Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΕΘΝΙΚΑ"

«ΕIΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙA ΤΗΣ ΠΑΝΑΓIΑΣ» (Δ. Νατσιός)

«Εἴμαστε τὰ παιδιὰ τῆς Παναγίας»
Δημ. Νατσιός, Δάσκαλος-Κιλκίς

.——————–. Τὴν 1η Φεβρουαρίου 1941, δημοσιεύτηκε διάλογος συντάκτου τοῦ περιοδικοῦ «ΖΩΗ» μὲ τραυματίες πολέμου μὲς στὸ θάλαμο νοσοκομείου:
«Ἐκεῖ πάνω, κύριε, ἔχουμε γίνει ἄλλοι ἄνθρωποι. Νὰ τὸ ξέρετε. Νὰ τὸ λέτε παντοῦ. Εἴμαστε τὰ παιδιὰ τῆς Παναγίας. Ἡ Μεγαλόχαρη εἶναι μάνα καὶ προστάτιδά μας».
«Μὲ βλέπετε, μᾶς λέει ἕνας νεαρὸς τραυματίας πολεμιστής, ἀπὸ τὸ ἀντικρινὸ κρεβάτι. Ἐγὼ δὲν ἤμουν θρῆσκος. Δὲν πίστευα σὲ θαύματα. Ἡ γριὰ μάνα μου θυμιάτιζε τὰ βραδάκια τὸ εἰκόνισμα τῆς Παναγίας κι ἐγὼ μέσα μου τὴν κορόιδευα. Ἀλλὰ τώρα, ἄν μοῦ τὰ πεῖ ἄλλος αὐτά, θὰ τὸν θεωρήσω ἐχθρό μου.
Σᾶς μιλάω ἴσια. Αὐτὰ ποὺ εἶδα ἐκεῖ πάνω στὴν Ἀλβανία, δὲν εἶναι ἕνα θαῦμα, εἶναι χίλια θαύματα. Κάθε ὕψωμα ποὺ παίρνουμε, εἶναι ἕνα θαῦμα. Κάθε μάχη, κάθε ἐξόρμηση δική μας, ἕνα θαῦμα. Κάθε μέρα πολέμου ποὺ περνᾶ, ἕνα μεγάλο θαῦμα. Ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας…». (Μερόπη Σπυροπούλου, «Στὴν ἐποποιϊα τοῦ 1940-41. Μὲ πίστη», ἐκδ. «Ἀρχονταρίκι»).
.——————–. Ναὶ ἦταν θαῦμα τὸ Σαράντα. Ἡ Ἁγία Σκέπη τῆς Θεοτόκου. «Ἔ! λέγανε οἱ ξένοι ἄνθρωποι, ποὺ βλέπανε τὰ γινόμενα, τί θὰ κάμει τόσο μικρὸς λαὸς μὲ τόσον μεγάλο ἀντίπαλο; Θὰ γονατίσει σὲ μία μέρα!». Ἔτσι λένε καὶ σήμερα. Καὶ τὸ λένε καὶ «δικοί μας», οἱ παραλυμένοι καὶ μπουχτισμένοι ἀπὸ τὴν καλοπέραση σύμβουλοι καὶ παρασύμβουλοι τῆς ἡγεσίας. Τὸ διαλαλοῦν καὶ τὰ συφοριασμένα κανάλια τῆς ἀφιλοπατρίας καὶ τῆς ἐκκλησιομαχίας.
.——————–. Τότε ὁ λαὸς πίστευε πὼς θὰ τὸν βοηθήσει ἡ προσβεβλημένη Παναγία. Ἡ Μεγαλόχαρη, ποὺ ὕπουλα καὶ ἄνανδρα τὴν ἡμέρα ποὺ οἱ ταπεινοὶ καὶ οἱ καταφρονεμένοι τὴν προσκυνοῦσαν στὴν Τῆνο, στὸ κόσμημα τοῦ Αἰγαίου, οἱ ἐχθροὶ τὴν περιφρονοῦσαν.
.——————–. «Καλὰ περιμένετε νὰ δεῖτε. Περιμένετε ὕστερα ἀπὸ ἕναν μήνα, τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου», ἔλεγαν οἱ μάνες τῶν στρατιωτῶν. Τὴν ἡμέρα ἐκείνη, στὶς 21 Νοεμβρίου τοῦ 1940, ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς ἀπελευθερώνει τὴν Κορυτσά. Μάνες-Μπουμπουλίνες, ἔλεγε ἡ ἀθάνατη καπετάνισσα τοῦ Αἰγαίου:
«Ἔχασα τὸν σύζυγό μου. Εὐλογητὸς ὁ Θεός!
Ὁ μεγαλύτερος γιός μου σκοτώθηκε μὲ τὸ ὅπλο στὸ χέρι. Εὐλογητὸς ὁ Θεός!
Ὁ δεύτερος γιός μου, δεκατετραετὴς τὴν ἡλικία, μάχεται μαζὶ μὲ τοὺς Ἕλληνες καὶ πιθανῶς νὰ βρεῖ ἔνδοξο θάνατο. Εὐλογητὸς ὁ Θεός!
Ὑπὸ τὴν σκιὰ τοῦ Σταυροῦ θὰ χυθεῖ ἐπίσης τὸ αἷμα μου. Εὐλογητὸς ὁ Θεός! Ἀλλὰ θὰ νικήσουμε ἢ θὰ παύσουμε νὰ ζοῦμε. Θὰ ἔχουμε ὅμως τὴν παρηγοριὰ ὅτι δὲν ἀφήσαμε πίσω μας δούλους Ἕλληνες».
.——————–. Στὴν τότε ἐφημερίδα «Πρωΐα», δημοσιεύτηκε μία ἐπιστολή, μάνας χήρας ἀπὸ τὰ Μέγαρα, ποὺ μόλις εἶχε λάβει τὸν πολεμικὸ σταυρὸ ἀνδρείας τοῦ σκοτωμένου γιοῦ της. Ἔγραφε ἡ νέα Μπουμπουλίνα:
«Ὁ Δημητρός μου, ὁ μοναχογιός μου, προστάτης τῶν τριῶν κοριτσιῶν μου, ἔπεσε ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος. Χαλάλι τῆς πατρίδος ὁ Δημητρός μου. Ἂς ἦταν νὰ πέθαινα κι ἐγὼ πολεμώντας μαζί του. Ζήτω ἡ Ἑλλάς».
.——————–. Ζοῦμε στιγμὲς ποὺ λίγο διαφέρουν ἀπὸ τὴν πρὸ τῆς 28ης τοῦ ’40 ἐποχή. Καὶ πάλι δίπλα μας ἕνας ἄφρων δικτάτορας, ἕνα φιλοπόλεμο οὐτιδανὸ σκουπίδι τῆς ἱστορίας, ποὺ εἶναι ἱκανὸ νὰ βυθίσει στὰ σκοτάδια του, τὴν ταραγμένη περιοχή μας. Περισσότερο ἀπὸ ἄλλη φορᾶ ἀπαιτεῖται ὁμοψυχία, νὰ μᾶς «πιάσει τό… ἑλληνικό μας».
.——————–.  «Κάποτε μία μέρα συζητοῦσαν δύο ἁπλοὶ ἄνθρωποι -δύο ψαράδες ἦταν- γιὰ τὴν πίεση ποὺ ἀσκοῦν οἱ μεγάλες δυνάμεις πάνω στὴν πολιτικὴ ζωὴ τοῦ τόπου γιὰ τὰ συμφέροντά τους, ὁ ἕνας ξεστόμισε μία φράση ποὺ μὲ ξάφνιασε. Εἶπε ὀργισμένος: -Ἂν μᾶς πιάσει καμμιὰ μέρα τὸ ἑλληνικό μας;».  (Σ. Μυριβήλης, περ. «ΓΝΩΣΕΙΣ» 1959 τ. 14).  Μακάρι νὰ μᾶς πιάσει τὸ ἑλληνικό μας, γιατί ἔρχεται αὐτὸ ποὺ ἔγραψε ὁ Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος στὸν Κολοκοτρώνη, ὅταν στὴν ἀρχὴ τῆς Ἐθνικῆς Ἐπανάστασης ἐρίζουν οἱ καπεταναῖοι γιὰ τὰ πρωτεῖα καὶ ἡ δολερὴ διχόνοια χαμογελοῦσε «καθενὸς» μὲ τὸ σκῆπτρο της. «Σᾶς στέλνω τὸν Δράμαλη (σήμερα τὸν Ἐρντογάν), μὲ 30.000 ἀσκέρι γιὰ νὰ μονοιάσετε»… Τὸ 1940 μᾶς ἔπιασε τὸ ἑλληνικό μας. Τιμοῦμε σήμερα ἥρωες. Καὶ ὅπως μᾶς κανοναρχεῖ ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία, νὰ παραλλάξω λίγο τὴν φράση, «τιμὴ ἥρωος, μίμησις ἥρωος». Νὰ κλείσω μὲ ἕνα κείμενο ποὺ μοσχοβολᾶ Ἑλλάδα καὶ ὁμόνοια. Μᾶς ἔρχεται ἀπὸ τὰ μεγάλα χρόνια:.
——————–.  «Εἴμαστε πιὰ στὸν Ἀπρίλη τοῦ 1941. Ἡ ἄνοιξη ἀγνοοῦσε τὰ ἔργα τῶν ἀνθρώπων καὶ εἶχε φτάσει στὴν Ἀθήνα μὲ ὅλο τὸ φῶς της, μὲ τὰ δυνατά της χρώματα, μὲ τὸ ἐλαφρὸ ἀεράκι της, μὲ ὅλη τὴν ἐγκαρδιότητά της. Ἔλαμπε ὁ κεντρικὸς ἀθηναϊκὸς δρόμος. Μόνο ποὺ ἐνῶ ἐβούιζε ἀπὸ κίνηση, ἔμοιαζε σὰν ἄδειος. Ἔλειπε ἡ μισή, γιὰ νὰ μὴν πῶ, ἡ καλύτερη Ἑλλάδα: ἔλειπε ἡ ἑλληνικὴ νεότητα. Μὰ νὰ ποὺ ὁ δρόμος γέμισε πάλι, καὶ ἡ μισὴ Ἑλλάδα ἔγινε πάλι ὁλόκληρη. Μέσα σὲ μία στιγμή, μέσα σὲ μίαν ἁπλὴ κίνηση, μέσα σὲ μία αὐθόρμητη συνεργασία. Στὸ ἀντικρινὸ πεζοδρόμιο, κατέβαινε ἕνας τραυματίας. Ἡ στολή του τσαλακωμένη, τὸ μελαχροινὸ πρόσωπό του σκοτεινὸ ἀπὸ τὴν ταλαιπωρία καὶ τὴν ἀγωνία, ἀλλὰ τὸ πανί, ποὺ κράταγε τὸ πονεμένο καὶ βαρὺ ἀπὸ δόξα δεξί του χέρι, καθαρὸ καὶ κατάλευκο. Τὸ βῆμα του, σταθερὸ κ’ αἰσιόδοξο, μπερδεύτηκε μία στιγμή. Ἔσκυψε, εἶδε καὶ τραβήχτηκε στὴν ἄκρη τοῦ πεζοδρομίου. Εἶχαν λυθῆ τὰ κορδόνια τῆς μίας ἀρβύλας του. Πλησίασε σ’ ἕνα πεζούλι, ἔβαλε τὸ πόδι του ἀπάνω κ’ ἔσκυψε. Τότε ὅμως ἄρχισε μία προσπάθεια ποὺ παραμέρισε καὶ τὴν ἄνοιξη καὶ κάθε ψευδαίσθηση. Γιὰ νὰ δεθοῦν τὰ λυμένα του κορδόνια, χρειάζονται δύο χέρια γερά. Προπάντων τὸ δεξί, μὲ τὰ ἐπιτήδεια δάχτυλά του. Μὰ αὐτὸ ἴσα-ἴσα τὸ χέρι κρεμόταν βαρὺ καὶ τιμημένο. Καὶ ἡ προσπάθεια ἔπρεπε νὰ γίνει μ’ ἕνα χέρι καὶ μάλιστα μὲ τ’ ἀριστερό. Ἄρχισε, λοιπόν, ἀλλὰ δὲν κράτησε πολύ. Τὴν εἶδαν πολλοί, μὰ πιὸ κοντά της ἔτυχε ἕνας ψηλὸς γέροντας, μὲ πρόσωπο πλαισιωμένο ἀπὸ μικρὴ ἄσπρη γενειάδα, ὁλόισιος σὰν λαμπάδα κι ἀξιοπρεπὴς σὰν ἑλληνικὴ ὑπερηφάνεια, καλοντυμένος μὰ κι αὐστηρὸς στὴν ἐμφάνιση. Ἕνας γνωστὸς ἄρχοντας, παλιὸ ἀθηναϊκὸ σπίτι, μὲ πλούτη καὶ μὲ ὄνομα μεγάλο. Κι ὁ ψηλὸς γέροντας δὲν εἶδε μόνο πρῶτος, μὰ καὶ πρόφτασε νὰ τρέξη πρῶτος κοντὰ στὴν προσπάθεια ποὺ γινόταν ἀπάνω ἀπὸ τὴν ἀρβύλα μὲ τὰ λυμένα κορδόνια. Μ’ ἕνα γρήγορο βῆμα, βρέθηκε πλάι στὸ σκυμμένο τραυματία, ἔβγαλε τὰ κίτρινα γάντια του, ἔσκυψε κι αὐτός, σχεδὸν γονάτισε, κ’ ἔκαμε ὅ,τι δὲν μποροῦσε νὰ κάμη τὸ πονεμένο χέρι. Ὅταν ὁ γέροντας τελείωσε τὴ μικρὴ ἐξυπηρέτηση καὶ ὕψωσε τὸ ἀνάστημά του, ὁ νέος πολεμιστὴς τὸν κοίταξε στὰ μάτια καὶ δὲν ἤξερε τί νὰ τοῦ πῆ, πῶς νὰ τὸν εὐχαριστήση. Δὲν βρῆκε τὰ λόγια ποὺ ἤθελε, ὅπως δὲν τάβρισκε κανένας ἐκείνη τὴ στιγμή, κ’ ἔκανε κάτι πιὸ εὔγλωττο: πῆρε τὸ δεξὶ χέρι τοῦ γέροντα, ἔσκυψε καὶ τὸ φίλησε. Εἶχαν σταθῆ καὶ μερικοὶ ἄλλοι μαζὶ μ’ ἐμένα κ’ ἔμεναν σαστισμένοι. Ἔβλεπαν καὶ δὲν πίστευαν. Ἔβλεπαν κ’ ἔνιωθαν νὰ δυναμώνη, νὰ κυριαρχῆ μέσα τους ὁ νέος ἄνθρωπος ποὺ γεννήθηκε σὲ ὅλες τὶς ἑλληνικὲς συνειδήσεις τοὺς μῆνες ἐκείνους. Ὅλ’ ἡ Ἑλλάδα σὲ μιὰν ἁπλὴ σκηνή! Ἐκεῖ κι ὁ μεγάλος πατριωτισμός, ἐκεῖ κι ὁ βαθὺς σεβασμός, ἐκεῖ καὶ ἡ σιδερένια κοινωνικὴ ἀλληλεγγύη.
Ἔτσι ἐζήσαμε τὴ μεγάλη ἐκείνη ἐποχή, τὸ κρίσιμο ἐκεῖνο ὁρόσημο τοῦ ἐθνικοῦ μας βίου:
Ὅλοι μαζὶ οἱ Ἕλληνες. Ὁ ἕνας κοντά, πολὺ κοντὰ στὸν ἄλλο, τὸ ἕνα χέρι στ’ ἄλλο χέρι καὶ ἡ μία καρδιὰ πλάι στὴν ἄλλη καρδιά». (Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Πανηγυρικοὶ λόγοι ἀκαδημαϊκῶν, 28η Ὀκτ 1940», ἐπιμέλεια Π. Χάρης, σελ. 482-483. Ὁμιλητής, τὸ 1969, εἶναι ὁ Πέτρος Χάρης).

