Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΕΘΝΙΚΑ"

ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΦΑΝΤΑΣΙΟΠΛΗΞΙΕΣ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΗΨΙΕΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τουρκικὲς φαντασιοπληξίες καὶ ἰδεοληψίες

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .            Σὲ παροξυσμὸ  ἔχουν  φθάσει οἱ φαντασιοπληξίες καὶ οἱ ἰδεοληψίες  τῆς σημερινῆς πολιτικῆς ἡγεσίας τῆς Τουρκίας. Πιθανὸν τὸ κάνει, γιατί βλέπει ὅτι οἱ Τοῦρκοι πολίτες τὴν βαρέθηκαν, βαρέθηκαν τὰ ψέματα, τὴ διάλυση τῆς οἰκονομίας, τὴ διαφθορά, τὶς σπατάλες τοῦΠροέδρου, τὴν οἰκογενειοκρατία, τὴν εὐνοιοκρατία, τὸν αὐταρχισμὸ σὲ  διαφωνοῦντες καὶ ἐπιδιώκει μὲ αὐτὲς νὰ κρατήσει τὴν ἐξουσία στὶς προσεχεῖς ἐκλογές. Ἴσως νομίζει ὅτι μπορεῖ νὰ ἀφιονίσει τὸ γειτονικὸ λαό, λέγοντάς του ἀπίθανα ψέματα καὶ ἱστορίες τύπου παραμυθιῶν τῆς Χαλιμᾶς.
.            Πρόσφατο κροῦσμα τῆς μυθομανίας τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας τῆς Τουρκίας ἡπαρουσίαση γεωγραφικοῦ χάρτη ἀπὸ τὸν Ὑπουργὸ Ἀμύνης Χουλουσὶ Ἀκάρ, στὸν ὁποῖο ἐμφανιζόταν ἡ ἐξέλιξη τῶν συνόρων της χώρας μας. Τὸ συμπέρασμά του εἶναι ὅτι ἀδικήθηκε ἡ χώρα του… Ὁ κ. Ἀκὰρ δὲν κατάλαβε ὅτι ἔτσι ἀποκάλυψε μίαν ἄρρωστη ἐπιθυμία του ὁ Ἑλληνισμὸς νὰ ἦταν ἀκόμη ραγιὰς καὶ αἰχμάλωτός του…
.            Ὁ κ. Ἀκὰρ δὲν κατάλαβε ἐπίσης ὅτι ἔτσι προσέβαλε τοὺς ἐπαναστάτες τῶν ΗΠΑ καὶὅλων τῶν ἄλλων λαῶν ποὺ ἀγωνίσθηκαν καὶ ἀπέκτησαν τὴν ἐλευθερία τους. Δὲν κατάλαβε ἀκόμη ὅτι ἡ ἀναφορά του  ὁδηγεῖ τὴ σκέψη στὸν Χίτλερ, στὸν Στάλιν καὶ στὴ θεωρία τοῦ «ζωτικοῦχώρου». Τὶς ἀντιλήψεις της γιὰ «ζωτικὸ χῶρο» ἡ Τουρκία, χάρη στὴν ἀνοχὴ τῶν μεγάλων δυνάμεων, ἐφαρμόζει στὴν Κύπρο, στὴ Συρία καