιὰ τὸν Προκαθήμενό της Ὀνούφριο. Τῆς ἐπισκέψεως τῶν ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας Οὐκρανῶν στὸν Πατριάρχη κ. Θεόφιλο ἀκολούθησε, στὶς 31 Μαρτίου 2019, ἡ ἐπίσκεψη τῆς Ἀντιπροσωπείας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἀποτελούμενη ἀπὸ τοὺς Μητροπολίτες Γαλλίας Ἐμμανουὴλ καὶ Ἀδριανουπόλεως Ἀμφιλόχιο.
.         Οἱ δύο ἐν λόγῳ Μητροπολίτες ἔχουν ἐπιφορτισθεῖ μὲ τὸ ἔργο τῶν συνεννοήσεων μὲ τοὺς Προκαθημένους τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ τὴν προώθηση τῆς ἐκ μέρους αὐτῶν ἀποδοχῆς τῆς ἀπόφασης τοῦ κ. Βαρθολομαίου γιὰ τὴν Αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας. Ἰδιαίτερα τὶς ἡμέρες αὐτὲς ποὺ ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης εἶναι ἀπογοητευμένος ἀπὸ τὴ στάση τῶν Ἑλλήνων Προκαθημένων (Ἀλεξανδρείας, Ἱεροσολύμων, Κύπρου, Ἑλλάδος, Ἀλβανίας). Πίστευε ὅτι θὰ τὸν ἀκολουθήσουν στὴν ἀπόφασή του «τυφλοῖς ὄμμασι».
.         Ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψη τῶν δύο ἐκπροσώπων τοῦ Οἰκ. Πατριάρχου στὸν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων οὐδὲν τὸ θετικὸ προέκυψε γιὰ τὸ Φανάρι. Τουλάχιστον οὐδὲν ἀνακοινώθηκε.
.         Πατριαρχεῖο τῆς Ἀλεξανδρείας: Ὁ Πατριάρχης κ. Θεόδωρος δὲν ἀναγνωρίζει οὔτε μνημονεύει τὸν Προκαθήμενο τῆς «Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας». Κατὰ τὴν ἐπίσκεψη ποὺ δέχθηκε ἀπὸ τὸν πρέσβυ τῆς Οὐκρανίας στὴν Αἴγυπτο ἀπέφυγε νὰ μιλήσει γιὰ τὴν ἀναγνώριση τῆς κρατικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ἁπλῶς εὐχήθηκε νὰ ἀποκατασταθεῖ ἡ εἰρήνη καὶ ἡ ἑνότητα στὴ χώρα του.
.         Πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας: Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἔδωσε συνέντευξη στὴ Σερβικὴ ἐφημερίδα «Πολίτικα» καὶ ἀπάντησε στὰ θέματα ποὺ τοῦ καταμαρτυρᾶ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας, ἐπαναλαμβάνοντας τὶς πάγιες ἀπόψεις του. Λ.χ. ὁ Πατριάρχης κατηγορεῖ τὴν Ρωσία ὅτι «εἰσπήδησε καὶ κατέλαβε τὴ Μητρόπολη Κιέβου» κάτι ποὺ   εἰρηνικὰ συνέβη πρὸ 400 ἐτῶν καὶ ἔκτοτε ἕως πρόσφατα οὐδεὶς εἶχε θέσει κάποιο ζήτημα… Ἐπίσης ἐνῶ τόνισε ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔδωσε τὴν Αὐτοκεφαλία στὶς ἄλλες Ἐκκλησίες, ἀποσιώπησε τὸ γεγονὸς ὅτι ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του ὡς Πατριάρχου πανορθοδόξως εἶχε ἀποφασιστεῖ ὁμοφώνως νὰ ἀλλάξει τὸ σύστημα τῆς ἀπονομῆς τῆς Αὐτοκεφαλίας, γιὰ νὰ μὴν προκαλοῦνται ἔριδες καὶ σχίσματα. Τὸ θέμα δὲν ἦρθε στὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης, ἐπειδὴ ἡ Ρωσικὴ Ἐκκλησία διαφώνησε στὸν τρόπο ὑπογραφῆς τοῦ Τόμου Αὐτοκεφαλίας. Ὁ κ. Βαρθολομαῖος εἶπε ἐπίσης ὅτι μὲ τὴν πράξη του δημιουργήθηκαν οἱ προϋποθέσεις ἑνότητας τῶν Ὀρθοδόξων τῆς Οὐκρανίας. Ὅμως ἀποδεικνύεται ἀνακριβὴς ἡ πρόβλεψή του. Οὐσιαστικὰ οὐδεμία ἑνότητα ὑπῆρξε, οὔτε ὑπάρχει, οὔτε προβλέπεται νὰ ὑπάρξει, παρὰ τοὺς διωγμοὺς ποὺ ἄρχισε τὸ Οὐκρανικὸ κράτος σὲ βάρος τῶν ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας Ὀρθοδόξων Οὐκρανῶν, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν.
.         Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος ἐπιχείρησε νὰ καθησυχάσει τὶς ἀνησυχίες τῶν Σέρβων διαβεβαιώνοντάς τους ὅτι δὲν θὰ κηρύξει τὴν αὐτοκεφαλία τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν τῶν Σκοπίων καὶ τοῦ Μαυροβουνίου. Ὅπως εἶπε, ὑπάρχει διαφορὰ μὲ τὸ θέμα τῆς Οὐκρανίας, γιατί «ἡ Ρωσία εἰσπήδησε καὶ κατέλαβε τὴν Μητρόπολη Κιέβου, χωρὶς ποτὲ νὰ τῆς ἔχει παραχωρηθεῖ, ἐνῶ ἡ Σερβία ὅ, τι ἔχει τῆς ἀνήκει κανονικῶς καὶ ἐκκλησιολογικῶς». Πάντως ἡ ἀρνητικὴ στάση τοῦ Πατριαρχείου τῆς Σερβίας γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα παραμένει ἀμετάβλητη.
.         Ὀρθόδοξη Διασπορὰ στὴ Δυτικὴ Εὐρώπη: Ἡ διάσπαση τῶν Ὀρθοδόξων φάνηκε στὶς χῶρες τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης κατὰ τὴν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἦταν θλιβερὸ τὸ θέαμα στὴ Γερμανία, στὸ Βέλγιο, στὴ Γαλλία καὶ στὶς ἄλλες χῶρες οἱ Μητροπολίτες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου νὰ εἶναι μόνοι καὶ νὰ μὴν περιστοιχίζονται ἀπὸ τοὺς Μητροπολίτες ἢ Ἐπισκόπους τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ὅπως καθ’ ὅλα τὰ προηγούμενα χρόνια. Ἀντίθετα στὸ Ναὸ τῶν Ρουμάνων, στὸ Παρίσι, μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας ὀργανώθηκε ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Κεντρικῆς καὶ Δυτικῆς Εὐρώπης τοῦ Πατριαρχείου Ρουμανίας Ἰωσὴφ ἐκδήλωση γιὰ τὰ 70 χρόνια τοῦ περιοδικοῦ Contacts, στὴν ὁποία παρέστησαν προσωπικότητες ἀπὸ τὶς διάφορες δικαιοδοσίες. Κατ’ αὐτὴν σημειώθηκε ὅτι ἡ κρίση τῆς ἑνότητας στὴν Ὀρθοδοξία ὀφείλεται στὴν αὔξηση τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ.
.         Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας: Στὴν Οὐκρανία τὸ κράτος ἐντείνει τὶς πιέσεις του στοὺς ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας Ὀρθοδόξους Οὐκρανοὺς νὰ περάσουν στὴν δημιουργηθεῖσα κρατικὴ «Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία». Ἕως τώρα καὶ παρὰ τοὺς διωγμοὺς ἱερέων καὶ πιστῶν καὶ κατασχέσεις ναῶν τὰ ἀποτελέσματα εἶναι πενιχρά. Στὴν περιοχὴ τῆς Μπουκοβίνας λ.χ. οἱ 447 ἀπὸ τοὺς 449 ἱερεῖς παραμένουν πιστοὶ στὴν Κανονικὴ Ἐκκλησία καὶ μόνο 2 προσχώρησαν στὴν «Αὐτοκέφαλη».
.         Ἐν τῷ μεταξὺ τὸ θέμα τῶν διωγμῶν τῶν χριστιανῶν στὴν Οὐκρανία λαμβάνει πανευρωπαϊκὲς διαστάσεις. Τὸ Εὐρωπαϊκὸ Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων ἐκδικάζει τὴν προσφυγὴ τῶν ἐνοριτῶν τοῦ οὐκρανικοῦ χωριοῦ Πτύχα, τῆς περιοχῆς Ρόβνο, κατὰ τοῦ οὐκρανικοῦ κράτους, διότι αὐτὸ κατέλαβε τὴν τοπικὴ ἐκκλησία τους. Ἐπίσης στὸ Διοικητικὸ Δικαστήριο τοῦ Κιέβου προσέφυγε ἡ ὑπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας Ὀρθόδοξη Οὐκρανικὴ Ἐκκλησία ἐναντίον τῆς ἀπόφασης τοῦ Ὑπουργείου Πολιτισμοῦ τῆς χώρας, νὰ ἐπιβάλει σὲ αὐτή, στὸ ὄνομά της νὰ εἶναι ἐμφανὴς ἡ ἐξάρτησή της ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας, γιὰ προφανεῖς ἐθνικιστικοὺς λόγους.
.         Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ «πατριάρχης» Φιλάρετος προσφάτως ἐμφανίζει νὰ κρατᾶ μίαν ἀπόσταση ἀπὸ τοὺς «Ἕλληνες» τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Τώρα ποὺ πέτυχε τὴν αὐτοκεφαλία θέλει νὰ ὁλοκληρώσει τὸ δικό του σχέδιο γιὰ τὸ μέλλον τῆς «Αὐτοκέφαλης» Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας, δηλαδὴ νὰ καταστεῖ Πατριαρχεῖο καὶ νὰ χειραφετηθεῖ πλήρως ἀπὸ τὸ Φανάρι. Σὲ συνέντευξη ποὺ ἔδωσε στὴν οὐκρανικὴ ἰστοσελίδα «Glavcom» εἶπε ὅτι ὅταν ὅλη ἡ οὐκρανικὴ Ἐκκλησία ἑνωθεῖ, τότε θὰ ἀλλάξει καὶ τὸ Καταστατικό της καὶ θὰ ἀποκτήσει τὸ καθεστὼς τοῦ Πατριαρχείου, ποὺ δὲν τῆς ἔχει δώσει σήμερα τὸ «Ἑλληνικὸ» Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Ἐπίσης γιὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἐπιφάνιο εἶπε ὅτι πρέπει νὰ κοιτάξει τὰ συμφέροντα τῆς Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι αὐτὰ τῆς Μόσχας ἢ τῆς Κωνσταντινούπολης…-

 

 

,

Σχολιάστε

«6.000 ΟΙ ΟΡΓΑΝΙΚEΣ ΘEΣΕΙΣ ΙΕΡEΩΝ, ΟYΤΕ ΜIΑ ΠΑΡΑΠAΝΩ» ἔφη Γαβρόγλου!

«Βόμβα» Γαβρόγλου: 6.000 ο ργανικς θέσεις ερέων,
ο
τε μία παραπάνω

ΤοΒΗΜΑ Team
12.04.2019

.             «Φωτιὲς» ἀνάβει ἡ τοποθέτηση τοῦ ὑπουργού Παιδειας Κώστα Γαβρόγλου στὴ Βουλὴ ἀναφορικὰ μὲ τὸν ἀριθμὸ τῶν ὀργανικῶν θέσεων ἱερέων καθὼς ἐπικαλέστηκε νόμο τοῦ 1945, γιὰ νὰ δηλώσει ὅτι «οἱ ὀργανικὲς θέσεις ἱερέων εἶναι 6.000 καὶ οὔτε μία παραπάνω», ἀφοῦ ὅπως εἶπε πρέπει νὰ μισθοδοτοῦνται μόνον οἱ ἔγγαμοι ἱερεῖς, κάτι ποὺ σήμερα δὲν συμβαίνει.
.             Ὁ ὑπουργὸς δήλωσε δὲ ὅτι ἐὰν τὸ Ἐλεγκτικὸ Συμβούλιο ζητήσει νὰ μάθει γιατί μισθοδοτοῦνται ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἐπιπλέον ἱερωμένοι, οἱ ὁποῖοι ξεπερνοῦν τοὺς  4.000 (σήμερα μισθοδοτοῦνται 10.400) μπορεῖ νὰ βρεθοῦν στὸν ἀέρα.
.             Σύμφωνα μὲ τὸν κ. Γαβρόγλου μισθοδοτοῦνται ἄγαμοι κληρικοὶ καὶ ἱερομόναχοι καὶ ζήτησε ἀπὸ τὴν ἀντιπολίτευση ἐπιτακτικὰ νὰ τοῦ πεῖ ἂν πιστεύει πὼς αὐτὸ εἶναι τὸ σωστό, ἐνῶ τόνισε πὼς τὸ πλαίσιο συμφωνίας τοῦ Ἀρχιεπισκόπου μὲ τὸν πρωθυπουργό, αὐτὴ τὴν παθογένεια εἶχε σκοπὸν νὰ διορθώσει, καλώντας τὰ κόμματα νὰ πάρουν θέση.
.             Ἡ τοποθέτηση τοῦ Κ. Γαβρόγλου στὴ Βουλὴ ἦρθε ὡς ἀπάντηση στὴν ἐρώτηση τοῦ βουλευτῆ τῆς ΝΔ Δημήτρη Κυριαζίδη ὁ ὁποῖος ἔκανε λόγο γιὰ συμφωνία Ἱερωνύμου – Τσίπρα κάτω ἀπὸ τὸ τραπέζι, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ προκληθεῖ καὶ φραστικὸ ἐπεισόδιο ἀνάμεσα σὲ ὑπουργὸ καὶ βουλευτή.
.             Ὁ Δ. Κυριαζίδης ἀνέφερε χαρακτηριστικά: Νὰ καθίσετε νὰ μιλῆστε καὶ νὰ μὴν πᾶτε κάτω ἀπὸ τὸ τραπέζι, νὰ κάνετε τὴν ὅποια «συνέργεια» ποὺ λέτε μὲ τὴν Ἀρχιεπισκοπὴ ἢ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο. Μὲ τὸν Κώστα Γαβρόγλου νὰ ἀπαντᾶ: Πῶς νὰ νομοθετήσουμε, κ. Κυριαζίδη, λοιπόν, ὅταν ἐσεῖς ὡς ἐκπρόσωπος τῆς Νέας Δημοκρατίας σήμερα λέτε τὸ ἀπαράδεκτο -καὶ σᾶς ζητῶ νὰ τὸ πάρετε πίσω- ὅτι ἡ συμφωνία ἀνάμεσα στὸν Ἀρχιεπίσκοπο καὶ στὸν πρωθυπουργὸ ἔγινε κάτω ἀπὸ τὸ τραπέζι; Ντροπή σας! Ντροπή σας! Κάτω ἀπὸ τὸ τραπέζι; Εἶναι δυνατὸν σὲ μία δημοκρατικὴ χώρα νὰ μιλᾶτε μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο; Τὰ «κάτω ἀπὸ τὸ τραπέζι» εἶναι ἐπὶ ἄλλων κυβερνήσεων. Ἔχετε ἐκτεθεῖ ἀνεπανόρθωτα καὶ ζητάω νὰ τὸ πάρετε πίσω. Συμφωνία κάτω ἀπὸ τὸ τραπέζι ἀνάμεσα στὸν πρωθυπουργὸ μίας δημοκρατικὰ ἐκλεγμένης χώρας καὶ ἑνὸς Ἀρχιεπισκόπου; Αὐτὰ δὲν πρέπει νὰ λέγονται!
.             Στὴν ἀπάντησή του ἀναφορικὰ μὲ τὸ θέμα τῶν κληρικῶν ὁ Κ. Γαβρόγλου ἀνέφερε ἀναλυτικὰ τὰ ἑξῆς:

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ (Ὑπουργὸς Παιδείας, Ἔρευνας καὶ Θρησκευμάτων): Σᾶς παρακαλῶ, προφανῶς σᾶς γράφουν ἄλλοι τὶς ἐρωτήσεις. Μὲ συγχωρεῖτε, ὅταν ἐδῶ γραπτὰ λέει: «Καθότι ἀπὸ τὶς δέκα χιλιάδες τετρακόσιες ὀργανικὲς θέσεις ἱερέων περισσότερες ἀπὸ δυόμισι χιλιάδες παραμένουν κενές», πρέπει νὰ μᾶς πεῖτε βάσει ποιοῦ νόμου εἶναι αὐτὲς οἱ δέκα χιλιάδες τετρακόσιες θέσεις. Δὲν ὑπάρχουν, λοιπόν. Νὰ τὸ ξέρετε, γιὰ νὰ μὴν ἐκτεθεῖτε.
Ὁ νόμος ὁ ὁποῖος ὁρίζει τὶς ὀργανικὲς θέσεις, γιὰ νὰ γνωρίζετε, εἶναι ὁ ἀναγκαστικὸς ν. 536/1945 καὶ οἱ ὀργανικὲς θέσεις ἱερέων στὴν Ἐκκλησία εἶναι ἔξι χιλιάδες, οὔτε μία παραπάνω. Εἶναι ἔξι χιλιάδες. Νὰ τὸ ξέρουμε αὐτό. Δὲν εἶναι δέκα χιλιάδες τετρακόσιες. Πρῶτον αὐτό.
Δεύτερον, κατὰ τὴ γνώμη σας, πρέπει νὰ μισθοδοτοῦνται οἱ ἔγγαμοι ἢ οἱ ἄγαμοι κληρικοί; Διότι ὁ νόμος εἶναι ἀπολύτως σαφής. Ὁ νόμος μιλάει γιὰ τοὺς ἔγγαμους κληρικούς. Ξέρετε τί γίνεται σήμερα, ἄραγε; Θὰ ἤθελα νὰ μοῦ ἀπαντήσετε, ἂν γνωρίζετε. Διότι ὁ νόμος τοῦ 1945 πῆγε νὰ προστατεύσει τοὺς ἔγγαμους κληρικοὺς ἀπὸ μία ἐξευτελιστικὴ καθημερινότητα. Εἶναι σωστό, κατὰ τὴ γνώμη σας, νὰ μισθοδοτοῦνται ἱερομόναχοι; Εἶναι σωστὸ νὰ μισθοδοτοῦνται ἄγαμοι κληρικοί;
Ἐδῶ, λοιπόν, ὑπάρχει ἕνα πάρα πολὺ σοβαρὸ πρόβλημα. Καὶ νὰ σᾶς πῶ κάτι; Ἔχετε ρωτήσει καθόλου τὴ Διαρκῆ Ἱερὰ Σύνοδο ἂν ἔχει κάνει μία κατανομὴ τῶν ὀργανικῶν θέσεων ἀνὰ Μητρόπολη; Γιατί καὶ αὐτὸ εἶναι ἕνα πολὺ σοβαρὸ θέμα.
Δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ ὑπάρχουν πολλοὶ ἱερεῖς στὰ ἀστικὰ κέντρα καὶ ἐλάχιστοι στὶς ἐπαρχίες τῆς χώρας καὶ στὶς ἀπομακρυσμένες περιοχές. Αὐτὸ ἀκριβῶς πῆγε νὰ διορθώσει τὸ πλαίσιο συμφωνίας ποὺ ἔχει ὑπογραφεῖ ἀνάμεσα στὸν Ἀρχιεπίσκοπο καὶ τὸν Πρωθυπουργό. Αὐτὸ ποὺ ἐσεῖς, μὲ δική σας πρωτοβουλία, εἴπατε ὅτι τελείωσε, πῆγε στὶς καλένδες τώρα, δὲν πρόκειται νὰ συνεχιστεῖ.
Τὸ ἐρώτημα εἶναι: ὡς πολιτικὰ κόμματα θέλουμε νὰ μπεῖ μία τάξη σὲ αὐτό, ναὶ ἢ ὄχι; Ἐμεῖς δὲν λέμε νὰ διώξουμε κανέναν. Ἐμεῖς δὲ λέμε νὰ σταματήσει ἡ μισθοδοσία. Ἐν πάσῃ περιπτώσει, ὅμως, ὅταν ὑπάρχουν ἕξι χιλιάδες ὀργανικὲς καὶ μέσα ἀπὸ μία ἀπίστευτη παθογένεια, ποὺ ἔγινε σιγὰ-σιγὰ ἀπὸ τὸ 1945 καὶ μετά, σήμερα ἡ πολιτεία μισθοδοτεῖ πάνω ἀπὸ δέκα χιλιάδες, αὐτὸ εἶναι μία θεσμικὴ ἀκαταστασία, στὴν ὁποία τὰ πολιτικὰ κόμματα πρέπει νὰ πάρουν θέση.
Ἐδῶ, λοιπόν, ὑπάρχει ἕνα πολὺ σοβαρὸ πολιτικὸ καὶ κοινωνικὸ πρόβλημα. Τὸ μὲν πολιτικὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι τὸ μόνο ποὺ ἐνδιαφέρει τὴ Νέα Δημοκρατία εἶναι νὰ κάνει αὐτὴ τὴν ἀντιπολίτευση τοῦ μαύρου-ἄσπρου. Σᾶς ρωτῶ, λοιπόν, ἂν ἐσεῖς εἶστε ὑπὲρ τοῦ νὰ μπορέσει νὰ μπεῖ μία τάξη, ἕνας ὀρθολογισμὸς περαιτέρω κατοχύρωσης τῶν κληρικῶν, ὥστε αὐτὴ ἡ χώρα, ἐπιτέλους, νὰ ἔχει τὰ ἀντίστοιχα μητρῶα, τὴν ἀντίστοιχη μισθοδοσία κλπ.

[…]

ΠΗΓΗ: tovima.gr

 

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ τοῦ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΥ στὶς ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΕΛΛΑΔΟΣ καὶ ΑΛΒΑΝΙΑΣ–2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

ΜΕΡΟΣ Β΄

Οἱ ἐξελίξεις τοῦ Οὐκρανικοῦ στὶς Ἐκκλησίες Ἑλλάδος καὶ Ἀλβανίας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Μέρος Α´: ΕΡΝΤΟΓΑΝ καὶ ΣΧΙΣΜΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΥΝ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) (Μόνον ἡ Ἁγιά-Σοφιά μὲ τὸ Φετιχιέ τζαμί!)

.         Ὁ ἄλλος μεγάλος πονοκέφαλος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ Βαρθολομαίου εἶναι τό, μὲ εὐθύνη του, ἐξελισσόμενο σχίσμα στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Στὴν ἐκ μέρους του ἀπόδοση τῆς αὐτοκεφαλίας στοὺς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας οὐδεμία συμπαράσταση βρῆκε ἀπὸ ΟΛΕΣ τὶς ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες. Αὐτὸ δὲν τὸ ἀνέμενε καὶ ἀναζητεῖ τρόπους νὰ ἀνατρέψει τὰ δεδομένα. Ἰδοὺ οἱ τρέχουσες ἐξελίξεις στὶς σχέσεις του μὲ τοὺς Ἀρχιεπισκόπους Ἀλβανίας καὶ Ἑλλάδος:
.         Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος: Τὸ Φανάρι ἐπιζητεῖ μὲ κάθε τρόπο νὰ Τὴν κάνει νὰ ἀκολουθήσει τὴν ἀπόφασή του. Πατριαρχικὴ ἀντιπροσωπεία, ἀποτελούμενη ἀπὸ τοὺς Μητροπολίτες Γαλλίας Ἐμμανουὴλ καὶ Ἀδριανουπόλεως Ἀμφιλόχιο ἐπισκέφθηκαν τὸν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο καὶ ἔθεσαν καὶ πάλι τὸ ζήτημα τῆς ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ταχείας ἀναγνώρισης τῆς «Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας» (Σημ. Δηλαδὴ τῶν ἀναγνωρισμένων ἀπὸ τὸ Φανάρι σχισματικῶν). Κατὰ δημοσιογραφικὲς πληροφορίες ὁ Προκαθήμενος τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας τοὺς διαβεβαίωσε ὅτι τὸ θέμα θὰ συζητηθεῖ στὴν προσεχῆ Ἱεραρχία καὶ τότε θὰ ἐκφραστεῖ ἡ ἐπίσημη θέση Της ἐπὶ τοῦ θέματος. Ἡ προσεχὴς Ἱεραρχία, πλὴν ἀπροόπτου, θὰ συνεδριάσει τὸν προσεχῆ Ὀκτώβριο, ἐνῶ τὸ Φανάρι καίγεται γιὰ «συμπαραστάτες»…
.         Ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψη τῆς Πατριαρχικῆς ἀντιπροσωπείας στὸν Ἀρχιεπίσκοπο ἕνα σημαντικὸ ποὺ προέκυψε εἶναι τὸ ὅτι ὁ Ἀχιεπίσκοπος δέχθηκε τὸν Μητροπολίτη Ἀδριανουπόλεως. Κληρικὸς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἶχε ἔλθει σὲ ρήξη μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο, τὸν πῆρε κοντά του ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, τὸν πρότεινε γιὰ Μητροπολίτη Ἰωαννίνων καὶ μετὰ τὴν ἀποτυχία νὰ ἐκλεγεῖ τὸν χειροτόνησε Μητροπολίτη Ἀδριανουπόλεως καὶ τὸν διόρισε διευθυντὴ τοῦ Γραφείου τοῦ Πατριαρχείου στὴν Ἀθήνα! Σὲ ἀντίδραση πρὸς τὴν κίνηση αὐτὴ τοῦ Πατριάρχου ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τὸν εἶχε ἀποκλεισμένο ἀπὸ κάθε ἐπαφὴ μὲ τὸν ἴδιο καὶ γενικότερα μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Χωρὶς νὰ ἔχει δοθεῖ κάποια ἐξήγηση φαίνεται ὅτι ἡ σχέση Ἀρχιεπισκόπου – Ἀδριανουπόλεως ἀποκαταστάθηκε…
.         Δὲν εἶναι γνωστὸ στὸν γράφοντα τί συζητήθηκε μεταξὺ Ἀρχιεπισκόπου καὶ Πατριαρχικῆς Ἀντιπροσωπείας. Ὅμως ἔχουν σημασία τὰ γραφέντα ἀπὸ τὸν κ. Ἰωάν. Κονιδάρη, ὁμότιμο καθηγητὴ τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου στὴ Νομικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καὶ Ἄρχοντα Μέγα Δικαιοφύλακα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, σὲ κυριακάτικο φύλλο ἐφημερίδας. Ἀφοῦ σημειώνει ὅτι γιὰ τὸ θέμα τῆς ἀναγνώρισης τῆς Αὐτοκεφαλίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὡς ἀνωτάτη ἐκκλησιαστικὴ ἀρχή, «ἔχει τὸ τεκμήριο τῆς ἁρμοδιότητας καὶ δὲν ἔχει λόγο νὰ περιμένει τὴ γνωμοδότηση οὐδενός», προσθέτει τὴν ἄποψή του, ὅτι στὴν πρόσφατη Ἱεραρχία «τὸ θέμα δὲν συζητήθηκε, ἐπειδὴ δὲν περιελήφθη στὴν ἡμερησία διάταξη γιὰ δυσκόλως ἀποκρυπτόμενους λόγους μικροψυχίας ἔναντι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ προσωπικῶς τοῦ οἰακοστρόφου του».
.         Στὸ ἄρθρο του ὁ κ. Κονιδάρης ἐπισημαίνει μὲ νόημα πὼς «δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ γίνει μάντης κακῶν», ἀλλὰ θίγει τὸ θέμα τῶν Μητροπόλεων τῶν «Νέων Χωρῶν» καὶ ἀφήνει νὰ αἰωρεῖται μία ἀπειλὴ γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος: «Παρελκυστικὴ τακτικὴ γιὰ τόσο σοβαρὰ θέματα (Σημ. γρ. ὅπως ἡ ἀναγνώριση τῆς Αὐτοκέφαλης Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας), ποὺ ἀφοροῦν τὴν Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὸ σύνολό της, ὄχι μόνο συνιστᾶ, ὅλως ἐπιεικῶς, ἀσυγχώρητη ἀβελτηρία, ἀλλὰ εἶναι καὶ ἐπικίνδυνη γιὰ τὶς γενικότερες ἐξελίξεις στὴ χώρα μας καὶ στὴν περιοχή μας. Ἀλλὰ καὶ διότι τὸ γεροντικὸ πεῖσμα δὲν ἀναιρεῖ τὴ λαϊκὴ σοφία πὼς “τὸ γινάτι βγάζει μάτι”. Καὶ ὁ νοῶν νοείτω…». Σημειώνεται ὅτι, ὡς πρὸς τὸ γεροντικὸ πεῖσμα, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ἔχει γεννηθεῖ στὶς 30 Μαρτίου τοῦ 1938 καὶ ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος στὶς 29 Φεβρουαρίου τοῦ 1940…
.         Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἔχει ἐνοχληθεῖ καὶ ἀπὸ τὴν ἐπίσημη ἐπίσκεψη τοῦ ἐμπίστου προσώπου τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου καὶ Διοικητοῦ τοῦ Ἁγίου Ὄρους Κ. Δήμτσα στὴ Ρωσία, στὶς ἀρχὲς Μαρτίου 2019. Ὅπως εἶναι γνωστὸ ἡ κυβέρνηση Τσίπρα διόρισε τὸν Κ. Δήμτσα ὡς διοικητὴ τοῦ Ἁγίου Ὄρους χωρὶς καμία συνεννόηση μὲ τὸ Φανάρι. Ἔκτοτε οἱ σχέσεις τοῦ Πατριαρχείου μὲ τὸν Κ. Δήμτσα εἶναι παγωμένες.
.         Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας: Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιος δημοσιοποίησε στὶς 21 Μαρτίου 2019 τὴν ἐπιστολὴ ποὺ εἶχε ἀποστείλει στὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο σὲ ἀπάντηση δικῆς του ἐπιστολῆς, γραμμένης, ὅπως ἀναφέρει ὁ Μακαριότατος Ἀλβανίας, σὲ «ἰδιότυπον ἐπιτιμητικὸν τόνον καὶ μὲ ὑπαινιγμοὺς περὶ ἐπιδράσεως ἡμῶν ἐξ ἄλλων Ἐκκλησιῶν». Ὁ κ. Ἀναστάσιος ἀπαντᾶ μὲ θεολογικὰ καὶ ἐκκλησιολογικὰ ἐπιχειρήματα στὴν ἐκ μέρους τοῦ Πατριάρχη δικαιολόγηση τῆς πράξης του νὰ ἀναγνωρίσει στὴν Οὐκρανία χειροτονίες τοῦ αὐτοκαλουμένου «Ἐπιτίμου Πατριάρχου Κιέβου καὶ πάσης Ρὼς – Οὐκρανίας» Φιλαρέτου, ὁ ὁποῖος εἶναι καθηρημένος, ἀφωρισμένος καὶ ἀναθεματισμένος καὶ διερωτᾶται «κατὰ πόσον ἡ ἐπαναφορὰ τοῦ κ. Φιλαρέτου εἰς τὴν κανονικὴν τάξιν καθιστᾶ αὐτομάτως ἐγκύρους τὰς τελεσθείσας ὑπ’ αὐτοῦ χειροτονίας». Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας προσθέτει ὅτι ὁ οὐσιαστικὰ διορισθεὶς ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Προκαθήμενος τῆς «Αὐτοκέφαλης Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας» Ἐπιφάνιος εἶναι «ἀκύρως χειροτονηθεὶς» ἀπὸ τὸν Φιλάρετο.
.         Στὴν ἐπιτιμητικοῦ ὕφους ἐπιστολὴ τοῦ Πατριάρχου στὸν κ. Ἀναστάσιο, ποὺ ἐξ εὐγνωμοσύνης δὲν τὸν ἀκολουθεῖ στὴν ἀναγνώριση τῶν σχισματικῶν τῆς   Οὐκρανίας, ἀπαντᾶ ὁ Προκαθήμενος τῆς Ἀλβανικῆς Ἐκκλησίας: «Πεποίθαμεν ὅτι ἡ γνησία εὐγνωμοσύνη δὲν συνεπάγεται κατάργησιν τῆς κριτικῆς θεολογικῆς σκέψεως καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐμπειρίας ἢ ἀπεμπόλησιν τῆς ἐλευθερίας τῆς συνειδήσεως».
.         Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας ἐκφράζει τὴν ἀγωνία του γιὰ τὴν διατήρηση τῆς ἑνότητας τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐπισημαίνει ὅτι οἱ τριγμοὶ στὶς Ἐπισκοπικὲς Συνελεύσεις τῆς Διασπορᾶς καὶ στοὺς διαχριστιανικοὺς διαλόγους εἶναι ἤδη αἰσθητοί, προτείνει πάλι Πανορθόδοξη Διαβούλευση, καὶ τονίζει ὅτι οἱ κρίσεις ὑπερβαίνονται διὰ τῆς Συνοδικότητος καὶ ὄχι διὰ τῆς ἀναμείξεως ἀνευθύνων προσώπων. Ἀνησυχητικὸ εἶναι τὸ τέλος τῆς ἐπιστολῆς τοῦ κ. Ἀναστασίου: «Πρὸς ἀποτροπὴν πάντως ὁποιασδήποτε παρανοήσεως διευκρινίζομεν ὅτι εἰς περίπτωσιν τραγικῆς καταλήξεως εἰς Σχίσμα (ὁ Θεὸς νὰ μὴν τὸ ἐπιτρέψη!) ἡ κατ’ Ἀλβανίαν Ὀρθόδοξος Αὐτοκέφαλος Ἐκκλησία θὰ παραμένη σταθερῶς ἐν ἀληθευούσῃ ἀγάπῃ μετὰ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου».
.         Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο: Τὸ δυσάρεστο γιὰ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο εἶναι πὼς μὲ τὴν ἐνέργειά του στὴν Οὐκρανία διαφωνεῖ καὶ ὁ ὑπὸ τὴν δικαιοδοσία του παγκόσμιας ἀναγνώρισης Ἄγγλος Ὀρθόδοξος θεολόγος Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος (Γουέαρ). Σὲ συνέντευξή του στὸ οὐκρανικὸ τηλεοπτικὸ σταθμὸ «ΙΝΤΕΡ» συνοπτικὰ εἶπε:
«Ἡ κατάσταση στὴν Οὐκρανία εἶναι πραγματικὰ πολὺ σοβαρὴ καὶ δὲν ἀφορᾶ μόνο τοὺς Οὐκρανοὺς Χριστιανοὺς Ὀρθοδόξους, ἀλλὰ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Γνωρίζουμε ὅτι ὑπάρχει σχίσμα μεταξὺ τῶν Πατριαρχείων Κωνσταντινουπόλεως καὶ Μόσχας. Δὲν βρίσκονται σὲ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία.
.           Τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινουπόλεως προχώρησε στὴν αὐτοκεφαλία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ἀλλὰ αὐτὴ δὲν ἔχει ἀναγνωρισθεῖ ἀπὸ τὴ Μόσχα, οὔτε ἀπὸ ὁποιαδήποτε ἄλλη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Οὐδεμία ὑποστήριξε τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινούπολης.
Ἐμεῖς, ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, δὲν διακόψαμε τὴν εὐχαριστιακὴ κοινωνία, ἀλλά, παρὰ τὴν ἐνέργειά μας, ἡ κατάσταση εἶναι πολὺ σοβαρή.
.            Ἐπίσης κατὰ τὴ γνώμη μου –ὄχι αὐτὴν τοῦ Πατριαρχείου– σεβόμενος βαθέως τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, δὲν συμφωνῶ μὲ τὴν ἀπόφασή του.
.         Εἶναι ἀρκετὰ σαφὲς ὅτι γιὰ τριακόσια χρόνια ἡ Οὐκρανία ἦταν μέρος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, εἶναι ἕνα ἱστορικὸ γεγονός, δὲν μποροῦμε νὰ ἀλλάξουμε τὸ παρελθόν. Γι᾽ αὐτὸ καὶ φρονῶ ὅτι δὲν ἦταν σωστὸ γιὰ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινούπολης νὰ παρέμβει στὶς ὑποθέσεις τοῦ ἐδάφους, ποὺ ἀποτελεῖ μέρος τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας.
.            Εἶμαι πολὺ ἀνήσυχος γιὰ τὴ χρήση βίας καὶ πιστεύω ὅτι δὲν θὰ ἐπιτύχουμε λύση μὲ τὶς βιαιότητες καὶ τὴν καταπίεση. Θὰ εἶναι καταστροφὴ καὶ μεγάλο σκάνδαλο ἐάν, γιὰ παράδειγμα, ἐκδιωχθοῦν μὲ τὴν ἄσκηση βίας οἱ μοναχοί τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων στὸ Κίεβο (Σημ.γρ.: Ἀνήκουν στὴν διωκόμενη κανονικὴ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας).
.          Τὸ καλύτερο μέσον γιὰ νὰ ἐξευρεθεῖ λύσις εἶναι μία πανορθόδοξη συνάντηση τῶν Προκαθημένων. Θὰ μποροῦσε νὰ συγκληθεῖ ἐπίσης μία νέα Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος, στὴν ὁποία, μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ, νὰ συμμετάσχει καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας.
.          Ὀνομάζουμε τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία “Συνοδικὴ” καὶ αὐτὸ σημαίνει σεβασμὸ τοῦ ἄλλου, ἱκανότητα νὰ ἀκούει κανεὶς τὸν ἄλλο. Ἂς ἀκούσουμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο σὲ πνεῦμα χρηστότητας καὶ ἀλήθειας, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ».
.         Αὐτὰ ποὺ εἶπε ὁ Μητροπολίτης Διοκλείας μόνο ἐκεῖνος μπορεῖ νὰ τὰ πεῖ σὲ ὅλη τὴ δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Οὐδεὶς ἄλλος. Εἶναι 85 ἐτῶν, ἔχει τιμηθεῖ ὄχι μόνο μὲ τὸ ἀρχιερατικὸ ἀξίωμα, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν διεθνῆ ἐπιστημονικὴ κοινότητα, δὲν ἔχει οἰκονομικὴ ἢ ἄλλη ἐξάρτηση ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο καὶ εἶναι μία ἱκανὴ καὶ ὑπεύθυνη προσωπικότητα. Ἑπομένως δὲν νιώθει φόβο, δὲν καταντᾶ κόλακας καὶ ἐλεύθερα ἐκφράζει τὴν ἄποψή του. –

Μέρος Γ´: ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ τοῦ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΥ στὴν ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

 

,

Σχολιάστε

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ τῆς ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ

Ἡ τραγωδία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.           «Εἴτε πάσχει ἓν μέλος, συμπάσχει πάν­τα τὰ μέλη» (Α΄ Κορ. ιβ΄ 26), ἔγραψε εἴκοσι αἰῶνες πρὶν ὁ ἀπόστολος Παῦλος στοὺς Χριστιανοὺς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κορίνθου ὑπογραμμίζοντάς τους αὐτὴν τὴν καίρια γιὰ τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας ἀλήθεια.
.           Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι μία. Εἶναι ἡ ἁγία Ὀρθοδοξία μας· ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία. Εἶναι δὲ ἕνα σῶμα, ἀποτελεῖ τὸ ἕνα καὶ ἀδιαίρετο Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ ὁποίου μέλη εἴμαστε ὅλοι μας.
.           Ὅμως ἡ Μία Ἐκκλησία ὑπάρχει, δρᾶ καὶ ἐνεργεῖ μέσα σὲ ἕνα διασπασμένο κόσμο. Ἄρα ὑφίσταται κατ᾿ ἀνάγκην τὶς συνέπειες αὐτῆς τῆς διασπάσεως, μεριζόμενη καὶ αὐτὴ σὲ πολλὲς κατὰ τόπους Ἐκκλησίες.
.           Ἀλλὰ ἐδῶ εἶναι τὸ πρόβλημα. Εἶναι ἀ­νάγκη, παρὰ τὸν διαμερισμὸ αὐτό, νὰ μὴν παύσει νὰ εἶναι μία, ἡ Μία Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
.           Ὁ Ρωμαιοκαθολικισμὸς θεώρησε ὅτι μπορεῖ νὰ λύσει τὸ πρόβλημα ὑποτάσσοντας τὶς κατὰ τόπους Ἐκκλησίες στὴν ἐξουσία τοῦ ἑνὸς μεγίστου ἀρχιερέως, τοῦ πάπα. Ἔτσι κατέλυσε τὴν ἐλευθερία καὶ ἐγκαθίδρυσε μιὰ δικτατορία μέσα στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας.
.           Ἡ Ὀρθοδοξία μας, ἀκολουθώντας τὴν ἀρχαία παράδοση ποὺ θέλει «τὰ ἐκκλησιαστικὰ τοῖς πολιτικοῖς συμμεταβάλλεσθαι», ἔδωσε ἐλευθερία διοικήσεως στὶς τοπικὲς Ἐκκλησίες, ἔτσι ὥστε ἡ ἐκκλησιαστικὴ διοίκηση κάθε ἔθνους νὰ μὴ διεισδύει στὰ ὅρια ἄλλου κράτους, κάτι ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ τὴν καταστήσει ὄργανο πολιτικῶν ἐπιδιώξεων. Ἐπώδυνος κανόνας, ἀφοῦ ἐξωτερικὰ φαίνεται νὰ χάνεται ἡ ἑνότητα, ἀλλὰ χρυσός, διότι διασφαλίζει τὴν ἐσωτερικὴ ἑνότητα.
.           Ἐδῶ καὶ τρεῖς σχεδὸν δεκαετίες ἡ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας σπαράσσεται ἀπὸ ἕνα σχίσμα, ἀκριβῶς διότι δὲν τηρήθηκε ὁ παραπάνω χρυσὸς κανόνας. Ἐνῶ ἔπρεπε, ἀμέσως μετὰ τὴν κατάρρευση τῆς σοβιετικῆς αὐτοκρατορίας καὶ τὴν ἀνεξαρτησία τοῦ οὐκρανικοῦ κράτους, νὰ ἀποκτήσει καὶ ἐλευθερία διοικήσεως, αὐτὸ μὲ εὐθύνη τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας δὲν ἔγινε. Τὸ ἀποτέλεσμα: ἡ τραγωδία τοῦ σχίσματος.
.           Ἔστω ἀργὰ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἐπιχείρησε θεραπεία τοῦ προβλήματος χορηγώντας αὐτοκεφαλία στὴ μέχρι τότε σχισματικὴ Ἐκκλησία τῆς μεγάλης αὐ­τῆς χώρας. Ὅμως ἡ ἐνέργειά του συνάν­τησε τὴν ἔντονη ἀντίσταση τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ διευρύνεται τὸ χάσμα καὶ νὰ ἐπηρεάζει ὅλες τὶς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες. Ταυτόχρονα ἔχει ἀρχίσει σειρὰ ἀντιπαραθέσεων, συχνὰ μὲ χαρακτήρα πολεμικό, κάτι ποὺ ἐπιδεινώνει ἀντὶ νὰ ἐπιλύει τὴν κρίση.
.           Εἶναι εὐθύνη ὅλων μας αὐτὴ τὴν ὥρα νὰ βοηθήσουμε νὰ πέσουν οἱ τόνοι καὶ νὰ ἀναζητηθεῖ ταπεινὰ λύση τοῦ προβλήματος.
.           Στὸ μεταξύ, ὡς μέλη ἑνὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ σώματος, συμπάσχοντας, κατὰ τὸν λόγο τοῦ Ἀποστόλου, μὲ τὰ μέλη ποὺ πάσχουν, ὀφείλουμε νὰ προσευχόμαστε, ὥστε ὁ Κύ­ριος τῆς εἰρήνης νὰ κατασιγάσει τὴν ταραγμένη θάλασσα καὶ νὰ χαρίσει τὴν πολυπόθητη γαλήνη στὴν Ὀρθοδοξία μας.

 

Σχολιάστε

ΕΡΝΤΟΓΑΝ καὶ ΣΧΙΣΜΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΥΝ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) (Μόνον ἡ Ἁγιά-Σοφιά μὲ τὸ Φετιχιέ τζαμί!)

ρντογν κα σχίσμα προβληματίζουν τ Φανάρι

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

   Μέρος 1ο

.         Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο προβληματίζεται μὲ τὶς δυσκολίες ποὺ προκαλεῖ στὴ λειτουργία του καὶ στὴ ζωὴ τῆς ἐναπομένουσας στὴν Τουρκία ρωμαίικης κοινότητας ἡ κυβέρνηση Ἐρντογάν, καθὼς ἐπίσης καὶ μὲ τὸ ἐξελισσόμενο σχίσμα ἐντὸς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος στὶς 24 Μαρτίου καὶ ἀπευθυνόμενος σὲ προσκυνητὲς ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα μίλησε γιὰ τὶς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετωπίζει ὁ Ἑλληνισμὸς στὴ γείτονα χώρα. «Ζοῦμε μὲ δυσκολίες καὶ εἰς τὸ παρελθὸν καὶ εἰς τὸ παρόν. Οἱ δυσκολίες αὐτὲς εἰς τὸ πρόσφατον ἀκόμη παρελθὸν ἦσαν πολὺ μεγάλες, ἦσαν ἀνυπέρβλητες», τοὺς εἶπε καὶ προσέθεσε: «Αὐτὲς οἱ δυσκολίες κατά τινα τρόπον ὑπάρχουν καὶ σήμερα ὅταν καὶ ἐμεῖς, οἱ Ρωμιοί, καὶ οἱ ἄλλες μειονότητες ποὺ ζοῦν ἐδῶ, γιὰ ἕξι χρόνια τώρα στερούμεθα τοῦ αὐτονοήτου δημοκρατικοῦ δικαιώματός μας νὰ διεξαγάγουμε ἐκλογὲς γιὰ νὰ ἀνανεώσουμε τὰ διοικητικὰ σώματα τῶν ἐκκλησιῶν μας καὶ τῶν λοιπῶν εὐαγῶν ἱδρυμάτων μας. Αὐτὸ δὲν εἶναι μία κατάφωρος ἀδικία γιὰ τοὺς μὴ μουσουλμάνους κατοίκους αὐτῆς τῆς Πόλεως, αὐτῆς τῆς χώρας; Γιατί νὰ ὑφιστάμεθα αὐτὴ τὴν διάκρισι;».
.            Ἐνδεικτικὸ τῆς καταπίεσης ποὺ ὑφίσταται τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀπὸ τὴν τουρκικὴ κυβέρνηση εἶναι τὸ ἄρθρο, ποὺ δημοσιεύθηκε σὲ ἀθηναϊκὴ ἐφημερίδα στὶς 16 Μαρτίου, τοῦ Νίκ. Μαγγίνα, προσωπικοῦ φωτορεπόρτερ τοῦ κ. Βαρθολομαίου καὶ στελέχους τοῦ Πατριαρχείου τῆς ἀπολύτου ἐμπιστοσύνης του. Τὸ ἄρθρο εἶναι προσεκτικὰ γραμμένο, ὅπως ὅλα τὰ Φαναριώτικα κείμενα. Ἀναφέρεται στὸ παζάρι Ἐρντογάν, τὸν ὁποῖο ἀναφέρει σκέτα «πρόεδρο», νὰ ἀνταλλάξει τὸ ἄνοιγμα τῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης μὲ τὴν λειτουργία στὴν Ἀθήνα τοῦ κτισμένου ἐπὶ βυζαντινῆς χριστιανικῆς ἐκκλησίας «τεμένους τῆς κατάκτησης» (Φετιχιὲ τζαμί).
.         Στὴν ἀρχὴ τοῦ ἄρθρου του ὁ κ. Μαγγίνας σημειώνει, προφανῶς μὲ σαφῆ ἐξουσιοδότηση, ὅτι τὸ Πατριαρχεῖο «δὲν θὰ ἤθελε γιὰ τὴν ἐπαναλειτουργία τῆς Σχολῆς νὰ τεθεῖ ὁποιοδήποτε θέμα ἀνταλλάγματος». Ὅμως στὴ συνέχεια γράφει: «Στὴν περίπτωση ποὺ παραχωρεῖτο τὸ Φετιχιὲ τῆς Ἀθήνας σὲ μουσουλμανικὴ χρήση, τότε ἡ Μονὴ Παμμακαρίστου, μετέπειτα τέμενος τοῦ Φετιχιὲ καὶ σήμερα μουσεῖο, θὰ μποροῦσε νὰ δοθεῖ, σὲ ἀντιστάθμισμα τοῦ Φετιχιὲ τζαμιοῦ τῆς Ἀθήνας, στὴν ὀρθόδοξη λατρεία στὴν Κωνσταντινούπολη»… Διερωτᾶται κανείς: Αὐτὸ δὲν εἶναι ἀνταλλαγή; Δὲν εἶναι συναλλαγή;…
.         Σημειώνεται ὅτι ἐνῶ ὁ Ἐρντογὰν ἀπειλεῖ ὅτι θὰ μετατρέψει σὲ τζαμὶ τὴν Ἁγία Σοφία, ὁ κ. Μαγγίνας κάνει καὶ δεύτερη πρόταση ἀνταλλαγῆς: «Ἐὰν δὲν εὐοδοῦται αὐτὸ (Σημ. γρ. Ἡ Μονὴ τῆς Παμμακαρίστου) νὰ ἀνοίξει ὡς ὀρθόδοξος ναός, μία ἄλλη σκέψη θὰ ἦταν νὰ δοθεῖ στὴν ὀρθόδοξη λατρεία (Σήμ. γρ. Σὲ ἀνταλλαγὴ πρὸς τὸ Φετιχιὲ τζαμὶ τῆς Ἀθήνας) ὁ δίπλα στὴν Ἁγία Σοφία Ναὸς τῆς Ἁγίας Εἰρήνης, μὲ αὐτὸν νὰ ἀποτελεῖ, κατὰ καιρούς, ἀντικείμενο μεγάλης συζήτησης, ἐνῶ θὰ μποροῦσε νὰ δοθεῖ στὴν ὀρθόδοξη λατρεία γιὰ ὁρισμένες ἔστω ἑορτές». Τὸ ἄρθρο του ὁ κ. Μαγγίνας τὸ τελειώνει γράφοντας πὼς οἱ σκέψεις του αὐτὲς περὶ ἀνταλλαγῆς «ἴσως δώσουν στοὺς ἁρμοδίους τῶν δύο χωρῶν τὴν ἀφορμὴ μίας διαφορετικῆς προσέγγισης τῆς πρότασης γιὰ τὸ Φετιχιὲ τζαμὶ τῆς Ἀθήνας». Ἐπειδὴ ἀπὸ τὸ Πατριαρχικὸ Μέγαρο οὐδὲν δημοσιοποιεῖται χωρὶς τὴν ἔγκριση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη καὶ ἐπειδὴ ὁ κ. Μαγγίνας εἶναι τῆς ἀπολύτου ἐμπιστοσύνης καὶ ἀφοσίωσης πρόσωπο, τὸ ἄρθρο ἔχει τὴ σημασία του.
.         Νομίζω ὅτι εἶναι ἡ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία, μετὰ τὸν Ἀγώνα τοῦ 1821, ποὺ τὸ Φανάρι παρεμβαίνει στὰ ἐσωτερικὰ τῆς Ἑλλάδος καὶ στὴν ἐξωτερική της πολιτικὴ καὶ ζητεῖ, ἔστω ἐμμέσως, ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση νὰ παζαρέψει τὸ ἄνοιγμα τῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης ἢ ναοῦ στὴν Κωνσταντινούπολη μὲ τὴ λειτουργία στὴν Ἑλληνικὴ πρωτεύουσα τοῦ τζαμιοῦ – συμβόλου τῆς ἅλωσης τῆς Βασιλεύουσας καὶ τῆς ὑποδούλωσης τῶν Ἑλλήνων στοὺς Ὀθωμανούς.
.         Ἡ πρόταση ὁπωσδήποτε δὲν εἶναι τυχαία. Ὁ κ. Μαγγίνας οὔτε μόνος του ἐνήργησε, οὔτε ξαφνικὰ τοῦ ἦρθε ἡ ἔμπνευση νὰ προτείνει «στοὺς ἁρμοδίους τῶν δύο χωρῶν» τὸ ἄνοιγμα τοῦ Φετιχιὲ τζαμιοῦ στὴν Ἀθήνα, μὲ ἀπολύτως ἀνισοβαρὲς ἀντάλλαγμα. Ἂν γινόταν παζάρι –σημειώνεται ὅτι πάγια ο λληνικς κυβερνήσεις ποστηρίζουν πς δν χωρε παζάρι γι τ νοιγμα τς Σχολς τς Χάλκης, γιατί ατ εναι θέμα νθρωπίνων δικαιωμάτωνμόνο τ νοιγμα στν ρθόδοξη λατρεία τς γίας Σοφίας στν Κωνσταντινούπολη θ μποροσε ν συζητηθε γι τ νοιγμα το Φετιχι τζαμιο στν θήνα.

Μέρος Β´: ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ τοῦ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΥ στὶς ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΕΛΛΑΔΟΣ καὶ ΑΛΒΑΝΙΑΣ–2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

, , , ,

Σχολιάστε

Η ΧΟΡΗΓΗΣΗ τοῦ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΥ ΚΑΤ᾽ ΑΚΡΙΒΕΙΑΝ καὶ ΚΑΤ᾽ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΝ (Μητροπ. Ναυπάκτου Ἱερόθεος)

Ἡ χορήγηση τοῦ Αὐτοκεφάλου στήν Ἐκκλησία
κατ᾽ ἀκρίβειαν καί κατ᾽ οἰκονομίαν

τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

.             Μέ τό θέμα τοῦ Αὐτοκεφάλου στήν Ἐκκλησία ἀσχολήθηκα πρίν πολλά χρόνια, ὅταν συνέγραφα δύο βιβλία μέ τίτλους «Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος» (2002) καί «Τά Συνοδικά καί Πατριαρχικά κείμενα, Συνοδικός Τόμος 1850 καί Πατριαρχική Πράξη 1928» (2004).
.             Προσφάτως συνέγραψα κείμενο πού ἀπέστειλα στήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μέ ἀφορμή τήν συζήτηση γιά τό τί πρέπει νά πράξη, κατά τήν γνώμη μου, ὡς πρός τό θέμα τῆς Αὐτοκεφαλίας, πού δόθηκε ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο στήν Οὐκρανία, ὅπως εἶχα καθῆκον νά πράξω, ὡς μέλος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, καί τό ἀνήρτησα στό διαδίκτυο γιά ἐνημέρωση ὅσων ἐνδιαφέρονται γιά τό θέμα. Ἡ κίνησή μου αὐτή ἦταν προσωπική καί αὐτόβουλη, χωρίς κάποια σκοπιμότητα. (ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ: Η ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑΣ τῆς ΕΚΚΛ. ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ ΘΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΥΡΕΙ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΕΣ! )
.             Στό κείμενο αὐτό ἐκθέτω μέ πολύ μεγάλη συντομία τέσσερα σημεῖα, ἤτοι: 1. Σύντομο ἱστορικό τῶν Αὐτοκεφαλιῶν καί τῶν Πατριαρχικῶν ἀξιῶν. 2. Οἱ Πατριαρχικοί καί Συνοδικοί Τόμοι γιά τήν χορηγία Αὐτοκεφαλίας καί Πατριαρχικῆς ἀξίας. 3. Ἡ συζήτηση γιά τόν τρόπο ἀνακηρύξεως μιᾶς Ἐκκλησίας σέ Αὐτοκέφαλη. Καί 4. Ἡ ἀντιμετώπιση τοῦ θέματος τῆς Οὐκρανίας.
.             Γιά τήν σύνταξη τοῦ κειμένου αὐτοῦ χρησιμοποίησα τίς πηγές τίς ὁποῖες παραθέτουν ὁ κ. Ἀναστάσιος Βαβοῦσκος δρ. Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου Νομικῆς Σχολῆς ΑΠΘ δικηγόρος, καί ὁ κ. Γρηγόριος Λιάντας ἐπίκουρος καθηγητής Ἀνωτάτης Ἐκκλησιαστικῆς Ἀκαδημίας Θεσσαλονίκης, στό βιβλίο  τους μέ τίτλο: «Οἱ θεσμοί τοῦ αὐτοκεφάλου καί τοῦ αὐτονόμου καθεστῶτος στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (Μελέτες-Πηγές)», (Θεσσαλονίκη 2014).
.             Στό βιβλίο αὐτό προτάσσονται δύο μελέτες τῶν προαναφερθέντων ἐπιστημόνων καί ἀκολουθεῖ ἡ παράθεση τῶν πηγῶν, δηλαδή τόσο οἱ Πατριαρχικοί Τόμοι, πού ἐκδόθηκαν ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο γιά τίς Αὐτοκεφαλίες καί τίς Αὐτονομίες τῶν Ἐκκλησιῶν, ὅσο καί οἱ ἐπιστολές πού ἐστάλησαν ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο μέ τίς ὁποῖες ἀνακοινώνεται ἡ χορήγηση τῶν συγκεκριμένων Πατριαρχικῶν καί Συνοδικῶν Τόμων.
.             Μετά τήν ἀνάρτηση τοῦ κειμένου μου ἕνας ἐκ τῶν συγγραφέων τοῦ βιβλίου πού προανέφερα, ἀπό τό ὁποῖο ἄντλησα τό ὑλικό, ὁ κ. Ἀναστάσιος Βαβοῦσκος ἀνήρτησε στό διαδίκτυο ἄρθρο του μέ τίτλο «Ἕνα θεμελιῶδες κανονικό λάθος», ὅπου γράφει, μεταξύ ἄλλων, ὅτι ὁ ἰσχυρισμός «ὅτι τά Αὐτοκέφαλα καθεστῶτα, τά ὁποῖα παραχωρήθηκαν ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο εἶναι ἀτελῆ καί ὅτι τελοῦν ὑπό τήν αἵρεση τῆς ἐγκρίσεώς τους  ἀπό Οἰκουμενική Σύνοδο» «εἶναι ἐσφαλμένος».
.             Καί ἀφοῦ ἀναπτύσσει τήν σκέψη του, στήν συνέχεια γράφει: «Ὑπό αὐτά τά δεδομένα, μέ ἐξέπληξαν οἱ προσφάτως διατυπωθεῖσες ἀπόψεις τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου περί τοῦ ἀτελοῦς χαρακτήρα τῶν παραχωρηθέντων αὐτοκεφάλων καθεστώτων». Ὑποστηρίζει δέ ὁ κ. Βαβοῦσκος ὅτι «οἱ ἀποφάσεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου εἶναι πλήρεις καί τέλειες, ὁποιαδήποτε δέ ἄποψη περί τοῦ ἀντιθέτου, θέτει ὑπό ἀμφισβήτηση τήν πλήρη ἰσχύ αὐτῶν καί κατ’ ἐπέκτασιν θέτει ὑπό ἀμφισβήτηση τό ἴδιο τό κῦρος τοῦ θεσμοῦ, πού τίς ἐκδίδει, δηλαδή τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου».
.             Ἡ καταληκτική δέ πρότασή του εἶναι: «Ἐγώ, αὐτό πού ἔχω νά  πῶ, εἶναι τό ἑξῆς. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ὀφείλει ἄμεσα καί χωρίς καθυστέρηση νά ἀνακαλέσει τήν ἐντολή πρός τίς δύο Συνοδικές Ἐπιτροπές γιά διερεύνηση τοῦ θέματος τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας καί νά προχωρήσει στήν ἀπεύθυνση ἐπιστολῆς πρός τόν Προκαθήμενο τῆς νέας Ἐκκλησίας, μέ τήν ὁποία νά τόν συγχαίρει γιά τήν ἐκλογή του καί νά τόν καλεῖ νά ἐπισκεφθεῖ τήν Ἀθήνα. Ὁποιαδήποτε ἄλλη ἀπόφαση ἤ ἐνέργεια εἶναι ἀντικανονική».
.             Ἡ καταληκτική αὐτή πρόταση εἶναι παράδοξη, διότι ἡ Ἐκκλησία ἐργάζεται πάντοτε συνοδικά καί δέν μπορεῖ τό θέμα αὐτό, μέ ὅλες τίς παραμέτρους του, νά μήν συζητηθῆ στίς Συνοδικές Ἐπιτροπές, στήν Διαρκῆ Ἱερά Σύνοδο καί στήν Ἱεραρχία, μέ ἀπόλυτο βέβαια σεβασμό στούς θεσμούς καί στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο.
.             Πάντως, θά ἤθελα νά δώσω μερικές διευκρινήσεις γιά τό προηγούμενο κείμενό μου, χωρίς νά φανῆ ὅτι ἀντιδικῶ μέ τόν κ. Ἀναστάσιο Βαβοῦσκο, μέ τόν ὁποῖο διατηρῶ προσωπική ἐπικοινωνία, τόν ἐκτιμῶ γιά τίς γνώσεις του στό ἐκκλησιαστικό δίκαιο καί ἔχουμε συνεργασθῆ γιά πολλά θέματα.

1.Τό κείμενο πού ἀπέστειλα στήν Ἱερά Σύνοδο καί ἀναρτήθηκε στό διαδίκτυο δέν εἶχε σκοπό νά ἀμφισβητήση τό κῦρος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ἀντίθετα μάλιστα, ἦταν ἐπιστηρικτικό, ὅταν κατανοήση κανείς προσεκτικά τό νόημά του.
.               Μέ ἀπασχολεῖ τό θέμα, ὅπως καί ὅλους τούς Ἀρχιερεῖς, πού εἶναι μέλη τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, γιά τό πῶς θά ἀντιμετωπισθῆ ἀπό τήν Ἐκκλησία μας ἡ χορήγηση Αὐτοκεφαλίας στήν Οὐκρανία ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, ὥστε νά μήν ἀνακύψουν νέα προβλήματα στίς σχέσεις μεταξύ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, πού θά εἶναι σέ βάρος τῆς Ἐκκλησίας.

2. Στό κείμενό μου ἔκανα τήν διάκριση μεταξύ τῆς κατ᾽ ἀκρίβειαν χορηγήσεως τῆς αὐτοκεφαλίας ἀπό Οἰκουμενική Σύνοδο, ὅπως ἔγινε γιά τά Πρεσβυγενῆ Πατριαρχεῖα καί τήν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, καί τῆς κατ᾽ οἰκονομίαν χορηγήσεως ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο τῆς Αὐτοκεφαλίας τῶν νεωτέρων Ἐκκλησιῶν, μέχρι νά συγκληθῆ ἡ Οἰκουμενική ἤ Μεγάλη Σύνοδος γιά νά ἐπιβεβαιώση τήν χορήγηση πού τούς δόθηκε. Εἰδικότερα γιά τό Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας δόθηκε μέν ἀπό τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη, ἀλλά στήν συνέχεια ἐπῆλθε συναίνεση ἀπό τά ἄλλα Πρεσβυγενῆ Πατριαρχεῖα, ὥστε νά ἰσχύη ἀπό τήν ἡμέρα πού δόθηκε ἀπό τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη.
.             Ἔτσι δέν ἔκανα λόγο γιά ἀτελῆ Αὐτοκέφαλα, ἀλλά μελετώντας τά ἴδια τά Πατριαρχικά κείμενα πού παρατίθενται στό βιβλίο τῶν κ.κ. Ἀναστασίου Βαβούσκου καί Γρηγορίου Λιάντα, ἔκανα λόγο γιά χορήγηση αὐτοκεφαλίας ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο: «ἀπεφηνάμεθα» καί «ἀποφαίνεται»∙ καί «τελειωτικῶς», «ἐπί τῇ προσδοκίᾳ», «τελοῦν σέ ἀναφορά» ἀπό τήν Οἰκουμενική ἤ Πανορθόδοξη Σύνοδο, ὅπως φαίνεται στίς ἐπιστολές πού ἀπέστειλε τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο μαζί μέ τούς Τόμους μέ τούς ὁποίους χορηγήθηκε ἡ Αὐτοκεφαλία. Ἐκεῖ ἐκφράζεται καί διατυπώνεται ὅτι θά ὑπάρξη συναίνεση ἀπό τά ἄλλα Πατριαρχεῖα, σύμφωνα μέ τήν συνοδική δομή τῆς λειτουργίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
.             Ἤδη στό προηγούμενο κείμενό μου εἶχα ἀναφέρει τήν ἐπιστολή τοῦ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως πρός τήν Ἐκκλησία τῆς Ρουμανίας περί ἀνακοινώσεως πρός αὐτήν τῆς ἀποφάσεώς του γιά τήν ἀνύψωσή της σέ Πατριαρχεῖο, στήν ὁποία κάνει λόγο γιά τήν κατ᾽ οἰκονομίαν χορήγηση ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, ἀλλά καί τήν «κανονική ἀκρίβεια» καί «τελειωτική» ἀπό Οἰκουμενική ἤ Μεγάλη Σύνοδο, κατά τήν ὁποία ἔχει βεβαία πεποίθηση ὅτι «καί ἄλλα ἐχούσῃ ἤδη τά πραγματικά παραδείγματα, ὁμογνώμονας καί συμψήφους ἕξομεν καί τούς λοιπούς Ἁγιωτάτους καί Σεβασμιωτάτους Πατριάρχας καί Προέδρους πασῶν τῶν Ἁγίων ἀδελφῶν ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν καί κοινή καί ἀπό τοῦδε ἔσται πάντων ἡ συναίνεσις περί τῆς εἰς τήν Πατριαρ­χικήν ἀξίαν ἀνυψώσεως τῆς ἀδελφῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρουμανίας…».
.             Προσθέτω ἐδῶ ὅτι τό ἴδιο παρατηρεῖται καί στήν Πατριαρχική ἐπιστολή πρός τήν Ἐκκλησία τῆς Βουλγαρίας, μέ τήν ὁποία ἀνακοινώνει τήν ἀπόφασή του γιά τήν ἀνύψωσή της σέ Πατριαρχεῖο. Καί ἐκεῖ γράφεται: «Ἔγνωμεν, τῇ οἰκονομίᾳ χρώμενοι, δοῦναι ἀπό τοῦδε τήν ἀδελφικήν συγκατάθεσιν καί ἀναγνώρισιν καί εὐλογίαν τῆς καθ᾽ ἡμᾶς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως εἰς τά ὅπως ποτέ, κατά παρέκκλισιν πάντως ἀπό τῆς κανονικῆς ἀκριβείας καί τάξεως, ἐν τῇ αὐτόθι Ἁγιωτάτῃ Ἐκκλησίᾳ συντελεσθέντα, ἐν τῇ πεποιθήσει, βεβαίως, καί προσδοκίᾳ ὅτι ἐν τῇ ἀποφάσει ἡμῶν ταύτῃ ἕξωμεν, κατά τά πρόσθεν γενόμενα, ὁμογνώμονας καί συμψήφους καί τούς λοιπούς Μακαριωτάτους καί τιμιωτάτους Πατριάρχας καί Προέδρους τῶν Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, ἕως οὗ καί τό ζήτημα τοῦτο τελειωτικῶς καθορισθῇ ὑπό Οἰκουμενικῆς Συνόδου, μόνης ἐχούσης τό δικαίωμα τοῦ προσάγειν τινά τῶν ἐπί μέρους ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν εἰς Πατριαρχικήν ἀξίαν καί περιωπήν» (Ἀναστάσιος Βαβοῦσκος, Γρηγόριος Λιάντας, Οἱ θεσμοί τοῦ αὐτοκεφάλου καί τοῦ αὐτονόμου καθεστῶτος στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἐκδ. Μέθεξις, Θεσσαλονίκη 2014, σελ. 162-163).
.             Ἑπομένως, ἀναγνωρίζω τό σκεπτικό τοῦ κ. Ἀναστασίου Βαβούσκου ὅτι δέν πρέπει νά φανῆ ὅτι τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο δέν χορηγεῖ ἀτελῆ Αὐτοκέφαλα καί ὅτι στούς Τόμους πού ἐξέδωσε φαίνεται ὅτι χορηγεῖ τήν Αὐτοκεφαλία μέ κυριαρχικό δικαίωμα, ἀλλά τό ἴδιο τό Πατριαρχεῖο στίς Ἐπιστολές πού ἀπέστειλε στίς Ἐκκλησίες μαζί μέ τούς Τόμους τῆς Αὐτοκεφαλίας τους κάνει τήν διάκριση μεταξύ τῆς κατ᾽ οἰκονομίαν χορηγήσεως Αὐτοκεφαλίας καί τῆς κατά ἀκρίβειαν καί ἐν ἀναφορᾷ πρός τήν Οἰκουμενική Σύνοδο ἤ Μεγάλη ἄλλη Σύνοδο τελειώσεως τῆς Πατριαρχικῆς τιμῆς καί ἀξίας. Αὐτά τά διαβάζει κανείς στίς πηγές πού παραθέτουν οἱ κ.κ. Ἀναστάσιος Βαβοῦσκος καί Γρηγόριος Λιάντας στό βιβλίο πού προαναφέραμε.

3. Εἶναι χαρακτηριστική ἡ περίπτωση χορηγήσεως τῆς Πατριαρχικῆς τιμῆς καί ἀξίας στήν Ἐκκλησία τῆς Μόσχας, ὅπου φαίνεται πῶς λειτουργεῖ τό Συνοδικό σύστημα τῆς Ἐκκλησίας.
.             Ὁ Πατριάρχης Ἱερεμίας Β´ ὁ Τρανός χορήγησε τήν Πατριαρχική τιμή καί ἀξία στόν Μητροπολίτη Μόσχας «ἐπιτοπίως» τό 1589, ἀλλά χρειάσθηκε καί ἡ συναίνεση τῶν ἄλλων Πατριαρχῶν τῶν πρεσβυγενῶν Πατριαρχείων, πράγμα πού ἔγινε στίς ἐνδημοῦσες Συνόδους τοῦ 1590 καί 1593.
.             Ὁ ὁμότιμος καθηγητής Βλάσιος Φειδᾶς ἀνέλυσε διεξοδικῶς τό πῶς ἱδρύθηκε τό Πατριαρχεῖο τῆς Μόσχας, στό βιβλίο του μέ τίτλο «Ὁ Θεσμός τῆς Πενταρχίας τῶν Πατριαρχῶν ἀπό τήν Ε’ Οἰκουμενικήν Σύνοδον μέχρι σήμερον (553-2012)» (Ἀθῆναι 2012).
.             Ἐκεῖ φαίνεται ὅτι ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἱερεμίας Β´ χορήγησε «ἐπιτοπίως» τήν Πατριαρχική τιμή καί ἀξία στόν Μητροπολίτη Μόσχας τήν 23η Ἰανουαρίου 1589 μέ τήν πίεση τοῦ μεγάλου Βασιλέως τῆς Μεγάλης Ρωσίας Θεοδώρου καί τοῦ πανίσχυρου ἀδελφοῦ τῆς Βασιλίσσης Εἰρήνης Βόριδος Γκοντούνωφ. Ἡ ἀνύψωση αὐτή «ἀπετέλει μίαν ἀθέτησιν ἤ καί ὑπέρβασιν τῆς καθιερωμένης σχετικῆς κανονικῆς παραδόσεως περί τοῦ ἀμεταβλήτου τοῦ θεσμοῦ τῆς Πενταρχίας τῶν Πατριαρχῶν». Ἐνθρόνισε δέ τόν Μητροπολίτη Μόσχας Ἰώβ  τήν 26η Ἰανουαρίου 1589.
.             Ὅταν, ὅμως, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἐπέστρεψε στήν Κωνσταντινούπολη, συνεκάλεσε Ἐνδημοῦσα Σύνοδο τό 1590 μέ τήν συμμετοχή τῶν Πατριαρχῶν Ἀντιοχείας Ἰωακείμ Ε´ καί Ἱεροσολύμων Σωφρονίου Δ´ γιά τήν συναίνεσή τους στήν ἀνακήρυξη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας ὑπ᾽ αὐτοῦ σέ Πατριαρχεῖο. Δέν παρευρέθη ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας, διότι τότε ὁ Πατριαρχικός θρόνος τῆς Ἀλεξανδρείας τελοῦσε σέ χηρεία.
.             Ἡ Ἐνδημοῦσα αὐτή Σύνοδος τοῦ 1590 ἀπεκάλεσε τόν ἑαυτό της «Οἰκουμενική Σύνοδο» καί συναίνεσε στήν χορήγηση τῆς πατριαρχικῆς τιμῆς καί ἀξίας. Στό Συνοδικό Χρυσόβουλλο ἤ Τόμο μέ τόν ὁποῖον ἀνυψώθηκε ὁ Μητροπολίτης Μόσχας σέ Πατριάρχη καί ἀπεστάλη στόν Πατριάρχη Μόσχας γράφεται μεταξύ ἄλλων: «Οὕτως ἀπεφασίσαμεν ἐπιτοπίως. Ὅτε δέ ἡ μετριότης ἡμῶν ἐπανήλθομεν πρός τόν θρόνον ἐν τῇ τοῦ Κωνσταντίνου πόλει καί ἐδηλώσαμεν τό προκείμενον, τόν σκοπόν καί τήν αἴτησιν τοῦ εὐσεβεστάτου Ἄνακτος πρός τούς λοιπούς ἀξιοσεβεστάτους καί ἁγιωτάτους πατριάρχας, ἐφάνη τοῦτο αὐτοῖς εὐάρεστόν τε καί ηὐλογημένον. Καί αὖθις ἡ μετριότης ἡμῶν, μετ᾽ αὐτῶν τῶν πατριαρχῶν καί μεθ᾽ ὅλης τῆς Οἰκουμενικῆς συνόδου ὁμογνωμόνως καί, ἑνούμενοι ἐν ἁγίῳ Πνεύματι, γράφομεν καί διαδηλοῦμεν διά τοῦ παρόντος Συνοδικοῦ Γράμματος ὅτι, Πρῶτον, ὁμολογοῦμεν καί τελοῦμεν ἐν τῇ βασιλευούσῃ πόλει Μόσχᾳ τήν ἐγκαθίδρυσιν καί τόν διορισμόν τοῦ κυρίου Ἰώβ πατριάρχου, ἵνα καί εἰς τό μέλλον τιμᾶται καί ὀνομάζηται μεθ’ ἡμῶν τῶν Πατριαρχῶν καί ἔχῃ τήν τάξιν εἰς τάς εὐχάς μετά τόν τῶν Ἱεροσολύμων, καί ἵνα ὡς κεφαλήν ἔχῃ αὐτός τόν ἀποστολικόν θρόνον τῆς τοῦ Κωνσταντίνου πόλεως, ὡς καί οἱ ἄλλοι πατριάρχαι. Δεύτερον, τό σήμερον δοθέν ὄνομα καί ἡ πατριαρχική τιμή ἐδόθησαν καί ἐπεκυρώθησαν σταθερῶς οὐ μόνον εἰς τόν κύριον Ἰώβ, ἀλλά καί εἰς τούς μετ’ αὐτόν, ἵνα ἐγκαθιδρύωνται ὑπό τῆς μοσχοβικῆς Συνόδου πατριάρχαι οἱ τάς πρώτας τοῦ κλήρου ἀρχάς κατέχοντες, κατά τούς κανόνας, ὡς ἤσχισεν ἀπ’ αὐτοῦ τοῦ συλλειτουργοῦ τῆς ἡμῶν μετριότητος, τοῦ ἐν ἁγίῳ Πνεύματι ἀγαπητοῦ ἡμῶν ἀδελφοῦ Ἰώβ, καί διά τοῦτο τό κανονισθέν τοῦτο Γράμμα ἐπεκυρώθη εἰς μνήμην αἰώνιον τῷ ζςη’ ἔτει (7098=1590) μηνός Μαΐου» (Κ. Δελικάνη, Πατρ. Ἔγγραφα, ΙΙΙ, 24-26)» (βλ. Βλασίου Φειδᾶ, Ὁ Θεσμός τῆς Πενταρχίας τῶν Πατριαρχῶν ἀπό τήν Ε’ Οἰκουμενικήν Σύνοδον μέχρι σήμερον (553-2012)», Ἀθῆναι 2012, σελ. 345-346).
.             Μετά ἀπό τρία χρόνια καί συγκεκριμένα τό 1593 συνῆλθε πάλι ἡ Ἐνδημοῦσα Σύνοδος στήν Κωνσταντινούπολη, στήν ὁποία συμμετεῖχε καί ὁ νέος Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Μελέτιος Πηγᾶς, γι’ αὐτό καί πάλι ἐτέθη τό θέμα τῆς ἀνακηρύξεως τοῦ Πατριαρχείου τῆς Μόσχας σέ ἰσότιμο Πατριαρχεῖο μέ τά ἄλλα πρεσβυγενῆ Πατριαρχεῖα. Καί αὐτό ἔγινε γιατί ὁ Μελέτιος Πηγᾶς κατέκρινε τήν ἀπόφαση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου καί τοῦ Τσάρου τῆς Ρωσίας μέ τό σκεπτικό ὅτι εἰσήγαγαν ἕναν ἀπαράδεκτον «νεωτερισμόν» στήν ζωή τῆς Ἐκκλησίας.
.             Ἔτσι, ἡ Ἐνδημοῦσα Σύνοδος τῆς Κωνσταντινουπόλεως «ἦτο κατά τό μᾶλλον ἤ ἧττον διαδικασία τρόπον τινα ἀπολογίας τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Μελετίου Πηγᾶ» γιά τίς κανονικές ἐπιφυλάξεις του ὡς πρός τήν «ὁμογνωμόνως» ἐκφρασθεῖσα συναίνεση καί τῶν ἄλλων Πατριαρχῶν στήν Ἐνδημοῦσα Σύνοδο τοῦ 1590. Τελικά, καί στήν Ἐνδημοῦσα Σύνοδο τοῦ 1593, ὅπως καί στήν Ἐνδημοῦσα Σύνοδο τοῦ 1590 ἐκφράσθηκε ἡ συναίνεση τῶν ἄλλων Πατριαρχῶν στήν ἔκδοση τοῦ «Πατριαρχικοῦ Χρυσοβούλλου» ἤ «Τόμου», «ἐπιτοπίως» ἀπό τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη «διά τήν κατ’ ἀρχήν ἀνακήρυξιν τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας (1589)». Περισσότερα μπορεῖ νά δῆ ὁ ἀναγνώστης στό βιβλίο τοῦ καθηγητοῦ Βλασίου Φειδᾶ (βλ. Βλασίου Φειδᾶ, Ὁ Θεσμός τῆς Πενταρχίας τῶν Πατριαρχῶν ἀπό τήν Ε’ Οἰκουμενικήν Σύνοδον μέχρι σήμερον (553-2012)», Ἀθῆναι 2012, σελ. 342-356).
.             Τό παράδειγμα τῆς ἀνυψώσεως τοῦ Μητροπολίτη Μόσχας σέ Πατριάρχη καί μάλιστα πέμπτον στήν σειρά μετά τόν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων εἶναι πολύ χαρακτηριστικό. Δόθηκε ἡ πατριαρχική τιμή καί ἀξία ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί στήν συνέχεια ὑπῆρξε καί ἡ συναίνεση καί τῶν ἄλλων Πατριαρχῶν. Αὐτό ἐπιβάλλει τό συνοδικό σύστημα διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας.

4.Τό σκεπτικό πού διατυπώθηκε στό ἔγγραφό μου πού ἀπέστειλα στήν Ἱερά Σύνοδο καί ἀναρτήθηκε στό διαδίκτυο δέν εἶναι προσωπικές μου ἀπόψεις, οὔτε «προσφάτως διατυπωθεῖσες», ἀλλά ἔχουν διατυπωθῆ στό παρελθόν καί μάλιστα μέ ἐπίσημο χαρακτήρα ἀπό τό ἴδιο τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο.
.             Αὐτό φαίνεται στό κείμενο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τό 1990 μέ τίτλο «Τό Αὐτοκέφαλον καί τό Αὐτόνομον ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ καί τρόπος ἀνακηρύξεως αὐτῶν», πού χρησιμοποιήθηκε στόν διάλογο μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν γιά τήν χορήγηση τοῦ αὐτοκεφάλου καί τοῦ αὐτονόμου σέ Ἐκκλησίες, ἐν ὄψει τῆς συγκλήσεως τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου.
.             Τό Πατριαρχικό αὐτό κείμενο, τό ὁποῖο παρατίθεται στό προαναφερθέν βιβλίο τῶν κ.κ. Ἀναστασίου Βαβούσκου καί Γρηγορίου Λιάντα, στό στοιχεῖο 47 γράφει: «Τό αὐτοκέφαλον τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, κρινόμενον ἀείποτε ὡς θέμα οὐχί ἁπλῶς ἀναγόμενον εἰς τόν χῶρον τῆς διοικητικῆς διοργανώσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀλλά καί ὡς ἀποτελοῦν θεμελιῶδες γνώρισμα τῆς ἐν τῇ πολλαπλότητι διασωζομένης ἑνότητος τῆς Ὀρθοδοξίας καί ἀντικατοπτρίζον τήν ἐν τῇ διοικήσει αὐτοτέλειαν καί αὐτοανάπτυξιν τοῦ ὀρθοδόξου πληρώματος, ἀνήκει καί τοῦτο, ἐπί ἐξοικονομήσει τῶν πραγμάτων, εἰς τήν οὑτωσί ἐπί αἰῶνας ἀσκήσασαν τήν δικαιοδοσίαν ταύτην πρώτην ἐν τῷ συστήματι τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν Ἐκκλησίαν, ὡς τοῦτο δέ καί ἀντιμετωπίζεται νῦν καί ἐφεξῆς, ἄχρι τῆς συγκλήσεως τῆς Ἁγίας καί μεγάλης Συνόδου τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Αὕτη, ἑπομένως, ἤτοι ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος, κατά τά προειρημένα, μέλλει τοῦτο μέν καί τά ὑπό τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως οὑτωσί ἐκχωρηθέντα αὐτοκέφαλα κρῖναι, ἐπευλογῆσαι καί τελειῶσαι, τοῦτο δέ κατά τήν τηρηθεῖσαν ἄχρι τοῦ νῦν σχετικήν πρᾶξιν καί τό ἐκ τῆς χρήσεως δημιουργηθέν ἐθιμικόν δίκαιον ἀναγνωρῖσαι καί ἐπιφραγῖσαι διά πᾶσαν καί ἐφεξῆς ἀνάλογον περίπτωσιν, ἵνα μή δημιουργῶνται παρόμοιαι ἐν τῷ μέλλοντι ἐμπλοκαί» (Ἀναστασίου Βαβούσκου καί Γρηγορίου Λιάντα, ἔνθ. ἀνωτ. σελ. 104).
.             Ἑπομένως, τό ἴδιο τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἀποδεχόταν στίς συζητήσεις νά κριθοῦν, νά ἐπευλογηθοῦν, νά τελειωθοῦν, νά ἀναγνωρισθοῦν καί νά ἐπισφραγισθοῦν ἀπό τήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο τά ἤδη ἐκχωρηθέντα Αὐτοκέφαλα στίς νεώτερες Ἐκκλησίες, πράγμα πού θά συμβαίνη ἐφεξῆς σέ ἀνάλογες περιπτώσεις.
.             Δυστυχῶς, ἡ Ἐκκλησία τῆς Μόσχας καί οἱ ἄλλες Ἐκκλησίες πού τήν ἀκολούθησαν συνετέλεσαν στό νά μή παραπεμφθῆ αὐτό τό θέμα στήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο, ἡ ὁποία καί θά ἔκρινε, θά ἐπευλογοῦσε, θά τελείωνε, θά ἀνεγνώριζε καί θά ἐπισφράγιζε τά «ἐκχωρηθέντα αὐτοκέφαλα» ἀπό τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, καί θά καθόριζε τί θά γινόταν σέ παρόμοιες περιπτώσεις στό μέλλον.

5. Τό ὅτι ἔτσι τό ἀντιλαμβάνονταν οἱ Ἐκκλησίες, πού ἔλαβαν τά Αὐτοκέφαλα ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, φαίνεται ἀπό τόν διάλογο πού ἔγινε πρίν τήν σύγκληση τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου.
.             Ἐπειδή στήν Συνοδική Περίοδο 2015-2016 ἤμουν μέλος τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, παρακολούθησα ὅλον τόν διάλογο πού ἔγινε πρίν τήν σύγκλησή της. Διεπίστωσα, γιά παράδειγμα, ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Σερβίας ἐτόνιζε, μεταξύ τῶν ἄλλων, ὅτι ἡ Σύνοδος αὐτή θά ἔπρεπε νά ἐπιληφθῆ τοῦ θέματος τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς Αὐτοκεφαλίας πού δόθηκε ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο.
.             Πρός ἐπιβεβαίωση τοῦ λόγου αὐτοῦ ὑπενθυμίζω τό μήνυμα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Σερβικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τούς Πρωθιεράρχας καί τάς Ἱεράς Συνόδους τῶν κατά τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν (ἀρ. πρωτ. 62/164/25-5-2016).
.             Τό Πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας στό κείμενο αὐτό θέτει διαφόρους προβληματισμούς γιά τήν προγραμματισθεῖσα Σύνοδο καί μεταξύ τῶν ἄλλων ζητοῦσε ἡ Σύνοδος αὐτή νά προβῆ στήν διαπίστωση ὅτι ὑφίστανται 14 Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες καί ὅτι αὐτό ἀρκεῖ γιά τήν διαπίστωση καί τοῦ Αὐτοκεφάλου Καθεστῶτος τους. Συγκεκριμένα, μεταξύ τῶν ἄλλων, ἔγραφε:
.             «Δεδομένου ὅτι τό ζήτημα τῆς ἀνά μέσον τῶν αὐτοκεφάλων Ἐκλησιῶν κοινωνίας ἔχει καθοριστικήν σημασίαν διά τήν ἐν τῷ κόσμῳ ἀποστολήν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀπαραίτητον θεωροῦμεν τήν διαφώτισιν τοῦ θέματος τοῦ αὐτοκεφάλου, ἐπί τοῦ ὁποίου θέματος ἡ ἡμετέρα Ἐκκλησία ἐπέμενεν ἀδιαλείπτως. Ἡ προκειμένη Σύνοδος ἔχει ἐπαρκῆ θεολογικά καί ποιμαντικά κίνητρα, ὅπως προβῇ εἰς διαπίστωσιν, ὅτι σήμερον ὑφίστανται δεκατέσσαρες αὐτοκέφαλοι Ἐκκλησίαι καί ὅτι τό γεγονός τοῦτο ἀρκεῖ πρός ἐπικύρωσιν τοῦ αὐτοκεφάλου καθεστῶτος (status) αὐτῶν. Πλήν τούτου, τό θέμα τῆς αὐτοκεφαλίας καί τοῦ τρόπου τῆς ἀνακηρύξεως αὐτῆς, πάρεξ τοῦ τρόπου τοῦ ὑπογράφειν τόν σχετικόν Τόμον, ἔτυχε τῆς μέχρι λεπτομερειῶν ἐπεξεργασίας κατά τήν διάρκειαν τῆς προπαρασκευῆς τῆς Συνόδου. Διό δικαιολογεῖται καί εἶναι πάντῃ λυσιτελής ἡ ὑπό τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης ταύτης Συνόδου ἀποδοχή καί διακήρυξις τοῦ ἀποτελέσματος τῆς προεργασίας δεκαετιῶν».
.             Ἄρα, τό Πατριαρχεῖο Σερβίας ζητοῦσε τήν συναίνεση καί τῶν ἄλλων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, γιά τήν διαπίστωση καί ἐπικύρωση «αὐτοκεφάλου καθεστῶτος», ἐπειδή γνώριζε τό πρόβλημα.
.             Ἐπειδή, ὅμως, δέν εἶχε συμφωνηθῆ ἀπό τούς Προκαθημένους τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν νά συζητηθῆ τελικῶς τό κείμενο περί τῆς χορηγήσεως Αὐτοκεφάλου στήν Σύνοδο τῆς Κρήτης, γι’ αὐτό καί δέν ἐτέθη στό θεματολόγιο τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τό θέμα τῆς ἐπευλογήσεως, τελειώσεως καί ἐπισφραγίσεως τοῦ Αὐτοκεφάλου τῶν Ἐκκλησιῶν ἐκείνων πού ἔλαβαν τήν Αὐτοκεφαλία ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο.

6. Τήν ἄποψη ὅτι γιά τήν ὁλοκλήρωση τῆς Αὐτοκεφαλίας ἀπαιτεῖται ἀπόφαση τῆς Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἤ ἄλλης Μεγάλης Συνόδου, τήν διετύπωσε ἐδῶ καί πολλά χρόνια ὁ διακεκριμένος καθηγητής τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου Σπύρος Τρωϊάνος, καί, ἑπομένως, δέν διατυπώθηκε προσφάτως ἀπό ἐμένα.
.             Στό βιβλίο του Παραδόσεις Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου, (ἔκδ. Ἀντ. Σάκκουλα, Ἀθήνα-Κομοτηνή 1984) καί ἰδιαίτερα στό κεφάλαιο μέ τίτλο «Ἁρμόδιο ὄργανο γιά τή χορήγηση ἐκκλησιαστικῆς ἀνεξαρτησίας», ἀναφέρεται στό ζήτημα αὐτό.
.             Στήν ἀρχή γράφει γιά τά παλαίφατα Πατριαρχεῖα ὅτι «ὅλα τά θέματα τά σχετικά μέ τό αὐτοκέφαλο τῶν ἐκκλησιῶν, ὅπως ἡ ἀνακήρυξή τους, ἡ τάξη τους, τά ὅρια τῆς δικαιοδοσίας τους κλπ., ρυθμίζονταν μέ ἀποφάσεις λαμβανόμενες ἀπό συνόδους αὐτῆς τῆς μορφῆς, δηλαδή οἰκουμενικές» (σελ. 134).
.             Ἔπειτα ἀναφέρεται στήν νεώτερη πράξη χορηγήσεως τῶν Αὐτοκεφάλων καί γράφει: «Ἀπό τόν 9ο αἰώνα ἔπαψε ἡ σύγκληση τῶν οἰκουμενικῶν συνόδων καί τή θέση τους στήν κορυφή τῶν ὀργάνων ἀσκήσεως τῆς διοικητικῆς ἐξουσίας σέ εὐρεία ἔννοια μέσα στήν Ἐκκλησία κατέλαβε ἡ ἐνδημοῦσα σύνοδος Κωνσταντινουπόλεως (…). Μολονότι ὑπάρχουν πολλά κενά στίς πηγές, πού ἀναφέρονται στήν ἀνακήρυξη ὡς αὐτοκεφάλων τῶν ἀρχιεπισκοπῶν Ἀχρίδας καί Τυρνόβου καί τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νά μήν εἶναι στό σύνολό της γνωστή ἡ διαδικασία πού τηρήθηκε στίς περιπτώσεις αὐτές (11ος-14ος αἰώνας), πάντως ἡ σύμπραξη τῆς πατριαρχικῆς συνόδου γίνεται πολύ αἰσθητή. Στήν ἀνακήρυξη τοῦ αὐτοκεφάλου τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καί ἰδιαίτερα στήν ἀνύψωσή της σέ πατριαρχεῖο (ἔτ. 1593) ἡ παρουσία ἤ ἡ ἐκπροσώπηση ὅλων τῶν πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς προσδίνει στή σύνοδο πανορθόδοξο χαρακτήρα. Ἀλλά στήν ἄρση τοῦ αὐτοκεφάλου τῆς ἀρχιεπισκοπῆς τῆς Ἀχρίδας (ἔτ. 1767) ἐμφανίζεται πάλι ἡ σύνοδος μέ τή συνηθισμένη της μορφή» (Ἔνθ. ἀνωτ. σελ. 134).
.             Ἀκόμη ἀναφέρεται στίς Αὐτοκεφαλίες πού δόθηκαν στίς Ἐκκλησίες μετά τό 1900 ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, καί ἐπισημαίνει: «Ἑπομένως, ἐφ’ ὅσον ὑπάρχει ἀδυναμία συγκλήσεως οἰκουμενικῆς συνόδου, ἡ σύσταση πρέπει νά γίνει ἀπό ἕνα ὄργανο, πού οἱ ἀποφάσεις του ἀπό ἄποψη τυπικῆς δυνάμεως νά εἶναι ἰσοδύναμες μέ ἀποφάσεις οἰκουμενικῆς συνόδου. Τέτοιο ὄργανο κάτω ἀπό τίς σημερινές συνθῆκες στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι μόνο μία πανορθόδοξη σύνοδος. Εἶναι πολύ ἀμφίβολο, ἄν στό προκείμενο θέμα εἶναι ἐπιτρεπτή ἡ ἄσκηση οἰκονομίας, γιατί δέν εἶναι μέν ζήτημα δογματικό, ἀλλά πάντως ἀποτελεῖ θέμα ἰδιάζουσας βαρύτητας στήν ὀργάνωση τῆς Ἐκκλησίας. Γι’ αὐτό πιστεύω ὅτι τή θέση τῆς πανορθόδοξης συνόδου δέν μπορεῖ νά πάρει ἄλλο ὄργανο, οὔτε καί αὐτή ἡ πατριαρχική σύνοδος» (Ἔνθ. ἀνωτ. σελ 136).
.             Βέβαια, ὅπως ἀναφέρθηκε προηγουμένως, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἐξέδωσε Πατριαρχικό Τόμο, ἀλλά ἀναφέρεται ἡ τελείωσή τους στήν Οἰκουμενική ἤ Μεγάλη Σύνοδο. Καί μετά ἀπό τά προηγούμενα καταλήγει ὁ καθηγητής Σπῦρος Τρωϊάνος: «Ὅπως προκύπτει ἀπό ὅλους τούς σχετικούς συνοδικούς τόμους, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο –ἀνανωρίζοντας προφανῶς τήν ἀποκλειστική ἁρμοδιότητα οἰκουμενικῆς ἤ τοὐλάχιστον πανορθόδοξης συνόδου– δέν προχώρησε στήν ἀνακήρυξη τῶν αὐτοκεφάλων αὐτῶν ἐκκλησιῶν σέ πατριαρχεῖα, ἀλλά ἁπλῶς αὐτοδεσμεύτηκε δίνοντας ἀπό πρίν τή συναίνεσή του γιά τήν ἀνακήρυξη “ἐν Οἰκουμενικῇ ἤ καί μεγάλῃ ἄλλῃ Συνόδῳ ἐν πρώτῃ εὐκαιρίᾳ συνερχομένῃ”, πού, ὅπως ρητά τονίζεται στό κείμενο τῶν τόμων, εἶναι ἁρμόδια σύμφωνα μέ τήν κανονική ἀκρίβεια νά ἀποφαζίζει γιά τέτοια θέματα. Ἑπομένως, ἡ διαδικασία γιά τήν ἀνύψωση τῶν ἐκκλησιῶν Σερβίας, Ρουμανίας καί Βουλγαρίας σέ πατριαρχεῖα ἀπό αὐστηρά νομική ἄποψη δέν ἔχει ἀκόμη ὁλοκληρωθεῖ» (Ἔνθ. ἀνωτ. σελ. 136).
.             Ἐξ ἄλλου ὁ καθηγητής Γρηγόριος Λιάντας στό βιβλίο πού προαναφέρθηκε, τό ὁποῖο ἐξέδωσε μαζί μέ τόν κ. Ἀναστάσιο Βαβοῦσκο, παραπέμπει  σέ κείμενο τοῦ Σπύρου Τρωϊάνου, ὅπου γράφεται ὅτι ἡ χορήγηση τοῦ Αὐτοκεφάλου ἀναφέρεται ἀποκλειστικῶς στήν ἁρμοδιότητα τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί στήν συνέχεια τήν θέση τους κατέλαβε ἡ ἐνδημοῦσα Σύνοδος τῆς Κωσταντινουπόλεως, καί αὐτό κατ’ οἰκονομίαν (Ἔνθ. ἀνωτ. σελ. 71).

Ἀπό ὅλα τά ἀνωτέρω συνάγονται τά ἑξῆς:

Πρῶτον. Τό σύστημα διοικήσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας σέ ὅλα τά ἐπίπεδα (ἐπισκοπικό, μητροπολιτικό, πατριαρχικό, διορθόδοξο) εἶναι «συνοδικόν ἱεραρχικῶς» καί «ἱεραρχικόν συνοδικῶς» (βλ. Ἀρχιμ. Γεωργίου Καψάνη Καθηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους, Ἡ ποιμαντική διακονία κατά τούς ἱερούς Κανόνας, ἐκδ. Ἄθως, Πειραιεύς, σελ. 113-129).

Δεύτερον. Στούς πρώτους αἰώνας τά Αὐτοκέφαλα χορηγήθηκαν ἀπό Οἰκουμενικές Συνόδους. Τό Πατριαρχεῖο Μόσχας ἀπέκτησε τήν Πατριαρχική τιμή καί ἀξία ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί ἀργότερα συναίνεσαν καί τά ἄλλα Πρεσβυγενῆ Πατριαρχεῖα. Τά νεώτερα Πατριαρχεῖα ἔλαβαν τήν Πατριαρχική τιμή καί ἀξία τους, ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί τελοῦν σέ ἀναφορά πρός τήν Οἰκουμενική Σύνοδο ἤ τήν Μεγάλη Σύνοδο γιά τήν κανονική συναίνεσή τους.

Τρίτον. Στίς ἡμέρες μας ὑφίσταται αὐτό τό πρόβλημα μέ τήν Οὐκρανία, πράγμα πού προκαλεῖ προβλήματα στήν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διότι εὐθύνονται ἐκεῖνοι πού ὑπονόμευσαν τό κείμενο πού εἶχε ἑτοιμασθῆ γιά τήν χορήγηση τῆς Αὐτοκεφαλίας καί γι’ αὐτό δέν παραπέμφθηκε στήν Σύνοδο τῆς Κρήτης (βλ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου, ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΙΑΣ («Τίποτε στήν Συνδιάσκεψη αὐτή δέν ἐνθύμιζε πνεῦμα Χριστοῦ, ἀγάπη, Ἐκκλησία, Πεντηκοστή») Ὀκτώβριος 2018)
.             Δέν εὐθύνεται, ὅμως, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, τό ὁποῖο ἔπραξε τά πάντα καί μάλιστα ὑπεχώρησε σέ πολλά χάριν τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας γιά νά παραπεμφθῆ αὐτό τό κείμενο στήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο καί νά λυθῆ τό ὅλο πρόβλημα. Ἄν γινόταν αὐτό, δέν θά εἴχαμε τό σύγχρονο πρόβλημα πού ταλανίζει τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας.
.             Μέ ὅσα ἔγραψα καί στό προηγούμενο κείμενό μου καί στό τωρινό ἐξέφρασα τήν γνώμη μου στό θέμα αὐτό, ὅπως εἶχα ὑποχρέωση καί καθῆκον ὡς μέλος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιά τήν εὕρεση μιᾶς λύσεως, δεδομένου ὅτι τό πολίτευμά μας εἶναι συνοδικό καί ὄχι ἀπολυταρχικό. Ἀπό ἐκεῖ καί πέρα τόν λόγο ἔχουν τά συνοδικά ὄργανα τῆς Ἐκκλησίας καί τελικῶς ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος πού θά ἀποφασίσουν σχετικῶς.
.             Βεβαίως, ὑπάρχουν καί ἄλλες παράμετροι τοῦ θέματος αὐτοῦ, ὅπως γιά παράδειγμα τί σημαίνει Ἀποστολική παράδοση καί Ἀποστολική διαδοχή, τό ὁποῖο θά θίξω σέ ἄλλο κείμενό μου.

Ἀπρίλιος 2019

 

, ,

Σχολιάστε