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

80 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Σχολιάστε

ΕΘΝΙΚΕΣ ΕΞΑΡΣΕΙΣ «ΟΥ ΚΑΤ᾽ ΕΠΙΓΝΩΣΙΝ» [Ἥρωας δὲν εἶναι κάποιος ποὺ θυσιάζει τὴν ζωή του γιὰ νὰ διασφαλίσει τὴν ἰδεολογία του, ἀλλὰ ἐκεῖνος ποὺ θυσιάζεται γιὰ τοὺς ἄλλους]

«Ὁ Κατσίφας προκάλεσε τὰ γεγονότα
καὶ οἱ λάθος ἀντιλήψεις του»
ΠΗΓΗ: newsbreak.gr

. . Σφοδρὲς ἀντιδράσεις προκάλεσε ἡ ἀνάρτηση Ἕλληνα κληρικοῦ Ἐλευθέριου Μπαλάκου ὁ ὁποῖος ὑπηρέτησε ὡς κληρικὸς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἀργυροκάστρου. Ὁ ἱερέας ἐκφράζει τὴν ἄποψη ὅτι ὁ Κωνσταντῖνος Κατσίφας ποὺ δολοφονήθηκε ἀπὸ τὴν ἀλβανικὴ ἀστυνομία πρὶν ἀπὸ δύο χρόνια, εἶναι ὁ ἴδιος ὑπεύθυνος γιὰ ὅσα προκάλεσε, ἐνῶ μάλιστα τὸν ἀποκαλεῖ «φτωχὸ» θύμα τοῦ ἐθνικισμοῦ, παρουσιάζοντάς τον ὡς ταραχοποιό.

Ὁλόκληρη ἡ ἀνάρτηση τοῦ ἱερέα
. . «Ξέρω πὼς κάποιοι θὰ μὲ μισήσουν γιὰ τὴν ἀνάρτησή μου αὐτή. Δὲν μὲ πειράζει. Μὲ ἐνδιαφέρει ἡ ἀλήθεια τῶν πραγμάτων. Μερικοὶ ἀτυχῶς αὐτὲς τὶς ἡμέρες συγκρίνουν τὸν Παῦλο Φύσσα μὲ τὸν Κωνσταντῖνο Κατσίφα. Μέγα λάθος. Ἄλλα τὰ δεδομένα τοῦ ἑνός, ἄλλα τοῦ ἄλλου. Ἤθελα νὰ καταθέσω τὴν προσωπική μου μαρτυρία.
. . Τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου τοῦ Κωνσταντίνου Κατσίφα ἤμουν στὸ χωριὸ Βουλιαράτες. Διακονοῦσα τότε στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας. Ἔχω προσωπικὴ ἐμπειρία καὶ ἄποψη. Ἐνημερωτικά: Κανεὶς δὲν μᾶς ἀπαγόρευσε νὰ τελέσουμε ἐκείνη τὴν ἡμέρα τὴν Θεία Λειτουργία στὰ ἑλληνικά. Τὸ χωριὸ εἶναι βορειοηπειρωτικὸ καὶ ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι ἡ καθιερωμένη σὲ ὅλες τὶς ἐκφάνσεις τῆς ζωῆς. Δὲν μᾶς ἀπαγόρευσε κανεὶς νὰ ἀναρτήσουμε σημαῖες Ἑλληνικές. Γεμάτος ὁ τόπος ἀπὸ σημαῖες ἦταν. Δὲν μᾶς ἀπαγόρευσε κάνεις νὰ ἀποδώσουμε τιμὲς στοὺς Ἕλληνες πεσόντες τοῦ ’40 ποὺ κείτονται στὸ στρατιωτικὸ κοιμητήριο, οὔτε νὰ κάνουμε τὶς ἐκδηλώσεις, οἱ ὁποῖες ἦταν προγραμματισμένες. Πρὸς τί λοιπὸν ὅλο αὐτό; Ὁ κ. Κατσίφας ἤθελε νὰ ἀναρτήσει δική του (προσωπικὴ σημαία), ὅταν οἱ ἀρχὲς τοῦ ἔκαναν συστάσεις καὶ τὸν ἐμπόδισαν ἄρχισε –ἀφοῦ ἦταν ὁπλισμένος– νὰ ρίχνει.
. . Ἔχω ἕνα ἐρώτημα: Στὸ σημεῖο ἐκεῖνο ἦταν πολλὰ παιδιὰ ἐκείνη τὴν ἡμέρα. Ὁ Κατσίφας καὶ ἡ ἀστυνομία σὲ πολὺ κοντινὴ ἀπόσταση. Ἂν μία σφαίρα χτύπαγε ἕνα ἀπὸ τὰ παιδιά, μήπως τώρα θὰ διηγούμασταν τὴν ἱστορία ἀνάποδα; Τέλος ἐνῶ ὁ Κατσίφας εἶχε ξεφύγει ἀπὸ τοὺς ἀστυνομικούς. Εἶχε ἀνέβει σὲ ἕνα ὕψωμα. Ὁ ἴδιος πάλι προκάλεσε τὰ γεγονότα, πῆγε στοὺς ἀστυνομικοὺς ξανὰ καὶ ἀφοῦ δὲν ἔριχνε τὸ ὅπλο κατὰ τὴν παραγγελία τῆς ἀστυνομίας, τὸν σκότωσαν. Ἡ ἀλήθεια εἶναι σκληρὴ τὸ ξέρω. Πονάει. Γκρεμίζει ἴσως τὰ ἰδεολογήματα ποὺ ἔχουμε χτίσει. Πρέπει ὅμως νὰ εἰπωθεῖ.
. . Ὅπως στὴν Ἐκκλησία δὲν εἶναι μάρτυρας ἁπλῶς ὅποιος χάσει τὴν ζωή του –τὰ κίνητρα τοῦ μαρτυρίου ἀναδεικνύουν τὸν μάρτυρα– ἔτσι καὶ ὁ ἥρωας δὲν εἶναι κάποιος ποὺ θυσιάζει τὴν ζωή του γιὰ νὰ διασφαλίσει τὴν ἰδεολογία του. Ἥρωας εἶναι ἐκεῖνος ποὺ θυσιάζεται γιὰ τοὺς ἄλλους. Δὲν εἶδα στὸν θάνατο τοῦ Κατσίφα κάτι τέτοιο. Εἶχε ἐθνικὸ φρόνημα “οὐ κατ’ ἐπιγνωσιν” . Οἱ λάθος ἀντιλήψεις του τὸν ὁδήγησαν στὸ ὀλέθριο τέλος, καὶ ὄχι ἡ ὑπεράσπιση τῶν ἄλλων. Μοῦ κάνει ἐντύπωση ὅμως πὼς εὔκολα ἀναδείχθηκε ἥρωας καὶ σύμβολο. Ζοῦμε σὲ πολὺ περίεργες ἐποχὲς ἀλήθεια. Οἱ ἄνθρωποι εὔκολα ζητᾶμε νὰ κατασκευάσουμε σύμβολα. Ὁ Κατσίφας ἦταν τὸ τέλειο σύμβολο στὰ χέρια ἐκείνων ποὺ ἤθελαν νὰ χαράξουν τὶς δικές τους πολιτικὲς κατευθύνσεις. Εἶναι κρίμα ἕνας θάνατος νὰ χρησιμοποιεῖται ἔτσι . Προσωπικὰ τὸν μνημονεύω στὴν προσκομιδὴ τὸν Κωνσταντῖνο. Ὄχι ὡς ἥρωα. Ἀλλὰ ὡς ἕνα ταλαίπωρο ἄνθρωπο, θύμα τοῦ ἐθνικισμοῦ. Γιατί ὁ ἐθνικισμὸς δὲν ἔχει οὔτε φυλή, οὔτε πατρίδα. Μὲ συμπόνια βλέπω τοὺς γονεῖς του, ποὺ ἔχασαν τὸ παιδί τους. Ἂν καὶ λυπᾶμαι, ὅταν τοὺς βλέπω νὰ χρησιμοποιοῦνται ὡς ἐργαλεῖα ἐθνικιστικῆς προπαγάνδας. Ἔχω σοβαρὲς ἐνστάσεις γιὰ τὸν τρόπο ποὺ ἡ Ἀλβανικὴ Ἀστυνομία διαχειρίστηκε τὸ θέμα. Θὰ μποροῦσε ἴσως νὰ μὴν τὸν σκοτώσει. Πάντως προκάλεσε τὴν καταδίκη του. Εἶναι γεγονός.
. . Ἔκανα λόγο γιὰ τὸ συγκεκριμένο γεγονὸς καὶ μόνον. Μέσα στὴν σύγχυση τῶν ἡμερῶν ἤθελα νὰ ἀκουστεῖ ἕνας λόγος διαφορετικός, κατὰ τὸ δυνατὸν ἀντικειμενικός. Ἄλλη συζήτηση εἶναι ἡ Ἑλληνικὴ μειονότητα στὴν Ἀλβανία. Ἐκεῖ δὲν εἶναι “μέλι γάλα” τὰ πράγματα. Ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι μία ἄλλη συζήτηση. Τώρα μίλησα ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ γιὰ τὸν θάνατο τοῦ μακαρίτη τοῦ Κατσίφα».

Σχολιάστε

ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ: ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΕΥΕΡΓΕΤΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης:
Πνευματικὸς εὐεργέτης τῶν Ἑλλήνων

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .               Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης (1749-1809), κατὰ τὸν  ἱστορικό μας Κωνσταντῖνο Σάθα, «κατατάσσεται πρεπόντως μεταξὺ τῶν λογιωτέρων τοῦ καιροῦ του, πάντων ὑπέρτερος κατὰ τὴν φιλοπονίαν ὁ χαλκέντερος ἀναδειχθείς, τὰ δὲ πολυάριθμα αὐτοῦ συγγράμματα οὐκ ὀλίγον συνετέλεσαν εἰς κραταίωσιν τῆς Ὀρθοδοξίας, ὠφελείας ἀνυπολογίστου τοῦ ἡμετέρου ἔθνους προξένα γενόμενα» (Κων. Σάθα «Βιογραφίαι τῶν ἐν τοῖς γράμμασι διαλαμψάντων Ἑλλήνων (1453-1821), Ἐν Ἀθήναις, 1868, Ἔκδ. Ι. Χιωτέλλη, σελ. 626).

  .               Ἡ προσφορά του στὸ Ἔθνος, μαζὶ μὲ τὸν Μακάριο τὸν Νοταρὰ καὶ τοὺς ἄλλους ταπεινοὺς λογίους μοναχούς, τοὺς ἐπιλεγομένους Κολλυβάδες,  εἶναι ἀνεκτίμητη. Τὴν ὥρα ποὺ οἱ περισσότεροι Ἕλληνες λόγιοι ἀσχολοῦνταν σχεδὸν ἀποκλειστικὰ μὲ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες συγγραφεῖς, ἐκεῖνοι ἀσχολήθηκαν μὲ τὴν πνευματικὴ καὶ πατερικὴ Παράδοση τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων. Ὅπως γράφει ὁ Σάθας, ὁ Ἅγιος Μακάριος ὁ Νοταρᾶς παρέδωσε πρὸς ἐπιθεώρηση στὸν Ἅγιο Νικόδημο τὴν «Φιλοκαλία», ἤτοι κείμενα Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἡσυχαστικῆς παράδοσης, ποὺ γράφτηκαν ἀπὸ τὸν τέταρτο ἕως τὸν 15ο αἰώνα. Ἐκεῖνος συνέθεσε τὸ προοίμιο καὶ συνοπτικὰ τοὺς βίους τῶν σὲ αὐτὴν περιεχομένων συγγραφέων. Μεταξὺ αὐτῶν οἱ Ἅγιοι Ἀντώνιος ὁ Μέγας, Θεόδωρος Στουδίτης, Ἐφραὶμ ὁ Σύρος, Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος, Νικήτας Στηθάτος καὶ Γρηγόριος ὁ Σιναΐτης. Τὸ ἔργο ἐκδόθηκε τὸ 1782 καὶ ἔκτοτε ὠφελεῖ πνευματικὰ ὅσους τὸ μελετοῦν.

  .               Ἄλλο, παρόμοιο, σπουδαῖο ἔργο, ποὺ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ἐπεξεργάσθηκε καὶ ἐξέδωσε, ἦταν ὁ «Εὐεργετινός», ποὺ θεωρεῖται ἡ πληρέστερη συλλογὴ ἀποφθεγμάτων τῶν Ἀσκητῶν Πατέρων τῆς Ἐρήμου. Τὸ ἔργο συνεγράφη ἀπὸ τὸν λόγιο μοναχὸ Παῦλο τὸν 11ο αἰώνα καὶ ὁ Ἅγιος Νικόδημος τὸ ἐξέδωσε τὸ 1783 στὴν Βενετία. Στὰ ἔργα του ἐπίσης εἶναι ἡ ἐπιμέλεια καὶ ἡ ἔκδοση τῶν ἔργων τῶν Ἁγίων Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου καὶ Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Τὰ ἔργα τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου εἶναι τόσα, ποὺ μόνον αὐτὰ θὰ γέμιζαν τὴν σελίδα. Ὅποιος ἐνδιαφέρεται μπορεῖ νὰ δεῖ τοὺς τίτλους τους στὸ ἔργο τοῦ Κων. Σάθα. Σημειώνεται ὅτι ἔγραψε τὴ σημαντικὴ καὶ ὀγκωδέστατη ἐργασία του  σὲ περίπου 23 χρόνια (1782 – 1805) μὲ πρωτόγονες γραφίδες σὲ κακὴ ποιότητα χάρτου καὶ σὲ δύσκολες συνθῆκες,  στὸ Ἅγιον Ὄρος.

  .               Ὁ Ἅγιος Νικόδημος γεννήθηκε στὴν Νάξο καὶ ἀπὸ τὰ παιδικά του χρόνια φάνηκε ὁ πόθος του νὰ καρεῖ μοναχὸς καὶ ἡ ἐξαιρετική  του ἐπίδοση στὰ γράμματα στὰ σχολεῖα ποὺ πῆγε, στὴ Νάξο καὶ στὴ Σμύρνη, καθὼς καὶ στὴν ἐκμάθηση ξένων γλωσσῶν. Μοναχὸς ἐκάρη τὸ 1775. Ὁ Κων. Σάθας ἔτσι περιγράφει τὸν Ἅγιο Νικόδημο: «Ἦταν ὁ μακάριος, τὸν τρόπον ἁπλοῦς καὶ ἀνεξίκακος, τὸ ἦθος γλυκὺς καὶ χαρίεις, ἀκτήμων καὶ λίαν ἀπερίσπαστος» (Αὐτ. σελ. 625). Ἦταν δὲ τόσης δυνατότητος ἡ μνήμη του, ὥστε εἶχε ἀποστηθίσει ὁλόκληρη τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ  γνώριζε ἀπέξω πλεῖστες μαρτυρίες καὶ γνῶμες πατέρων καὶ θυμόταν σὲ ποιὰ συγγράμματα θὰ τὶς εὕρισκε.

 .                Σημαντικὴ προσφορά του στὸ ὑπόδουλο Ἔθνος ἦταν τὸ ὅτι συγκέντρωσε μὲ ἐπιμέλεια κείμενα ἀπὸ διαφόρους συγγραφεῖς καὶ συνέγραψε τὸ «Νέον Μαρτυρολόγιον, ἤτοι μαρτυρία τῶν νεοφανῶν μαρτύρων τῶν μετὰ τὴν ἅλωσιν τῆς Κωνσταντινουπόλεως μαρτυρησάντων». (Σημ. Ἔχει ἐκδοθεῖ ἀπὸ τὸν ἐκδ. Οἶκο «Ἀστήρ», Ἀθήνα). Γιὰ πρώτη φορὰ ἐκδόθηκε τὸ 1794 «διὰ συνδρομῆς Φιλοχρίστων καὶ Φιλομαρτύρων Χριστιανῶν, τῶν ἐν τῇ Δυτικῇ Εὐρώπῃ πραγματευομένων».

 .               Καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ὀθωμανικῆς τυραννίας πλεῖστοι ἦσαν οἱ Ἕλληνες ποὺ μαρτύρησαν, γιατί δὲν δέχθηκαν νὰ γίνουν μουσουλμάνοι, ἢ παρασυρθέντες μὲ διάφορους τρόπους στὸ Ἰσλὰμ μετανίωσαν καὶ δήλωσαν στοὺς ἀλλόθρησκους τυράννους ὅτι ἦσαν Χριστιανοί. Ἡ ὕπαρξη, τὰ βασανιστήρια καὶ ὁ θάνατος τῶν μαρτύρων ἦταν μία συνεχὴς ὑπόμνηση στοὺς σκλαβωμένους Ἕλληνες τῆς διαφορετικότητάς τους ἀπὸ τοὺς Ὀσμανῆδες. Αὐτὲς οἱ θυσίες καὶ τὸ αἷμα τῶν Νεομαρτύρων διατήρησαν ζωντανὴ τὴν ἰδιοπροσωπία τῶν Ἑλλήνων καὶ ὁδήγησαν στὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821. 

  .               Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ἐξηγεῖ ὅτι γιὰ πέντε λόγους ἔγραψε τοὺς βίους τῶν ἐπὶ ὀθωμανικῆς τυραννίας Νεομαρτύρων: Ὁ πρῶτος ἦταν γιὰ νὰ ἀνακαινιστεῖ ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη τῶν σκλαβωμένων, ὁ δεύτερος γιὰ νὰ μένουν ἀναπολόγητοι οἱ ἀλλόπιστοι μουσουλμάνοι, ὁ τρίτος  γιὰ νὰ εἶναι αὐτοὶ ποὺ χύσανε τὸ αἷμα τους γιὰ τὸν Χριστὸ δόξα καὶ καύχημα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἔλεγχος καὶ καταισχύνη στοὺς τυράννους, ὁ τέταρτος γιὰ νὰ εἶναι παραδείγματα ὑπομονῆς σὲ ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι τυραννοῦνταν κάτω ἀπὸ τὸν βαρὺ ζυγὸ τῆς αἰχμαλωσίας καὶ πέμπτος, γιὰ νὰ εἶναι θάρρος καὶ παρακίνηση νὰ μὴν ἀποστοῦν τῆς πίστης τους οἱ Χριστιανοί, ἀλλὰ νὰ εἶναι ἕτοιμοι γιὰ τὸ μαρτύριο καὶ αὐτοί.

  .               Πρῶτο νεομάρτυρα ποὺ ἀναφέρει στὸ πόνημά του ὁ Ἅγιος Νικόδημος εἶναι ὁ ἐκ Τραπεζούντας τοῦ Πόντου Ἅγιος Ἰωάννης ὁ ἐν Ἀσπροκάστρῳ (Σημ. Σήμερα Ἄκερμαν στὴν Οὐκρανία). Μαρτύρησε τὸ 1492. Ὅταν οἱ Τοῦρκοι τοῦ ἔταξαν ἀξιώματα καὶ πλούτη, ἂν ἀλλαξοπιστοῦσε, ἐκεῖνος σήκωσε τὰ χέρια καὶ τὰ μάτια στὸν οὐρανὸ καὶ εἶπε σὲ ἐπήκοό τους: «Μὴ γένοιτο Κύριέ μου νὰ σὲ ἀρνηθῶ ποτέ. Ἐγὼ χριστιανὸς γεννήθηκα καὶ χριστιανὸς θέλω νὰ ἀποθάνω». Μετὰ ἀπὸ αἰῶνες, τὸ 1821, τὸν λόγο τοῦ Τραπεζούντιου Ἰωάννη ἐπανέλαβε ὁ Ἀθανάσιος Διάκος. Στὴν ἀρχὴ καὶ στὸ τέλος τῆς τουρκοκρατίας ἡ ἴδια πίστη, ὁ ἴδιος ἡρωισμός, τὰ ἴδια λόγια. Χωρὶς διαφωτισμὸ φυσικά.

  .               Τὸ 1520, πρὶν ἀπὸ πεντακόσια χρόνια, τὴν 1η Νοεμβρίου, μαρτύρησαν ὁ ἀπὸ τὴν Καστοριὰ  Ὁσιομάρτυρας Ἰάκωβος, μαζὶ μὲ  δύο μαθητές του, τοὺς Ἰάκωβο διάκονο καὶ Διονύσιο μοναχό. Ἦταν πλούσιος,  μοίρασε τὰ πλούτη του –τριακόσιες χιλιάδες γρόσια– στοὺς πτωχούς, πῆγε στὸ Ἅγιον Ὄρος καὶ ἐκάρη μοναχὸς στὴ Μονὴ Δοχειαρίου. Βγῆκε ἀπὸ τὸ Ὄρος καὶ κήρυξε στὶς περιοχὲς τῆς Αἰτωλίας καὶ Μετεώρων. Πλῆθος χριστιανῶν ἔτρεχε σὲ αὐτὸν γιὰ νὰ ἀκούσουν τὸ κήρυγμά του, κάτι ποὺ ἔκανε τὸν ἀρχιερέα τῆς Ἄρτας Ἀκάκιο νὰ τὸν φθονήσει καὶ νὰ προδώσει τὸ ἔργο του στοὺς ἐξουσιαστές.

 .               Οἱ Ὀθωμανοὶ δὲν ἔχασαν τὴν εὐκαιρία. Τὸν φυλάκισαν καὶ τὸν βασάνισαν. Μετὰ τὰ βασανιστήρια ἐρώτησαν τὸν Ἅγιο γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὸν Μωάμεθ καὶ ἐκεῖνος τοὺς εἶπε ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ τέλειος Θεὸς καὶ ὁ τέλειος ἄνθρωπος καὶ ὅτι ὁ Μωάμεθ δὲν εἶναι προφήτης, ἀλλὰ πολέμιος τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ. Τότε  συνέχισαν τὰ βασανιστήρια μέχρι θανάτου καὶ νεκρὸ τὸν κρέμασαν, μαζὶ μὲ τοὺς δύο μαθητές του.

  .               Ἕλληνες λόγιοι  προσέφεραν στοὺς ὑπόδουλους Ἕλληνες τὶς γνώσεις τους, ὁ Ἅγιος Νικόδημος τοὺς γνώρισε τὴν Ὀρθόδοξη πνευματικότητα. Ὅπως γράφει ὁ Χρῆστος Γιανναρᾶς τροφοδότησε τὸ ὑπόδουλο Γένος μὲ θεμελιώδη κείμενα πνευματικῆς καὶ πολιτισμικῆς αὐτοσυνειδησίας. Προσθέτει ἐπίσης ὅτι οἱ Κολλυβάδες δὲν ἀντέταξαν στὸν δυτικῆς προέλευσης νεωτερισμὸ μίαν ἀντίπαλη ἰδεολογία, ἀλλὰ ἕνα λόγο ὑπαρκτικῆς ἀφύπνισης στὶς οὐσιώδεις καὶ πρωταρχικὲς ἀνάγκες τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως τὶς φώτισε τὸ ἦθος καὶ ἡ ἐμπειρία τῶν Πατέρων τῆς ἐκκλησιαστικῆς Παράδοσης. (Χρ. Γιανναρᾶ «Ὀρθοδοξία καὶ Δύση στὴ Νεώτερη Ἑλλάδα», ἐκδ. «Δόμος», Ἀθήνα, 2006, σελ. 188 – 189).-   

,

Σχολιάστε

ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ «ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ» (Δ. Νατσιός)

Νὰ φτιάξουμε «Φροντιστήρια Ἑλληνισμοῦ»

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                      Ὅ,τι καὶ νὰ γράφουμε τόπο δὲν πιάνει. Γι’ αὐτὸ καλύτερα νὰ στραφοῦμε στὶς πατραγαθίες καὶ δὴ στὸ «ἅγιο βῆμα» τῆς ἱστορίας μας, τὴν Ἁγιασμένη Ἐπανάσταση τοῦ ’21. Ἀπὸ ἐκεῖ πρέπει νὰ πιάσουμε τὸ νῆμα… Παρηγορία καὶ θάρρος. Μοσχοβολοῦν τὰ καριοφίλια καὶ τὰ πετραχήλια. Νὰ ἀρχίσει νὰ βροντολαλεῖ καὶ πάλι στὴν καρδιὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ τὸ μπαρούτι τοῦ Εἰκοσιένα, τώρα ποὺ πολλὰ «θερία πολεμοῦν νὰ μᾶς φᾶνε»…
.                      Ὅταν ἔφτασε στὴν γυναίκα τοῦ Μάρκου Μπότσαρη, τὸ πικρὸ μαντάτο γιὰ τὸν ἡρωικὸ θάνατο τοῦ ἄνδρα της, ἔτυχε νὰ χτενίζει τὸν γιό της, τὸν Δημήτριο, ἀγόρι ἕντεκα ἐτῶν. Ἄρχισε νὰ μοιρολογεῖ. Ὁ μικρὸς Σουλιώτης δὲν τὴν ἄφηνε νὰ κλαίει. Ὁ πατέρας, τῆς ἔλεγε, σκοτώθηκε γιὰ τὴν πατρίδα καὶ ἡ ψυχή του θὰ πάει στὸν παράδεισο. Μὴν κλαῖς! Νὰ μὴν φορέσεις μαῦρα καὶ νὰ μὲ ἀφήσεις νὰ πάω στὸν θεῖο μου, (τὸν Νότη Μπότσαρη), νὰ πολεμήσω μαζί του. Νὰ μοῦ δώσεις ἅρματα καὶ ἄλογο, μπορῶ νὰ τὰ κρατῶ. Θέλω νὰ πάρω ἐκδίκηση γιὰ τὸ αἷμα τοῦ πατέρα μου…
.                      Ὅσοι ἀγαποῦν τὴν πατρίδα μας, αὐτὸ τὸ «πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τοὺς ἀγῶνες τοῦ λαοῦ της, τὴν θάλασσα καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου» (Σεφέρης), θλίβονται καὶ πικραίνονται γιὰ τὸ τωρινὸ κατάντημά της.
.                      Τὰ συμπτώματα τῆς παρακμῆς εἶναι ἐμφανέστατα. Κράτος – ζήτουλας τῆς οἰκουμένης, τετρομαγμένο καὶ δανειοσυντήρητο. Πολίτες, ἕνας ὁλόκληρος λαός, πανικοβλημένοι, ἀπογοητευμένοι καί, τὸ χειρότερο, ποὺ δὲν σέβονται, δὲν συμπονοῦν, δὲν ἀγαποῦν τὴν πατρίδα τους. Σεργιανίζουν οἱ Τοῦρκοι στὸ Αἰγαῖο, μαγαρίζουν τὰ αἵματα τοῦ Κανάρη καὶ ἀπαντᾶμε μὲ ἀπειλὴ κυρώσεων, ποὺ θὰ λάβουν οἱ Εὐρωπαῖοι, τοὺς ὁποίους γονυπετῶς ἐκλιπαροῦμε. Καὶ δὲν τὸ κάνουν, γιατί ξέρουν ὄτι μᾶς κυβερνοῦν προσκυνημένοι. Καὶ ὁ πολὺς λαός, τὸ ἀσκέρι, ξεφυσᾶ μὲ ἀνακούφιση. Πήραμε παράταση. Τὰ πάρτι στὴν Μύκονο, στὴν παραλιακὴ τῶν Ἀθηνῶν,  θὰ συνεχιστοῦν. Τὸ ξεφάντωμα δὲν θὰ ἀναβληθεῖ…
Ταυτίζουν οἱ μελλοθάνατοι γλεντοκόποι  τὴν πατρίδα, μὲ τὸ κράτος τῆς μίζας, τῆς ἀναξιοκρατίας, τοῦ σαλταδορισμοῦ, τῆς τεμπελιᾶς, τῆς ἀργομισθίας. Εἶναι τέτοιο σίγουρα, φρόντισαν γι’ αὐτὸ οἱ ἀνθυπομετριότητες ποὺ τὸ κυβέρνησαν καὶ τὸ κυβερνοῦν, ποὺ ἀντὶ νὰ ἀναδείξουν καὶ νὰ καλλιεργήσουν τὰ προτερήματα τοῦ λαοῦ, ξέβρασαν τὰ ἐλαττώματά του.
.                      Ὅμως ἄλλο εἶναι ἡ πατρίδα μας. Εἶναι ὁ τόπος τῶν πατέρων μας, εἴμαστε γραμμένοι στὰ μητρῶα της, τῆς ἀνήκουμε, δὲν μᾶς ἀνήκει. Εἴμαστε παιδιά της καὶ κανένα παιδὶ δὲν ἀπαρνιέται τὴν μάνα του, γιατί ἔτυχε νὰ πέσει, (οἱ γέροντες γονεῖς πέφτουν, ἀλλὰ δὲν ξεπέφτουν), νὰ χάσει τὰ πλούτη της, τὰ φτερά της τὰ πρωτινά, τὰ μεγάλα.
.                      Ὁ γιὸς τοῦ ἀθάνατου Μάρκου Μπότσαρη, ὁ Δημήτριος, δὲν κλαίει, δὲν ὀδύρεται. Ὄχι. Γυρεύει ἅρματα γιὰ «γδικιωμό», νὰ πάρει τὸ αἷμα τοῦ πατέρα του πίσω. Καμαρώνει ποὺ σκοτώθηκε ὁ πατέρας του γιὰ τὴν πατρίδα καὶ παρηγοριέται ποὺ θὰ πάει στὸν παράδεισο. Ὁμολογία πίστεως καὶ φιλοπατρία ἀταλάντευτη. Ποιός τοῦ τὰ ἔμαθε; Γονιοὶ καὶ δάσκαλοι τοῦ δίδαξαν παιδεία… σουλιώτικη. Γράμματα ἀντίστασης, γράμματα ἐλευθερίας.
.                      Σὲ ἕναν ὡραῖο, παλιὸ τόμο μὲ τίτλο «Μνήμη Σουλίου», ἔργο τοῦ 1971, περιέχεται μία ὁμιλία τοῦ Γ. Ἀθανασιάδη,  τὸ  1957,  ἀφιερωμένη στὸν   ἀγέρωχο πολέμαρχο τοῦ Σουλίου, Νότη Μπότσαρη, τὸν ἀρχηγὸ τῆς Φρουρᾶς τοῦ Μεσολογγίου. Διαβάζω στὸν ἐπίλογο τοῦ κειμένου: «Ἡ προβολὴ ἐνώπιον τῶν νεωτέρων γενεῶν τοῦ Ἔθνους ἱστορικῶν προσωπικοτήτων τῆς ὁλκῆς τοῦ Νότη Μπότσαρη ἀποτελεῖ τὸ καλύτερο δίδαγμα γιὰ τὴν διάπλαση τοῦ χαρακτῆρος των». (σελ. 197). Σωστά. Μὲ τοὺς Μποτσαραίους διαπλάθεις χαρακτήρα καὶ ὄχι μὲ τὴν «Σόνια» τὴν γάτα ποὺ ἀποτελεῖ πρότυπο ἡρωϊσμοῦ στὰ βιβλία Γλώσσας τοῦ Δημοτικοῦ. (Β΄ τεῦχος, Γλῶσσα Ϛ΄ Δημοτικοῦ, σελ. 62). Ἡ Παιδεία μας εἶναι βαριὰ καὶ θέλει γερὰ χέρια γιὰ νὰ τὴν κρατήσεις. Αὐτὸ δὲν τὸ καταλαβαίνουν. Μὲ τὶς γάτες καὶ μὲ κείμενα ποὺ ὑμνοῦν τὴν ἠττοπάθεια, δὲν μορφώνεις «γεροὺς» Ἕλληνες, ἀλλὰ γερασμένους καλοπερασάκηδες.
.                      Δύο μόνο ἐπεισόδια θὰ ἀναφέρουμε ἀπὸ τὴν ζωὴ τοῦ ἔνδοξου καπετάνιου. Τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1804 στὸ Μοναστήρι τοῦ Σέλτσου, ἔγινε ὁ ξακουσμένος «χαλασμὸς τῶν Μποτσαραίων». Σκοτώθηκαν πολλοί, μεταξὺ αὐτῶν καὶ ἡ περίφημη κόρη τοῦ Νότη, Λένω (Ἑλένη) Μπότσαρη.
Διαβάζω:
«Ὁ Νότης κείτεται στὸ πεδίο τῆς μάχης, διάτρητος ἀπὸ τὶς πληγὲς πνιγμένος στὸ αἷμα κατάμαυρος ἀπὸ τὸ μπαρούτι. Ἑφτὰ πληγὲς εἶχε καὶ τὴν σοβαρότερη στὸ δεξὶ μάτι. Τὴν ὥρα ἐκείνη ἡ κόρη του ἡ Λένω, λεβεντοκόριτσο 22 χρονῶν, λυγερή, ξανθή, ἦρθε μετὰ τὸν ἡρωικὸ θάνατο τοῦ θείου τῆς Νίκηζα, μὲ τὸν ὁποῖο συμπολεμοῦσε, καὶ βρῆκε τὸν πατέρα της μισοπεθαμένο. Μὲ τὸ ματωμένο γιαταγάνι στὸ χέρι, ἔσκυψε καὶ τὸν ρώτησε:
-Τί νὰ κάνω πατέρα;
Παιδί μου ἦρθε ἡ ὥρα σου. Σκοτώσου! Τῆς ἀποκρίθηκε ψιθυριστά». Χίμηξε ἡ Λένω μὲ τὸ γιαταγάνι, ἀναμέρισε τοὺς ἐχθροὺς καὶ πνίγηκε στὸν Ἀχελῶο, γιὰ νὰ μὴν τὴν μαγαρίσουν, κατὰ τὸ “λαμπρό” τους συνήθειο, οἱ ἀντίχριστοι Μωχαμετάνοι.
Παρελαύνουν οἱ ὑπουργοὶ στὸ «Παιδείας». Ἔρχονται καὶ παρέρχονται. Καὶ τὸ μόνο ποὺ ἀπομένει εἶναι ἡ σκιά τους, τὸ σκοτάδι ποὺ παραλαμβάνουν, τὸ παραδίδουν στὸν διάδοχό τους. Ὁ ἕνας χειρότερος ἀπὸ τὸν ἄλλο. Ἂν εἶχαν φρόνιμα ἑλληνικό, θὰ καθιέρωναν τὰ «σουλιώτικα γράμματα».
.                      Σουλιώτικα γράμματα εἶναι νὰ ἐπαναφέρεις στοὺς τοίχους τῶν σχολείων τὰ κάδρα τῶν ἡρώων του Εἰκοσιένα, τώρα ποὺ θὰ γιορτάσουμε τὰ 200 χρόνια ἀπὸ τὴν Παλιγγενεσία.
.                      Σουλιώτικη παιδεία εἶναι νὰ ἑτοιμάσεις Ἀνθολόγιο γιὰ τὸ δημοτικὸ σχολεῖο, ὅπου θὰ περιέχονται λόγια καὶ ἐπεισόδια τῶν ἀγωνιστῶν, σὰν αὐτὰ ποὺ προανέφερα.
.                      Σουλιώτικα γράμματα εἶναι νὰ διδάξεις στὰ παιδιὰ τὴν κολοκοτρωναίικη ἐθνικὴ διδαχή: «Ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ἅρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ Πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ Πατρίδος».  
.                      Καὶ ἐφ’ ὅσον τὸ κράτος εἶναι αἰχμάλωτο καὶ βασιλεύει τὸ «ψευτορωμαίικο», παιδεία γιὰ Ἑλληνόπουλα ποὺ θὰ σκέφτονται καὶ θὰ πράττουν ὅπως ὁ γιὸς τοῦ Μάρκου Μπότσαρη ἢ τοῦ Μιχαὴλ Μελᾶ καὶ τοῦ Πιερῆ Αὐξεντίου, κατορθώνεις, ἂν ἱδρύσεις «Φροντιστήρια Ἑλληνισμοῦ», ὅπου θὰ διδάσκονται τὰ τιμαλφῆ τῆς Γλώσσας, τῆς Ἱστορίας καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας. Γιὰ παιδιὰ Δημοτικοῦ, μὲ δασκάλους ποὺ δὲν «παρουσιάζουν συμπτώματα» ἀφιλοπατρίας καὶ ἐκκλησιομαχίας, ἀλλὰ εἶναι ὑγιεῖς, μὲ «ψυχὴ καὶ Χριστό». Δίπλα στὰ φροντιστήρια ἀγγλικῶν καὶ γερμανικῶν, νὰ ἀνοίξουν καὶ τά, ἐπαναλαμβάνω, «Φροντιστήρια Ἑλληνισμοῦ». Διότι, μᾶς κανοναρχεῖ ὁ Ρήγας, «ἐκ τῶν γραμμάτων γεννᾶται ἡ προκοπὴ μὲ τὴν ὁποία λάμπουν τὰ ἐλεύθερα ἔθνη». Ἀλλὰ ποιῶν γραμμάτων; Τοῦ Σουλίου, τῆς Μάνης, τῶν Σφακίων, τῆς Πίνδου, τοῦ Μαχαιρᾶ καὶ τοῦ Ἄθω…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΝ ΜΑΘΕΤΕ… (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Δικαιοσύνην μάθετε…

