Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΕΘΝΙΚΑ"

ΣΕΒΑΣΜΟΣ στὴν ΣΗΜΑΙΑ

Σεβασμὸς στὴ Σημαία

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.             Πρὶν ἀπὸ λίγο καιρὸ δύο Γερμανοὶ στρατιωτικοὶ ποὺ βρέθηκαν στὴν περιοχὴ τῶν Χανίων ἀποφάσισαν «νὰ κατεβάσουν τὴν ἑλληνικὴ σημαία ἀπὸ τὸν ἱστό της στὸν Σταυρὸ Ἀκρωτηρίου καὶ νὰ ἀνεβάσουν τὴν γερμανική. (…) Μετὰ τὴν καταδίκη τους ἀπὸ τὸ Μονομελὲς Πλημμελειοδικεῖο Χανίων σὲ φυλάκιση 10 μηνῶν μὲ τριετῆ ἀναστολή, ἦρθαν ἀντιμέτωποι μὲ τὶς γερμανικὲς στρατιωτικὲς ἀρχές. Σύμφωνα μὲ πληροφορίες καὶ οἱ δύο – ποὺ εἶναι ὑπαξιωματικοὶ τῶν γερμανικῶν εἰδικῶν δυνάμεων – ἀποτάχτηκαν ἀπὸ τὶς ἔνοπλες δυνάμεις μέσα σὲ ἕνα 24ωρο, καθὼς κρίθηκε πὼς ἡ πράξη τους εἶχε πολὺ μεγάλη βαρύτητα, καὶ ἀποφασίστηκε ἡ παραδειγματικὴ τιμωρία τους γιὰ νὰ μὴν ἐπαναληφθεῖ. Μάλι­στα, ὁ Γερμανὸς πρέσβης στὴν Ἀθήνα ἔχει ἐπανειλημμένως ζητήσει συγγνώμη ἐκ μέρους τῆς γερμανικῆς κυβέρνησης γιὰ τὸ περιστατικό» («in.gr» 21-4-2019).
.             Εἶναι ἀξιέπαινες οἱ γερμανικὲς στρατιωτικὲς ἀρχὲς γιὰ τὴν ταχύτητα καὶ τὴν αὐστηρότητα ποὺ ἔδειξαν στοὺς δύο ἄν­δρες, οἱ ὁποῖοι διέπραξαν τὴν ἀπαράδεκτη προσβολὴ στὴν ἑλληνικὴ Σημαία. Ὅμως τελείως ἀπαράδεκτο εἶναι τὸ φαινόμενο τῶν τελευταίων ἐτῶν στὴν Ἑλλάδα, ὅπου ποικιλώνυμοι ἀναρχικοὶ ἀτιμάζουν τὸ ἐθνικό μας σύμβολο, σχίζοντας ἢ καίγοντας τὴν ἑλληνικὴ Σημαία, προκειμένου νὰ ἑλκύσουν τὴν προσοχὴ τῆς κοινῆς γνώμης στὰ διάφορα – νόμιμα ἢ μή – αἰτήματά τους. Ὅταν μάλιστα οἱ κυβερνῶντες καὶ γενικότερα ὁ πολιτικὸς κόσμος δὲν ἐξεγείρεται, ἀλλὰ ἀντιμετωπίζει μὲ ἔνοχη ἀνοχὴ τὰ σχετικὰ περιστατικά, τότε ἡ ψυχὴ τῶν ἑλληνόψυχων πολιτῶν γεμίζει ἀπὸ ἀγανάκτηση καὶ ἀπαισιοδοξία γιὰ τὸ μέλλον τῆς πατρίδας μας. Εἶναι πλέον καιρὸς νὰ ἀνακτήσουμε τὸν πατριωτισμό μας μὲ τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν τιμὴ στὴ γαλανόλευκη Σημαία μας, ἰδιαίτερα στὰ «δίσεκτα» χρόνια ποὺ ζοῦμε, ἔχοντας σύνορα μὲ ἀδίστακτους ἐχθροὺς ποὺ ἐπιβουλεύονται τὴν ἐθνική μας ἀκεραιότητα.

 

Διαφημίσεις

Σχολιάστε

«ΝA ΜΗΝ ΧΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ» (Δ. Νατσιός)

Ν μν χάσουμε τ νομά μας

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Τ 2008 τν Αγουστο δημοσίευσα τ παρακάτω κείμενο στ πολυτονικό. Ατ πο σημείωνα, δυστυχς τ βιώνουμε. Τν Μακεδονία τν πρόδωσαν. Ο προδότες-Τσίπρας, Κοτζις κα λη νθελληνικ λέπρα πο τος χειροκροτοσε- ρθε ρα ν ξαφανιστον. Κανες λληνας, μ καρδι κα φιλότιμο, δν πρέπει ν ψηφίσει τος λετρες. 10.000 ξιωματικο κα στρατιτες “πεσαν” στν μάχη το Κιλκς-Λαχαν γι τν λευθερία τς Μακεδονίας. κυρώνεται τ αμα τους μ τ μελάνι μίας πογραφς; OXI. Ο πικείμενες κλογς ν λάβουν τν μορφ δημοψηφίσματος γι τ γκλημα τν Πρεσπν. Ν σώσουμε τν Μακεδονία μας, μήπως κα σωθομε…

.               Μπαίνω ἀπευθείας στὸ θέμα, ἄνευ περιστροφῶν καὶ προλόγων. Ἂν βρεθεῖ, ἂν τολμήσει ἑλληνικὴ κυβέρνηση νὰ ὑπογράψει τὴν προδοσία, τὴν μεγαλύτερη ἀπὸ καταβολῆς κράτους, ποὺ λέγεται «Βόρεια» ἢ «Ἄνω Μακεδονία», θὰ πρέπει νὰ γνωρίζει ὅτι:
.               Πρῶτον: τὸ πλέον εὐτελὲς καὶ ἀνάξιο λόγου. Δὲν πρόκειται νὰ ξαναδεῖ ἐξουσία. Ὅπως στὴν περίπτωση τοῦ ἱστορικοῦ κουρελουργήματος τῆς Ρεπούση, θὰ ὑπάρξει τέτοια κινητοποίηση ἀπὸ τὸν πατριωτικὸ χῶρο, ποὺ οἱ κυβερνῶντες –ὅποιοι κι ἂν εἶναι– θὰ τρίβουν κυριολεκτικὰ τὰ μάτια τους. δίως ο βουλευτς τς Μακεδονίας, ς τοιμάζονται γι σόβια, τιμη κα χι τιμητική, διώτευση. Ἂς γνωρίζουν ὅτι θὰ ἀντιμετωπίσουν, σὲ περίπτωση ὑπογραφῆς τῆς προδοσίας, ὅ,τι ἀντιμετώπισαν οἱ παπόδουλοι ἐπίσκοποι, ὅταν γύρισαν στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 1438, μετὰ τὴν ψευτοσύνοδο Φερράρας – Φλωρεντίας. Ὑπέγραψαν ἕνωση – ὑποταγὴ τῆς Ὀρθοδοξίας – τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ φτάνοντας στὴν Πόλη τοὺς ἀνέμενε ὁ λαός… Ὅταν μαθεύτηκε ὅτι λατινοφρόνησαν καὶ ὑπέκυψαν στὰ «φλωρία» τοῦ Πάπα, ὁ εὐσεβὴς  λαὸς τοὺς προπηλάκισε. Ταραγμένοι καὶ μετανιωμένοι ψέλλιζαν οἱ ταλαίπωροι «Πεπράκαμεν (πουλήσαμε) τὴν πίστιν ἡμῶν, ἀντηλλάξαμεν τῇ ἀσεβείᾳ τὴν εὐσέβειαν, προδόντες τὴν καθαρὰν θυσίαν (τὴν Ὀρθοδοξία), ἀζυμῶται (παπικοὶ) γεγόναμεν. Κόψατε τὴν δεξιὰν ἡμῶν τὴν ὑπογράψασαν (κόψτε τὸ χέρι ποὺ ὑπέγραψε), ἐκριζώσατε τὴν γλῶσσαν ἡμῶν τὴν τοιαῦτα ὁμολογήσασαν». (Δ. Παναγόπουλου, «Εἷς ἔναντι μυρίων»). Χέρι πο θ πογράψει κα γλσσα ποὺ θ μολογήσει «Βόρεια νω Μακεδονία» θέλουν κόψιμο ξερίζωμα. Τελεία κα παύλα. Σ θέματα πατρίδος κα πίστεως δν χωρε συγκατάβασις.

.           Δεύτερον: ἡ στάση μας στὸ θέμα τῆς Μακεδονίας εἶναι ἡ λυδία λίθος γιὰ τὸ σύνολο τῆς ἐξωτερικῆς μας πολιτικῆς. Ἂν ὑποκύψουμε στοὺς ὠμοὺς ἐκβιασμοὺς καὶ παραδώσουμε ἀμαχητὶ τὸ ὄνομα, ἀνοίγει ὁ ἀσκὸς τοῦ Αἰόλου. Πέραν τῆς διεθνοῦς ἀνυποληψίας καὶ περιφρόνησης, δημιουργεῖται κακὸ προηγούμενο. Ὅλοι θὰ ἀπαιτοῦν καὶ ἐμεῖς θὰ ἐπαιτοῦμε τὴν σύμπραξη ἀνύπαρκτων συμμάχων. Ὡς γνωστὸν οἱ μεγάλες δυνάμεις ἐξάγουν συμπεράσματα γιὰ τὴν πολιτική τους ὄχι μὲ κριτήριο τὴν «ἑτοιμότητα ὑποκλίσεων», ἀλλὰ μὲ κριτήριο τὴν ἰσχὺ τῶν κρατῶν στὶς περιφέρειες, τὴν ἱκανότητα – ἀποφασιστικότητα τῶν κυβερνήσεών τους νὰ ὑπερασπίσουν τὰ ἐθνικά τους συμφέροντα καὶ τὸ εἰδικὸ γεωπολιτικὸ βάρος ποὺ ἀναπτύσσουν στοὺς περιφερειακοὺς συσχετισμοὺς ἰσχύος.

.           Τρίτον, σὲ συνάφεια μὲ τὰ προηγούμενα. Ὅλα δείχνουν πὼς οἱ Σκοπιανοὶ κατανοοῦν πὼς εὐνοϊκὴ ἀπόληξη τοῦ ζητήματος θὰ πετύχουν μόνο ἐπὶ τῆς νῦν ἀμερικανικῆς κυβέρνησης. Ἄρα ὁδεύουμε πρὸς ἀτιμωτικὴ συναλλαγή: «Βόρεια Μακεδονία». Ἂν συμβεῖ τὸ ἀπευκταῖο, εἶναι σίγουρο πὼς οἱ Σκοπιανοὶ εὐθὺς θὰ καταπατήσουν τὶς ὑπογραφές τους καὶ θὰ θέσουν, ἀπὸ θέσεως ἰσχύος πλέον, ὅλα τὰ συμπαρομαρτοῦντα μὲ τὸ Σκοπιανὸ ζητήματα: ἀλυτρωτισμός, περιουσίες, ὀνοματοδοσία προϊόντων, τοπωνυμίων, ἀεροδρομίων, «μακεδονικὴ» ἐκκλησία, ἱστορικὴ κληρονομιά. Μᾶς ἀναμένει, δὲν ἔχει σημασία ἂν εἶναι τὸ ἐγγὺς ἢ τὸ ἀπώτερο μέλλον,  τὸ μακεδονικὸ Κόσοβο. Καὶ τότε θὰ ἐρωτηθοῦμε ἐμεῖς οἱ Μακεδόνες, οἱ γηγενεῖς. «Εἶστε Ἕλληνες ἢ Μακεδόνες; ὅσοι Ἕλληνες κάτω ἀπὸ τὸν Ὄλυμπο… ἡ Μακεδονία ἀνήκει στοὺς Μακεδόνες».

            Τέταρτον: «Τὴν δὲ πόλιν σοὶ δοῦναι οὔτ’ ἐμὸν ἐστὶ οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν αὐτῇ…». Ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος, ὁ ἡρωικὸς αὐτοκράτορας, διδάσκει ἐς ἀεί. Κανεὶς δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ πουλήσει πατρίδα. Στὴν πατρίδα ἀνήκουμε καὶ δὲν μᾶς ἀνήκει. Αὐτὸ ποὺ κερδήθηκε μὲ αἷμα δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ περιφέρει σὲ συνέδρια παρανόμων, νὰ τὸ διαγράψει μὲ τὸ μελάνι μιᾶς ὑπογραφῆς. Κάποιοι θέλουν νὰ «ρευστοποιήσουν» κόκαλα ἱερὰ σὲ σταδιοδρομίες, ἀξιώματα ἕδρανα πρωθυπουργικά. «Παίζουνε πασιέντζες τὸ ἔθνος ὁλάκερο γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν τὶς μωροφιλοδοξίες τους», ὅπως ἔλεγε ὁ Παν. Κολοκοτρώνης. Ματαιοπονοῦν. Πολλὲς φορὲς σταυρώθηκε ὁ Ἑλληνισμὸς ἀπὸ ξένους καὶ βαρβάρους, πολιτισμένους καὶ ἀπολίτιστους, πολλὲς φορὲς καὶ ἀπὸ τοὺς δικούς μας, τοὺς ἐφιάλτες καὶ μηδίζοντες, παλαιοὺς καὶ νέους, ἀλλά, «ἰδοὺ ζῶμεν».  «Τρῶνε ἀπό μας καὶ μένει καὶ μαγιά». Καὶ ἄλλη φορὰ ἡ Μακεδονία χάθηκε μὲ τὸ μελάνι τῆς ὑπογραφῆς. Τὸ 1878 ἡ συνθήκη τοῦ Ἁγίου Στεφάνου τὴν παραχωροῦσε σχεδὸν ἐξ ὁλοκλήρου στὴ Βουλγαρία. Εἰς μάτην. Κατέπεσε μέσα σὲ λίγους μῆνες τὸ ψεῦδος καὶ ἡ ἀδικία. Ἡ συνθήκη τοῦ Βερολίνου ἀποκατέστησε τὴν τότε τάξη τῶν πραγμάτων. Σ’ αὐτὰ τὰ ζητήματα λειτουργοῦν κὰ πνευματικοὶ νόμοι. «Τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς, ἡ οἰκουμένη καὶ πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐτῇ». (Ψαλμός ΚΔ΄).

.               Πέμπτον: Τυχὸν ὑπογραφὴ σὲ κείμενο καταισχύνης καὶ διασυρμοῦ ποὺ θὰ ἀναγνωρίζει κράτος Μακεδονίας, θὰ τινάξει στὸν ἀέρα τὴν ἑλληνικὴ ἐκπαίδευση. Θὰ παρουσιαστοῦμε ἐνώπιον τῶν μαθητῶν μας ψεῦτες, ὑποκριτές, μὲ ἔλλειψη φιλοπατρίας, ἀφοῦ τόσα χρόνια διδάσκουμε μία καὶ μοναδικὴ Μακεδονία, ἀναπόσπαστο τμῆμα τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἐλεγχόμαστε ἔτσι γιὰ τὴν πνευματική μας ἀνεντιμότητα, γιὰ τὴν παιδαγωγική μας εἰλικρίνεια. Ὅταν ἀντικρίσουν οἱ μαθητές μας στὶς ὀθόνες τοὺς Σκοπιανοὺς νὰ πανηγυρίζουν γιὰ τὴν ὑποκλοπή, καὶ τοὺς χάρτες νὰ ἐμφανίζουν «Βόρεια Μακεδονία», τί θὰ τοὺς ποῦμε τὸ ἄλλο πρωί; Πῶς ὁ φιλότιμος καὶ εὐαίσθητος Ἕλληνας δάσκαλος θὰ ἀτενίσει τὸ βλέμμα τῶν μαθητῶν του; Θὰ μᾶς τοξεύει ἀλύπητα ἡ ἀπορία ἡ εἰρωνεία, ἡ ἀγωνία τῶν παιδιῶν γιὰ τὴν ἐπερχόμενη θύελλα.

.              Τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας οἱ γυναῖκες ἔδιναν στὸ παιδὶ ποὺ βαφτίζανε μία εὐχή: «Μὴ χάσεις τὸ ὄνομά σου», ὑπονοώντας τὸν κίνδυνο ἀλλαξοπιστίας. Καὶ σήμερα στὴν ἀλαλιασμένη ἐποχή μας μιὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ εὐχὴ καὶ ἡ προσευχή μας: νὰ μὴν χάσουμε τὸ ὄνομά μας, τὸ ὄνομά μας ποὺ εἶναι Μακεδονία.

 

,

Σχολιάστε

Η ΝΕΑ ΡΩΜΗ- ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

Ἡ νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη

Τοῦ Μητροπολ. Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

ἀπό τό βιβλίο «Παλαιά καί Νέα Ρώμη», 2009

.             Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος ἀποφάσισε νά μεταφέρη τήν Πρωτεύουσα τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας ἀπό τήν Δύση στήν Ἀνατολή καί ὡς χῶρο ἐπέλεξε τήν ἀνατολική Θράκη, στά στενά τοῦ Βοσπόρου. Ἡ ἐπιλογή αὐτή ἀποδείχθηκε σημαντική πολιτική πράξη, πού ἐπηρέασε τά πολιτικά πράγματα γιά χίλια χρόνια, διότι κατ’ αὐτόν τόν τρόπο σταθεροποίησε τά σύνορα τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας ἀπό ἀνατολάς καί ἔδωσε τήν δυνατότητα νά ἀναπτυχθῆ ἕνας μεγάλος πολιτισμός πού ὀνομάσθηκε ἀργότερα Βυζαντινός πολιτισμός.
.             Στό σημεῖο πού θά καθόριζε τήν Πρωτεύουσα τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας ὑπῆρχε μιά μικρή πόλη πού ὀνομαζόταν Βυζάντιο, ἀποικία τῶν Μεγαρέων, πού ἔλαβε τό ὄνομα τοῦ ἱδρυτοῦ της Βύζαντα. Αὐτή ἡ μικρή πόλη, πού ἔγινε Πρωτεύουσα τοῦ Ρωμαϊκοῦ Κράτους, μετονομάσθηκε σέ νέα Ρώμη καί ἀργότερα ἔλαβε τό ὄνομα τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου καί ὀνομάσθηκε Κωνσταντινούπολη
.             Ὁ Μ. Κωνσταντῖνος δέν εἶχε τήν αἴσθηση ὅτι δημιουργοῦσε μία ἐπί πλέον πόλη στήν Αὐτοκρατορία παράλληλα μέ τήν Ρώμη, ἀλλά ὅτι δημιούργησε τήν νέα Πρωτεύουσα τοῦ Ρωμαϊκοῦ Κράτους, πού ἦταν συνέχεια τῆς πρώτης Πρωτεύουσας, τῆς Παλαιᾶς Ρώμης. Μέ νόμο τήν ὀνόμασε «altera Roma» (ἡ ἄλλη Ρώμη), καθώς ἐπίσης ὀνομάσθηκε «πόλις ἀντίρροπος τῆς Ρώμης». Μάλιστα ἀπό τήν παλαιά Μητρόπολη ἡ νέα Πόλη κληρονόμησε καί τά «μυστικά» της ὀνόματα Flora καί Amor πού ἀποδόθηκαν στά ἑλληνικά ὡς Ἀνθοῦσα καί Ἔρως.
.             Στήν νέα Πρωτεύουσα ἀποδόθηκαν ὅλοι οἱ θεσμοί καί τά προνόμια πού εἶχε ἡ παλαιά Πρωτεύουσα, καθόρισε τήν σύγκλητο καί τῆς ἔδωσε καί ἕναν ἀνθύπατο. Συγχρόνως, ὁ Μ. Κωνσταντῖνος μετέφερε στήν νέα Ρώμη ὅ,τι σημαντικότερο ὑπῆρχε ἀπό πλευρᾶς ἑλληνορωμαϊκῆς τέχνης, ὅπως ὁμολογεῖ ἕνας σύγχρονος Χριστιανός: «μέ τήν ἀπογύμνωση ὅλων σχεδόν τῶν πόλεων ἐγκαινιάζεται ἡ Κωνσταντινούπολη».
.             Ἡ ἀρχαία πόλη, τό Βυζάντιο, ἦταν κτισμένη σέ ἕναν λόφο, ἐνῶ τώρα ἡ νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη περιέλαβε καί ἄλλους πέντε λόφους, καί ἀργότερα ἐπί τοῦ Θεοδοσίου περιέλαβε καί ἕναν ἕκτο. Τά ἐγκαίνια τῆς νέας Ρώμης ἔγιναν τήν 11η Μαΐου τοῦ 330 μ. Χ. μαζί μέ τόν ἑορτασμό τῆς 25ης ἐπετείου τῆς βασιλείας τοῦ Κωνσταντίνου. Πρόκειτο γιά μιά συμβολική ἡμερομηνία, διότι ἡ πόλη δέν εἶχε ἀκόμη ἀποπερατωθῆ, καί γι’ αὐτό μέχρι τό ἔτος 336 ἡ πόλη ἦταν ἕνα εἶδος ἐργοταξίου, πού συνέχιζε νά κατασκευάζεται, ὁπότε καί ὁ Κωνσταντῖνος ἑόρτασε τήν τριακονταετηρίδα τῆς βασιλείας του.
.             Ὁ Charles Diehl ἀναφερόμενος στήν ἵδρυση τῆς Κωνσταντινούπολης, τῆς νέας Πρωτεύουσας τοῦ Ρωμαϊκοῦ Κράτους, γράφει: «Ὅταν ὁ Κωνσταντῖνος θεμελίωσε τήν πρωτεύουσα στό Βόσπορο, ἡ πρόθεσή του ἦταν νά δημιουργήση μιά δεύτερη Ρώμη. Θεσπίσθηκε σύγκλητος, κτίσθηκαν δημόσια κτίρια καί ὅλος ὁ μηχανισμός τῆς αὐτοκρατορικῆς γραφειοκρατίας μεταφέρθηκε στό νέο του διοικητικό κέντρο. Ἀριστοκρατικές οἰκογένειες ἀπό τήν Ἰταλία ἐνθαρρύνθηκαν νά ἀποκτήσουν κατοικίες ἐδῶ, ὅπου ψωμί καί θεάματα ἱπποδρομίου προβλεπόταν γιά τό λαό. Οἱ ἱπποδρομικές ὁμάδες, ἀφοῦ μεταφέρθηκαν ἐδῶ ἀπό τήν παλαιά Ρώμη, σχημάτισαν μιά πολιτοφυλακή γιά τήν ὑπεράσπιση τῆς πόλεως. Ἡ ἐφαρμοζομένη πολιτική ἦταν ἡ δημιουργία ἑνός πιστοῦ ἀντιγράφου ἀπό τήν παλαιά πρωτεύουσα πού ἦταν στόν Τίβερη».
.             Μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου ἡ νέα Ρώμη ἀπέκτησε χριστιανικό χρῶμα, ὁπότε ἔγινε ἡ χριστιανική Ρώμη, πού στολιζόταν μέ Ναούς καί Ἱερές Μονές καί ὅλος ὁ πολιτισμός της καί ἡ κοινωνική της ὀργάνωση ποτίσθηκε ἀπό τήν ὀρθόδοξη χριστιανική διδασκαλία.
.             Ἡ νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη, μέ τόν Μ. Κωνσταντῖνο καί τούς διαδόχους του, ἀπέκτησε μεγάλη αἴγλη καί ὅλοι οἱ ἐπισκέπτες της θαύμαζαν τίς ὀμορφιές της, τόν πλοῦτο της, τούς θησαυρούς της, τά ἀνάκτορα, τόν ἱππόδρομο, τά μνημεῖα, ἰδιαιτέρως τήν Ἁγία Σοφία καί τήν ὅλη κοινωνική καί πολιτιστική της ζωή.
.             Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως καί νέας Ρώμης, στά «Ἔπη εἰς ἑαυτόν» ἐγκωμιάζει τήν νέα Ρώμη. Σέ ἕνα σημεῖο τήν ὀνομάζει κλεινή καθέδρα τοῦ Κωνσταντίνου, νεώτερη Ρώμη, πού ξεπερνᾶ τίς ἄλλες πόλεις, ὅπως ὁ ἀστερόεις οὐρανός τήν γῆ:

«Ὦ Κωνσταντίνου κλεινόν ἕδος μεγάλου,
ὁπλοτέρη Ρώμη, τόσσον προφέρουσα πολήων
ὁσσάτιον γαίης οὐρανός ἀστερόεις».

.             Ἀλλοῦ μακαρίζει τήν νέα Ρώμη, ὡς τό δεύτερο μάτι τῆς οἰκουμένης, τήν πατρίδα τῶν εὐγενῶν νέων, τήν πόλη τοῦ Κωνσταντίνου καί τό στήριγμα τοῦ κράτους:

«Ἄνδρες, τό κλεινόν ὄμμα τῆς οἰκουμένης,
οἵ κόσμον οἴκειθ’ ὡς ὁρῶν, τόν δεύτερον,
γῆς καί θαλάττης κόσμον ἠμφιεσμένοι,
Ρώμη νεουργής, εὐγενῶν ἄλλων ἕδος,
Κωνσταντίνου πόλις τε καί στήλη κράτους».

.             Ἐπίσης, ἀλλοῦ θεωρεῖ ὅτι, ἐνῶ ἡ φύση δέν μᾶς ἔχει δώσει δύο ἡλίους, ἐν τούτοις ὑπάρχουν δύο Ρῶμες πού φωτίζουν ὁλόκληρη τήν οἰκουμένη, τό παλαιό καί τό νέο κράτος. Οἱ δύο αὐτές Ρῶμες εἶναι διαφορετικές, ἀφοῦ ἡ μία προβάλλει ἀπό τήν Ἀνατολή καί ἡ ἄλλη βρίσκεται στήν Δύση, ἀλλά τό κάλλος τῆς μιᾶς ἰσοζυγίζει τό κάλλος τῆς ἄλλης. Καί στήν συνέχεια λέγει ὅτι σέ αὐτήν τήν δική του Ρώμη, πού τώρα δέν εἶναι δική του –προφανῶς ὅταν ἀποχώρησε ἀπό αὐτήν –περίσσευσε ἡ πίστη καί δένει μέ τόν λόγο τῆς σωτηρίας τήν Δύση.

«Δύω μέν οὐ δέδωκεν ἡλίους φύσις,
δισσάς δέ Ρώμας, τῆς ὅλης οἰκουμένης
λαμπτῆρας, ἀρχαῖον τε καί νέον κράτος,
τόσον διαφέροντας ἀλλήλων, ὅσον
τήν μέν προλάμπειν ἡλίου, τήν δ’ ἑσπέρας
κάλλει δέ κάλλος ἀντανίσχειν συζύγως.
Τούτων δέ πίστις, ἡ μέν ἦν ἐκ πλείονος,
καί νῦν ἔτ’ ἔστιν εὔδρομος, τήν ἑσπέραν
πᾶσαν δέουσα τῷ σωτηρίῳ λόγῳ,
καθώς δίκαιον τήν πρόεδρον τῶν ὅλων
ὅλην σέβουσαν τήν Θεοῦ συμφωνίαν».

.             Ἀλλοῦ ἀναφέρεται στήν σύγκληση τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου στήν νέα Ρώμη μέ πρόεδρο τόν Μελέτιο Ἀντιοχείας:

«Ὅσον γάρ ἦν ἑῷον, Αἰγύπτου δίχα,
λαῶν πρόεδρον, ἄχρι Ρώμης δευτέρας,
γῆς καί θαλάττης ἐκ μυχῶν ἐσωτάτων,
κινηθέν, οὐκ’ οἶδ’ οἷς τίσι Θεοῦ λόγοις,
συνέρχεσθ’, ὡς πήξοντες εὐσεβῆ λόγον».

.             Σέ ἄλλο μέρος ἀποκαλεῖ τήν νέα Ρώμη εὐδαίμονα πόλη, τῆς ὁποίας οἱ πρῶτοι κάτοικοί της τήν γνώριζαν καί τήν ὑπολόγιζαν, ὅταν κλήθηκε γιά νά τούς διδάξη τήν ὀρθόδοξη πίστη.

«Ρώμης τόδ’ οἶδεν ἄστυ τῆς εὐδαίμονος,
καί τῆς μάλιστά φημι τό πρῶτον γένος,
οἵμ’ ἠξίωσαν καί λόγου τυχόν τινος,
παρ’ οἷς πλέον, καί μικρόν εὐκλείας ἔχειν,
ἤ πρῶτ’ ἐν ἄλλοις τιμίου παντός φέρειν».

.             Οἱ σταυροφόροι μέ τήν Δ΄ Σταυροφορία κατέλαβαν τήν Κωνσταντινούπολη τό 1204 καί σύλησαν ὅλους τούς θησαυρούς της μέ ἀποτέλεσμα νά γεμίσουν οἱ δυτικές πόλεις, κυρίως ἡ Βενετία, ἀπό τούς συληθέντες θησαυρούς. Πρόκειται γιά τήν πρώτη ἀποικιοκρατική ἐκστρατεία τοῦ ἐκκοσμικευμένου Χριστιανισμοῦ ἐναντίον τῆς Ἀνατολῆς καί εἶναι ἔκφραση τοῦ μίσους τῶν δυτικῶν Χριστιανῶν γιά τήν νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη, πού ἀποτέλεσε τό κέντρο τῆς χριστιανικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας.
.             Ὁ Steven Runciman στόν Γʹ τόμο τοῦ βιβλίου Ἡ ἱστορία τῶν Σταυροφοριῶν, στήν ἑνότητα μέ τίτλο «Παραστρατημένες σταυροφορίες» καί εἰδικά στό κεφάλαιο μέ τίτλο «Ἡ σταυροφορία ἐναντίον τῶν χριστιανῶν», ἀναφέρεται στήν Δ΄ Σταυροφορία καί στό τί καταστροφές προξένησαν οἱ Σταυροφόροι. Θά παραθέσω ὁλόκληρο αὐτό τό κείμενο, γιατί εἶναι σημαντικό καί δείχνει τήν μεγάλη καταστροφή τῆς Πόλεως ἀπό τούς δυτικούς σταυροφόρους Χριστιανούς.
.             «Ἡ λεηλασία τῆς Κωνσταντινούπολης δέν ἔχει ἀντίστοιχό της στήν ἱστορία. Ἐπί ἐννέα αἰῶνες, ἡ μεγάλη πόλη ὑπῆρξε ἡ πρωτεύουσα τοῦ χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ. Ἦταν γεμάτη μέ ἔργα τέχνης πού εἶχαν ἐπιζήσει ἀπό τήν ἀρχαία Ἑλλάδα καί μέ τά ἀριστουργήματα τῶν δικῶν της ἔξοχων καλλιτεχνῶν. Οἱ Ἑνετοί ἤξεραν τήν ἀξία αὐτῶν τῶν πραγμάτων. Ὅπου μπόρεσαν, ἅρπαξαν θησαυρούς καί τούς μετέφεραν γιά νά στολίσουν τίς πλατεῖες, τούς ναούς καί τά παλάτια τῆς πόλης τους. Ἀλλά οἱ Γάλλοι καί οἱ Φλαμανδοί εἶχαν κυριευθεῖ ἀπό μανία καταστροφῆς. Ξεχύθηκαν, ἕνας ἐξαγριωμένος ὄχλος, στούς δρόμους καί στά σπίτια ἁρπάζοντας ὅ,τι γυάλιζε καί καταστρέφοντας ὅ,τι δέν μποροῦσαν νά κουβαλήσουν, σταματώντας μόνο γιά νά σκοτώσουν, νά βιάσουν ἤ νά ἀνοίξουν τά κελάρια γιά νά πιοῦν. Δέν γλύτωσαν οὔτε τά μοναστήρια οὔτε οἱ Ἐκκλησίες οὔτε οἱ βιβλιοθῆκες. Στήν ἴδια τήν Ἁγία Σοφία ἔβλεπε κανείς μεθυσμένους στρατιῶτες νά σχίζουν τίς μεταξωτές κουρτίνες καί νά γκρεμίζουν καί νά κομματιάζουν τό μεγάλο ἀσημένιο εἰκονοστάσιο, ἐνῶ ποδοπατοῦσαν ἀσεβέστατα ἅγιες εἰκόνες καί ἱερά βιβλία. Ἐνῶ ἔπιναν ἀπό τά ἱερά σκεύη τοῦ θυσιαστηρίου, μιά πόρνη κάθισε στόν πατριαρχικό θρόνο καί ἄρχισε νά τραγουδᾶ ἕνα ἄσεμνο γαλλικό τραγούδι. Καλόγριες βιάσθηκαν μέσα στά μοναστήρια τους. Χωρίς καμιά διάκριση, παλάτια καί καλύβες παραβιάσθηκαν καί καταστράφηκαν. Πληγωμένα γυναικόπαιδα κείτονταν ἑτοιμοθάνατα στούς δρόμους. Ἐπί τρεῖς ἡμέρες ἐξακολουθοῦσαν οἱ φρικιαστικές σκηνές τῆς λεηλασίας καί τῆς αἱματοχυσίας, ὥσπου ἡ τεράστια ὡραία πόλη ἔγινε ἕνα ἐρείπιο. Ἀκόμα καί οἱ Σαρακηνοί θά εἶχαν δείξει περισσότερο οἶκτο, ἀναφωνεῖ ὁ ἱστορικός Νικήτας, καί λέει τήν ἀλήθεια. Ἐπιτέλους, οἱ Λατίνοι ἀρχηγοί κατάλαβαν ὅτι τόσο μεγάλη καταστροφή δέν ἦταν πρός ὄφελος κανενός. Ὅταν οἱ στρατιῶτες ἐξαντλήθηκαν ἀπό τήν ἀσυδοσία τους, ἀποκαταστάθηκε ἡ τάξη. Ὅποιος εἶχε κλέψει πολύτιμα ἀντικείμενα ὑποχρεώθηκε νά τά παραδώσει στούς Φράγκους εὐγενεῖς. Δυστυχισμένοι πολίτες βασανίσθηκαν γιά νά ἀποκαλύψουν ποῦ βρίσκονταν τά ἀγαθά πού εἶχαν κατορθώσει νά κρύψουν. Ἀκόμα καί μετά ἀπό τέτοια ἀλόγιστη καταστροφή ὁ ὄγκος τῆς λείας ἦταν ἐκπληκτικός. Κανένας, ἔγραφε ὁ Βιλλαρδουίνος δέν μπόρεσε νά μετρήσει τό χρυσάφι καί τό ἀσήμι, τά πολύτιμα σκεύη καί τά κοσμήματα, τά χρυσοκέντητα καί μεταξωτά φορέματα, τίς γοῦνες ἀπό γκρίζες ἀλεποῦδες καί ἐρμίνες. Καί, ὅπως πρόσθετε μέ τό κύρος πού διέθετε, ἀπό τότε πού δημιουργήθηκε ὁ κόσμος ποτέ κανείς δέν εἶχε πάρει τόσα πολλά ἀπό μιά πόλη. Ὅλα μοιράσθηκαν σύμφωνα μέ τή συνθήκη: τρία ὄγδοα πῆγαν στούς σταυροφόρους, τρία ὄγδοα στούς Ἑνετούς καί ἕνα τέταρτο κρατήθηκε γιά τό μέλλοντα αὐτοκράτορα».
.             Μετά τήν ἐπανάκτησή της, τό 1261 μ. Χ., ἡ Κωνσταντινούπολη ἦταν πλέον ἡ σκιά τῆς δόξας τοῦ παλαιοῦ ἑαυτοῦ της, ὅμως δέν ἔπαυε νά θυμίζη τήν παλαιά της αἴγλη καί δόξα.
.             Ὁ Ἰωσήφ ὁ Βρυέννιος πού ἔζησε τόν 14ο–15ο αἰώνα ἐξυμνεῖ τήν Κωνσταντινούπολη. Γι’ αὐτόν τόν μεγάλο διδάσκαλο ἡ Κωνσταντινούπολη εἶναι «ἡ μεγαλόπολις αὕτη, καί Πόλις πασῶν ὑπό τόν ἥλιον πόλεων, καί πολυώνυμός ἐστι Πόλις, καί μεγαλώνυμος». Εἶναι πόλη τοῦ Μεγάλου Βασιλέως Χριστοῦ, βασίλισσα πού εἶναι ἀφιερωμένη ἀπό τήν καταβολή της στήν Βασίλισσα, τήν Θεοτόκο, τήν Δέσποινα τοῦ κόσμου. Εἶναι «ἑπτάλοφος Πόλις, καί βυζαντίς, καί Κωνσταντινούπολις, καί πολυκρατίστη τοῦ κραταιοῦ καί ἁγίου ἡμῶν αὐτοκράτορος». Ἡ Κωνσταντινούπολη εἶναι «πόλις τῆς οἰκουμένης τό ἄγαλμα, τῆς καλλονῆς ἡ ἑστία, τό πρόσκαιρον τῆς τρυφῆς χωρίον, ἡ ξένη θέα πασῶν χαρίτων, τοῦ ἡ μετέρου γένους τό ἔδαφος, τό τῶν ἀγαθῶν πρυτανεῖον, ὁμόροις τό θέλγητρον, καί ἀλλογενέσιν ἡδύτατον λάλημα· Πόλις ἁγία καί μητρόπολις πιστή, νέα τε Ῥώμη καί νέα Ἱερουσαλήμ ἡ αὐτή· γῆ ἀγαθή, καί καλή γῆ ῥέουσα μέλι καί γάλα, καί πηγή παντοδαπῶν ἀγαθῶν· ὄρος τετυρωμένον καί πῖον, ὄρος δασύ καί κατάσκιον, ὄρος ἅγιον, ἐν ᾧ ὁ τῶν ὅλων Θεός κατοικεῖν ἡρετίσατο· κοινή πατρίς καί μήτηρ καί τροφός τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν».
.           Ἡ Κωνσταντινούπολη εἶναι κατά τόν Ἰωσήφ Βρυέννιο ὅ,τι ὁ οὐρανός στόν κόσμο, ὁ ἥλιος στόν οὐρανό, ὁ παράδεισος στήν γῆ, τό κοινό ἐμπόριο στά κλίματα τῆς γῆς, ἡ μητρόπολη στήν ἐπαρχία, ἡ ἀκρόπολη στήν πόλη, ὁ λιμένας στό πέλαγος, τό πανδοχεῖο στούς τετραόδους, τό ταμεῖο στήν οἰκία, τό διδασκαλεῖο στήν πολιτεία, τό θέατρο στίς πανηγύρεις, ἡ ἁρμονία στά μέλη, ὁ ὀφθαλμός στό πρόσωπο καί ἡ κεφαλή στό σῶμα.
.             Στήν συνέχεια λέγει ὅτι ἡ Κωνσταντινούπολη- Νέα Ρώμη εἶναι τό κέντρο τῆς ἐκκλησιαστικῆς καί τῆς πολιτικῆς ζωῆς, τό κέντρο τῆς ἐπιστήμης καί τό σταυροδρόμι ὅλου τοῦ κόσμου. Ἡ Κωνσταντινούπολη εἶναι τό κοιμητήριο τῶν θεραπευτῶν τοῦ Θεοῦ, τό τέμενος τῆς Θεοτόκου, ἀφοῦ σέ αὐτήν ὑπάρχει ἡ ἐσθήτα καί ἡ ζώνη Της, ἀλλά καί ὁ τόπος τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ ἐκεῖ παραμένουν πολλά ἀντικείμενα τοῦ Πάθους Του, ὅπως ὁ χιτών, τά ἱμάτια, τό αἷμα πού ἔρρευσε ἀπό τήν πλευρά Του, ὁ σταυρός, ἡ λόγχη, οἱ ἧλοι, ὁ σπόγγος, ὁ κάλαμος. Στήν Πόλη αὐτή ὑπάρχουν τά ἐχέγγυα τῆς σωτηρίας, τά ἱερά λείψανα τῶν ἁγίων πού τελειώθηκαν σέ ὅλη τήν γῆ. Ἀκόμη, ἡ Κωνσταντινούπολη εἶναι ἡ βάση καί ἡ ἀκρώρεια τῆς θεολογίας, ἡ κορυφή τῶν δογμάτων.
.             Στήν Πόλη αὐτή μπορεῖ ὁ φιλοθεάμων καί ὠτακουστής νά δῆ τά κάλλη της πού ἔχουν σχέση μέ τήν θέση, τήν χρήση, τήν τέρψη, τό μέγεθος, τήν ποικιλία, τήν εὐκρασία σέ ὅλες τίς ἐποχές, τήν καλλονή, τήν φαιδρότητα. Μπορεῖ κανείς νά δῆ τούς ξενῶνες, τούς παρθενῶνες, τά φροντιστήρια, τίς ἅγιες Μονές, τό πλῆθος τῶν Ἐκκλησιῶν, τά ἀνάκτορα, τούς πύργους, τά ὑψηλά σπίτια, τούς κήπους, τούς παραδείσους, τάς κυπαρίσσους, τά ἄλση. Σέ αὐτήν τήν Πόλη μπορεῖ νά θαυμάση κανείς τήν σωφροσύνη τῶν εὐγενίδων, τήν φυλακή τῶν θαλαμευομένων, τήν εὐλάβεια τῶν μοναστριῶν, τούς ὁλονυκτίους ἤχους τῶν μοναχῶν, τήν εὐταξία τοῦ Κλήρου, τήν σεμνότητα τῶν Ἀρχιερέων, τούς χορούς τῶν ἱερέων, καί τήν κεκρυμμένη ζωή αὐτῶν πού ζοῦν ἐν Χριστῷ. Μπορεῖ νά μάθη τό πειθήνιο τοῦ λαοῦ, τό φιλόστοργο τῶν πολιτῶν σέ ὅλους, τό προσηνές, τό φιλάληθες καί καλοθελές, τήν παίδευση τῆς πολιτείας, τήν κατάσταση τῶν ἀρχόντων, τήν γαληνότητα τῶν Βασιλέων. Καί μέ ὅλα αὐτά μπορεῖ κανείς νά θαυμάση τίς συνεχεῖς ἑορτές, τά θαύματα τῶν ἁγίων, τό πολυτελές τῶν ἱερῶν σκευῶν, τό σεβάσμιο τῶν θείων εἰκόνων καί τήν ὑπεροχή τῶν ἁγίων παθῶν.
.             Ἀκολούθως, ἐπαινεῖ τούς δύο μεγάλους φωστῆρες τῆς Πόλεως πού εἶναι ὁ οἰκουμενικός ἐκκλησιαστικός θρόνος, πού καταφωτίζει τίς ψυχές, καί ὁ κραταιός Αὐτοκράτωρ πού καταφωτίζει τά σώματα, ἀφοῦ καί οἱ δύο αὐτοί περιθάλπουν καί ζωογονοῦν κάθε πιστό. Καί γύρω ἀπό αὐτούς τούς δύο φωστῆρες κινοῦνται οἱ χοροί τῶν ἀστέρων, στόν μέν αὐτοκράτορα ὁ κύκλος τῶν συγκλητικῶν καί τῶν στρατιωτικῶν, στόν δέ Πατριάρχη ὁ κατάλογος τοῦ Κλήρου καί ὅλος ὁ λαός. Καί στό στερέωμα αὐτό ἔχουν στερεωθῆ ἄδυτα ἄστρα πού ὑπερλάμπουν τό καλό, καί αὐτά εἶναι οἱ σεβάσμιες Μονές καί τό πλῆθος τῶν Ναῶν. Καί περιγράφοντας ὅλην αὐτήν τήν ὀμορφιά τῆς Πόλεως καταλήγει: «Τοιαύτη ἡμῖν ἡ Πόλις, ὡς ἐν συνόψει εἰπεῖν, καί τά τοιαῦτα ἐν ταύτῃ καλά περιέχεται».
.             Μετά τήν περιγραφή αὐτή τῆς Πόλεως προτρέπει τούς ἄρχοντες καί τόν λαό νά ἐνδιαφερθοῦν γιά τήν ὀχύρωσή της, γιά τήν κατασκευή τῶν τειχῶν της, πού ἔχουν καταρρεύσει ἀπό τόν χρόνο καί ὁμοιάζει ὡσάν μία γηρανθεῖσα καί συγκύπτουσα μητέρα, καί νά τῆς δώσουν χέρι βοηθείας ἔτσι ὥστε νά ἀποδώσουν «τά θρεπτήρια ἐν τῷ γήρᾳ» αὐτῆς.
.             Μέ τήν πτώση τῆς Κωνσταντινουπόλεως στούς Ὀθωμανούς τό 1453 μ.Χ. ὁλοκληρώθηκε ἡ καταστροφή της. Ὁ Ράνσιμαν στό βιβλίο του «Ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως» γράφει: «Τά ἰδιωτικά σπίτια λεηλατήθηκαν συστηματικά· κάθε τμῆμα λαφυραγωγῶν ἄφηνε μιά μικρή σημαία στήν εἴσοδο, γιά νά δείξει ὅτι τό σπίτι εἶχε λεηλατηθῆ ὁλοσχερῶς. Μαζί μέ τά ὑπάρχοντά τους ἔπαιρναν καί τούς ἐνοίκους. Ὅποιος λιποθυμοῦσε ἤ ἔπεφτε ἀπό ἀδυναμία, σφαζόταν μαζί μέ μερικά μικρά παιδιά πού θεωρήθηκαν ὅτι δέν εἶχαν ἀξία· ἀλλά κατά κανόνα τώρα πιά δέ θυσίαζαν τή ζωή τῶν αἰχμαλώτων. Ὑπῆρχαν ἀκόμα μεγάλες βιβλιοθῆκες στήν Πόλη, μερικές κοσμικές καί οἱ περισσότερες τῶν μοναστηριῶν. Τά περισσότερα βιβλία κάηκαν· ἀλλά ὑπῆρξαν μερικοί τοῦρκοι ἀρκετά ἔξυπνοι γιά νά καταλάβουν ὅτι ἦταν ἐμπορεύσιμα ἀντικείμενα καί διέσωσαν μερικά πού ἀργότερα πουλήθηκαν γιά εὐτελῆ ποσά σέ ὅποιον ἐνδιαφερόταν. Μέσα στίς ἐκκλησίες ἔγιναν σκηνές ἀκολασίας. Πολλοί ἐσταυρωμένοι μέ πολύτιμες πέτρες κουβαλήθηκαν μέ τούρκικα τουρμπάνια τυλιγμένα γύρω ἀπό τά κεφάλια τους. Πολλά κτίρια ἔπαθαν ἀνεπανόρθωτες ζημίες. Τό βράδυ δέν ὑπῆρχαν πολλά γιά νά λαφυραγωγηθοῦν· καί κανένας δέ διαμαρτυρήθηκε, ὅταν ὁ σουλτάνος προκήρυξε ὅτι ἡ λαφυραγωγία ἔπρεπε νά σταματήσει. Οἱ στρατιῶτες εἶχαν ἀρκετή ἀσχολία γιά τίς ὑπόλοιπες δύο μέρες νά μοιράσουν τά λάφυρα καί νά μετρήσουν τούς αἰχμαλώτους. Διαδόθηκε ὅτι αὐτοί ἦταν πενήντα χιλιάδες, ἀπό τούς ὁποίους μόνο πεντακόσιοι ἦταν στρατιῶτες. Οἱ ὑπόλοιποι ἀπό τούς χριστιανούς στρατιῶτες σκοτώθηκαν, ἐκτός ἀπό τούς λίγους ἄνδρες πού διέφυγαν μέ τά πλοῖα. Οἱ νεκροί, μαζί μέ τούς ἀμάχους πού ὑπῆρξαν θύματα τῆς σφαγῆς, λέγεται ὅτι ἦταν τέσσερις χιλιάδες».
.             Ὁ Μιχαήλ Δούκας θρήνησε γιά τήν ἅλωση τῆς Πόλης μέ τά ἑξῆς λόγια: «Ὦ πόλις, πόλις, πόλεων πασῶν κεφαλή! ὦ πόλις, πόλις κέντρον τῶν τεσσάρων τοῦ κόσμου μερῶν! ὦ πόλις, πόλις, Χριστιανῶν καύχημα καί βαρβάρων ἀφανισμός! ὦ πόλις, πόλις, ἄλλη παράδεισος φυτευθεῖσα πρός δυσμάς, ἔχουσα ἔνδον φυτά παντοῖα βρίθοντα καρπούς πνευματικούς! ποῦ σου τό κάλλος, παράδεισε; ποῦ σου ἡ τῶν χαρίτων τοῦ πνεύματος εὐεργετική ρῶσις ψυχῆς τε καί σώματος; ποῦ τά τῶν ἀποστόλων τοῦ κυρίου μου σώματα, τά πρό πολλοῦ φυτευθέντα ἐν τῷ ἀειθαλεῖ παραδείσῳ, ἔχοντα ἐν μέσῳ τούτων τό πορφυροῦν ἱμάτιον, τήν λόγχην, τόν σπόγγον, τόν κάλαμον, ἅτινα ἀσπάζοντες ἐφανταζόμεθα τόν ἐν σταυρῷ ὑψωθέντα ὁρᾶν, ποῦ τά τῶν ὀστῶν λείψανα, ποῦ τά τῶν μαρτύρων; ποῦ τά τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου καί τῶν λοιπῶν βασιλέων πτώματα;…».
.             Ὅμως καί κατά τήν διάρκεια τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας ἡ Κωνσταντινούπολη ἦταν τό κέντρο ὅλων τῶν Ρωμηῶν, ἀφοῦ ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἀναγνωρίσθηκε ὄχι μόνον ὡς θρησκευτικός ἀρχηγός, ἀλλά, καί κατά κάποιον τρόπο, καί πολιτικός ἀρχηγός, ὡς ἐθνάρχης (Millet Basi) τοῦ ρωμαίϊκου ἔθνους. Ἰδίως, ὅταν κατά τό 1517 ἡ Αἴγυπτος, ἡ Συρία καί ἡ Παλαιστίνη καταλήφθηκαν ἀπό τούς Ὀθωμανούς καί τά τρία Πατριαρχεῖα ἑνώθηκαν στό ἕνα Ὀθωμανικό Κράτος, ὡς τμήματα τοῦ ἑνός Rum Mileti, τοῦ ἑνός χριστιανικοῦ ἔθνους, «ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἔλαβε παρά τῆς Ὑψηλῆς Πύλης σαφεῖς πληρεξουσιότητας, ἐν τῇ ἰδιότητι αὐτοῦ ὡς Ἐθνάρχου (Millet Basi) νά εἶναι ἐθνικός ἀρχηγός καί ἐπί τῶν λοιπῶν Πατριαρχείων καί μεσίτης μεταξύ τῶν πατριαρχῶν τούτων καί τῆς κυβερνήσεως ἐν τῇ ἐκλογῇ τῶν πατριαρχῶν, τῇ ἐπικυρώσει τῶν βερατίων αὐτῶν, καί ἐπί πάντων τῶν ἔργων, ἐφ’ ὧν ἦσαν ἀπαραίτητοι αἱ ἀποφάσεις καί ἐντολαί τῆς ἐξουσίας, μέχρι καί τῆς παροχῆς ἀδείας ἐλεύσεως εἰς Κωνσταντινούπολιν πατριάρχου τινός». Οἱ Σουλτάνοι στά βεράτια τῆς ἐκλογῆς τῶν Οἰκουμενικῶν Πατριαρχῶν, ὅπως ἔγινε στήν ἐκλογή τοῦ Διονυσίου Δ΄, σημείωναν: «Οἱ πατριάρχαι τῶν ἄλλων χωρῶν διενεργήτωσαν τάς ὑποθέσεις αὐτῶν διά τοῦ πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως» (Μητροπολἰτης Σάρδεων Μάξιμος).
.             Μέχρι σήμερα ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης καλεῖται «Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, νέας Ρώμης καί Οἰκουμενικός Πατριάρχης» καί ἡ ἕδρα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καλεῖται «Βασιλεύουσα Πόλη». Τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο εἶναι τό συντονιστικό ὄργανο ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί διακονεῖ θυσιαστικῶς ὅλες τίς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες στά προβλήματα πού ἀντιμετωπίζουν, ἐνδιαφέρεται γιά τήν ἑνότητα τῶν Ἐκκλησιῶν μέσα στό πλαίσιο τοῦ συνοδικοῦ καί ἱεραρχικοῦ θεσμοῦ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης προεδρεύει στίς Συνόδους καί συντονίζει ὅλο τό διορθόδοξο ἐκκλησιαστικό ἔργο, γι’ αὐτό καί τοῦ ἀπονέμεται ὁ δίκαιος σεβασμός καί ἡ πρέπουσα τιμή. Εἶναι ὁ Πρῶτος τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.
.             Στά ἀνωτέρω παρουσιάσθηκε μιά σύντομη στήν ἱστορία διαδρομή τῆς ἔνδοξης καί τιμημένης νέας Ρώμης.

 

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

 

, ,

Σχολιάστε

Η ΟΔΥΝΗΡΗ ΕΚΠΛΗΞΗ τῶν ΕΚΛΟΓΩΝ

Ἡ ὀδυνηρὴ ἔκπληξη τῶν ἐκλογῶν

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.           Τὴν ὥρα ποὺ οἱ πολιτικοί μας ἡγέτες μετροῦσαν τὰ κέρδη καὶ τὶς ἀπώλειες τῶν κομματικῶν τους σχηματισμῶν κατὰ τὶς εὐρωπαϊκὲς καὶ αὐτοδιοικητικὲς ἐκλογὲς τοῦ περασμένου Μαΐου, ἕνα στοιχεῖο ποὺ ἐλάχιστα προβλήθηκε, ἀλλὰ πολὺ περισσό­τερο θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπασχολήσει ὅλους, εἶναι τὸ ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα τοῦ κόμματος Ἰσότητας, Εἰρήνης καὶ Φιλίας (Κ.Ι.Ε.Φ.) τῆς μουσουλμανικῆς μειονότητας, τὸ ὁποῖο γιὰ τὶς εὐρωπαϊκὲς ἐκλογὲς στὴν Ξάνθη καὶ τὴ Ροδόπη ἀναδείχθηκε πρῶτο μὲ 25,02% καὶ 38,01% ἀντίστοιχα.
.           Μάλιστα ἡ Πρόεδρος αὐτοῦ τοῦ κόμματος Τσιγδὲμ Ἀσάφογλου δήλωσε ὅτι τὸ ΚΙΕΦ «εἶναι ἕνα τουρκικὸ κόμμα, ἀλλὰ εἶναι καὶ ἕνα ἐπίσημο κόμμα τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους. Ἔχει ἱδρυθεῖ ἀπὸ Τούρκους καὶ αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἡ πρόεδρος τοῦ κόμματος εἶναι μία Τουρκάλα».
.           Εἶναι ἀναμφιβόλως σημαντικὸ τὸ ὅτι οἱ δηλώσεις της προκάλεσαν τὴν ἄμεση ἀντίδραση τῶν Πομάκων τῆς Ξάνθης ποὺ διεμήνυσαν: «Δὲν εἴμαστε Τοῦρκοι. Ἔχουμε ἑλληνικὴ ἐθνικὴ συνείδηση»!
.           Σὲ ἐπιστολή της ἡ Πρόεδρος τοῦ Πολιτιστικοῦ Συλλόγου Πομάκων Ξάνθης Ἐμινὲ Μπορουτζῆ ἔγραψε τὰ ἑξῆς: «Δὲν μᾶς προκάλεσαν ἔκπληξη οἱ δηλώσεις τῆς προέδρου τοῦ Κόμματος Ἰσότητας, Εἰρήνης καὶ Φιλίας (K.I.E.Φ.) περὶ ἐξομοίωσης τῆς μουσουλμανικῆς μειονότητας στὴ Θράκη μὲ τουρκικὴ ἐθνικὴ μειονότητα.
.           Ὅπως εἶναι γνωστό, πέρα ἀπὸ τοὺς τουρκογενεῖς μουσουλμάνους, ἡ μουσουλμανικὴ μειονότητα τῆς Θράκης ἀποτελεῖται καὶ ἀπὸ δύο ἄλλες συνιστῶσες, τοὺς Πομάκους καὶ τοὺς Ρομά, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἑλληνικὴ ἐθνικὴ συνείδηση… Σὰν Ἑλληνίδα Πομάκα νιώθω ὅτι τέτοιες δηλώσεις εἶναι ἀπαράδεκτες, δὲν ἀνταποκρίνονται στὴν πρα­γματικότητα καὶ προσβάλλουν τὶς ἄλλες συνιστῶσες τῆς μουσουλμανικῆς μειονότητας καὶ τὸ πατριωτικό τους αἴσθημα. Εἶναι σαφὲς ὅτι τὸ κόμμα αὐτὸ δὲν ἐκπροσωπεῖ τὸ σύνολο τῆς μειονότητας».
.           Τόνισε δὲ ὅτι «σὲ συνεργασία μὲ τοὺς ὑπόλοιπους συλλόγους Πομάκων τῆς Θράκης καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια ἀνάδειξης τῆς ξεχωριστῆς μας ταυτότητας καὶ κουλτούρας καὶ ἀναχαίτισης τῆς ποδηγέτησης τῆς τουρκόφωνης συνιστώσας καὶ τῶν ἐκπροσώπων της».
.           Καὶ ἡ μὲν κυρία Ἐμινὲ Μπορουτζῆ ὡς Ἑλληνίδα Πομάκα ἔκανε τὸ καθῆκον της· οἱ πολιτικοί μας ἡγέτες ὅμως δὲν θὰ συμφωνήσουν κάποτε νὰ παραμερίσουν τὶς μικροκομματικές τους ἀντιπαραθέσεις καὶ νὰ ἐνισχύσουν οὐσιαστικὰ τὴ Θράκη, ὥστε νὰ ματαιώσουν τὰ ὕπουλα σχέδια τῆς Τουρκίας στὸ ζωτικότατο αὐτὸ τμῆμα τῆς Ἑλλάδος;

Σχολιάστε

Η ΤΙΜΩΡΙΑ τῶν ΠΡΕΣΠΩΝ

τιμωρία τν Πρεσπν

τοῦ Λεωνίδα Κουμάκη

.           Τὸ ἀποτέλεσμα τῶν ἐκλογῶν τῆς 26ης Μαΐου (καθὼς καὶ τῆς 2ας Ἰουνίου ποὺ ἀκολουθοῦν), ἀποτελεῖ «ψῆφο τιμωρίας» τοῦ Ἀλέξη Τσίπρα καὶ τῶν στενῶν συνεργατῶν του. «Ψῆφο τιμωρίας» κυρίως γιὰ τὸ Σκοπιανὸ ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλα τὰ ἄλλα προβλήματα ποὺ δημιούργησε στὴν κοινωνία ἡ ἀλαζονεία τῆς «ἀριστερῆς» ἐξουσίας. Εἰδικὰ στὸ Σκοπιανὸ ποὺ ἀπειλεῖ νὰ διαλύσει ὁλόκληρο τὸν ΣΥΡΙΖΑ, ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης καὶ ἡ Νέα Δημοκρατία θὰ κριθοῦν ἀκόμα πιὸ αὐστηρά.
.           Στὶς ἀρχὲς τοῦ χρόνου (6/1/2019) ὁ Ἀλέξης Τσίπρας ἀναφέρθηκε στὸ Σκοπιανὸ ἀπὸ τὴν ἀκριτικὴ Σαμοθράκη, μὲ μία περισσὴ δόση ὑπεροψίας: «Μπροστὰ σὲ αὐτὸ ποὺ ἐγὼ τουλάχιστον ἀντιλαμβάνομαι καί ­–πιστεύω- ἡ πλειοψηφία τῶν Ἑλλήνων ὡς ἐθνικὰ ὠφέλιμο γιὰ τὴ χώρα, δὲν πρόκειται -οὔτε τὸ ἔκανα τὰ τρεισήμισι αὐτὰ χρόνια, οὔτε θὰ τὸ κάνω ποτὲ ὡς πρωθυπουργὸς- νὰ δειλιάσω μπροστὰ στὸ κόστος ἢ στὸ ρίσκο».
.           Ὅταν ἔκανε τὶς δηλώσεις αὐτὲς γνώριζε βέβαια πολὺ καλὰ πὼς «ἡ πλειοψηφία τῶν Ἑλλήνων», ὅπως ἀπέδειξαν τὰ μεγαλειώδη συλλαλητήρια σὲ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα, δὲν συμφωνοῦσε καθόλου μὲ τὶς ἰδιόρρυθμες ἀντιλήψεις του γιὰ τὸ τί εἶναι «ἐθνικὰ ὠφέλιμο» γιὰ τὴν χώρα. Γιὰ τὸν λόγο ἀκριβῶς αὐτὸν ἐπιστράτευσε, στὶς 20 Ἰανουαρίου 2019, ὅλο τὸ γνωστὸ παρακράτος μὲ τὶς ἄριστα ὀργανωμένες ὁμάδες κουκουλοφόρων προκειμένου νὰ διαλυθοῦν οἱ ἑκατοντάδες χιλιάδες εἰρηνικοὶ διαδηλωτὲς ποὺ συνέρρεαν στὴν πλατεία Συντάγματος ἀπὸ κάθε γωνιὰ τῆς Ἑλλάδος, γιὰ νὰ ἐκδηλώσουν τὴν ἀντίθεσή τους στὴν κατὰ Τσίπρα «ἐθνικὰ ὠφέλιμη» Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν.
.           Ὁ πρωθυπουργός, εἶχε ἁπλὰ ἀποφασίσει νὰ ἀγνοήσει αὐτοὺς ποὺ τὸν ἔστειλαν μὲ τὴν ψῆφο τους στὸ Μέγαρο Μαξίμου, πιστεύοντας προφανῶς πὼς δὲν ἀντιμετώπιζε κανένα κίνδυνο, οὔτε κάποιο πολιτικὸ κόστος.
.           Μάλιστα, λίγες μέρες ἀργότερα (13/1/2013) ὁ Ἀλέξης Τσίπρας δὲν δίστασε νὰ χαρακτηρίσει  «γνωστοὺς ἀκροδεξιοὺς» καὶ «ἐθνικιστικοὺς κύκλους» ὅλους ὅσους δὲν συμφωνοῦσαν μὲ τὴν Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, ὅλους αὐτοὺς ποὺ ἀγνοήθηκαν προκλητικὰ καὶ ὑποτιμήθηκε ἡ νοημοσύνη τους μὲ τὶς «μεταγραφὲς» ἀποστατῶν καὶ περιπλανώμενων βουλευτῶν, προκειμένου νὰ ψηφίσει ὅπως-ὅπως, τὴν λεγόμενη «Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν».
.           Τέτοια ἦταν μάλιστα ἡ πρεμούρα καὶ ἡ βιασύνη του νὰ τὴν ἐπικυρώσει, ὥστε ἀμέσως μετὰ τὴν ψήφισή της ἀπὸ τοὺς περιπλανώμενους βουλευτὲς ποὺ ντρόπιασαν τὸ λειτούργημά τους, ἐστάλη στὸν (συνένοχο) Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας καὶ ἀμέσως μετὰ στὸ ΦΕΚ γιὰ νὰ γίνει νόμος τοῦ κράτους, χωρὶς καμιὰ καθυστέρηση!
.           Ατο μως πο γνοήθηκαν, χτυπήθηκαν κα κακοποιήθηκαν π τ «ριστερ» ΜΑΤ, λοιδορήθηκαν μ τν λάσπη κραίων χαρακτηρισμν, ποτελον τν συντριπτικ πλειοψηφία το λληνικο λαο, ποὺ δὲν ἤθελε νὰ ἀντικρύσει οὔτε ὁ πρωθυπουργός, οὔτε καὶ οἱ ἐπιτελεῖς του. Βρίσκονταν στὸν δικό τους κόσμο, ποὺ θεωροῦσαν βέβαιο πὼς δὲν κινδύνευε καθόλου!
.           Σὲ ὅλα αὐτὰ πρέπει νὰ προσθέσει κανεὶς καὶ ὁρισμένα πολὺ ἐνοχλητικὰ γιὰ τὶς λαϊκὲς μάζες φαινόμενα κυβερνητικῆς συμπεριφορᾶς ἢ ἀδιαφορίας μὲ «ἀριστερὴ ἀλαζονεία»:
.           Ὁ Ἀλέξης Τσίπρας «δὲν ξεχνάει ἀπὸ ποῦ προέρχεται» καὶ «πολεμάει τὴν διαπλοκή», καπνίζοντας πανάκριβα ποῦρα πάνω σὲ ὑπερπολυτελὲς σκάφος ζάπλουτου ἐπιχειρηματία.
.           Ὁ «κατ᾽ εἰκόνα καὶ καθ᾽ ὁμοίωση» συνεργάτης του στὸ Ὑπουργεῖο Ὑγείας, αἰσθάνεται τέτοια ἔπαρση καὶ παντοδυναμία, ὥστε λυπᾶται γιατί δὲν ἔχωσε ἐνοχλητικοὺς δημοσιογράφους «τρία μέτρα κάτω ἀπὸ τὴ γῆ», ἐπιτίθεται μὲ κυνισμὸ σὲ ἄξιους ἀνθρώπους, στοὺς ὁποίους ὀφείλει στοιχειώδη σεβασμὸ γιὰ τὴν ἄδικη ταλαιπωρία τους ἀπὸ τὴν φύση καὶ καπνίζει προκλητικὰ τσιγάρα σὲ χώρους ποὺ τὸ κάπνισμα ἀπαγορεύεται δίνοντας πρακτικὰ τὸ μήνυμα πὼς οἱ νόμοι ποὺ φτιάχνονται εἶναι εἴτε μόνο γιὰ τοὺς ἄλλους, εἴτε γιὰ τὰ σκουπίδια.
.           Γίνονται εὐρύτερα γνωστὲς ὑποθέσεις ποὺ βάζουν σὲ σοβαρὴ ἀμφισβήτηση τὸ ἠθικὸ πλεονέκτημα καὶ τὶς ἀρχὲς τῆς «ἀριστερᾶς», ὅπως π.χ. ὁ Μανώλης Πετσίτης ποὺ ἂν καὶ κολλητός τοῦ Μεγάρου Μαξίμου μπαινόβγαινε μὲ τὸ ἀζημίωτο σὲ μεγαλο-ἐπιχειρηματίες ἢ ὁ Νίκος Καρανίκας, ποὺ ἂν καὶ ἀρνητὴς στράτευσης, ἀδιόριστος ἐκπαιδευτικὸς καὶ ἁπλά… σερβιτόρος, διορίστηκε σὰν «στρατηγικὸς σύμβουλος» στὸ Μέγαρο Μαξίμου!
.           Ἕνας κατὰ συρροὴ δολοφόνος ποὺ ἐκτέλεσε ἐν ψυχρῷ δεκατρεῖς ἀνθρώπινες ζωὲς βυθίζοντας σὲ ἀνείπωτη δυστυχία δεκάδες οἰκογένειες καὶ βρίσκεται φυλακισμένος, ἀπολαμβάνει μία ἀπίστευτα προνομιακὴ μεταχείριση, λὲς καὶ τὰ φρικιαστικά του ἐγκλήματα εἶναι … πταίσματα!
.           Γνωστὲς παρακρατικὲς ὁμάδες (Ρουβίκωνας, ἀναρχικοὶ μὲ διάφορα ὀνόματα καὶ χρηματοδότηση ἀπὸ σκοτεινὲς πηγὲς) κυκλοφοροῦν καὶ ὁπλοφοροῦν ἐλεύθερα καὶ ἀνεξέλεγκτα, κυρίως στὰ Ἐξάρχεια ἀλλὰ καὶ σὲ πολλὰ ἄλλα σημεῖα, καταστρέφοντας περιουσίες, τραυματίζοντας ἀνθρώπους, παρεμβαίνοντας στὶς διεθνεῖς σχέσεις τῆς χώρας, παραλύοντας τὴν οἰκονομικὴ ζωὴ πόλεων κάτω ἀπὸ τὸ ἀδιάφορο βλέμμα κυβερνητικῶν «ὑπευθύνων», οἱ ὁποῖοι εἴτε προέρχονται, εἴτε ὑπακούουν στὸν ἐθνομηδενιστικὸ «πυρήνα» τοῦ 4% τῆς ἀφετηρίας τοῦ ΣΥΡΙΖΑ.
.           Ἡ λαθρομετανάστευση, μὲ τὶς πολιτικὲς «ἀνοικτῆς ἀγκαλιᾶς στὰ ἁπανταχοῦ ταξικὰ ἀδέλφια μας» καὶ τὶς «ἐλεύθερες δομὲς φιλοξενίας» τῆς κυρίας Τασίας, ὁδήγησε στὴν Ἑλλάδα δεκάδες χιλιάδες δυστυχισμένους ἀνθρώπους ποὺ δὲν ἔχουν νὰ φᾶνε, δὲν μποροῦν νὰ ἐργαστοῦν, δὲν μποροῦν νὰ στεγαστοῦν μὲ στοιχειώδεις συνθῆκες ὑγιεινῆς καὶ δὲν μιλοῦν καμιὰ γλώσσα ἐπικοινωνίας μὲ τὸν τοπικὸ πληθυσμό. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς σταδιακὰ «ἑλληνοποιοῦνται», ἀποκτοῦν δικαιώματα καὶ  ἀπαιτοῦν νὰ ἐκτελοῦν τὰ «θρησκευτικά» τους καθήκοντα μὲ τὴν δημιουργία νέων τζαμιῶν! Ἤδη στὴν Ἑλλάδα λειτουργοῦν περισσότερα ἀπὸ 320 τζαμιά, ἀλλὰ ἐμεῖς συνεχίζουμε…
.           Ἡ κατὰ βούληση ἐπαιτεία ἐπεκτείνεται ἀνεξέλεγκτα: Ἡ κεντρικὴ πλατεία τῆς πρωτεύουσας καὶ οἱ γύρω δρόμοι, τὰ κατ᾽ ἐξοχὴν τουριστικὰ σημεῖα ὑποδοχῆς ξένων ἐπισκεπτῶν, τὰ μέσα μαζικῆς μεταφορᾶς πρὸς κάθε προορισμό, τὰ φανάρια κεντρικῶν δρόμων – ὅλα πλημμύρισαν ἀπὸ ἐπαγγελματίες ἐπαῖτες, ποὺ καταφθάνουν ἀπὸ τὴν Ρουμανία, τὴν Βουλγαρία καὶ τὴν Ἀσία. Οἱ αὐθεντικοί, ντόπιοι ἐπαῖτες σχεδὸν ἐξαφανίστηκαν λὲς καὶ πλούτισαν ξαφνικά!
.           Ἡ μετατροπὴ πολλῶν Ἑλληνικῶν Πανεπιστημίων σὲ χώρους ἀναρχίας, μὲ σωματικὴ ἢ ψυχολογικὴ βία σὲ Πρυτάνεις καὶ καθηγητές, ἐλεύθερη κυκλοφορία ναρκωτικῶν οὐσιῶν, παραεμπόριο, ἀνομία καὶ ἀνασφάλεια, ὁδηγεῖ ὁλόκληρη τὴν Ἑλληνικὴ παιδεία σὲ δραματικὴ ὑποβάθμιση.
.             Φυσικὸ ἐπακόλουθο ὅλων τῶν παραπάνω ἀποτελεῖ ἡ ραγδαία αὔξηση τῆς ἐγκληματικότητας καὶ ἡ ἀνασφάλεια, ὄχι μόνο στὰ Ἑλληνικὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου ποὺ πλημμυρίζουν ἀπὸ χιλιάδες δυστυχισμένους ἀνθρώπους τοὺς ὁποίους στέλνει μεθοδικὰ ἡ Τουρκία, ἀλλὰ καὶ μέσα σὲ κάθε Ἑλληνικὸ σπίτι.
.           Τὰ τεράστια οἰκονομικὰ προβλήματα τῆς μέσης Ἑλληνικῆς οἰκογένειας, ἡ ἀνεργία, ἡ ὑπερβολικὴ φορολόγηση, ἡ φυγὴ τῶν νέων καὶ ἡ παράνομη μετανάστευση ἀποτελοῦν διαχρονικὰ προβλήματα τῆς τελευταίας δεκαετίας καὶ φυσικὰ δὲν ἀφοροῦν μόνο τὴν κυβέρνηση τοῦ Ἀλέξη Τσίπρα. Οὔτε φυσικὰ ἡ διαχρονικὴ προκλητικότητα τῆς Τουρκίας.
.           Τὸν ἀφοροῦν ὅμως οἱ ἁπλουστευμένες ὑποσχέσεις μαγικῆς ἐξάλειψης τῶν προβλημάτων αὐτῶν ποὺ μοίραζε πλουσιοπάροχα, προκειμένου νὰ ἀνέλθει στὴν ἐξουσία καὶ ἡ «ἀνοικτὴ ἀγκαλιὰ στὰ ταξικὰ ἀδέλφια μας» μὲ τὶς «ἐλεύθερες δομὲς φιλοξενίας» τῆς κυρίας Τασίας, ποὺ ὁδήγησε τὴν παράνομη μετανάστευση σὲ μία ἀνεξέλεγκτη κατάσταση, μὲ πολλαπλὲς παρενέργειες.

.           Σ Υ Μ Π Ε Ρ Α Σ Μ Α: Ἡ συντριπτικὴ ἧττα ποὺ ὑπέστη ἡ ἀλαζονεία τῆς «ἀριστερῆς» ἐξουσίας γιὰ τὰ περίσσια προβλήματα ποὺ πρόσθεσε σὲ μία ἤδη προβληματισμένη κοινωνία, ἔχει σὰν βάση της τὴν τιμωρία γιὰ τὶς Πρέσπες. Σὲ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα οἱ κατὰ τὸν Ἀλέξη Τσίπρα «ἀκροδεξιοὶ» (ὅπως π.χ. ὁ Μίκης Θεοδωράκης ἀλλὰ καὶ τόσοι ἄλλοι), τὸν τιμώρησαν μὲ τὴν ψῆφο τους καὶ θὰ τὸν ξανα-τιμωρήσουν ἀκόμα πιὸ σκληρὰ στὶς βουλευτικὲς ἐκλογές, ἂν ἐπιμένει στὴν ἴδια ἀδιέξοδη κατεύθυνση.
.           Τὸ ἀποτέλεσμα τῶν Εὐρωεκλογῶν, τῶν περιφερειακῶν καὶ τῶν δημοτικῶν ἐκλογῶν στὴν Ἑλλάδα δὲν ἀποτελοῦν ὅμως «ἐν λευκῷ» ψῆφο ἐμπιστοσύνης στὸν Κυριάκο Μητσοτάκη ἢ στὴν Νέα Δημοκρατία καὶ ἂς «βάφτηκε μπλὲ» ὁλόκληρη σχεδὸν ἡ Ἑλλάδα – ἀκόμα καὶ ἕνα μέρος τῆς Κρήτης. Ἄλλωστε, ἡ παραμικρὴ ἔνδειξη «ἀλαζονείας ἐξουσίας» θὰ ἔχει ἀπείρως μεγαλύτερες πολιτικὲς συνέπειες γιὰ τὴν Νέα Δημοκρατία, χωρὶς κανένα ἴχνος ἀνοχῆς.
.           Τὸ ἀποτέλεσμα τῶν ἐκλογῶν τῆς 26ης Μαΐου (καθὼς καὶ τῆς 2ας Ἰουνίου ποὺ ἀκολουθοῦν), ἀποτελεῖ «ψῆφο τιμωρίας» τοῦ Ἀλέξη Τσίπρα καὶ τῶν στενῶν συνεργατῶν του.
.           «Ψῆφο τιμωρίας» κυρίως γιὰ τὸ Σκοπιανὸ ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλα τὰ ἄλλα προβλήματα ποὺ δημιούργησε στὴν κοινωνία ἡ ἀλαζονεία τῆς «ἀριστερῆς» ἐξουσίας.
.           Εἰδικὰ στὸ Σκοπιανὸ ποὺ ἀπειλεῖ νὰ διαλύσει ὁλόκληρο τὸν ΣΥΡΙΖΑ, ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης καὶ ἡ Νέα Δημοκρατία θὰ κριθοῦν ἀκόμα πιὸ αὐστηρά. Πολὺ σύντομα, ἡ σημερινὴ ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση θὰ κληθεῖ νὰ ἀποδείξει στὴν πράξη ἂν ἡ συμμετοχὴ καὶ ἡ συμπαράσταση στὶς διαδηλώσεις γιὰ τὸ Σκοπιανὸ ἦταν ἁπλὰ γιὰ νὰ ψαρέψει ψήφους ἢ ἂν ἔχει κάποιο πρακτικὸ σχέδιο ποὺ θὰ ἀντιμετωπίσει ἀποτελεσματικὰ τὴν καταστροφὴ τῆς λεγόμενης «Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν».
.           Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἀπέδειξε πανηγυρικὰ πὼς ὅσοι τολμοῦν νὰ τὸν θεωροῦν ἄβουλο «πρόβατο», τὸ πληρώνουν ἀκριβὰ -ἀργὰ ἢ γρήγορα.
.           Ἐπιτέλους, ἂς τὸ καταλάβουν καλὰ οἱ πολιτικοί μας, μήπως καὶ ἡ πατρίδα μας δεῖ καμιὰ ἄσπρη μέρα…

 

ΠΗΓΗ: analyst.gr

,

Σχολιάστε

Ο ΨΥΧΩΜΕΝΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ στὸν ΓΟΛΓΟΘΑ τῆς ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΜΑΣ Μητροπολίτης Γρεβενῶν, Αἰμιλιανὸς Λαζαρίδης -[1]

Ὁ Ψυχωμένος Ἱερομάρτυς
στὸν Γολγοθᾶ τῆς Μακεδονίας μας
Μητροπολίτης Γρεβενῶν,
Αἰμιλιανὸς Λαζαρίδης 

ὑπὸ Δρος Χαραλάμπους Μ. Μπούσια
Μεγάλου Ὑμνογράφου τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας        

Ἔκδοσις Ἑνώσεως Πολυτέκνων Ἀθηνῶν
Ἀθῆναι 2019

Μέρος Α´, σελ. 6-13

.                 Σὲ ὅλη τὴν ἔνδοξη ἑλληνικὴ ἱστορία οἱ λειτουργοὶ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου κάθε βαθμίδος σφράγισαν τὶς σελίδες της μὲ τὸ ἡρωϊκό τους αἷμα. Τὰ ματωμένα ράσα μὲ τὸ ἀλύγιστο φρόνημά τους πρωτοστάτησαν στοὺς ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας τῶν ὑποδούλων ἀδελφῶν ἀγῶνες ἀναπτερώνοντας τὶς ἐλπίδες τῶν Ἑλλήνων καὶ πυργώνοντας τὰ ὄνειρά τους.
.                 Οἱ λεβεντόψυχοι ἱεράρχες, ἀρχιμανδρίτες, ἱερεῖς καὶ μοναχοὶ μὲ τὰ κηρύγματά τους στήριξαν ψυχές, παρηγόρησαν, ἔθρεψαν. Ἔδωσαν τὸ μεγάλο παράδειγμα τῆς αὐταπαρνήσεως καὶ τῆς ἀνδρείας. Χωρὶς νὰ φείδονται κόπου, ἐθελοντικὰ τὶς πιὸ πολλὲς φορές, συντόνισαν τοὺς ἀγῶνες, ἔφθασαν στὴν πρώτη γραμμὴ τοῦ πυρὸς μὲ τὴν ἀπόφαση νὰ πεθάνουν, ὅπως τόσοι ἄλλοι πρὶν ἀπὸ αὐτούς, καὶ πότισαν μὲ τὸ αἷμα τους τὸ δένδρο τῆς λευτεριᾶς, γιὰ νὰ ἀπολαμβάνουμε ὅλοι ἐμεῖς τοὺς καρπούς του. Ἡ παρουσία τῶν ἱερωμένων στὰ μέτωπα τῶν τελευταίων ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος ἀγώνων ἐμψύχωνε τοὺς γενναίους ἀγωνιστές. Αὐτοὶ τοὺς ἐνέπνεαν μὲ τὸν πύρινο λόγο τους, τοὺς δυνάμωναν μὲ τὴν μετάδοση τῶν ἱερῶν μυστήριων, τοὺς εὐλογοῦσαν, τοὺς ἁγίαζαν, γλύκαιναν τοὺς πόνους τῶν πληγωμένων τους, συμμετεῖχαν στίς κακουχίες τους.
.                 Πολὺ μεγάλη μορφὴ στὸν Μακεδονικὸ ἀγῶνα, συντονιστὴς καὶ ὁμολογητὴς πίστεως, ὁ Μητροπολίτης Καστοριᾶς, Γερμανὸς Καραβαγγέλης, λάμπρυνε τὸ νοητὸ στερέωμα τῆς πίστεως καὶ τῆς πατρίδος. Τὴν ἴδια αἴγλη ἐξέπεμπε καὶ ὁ ἱερομάρτυς Μητροπολίτης Γρεβενῶν, Αἰμιλιανὸς Λαζαρίδης, ὁ προάγγελος τῆς λευτεριᾶς τῆς Μακεδονίας μας. Αὐτοὶ οἱ δύο σέρνουν τὸν ἡρωϊκὸ χορὸ πλήθους ἄλλων ἱερωμένων κάθε βαθμίδος ποὺ θυσίασαν τὴν ζωή τους γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία καὶ τῆς πατρίδος τὴν ἐλευθερία. Τέτοιοι μάρτυρες ὑπῆρξαν καὶ οἱ τρεῖς φονευθέντες ἱερεῖς στὰ Σέρβια, τοὺς ὁποίους ὁ στρατός μας κατὰ τὴν εἴσοδό του ἐκεῖ βρῆκε μέσα στὴν λάσπη τῶν δρόμων. Ἄλλο σφάγιο κατὰ τὴν εἰσβολὴ τῶν Βουλγάρων στὴν Μακεδονία μας τὸ 1913 εἶναι ὁ Μητροπολίτης Ἐλευθερουπόλεως Γερμανὸς Σακελλαρίδης, ὁ ὁποῖος «ἀντέδρασε ἐῤῥωμένως καὶ ἡρωϊκῶς εἰς τὰ σχέδιά των περὶ καταλήψεως τῆς Μακεδονίας»
.                 Ἂς εἶναι εὐλογητὸς ὁ Θεὸς, ποὺ προικοδότησε τὸ Ἔθνος μας μὲ μιὰ Ἐκκλησία ζωντανή, ὀρθόδοξη, μητρικὴ καὶ πρόθυμη νὰ μοιράζεται μαζὶ μὲ τὰ παιδιά της τὶς χαρὲς καὶ τὶς λύπες τους. Εἶναι ἡ ἴδια ποὺ ἀπὸ τὸ 1453 μέχρι τὸ 1821, θέριεψε στὰ στήθη τῶν ὑποδούλων τὴν ἀποσταμένη ἐλπίδα· εἶναι ἡ ἴδια ποὺ μὲ τὴν ἀκατάλυτη δύναμή της ἔστησε τρόπαια στὸν Μακεδονικὸ Ἀγώνα, στοὺς Βαλκανικοὺς πολέμους, στὸν Πρῶτο καὶ Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, στὸ Κυπριακὸ ἔπος τοῦ 1955-59 καὶ ποὺ μέχρι σήμερα στηρίζει τὸν λαὸ μὲ τὴν πίστη καὶ τὴν ἀγάπη. Εἶναι ἡ ἴδια ποὺ προμαχεῖ τῶν παραδόσεων τοῦ Ἔθνους μας, ποὺ μάχεται γιὰ τὴν ἰδιοπροσωπία μας, ἀντιστεκόμενη στὸν νεοβαρβαρισμό, στὴν ἀθεΐα, στὸν σκοταδισμό, στὴν ἐπιβολὴ ξενόφερτων ἠθῶν καὶ ἐθίμων, στὴν παραχάραξη τῆς ἱστορίας μας. Ἀναγνωρίζοντας τὶς προσπάθειές της τῆς ἀπονέμουμε τὸν ὀφειλόμενο σεβασμὸ καὶ προβάλλουμε τὶς ἡρωϊκές της μορφὲς μὲ τὴν βεβαιότητα ὅτι θὰ μείνει γιὰ πάντα τροφὸς καὶ μητέρα τοῦ λαοῦ, ἀπροσμάχητη δύναμη καὶ ἀδιάψευστη ἀπαντοχή μας. Ἄλλωστε αὐτὴ δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο, παρὰ ὁ ἴδιος ὁ γλυκύτατός μας Ἰησοῦς «παρατεινόμενος εἰς τοὺς αἰῶνας» καθὼς λέγει καὶ ὁ ἱερὸς Αὐγουστῖνος.

Ἡ Μακεδονία εἶναι Ἑλληνική

.                 «Ἔστι μὲν οὖν Ἑλλὰς καὶ ἡ Μακεδονία»   διακηρύττει μὲ παρρησία ὁ γεωγράφος, ἱστορικὸς καὶ φιλόσοφος Στράβων. Ἡ Μακεδονία ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρόνια εἶναι ἑλληνική. Τὸ μαρτυροῦν ἀναρίθμητα μνημεῖα μὲ ἑλληνικὲς ἐπιγραφές. Τὸ μαρτυροῦν τὰ ἑλληνικὰ ὀνόματα τῶν κατοίκων της, ὅπως Ἀλέξανδρος, Φίλιππος, Ὀλυμπιάδα. Τὸ μαρτυρεῖ ἡ συμμετοχὴ τῶν Μακεδόνων στοὺς Ὀλυμπιακοὺς ἀγῶνες, ὅπου γίνονταν δεκτοὶ μόνον Ἕλληνες. Τὸ μαρτυρεῖ ἡ κοινὴ μὲ τοὺς ὑπολοίπους Ἕλληνες λατρεία τῶν θεῶν τοῦ Ὀλύμπου, ὁ ὁποῖος βρίσκεται στὰ Θεσσαλικὰ σύνορα μὲ τὴν Μακεδονία. Τὸ μαρτυροῦν οἱ ἐπιστολὲς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρὸς Μακεδόνες ἀποδέκτες, τοὺς Θεσσαλονικεῖς καὶ τοὺς Φιλιππησίους, ποὺ εἶναι γραμμένες στὰ ἑλληνικά. «Τί ἔτι χρείαν ἔχομεν μαρτύρων;».

.                 Στὸν χῶρο τῆς Μακεδονίας τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος μεγαλούργησε διὰ μέσου τῶν αἰώνων καὶ ἑρμήνευσε μὲ τὴν λεπτότητα τοῦ πνεύματός του τὶς ὑψηλὲς διδασκαλίες τῶν φιλοσόφων του, τὶς ὁποῖες ἀπὸ ἐκεῖ διέδωσε καὶ μεταλαμπάδευσε σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Ὁ χῶρος τῆς Μακεδονίας εἶναι συνδεδεμένος ἄρρηκτα μὲ τὴν δράση τοῦ Φιλίππου καὶ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, οἱ ὁποῖοι κατόρθωσαν τὸ ἀκατόρθωτο ὑλοποιώντας τὸ μεγαλόπνοο σχέδιό τους γιὰ τὴν πολιτιστικὴ καὶ πολιτισμικὴ ἑνότητα τοῦ τότε γνωστοῦ κόσμου. Βεργίνα, Δίον, Πέλλα, Ἀμφίπολις καὶ τόσα ἄλλα ἀπομεινάρια τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ μὲ τὶς ἑλληνικὲς ἐπιγραφὲς μαρτυροῦν τοῦ λόγου τὸ ἀληθές.

.                 Στὴν Θεσσαλονίκη ἔδρασαν μεγάλες ἐκκλησιαστικὲς προσωπικότητες τοῦ Βυζαντίου, ὅπως ὁ Συμεὼν καὶ ὁ Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, Ἀρχιεπίσκοποι τῆς πόλεως, καὶ σὲ αὐτὴν γεννήθηκαν οἱ Ἅγιοι Κύριλλος καὶ Μεθόδιος, οἱ ἱεραπόστολοι καὶ φωτιστὲς τῶν Σλάβων. Στὴν Καστοριὰ ἐντυπωσιάζουν οἱ ὑπέροχοι Βυζαντινοὶ Ναοὶ μὲ τὶς τοιχογραφίες τους, ὅπως καὶ στὶς Πρέσπες καὶ στὴν Ἀχρίδα, ὅπου τὰ ὀνόματα τῶν εἰκονιζομένων μορφῶν εἶναι γραμμένα στὴν ἑλληνίδα γραφή. Καὶ ἂν ἐμεῖς σιωπήσουμε γιὰ τὴν ἑλληνικότητα τῆς Μακεδονίας μας «οἱ λίθοι κεκράξονται».

Ἡ ἐναντίον τῆς Μακεδονίας ἐπιβουλή

.             Ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα ἐδέσποζε σὲ ὅλους ἡ ἐπίγνωση, ὅτι ἡ Μακεδονία ἦταν ὁ προμαχὼνας τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ κυριαρχοῦσε ἡ συνείδηση τῆς ἀνεκτίμητης συμβολῆς τῶν Μακεδόνων στὴν ἐθνικὴ ὕπαρξη καὶ πολιτιστικὴ ἐξέλιξη τοῦ ἀρχαίου Ἕλληνισμοῦ. Οἱ Μακεδόνες δὲν ἦταν ἁπλὰ εὐκαιριακοὶ σύμμαχοι τῶν ἄλλων Ἑλλήνων, ἀλλὰ ἀναπόσπαστο κομμάτι τοῦ ὅλου Ἑλληνισμοῦ. Ἐφρόντισαν νὰ τὸ διακηρύξουν αὐτὸ προσωπικῶς καὶ οἱ ἴδιοι οἱ Βασιλεῖς τους.
.                Ἂν ἔλειπαν οἱ Μακεδόνες, νὰ ὑπερασπίζονται ὡς γνήσιοι Ἕλληνες διαρκῶς τὴν Ἑλλάδα ἐναντίον τῶν βαρβάρων, καὶ στὴν συνέχεια ὁ Μακεδόνας Μέγας Ἀλέξανδρος ἐπὶ κεφαλῆς ὅλων τῶν Ἑλλήνων, νὰ ἐξελληνίσει καὶ νὰ ἐκπολιτίσει μὲ τὴν μεγαλειώδη ἐκστρατεία του ὁλόκληρη σχεδὸν τὴν τότε γνωστὴ ἀνθρωπότητα, ὁ Ἑλληνικὸς πολιτισμὸς θὰ παρέμενε ἐκτεινόμενος στὰ ἀρχικά του στενώτατα ὅρια καί, ἴσως ὑπὸ τὴν πίεση συντριπτικὰ πολυπληθεστέρων βαρβάρων, τελικὰ νὰ ἐξέπνεε. Ἔτσι, οὔτε ὁ λαμπρὸς πολιτισμὸς τῆς ἑλληνιστικῆς περιόδου θὰ ἀναπτυσσόταν, οὔτε καὶ ὁ χριστιανισμός, τοῦ ὁποίου τὰ Εὐαγγέλια, πλὴν ἑνός, καὶ οἱ Ἐπιστολὲς τῶν Ἀποστόλων ἔχουν γραφεῖ, γιὰ νὰ κατανοοῦνται στὴν καθομιλουμένη τὴν ἐποχὴ ἐκείνη Ἑλληνική, οὔτε καὶ τὰ δόγματα ἀπὸ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν ἑλληνική τους παιδεία θὰ διαδίδονταν ἀνὰ τὴν οἰκουμένη, ἀλλὰ θὰ παρέμενε αὐτὸς ὡς μία ἁπλῆ αἵρεσις λίγων πιστῶν σὲ μιὰ γωνιὰ τῆς Παλαιστίνης. Μὲ μία φράση: Ὁλόκληρος ὁ σημερινὸς πολιτισμὸς τῆς Δύσεως, μὲ τὶς ἑλληνικές του καταβολὲς καὶ τὴν χριστιανική του πνοὴ ὀφείλει αὐτὴ τὴν συγκρότησή του στὴν Μακεδονία καὶ τοὺς Μακεδόνες, ὡς τὸ πιὸ αὐθεντικὸ καὶ δυναμικὸ τμῆμα τοῦ ὅλου ἑλληνισμοῦ.
.             Τὸ λεγόμενο «Μακεδονικὸν ζήτημα» ἀνέκυψε κυριολεκτικὰ ἐκ τοῦ μηδενός, ἐναντίον κάθε ἱστορικῆς, γεωγραφικῆς καὶ ἐθνολογικῆς ἀληθείας, μόνο καὶ μόνο στὸ πλαίσιο ἀνόμων καὶ ἀνηθίκων ἐπεκτατικῶν ἐπιδιώξεων ἐξωβαλκανικῶν δυνάμεων, οἱ ὁποῖες, γιὰ τὴν πραγματοποίησή τους, βασιζόμενες στὴν δύναμη καὶ τὴν ἐπιρροή τους, ἐξέθρεψαν ὄνειρα καὶ δημιούργησαν ἀθεμελίωτες ἐπιθυμίες σὲ ἀνώριμες γειτονικὲς ἐθνικὲς ὁμάδες

 

, ,

Σχολιάστε

ΔΕΝ ΕIΝΑΙ ΜOΝΟN Ο ΕΛΓΙΝ ΚΛEΦΤΗΣ

Δν εναι μόνον λγιν κλέφτης

ἐφημ. «Δημοκρατία»,
16.04.2019

.             Ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας Πρ. Παυλόπουλος ἀναφέρθηκε σὲ ὁμιλία του στὸ αἴτημα γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν Γλυπτῶν τοῦ Παρθενώνα, ποὺ ἔκλεψε ὁ Ἐλγιν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Ἡ ὁμιλία τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας ἔγινε στὸ πλαίσιο τῆς διεθνοῦς ἡμερίδας «Ἐπανένωση τῶν Γλυπτῶν τοῦ Παρθενώνα».
.             Αὐτὴ ἡ ἡμερίδα, σύμφωνα μὲ τὸν κ. Παυλόπουλο, «ἐντάσσεται στὸ πλαίσιο ἑνὸς μεγάλου καὶ δίκαιου ἀγώνα μὲ παγκόσμιες διαστάσεις, ἤτοι τοῦ ἀγώνα γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τοῦ ἀναμφισβήτητα πιὸ ἐμβληματικοῦ Μνημείου τῆς Παγκόσμιας Πολιτιστικῆς Κληρονομιᾶς, τοῦ Παρθενώνα».
.             Ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας στὴν ὁμιλία του τόνισε ἐπίσης ὅτι «ὁ ἀγώνας αὐτὸς δὲν ἀφορᾶ μόνο τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν ἱστορικὴ καὶ πολιτιστική της κληρονομιά, ἀφορᾶ τὸν πολιτισμό, ἐν γένει, δοθέντος ὅτι, κατ᾽ ἀποτέλεσμα, ἡ δικαίωσή του θὰ εἶναι ἔμπρακτη ἐπιβεβαίωση τῆς ἔννοιας τοῦ πολιτισμοῦ ὡς κορυφαίου ἐπιτεύγματος τοῦ ἀνθρώπινου πνεύματος».
.             Τὸ σκεπτικό τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας εἶναι μὲν ὀρθό, ἀλλὰ δὲν ἔκλεψε μόνο ὁ Ἔλγιν ἀρχαιότητες τεράστιας ἱστορικῆς, ἐθνικῆς καὶ καλλιτεχνικῆς ἀξίας ἀπὸ τὸν τόπο μας. Τὸ Μουσεῖο τοῦ Λούβρου εἶναι γεμάτο μὲ ἑλληνικὲς ἀρχαιότητες (μὲ τὴ «διασημότερη» ὅλων τὴν Ἀφροδίτη τῆς Μήλου).
.             Τὸ Βατικανό, ἡ Ρώμη, ἡ Βενετία ἄκμασαν καὶ ἀναπτύχθηκαν πολιτισμικὰ καὶ οἰκονομικὰ ἀπὸ τὸ μεγάλο πλιάτσικο ποὺ ἔκαναν οἱ Σταυροφόροι στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 1204. Ἡ Γλυπτοθήκη τοῦ Μονάχου ἔχει δεκάδες ἑλληνικὲς ἀρχαιότητες (μερικὲς ἀπὸ αὐτὲς ὁ Κοῦρος τοῦ Μονάχου [540 π.Χ.], ὁ Κοῦρος τῆς Τενέας [560 π.Χ.] καὶ τὰ γλυπτὰ τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀφαίας, στὴν Αἴγινα [510-480 π.Χ.]).
.             Ἂν τὸ ἑλληνικὸ κράτος ἐπικεντρώνει σὲ ἕναν μόνο στόχο, ἀμελώντας νὰ κάνει ἔστω μνεία ἢ ἐπίσημη κίνηση γιὰ τὸν ἐπαναπατρισμὸ καὶ τῶν ἄλλων… κλοπιμαίων, τότε εἶναι σὰν νὰ στέλνει τὸ μήνυμα στὴ διεθνῆ κοινότητα ὅτι ἐμεῖς θέλουμε μόνο ὅσα βούτηξε ὁ Ἔλγιν καὶ καλῶς πλιατσικολόγησαν ὅλοι οἱ ἄλλοι (Βενετσιάνοι, Γερμανοί, Γάλλοι κ.α.) τοὺς θησαυρούς μας.
.             Νὰ τὰ ζητήσουμε ὅλα καὶ νὰ μὴ σταματήσουμε ποτὲ νὰ προσπαθοῦμε καὶ νὰ ἐπιμένουμε.

βλ. σχετ.: 1204: Η ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ! «Ἀντὶ νὰ πλήξουν τὴν ἡμισέληνο βεβήλωσαν τὸν Σταυρό!» (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

,

Σχολιάστε