Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ"

«ΒΛΕΠΩ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ» (Ἀρχιεπ. Ἱερώνυμος)

Ἀρχιεπ. Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Ἱερώνυμος:
«Δὲν βλέπω μία Εὐρώπη ἀλληλεγγύης, ἀλλὰ Εὐρώπη τῆς ἐκμετάλλευσης»

.             Σὲ συνέντευξη ποὺ παραχώρησε στὴν ἐκπομπὴ «Ἐπωνύμως» τῆς ΕΡΤ1 καὶ τὸν Βασίλη Ταλαμάγκα τόνισε χαρακτηριστικά: «Δὲν βλέπω σήμερα μία Εὐρώπη ἀλληλεγγύης, ἀλλὰ βλέπω κάθε μέρα περισσότερο καὶ φανερότερα τὴν Εὐρώπη τῆς ἐκμετάλλευσης» καὶ συνέστησε ὅτι «θὰ πρέπει οἱ βάσεις αὐτῆς τῆς Εὐρώπης νὰ ξαναπᾶνε ἀπὸ τὸ σημεῖο τῆς ἀφετηρίας, ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ξεκίνησε, μὲ τὶς ἴδιες σκέψεις καὶ τὸν ἴδιο σκοπό».
.             Ὁ προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν παρέλειψε νὰ σχολιάσει τὸ πρόσφατο τρομοκρατικὸ χτύπημα στὸ Μάντσεστερ, γιὰ τὸ ὁποῖο ἐξέφρασε τὸν ἀποτροπιασμό του καὶ καταδίκασε τὴν ἐπίθεση μὲ τὴν ἐπισήμανση ὅτι «ἡ τρομοκρατία εἶναι μία ἀπὸ τὶς χειρότερες ἐπιπτώσεις τοῦ πολέμου». Ὡστόσο, τόνισε πὼς «πρέπει νὰ δοῦμε καὶ τὴν ἄλλη πλευρά, ποιοὶ εἶναι αὐτοὶ ποὺ ὁδηγοῦν αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους νὰ γίνουν τρομοκράτες».
.             Ἀκολούθως, ἀναφέρθηκε στὶς σχέσεις Ἐκκλησίας – Πολιτείας, γιὰ νὰ σημειώσει ὅτι ὁ ρόλος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νὰ μιλάει μὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους καὶ μὲ ὅσους εἶναι ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν Πολιτεία, διότι «Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι κόμμα» καὶ ἑπομένως «εἶναι ἀναγκαία ἡ συνεργασία». Σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο τοῦ λόγου του, ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος μίλησε καὶ γιὰ τὸ θέμα τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας καὶ ὑπογράμμισε ὅτι «χωρὶς στήριξη οἰκονομικὴ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει τὸ πνευματικὸ ἔργο ὅπως ἀπαιτεῖ ἡ ἐποχή μας». Γνωστοποίησε, μάλιστα, πὼς ἔχει καταθέσει πρόταση γιὰ τὴν ἀξιοποίησή της πρὸς ὄφελος τοῦ λαοῦ καὶ διατύπωσε μὲ ἔμφαση ὅτι «Ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ εἶναι ἐλεύθερη καὶ οἰκονομικῶς ἀνεξάρτητη».
.             Ἐπιπροσθέτως, ἀναφέρθηκε στὴ σχέση του μὲ τὸν ὑπουργὸ Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου καὶ ἡ τοποθέτησή του ἦταν ὅτι μὲ τὸν παρόντα ὑπουργὸ Παιδείας ἔχει ἐπικοινωνία. «Εἶναι ἕνας ἄνθρωπος ποὺ μπορεῖς νὰ συζητήσεις», εἶπε, ἐνῶ σὲ ἀναφορὰ ποὺ ἔκανε ἐν συνεχείᾳ στὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν σημείωσε πὼς «Τὰ πράγματα μέχρι τώρα ἔχουν δείξει μία καλὴ πορεία», ἀρκεῖ νὰ ὑπάρχει συνεργασία.
.              Καταληκτικὰ καὶ ἐν σχέσει μὲ τὸ Προσφυγικό, ὁ ἀρχιεπίσκοπος ἐπανέλαβε ὅτι «Ἐμεῖς βλέπουμε τοὺς πρόσφυγες σὰν ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν ἀνάγκη» καὶ ἐξέφρασε τὴν ἄποψη ὅτι ὁ προορισμός τους θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ πατρίδα τους. Πάντως, προσέθεσε ἐμφατικὰ πὼς στὸ μέλλον θὰ πρέπει νὰ ἀναρωτηθοῦμε «Μήπως καὶ οἱ πρόσφυγες ἔγιναν ἕνα κομμάτι ἐκμετάλλευσης τοῦ ἀνθρώπου».

 

ΠΗΓΗ: ethnos.gr

Σχολιάστε

ΤΟ ΑΛΛΗΛΟΞΕΣΚΟΝΙΣΜΑ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑΣ «μὲ συμπαραστάτες βουλευτές, ἐφοπλιστές, ἀρχές, ἐξουσίες, λαμόγια, παπατζῆδες, ἀετονύχηδες, ὅσων τὰ κύτταρα εἶναι πλασμένα ἀπὸ συμφέρον, προσδίδει στὴν καταισχύνη τοῦ κρετινισμοῦ τὸ λοῦστρο τῆς ἐθιμικῆς γραφικότητας, καὶ ἐθίζει τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀγέλη νὰ ταυτίζει τὴν παράδοση μὲ τὸ καρναβάλι»

Ἀπόσπασμα μακροσκελοῦς ἄρθρου
ὀξείας ἐκκλησιαστικῆς αὐτοκριτικῆς
τοῦ θεολόγου Γιώργου Δημόπουλου
ὑπὸ τὸν τίτλο «
Διακονία Σατραπεία;»

ΠΗΓΗ: xanemo.blogspot.gr

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Πικρὲς ἀλήθειες, ζωηρὰ διαζωγραφισμένες ποιητικῇ ἀδείᾳ, ποὺ πονᾶνε πολύ.

βλ. σχετ.: ΜΕ ΠΟΛΥ ΠΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΥΦΙΟ ΤΗΣ «ΦΩΤΟΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»
ΟΧΕΤΟΣ ΦΩΤΟΚΙΤΣΑΡΙΑΣ καὶ ΑΥΤΕΙΔΩΛΙΣΜΟΥ!
«ΤΟΣΗ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ ΟΥΤΕ ΣΤΟΥΣ ΚΟΣΜΙΚΟΥΣ» (π. Διον. Τάτσης)
«ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑΣ»
ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΟ ΣΤΡΙΜΩΞΙΔΙ!
ΤΑ ΠΡΩΤΟΤΟΚΙΑ (τῆς “Βασίλως”) ΑΝΤΙ ΠΙΝΑΚΙΟΥ (ἐπικοινωνιακῆς) ΦΑΚΗΣ!
ΠΑΝΗΓΥΡΤΖΗΔΕΣ «κατ᾽ ἐπάγγελμα»!

[…]
.            Bullying εἶναι καὶ αὐτὸ ποὺ συμβαίνει στὴν εὐρύτερη Ἑλλαδικὴ ἐπικράτεια, τὸ πέρα δῶθε, τὸ σύρε κι ἔλα, μεγάλου ἀριθμοῦ δεσποτάδων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ξεπεράσει στὰ ταξίδια τοὺς Ὑπουργοὺς Ἐξωτερικῶν. Οἱ ἐν λόγῳ γλάστρες μαϊντανῶν δεσποτάδες, δὲν ἔχουν ἀφήσει ἑσπερινοὺς καὶ λειτουργίες, πανηγύρια καὶ ὀνομαστήρια, γενέθλια καὶ χειροτονίες, ποὺ νὰ μὴν εἶναι παρόντες, φιγουράροντας σὰν φουσκωμένα παγώνια μὲ σταυροὺς καὶ ἐγκόλπια, μὲ μίτρες καὶ πατερίτσες, ἐνδεδυμένοι προκλητικὰ μὲ «πορφύραν καὶ βύσσον», μὲ τὰ αὐτοκρατορικὰ σύμβολα, (τοῦ κὶτς ἡ μάνα), μὲ πανάκριβα φανταχτερὰ ἄμφια, (μὲ αὐτὴ τὴν κρίση; Ναὶ μὲ αὐτὴ τὴν κρίση, δὲν τοὺς κρατάει τίποτα) λικνιζόμενοι ὡς ἄλλες σταρλέτες, φωτογραφιζόμενοι σὲ διάφορες στάσεις, μὲ πλήρη ἀνάπτυξη τὶς κίβδηλες φιλοφρονήσεις, διαγκωνιζόμενοι σὰν κοράκια γιὰ τὴν Ἀρχιεπισκοπή, σὲ ἕνα «games of thrones», πιὸ ἁπλὰ σὲ μία παράσταση ποὺ παραπέμπει στὶς «κουμπάρες» ποὺ ἔπαιζαν τὰ κορίτσια μίας ἀλλοτινῆς ἐποχῆς. Ἀκόμη καὶ νὰ βρεθεῖ ἕνας κληρικὸς τῆς προκοπῆς, αὐτοπαραδίνεται διαλυμένος ἢ τρομοκρατημένος σ’ αὐτὸν τὸν ἐκκλησιαστικό!, στὴν κυριολεξία, ὑπόκοσμο.
.             Φύλαρχοι, τριτοκοσμικοὶ αὐτοκράτορες, ἑκατόνταρχοι, ἡγέτες, ἐπιτελάρχες, πρόεδροι, δεσποτάδες ἐν μιᾷ νυκτί, ὅλα αὐτὰ καὶ ἄλλα πολλά, ἐκτὸς ἀπὸ ἐπίσκοποι. Ὕφος ἀγέρωχο, φόντο ἀναληθές, μέσα «τάφοι κεκονιαμένοι». Οἱ ἔξτρα ρόλοι βαρίδια στὶς τσέπες τους, ἔστω καὶ ἂν πρόκειται γιὰ ράβδους χρυσοῦ πειραγμένου μείγματος. Τὰ στολίδια τους μίας ἄλλης ἐποχῆς, μακρινῆς, ἀνούσια, γι᾽ αὐτὸ καὶ τὰ συναισθήματά τους μπερδεμένα. Στὰ παραπάνω πλουμίδια προσθέτουν συνειδητὰ τὴν ἀδικία, τὴν σκληρότητα, τὶς μάταιες ἐπιδόσεις, τὴν ἄγονη πρόοδο, τὰ ψέματα, τὴν οἴηση, τὴν κοσμικότητα.
.             Κύριοι, ἡ ἀξιοπρέπεια, ἡ λεβεντιὰ δὲν ἐκφράζεται ἀπὸ τὸ φαίνεσθαι ἀλλὰ ἀπὸ τὸ φέρεσθαι. Δοκιμαστήκατε στὴν ἱστορικὴ διαμετακόμιση ἀπὸ τὶς παλαιότερες ἐποχὲς στοὺς νέους καιρούς, στὰ νέα δεδομένα, στὶς νέες ἀνάγκες τοῦ ἀνθρώπου. Ζοριστήκατε, ἀπομυθοποιηθήκατε, δὲν καθοδηγεῖτε, καταϊδρωμένοι ἀκολουθεῖτε ἀσθμαίνοντας. Μὲ μνήμη χρυσόψαρου, ἔχετε χρόνο νὰ σουλατσάρετε, νὰ ξοδεύετε ἀλόγιστα τόσο χρήματα ὅσο καὶ φαιὰ κύτταρα, σὲ μία θεατρικὴ προσπάθεια ὑπεράσπισης καὶ προβολῆς τῆς μικρόνοιάς σας. Συμπαραστάτες σας, βουλευτὲς ὅλων τῶν ἀποχρώσεων, ἐφοπλιστές, ἀρχές, ἐξουσίες, λαμόγια, παπατζῆδες, ἀετονύχηδες, ὅσων τὰ κύτταρα εἶναι πλασμένα ἀπὸ συμφέρον, σὲ ἕνα ἀλληλοξεσκόνισμα ματαιότητας, πολὺ μακριὰ ἀπὸ ἐπεξεργασμένους, εὐαγγελικὰ εὐανάγνωστους τρόπους πλησιάσματος τοῦ κόσμου, τῆς ζωῆς, τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου.
.             Ἀφειδώλευτος δεσποτικὸς δημοσιογραφικὸς χῶρος δαπανᾶται γιὰ τὴν κατασκευὴ «ὑπερθεάματος» προκειμένου νὰ γοητεύσουν τὸν πρωτογονισμὸ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀγέλης. Ἡ ὁμαδικὴ τηλεοπτικὴ ἢ ἡ φωτογραφικὴ προβολὴ ἐξωραΐζει τὴν ντροπὴ τοῦ καρναβαλισμοῦ σὲ «ὑπερθέαμα». Ἀπενοχοποιεῖ τὸν αὐτεξευτελισμό, προσδίδει στὴν καταισχύνη τοῦ κρετινισμοῦ τὸ λοῦστρο τῆς ἐθιμικῆς γραφικότητας, καὶ ἐθίζει τὴν ἐκκλησιαστικὴ μάζα νὰ ταυτίζει τὴν παράδοση μὲ τὸ καρναβάλι.

[…]

, , ,

Σχολιάστε

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΙΣ! ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ «ΑΝΤΙ-ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»

ΟΧΙ ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΙΣ!
ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ «ΑΝΤΙ-ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»

Τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἰεροθέου Ἀργύρη,
Ἱεροκήρυκος
ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 19.04.17

Ἀποτειχίσεις ἄστοχοι

.               Αὐτὴ τὴν ἐποχὴ ἐκλεκτοὶ Πατέρες καὶ ὁλόκληρες ἀδελφότητες μὲ ἀφορμὴ τὴ «Σύναξη τοῦ Κολυμβαρίου», ἀποφασίζουν νὰ προβοῦν στὴν πράξι τῆς ἀποτειχίσεως. Προφανῶς, ἡ κυρία αἰτία τῆς ἀποτειχίσεως εἶναι ἡ διάδοσις τῆς ἰδέας τῆς Οἰκουμενιστικῆς Πανθρησκείας.  Νομίζουμε ὅτι ο κρυφο κα φανερο πρωτοστάτες τς αρέσεως το Οκουμενισμο μλλον τρίβουν τ χέρια τους, στν περίπτωσι πο ποτείχισις δν γίνει λαίλαπα κα καταιγίδα ν σαρώση τ πάντα. Ἐὰν παραμείνη μεμονωμένη κίνησις τῶν ὀλίγων Πατέρων, τότε πιθανόν, αὐτοὶ θὰ παραγκωνιστοῦν καὶ θὰ ἀπομονωθοῦν, ὥστε ἡ πνευματικὴ ἰσχύς τους νὰ ἀτονήση.
.               Οἱ Οἰκουμενιστὲς ἐπαναλαμβάνουν τὴν ἰδίαν μέθοδον, ποὺ θέλησαν νὰ ἐφαρμόσουν οἱ Φαρισαῖοι ἐναντίον τοῦ Κυρίου. Ἐκεῖνοι προσεπάθησαν νὰ ἀπομακρύνουν τὸν Κύριο ἀπὸ τὸ λαό, ἀπὸ τὸ Ἰσραηλιτικὸ ἐθνικὸ καὶ θρησκευτικὸ πλαίσιο, κατηγορώντας Τον, ὅτι δῆθεν κατέστη Σαμαρείτης, δηλαδὴ αἱρετικὸς καὶ ἀντεθνικός. Φυσικὰ ὁ Κύριος δὲν ἔπεσε στὴν πονηρὴ παγίδα καὶ στὴν καταχθόνιο μεθόδευσί τους.
.               Νομίζουμε ταπεινῶς ὅτι στὴν δολία παγίδα, ποὺ δὲν ἔπεσε ὁ Κύριος, παρασύρονται οἱ ἀποτειχιζόμενοι Πατέρες. Οἱ Οἰκουμενισταί, εὔκολα θὰ τοὺς κατηγοροῦν ὅτι εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ὅτι εἶναι ξένοι, σχισματικοὶ καὶ ἐχθροὶ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἂς φωτίση ὁ Θεὸς τοὺς Πατέρες καὶ τὶς διάφορες Ἀδελφότητες νὰ πράξουν κατὰ τὸ Ἅγιο Θέλημά Του. Ἐμεῖς, ταπεινὰ δηλώνουμε ὅτι θὰ εἴμαστε μέσα στὸ Πύρινο Τεῖχος τῆς Ἐκκλησίας, τὸ ὁποῖο εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Κύριος: «Καὶ ἐγὼ ἔσομαι αὐτῇ, λέγει Κύριος, τεῖχος πυρὸς κυκλόθεν καὶ εἰς δόξαν ἔσομαι ἐν μέσῳ αὐτῆς». (Ζαχ. Β´  9) (Καὶ ἐγώ, θὰ εἶμαι δι’ αὐτὴν (τὴν Ἱερουσαλήμ, τὴν Ἐκκλησία, τὴν Ἑλλάδα) λέγει ὁ Κύριος, ὡς πύρινο τεῖχος ὁλόγυρά της ἄμαχον καὶ ἀνυπέρβλητον καὶ δόξα ἰδική της ἀνάμεσά της).
.               Κατωτέρω προβαίνουμε σὲ μία σύντομο ἀνάλυσι τῶν θεμάτων ποὺ ἀφοροῦν τοὺς ἐσωτερικοὺς ἐχθρούς τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ἑλλάδος, γιὰ τὰ γίνη πιὸ κατανοητὴ ἡ θέσις μας γιὰ τὸ ζήτημα τῆς ἀποτειχίσεως.

“Ἀντι- Ἐκκλησία” ἢ Ἐκκλησία;

.               Ὅταν ὁ Μέγας τῶν Ἐθνῶν Ἀπόστολος Παῦλος ἐκήρυσσε σὲ ὅλον τὸν τότε γνωστὸ κόσμο τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο, τότε, μερικοὶ ἐκ Φαρισαίων Χριστιανοὶ προσεπάθησαν νὰ διαλύσουν τὸ ἔργο του, νὰ σμικρύνουν τὸν Χριστιανισμό, νὰ τὸν κάνουν μία Ἰουδαϊκὴ ἐθνικὴ θρησκεία, μὲ περιτομὲς καὶ μωσαϊκὲς διατάξεις. Τότε, ὁ θεῖος Παῦλος ἀντελήφθη ἐγκαίρως τὸν μέγα κίνδυνο τῆς «Ἀντι-Ἱεραποστολικῆς» μεθοδεύσεως. Ἐδημιούργουν μία «Ἀντι-Ἐκκλησία» μέσα στὴν ἴδια τὴν νεοσύστατο Ἐκκλησία, ἀλλὰ ἐκεῖνος δὲν τὸ ἐπέτρεψε. Αὐτὴ ἡ μέθοδος τῆς καταχθονίου δημιουργίας μίας «Ἀντὶ-Ἐκκλησίας» ἐπανελήφθη πολλὲς φορὲς ἀνὰ τοὺς αἰῶνες:
.               Ἐσχάτως στὴν ἀθεϊστικὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση, ἐδημιουργήθη καὶ δευτέρα ψεύτικη «Ἐκκλησία», ἡ λεγομένη «Ζῶσα Ἐκκλησία», σύμμαχος τοῦ Κομμουνισμοῦ καὶ ἐλεγχομένη πλήρως ἀπὸ τὴν ὑλόφρονα πανίσχυρη ἐξουσία, ἀντίθετη στὴν ἀληθινὴ “Ἐκκλησία τῶν Κατακομβῶν”.
.               Κατὰ τὴν ἐποχή μας ἐδημιουργήθη μία νέα φοβερή, δολία «Ἀντὶ-Ἐκκλησία» μὲ τὴ μορφὴ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ μὲ τὴν ἑωσφορικὴ μάσκα τῆς δῆθεν ἀγάπης.

“Ἀντι-Ἑλλάς”

.               Ὅλοι οἱ Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι ἔχουμε συνείδησι ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς ἐταύτισε τὴν πορεία του μὲ τὸν Χριστιανισμὸ ἀρχικῶς καὶ μὲ τὴν Ὀρθοδοξία κατόπιν. Γνωρίζουμε δὲ καλῶς ὅτι πολλάκις ἐδημιουργήθη μέσα στὴν Ἑλληνορθοδοξία, ὄχι μόνον μία «Ἀντι-Ἐκκλησία», ἀλλὰ καὶ μία «Ἀντι-Ἑλλάς», μέσα στὴν σάρκα τῆς Ἑλλάδος, ἀπὸ τοὺς ποικιλωνύμους καὶ ποικιλοχρώμους Προδότες, τοὺς Πράκτορες καὶ τοὺς Προσκυνημένους (Π-Π-Π).
.               Εἶναι χαρακτηριστικὰ τὰ φλογερὰ λόγια τοῦ Θ. Κολοκοτρώνη, μὲ τὸ φοβερὸ σύνθημα «Φωτιὰ καὶ τσεκούρι στοὺς προσκυνημένους». Φωτιά, θάνατος καὶ ἀμείλικτος τιμωρία στοὺς Μωραΐτες τοὺς ὑποτασσομένους στὸν κατακτητὴ καὶ εἰσβολέα, στὸν Ἰμπραήμ. Τὸ ἴδιο σύνθημα ἐχρησιμοποίησε καὶ ὁ ἐμπνευσμένος Γ. Καραϊσκάκης, ὅταν ὁ Κιουταχὴς μοίραζε προσκυνοχάρτια σὲ λίγους δειλοὺς ἀπὸ τοὺς ἐπαναστατημένους Ἕλληνες.
.               Γιὰ νὰ συνδέσουμε δὲ τὴν «Ἀντι-Ἐκκλησία» καὶ τὴν «Ἀντι-Ἑλλάδα» καταγράφουμε ὅτι αὐτὲς συνήθως συναπαρτίζονται ἀπὸ τὰ ἴδια πρόσωπα, ποὺ χαρακτηρίζονται ἀπὸ πνεῦμα ἀντορθόδοξο, καὶ ἔχουν στὸ αἷμα καὶ στὸ μυαλό τους τὸ δηλητήριο τῆς ἀνθελληνικότητος, ἐνῶ ἐξωτερικῶς φέρουν τὸ σχῆμα τοῦ Ὀρθοδόξου καὶ τοῦ Ἕλληνος. Οἱ διεφθαρμένοι ἄρχοντες, οἱ κακοὶ κληρικοί, οἱ αἱρετικοί, οἱ ἀνήθικοι, οἱ φιλόδοξοι, ἐδημιούργησαν μία «Ἀντι-Αὐτοκρατορία» μέσα στὴν ἔνδοξη Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία.
.               Αὐτὴ τὴ μάστιγα καὶ νεοπλασία, τὴν «Ἀντι-Ἑλληνο-Ἐκκλησία», τὴν «Ἀντι-Αὐτοκρατορία» τὴν “Ἀντί…”, τὴν ἀντιμετωπίζει ἡ Ἑλληνορθοδοξία ἀπὸ τὴν πρώτη Χριστιανικὴ ἐποχή. Θὰ μνημονεύσουμε ἀρχικῶς, μόνον τὸ Μονοφυσιτισμό, ποὺ διέσπασε τὸ Χριστιανισμὸ καὶ τὸν Ἑλληνισμὸ θανάσιμα στὴν Ἀνατολή. Ἔτσι ἐδημιούργησε εὔκολες τὶς συνθῆκες εἰσβολῆς καὶ ἐπικρατήσεως τοῦ θανατηφόρου τέρατος τοῦ Ἰσλαμισμοῦ. Στὴν συνέχεια, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Μεγάλου Φωτίου καὶ ἐντεῦθεν, ἡ «Ἀντι-Ἑλληνο-Ἐκκλησία», ἀποτελεῖ μόνιμο ἐπικίνδυνο καὶ θανάσιμο καθεστώς. Ἡ “Ἀντι…” δρᾶ διαρκῶς καὶ καταχθονίως. Μνημονεύουμε τὶς κοσμογονικὲς συμφορὲς ποὺ προεκάλεσε:
Τὴν Ἅλωση τῆς Κωσταντινουπόλεως, ἀπὸ τοὺς Σταυροφόρους Λατίνους τὸ 1204.
Τὶς φοβερὲς ἐκκλησιαστικὲς διαμάχες, μὲ τοὺς ἐμφυλίους πολέμους ἐπὶ ἐποχῆς τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ.
Τὶς προδοτικὲς κινήσεις τῶν Ἑνωτικῶν, ποὺ προετοίμασαν καὶ προεκάλεσαν τὴν μαύρη Ἅλωση τῆς Πόλεως ἀπὸ τοὺς Ἀγαρηνοὺς τὸ 1453.
.               Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση ἡ «Ἀντι-Ἑλληνο-Ἐκκλησία» δραστηριοποιεῖται καὶ πάλιν λίαν δολίως καὶ καταχθονίως. Ὑπάρχουν διάφορες φάσεις καὶ σημαντικὰ γεγονότα. Ἂς ἀναφερθοῦμε στὰ πιὸ πρόσφατα, στοὺς ὑποστηριχτὲς τοῦ σχεδίου Ἀνᾶν γιὰ τὴν Κύπρο, στοὺς θιασῶτες τῶν Μνημονίων στὴν Ἑλλάδα καὶ στοὺς κάθε εἴδους Οἰκουμενιστὲς στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο.
.             Ἀλλὰ ἐμεῖς γνωρίζουμε ὅτι ὁ Κύριος θὰ μᾶς προστατεύη, ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλούς, κατὰ τὴν ὑπόσχεσί Του: «Κατανοεῖ ὁ ἁμαρτωλὸς τὸν δίκαιον καὶ ζητεῖ τοῦ θανατῶσαι αὐτόν, ὁ δὲ Κύριος οὐ μὴ ἐγκαταλίπῃ αὐτὸν εἰς τὰς χεῖρας αὐτοῦ οὐδὲ μὴ καταδικάσηται αὐτόν, ὅταν κρίνηται αὐτῷ» (Ψαλμ. λϛ´ 32-33). (Παρακολουθεῖ καὶ παραμονεύει ὁ ἁμαρτωλὸς τὸν δίκαιον, καὶ ζητεῖ εὐκαιρίαν, διὰ νὰ τὸν θανατώση. Ἀλλὰ ὁ Κύριος δὲν θὰ ἐγκαταλείψη τὸν δίκαιον στὰ χέρια τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ὥστε νὰ τὸν καταδικάση, ὅταν ἔρχεται εἰς διαμάχη μαζί του.)

Ποῖοι συνιστοῦν τοὺς «Ἀντί …»

.           Ὅταν ὁ Κύριος ἠρωτήθη ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους, ποιὸς ἀνάμεσά τους θὰ τοὺς προδώσει, Ἐκεῖνος δὲν ἀπήντησε «ὁ Ἰούδας», γιὰ νὰ μὴ φανῆ ὅτι ὁ ἴδιος τὸν σπρώχνει πρὸς τὴν αἰσχρὴ πράξι. Φιλανθρώπως ποιῶν, δὲν τὸν κατωνόμασε, δὲν τὸν κατέδειξε σαφῶς, γιὰ νὰ τοῦ δώση μία τελευταία εὐκαιρία, ὥστε νὰ μετανοήση καὶ νὰ ἀλλάξη τὴν καρδιά του καὶ τὸ σχεδιασμό του. Ἔδωσε ὅμως «μυστηριώδη» ἀπόκριση μὲ δύο τρόπους, λέγοντας, «αὐτὸς ποὺ θὰ τοῦ δώσω τὸ ψωμί», φιλοφρονώντας τον καὶ προσπαθώντας νὰ τὸν συγκινήση. Καὶ ἀκόμη, προσέθεσε, «αὐτὸς ποὺ θὰ βουτήξει τὸ ψωμὶ μαζί Μου στὸ πιάτο μὲ τὸ ζωμό».
.             Αὐτὲς οἱ Μυστηριώδεις καὶ Ὑπερβατικὲς ἀπαντήσεις, ὑπῆρξαν ἀκατάληπτες ἀρχικὰ γιὰ τοὺς Μαθητές, ἀλλὰ λίαν ξεκάθαρες καὶ σαφεῖς, μετὰ τὸ ξετύλιγμα τῶν γεγονότων τοῦ Θείου Πάθους.
.             Κατ’ ἀναλογίαν, οἱ γνωρίζοντες καλῶς τὰ κρίσιμα ζητήματα περὶ τῶν «Ἀντί… », δρῶντες σκοπίμως ἐθνοσυμφιλιωτικῶς, δὲν τοὺς κατονομάζουν, ἀλλὰ τοὺς καταγράφουν κωδικῶς:
Οἱ «Ἀντί… » εἶναι αὐτοί, ποὺ «παραλαμβάνουν τὸ ψωμὶ τῆς ἐξουσίας ἀπὸ ξένα ἐχθρικὰ Κέντρα καὶ χέρια».
Εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ «βουτοῦν τὸ ψωμὶ στὸν ἄνομο πλοῦτο ἐξαγορᾶς καὶ στὸ ζωμὸ τῶν ἀνθελληνικῶν καὶ ἀντιχριστιανικῶν Ἰδεολογιῶν καὶ Καταπιστευμάτων».
Εἶναι ὅσοι «κάθηνται καὶ εἰσάγουν τὰ δάκτυλά τους στὸ πλῆρες αἵματος πιάτο τῶν σκοτεινῶν Μυστικῶν Παγκοσμίων Ὀργανώσεων», τῶν θεωρουμένων ὑπερεγκεφάλων τῆς Οἰκουμένης, α) τοῦ κλὰμπ τῆς Μπίλντεμεργκ β) τοῦ Φόρουμ τοῦ Νταβός, γ) τῆς Τριμεροῦς Ἐπιτροπῆς δ) τῆς G7 ἢ G8 καὶ ε) τῶν μασονικῶν στοῶν. Ἐν προκειμένῳ, ὁ καθένας δύναται μὲ μία σύντομο ἔρευνα στὸ διαδίκτυο νὰ ἀνασύρη τὰ συγκεκριμένα ὀνόματα τῶν “Ἀντί…”.

Τὸ ἀρωματισμένον στεφάνι εἰς τὸν προδότην Στρατηγὸν

.             Ὅταν ὁ βασιλιὰς τῆς Περσίας Ἀρταξέρξης Β´ παρέθετε ἐπίσημο δεῖπνο στὴν ἀντιπροσωπία τῶν Ἑλλήνων στρατηγῶν, τότε προσέφερε σὲ αὐτοὺς διάφορα δελεαστικὰ δῶρα. Σὲ μία στιγμὴ ἔβγαλε ἀπὸ τὸ κεφάλι του τὸ βασιλικὸ χρυσὸ δάφνινο στεφάνι, τὸ ἐνεβάπτισε σὲ ἕνα δοχεῖο μὲ μύρα καὶ ἀρώματα καὶ τὸ ἐτοποθέτησε τιμητικῶς στὸ κεφάλι τοῦ Σπαρτιάτη Στρατηγοῦ Ἀνταλκείδα. Τιμὴ καὶ δόξα, θὰ ἔλεγε κανείς, ἀλλὰ λίαν πονηρὴ καὶ σκόπιμος διπλωματικὴ κίνησις.
.             Πράγματι, δυστυχῶς γιὰ τὸν Ἀρχαῖο Ἑλληνισμό, αὐτὸς ὁ πουλημένος Στρατηγός, ἀργότερα, ὑπέγραψε τὴν περίφημο «Ἀνταλκείδειο Εἰρήνη» (386 π.Χ.), μεταξὺ Περσίας καὶ Ἑλληνικῶν Πόλεων. Τὴν ἄκρως προσβλητική, τὴν λίαν δουλική,  τὴν σφόδρα ἀτιμωτικὴ συνθήκη, ὅλων τῶν ἐποχῶν γιὰ τὸν Ἑλληνισμό, γιὰ τὶς Ἑλληνικὲς Πόλεις τῆς Μητροπολιτικῆς Ἑλλάδος, γιὰ τὶς Ἑλληνικὲς Πόλεις τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Κύπρο.
.            Θὰ μᾶς ἐπιτραπῆ νὰ ἐκφράσουμε τὴν ἄποψι ἐγκύρων Ἑλλήνων Συνταγματολόγων, ὅτι ἴσως, ἡ «Ἀνταλκείδειος Εἰρήνη» νὰ ὑπῆρξε ἡ πιὸ ἀτιμωτικὴ συνθήκη δουλικότητος τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ μόνον μέχρι τὴν ἐπιβολὴ τῶν συγχρόνων δουλικῶν «Μνημονίων» (2010-2017). Τῆς «Νεο-Ἀνταλκειδείου Εἰρήνης», μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ «Εὐρωπαϊκῆς ΜΗ Ἑνώσεως». Αὐτὴ φέρει τὴν ὑπογραφὴ τόσων Νεοκατοχικῶν «Προέδρων», τόσων «Νεοκατοχικῶν Πρωθυπουργῶν» καὶ τὴν ψῆφο τόσων Νεοκατοχικῶν «Βουλευτῶν». Οἱ μελετήσαντες τὰ φοβερὰ κείμενα τῶν «Μνημονίων», ἀποφαίνονται κατηγορηματικῶς ὅτι αὐτὰ ξεπερνοῦν κατὰ πολὺ σὲ δουλοφροσύνη – πρὸς τὴν «Νεογερμανικὴ Εὐρώπη» – ἐκείνη τὴν παλιὰ κατάπτυστο «Συνθήκη τοῦ Ἀνταλκείδα».
.             Κατὰ λογικὴν συνέπειαν, «Ἀντι-Ἑλληνο-Ἐκκλησία» “Ἀντί…”, λογίζονται ἐκεῖνοι, στοὺς ὁποίους Ξένες ἐχθρικὲς Δυνάμεις, «ἐμβαπτίζουν τὸ στεφάνι τῆς ἐξουσίας στὰ μύρα τῆς προδοσίας καὶ τὸ τοποθετοῦν στὸ σκυμμένο ἄδειο τους κεφάλι».
.             Ὅσοι κατάλαβαν, ἔχει καλῶς. Ἐκεῖνοι ποὺ δὲν κατάλαβαν, κατὰ ἀνάλογο ρῆσι τοῦ ἀγ. Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, ἂς ρωτήσουν αὐτοὺς ποὺ κατάλαβαν, ὥστε νὰ μάθουν.
.             Ἐμεῖς στηριζόμαστε ἀταλάντευτα στὰ λόγια τοῦ Κυρίου καὶ στὶς ὑποσχέσεις Του, γιὰ προστασία τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἑλλάδος μας: «Διότι τάδε λέγει Κύριος Παντοκράτωρ· ὀπίσω δόξης ἀπέσταλκέ με ἐπὶ τὰ ἔθνη τὰ σκυλεύσαντα ὑμᾶς· διότι ὁ ἁπτόμενος ὑμῶν ὡς ἁπτόμενος τῆς κόρης τοῦ ὀφθαλμοῦ αὐτοῦ·» (Ζαχ. Β´ 12). (Διότι αὐτὰ λέγει ὁ Κύριος Παντοκράτωρ: πρὸς δόξαν τοῦ Ἁγίου Ὀνόματός Του μὲ ἔχει ἀποστείλει ἐνταντίον τῶν εἰδωλολατρικῶν ἐθνῶν, τὰ ὁποῖα σᾶς ἐλεηλάτησαν· διότι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος σᾶς πλησιάζει ἐχθρικῶς καὶ ἁπλώνει τὸ χέρι του, διὰ νὰ σᾶς βλάψη καὶ λυπήση, εἶναι σὰν ἐκεῖνον, ποὺ μὲ τὸ δάκτυλόν του ἐγγίζει καὶ προσβάλλει τὴν κόρη τοῦ ματιοῦ μου.)

Δὲν θὰ ἐγκαταλείψωμεν τὴν Ἐκκλησίαν

.           Ἡμεῖς προτιθέμεθα νὰ παραμείνουμε μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ στὴν Ἑλλάδα καὶ νὰ μὴ παραχωρήσουμε οὐδὲ σπιθαμὴ «Ἁγίας Γῆς» καὶ «Ἁγίας Ἐκκλησίας» στοὺς ἐθνικοὺς καὶ ἐκκλησιαστικοὺς Πράκτορες, Προδότες καὶ Προσκυνημένους (Π-Π-Π).
.             «ντκκλησία» φαινομενικά θεωρεται τι εναι πολ σχυρ μλλον πανίσχυρη, φο χει καταλάβει τ πλεστα κέντρα κκλησιαστικς ξουσίας μ ρασοφόρους, πο εναι κατ κανόνα λίαν νήθικοι κα σφόδρα κλεπτοκράτες. Ἀλλὰ καὶ ἡ «Ἀντὶ-Ἑλλάδα» λογίζεται ὅτι φέρει τεράστια δύναμη, ἀφοῦ μέσα της περιλαμβάνει μεγάλο μέρος τῆς Πολιτικῆς Ἐξουσίας εἰς τὰ ἐπίπεδά της κορυφῆς.
.             Ἂς τὸ ξεκαθαρίσουμε. Ἡ δύναμις τῆς «Ἀντι-Ἑλληνο-Ἐκκλησίας», εἶναι μόνο φαινομενικὴ  καὶ σκιώδης, ὅπως εἶναι καὶ ἡ δύναμις τοῦ Διαβόλου μετὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας. Τουτέστιν, εἶναι ἡ δύναμις τοῦ μύρμηγκος, ποὺ μοιάζει μὲ λιοντάρι. Οἱ “Ἀντί…” εἶναι μόνον Μυρμηγκολέοντες, κατὰ τὴν Ἁγία Γραφή: «Μυρμηκολέων ὤλετο παρὰ τὸ μὴ ἔχειν βοράν, σκύμνοι δὲ λεόντων ἔλιπον ἀλλήλους» (Ἰὼβ δ´ 11). (Τὸ μυρμήγκι ποὺ μοιάζει μὲ λιοντάρι ἐχάθη, διότι δὲν ἔχει τροφὴ καὶ τὰ λιονταράκια ἐχωρίσθησαν ἀλλήλων καὶ διεσκορπίσθησαν.)
.             Ἡμεῖς μικροί, ἀδύναμοι, ἀσήμαντοι, ἀλλὰ μέσα στὸ ἀκατάλυτο Κάστρο τῆς Ἑλληνορθοδοξίας. Στὶς ἐπάλξεις, ἀλλὰ δίπλα μας ζωντανὲς μορφὲς ἀπὸ Ἁγίους καὶ Ἥρωες. Ἀπὸ Πατέρες καὶ Σοφούς. Ἀπὸ Μάρτυρες καὶ Προγόνους.
.             Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε σχηματικῶς, ὅτι εἴμεθα νάνοι, ἀλλὰ “νάνοι” στὶς πλάτες “Γιγάντων”. Τῶν Πνευματικῶν Γιγάντων ποὺ ἀγαπᾶμε.
.             Τὸ πιστεύουμε πὼς ὁ νικητήριος Πόλεμος διεξάγεται, κατὰ μεγαλόπνοο Βουλή, παρὰ τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ καὶ Λόγου, τῆς Κεφαλῆς τῆς Ἐκκλησίας καὶ παρὰ τοῦ Ἐπιδημήσαντος Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ Κυβερνήτου Αὐτῆς.
.             Οἱ ὑπεναντίοι θὰ κατανικηθοῦν γιὰ πάντα, καθότι: «Οὗτοι μετὰ τοῦ Ἀρνίου πολεμήσουσιν· καὶ τὸ Ἀρνίον νικήσει αὐτούς, ὅτι Κύριος Κυρίων ἐστὶν καὶ Βασιλεὺς Βασιλέων, καὶ οἱ μετ᾽ αὐτοῦ κλητοὶ καὶ ἐκλεκτοὶ καὶ πιστοὶ» (Ἀποκ. ιζ´  14).

Σχολιάστε

Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Δὲν ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, δὲν ἀποτειχίστηκαν».

Ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διέρχεται δεινὴ δοκιμασία τῆς ἑνότητάς Της. Εἶναι ἡ ὀδυνηρὴ συνέπεια τῆς Συνόδου στὴν Κρήτη. Οἱ τέσσερις Ἐκκλησίες, ποὺ δὲν συμμετέσχον, ἔχουν παγώσει τὶς σχέσεις τους μὲ τὸ Φανάρι. Τῶν ὑπολοίπων οἱ σχέσεις διατηροῦνται σὲ τυπικὸ ἐπίπεδο. Καλὲς εἶναι οἱ σχέσεις τοῦ Φαναρίου μὲ τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων. Λογικό. Τὸ Φανάρι τὸ εὐνόησε στὴν ἀδικία ποὺ προκάλεσε σὲ βάρος τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας, μὲ τὸ νὰ ἐκλέξει Μητροπολίτη στὸ χωρὶς Ὀρθοδόξους ἀλλὰ μὲ πολὺ χρῆμα Κατάρ, ἔδαφος τῆς κανονικῆς δικαιοδοσίας τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας.
.         Στὶς 22 Μαρτίου 2017 καὶ μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς τελετῆς παραδόσεως τοῦ ἔργου, τῆς ἀνακαινίσεως τοῦ Κουβουκλίου τοῦ Παναγίου Τάφου, ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ. Θεόφιλος προσκάλεσε τὸν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαῖο νὰ παραστεῖ σ’ αὐτήν. Ὁ Πατριάρχης δέχθηκε τὴν πρόσκληση καὶ παρέστη. Πρόσκληση ὁ κ. Θεόφιλος δὲν ἀπέστειλε στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμο. Πρόκειται, τουλάχιστον, γιὰ ἐκκλησιαστικὸ ἀτόπημα. Δὲν μπορεῖ νὰ προσκαλεῖται ὁ κ. Τσίπρας καὶ νὰ μὴν καλεῖται ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας.
.         Ἡ δικαιολογία, ποὺ ἐλέχθη ἀπὸ κύκλους τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων, εἶναι ὅτι ἐκλήθησαν ὅσοι συνεισέφεραν χρηματικὰ στὴν ἀνακαίνιση τοῦ Παναγίου Τάφου. Καὶ ἡ ἡγεσία τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας προσεκλήθη, ἐπειδὴ συνέβαλε στὴν ἀνακαίνιση, ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος δὲν συνέβαλε… Τὸ ἐπιχείρημα εἶναι ἕωλο. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι σταθερὰ καὶ γιὰ πάνω ἀπὸ 150 χρόνια ἡ οἰκονομικὴ καὶ πνευματικὴ μεγάλη εὐεργέτιδα τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων καὶ ἡ σχεδὸν μοναδικὴ αἱμοδότριά του σὲ ἀνθρώπους, κληρικοὺς καὶ λαϊκούς.
.         Δὲν εἶναι δυνατὸν πάντως, χωρὶς νὰ ὑπάρχουν τὰ σχετικὰ στοιχεῖα, νὰ γίνει δεκτὴ ἡ πληροφορία πὼς ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ζήτησε νὰ μὴν προσκληθεῖ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος. Ὅ, τι καὶ ἂν συνέβη, τὴν τελικὴ εὐθύνη τῆς προσβλητικῆς ἐνέργειας πρὸς τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος τὴν ἔχει ἐξ ὁλοκλήρου ὁ κ. Θεόφιλος. Οὕτως ἢ ἄλλως ἡ μὴ πρόσκληση τοῦ κ. Ἱερωνύμου στὰ Ἱεροσόλυμα ἀποτελεῖ ἕνα ἀκόμη δεῖγμα ὅτι οἱ σχέσεις Φαναρίου καὶ Ἀθηνῶν ἐξακολουθοῦν νὰ βρίσκονται στὸ ναδίρ. Οἱ πρόσφατες κινήσεις ἁβροφροσύνης πρὸς ἱεράρχες τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου ἐκ μέρους ὁρισμένων Μητροπολιτῶν τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ὅπως λ.χ. τῶν Μητροπολιτῶν Νέας Σμύρνης καὶ Δημητριάδος, χαρακτηρίζονται μεμονωμένες, καὶ δὲν ἀντιπροσωπεύουν τὸ ἔναντι τοῦ Φαναρίου ἀρνητικὸ κλίμα ποὺ κυριαρχεῖ στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
.       Προβλήματα στὴν ἑνότητα ἔχουν παρουσιαστεῖ καὶ στὸ ἐσωτερικό τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας. Τὸν τελευταῖο καιρὸ κληρικοί Της ἀποτειχίστηκαν ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους τους. Οὐσιαστικὸ ρόλο στὴν ἀπόφασή τους ἔπαιξαν ὅτι δὲν ἀποκηρύχθηκαν ἀπὸ αὐτοὺς οἱ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου στὴν Κρήτη. Ἄλλοι λόγοι ποὺ προβάλλονται εἶναι ἡ μὴ ἐκ μέρους τους καταδίκη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ἡ μὴ διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ποὺ τὸν προωθεῖ.
.         Ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γνωρίζουσα τὴν κατάσταση στὸ ἐσωτερικό Της ἐξέδωσε «πρὸς τὸν Λαὸ» κείμενο γιὰ τὴ Σύνοδο στὴν Κρήτη, μὲ τὸ ὁποῖο δὲν θέλησε νὰ προκαλέσει τὸν πιστὸ λαὸ καὶ δὲν ὑποστήριξε τὶς ἀποφάσεις της, προκαλώντας ἔτσι τὴν μῆνιν τοῦ Φαναρίου. Ἀπόδειξη, ἡ σὲ βάρος τοῦ κειμένου ἔντονα ἀρνητικὴ ἄποψη, ποὺ ἐκδήλωσε ὁ ἐκφράζων τὶς ἀπόψεις τοῦ κ. Βαρθολομαίου καθηγητὴς κ. Λαρεντζάκης.
.         Ὑπενθυμίζεται πάντως ὅτι ὅλες οἱ μεγάλες σύγχρονες ἐκκλησιαστικὲς μορφὲς ἀγωνίστηκαν μὲν γιὰ τὴν ὀρθὴ πίστη καὶ κατὰ τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ δὲν ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, δὲν ἀποτειχίστηκαν ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους τους. Παράδειγμα οἱ Ἅγιοι Ἰουστίνος (Πόποβιτς) Παΐσιος καὶ Πορφύριος. Ἐπίσης ὁ σοφὸς γέροντας π. Ἐπιφάνιος (Θεοδωρόπουλος) ἔγραψε μὲ παρρησία ἀνοικτὲς ἐπιστολὲς πρὸς τὸν τότε Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, ἐπισημαίνοντάς του τὸ πρόβλημα ποὺ προκαλοῦσαν στὸ λαὸ οἱ οἰκουμενιστικές του ἐνέργειες, λλ δν γκατέλειψε τν κκλησία, δν ποτειχίστηκε.

Σχολιάστε

ΠΑΡΑΔΟΞΟΛΟΓΙΕΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Παραδοξολογίες Μητροπολίτου

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Ὁ Μητροπολίτης Ἀλεξανδρουπόλεως κ. Ἄνθιμος ἀποδέχθηκε πρόταση τοῦ Ἰρανικοῦ Ὀργανισμοῦ Ἰσλαμικοῦ Πολιτισμοῦ καὶ μετέβη στὴν Τεχεράνη νὰ συμμετάσχει σὲ «θεολογικὸ διάλογο» μὲ τοὺς ἐκεῖ Σιίτες Μουσουλμάνους. Οἱ ἄλλοι ποὺ ἐπίσης ἀποδέχθηκαν τὴν πρόταση τῶν Ἰρανῶν καὶ μετέβησαν στὴν Τεχεράνη ἦσαν ὁ Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ἰγνάτιος, ἡ κυρία Ἰσμήνη Κριάρη, πρύτανης τοῦ Παντείου Πανεπιστημίου, οἱ Κοσμήτορες τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Ἀπ. Νικολαΐδης καὶ τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κ. Μιλτ. Κωνσταντίνου, ὁ ἐπικ. καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΕΚΠΑ, σὲ θέματα ἱστορίας θρησκευμάτων, κ. Μιχάλης Μαριόρας, καὶ ἡ ἀναπλ. καθηγήτρια κοινωνιολογίας τῆς θρησκείας τοῦ ΑΠΘ κυρία Νίκη Παπαγεωργίου. Οἱ συναντήσεις ἔγιναν στὶς 20 καὶ 21 Φεβρουαρίου 2017, στὸ κτιριακὸ συγκρότημα «Ἰμὰμ Χομεϊνί», στὴν Τεχεράνη. Οἱ προσκλήσεις τῶν Ἰρανῶν πρὸς τοὺς Ἕλληνες ἀποδέκτες ἦσαν προσωπικὲς καὶ ὁ καθένας ἀπὸ τοὺς συμμετασχόντες στὸν «διαθρησκειακὸ διάλογο» ἐκπροσωποῦσε μόνο τὸν ἑαυτό του καὶ ἐπ’ οὐδενὶ τὸ θεσμὸ ἀπὸ τὸν ὁποῖο προερχόταν. Ἑπομένως ὁ βαρύγδουπος τίτλος «Θεολογικὸς διάλογος τοῦ Σιιτικοῦ Ἰσλὰμ μὲ τὴν Ἑλληνικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία» εἶναι προφανῶς λανθασμένος καὶ ἀνακριβής.
.         Ἕως τὴν ὥρα ποὺ γράφονται οἱ γραμμὲς αὐτές, γιὰ τὴ συνάντηση ἔχει μιλήσει μόνο ὁ Μητροπολίτης Ἀλεξανδρουπόλεως, μὲ τὴ δημοσιοποίηση τῶν ὁμιλιῶν του στὸν κατανυκτικὸ ἑσπερινό τῆς Κυριακῆς 26ης Φεβρουαρίου 2017 καὶ στὴ συνάντηση τῆς Τεχεράνης. Οἱ παράδοξοι θρησκειολογικοὶ λόγοι του, ποὺ δημοσιοποιήθηκαν κατὰ τὴ δύσκολη αὐτὴ περίοδο γιὰ τὴν κοινωνία καὶ τὴν Ἐκκλησία, προκαλοῦν βαθιὰ θλίψη.
.         Στὴν ὁμιλία του στὸν κατανυκτικὸ ἑσπερινὸ καὶ θέλοντας νὰ ὑποστηρίξει τοὺς διαλόγους μὲ τοὺς ἀλλοθρήσκους ὁ Σεβ. Ἀλεξανδρουπόλεως εἶπε ὅτι διαπίστωσε ὅτι «στὸ σιιτικὸ ἰσλαμικὸ πανεπιστήμιο τοῦ Ἰρὰν διδάσκεται ἀπὸ ἕναν μουσουλμάνο καθηγητὴ ὁ Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς καὶ ἀπὸ ἕναν ἄλλο καθηγητὴ ἡ Φιλοκαλία». Καὶ πρόσθεσε: «Ἂς διερωτηθοῦμε τώρα, ὅλοι, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, πόσοι ξέρουμε τί εἶναι ἡ Φιλοκαλία»…
.         Ὁ λόγος τοῦ Σεβ., στὸ σημεῖο αὐτό, εἶναι ἀόριστος, μὲ μία προσπάθεια ρητορικοῦ ἐντυπωσιασμοῦ. Τί πάει νὰ πεῖ ὅτι ἕνας σιίτης εἰδικὸς ἐπιστήμονας ἀσχολεῖται μὲ τὴ Φιλοκαλία, ἢ μὲ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμά; Καὶ τί σχέση μπορεῖ νὰ ἔχει αὐτὸ μὲ τὰ ὅσα τραγικὰ συμβαίνουν στὸ Ἰρὰν σὲ βάρος τῶν χριστιανῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν μουσουλμάνων; Διάλογος μὲ τοὺς σιίτες ἰρανοὺς δὲν σημαίνει μόνο καλὰ λόγια γι’ αὐτούς, διάλογος σημαίνει καὶ ἔκφραση τῆς ἀλήθειας πρὸς τὴ μεριά τους, διάλογος σημαίνει καὶ συμπαράσταση στοὺς καταπιεζόμενους καὶ διωκόμενους χριστιανοὺς τῆς χώρας αὐτῆς τῶν ἀγιατολάχ.
.         Ὁ Σεβ. λέγει ὅτι διδάσκεται ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς καὶ ἡ Φιλοκαλία ἀπὸ κάποιους σιίτες στὸ Ἰράν, χωρὶς νὰ ἐξηγεῖ τί ἐννοεῖ.   Διδάσκεται ἡ συνομιλία τοῦ Ἁγίου μὲ τοὺς ἐξισλαμισθέντες Χιόνες καὶ τοὺς παρευρισκόμενους Τούρκους; Τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ ζητήθηκε νὰ ἐκθέσει στοὺς μουσουλμάνους τὴν πίστη τῶν Χριστιανῶν. Τὸ πρῶτο θέμα, ποὺ ἀνέπτυξε, ἦταν τὸ μυστήριο τῆς Ἁγίας Τριάδος καὶ δίδαξε τὰ περὶ τῆς θεότητος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ὑπὸ συνθῆκες ὄχι καλοπέρασης, ἀλλὰ αἰχμαλωσίας, στερήσεων καὶ σωματικῶν κακώσεων. (Βλ. σχ. Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους «Ἀπόψεις περὶ τοῦ Ἀκαδημαϊκοῦ διαλόγου Ὀρθοδοξίας καὶ Ἰσλάμ, Ἀθῆναι, 1997, σέλ. 11).
.         Στὸ κείμενο τῆς ὁμιλίας του στὴν Τεχεράνη ὁ Σεβ. Ἀλεξανδρουπόλεως σημειώνει ὅτι «ὁ διάλογος Χριστιανισμοῦ καὶ Ἰσλαμισμοῦ χρειάζεται κοινοὺς πολιτισμικοὺς τόπους». Καὶ προσθέτει: «Αὐτοὶ οἱ κοινοὶ πολιτισμικοὶ τόποι, ἀνάμεσα στὸν Χριστιανισμὸ τῆς Δύσης καὶ τὸ Ἰσλὰμ εἶναι ἐλάχιστοι, ὅμως ἀνάμεσα στὸ Ἰσλὰμ καὶ στὴν Ὀρθοδοξία, δηλ. τὸν Χριστιανισμὸ τῆς Ἀνατολῆς εἶναι πολὺ περισσότεροι». Αὐτὸ ἀπὸ ποῦ τὸ τεκμαίρει ὁ Σεβ.;
.         Οἱ διάλογοι τῶν Ἁγίων Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ καὶ Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, καθὼς καὶ αὐτὸς τοῦ Πατριάρχη Γενναδίου τοῦ Σχολαρίου μὲ τοὺς Μουσουλμάνους, ποὺ καὶ οἱ τρεῖς ὑπὸ ἰσλαμικὴ κυριαρχία ἔγραψαν καὶ σχολίασαν τὴν ἐν λόγῳ θρησκεία, ἢ παρουσίασαν τὴ δική τους Πίστη, δὲν ἔχουν ὁποιαδήποτε τέτοια, ἔστω, ὑπόνοια. Μάλιστα ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς θεώρησε τὰ δόγματα τοῦ Ἰσλὰμ «γέλωτος ἄξια». (Ἀναστασίου Γιαννουλάτου, Ἐπισκόπου Ἀνδρούσης, καθηγητοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν «Ἰσλὰμ – θρησκειολογικὴ ἐπισκόπησις», Ἀθῆναι, 1975, σελ. 27). Στὸ ἴδιο σύγγραμμα τοῦ σημερινοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας ἀπὸ πουθενὰ δὲν φαίνονται αὐτοὶ «οἱ κοινοὶ πολιτισμικοὶ τόποι».
.         Παράδοξος εἶναι ὁ λόγος τοῦ Σεβ. Ἀλεξανδρουπόλεως καὶ γιὰ τὸ πῶς «στρώθηκε τὸ ἔδαφος γιὰ τὸν Χριστιανισμό». Εἶπε στὴν Τεχεράνη: «Ὁ Παγκόσμιος Πολιτισμὸς ὀφείλει νὰ ἀναγνωρίσει ὅτι, στὴν ἑλληνιστικὴ περίοδο, τότε ποὺ ἐπικράτησε ἕνας θρησκευτικὸς συγκρητισμός, συνέβη τὸ ἑξῆς καταπληκτικό: ἡ μίξη τοῦ ζωροαστρισμοῦ μὲ τὸ ἀρχαῖο ἑλληνικὸ πνεῦμα ἀπετέλεσε τὴ μαγιὰ γιὰ τὸν μονοθεϊσμὸ καὶ ἔστρωσε τὸ ἔδαφος γιὰ τὸν Χριστιανισμό». Ἡ Συνοδικὴ Ἐπιτροπὴ ἐπὶ τῶν Δογματικῶν καὶ Νομοκανονικῶν Ζητημάτων καὶ ἐγκρατεῖς στὸ θέμα θεολόγοι μποροῦν νὰ κρίνουν ἂν ἡ ἄποψη τοῦ κ. Ἀνθίμου εἶναι δογματικὰ καὶ ἱστορικὰ ὀρθή. Ὁ ἁπλὸς πιστὸς πιστεύει ὅτι ἡ πίστη τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι «ἐξ Ἀποκαλύψεως», δηλαδὴ ἀπὸ Θεοῦ, διὰ τοῦ Ἰουδαϊκοῦ Ἔθνους, ὅπως περιγράφεται στὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Ἐπίσης γνωρίζει ὅτι ὑπῆρξε σπερματικὸς λόγος σὲ ἄλλες προχριστιανικὲς θρησκεῖες, ἢ στὴ σκέψη ἀρχαίων φιλοσόφων, ποιητῶν καὶ σοφῶν, ἀλλὰ αὐτὸς ἦταν ἀτελὴς καὶ ὄχι σωτηριώδης. Ὁ Μητροπολίτης Ἀλεξανδρουπόλεως ὀφείλει νὰ ἐξηγήσει τί θέλει νὰ πεῖ μὲ αὐτὴ τὴ θεολογικὴ «βόμβα» ποὺ ἐξαπέλυσε.
.         Τὴν   ἄποψη περὶ τῆς μαγιᾶς γιὰ τὸν μονοθεϊσμό, ἀπὸ τὴ μίξη τοῦ ἰρανικοῦ ζωροαστρισμοῦ καὶ τῆς ἑλληνικῆς πολυθεΐας, καὶ ἡ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο στρώση τοῦ ἐδάφους γιὰ τὸν Χριστιανισμὸ ὑποστηρίζουν ὁρισμένοι συγκριτικοὶ θρησκειολόγοι, κυρίως προτεστάντες ἢ ἄθρησκοι. Ὁ Ζωροάστρης (ἢ Ζαρατούστρας) ἦταν ἕνας Ἰρανὸς σοφός, ποὺ ἵδρυσε στὴ χώρα του τὴν ἐθνικὴ θρησκεία τοῦ Ζωροαστρισμοῦ. Αὐτὴ οὐσιαστικὰ ἐξαφανίστηκε μὲ τὴν ἐπικράτηση τοῦ Ἰσλὰμ στὸ Ἰράν (βλ. σχ. The Cambridge Dictionary of Philosophy p. 866). Σήμερα οἱ λίγες χιλιάδες ὀπαδῶν τοῦ ζωροαστρισμοῦ ζοῦν σὲ διάφορα σημεῖα τῆς Γῆς.
.         Γιὰ νὰ ὑπάρχει ἐπίδραση τοῦ ζωροαστρισμοῦ στὸ μονοθεϊσμὸ θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε ἀποδειχθεῖ ὅτι αὐτὸς ἦταν ἀρχαιότερος τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ. Αὐτὸ οὐδεὶς θρησκειολόγος μπορεῖ νὰ τὸ ἀποδείξει. Κατὰ τὸν Ἐλιὰντ εἶναι δύσκολο νὰ τοποθετηθεῖ χρονικὰ τὸ πότε ἔζησε ὁ Ζωροάστρης. Πάντως, ὅπως σημειώνει, «ὅλα μᾶς ὁδηγοῦν νὰ πιστέψουμε ὅτι ὁ μεταρρυθμιστὴς ἔζησε κάποιο διάστημα στὸ ἀνατολικὸ Ἰράν, γύρω στὸ 1000 π.χ.» (Eliade/Couliano «Λεξικὸ τῶν Θρησκειῶν», Ἔκδ. Χατζηνικολῆ, σελ. 123). Ὁ καθηγητὴς κ. Λίνος Γ. Μπενάκης, στὸν πρόλογό του στὸ βιβλίο τοῦ Παν. Κανελλόπουλου «Τὸ τέλος τοῦ Ζαρατούστρα», σημειώνει ὅτι ἡ διεθνὴς βιβλιογραφία προσδιορίζει τὴν ἐποχὴ τῆς διαμόρφωσης τῆς μονοθεϊστικῆς θρησκείας τοῦ Ζωροαστρισμοῦ μεταξὺ 1400 καὶ 1000 π.Χ. (Παν. Κανελλόπουλου «Τὸ τέλος τοῦ Ζαρατούστρα», Ἔκδ. «Ἑστίας», 2η Ἔκδ., Ἀθήνα, 2006, σέλ. 14). Κατὰ τὸν Χέρτσφελντ ὁ Ζαρατούστρα ἔζησε ἀπὸ τὸ 570 ἕως τὸ 500 π.Χ. καὶ ἄλλοι ἱστορικοὶ θεωροῦν ὅτι ἔζησε ἀπὸ τὸ 650 ἕως τὸ 533 π.Χ. (Βλ. σχ. Θρησκευτικὴ καὶ Ἠθικὴ Ἐγκυκλοπαιδεία, τόμος 10, σελ. 319).
.         Ἐκ τῶν ὀλίγων γραφέντων ἀποδεικνύεται ὅτι πέραν τοῦ ὅτι οὐδεὶς ἱστορικός, ἕως σήμερα, ἔχει προσδιορίσει μὲ κάποια ἀκρίβεια τὸ πότε ἔζησε ὁ Ζαρατούστρας, οἱ περισσότεροι θρησκειολόγοι συγκλίνουν στὴν ἄποψη ὅτι ὁ Μωυσῆς ἦταν παλαιότερος τοῦ Ζαρατούστρα καὶ ἑπομένως λογικὰ δὲν ἦταν δυνατὸ νὰ εἶχε ἐπηρεαστεῖ ἀπὸ τὶς δοξασίες του. Ἡ ἰουδαϊκὴ γραμματεία καὶ μάλιστα ἀπ’ ἀρχῆς, στὰ περὶ τῆς Γενέσεως τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ἀνθρώπου, καθὼς καὶ τῆς παραδόσεως τοῦ Νόμου καὶ τῶν κανόνων ζωῆς τῶν ἰουδαίων, εἶναι παλαιοτέρα τῆς διδασκαλίας τοῦ Ζαρατούστρα.
.         Ὁ ὀρθολογικὰ σκεπτόμενος ἀμερικανὸς ἱστορικὸς Will Durant γράφει ὅτι «τὸ σύστημα τοῦ Ζωροάστρου ἐγγίζει τὰ ὅρια τοῦ μονοθεϊσμοῦ» καὶ ὅτι «στὴ χριστιανικὴ θεολογία τῶν πρώτων ἐποχῶν εὑρίσκομεν τὴν ἐπίδρασιν τοῦ περσικοῦ δυαδισμοῦ, καθὼς καὶ τοῦ ἑβραϊκοῦ πουριτανισμοῦ καὶ τῆς ἑλληνικῆς φιλοσοφίας…». Ὁ Durant δὲν ἀναφέρει κάποια παραπομπὴ γιὰ νὰ στηρίξει τὴν ἄποψή του, οὔτε πάντως ὑποστηρίζει ὅτι ὁ Ζωροαστρισμὸς βοήθησε μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο τὴ διδασκαλία τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ. (Will Durant «Παγκόσμιος Ἱστορία τοῦ Πολιτισμοῦ», Ἔκδ. Οἶκος Ἀφοὶ Συρόπουλοι καὶ Κ. Κουμουνδουρέας Α.Ε., Ἀθῆναι, 1965, Α΄ Τόμος, σελ. 385).
.         Τὸ λεξικὸ τῶν θρησκειῶν τῶν ἐκδόσεων Penguin εἶναι γραμμένο ἀπὸ τὸν ἀγγλικανὸ συγκριτικὸ θεολόγο John R. Hinnels, ἐξειδικευμένο στὸν Ζωροάστρη καὶ στὸν Μίθρα. Καὶ αὐτὸς στὸ λῆμμα «Ζωροαστρισμὸς» ὑποστηρίζει, χωρὶς κάποια παραπομπὴ ποὺ νὰ τὸ στηρίζει, ὅτι αὐτὸς εἶχε «βαθιὰ ἐπίδραση στὸν Ἰουδαϊσμό, στὸν Χριστιανισμὸ καὶ στὸ Ἰσλὰμ καὶ εἰδικὰ σὲ ὅ, τι ἀφορᾶ στὴν πίστη στὸν παράδεισο, στὴν κόλαση, στὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν καὶ στὴν τελικὴ κρίση». (Βλ. σχ. «Dictionary of religions», Penguin, 1st Edition, London, 1984, p. 363). Ἡ Ἰουδαϊκὴ Ἐγκυκλοπαιδεία ὑποστηρίζει τὸ ἀντίθετο, ὅτι ὁ Ἰουδαϊσμὸς ἐπηρέασε βαθιὰ τὸν Ζωροαστρισμό. Τὸ Λεξικὸ τοῦ Κέμπριτζ ἀναφέρει ὅτι ὁ Ζωροαστρισμὸς εἶναι κοντὰ στὸν ὀντολογικὸ δυισμὸ καὶ στὴ μανιχαϊστικὴ διδασκαλία. Δὲν ἀναφέρει τίποτε γιὰ σχέση του μὲ τὸν Χριστιανισμό. (The Cambridge Dictionary of Philosophy, Cambridge University Press, 1995, p. 867). Τὸ βέβαιο εἶναι ὅτι ὁ Ζαρατούστρα χρησιμοποιήθηκε ἀπὸ ἀθέους φιλοσόφους, ὅπως ὁ Νίτσε, γιὰ νὰ ἐκφράσουν, μέσῳ αὐτοῦ, τὶς δικές τους φιλοσοφικὲς ἀπόψεις…
.         Ἀπὸ Ὀρθόδοξης χριστιανικῆς πλευρᾶς οὐδεὶς ποτὲ Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας ἢ σοβαρὸς θεολόγος ὑποστήριξε ἕως σήμερα αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ κ. Ἄνθιμος. Οὐδεὶς ἀναφέρει ὁποιαδήποτε ὁμοιότητα ἢ σχέση Χριστιανισμοῦ καὶ Ζωροαστρισμοῦ… Ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς καὶ ἀκαδημαϊκὸς Παν. Ι. Μπρατσιώτης γιὰ τὶς ἀρχὲς τῆς ἰσραηλιτικῆς γραμματείας γράφει ὅτι ἀποδέχεται ὅτι ἡ Πεντάτευχος καὶ πάντως ἡ βάση της εἶναι γραμμένη πρὶν ἀπὸ τὸν 12ο αἰώνα π. Χ. ἀπὸ τὸν Μωυσῆ (Βλ. σχ. Παν. Ι. Μπρατσιώτου «Εἰσαγωγὴ εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην», Ἐν Ἀθήναις, 1975, σελ. 58). Τὸ ἴδιο ὑποστηρίζει καὶ ὁ παλαιοδιαθηκολόγος Μητροπολίτης Γόρτυνος καὶ ὁμ. Καθηγητὴς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Ἱερεμίας (Φούντας). Ἐπίσης ὁ καθηγητὴς κ. Νικ. Π. Μπρατσιώτης σημειώνει: «Οὐδαμοῦ τῆς Π. Διαθήκης ἀναφέρεται ἡ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, κατὰ παρέκκλισιν τῆς ὑπ’ αὐτοῦ καθορισθείσης ἀνθρωπίνης φύσεως, ἤδη ἐν τῇ δημιουργίᾳ τοῦ πρώτου ἀνθρώπου κατασκευὴ ὑπερανθρώπου ἢ ὑπανθρώπου τινὸς ὄντος, ἀποκλειομένων οὕτως ἐκ τῆς Π. Διαθήκης πασῶν τῶν γνωστῶν ἐκ τῆς Ἀρχαίας Ἐγγὺς Ἀνατολῆς ἢ καὶ τῆς ἑλληνικῆς ἀρχαιότητος μυθολογικῶν ἀνθρωπομόρφων τεράτων. Ἀντιθέτως μάλιστα ἀκαταπαύστως ἐν τῇ Π. Διαθήκῃ διακηρύσσεται ἡ ἔναντι τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ζωῆς οὐσιαστικὴ καὶ κατὰ φύσιν ἰσότης πάντων τῶν ἀνθρώπων…». (Νικολάου Π. Μπρατσιώτου «Ἀνθρωπολογία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης», Ἐν Ἀθήναις, 1967, σ. 45-46).
.         Ὁ ἀείμνηστος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Ἱερώνυμος Α΄, στὸ θρησκειολογικὸ παράρτημα ποὺ ἔγραψε στὸ ἔργο τοῦ Χόλτζνερ «Παῦλος», τὸ ὁποῖο ἔχει ὁ ἴδιος μεταφράσει, ἀναφέρει:
.         «Σὰν πιστοί, ποὺ πιστεύομε στὴ θεία Ἀποκάλυψι, πρέπει ἐρευνώντας τὸν ἀρχαῖο Χριστιανισμό, γιὰ νὰ παρουσιάσωμε τὴν θρησκειολογικὴ – ἱστορικὴ κατάστασι, νὰ ξεχωρίσωμε δύο ρεύματα τῆς θρησκευτικῆς παραδόσεως:

  1. Μερικὲς πανάρχαιες παραδόσεις τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ποὺ τὶς ξαναβρίσκομε, λίγο ἢ πολὺ ἀλλαγμένες, σὲ ὅλους τοὺς λαοὺς καὶ τὶς θρησκεῖες τῶν ἀρχαίων, – στοὺς Αἰγυπτίους καὶ στοὺς Πέρσες, στοὺς Ἕλληνες καὶ στοὺς Ρωμαίους, στὴ Ζωροαστρικὴ θρησκεία καὶ στοὺς Παρσιστές, στοὺς Ὀρφικούς, στοὺς Πυθαγορείους, στὸν Πλάτωνα καὶ στὶς μυστηριακὲς θρησκεῖες.

  2. Τὴν ὑπερφυσικὴ Ἀποκάλυψι τοῦ ἰσραηλιτικοϊουδαϊκοῦ λαοῦ, πού, μέσα στὴ μακροχρόνια ἐπαφή του μὲ τοὺς Βαβυλωνίους καὶ τοὺς Πέρσες καὶ τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό, ἔχει παραλάβει τὸ πολυτιμότερο περιεχόμενο τῆς Παραδόσεως, ἀλλὰ σὲ μορφὴ καθαρὴ καὶ σὲ μονοθεϊστικὴ τάσι. Γιατί ὁ αἰώνιος Λόγος, σύμφωνα μὲ τὸν Παῦλο, εἶναι καὶ ὁ Δημιουργὸς Λόγος καὶ δὲν περιφρονεῖ τίποτα ἀπὸ ὅ, τι ἐδημιούργησε καὶ ἀπὸ ὅσα ἔβαλε μέσα στὸ στῆθος τοῦ ἀνθρώπου ὡς προαίσθημα, νοσταλγία, διαίσθησι, μυστικιστικὴ ἔξαρσι… Μερικὲς ἐκφράσεις τῶν Ἐπιστολῶν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ἀπαντοῦν στὶς μυστηριακὲς θρησκεῖες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Ὁ εἰδικὸς μπορεῖ νὰ διακρίνη τὸ θρησκειολογικοϊστορικὸ βάθος. Μὲ τὸ πέρασμα ὅμως τοῦ καιροῦ, μὲ τὴν ἄγνοια αὐτῆς τῆς καταστάσεως πραγμάτων, ἔχει σχηματισθῆ κάποια ὁμίχλη, ποὺ δὲν σὲ ἀφήνει νὰ ἰδῆς». (Joseph Holzner «Παῦλος», Ἔκδ. «Δαμασκός», 9η ἔκδοση, Ἀθῆναι, 1973, σελ. 485).

.         Στὸ κείμενο ποὺ ἀνέγνωσε στὴ διαθρησκειακὴ συνάντηση ὁ Σεβασμιώτατος Ἀλεξανδρουπόλεως σημειώνει ἐπίσης: «Ἐπὶ πλέον δεχόμαστε (Σημ. γρ. sic) ὅτι ὁ σουφισμὸς εἶναι ἡ ἐκκοσμικευμένη μορφὴ τοῦ Ὀρθοδόξου μοναχισμοῦ». Καμία σχέση, οὔτε πνευματική, οὔτε ἐκκοσμικευμένη ὑπάρχει τοῦ Σουφισμοῦ μὲ τὸν Ὀρθόδοξο μοναχισμό. Ὁ χαρακτηρισμὸς τοῦ Σεβ. θὰ μποροῦσε νὰ θεωρηθεῖ προσβολὴ καὶ συκοφαντία πρὸς τὸν Ὀρθόδοξο μοναχισμό. Οἱ Σούφι εἶναι φανατικοὶ μουσουλμάνοι, προσηλωμένοι στὸν Μωάμεθ. Ἡ Συνοδικὴ Ἐπιτροπὴ ἐπὶ τῶν αἱρέσεων ἔχει ἀποφανθεῖ ἀρνητικὰ γιὰ τὸν Σουφισμό. Ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Χριστοφόρος Τσιάκκας σημειώνει ὅτι «ὁ ὁλοκληρωτισμὸς εἶναι φανερὸς στὴ διδασκαλία τῶν Σούφι», καὶ πὼς «οἱ Σούφι, ποὺ δροῦν στὴν Εὐρώπη ἐπιχειροῦν μέσῳ τοῦ συγκρητισμοῦ νὰ προσελκύσουν ὀπαδούς». (Ἀρχιμ. Χριστοφόρου Τσιάκκα «Ἐγκυκλοπαιδικὸ Λεξικὸ Θρησκειῶν καὶ Αἱρέσεων, Παραχριστιανικῶν – Παραθρησκευτικῶν Ὁμάδων καὶ Συγχρόνων Ἰδεολογικῶν Ρευμάτων», Ἔκδ. Ἱ. Μονῆς Τροοδοτίσσης, 2002, σελ. 939-942).
.         Σημειώνεται τέλος ὅτι τὸ Ἰρὰν εἶναι μεταξὺ τῶν εἴκοσι χωρῶν στὸν κόσμο μὲ τὶς χειρότερες συνθῆκες ὡς πρὸς τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα καὶ τὶς πολιτικὲς καὶ κοινωνικὲς ἐλευθερίες. Ὁ Ὀργανισμὸς ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων Freedom House στὴν ἐτήσια ἔκθεσή του γιὰ τὸ ἔτος 2017 βαθμολογεῖ μὲ 17 τὸ Ἰράν, ὅταν οἱ πλήρεις ἀτομικές, πολιτικὲς καὶ κοινωνικὲς ἐλευθερίες βαθμολογοῦνται μὲ τὸ 100. Κάτω ἀπὸ τὸ Ἰράν εἶναι, μεταξὺ τῶν ἄλλων, ἡ Κίνα (15/100), ἡ Σαουδικὴ Ἀραβία (10/100) καὶ ἡ Βόρεια Κορέα (3/100). –

Σχολιάστε

ΠΑΡΕΠΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ

Παρεπόμενα τῆς Συνόδου στὴν Κρήτη

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Μὲ τὴν Ἐγκύκλιο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος «Πρὸς τὸν Λαό», γιὰ τὴν «Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο τῆς Κρήτης» φαίνεται ὅτι πανορθοδόξως ἔχει κλείσει ὁ κύκλος τῶν ὅσων συνέβησαν πρό, κατὰ καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτήν. Ἀπὸ τὶς 14 Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες οἱ τέσσερις (Ἀντιοχείας, Ρωσίας, Βουλγαρίας καὶ Γεωργίας), οἱ ὁποῖες δὲν συμμετέσχον στὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης, δήλωσαν ὅτι δὲν δεσμεύονται ἀπὸ τὶς ἀποφάσεις Της.
.         Ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες δέκα οἱ Ἐκκλησίες Ἀλεξανδρείας, Ἱεροσολύμων, Σερβίας, Ρουμανίας, Πολωνίας καὶ Τσεχίας κρατοῦν μία διακριτικὰ ἀδιάφορη στάση, γιὰ τοὺς δικούς της λόγους ἡ κάθε μία. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας καὶ ἰδιαιτέρως ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου ὑποστηρίζουν μὲ θέρμη τὶς ἀπόψεις τοῦ Φαναρίου, τὸ ὁποῖο ἔχει ἀποδυθεῖ σὲ μία προσπάθεια νὰ πείσει τοὺς πιστούς, ὅτι ἡ Σύνοδος στὴν Κρήτη ἦταν πετυχημένη καὶ ἰσάξια τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων…
.         Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος φαίνεται πὼς ἔκλεισε πρόσφατα τὸ θέμα τῆς Συνόδου στὴν Κρήτη, μὲ τὴν ἐκδοθεῖσα Ἐγκύκλιό της «Πρὸς τὸν Λαό». Σημειώνεται ὅτι αὐτὴ σὲ διάφορες Μητροπόλεις δὲν ἀνεγνώσθη στοὺς πιστούς. Μετὰ τὴν ἔκτακτη Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας, τὸν περασμένο Νοέμβριο, ἡ ΔΙΣ ἀρχικὰ σκέφθηκε νὰ μείνει στὰ περὶ τῆς Συνόδου ἐκδοθέντα Δελτία Τύπου καὶ νὰ μὴν προβεῖ σὲ ἄλλη ἐνέργεια. Ἡ ἄποψη αὐτὴ στηρίχθηκε στὸ γεγονὸς ὅτι στὴν εἰσήγησή του ὁ Μητροπολίτης Σερρῶν κ. Θεολόγος εἶπε μεταξὺ τῶν ἄλλων: «Τελικῶς, πολυσέβαστοι Πατέρες, ἡ ὅποια ἀξιολογικὴ μὲ ἐκκλησιολογικούς, ἁγιοπνευματικοὺς καὶ πνευματικοὺς πάντοτε ὅρους, προσέγγισις τῆς ἐν Κολυμπαρίῳ Κρήτης συνελθούσης Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου ἐπαφίεται στὴν νηφαλίως καὶ ἀδεκάστως ἐνεργοῦσαν ἱστορίαν καὶ κυρίως στὴν ἐγρηγοροῦσαν καὶ ἔνθεον συνείδησιν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ Σώματος». (Σελ. 38 εἰσηγήσεως. Οἱ ὑπογραμμίσεις τοῦ ὑπογρ.).
.       Στὴν ἴδια εἰσήγησή του ὁ Σέβ. Σερρῶν προέβη σὲ προτάσεις «ἀξιοποίησης τῶν προτάσεων τῆς Συνόδου στὴν Κρήτη», γιὰ τὶς ὁποῖες ἀναφέρει ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος θὰ ἠδύνατο νὰ ἀναθέσει τὴ μελέτη τους σὲ ἁρμοδία ἢ καὶ σὲ εἰδικὴ Συνοδικὴ Ἐπιτροπή. Ἡ δυνητικὴ εὐκτική, κατὰ τὴν ἄποψη Συνοδικῶν Μητροπολιτῶν, ἄφηνε στὴν κρίση τῆς Δ.Ι.Σ. τὴν ἀπόφαση νὰ ὑλοποιηθοῦν ἢ ὄχι οἱ προτάσεις του… Ἐξ ἄλλου ἡ δημόσια δήλωση τῶν Μητροπολιτῶν Κυθήρων καὶ Καλαβρύτων, ὅτι κατὰ τὴν Ἱεραρχία τοῦ Νοεμβρίου 2016 οὐδεμία ἀπόφαση ἐλήφθη περὶ ὑλοποιήσεως τῶν προτάσεων τοῦ Μητρ. Σερρῶν, δὲν διεψεύσθη ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο καὶ ἀποδυνάμωσε περαιτέρω τὴ διάθεση ὁρισμένων Μητροπολιτῶν, ὑποστηρικτῶν τῶν διαθέσεων τοῦ Φαναρίου, νὰ ἐπιμείνουν στὸ νὰ ὑπάρξει ἐκστρατεία ἐνημέρωσης, περὶ τῶν θετικῶν ἀποτελεσμάτων τῆς Συνόδου στὴν Κρήτη.
.         Ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος πληροφορήθηκε τὶς σκέψεις, ποὺ ἐπικράτησαν στὴ Διαρκῆ Ἱερὰ Σύνοδο, νὰ μὴν ἐξαπολυθεῖ Ἐγκύκλιος «Πρὸς τὸν λαό», γιατί θὰ μποροῦσε νὰ γίνει αἰτία προκλήσεως νέων ἀντιδράσεων στοὺς κόλπους τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας καὶ ἐπικοινώνησε μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο. Τοῦ ζήτησε ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νὰ ἐκδώσει Ἐγκύκλιο, προφανῶς μὲ θετικὰ σχόλια γιὰ τὴ Σύνοδο στὴν Κρήτη, ὅπως τὸ ἔπραξε ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου. Τὴν ἐξαπόλυση τῆς Ἐγκυκλίου ὁ Πατριάρχης τὴ θεώρησε ἀπαραίτητη, πρὸς «διαφύλαξη καὶ προάσπιση τοῦ κύρους τοῦ Φαναρίου», τὸ ὁποῖο εἶναι σὲ δύσκολη θέση, μετὰ τὴ στάση ἄλλων τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος μετέφερε στὴν Δ.Ι.Σ. τὰ διατρέξαντα μὲ τὸν Πατριάρχη καὶ ζήτησε νὰ ἐκδοθεῖ ἡ Ἐγκύκλιος, γιὰ νὰ μὴν ὑπάρξει νέα αἰτία ἔντασης μὲ τὸ Φανάρι…
.         Ἡ Δ.Ι.Σ. δέχθηκε ὁμοφώνως τὴν πρόταση καὶ ἀνέθεσε στὸν Μητροπολίτη Ἐδέσσης κ. Ἰωὴλ τὴ σύνταξη κειμένου, γιὰ νὰ κυκλοφορηθεῖ ὡς Συνοδικὴ Ἐγκύκλιος «Πρὸς τὸν Λαό». Στὸ κείμενο, ποὺ πρότεινε ὁ κ. Ἰωήλ, ὑπῆρξαν στὴν Δ.Ι.Σ. τροποποιήσεις καὶ ἔτσι πῆρε τὴν τελική του μορφή, ποὺ δημοσιεύθηκε. Θεολόγοι, ἐγκρατεῖς στὰ κανονικὰ καὶ ἐκκλησιολογικὰ ζητήματα, σχολίασαν τὸ κείμενο τῆς Δ.Ι.Σ. Ἀπὸ τὸν ὑπογράφοντα ὀκτὼ ἐπισημάνσεις:
.           Ἡ πρώτη εἶναι πὼς δὲν ἔχει τὸ ὑποστηρικτικὸ περιεχόμενο τοῦ Μηνύματος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου. Παράδειγμα: Στὴν πρώτη παράγραφο ἀναγράφεται: «Κύριος σκοπὸς τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου ἦταν ἡ ἐνίσχυση καὶ ἡ φανέρωση τῆς ἑνότητας ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀντιμετώπιση διαφόρων συγχρόνων ποιμαντικῶν ζητημάτων». (Σημ. Ὁ τονισμὸς τοῦ ὑπογρ.). Μὲ τὸ «ἦταν» ἡ ΔΙΣ ἀπέφυγε νὰ πάρει θέση στὸ ἂν τελικὰ ἐπετεύχθη ἢ ὄχι ὁ σκοπὸς νὰ φανερωθεῖ στὴν Κρήτη ἡ ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων…
.           Ἡ δεύτερη ἐπισήμανση εἶναι πὼς ἡ Συνοδικὴ Ἐγκύκλιος διευκρινίζει ὅτι «ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐκφράζει τὴν ἑνότητα καὶ καθολικότητά Της διὰ τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων». Ὁ ἀναγνώστης τῆς Ἐγκυκλίου ἀντιλαμβάνεται ὅτι παραλείφθηκε μὲν ἡ ἐπισήμανση, πὼς στὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης φανερώθηκε ἡ ἔλλειψη ἑνότητας μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων, κάτι ποὺ θὰ ἦταν ἀκριβής, ἀφοῦ ἔλειψαν ἀπὸ αὐτὴν τέσσερις τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, ἀλλὰ τονίσθηκε τὸ ἐκκλησιολογικῶς ὀρθό, ὅτι ἡ ἑνότητα ἐκφράζεται στὰ «Κοινὰ Μυστήρια». Ἀλλὰ τὸ «Κοινὸ Ποτήριο» τῶν δεκατεσσάρων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ἐκφράστηκε ὄχι στὴν Κρήτη, ἀλλὰ στὴ Μόσχα, κατὰ τὴν ἐκεῖ πανηγυρικὴ Θεία Λειτουργία τῶν 70ῶν γενεθλίων του Πατριάρχου κ. Κυρίλλου…
.         Ἡ τρίτη εἶναι πὼς αὐτὸ ποὺ γράφεται στὴ συνέχεια τῆς Ἐγκυκλίου, ὅτι «ἡ Συνοδικότητα ὑπηρετεῖ τὴν ἑνότητα καὶ διαπνέει τὴν ὀργάνωση τῆς Ἐκκλησίας, τὸν τρόπο ποὺ λαμβάνονται οἱ ἀποφάσεις Της καὶ καθορίζει τὴν πορεία Της» εἶναι βασικὴ Ἀρχὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀλλά, στὴν περίπτωση τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης, δὲν φάνηκε αὐτὴ ἡ Συνοδικότητα, λόγῳ τῆς ἀπουσίας τεσσάρων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, τῆς ἀτελοῦς σύνθεσής Της καὶ τοῦ τρόπου διεξαγωγῆς Της.
.       Ἡ τέταρτη ἐπισήμανση εἶναι πὼς στὴ σύντομη ἀναφορά της στὰ θέματα, ποὺ συζητήθηκαν καὶ ἐλήφθησαν ἀποφάσεις στὴν Κρήτη ἡ Ἐγκύκλιος «Πρὸς τὸν λαὸ» δὲν ἐνημερώνει ἐπαρκῶς καὶ δὲν λύνει ἀπορίες. πιστς διαβάζοντας κούγοντάς την διερωτται ν χρειαζόταν μία Σύνοδος γι ν καταλήξει στ ατονόητο κα βασικ στοιχεο τς πίστης τν ρθοδόξων, τι «Ο ρθόδοξες Ατοκέφαλες κκλησίες δν ποτελον συνομοσπονδία κκλησιν, λλ τν Μία, γία, Καθολικ κα ποστολικ κκλησία». Ἂν χρειαζόταν μία Σύνοδος γιὰ νὰ ἐπιβεβαιώσει ὅτι στὴ Διασπορὰ ἐπεκτείνεται ἐπ’ ἀόριστον ἡ ἀντικανονικὴ παρουσία πολλῶν Ὀρθοδόξων Ἐπισκόπων σὲ μίαν Ἐπισκοπή. Ἂν χρειαζόταν μία Σύνοδος γιὰ νὰ τονίσει τὴν ἀξία τῆς οἰκογένειας καὶ γιὰ νὰ ἐπαναλάβει τὰ περὶ νηστείας ἰσχύοντα ἀπὸ αἰώνων στὴν Ἐκκλησία.
.       Ἡ πέμπτη ἐπισήμανση εἶναι πὼς στὴν Ἐγκύκλιο σχεδὸν ἀποσιωπᾶται τὸ θέμα τῆς σχέσης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μὲ τοὺς ἑτεροδόξους. Προφανῶς κρίθηκε ὅτι ἂν φουντώσει πάλιν ἡ συζήτηση γι’ αὐτήν, ἐντάσεις θὰ προκαλέσει, καὶ ὄχι ὄφελος στὴν ἑνότητα τοῦ εὐσεβοῦς πληρώματος τῆς καθ’ Ἑλλάδα Ἐκκλησίας…
.      Ἡ ἕκτη ἐπισήμανση εἶναι πὼς ἡ Ἐγκύκλιος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν ἀναφέρει τὴ σχετικοποίηση τῶν ἱερῶν κανόνων περὶ γάμου καὶ περὶ νηστείας, ὅπως τὸ κάνει τὸ Μήνυμα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, πρὸς τὸ πλήρωμά της. Σ’ αὐτὸ ἀναφέρεται ὅτι ἡ Σύνοδος στὴν Κρήτη «ἔδωσε τὸ δικαίωμα σὲ κάθε Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία νὰ ρυθμίζει τὶς ἐπὶ μέρους διατάξεις τῆς νηστείας, ἀνάλογα μὲ τὶς κλιματολογικὲς καὶ ἄλλες συνθῆκες τῆς περιοχῆς» καὶ ἐπίσης ὅτι «παρέχει σὲ κάθε Αὐτοκέφαλη Ἐκκλησία τὸ δικαίωμα νὰ κρίνει κατὰ τὶς τοπικὲς συνθῆκες διατάξεις, γιὰ τὴν τέλεση γάμου μεταξὺ ὀρθοδόξων καὶ ἑτεροδόξων». Ἡ ἀποδοχὴ τῆς σχετικοποίησης τῶν περὶ τῆς νηστείας Κανόνων καὶ ἡ «ἐξουσιοδότηση» κάθε Ἐκκλησίας νὰ ἐπιλέγει τὸν τρόπο τῆς νηστείας τῶν πιστῶν Της δυσχεραίνει τὴν ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων. Πλέον θὰ εἶναι πιθανότατο σὲ μία Διορθόδοξη Σύναξη ἕνας Ἐπίσκοπος νὰ τρώγει ψάρι, ἄλλος λαδερὸ καὶ ἄλλος ξηρὰ τροφή… Τὰ περὶ συγχύσεως τοῦ πανορθοδόξου πληρώματος ἰσχύουν καὶ ἀπὸ τὴ σχετικοποίηση τῶν περὶ γάμου Κανόνων… Οἱ Σύνοδοι, ἕως τὴν Κρήτη, ἔλυναν ζητήματα, δὲν τὰ περιέπλεκαν… Οἱ Σύνοδοι, ἕως τὴν Κρήτη, κατέληγαν σὲ ξεκάθαρες ἀποφάσεις, ποὺ δὲν ἔμοιαζαν μὲ χρησμοὺς τῆς Πυθίας… Οἱ ἀποφάσεις τῶν Συνόδων, ἕως τὴν Κρήτη, εἶχαν γενικὰ ἀποδεκτὸ χαρακτήρα καὶ δὲν ἐπιδέχονταν ἀμφισβητήσεις.
.       Ἡ ἕβδομη ἐπισήμανση εἶναι πὼς ἡ Σύνοδος στὴν Κρήτη προκάλεσε ἕνα ἀκόμη σοβαρὸ ζήτημα. Οἱ ἀποφάσεις Της ἀπορρίφθηκαν ἀπὸ τὶς τέσσερις μὴ προσελθοῦσες σὲ Αὐτὴν τοπικὲς Ἐκκλησίες. Πῶς θὰ ἀντιμετωπίσει τὴν ἀπόρριψη τὸ Φανάρι; Θὰ λάβει μέτρα σὲ βάρος τους; Θὰ προκαλέσει ἔτσι σχίσμα στοὺς Ὀρθοδόξους; Καὶ ἂν δὲν ἐπιβάλλει μέτρα, τότε ποιά ἡ ἀξία ὅσων ἀποφάσεων ἐλήφθησαν;… Ὁ κ. Βαρθολομαῖος θὰ ἔπρεπε νὰ σκεφθεῖ ἐγκαίρως, νηφάλια καὶ μὲ πυξίδα τὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας τὶς συνέπειες τῆς ἀπόφασής του νὰ διεξαχθεῖ ἡ Σύνοδος στὴν Κρήτη χωρὶς τέσσερις τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες.
.           Ἡ ὄγδοη καὶ τελευταία ἐπισήμανση εἶναι πώς, συμπερασματικά, ἡ Δ.Ι.Σ., μὲ τὰ ὅσα γράφει στὸ κείμενό Της «Πρὸς τὸν Λαό», καὶ καταλήγοντας μὲ τὸ ὅτι τὰ κείμενα τῆς Συνόδου στὴν Κρήτη «ἀποτελοῦν ἀντικείμενο ἐμβαθύνσεως καὶ περαιτέρω μελέτης» δὲν πρέπει νὰ ἔχει ἀφήσει ἱκανοποιημένο τὸ Φανάρι…-

Σχολιάστε

O ΟΙΚ. ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΤΟΥ ΠΑΠΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος
ὑποστηρίζει Ἐγκύκλιο τοῦ Πάπα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Μὲ τὸν τίτλο «Τὸ πέπλο ἔπεσε: Ὀρθόδοξος Πατριάρχης ὑποστηρίζει τὸν Φραγκίσκο» δημοσιεύθηκε στὶς 12 Δεκεμβρίου 2016 ἄρθρο τῆς δημοσιογράφου Hilary White στὴν ἀμερικανικὴ ἐφημερίδα The Remnant. Στὸ ἄρθρο της ἡ ἀμερικανίδα δημοσιογράφος, ἡ ὁποία ζεῖ στὴν Ἰταλία καὶ ἀσχολεῖται μὲ τὰ θέματα τοῦ Βατικανοῦ, σχολιάζει τὸ ἄρθρο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, τὸ ὁποῖο δημοσιεύθηκε στὸ ἐπίσημο δημοσιογραφικὸ καὶ ἐπικοινωνιακὸ ὄργανο τοῦ Πάπα καὶ τοῦ Βατικανοῦ Osservatore Romano, στὶς 2 Δεκεμβρίου 2016.
.           Τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Βαρθολομαίου* ἀναφέρεται στὴν ἐγκύκλιο τοῦ Πάπα Amoris Laetitia (Ἡ χαρὰ τῆς ἀγάπης) καὶ ἐνθέρμως τὴν ὑποστηρίζει. Μὲ τὴν ἐν λόγῳ ἐγκύκλιο ὁ Πάπας, μεταξὺ τῶν ἄλλων, δίδει τὴν ἄδεια τῆς συμμετοχῆς στὴν Θεία Κοινωνία σὲ ὅσους/ες πῆραν διαζύγιο ἀπὸ τὴν Πολιτεία καὶ τέλεσαν δεύτερο (πολιτικὸ) γάμο καὶ σὲ ὅσους/ες τέλεσαν μόνο πολιτικὸ γάμο. Ὁ Ὀρθόδοξος Πατριάρχης στὸ ἄρθρο του δὲν παρουσιάζει τὴ διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας γιὰ τὸν γάμο, οὔτε κὰν τὶς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου στὴν Κρήτη γιὰ τὸν γάμο, ὅταν μάλιστα αὐτοπροσδιορίζεται ὡς ὁ «Φύλαξ τοῦ Δόγματος καὶ τῆς κανονικῆς ἐν τῇ κατὰ Ἀνατολὰς Ἐκκλησία τάξεως». Ἁπλῶς ἐπαινεῖ τὴν ἐν λόγῳ παπικὴ ἐγκύκλιο καὶ ἐμφανίζεται νὰ συμφωνεῖ μαζί του στὶς διατυπώσεις μίας καινοφανοῦς διδασκαλίας, ποὺ προκαλεῖ ἀντιδράσεις στοὺς ἴδιους τοὺς ρωμαιοκαθολικούς.
.           Στὸ ἄρθρο του ὁ κ. Βαρθολομαῖος, ἀφοῦ παραδέχεται ὅτι ὑπῆρξαν «σχόλια καὶ ἀξιολογήσεις γιὰ τὴ σπουδαία αὐτὴ ἐγκύκλιο» σημειώνει: «…Εἶναι σημαντικὸ νὰ παρατηρηθεῖ ὅτι ἡ Amoris Laetitia ὑπενθυμίζει κατ’ ἀρχὴν καὶ πρὸ πάντων τὴν εὐσπλαχνία καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ κα χι μόνο τος θικος κανόνες κα τς κανονικς ρυθμίσεις τν νθρώπων» (Ἡ ὑπογράμμιση τοῦ ὑπογρ.).
.           Στὴ συνέχεια ὁ Οἰκ. Πατριάρχης τονίζει: «ναμφίβολα, ατ τ ποο πνιγε κα παρενέβαλε μπόδια κατ τ παρελθν στος νθρώπους ταν φόβος πς “νας οράνιος πατέρας” πιβάλλει μ κάποιο τρόπο τν νθρώπινη συμπεριφορ κα προδιαγράφει τς νθρώπινες συνήθειες. Εναι ληθς κριβς τ ντίθετο κα ο θρησκευτικο γέτες καλονται ν πενθυμίσουν στος αυτούς τους κα κατόπιν στος λλους, τι Θες εναι ζω κα γάπη κα φς… Ἐπὶ τοῦ προκειμένου αὐτὰ εἶναι τὰ λόγια, τὰ ὁποία ἐπανειλημμένως ὑπογραμμίζονται ἀπὸ τὸν Πάπα Φραγκίσκο στὴν ἐγκύκλιό του…». (Σημ. Ἡ ὑπογράμμιση τοῦ ὑπογρ.)
.           Καὶ συνεχίζει ὁ Πατριάρχης στὸ ἄρθρο του στὸν Osservatore Romano: «Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας δὲν φοβήθηκαν νὰ μιλήσουν ἀνοικτὰ καὶ μὲ ἐντιμότητα γιὰ τὴ χριστιανικὴ ζωή. Ἐν τούτοις τὸ σημεῖο ἐκκίνησής τους εἶναι πάντα ἡ ἀγαπῶσα καὶ λυτρωτικὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, ποὺ φωτίζει καθέναν χωρὶς διάκριση καὶ καταφρόνια….». Καὶ ὁλοκληρώνει τὸ ἄρθρο του μὲ τὰ ἑξῆς: «Τὸ συμπέρασμα τῆς παπικῆς προτροπῆς εἶναι λοιπὸν καὶ τὸ δικό μας συμπέρασμα καὶ ἡ δική μας σκέψη: “Αὐτὸ τὸ ὁποῖο μᾶς ἔχει ἐπαγγελθεῖ εἶναι πιὸ μεγάλο ἀπὸ ὅσο μποροῦμε νὰ φαντασθοῦμε. Μὴν ἀπογοητευόμαστε ποτὲ ἐξ αἰτίας τῶν δικῶν μας ὁρίων καὶ μὴν παύουμε ποτὲ νὰ ἀποζητᾶμε αὐτὴν τὴν πληρότητα τῆς ἀγάπης καὶ τῆς κοινωνίας ποὺ ὁ Θεὸς μᾶς φανερώνει”».
.           Στὸ ἄρθρο της ἡ Hilary White σημειώνει ὅτι διαβάζοντας τὸ ἄρθρο τοῦ Ὀρθόδοξου Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ἔμεινε μὲ τὴν αἴσθηση ὅτι ὁ Πάπας συμφωνεῖ μὲ τὸ περιεχόμενό του, ἀφοῦ τὸ πρόβαλε στὴν ἐπίσημη ἐφημερίδα του καὶ δὲν ὑπάρχουν ἐπ’ αὐτοῦ διορθωτικὲς διευκρινίσεις καὶ σχόλια. Καὶ διερωτᾶται ἡ δημοσιογράφος: «Μήπως ἡ ἐγκύκλιος Amoris Laetitia προωθεῖ ἕναν νέο θεό, ὁ ὁποῖος δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὸ πῶς συμπεριφέρονται οἱ ἄνθρωποι; Εἶναι αὐτὸ τὸ μήνυμα τοῦ Πάπα, διὰ μέσου ἑνὸς ἀπὸ τοὺς ἐπιλεγμένους κοντινούς του (Σημ. ὑπογρ. Ὑπονοεῖ τὸν Πατριάρχη), πὼς ἁπλὰ δὲν ὑπάρχει πλέον κάτι ποὺ νὰ θεωρεῖται ἁμάρτημα;». Καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο: «Πρέπει νὰ ὑποθέσουμε ὅτι ἡ ἐγκύκλιος Amoris laetitia δὲν εἶναι ἕνα κείμενο τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴν οἰκογένεια, ἀλλὰ ἕνα μανιφέστο μίας θρησκείας καθ’ ὁλοκληρίαν νέας;». Καὶ πάρα κάτω παρατηρεῖ ἡ δημοσιογράφος: « Ἐὰν ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ὁ οὐράνιος Πατέρας, ποὺ ἔχει καθιερώσει τὸν νόμο Του γιὰ τὰ παιδιά Του καὶ δὲν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ἀνθρώπινη συμπεριφορά, καταλήγει κανεὶς στὸ συμπέρασμα ὅτι εἶναι ὡς νὰ τοῦ προτείνεται νὰ ὁμοιάσει μὲ τοὺς σατανιστές, ποὺ ἔχουν ὡς σύνθημά τους “Κάνε ὅ, τι σὲ εὐχαριστεῖ, τὰ πάντα ἐπιτρέπονται”».
.           Tὸ ἄρθρο τῆς Hilary White ἀναδημοσιεύθηκε στὸ γαλλόφωνο ἐνημερωτικὸ συγκρότημα Reinformation TV, τὴν 12η Δεκεμβρίου 2016. Τὸ σχετικὸ ρεπορτὰζ ὑπογράφει ἡ Anne Dolheim, ἡ ὁποία ἐπίσης σημειώνει πὼς ἐφ᾽ ὅσον ὁ Πάπας ἀποδέχεται τὰ ὅσα ἀναφέρει στὸ ἄρθρο του ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, τότε αὐτὸ ἔχει συνέπεια στὸ ἴδιο τὸ τριαδικὸ δόγμα, διότι «ἐὰν δὲν ὑπάρχει πλέον “Οὐράνιος Πατέρας”, ποιά εἶναι ἡ πίστη μας;». Ἔναντι τῆς συγκεκριμένης παπικῆς ἐγκυκλίου συνεχίζονται οἱ πολλὲς καὶ σοβαρὲς ἀντιδράσεις. Πρόσφατα πέντε καρδινάλιοι ζήτησαν διευκρινίσεις ἀπὸ τὸν Πάπα.
.           Ἐμᾶς, ὡς Ὀρθοδόξους, δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει τόσο ἡ συγκεκριμένη ἐγκύκλιος τοῦ Πάπα, οὔτε οἱ ἀντιδράσεις ποὺ ὑπάρχουν στοὺς κύκλους τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν. Μᾶς ἐνδιαφέρουν κυρίως τὰ ὅσα γράφει στὴν Osservatore Romano ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος. Εἶναι ἐξαιρετικὰ σοβαρά. Ἀφοροῦν στὰ δόγματα, στὴ διδασκαλία καὶ στὴν ἴδια τὴν Πίστη τῶν Ὀρθοδόξων. Οἱ ἀναφορὲς ὅτι δὲν ὑπάρχει Οὐράνιος Πατέρας ποὺ νὰ ἐνδιαφέρεται νὰ ἐπιβάλλει τὸν τρόπο τῆς ἀνθρώπινης συμπεριφορᾶς καὶ νὰ καθοδηγεῖ τὸ ἦθος τῶν ἀνθρώπων, καὶ ὅτι συμφωνεῖ μὲ τὸν Πάπα καὶ ἐμφανίζεται νὰ ὑποβαθμίζει τοὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, ἀπαιτοῦν ἄμεσες διευκρινίσεις.
.           Εἶναι ἀδιανόητο ὄχι Πατριάρχης, ὄχι Μητροπολίτης καὶ ἱερέας, ἀλλὰ ὁ ὁποιοσδήποτε Ὀρθόδοξος πιστὸς νὰ πεῖ ἢ νὰ γράψει τέτοιες ἀπόψεις. Δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ἀποδεχθεῖ κανεὶς ὅτι ὁ Πατριάρχης ἐνεπλάκη στὴ συζήτηση γιὰ τὴν παπικὴ ἐγκύκλιο, γιὰ νὰ συμβάλει στὰ σχέδια τοῦ Πάπα γιὰ τὴ δημιουργία μίας νέας σύγχρονης θρησκείας. Δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ἔχει προωθήσει καὶ ψηφίσει πρὸ ἐλάχιστων μηνῶν τοὺς περὶ γάμου κανόνες τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ τώρα νὰ συμφωνεῖ μὲ τὸν Πάπα ὅτι οἱ κανόνες αὐτοὶ ὑποχωροῦν μπρὸς στὴν εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ. Ὡς οἱ Ἱεροὶ Κανόνες νὰ εἶναι ἀπάνθρωποι καὶ νὰ ἀποτελοῦν τροχοπέδη στὴν πνευματικὴ ζωή… Εὐχόμαστε νὰ ἔχει γίνει λάθος στὴ μετάφραση, ἐλπίζουμε νὰ εἶναι ἄλλου τὸ κείμενο ποὺ φέρει τὴν ὑπογραφὴ τοῦ Πατριάρχη, πιστεύουμε ὅτι θὰ δοθοῦν σὲ βραχύτατο χρονικὸ διάστημα οἱ δέουσες διευκρινίσεις.-**

*Τὸ ἄρθρο δὲν ἔχει δημοσιευθεῖ στὴν ἐπίσημη ἱστοσελίδα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, οὔτε στὰ φιλικὰ πρὸς αὐτὸ ΜΜΕ. Σημειώνεται ὅτι στὴν ἰστοσελίδα τοῦ Οἴκ. Πατριαρχείου ἔχουν δημοσιευθεῖ ὅλες οἱ ὁμιλίες τοῦ κ. Βαρθολομαίου, ποὺ ἐκφώνησε κατὰ τὴν πρόσφατη ἐπίσκεψή του στὸ Μπάρι γιὰ τὴν ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Νικολάου.

**Τὸ ρεπορτὰζ ἐγράφη μὲ δέος καὶ συνοχὴ καρδίας, ἐπειδὴ ἀφορᾶ στὴν Πίστη μας καὶ ἀναφέρεται στὸν ἔχοντα τὰ πρεσβεῖα τιμῆς Πατριάρχη ὅλης τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. 

 

, ,

Σχολιάστε