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                Οὐτοπικὸ εἶναι νὰ ζητάει κανεὶς νὰ μάθουν καὶ νὰ ἐφαρμόζουν τὴ δικαιοσύνη οἱ ἰσχυροὶ τῆς γῆς. Αὐτοὶ πάντα σκέπτονται τὸ συμφέρον τους. Ἐν ὄψει τῆς Συνόδου Κορυφῆς φαίνεται ὅτι ὁρισμένοι ἡγέτες σκέφτονται πῶς θὰ καλοπιάσουν τὴν Τουρκία, παρὰ πῶς θὰ τῆς ἐπιβάλουν νὰ ἐφαρμόσει τὸ Δίκαιο τῆς θάλασσας καὶ νὰ σταματήσει τὶς ἀπειλὲς καὶ τὶς ἐπεκτατικὲς βλέψεις της στὴ Μεσόγειο καὶ εἰδικότερα ἔναντι τῆς Κύπρου καὶ τῆς Ἑλλάδος.
.                Οὐδεὶς ἐκ τῶν ἡγετῶν τῆς ΕΕ ἕως σήμερα ἔχει ἀκουστεῖ νὰ λέγει τὸ αὐτονόητο, ὅτι ἡ Κύπρος εἶναι κράτος ἀνεξάρτητο, μέλος τοῦ ΟΗΕ καὶ τῆς ΕΕ καὶ ἰσχύει σὲ αὐτὴν ὅ, τι ἴσχυσε στὴν Γερμανία. Στὸ 1989 τὸ μετὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο βιαίως ἀποσπασθὲν τμῆμα της καὶ ἐνταχθὲν ὡς δορυφόρος τῆς ΕΣΣΔ, ἐνσωματώθηκε στὴ Γερμανία, μὲ τὴν ὑποστήριξη ὅλων τῶν δυτικῶν χωρῶν. Ἔτσι θά ᾽πρεπε νὰ γίνει καὶ στὴν Κύπρο. Τὸ βιαίως ὑποταγὲν τμῆμα της στὴν Τουρκία, κατὰ τὴν εἰσβολὴ τοῦ «Ἀττίλα» τὸ 1974, πρέπει νὰ ἐνσωματωθεῖ στὴν Κυπριακὴ Δημοκρατία, στὴν ὁποία ἰσχύουν ὅλοι οἱ κανόνες, ποὺ διέπουν κάθε χώρα – μέλος τῆς ΕΕ. Οὐσιαστικὰ ἔχουν ὑποκύψει στοὺς ἐκβιασμοὺς τῆς Τουρκίας καὶ δὲν τῆς ἐπιβάλλουν νὰ ἀναγνωρίσει τὴν κρατικὴ ὀντότητα τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας καὶ τὴν κυριαρχία της σὲ ὅλη τὴ Μεγαλόνησο, ὅπως ἐπιβάλλουν στὴ Σερβία ἔναντι τοῦ Κοσσυφοπεδίου.
.                Μὲ τὴν ὠφελιμιστικὴ συμπεριφορά τους κράτη μέλη τῆς ΕΕ, οἱ ΗΠΑ καὶ ἡ Μεγάλη Βρετανία αὐτοταπεινώνονται, ἀποθρασύνουν τὴν ἰσλαμικὴ Τουρκία καὶ δὲν ἀναγνωρίζουν τὸ αὐτονόητο, ποὺ ὑποστήριξαν ὄχι μόνο στὸ Κοσσυφοπέδιο, στὸ Μαυροβούνιο, παλαιότερα στὴν Βοσνία-Ἐρζεγοβίνη καὶ ἀκόμη παλαιότερα στὰ νησιὰ Φόλκλαντς. Ἡ Ἀγγλία καὶ ὅλες οἱ χῶρες ποὺ ὑποκλίνονται στὴν Τουρκία ὑπερασπίσθηκαν διὰ τῆς σπάθης τὰ δίκαια – συμφέροντά– τους.
.                Ἡ Ἀργεντινὴ ἀμφισβήτησε τὴν κυριαρχία τοῦ ΗΒ στὰ Φόλκλαντς, ποὺ βρίσκονται στὸν νοτιοδυτικὸ Ἀτλαντικὸ ὠκεανό, 480 χλμ ἀνατολικὰ τῆς Παταγονίας (νότια Ἀργεντινή), ἐνῶ ἀπὸ τὴν Ἀγγλία ἀπέχουν 12.985 χλμ. Πρόκειται γιὰ σύμπλεγμα νησιῶν. Δύο εἶναι τὰ μεγαλύτερα (Ἀνατολικὴ καὶ Δυτικὴ Φόλκλαντ) καὶ 100 περίπου βραχονησίδες. Τὰ δύο μεγαλύτερα νησιὰ ἔχουν 3.000 κατοίκους καὶ τὰ ξερονήσια ἀπὸ κανέναν ἕως 10 κατοίκους. Συνολικὰ ἔχουν 3200 κατοίκους, ὅσους περίπου ἡ Σύμη. Ἡ χούντα τῆς Ἀργεντινῆς θεώρησε ὅτι τὰ Φόλκλαντς εἶναι προέκταση τῆς χερσαίας της ἀκτῆς καὶ ἔστειλε στρατὸ νὰ τὰ προσαρτήσει. Ἡ ΜΒ ἀντέδρασε δυναμικὰ στὴν ἀμφισβήτηση τῶν κυριαρχικῶν της δικαιωμάτων. Δύο περίπου μῆνες κράτησαν οἱ πολεμικὲς ἐπιχειρήσεις. Ὅλες οἱ χῶρες στήριξαν τὴν Ἀγγλία, ποὺ τῆς κόστισε ἑκατοντάδες νεκροὺς καὶ τραυματίες καὶ 1,6 δισ. λίρες στερλίνες. Ὅμως κράτησε τὰ Φόλκλαντς καὶ ἐπὶ πλέον ἀνέπτυξε σὲ αὐτὰ – καὶ στὶς βραχονησίδες – 200 μίλια ΑΟΖ.
.                       Ἡ ΜΒ καὶ οἱ ἄλλες χῶρες ἀποδέχονται ὑφαλοκρηπίδα καὶ ΑΟΖ στὸ σύμπλεγμα τῶν νησιῶν Φόλκλαντς, κατοικούμενα καὶ μή. Τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Κύπρο διστάζουν νὰ ὑποστηρίξουν στὰ δίκαιά τους. Αὐτὴ δὲν εἶναι δικαιοσύνη. Εἶναι ὕβρις, ποὺ θὰ ἐξελιχθεῖ σὲ δυστοπία γιὰ τὴν Εὐρώπη.-

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΤΟYΡΚΟΙ ΠΡΙΝ ΑΠO 80 ΧΡOΝΙΑ: «Ο ΕΛΛΗΝΙΚOΣ ΣΤΡΑΤOΣ ΕIΝΑΙ Ο ΚΑΛYΤΕΡΟΣ ΤΟΥ ΚOΣΜΟΥ»

Ο  Τορκοι πρν π 80 χρόνια:
«
λληνικς στρατς εἶναι ὁ καλύτερος τοῦ κόσμου».

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος -Κιλκὶς

.                 Νυχθημερὸν παρελαύνουν στὶς ὀθόνες μας πρωτοσέλιδα τουρκικῶν ἐφημερίδων. Ὅλες, σχεδόν, υἱοθετοῦν, προβάλλουν καὶ χρησιμοποιοῦν τὰ ἐπιχειρήματα καὶ τὸ λεξιλόγιο -δίκην κερκίδας φανατικῶν- τοῦ Ἐρντογὰν καὶ ὅλων τῶν παλαβῶν ποὺ τὸν δορυφοροῦν. Ἀπειλές, πολεμικὲς ἰαχές, εἰρωνεῖες, κραυγές, βελάσματα, γαβγίσματα, ὑλακές, μυκηθμοί, ρεκάσματα, γρυλλισμοί, κοασμοί, ὀγκανίσματα καὶ λοιπὰ ἠχομιμητικὰ λεξίδια, μὲ τὰ ὁποῖα ἐμπλούτισε τὴν γλώσσα μας, τὸ ζωικὸ βασίλειο.
.                 Νὰ μιλήσεις γιὰ ἐλευθερία τοῦ τύπου ἢ ἀνεξάρτητη καὶ ἀντικειμενικὴ  δημοσιογραφία στὴν Τουρκία τοῦ Ἐρντογὰν καὶ τοῦ κρετίνου Μπαχτσελί; Ἀστεῖα πράγματα. Δεκάδες Τοῦρκοι ἐκδότες καὶ δημοσιογράφοι σαπίζουν στὶς φυλακές, γιατί ἔγραψαν ἀλήθειες γιὰ τὸ καθεστὼς τρομοκρατίας τοῦ Ἐρντογάν.  Ὁπότε, «παίρνουν ὅλοι γραμμὴ καὶ μπαίνουν στὴν γραμμὴ» καὶ ὄχι στὴν φυλακή.
.                 Στὴν πατρίδα μας οἱ δημοσιογράφοι δὲν ἀπειλοῦνται μὲν μὲ φυλακή, ἀλλὰ ὑποτάσσονται στὰ πάθη τους καὶ δὴ τῆς φιλαργυρίας. Ὑποκύπτουν στὰ “δοσίματα” τῶν κυβερνώντων καὶ μετατρέπονται σὲ ὑμνολόγους καὶ ζητωκραυγαστές τους. (Ὑπάρχουν ἀκόμη ἀτρόμητοι δημοσιογράφοι). Ἰσχύει ὁ χρησμὸς ποὺ ἔλαβε ὁ βασιλιὰς τῆς Μακεδονίας Φίλιππος ὁ Β´, ὅταν ρώτησε πῶς θὰ ὑποτάξει τὶς πόλεις -κράτη: «Ἀργυραῖς λόγχαις μάχου καὶ πάντων κρατήσεις». Νὰ μάχεσαι μὲ ἀργυρὲς λόγχες, δηλαδὴ χρῆμα, καὶ θὰ νικήσεις. Τὸ ἔπραξε καὶ πάντες ὑποδουλώθηκαν, πλὴν Λακεδαιμονίων, ποὺ ἡ ἀφιλαργυρία ἦταν θεμελιώδης ἀρετὴ τῆς παιδείας τους. (Ὁ Βάρναλης ἔγραψε κάτι ὡραῖο.
Πέτα τὴν ἀνθρωπιά σου
Κι ἀπὸ τὸν ἀφέντη πιάσου
Καὶ ἅμα σὲ φτύσει αὐτὸς
Νὰ κάθεσαι σκυφτὸς
Καὶ θά ᾽χεις τὰ μεγαλεῖα
Στὴν σάπια πολιτεία.
Στὴν θέση τῆς λέξεως “ἀνθρωπιὰ” μπορεῖ νὰ μπεῖ ἡ “λευτεριά”).
.                 Ἔχω ἕνα παλιὸ βιβλίο μὲ τίτλο «Ἡ Ἑλλὰς ἔδωσε τὴν νίκην», τοῦ 1945.  Συγγραφέας του ὁ Ἀχιλλέας Κύρου. Στὸ βιβλίο ἀντιγράφει «ὅσα οἱ ξένοι εἶπαν καὶ κατέγραψαν διὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ διὰ τὸν ἀγώνα της, ἀπὸ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940 μέχρι τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1944». Ἐνδιαφέρον παρουσιάζουν τὸ τί ἔγραφαν οἱ τουρκικὲς ἐφημερίδες. Ὁ Κύρου ὑποστηρίζει ὅτι ἕνας λόγος ποὺ ἡ συνήθης ὕαινα τῆς ἱστορίας δὲν εἰσῆλθε στὸν πόλεμο στὸ πλευρὸ τοῦ Ἄξονα, ἦταν οἱ ἑλληνικὲς νίκες στὴν Βόρειο Ἤπειρο. «Εἰς τὰς ἐπιτυχίας αὐτὰς συνετέλεσεν ἡ Τουρκία, προστατεύσασα τὰ ἑλληνικὰ μετόπισθεν», ὅπως γράφει ὁ ἐν Ἀγκύρᾳ ἀνταποκριτὴς τῶν “Τάιμς”, τὸν Νοέμβριο τοῦ 1940. (σελ. 96). Πάντα κουτοπόνηρη καὶ παραπλανητικὴ ἡ πολιτική της.
.                 Τὴν 29η Ὀκτωβρίου διαβάζουμε στὶς τουρκικὲς ἐφημερίδες: «Ζήτω ἡ Ἑλλάς: Εἴμεθα ὑπερήφανοι διότι συνδεόμεθα διὰ συμμαχίας μὲ τοιοῦτον ἔθνος», ἐφ. “Ἰκδάμ”. «Ἡ Ἑλλὰς θὰ ἐξέλθη ἀπὸ τὴν περιπέτειαν αὐτὴν μέγα καὶ ἔνδοξον ἔθνος», ἐφ. “Γενῆ Σαμπάχ”.  Ἡ “Βακὴτ” χαρακτήριζε τὴν στάσιν τῆς Ἑλλάδας ὡς «ἀλησμόνητον δι᾽ ὅλον τὸν κόσμον παράδειγμα γενναιότητος».
.                 «Ὅταν πλέον ἡ ἑλληνικὴ νίκη ἐξεδηλώθη πλήρως, ὅλαι αἱ τουρκικαὶ ἐφημερίδες, ἀφιέρωναν εἰς αὐτὴν ἐνθουσιώδη ἄρθρα. Ὁ Τοῦρκος στρατηγὸς Ἐρκιλὲτ ἔγραφε τὴν 10η Δεκεμβρίου εἰς τὴν “Σὰν Πόστα”: «Ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς ἀπέσπασε τὸν θαυμασμὸν ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου. Τὸ Ἑλληνικὸν Ἔθνος δικαίως ὑπερηφανεύεται δι᾽ αὐτόν. Ἡ ἀπήχησις τῆς ἑλληνικῆς νίκης ὑπῆρξεν εὐρεία καὶ τὰ ἀποτελέσματά της ἀκόμη εὐρύτερα. Ἤδη οἱ Ἄγγλοι ἐπιτίθενται εἰς τὴν Αἴγυπτον ἐναντίον τῶν στατευμάτων τοῦ Γκρατσιάνι». Εἰς τὴν “Ἀξὰμ” διαβάζουμε: «Οἱ Ἕλληνες ἐπολέμησαν θαυμάσια καὶ ἐπέδειξαν ὑπέροχον στρατηγικὴν τέχνην. Ἡ ἄφθαστος ἱκανότης τοῦ ἑλληνικοῦ ἐπιτελείου ἐξασφαλίζουν τὰς σημερινὰς νίκας…». .                 Ὅσο ὁ ἀνθὸς τῆς πατρίδας μας κατασκοτώνεται στὸ πεδίο τῆς τιμῆς, ὑπερασπιζόμενος τὴν τιμὴ τῆς ἀνθρωπότητας, οἱ Τοῦρκοι ἐπιδίδονταν σὲ ἀτέρμονες συζητήσεις καὶ παζάρια μὲ τοὺς ἀντιπάλους, προσδοκώντας τὰ μεγαλύτερα ἀνταλλάγματα. Ἀναξιόπιστοι, ἄτιμοι καὶ τυχοδιῶκτες πάντοτε. Τὴν 7η Μαρτίου τοῦ 1941, ὅταν διαφαίνεται ἡ γερμανικὴ ἐπίθεση στὴν Ἑλλάδα, συζητᾶ μὲ τοὺς Ἄγγλους, ἀλλὰ δέχεται καὶ διαβεβαιώσεις ἀπὸ τὴ Γερμανία. Σὲ μήνυμα τοῦ Χίτλερ στὸν Ἰνονού, ὁ ραδιοφωνικὸς σταθμὸς τοῦ Λονδίνου, ἀνέφερε «ὅτι ἡ Τουρκία θὰ ἐπωφεληθῆ ἠθικῶς καὶ ἐδαφικῶς ἀπὸ τὴν οὐδετερότητά της». (Σελ. 173). Ἡ ἀπόφαση τῆς Ἑλλάδας νὰ ἀντισταθεῖ στοὺς Γερμανοὺς προκαλεῖ τὸν θαυμασμὸ ὅλου τοῦ κόσμου. Εἶναι χαρακτηριστικὸ αὐτὸ ποὺ γράφει ἡ “Herald-Tribune”, τῆς Νέας Ὑόρκης, μὲ σαφεῖς ὑπαινιγμοὺς κατὰ τῆς Τουρκίας: «…Ὑπάρχει ἀκόμη μία εὐρωπαϊκὴ πρωτεύουσα, ὅπου ὁ ἐκφοβισμὸς δὲν κατόρθωσε νὰ διεισδύση. Ὑπάρχει ἕνας Λαὸς μὲ ψυχὴ ἱκανὴ νὰ ἀντιμετωπίση τὰ γεγονότα.  Οἱ ἄλλοι λαοὶ διστάζουν, ἐξαπολύουν διφορουμένας δηλώσεις, προσπαθοῦν νὰ διατηρήσουν τὴν θέσιν των, νὰ εὕρουν ἕνα τρόπον σωτηρίας. Ἀλλὰ οἱ Ἕλληνες, ὅπως καὶ οἱ ἀρχαῖοι προγονοί τους, ἀψηφοῦν τὰς ἀπειλὰς καὶ ὑψώνουν τὸ φῶς τῆς ἀνδρείας των ἀπέναντι ὁλοκλήρου του κόσμου». (σελ. 187).
.                 Τὸ ἴδιο δὲν γίνεται καὶ σήμερα; Ὁ λεγόμενος πολιτισμένος κόσμος παρακολουθεῖ  ἀδιαμαρτύρητα τὴν χιτλερικὴ συμπεριφορὰ τῆς Τουρκίας, πρῶτα μὲ τοὺς λαθροεισβολεῖς καὶ τώρα μὲ τὴν παραβίαση ὅλων τῶν κανόνων τοῦ διεθνοῦς δικαίου καὶ «ἐξαπολύουν διφορουμένας» δηλώσεις ἢ κρύβονται «κάτω ἀπὸ τὴν φούστα τῆς Μέρκελ». Μετὰ τὴν θρυλικὴ μάχη τῶν Ὀχυρῶν, νέα κύματα θαυμασμοῦ γεμίζουν τὸν παγκόσμιο τύπο. Στὴν τουρκικὴ “Ἀξάμ”, στὶς 24 Ἀπριλίου τοῦ 1941, ἀνευρίσκουμε τοῦτα τὰ ὡραῖα, ποὺ ἴσως πρέπει νὰ ἀποσταλοῦν στὸν Ἐρντογάν. Διαβάζω καὶ ἀγαλλιῶ: «Ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς δοξάζει καὶ τιμᾶ τὸ ἔθνος του καὶ ἀπέδειξεν ὅτι εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς καλλιτέρους τοῦ κόσμου. Τὰ κατορθώματα τῶν Ἑλλήνων στρατιωτῶν, προκαλοῦντα καὶ τῶν ἀντιπάλων ἀκόμη τὸν θαυμασμόν, ἐπισκιάζουν τὴν μυθολογίαν. Ὁ στρατὸς αὐτὸς ἔδειξε μεγαλύτερον ἡρωισμὸν καὶ ἐναντίον τοῦ δευτέρου ἀντιπάλου, ὁ ὁποῖος ἦτο ἰσχυρότερος καὶ πολυαριθμότερος τοῦ πρώτου… Αἱ γερμανικαὶ δυνάμεις ὁμολογοῦν ὅτι οὐδέποτε ἐπολέμησαν ἐχθρὸν τόσον πείσμονα ὅσον τοὺς Ἕλληνας. Οἱ Ἕλληνες στρατιῶται ἀπεδείχθησαν οὕτω ἀνώτεροι καὶ τῶν θρυλικῶν ἡρώων, προασπίσαντες σπιθαμὴν πρὸς σπιθαμὴν τὸ ἔδαφός των… Ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς διὰ τοῦ ἀγῶνος του ἔδωσεν εἰς τὸν κόσμον τὸ μέγα παράδειγμα τῆς τιμῆς καὶ τῆς ἀξιοπρεπείας, τὸ ὁποῖον θὰ παραμείνη εἰς τὴν ἱστορίαν».(σελ. 214). Αὐτὰ τὰ παχιὰ λόγια δὲν ἀπέτρεψαν βέβαια τοὺς γενοκτόνους μας Τούρκους, νὰ ἐπιβάλουν τὸν ἑπόμενο χειμώνα, τὸν διαβόητο φόρο περιουσίας “βαρλὶκ βεργκισί”, μέσῳ τοῦ ὁποίου ἀφάνισαν οἰκονομικά τοὺς Ἕλληνες τῆς Πόλης καὶ ἐπανέφεραν τὰ “Ἀμελὲ Ταμπουροῦ”. («Ὁ Τοῦρκος καὶ γεφύρι νὰ γίνει, ἀπὸ πάνω του μὴν περάσεις», λέει μία σοφὴ παροιμία).
.                 Κατά τὸν Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο πολλὲς χῶρες ἔδωσαν ἐξετάσεις. Ἡ Ἑλλάδα ἀρίστευσε. Ἡ Τουρκία βαθμολογήθηκε μὲ μηδέν. Τὰ μηδενικὰ τὴν συνοδεύουν καὶ τὴν κυβερνοῦν. Τὸ τί συνέβη πρὶν ἀπὸ 80 χρόνια τὸ ξέρουν οἱ μεμέτηδες καὶ φοβοῦνται. (Τὸν λαὸ καὶ ὄχι τοὺς ἀνίκανους πολιτικούς, ποὺ εἶναι ἱκανοὶ γιὰ κάθε προδοσία, ὅπως στὸ θέμα τῆς Μακεδονίας)
.                 Στὸν ἐπίλογο τοῦ προαναφερόμενου βιβλίου διαβάζουμε: «Τελειώνω μὲ αὐτὰ τὰ τρία ἄρθρα σημαινουσῶν ἀγγλικῶν καὶ ἀμερικανικῶν ἐφημερίδων: “Ποτὲ ἡ Ἀγγλία δὲν θὰ λησμονήσει… Οἱ Ρῶσοι θὰ θυμοῦνται πάντα… Κανεὶς Ἀμερικανὸς δὲν θὰ ξεχάσει…”. Τὸ εἴδαμε ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια καὶ τὸ βλέπουμε πόσο θυμοῦνται τὰ …μεγάλα ἔθνη, τὶς θυσίες τοῦ λαοῦ μας. Ἴσως, δὲν ξέρω, Κύριος οἶδε, ἦρθε καὶ πάλι ἡ ὥρα νὰ τοὺς ξεντροπιάσουμε….

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος -Κιλκὶς

Σχολιάστε

KΑΙ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΚΑΙ Ο ΤΑΡΑΜΑΣ, ΚΑΙ Ο ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ ΚΑΙ Ο ΚΙΜΑΣ, ΟΛΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ… (Δ. Νατσιός)

Κα τ Αγαο κα ταραμς
κα
γαμέμνων κα κιμάς, λα τουρκικά…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                 «Μύθος ἐστὶ λόγος ψευδὴς εἰκονίζων τὴν ἀλήθειαν”,  πρεσβεύει ἡ ἀρχαία σοφία. Οἱ μύθοι, οἱ παραβολὲς ἐξηγοῦν ἀριστοτεχνικὰ καὶ ἑρμηνεύουν μὲ σαφήνεια δυσπερίγραπτα γεγονότα.
.                 Παραπέμπω σὲ ἕναν μύθο τοῦ Αἰσώπου, ὁ ὁποῖος ἐξεικονίζει τὴν ἑλληνοτουρκικὴ διένεξη. Τίτλος: «Λύκος καὶ ἀρνί». Μάλιστα ἡ ὑπόθεση τοῦ μύθου «λαμβάνει χώρα» σὲ ποτάμι, σὲ ὕδατα.
.                 «Ἕνας λύκος βλέποντας ἕνα ἀρνὶ  νὰ πίνει νερὸ σὲ ποτάμι, ζητοῦσε νὰ βρεῖ εὔλογη αἰτία γιὰ νὰ τὸ φάει. Γι᾽ αὐτὸ στάθηκε λίγο παραπάνω στὸ ποτάμι καὶ κατηγόρησε τὸ ἀρνὶ ὅτι θόλωνε τὸ νερὸ καὶ δὲν τὸ ἄφηνε νὰ πιεῖ. Τὸ ἀρνὶ ἀπάντησε ὅτι πίνει μὲ τὴν ἄκρη τῶν χειλέων του καὶ πὼς ἐξ ἄλλου δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ θολώνει τὸ νερό, ἀφοῦ στεκόταν πιὸ χαμηλά. Μετὰ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀποτυχία, εἶπε ὁ λύκος: πέρυσι ὅμως ἔβρισες τὸν πατέρα μου. Ὅταν ἀπάντησε ἐκεῖνο ὅτι δὲν εἶχε γεννηθεῖ ἀκόμη, ὁ λύκος τοῦ εἶπε: ἐπειδὴ ἐσὺ ἔχεις καλὲς δικαιολογίες, ἐγὼ δὲν πρέπει νὰ σὲ φάω;».
Καὶ σημειώνει ὁ Αἴσωπος στὸ ἐπιμύθιον: «Ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι οἷς ἡ πρόθεσις ἐστὶν ἀδικεῖν, παρ᾽ αὐτοῖς οὐδὲ δικαία ἀπολογία ἰσχύει». Δηλαδή, ἂν θέλει κάποιος νὰ σὲ ἀδικήσει, τίποτε, οὔτε τὸ δίκαιο, τὸν συγκρατεῖ.
.               Ἂς προσπαθήσουμε τώρα νά… ἀπομυθοποιήσουμε τὸν μύθο.
.               Πρόβατα εἶναι ὁ πολιτικὸς καὶ παραπολιτικὸς κόσμος, τῆς μικρᾶς καὶ ἐντίμου Ἑλλάδος. Λύκος, «γκρίζος» καὶ αἱμοβόρος, εἶναι ἡ Τουρκιά, ποὺ θέλει πάσῃ θυσίᾳ νὰ τὴν  καταπιεῖ, νὰ τὴν κατασπαράξει. Καὶ σὰν τὸν αἰσώπειο λύκο ἐπικαλεῖται, ὄχι εὐλόγους αἰτίες, ἀλλὰ πράγματα παρανοϊκὰ καὶ ψεύδη πρωτοφανῆ καὶ ἀσύστολα. Τὸ ἄκακον ἀρνίον, τὸ εἰρηνόφιλο, τὸ εὐγενικὸ καὶ ἐκλεπτυσμένο, ἀντιτείνει λογικά, ἀκαταμάχητα ἐπιχειρήματα. Πίνει «ἄκροις χείλεσι» τὸ νερό, δὲν τὸ θολώνει. Τηρεῖ εὐλαβικῶς τὶς διεθνεῖς, θὰ λέγαμε, συνθῆκες – διεθνὲς δίκαιο, συμβάσεις, διακηρύξεις, κεκτημένα καὶ συμπεφωνημένα «ὧν οὐκ ἐστι ἀριθμός». Πλὴν εἰς μάτην. Ὁ λύκος πεινασμένος καὶ λυσσασμένος, τὸ ὀρέγεται καὶ θὰ τὸ φάει.
Ὁ λύκος καταφεύγει στὸ παρελθόν. Ἐλοιδόρησες, κορόιδεψες, πέρυσι,  τὸν πατέρα μου. Ποιὸς εἶναι ὁ πατέρας τῶν λύκων, γκρίζων καὶ μαύρων: Μὰ ὁ  «Ἀτατούρκ», (=πατέρας τῶν Τούρκων), ὁ γενοκτόνος μας Μουσταφὰ Κεμάλ. Τί λέει ὁ θεοπάλαβος Ἐρτογάν; Νὰ ἀναθεωρηθεῖ ἡ συνθήκη τῆς Λωζάννης. «Ὑπάρχουν ἐκκρεμότητες καὶ θέματα ποὺ δὲν κατανοοῦνται σωστὰ στὴν συνθήκη τῆς Λωζάννης». (Δήλωση τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2017, λίγο πρὶν ἔλθει στὴν Ἑλλάδα. Καὶ ἀντὶ νὰ τοῦ κλείσουμε τὴν πόρτα κατάμουτρα, ἦρθε. Ποῦ νὰ προβάλλει ἀντίσταση τὸ πρόβατο!!). Πρόσφατα μάλιστα ἀμφισβήτησε τὸν ἴδιο τὸν Κεμάλ, χρεώνοντάς του τὴν ἀπώλεια τῶν νησιῶν μας. (Τὸν Κεμάλ, ὁ Ἐρτογὰν τὸν προσπερνᾶ. Τοῦ καταλογίζει μετριοπάθεια. Προφανῶς θὰ τὸν χαρακτηρίζει καὶ ἄπιστο καὶ ἐπιρρεπῆ σὲ ἀκολασίες, πράγματα ἀνάρμοστα γιὰ τὸν φανατικὸ ἰσλαμιστὴ Τοῦρκο πρόεδρο. Ὁ Μεχμὲτ ὁ Πορθητὴς καὶ ὁ Ἂρπ-Ἀσλὰν εἶναι πολὺ πιὸ κοντὰ στὴν ἰδιοσυγκρασία του. Κατακτήσεις, δηώσεις καὶ σφαγὲς τῶν «γκιαούρηδων», μὲ τὸ σπαθὶ τοῦ Ἰσλὰμ καὶ στὸ ὄνομα τοῦ Ἀλλάχ, ἕλκουν καὶ συγκινοῦν τὸν θεοπάλαβο καὶ τοῦ ἐξασφαλίζουν παντοτινὸ ὄνομα καὶ περίοπτη θέση στὸν μωαμεθανικὸ παράδεισο).
.               Ἐπανέρχομαι στὸν μύθο. Ἂς προσεχθεῖ τὸ ἀνισόρροπο ἐπιχείρημα τοῦ λύκου περὶ θολώματος τοῦ νεροῦ, ἂν καὶ στέκεται πιὸ κάτω στὴν κοίτη τοῦ ποταμοῦ τὸ ἀρνί. Δὲν περνάει μέρα ποὺ κάποιος σφουγγοκωλάριος καὶ ζητωκραυγαστὴς τοῦ Ἐρντογάν, ἂν ὄχι ὁ ἴδιος, ποὺ δὲν θὰ ἐκστομίσει ψεύδη οὐρανομήκη, ἀνυπόστατες θέσεις καὶ βλέψεις, οἱ ὁποῖες προκαλοῦν τὴν νοημοσύνη μας καὶ δοκιμάζουν τὰ νεῦρα μας. «Καταπιέζεται ἡ μειονότητα στὴν Θράκη, πάντοτε μόνον τουρκική». Στὸν Ἕβρο, ὅταν οἱ ἔνοπλες δυνάμεις τῆς πατρίδας μας ἀντιμετώπιζαν μὲ ἐπιτυχία τοὺς λαθροεισβολεῖς, ἀνακάλυπταν πτώματα δολοφονημένων ἀπὸ τὸν στρατό μας. Πόσες φορὲς μιλοῦν γιὰ κακομεταχείριση παράνομων μεταναστῶν, ὅταν ἀκόμη τὸ «ἐξπρές τοῦ μεσονυκτίου», σφυρίζει καὶ ταξιδεύει στὴν χώρα τους. Ἑκατοντάδες οἱ φυλακισμένοι, μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες, μὲ τὸ πρόσχημα τῆς συμμετοχῆς στὸ κίνημα(;) τοῦ Γκιουλέν. Ἰδίως ἐκεῖνος ὁ κρετίνος Μπαχτσελὶ -ὑποτίθεται ὅτι συμπράττει μὲ τὴν συμμορία του στὴν κυβέρνηση τοῦ Ἐρντογάν- ὅπου σταθεῖ καὶ ὅπου βρεθεῖ ὀνειροφαντάζεται «Σμύρνη» καὶ γενοκτονίες καὶ καταστροφὲς τῶν Ἑλλήνων. Ἕνα ἐρεβῶδες ὑποκείμενο, ποὺ συναγωνίζεται «τὸν πρόεδρό του» στὴν παλαβομάρα καὶ στὴν κακοποιὸ εὑρεσιτεχνία.
.               Τὶς προάλλες κάποιος ἀπόστρατος στρατηγὸς ὀνόματι Καρακούς ἰσχυρίστηκε, σοβαρότατα, ὅτι οἱ λέξεις Αἰγαῖο καὶ Ἀγαμέμνων, δὲν εἶναι ἑλληνικές, ἀλλὰ τουρκικές. Μάλιστα. Ἐδῶ ταιριάζει νομίζω ἡ παροιμία. «Ὁ καθεὶς τὴν μύξα του γιὰ βούτυρο τὴν ἔχει». Καὶ τί κρανιοκενῆ ἀράδιασε; «Πρὶν ἀπὸ τοὺς Δωριεῖς ὑπῆρχαν οἱ Τοῦρκοι, Ἀκά. Ἀπὸ αὐτοὺς ὀνομάστηκε ἔτσι τὸ Αἰγαῖο. (Μὲ ἕνα κάππα στὴν ἀρχὴ τῆς λέξεως, θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς πείσει. Αὐτὸ τὸ «-άκα», ταιριάζει καὶ σὲ ἄλλες ἑλληνικὲς λέξεις, μὲ ἀρνητικὴ σημασία. Τέλος πάντων, σέβομαι τοὺς ἀναγνῶστες καὶ δὲν προχωρῶ). Γιὰ δὲ τὸν δύσμοιρο βασιλέα τῶν Μυκηνῶν, Ἀγαμέμνονα, τὸ ἀπέδωσε στὸ γνωστὸ «Ἀκὰ» καὶ «μέμνουμ», ποὺ σημαίνει «χαίρομαι» στὴν μεγαλειώδη καὶ ἀξιοζήλευτη καὶ μητέρα ὅλων τῶν γλωσσῶν τοῦ κόσμου, γλώσσας τους. Κατὰ τὴν ἴδια τουρκική… ἀλογία ὁ Σωκράτης παράγεται ἀπὸ τό Σου(=νερὸ) καὶ «κράτ». (Τὸ «κρὰτ» τὸ ἀγνοῶ).
.               Εἶναι γνωστὸ πὼς ἡ τουρκικὴ γλῶσσα, ἐμπλούτισε τὴν ἑλληνικὴ μὲ λέξεις ποὺ ἔχουν σχέση κυρίως μὲ τὴν γαστέρα, τὸ παχὺ ἔντερο καὶ τά…κατάλοιπά τους. Γιαρμάς, γιαούρτι, ζαρζαβατικά, καρπούζι, μπακλαβάς, κότσι, μουσακάς, χαλές, ταραμάς, ἰμὰμ-μπαϊλντί, γιουβαρλάκια, κεφτές, μπαχαρικά, μπουνταλάς, παντζάρι, πιλάφι, ταχίνι, τουλούμπα, τσογλάνι, κανταΐφι, κιμάς, ντουβάρι καὶ ντουμάνι, λέξεις δηλαδὴ ποὺ παραπέμπουν σὲ ἕναν πολὺ ὑψηλὸ πολιτισμό, ποὺ καὶ σήμερα συνεχίζει νὰ εὐεργετεῖ τὴν λιμώττουσσα ἀνθρωπότητα ἢ καλύτερα νὰ προσφέρει «τὰ χαΐρια του στὸν φουκαρὰ ντουνιά», ὅπως θὰ τὸ διατυπώναμε χρησιμοποιώντας τὰ μυρίπνοα ἄνθη τοῦ τουρκικοῦ λεξιλογίου.
.               Τί δάνεισε ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα στὴν τουρκική; Λέξεις ποὺ ἀφήνουν τὸ κοιλιὰ καὶ τὰ δορυφοροῦντα αὐτὴν ὑποσυστήματα καὶ ἀνεβαίνουν ψηλά,  στὴν καρδιὰ καὶ στὸ νοῦ. Ἀκαδημία, ἀκρόπολη, ἀκτινολογικός, ἀνατολή, ἀριθμητική, βιβλιόφιλος, δημαγωγία, δημιουργός, δίλημμα, ἐξωτικός, οἰκολόγος, ἔρως, φιλόσοφος, φῶς, (foto, τουρκικά), γαλαξίας, ὑδρόφιλος, ἰδέα, εἴδωλο, γεωλόγος, καλλιγραφία, κλίμα, χορωδία, μαθηματικὰ καὶ μύριες ἄλλες, ὅλες λέξεις ποὺ κρύβουν στὰ φυλλώματά τους πολιτισμό, εὐγένεια, ἐπιστήμη καὶ ἀρχοντιά.
.               Νὰ κλείσω μὲ τὸν μύθο τοῦ Αἰσώπου. Δὲν ξέρουμε, ἀλλὰ μᾶλλον τὸ ἀρνίον φαγώθηκε ἀπὸ τὸν λύκο. Καμμιὰ δικαιολογία, λογικὴ θέση δὲν κατευνάζει τὸ ἄπληστο καὶ ἀνόητο θηρίο. Τί μπορεῖ νὰ κάνει; πῶς μπορεῖ νὰ γλιτώσει; Νὰ καλέσει, νὰ βελάξει καὶ νὰ ἔρθουν τὰ τσομπανόσκυλα, τὰ ὁποῖα ὁ λύκος φοβᾶται. Ποιά εἶναι αὐτά; Οἱ ἀτρόμητοι πιλότοι μας, οἱ θαλασσόλυκοι πλοίαρχοι τῶν κανονιοφόρων καὶ τῶν ἀντιτορπιλικῶν μας, τὰ Ἑλληνόπουλα ποὺ ὑπηρετοῦν στὰ ἅρματα καὶ στὶς πυροβολαρχίες μας. Μόνο αὐτὴν τὴν γλώσσα, τρέμει τὸ θρασύδειλο θηρίο…

 

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΜΕ ΥΨΗΛΟ (κορωνοϊκό) ΚΟΣΤΟΣ Η ΒΕΒΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μὲ ὑψηλὸ κόστος ἡ βεβήλωση τῆς Ἁγίας Σοφίας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                Ἡ ἐκ μέρους τοῦ Τούρκου Προέδρου Ἐρντογὰν βεβήλωση τοῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ ἡ παράλληλη φιέστα ποὺ ἔστησε εἶχε ὑψηλὸ κόστος. Σύμφωνα μὲ τὴ δήλωση τοῦ καθηγητοῦ Σὰρπ Οὐνὲρ (Τμῆμα Δημόσιας Ὑγείας Ἰατρικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Χασέτεπε τῆς Κωνσταντινούπολης), ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ τουρκικὸ ἀνεξάρτητο ΜΜΕ «duvar», πάνω ἀπὸ τρεῖς χιλιάδες (3.000) μουσουλμάνοι, ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ στὶς 24 Ἰουλίου συνωστίσθηκαν ἐκτὸς τοῦ Ναοῦ καὶ ἀλάλαζαν γιὰ τὸ ἐκ μέρους τοῦ Τούρκου προέδρου «κατόρθωμα» τῆς βεβήλωσης τοῦ Ναοῦ-συμβόλου τῆς Χριστιανοσύνης, βρέθηκαν θετικοὶ στὸν κορωνοϊό, γεγονὸς ποὺ προκάλεσε ἐκθετικὴ αὔξηση τῶν κρουσμάτων στὴν Τουρκία. Στὶς ἀρχὲς Αὐγούστου δηλωμένα ἦσαν ἄνω τῶν χιλίων ἡμερησίως, κατὰ τὶς ἐπίσημες τουρκικὲς ἀνακοινώσεις.
.                Σημειώνεται ὅτι μαζὶ μὲ τὸν Ἐρντογὰν στὴν βεβήλωση τοῦ Ναοῦ ἦσαν 500 ἐπίσημοι προσκεκλημένοι του, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὁ γαμβρός του καὶ Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν τῆς Τουρκίας Μπερὰτ Ἀλμπαϊράκ. Ἰατρός, ποὺ ἐργάζεται σὲ νοσοκομεῖο τῆς Σεβάστειας καὶ θέλησε νὰ κρατήσει τὴν ἀνωνυμία του, δήλωσε στὸ ἀραβικὸ πρακτορεῖο εἰδήσεων Arab News ὅτι ἔχει τὴν πληροφορία ὅτι καὶ μεταξὺ αὐτῶν τῶν 500 ὑπῆρξαν κρούσματα, ποὺ ἀπεκρύβησαν ἀπὸ τὴν κοινὴ γνώμη.
.                Τὸ Arab News σημειώνει ὅτι ὁ Ἐρντογὰν εἶχε προσκαλέσει στὴ βεβήλωση τοῦ Χριστιανικοῦ Ναοῦ –μνημείου τοῦ Βυζαντινοῦ Πολιτισμοῦ– προσωπικότητες ἀπὸ ὅλο τὸν κόσμο, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὸν Πάπα Φραγκίσκο. Ἀλλά, ὅπως δήλωσε μὲ δηλητηριώδη εἰρωνεία ὁ καθηγητὴς τῆς Παιδιατρικῆς Καρδιοθωρακικῆς Χειρουργικῆς στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Πίτσμπουργκ Δρ. Ἐργκὶν Κοσιλντιρίμ, «οὐδεὶς ἀνταποκρίθηκε στὴν πρόσκληση Ἐρντογὰν, πλὴν τοῦ κορωνοϊοῦ»…
.                 Ἡ εὐθύνη τοῦ προέδρου Ἐρντογὰν εἶναι μεγάλη, διότι ὁ ἴδιος καὶ τὸ Κόμμα του προκάλεσαν αὐτὴ τὴ νέα ἔκρηξη τῆς πανδημίας. Ἡ λαϊκὴ κινητοποίηση γιὰ τὴ φιέστα ποὺ ἔστησαν, τὴν 24η Ἰουλίου, ἦταν ὡσὰν πρὸ κορωνοϊοῦ προεκλογικὴ συγκέντρωση. Ὅπως γράφει τὸ Arab News ἰσλαμιστὲς-ὀπαδοὶ τοῦ Κόμματος τοῦ Ἐρντογὰν μεταφέρθηκαν μὲ ποῦλμαν δωρεὰν στὴν Κωνσταντινούπολη ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὰ βάθη τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ὁ ἴδιος ὁ Ἐρντογὰν ἐκτίμησε ὅτι γύρω ἀπὸ τὸν Ναὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας συνωστίσθηκαν 350.000 ὀπαδοί του, γιὰ νὰ ἑορτάσουν τὸ «γεγονός», χωρὶς οὐδὲν μέτρο νὰ λάβουν ἔναντι τῆς πανδημίας….
.                Ἡ μὲ εὐθύνη τοῦ Προέδρου Ἐρντογὰν ἔξαρση τοῦ κορωνοϊοῦ στὴν γειτονικὴ χώρα δείχνει τὸν χαρακτήρα του. Μπρὸς στὴ μεγαλομανία, ἀπὸ τὴν ὁποία διακατέχεται καὶ στὶς δικτατορικὲς – σουλτανικὲς ἀντιλήψεις του, παρέβλεψε τὶς ἐπιπτώσεις τῶν ἐνεργειῶν του. Ἀναλόγως μὲ τὴν Ἁγία Σοφία πράττει στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο, στὴ Λιβύη, στὴ Συρία, στὸ Αἰγαῖο καὶ σὲ βάρος τῶν Κούρδων, τῶν Ἀλεβιτῶν, τῆς Ἑλλάδος, τῆς Κύπρου, τῆς Αἰγύπτου, τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τῆς Ἀρμενίας. Ὅλοι οἱ πολιτικοὶ ἡγέτες, ποὺ συζητοῦν καὶ διαπραγματεύονται μαζί του ὀφείλουν νὰ γνωρίζουν τὸν χαρακτήρα τοῦ Τούρκου Προέδρου. Οἱ ὁλοκληρωτικές του πεποιθήσεις φαίνονται καὶ ἀπὸ τὴν προεξόφλησή του, πὼς τὸ 100% τῶν Τούρκων τὸν ἀκολουθεῖ στὰ ὅσα πράττει. Οὔτε ὁ Στάλιν εἶχε παρουσιάσει ποτὲ τέτοια ποσοστά.-

, ,

Σχολιάστε

EΛΛΗΝΕΣ: ΟΙ ΧΤIΣΤΕΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜEΝΗΣ, ΤΟYΡΚΟΙ: Η ΜAΣΤΙΓΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜEΝΗΣ (Δ. Νατσιός)

Ἕλληνες: οἱ χτίστες τῆς οἰκουμένης
Τοῦρκοι: ἡ μάστιγα τῆς οἰκουμένης

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                       Κάποιος Ἰμπραχὶμ (ἀπὸ τὸ βιβλικὸ Ἀβραὰμ βεβαίως), τὸ φερέφωνο τοῦ Ἐρντογάν, δήλωσε, μεταξὺ ἄλλων ἀθλίων,  πρόσφατα ὅτι  «Οἱ Ἕλληνες δὲν ἔχουν καμμία σχέση μὲ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες καὶ τοὺς βυζαντινούς».
.                       Τὸ πρῶτο ποὺ ἔχουμε νὰ ποῦμε εἶναι ὅτι οἱ Τούρκοι  σίγουρα εἶναι γνήσιοι ἀπόγονοι τῶν προγόνων τους, τῶν αἱμοσταγῶν, μογγολικῶν στιφῶν ποὺ ἔσπερναν -καὶ σπέρνουν- τὸν θάνατο καὶ τὴν καταστροφή, ἀπὸ ὅπου περνοῦσαν. Ἴδιοι καὶ ἀπαράλλακτοι αἰῶνες τώρα.
.                       Τὸ δεύτερο εἶναι τὸ ἑξῆς: Ὅλοι οἱ ὅμοροί μας λαοί, Ἀλβανοί, Βούλγαροι, Τοῦρκοι, Σέρβοι, καυχῶνται γιὰ τὴν ἀπευθείας καταγωγή τους ἀπὸ τοὺς “ἀρχαίους” προγόνους τους καὶ οὐδεὶς ποτὲ τὸ ἀμφισβήτησε. Οἱ μόνοι ποὺ δὲν ἔχουν δικαίωμα νὰ ὑπερηφανεύονται γιὰ τὴν ἄμεση καταγωγή τους ἀπὸ τοὺς προγόνους τους, ἀρχαίους… μεσαίους καὶ νεότερους, εἴμαστε ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες. Γιατί; Διότι ἔχουμε ζηλευτὴ ἱστορία, ἡ λέξη Ἕλληνας εἶναι ταυτόσημό του πολιτισμοῦ, τῆς ὀμορφιᾶς, τῆς ἀρχοντιᾶς, τῆς ἀνδρείας καὶ τῆς λεβεντιᾶς. Καὶ δὲν χρειάζεται νὰ παραθέσω τὰ ὅσα ἔχουν γράψει ὅλα τὰ μεγάλα πνεύματα τῆς ἀνθρωπότητας, ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, γιὰ τοὺς Ἕλληνες.( “Δὲν ὑπάρχει ἰδιότης τιμιωτέρα” ἀπὸ τὸ νὰ εἶσαι Ἕλληνας, ἔλεγε ὁ Καβάφης).
.                       Στὴν παράθεση τῶν γειτονικῶν λαῶν δὲν ἀνέφερα τοὺς σκοπιανούς. Δὲν εἶναι λαός, εἶναι τεχνητὸ κατασκεύασμα. Ποιά ἱστορία ἔκλεψαν; Τῆς Μακεδονίας, τὴν ἑλληνικὴ καὶ βρέθηκαν οἱ προδότες, πρώην καὶ νῦν, ποὺ νομιμοποίησαν καὶ ἀποδέχονται  τὸ ἀνοσιούργημα. Τὸ περίεργο εἶναι πὼς ὅλοι οἱ γείτονες, κατὰ καιροὺς ὀρέγονται μία ἑλληνικὴ περιοχή, ἕνα περίοπτο καὶ τρανὸ ὄνομά μας. Οἱ Ἀλβανοὶ ἐποφθαλμιοῦν τὴν Ἤπειρο, οἱ Βούλγαροι τὴν Θράκη, οἱ Τοῦρκοι ὀνομάζουν τὸν Ὅμηρο, Ὀμὲρ καὶ αὐτοανακηρύσσονται συνεχιστὲς τοῦ Βυζαντίου, ἐνῶ ταΐζουν τὰ κοπάδια τους μὲ ὀνειροφαντασιώσεις τοῦ τύπου πὼς “εἴμαστε οἱ γεννήτορες τῆς ἀνθρωπότητας” καὶ εἶναι “εὐτυχία νὰ εἶσαι Τοῦρκος”. Καὶ ἐμεῖς; “Οἱ νοσοῦντες ἐξ ἐλαφρότητος” (Παπαδιαμάντης), οἱ τῆς ἀψόγου στάσεως ὑποστηρικτές; Ἐμεῖς ἔχουμε τὰ γνωστὰ σκύβαλα καὶ περιτρίμματα τῆς ἱστοριογραφικῆς τσαρλατανιᾶς, ποὺ παρεισέφρησαν στὰ πανεπιστήμια καὶ δηλητηριάζουν χρόνια καὶ χρόνια τὸν λαὸ μὲ ἰδεοληψίες πὼς πρῶτα γίναμε κράτος- κάποια ἀπολειφάδια Σλάβων, Τούρκων καὶ Ἀλβανῶν ἐπαναστάτησαν τὸ Εἰκοσιένα- καὶ μετὰ ἔθνος. Ὅλοι ἐπιβίωσαν στὶς ἐθνικές τους περιπέτειες, μόνο οἱ Ἕλληνες ἐξαφανίστηκαν. Ατς βέβαια ο “βλαμμένες” δέες δν εναι καινούργιες. Εἶναι ἡ γνωστὴ θεωρία τοῦ ἀπατεώνα Φαλμεράυρερ, ποὺ τοῦ ὀφείλουμε χάριτες, γιατί ἐνεργοποίησε σπουδαίους ἱστορικοὺς (Παπαρρηγόπουλος, Ζαμπέλιος), λαογράφους (Ν. Πολίτης), γλωσσολόγους (Βερναρδάκης, Χατζηδάκις), ποιητὲς καὶ πολλοὺς ἄλλους εἰδήμονες, ἐπιστήμονες καὶ λογοτέχνες ποὺ ἀνέδειξαν τὴν συνέχεια τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους.
.                    Τέλος πάντων γιὰ ὅλα αὐτὰ τὴν ἀπάντηση τὴν βρίσκουμε στὸν Μακρυγιάννη, μὲ τὴν ἁπλοϊκὰ μεγαλοπρεπῆ του φράση: “Ὅτι ἀρχὴ καὶ τέλος, ὅλα τὰ θερία πολεμοῦν νὰ μᾶς φᾶνε καὶ δὲν μποροῦνε. Τρῶνε ἀπό μας καὶ μένει καὶ μαγιά”. (Ἂν καὶ ὁ Σεφέρης, ἀηδιασμένος ἀπὸ τὴν βλακεία, τὴν μωρία, τὴν ἐγωπάθεια καὶ τὴν γενικὴ ἀναπηρία τῆς ἡγετικῆς τάξης, θὰ γράψει παραφράζοντας τὸν Μακρυγιάννη: “Ὣς τώρα ὅλοι βαλθήκαμε νὰ καταβροχθίσουμε τὴν Ἑλλάδα. Ἡ στάθμη αὐτῆς τῆς τροφοδοσίας ὁλοένα κατεβαίνει. Σὲ λίγο θὰ ἀρχίσει νὰ μᾶς τρώει ἐκείνη”).
.                     Ὅσο γιὰ τὶς τουρκικὲς ἀνοησίες τὴν καλύτερη ἀπάντηση γιὰ τὸ ποιὸν τῶν Ἑλλήνων καὶ τὸ μέγα χάσμα ποὺ μᾶς χωρίζει ἀπὸ τὴν βαρβαρότητα τῶν μεμέτηδων, παραπέμπω σὲ ἕνα παλιὸ κείμενο. Τὸ ἐντόπισα στὰ ἅπαντα τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ Ἀριστοτέλη Βαλαωρίτη, (ἔκδ. “Μέρμηγκας”, σελ.155, τόμ. 3ος), τοῦ «φυλάκτορα τοῦ Γένους», ὅπως τὸν ὀνομάζει ὁ Παλαμᾶς σ᾽ ἕνα ποίημά του. Εἶναι γράμμα ποὺ ἔστειλε στὶς 31 Μαρτίου τοῦ 1860 στὸν Ἀνδρέα Λασκαράτο. Τὸ γεγονὸς τὸ χαρακτηρίζει «ἀνέγδοτο».
.                    Τὸ 1822 ὁ ἀθάνατος Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος, τὸ λιοντάρι τῆς Ρούμελης, πολιορκεῖ τὴν Ἀκρόπολη τῶν Ἀθηνῶν “ὅπου εὑρίσκοντο κλεισμένοι οἱ Τοῦρκοι”. Διαβάζω καὶ ἀγαλλιῶ:
.                    «Ἐξύπνησαν κάποια παλληκάρια τοῦ Ὀδυσσέως, πρωὶ πρωὶ καὶ ἀπὸ τὸ πρῶτο γλυκοχάραμα ἔμειναν ἐκστατικά, βλέποντας τοὺς Τούρκους ἀνεβασμένους ἐπάνω εἰς τὸν Παρθενώνα καὶ ἐργαζόμενους μὲ μεγάλη βία νὰ χαλοῦν τὰ ὡραῖα ἐκεῖνα μνημεῖα. Τόσο παράξενη καὶ ἀκατανόητη τοὺς ἐφάνη τέτοια ἀνωφελὴς βαρβαρότης, ὁπού ἔτρεξαν ἀμέσως νὰ εἰδοποιήσουν τὸν Ὀδυσσέα. Ἀφοῦ ὁ στρατηγὸς ἐβεβαιώθηκε μὲ τὰ μάτια του ἀπόλυσε τρία τέσσερα ἀπὸ τὰ παλληκάρια του νὰ πλησιάσουν εἰς τὴν Ἀκρόπολη καὶ νὰ ἐρωτήσουν τοὺς Τούρκους, διατὶ ἔδειχναν τέτοια ἀγριότητα μὲ μάρμαρα, τὰ ὁποῖα δὲν τοὺς ἐπροξενοῦσαν καμμία βλάβη. Ἐπέταξαν μὲ μιᾶς οἱ γενναῖοι καὶ ὕστερα ἀπὸ λίγη ὥρα ἔφεραν εἰς τὸν στρατηγὸ τὴν ἀπόκριση ὅτι οἱ Τοῦρκοι μὴν ἔχοντας ἄλλο μολύβι διὰ νὰ χύσουν βόλια καὶ ξανοίξαντες ὅτι μέσα εἰς ἐκεῖνα τὰ μάρμαρα εὑρίσκεται τοῦτο τὸ μέταλλο, χυμένο ἐπίτηδες διὰ νὰ δίδη δύναμη καὶ σταθερότητα, εἶχαν ἀποφασίσει νὰ προστρέξουνε εἰς ἐκεῖνο τὸ χαλασμὸ διὰ νὰ δυνηθοῦνε νὰ ἐξακολουθήσουνε τὸν πόλεμο.
Τέτοια ἀπόκρισι ἐπροξένησε μεγάλη ἀπελπισία εἰς τοὺς Ἕλληνες καὶ ἀφοῦ ἐστοχάστηκαν τί νὰ πράξουν διὰ νὰ σώσουν ἀπὸ τὸν ὄλεθρο τὰ μνημεῖα τοῦ μεγαλείου των, ὅλοι μὲ μία φωνὴ ἀποφάσισαν νὰ μηνύσουν εἰς τοὺς ἀποκλεισμένους νὰ παύσουν τὴν καταστροφὴ καὶ ἦσαν ἕτοιμοι νὰ τοὺς προμηθεύσουν ὅσο μολύβι τοὺς ἐχρειάζετο γιὰ τὴν ὑπεράσπισή τους. Οὕτω καὶ ἐγένετο. Ἔστερξαν οἱ Τοῦρκοι, καὶ οἱ Ἕλληνες ἐξαγόρασαν μὲ τὸ αἷμα τους -δίδοντες εἰς τοὺς ἐχθροὺς βόλια διὰ νὰ τοὺς σκοτώσουν- τὰ πολύτιμα ἐκεῖνα μάρμαρα, τὰ ὁποῖα ἦσαν προωρισμένα νὰ ζήσουν διὰ νὰ ἴδουν πάλιν ἀναστημένο ὁλόγυρά τους ἐκεῖνο τὸ ἔθνος, τὸ ὁποῖο ἀπὸ τόσους αἰῶνας ἐφαίνετο βυθισμένο εἰς λήθαργο. Ἀξιοθαύμαστο παράδειγμα ἀρετῆς, γενναιότητος καὶ ζήλου πρὸς τὴν πατρίδα!». (Ἐκπληκτικό γεγονός!!).
.                    Αὐτὴ εἶναι ἡ διαφορά μας μὲ τοὺς γενοκτόνους μας Τούρκους.  Ἐμεῖς εἴμαστε (ἤμασταν; τί νὰ πῶ;) ἕνας λαὸς “ποὺ ἄφησε τὰ βήματα καὶ τὰ χνάρια του πάνω στὴ γῆ. Γιὰ νὰ τὰ κοιτάζει ἡ ἱστορία καὶ νὰ βρίσκει τὸν ἑαυτό της, ἕνας λαὸς ποὺ ἔμαθε νὰ χτίζει καὶ νὰ χαμογελᾶ”. Ἕνας λαὸς χτίστης τῆς οἰκουμένης. Καὶ αὐτοί, ἕνας λαὸς “ποὺ γέμισε πληγὲς τὸ χῶμα…Ἕνας λαὸς ποὺ χαλᾶ, γιατί δὲν μπορεῖ νὰ χτίσει. Ποὺ ἱεροσυλεῖ (Ἁγιὰ Σοφιά), γιατί δὲν μπορεῖ νὰ σεβαστεῖ. Καὶ καταστρέφει, γιατί δὲν μπορεῖ νὰ δημιουργήσει”. Ἕνας λαὸς μάστιγα τῆς οἰκουμένης. (Ἄνθος Λυκαύγης, “Ἀπ᾽ ἐδῶ πέρασαν ἐκεῖνοι”, “Κυπριακὸ ἀνθολόγιο γιὰ παιδιὰ τοῦ δημοτικοῦ”, Λευκωσία 1994).

,

Σχολιάστε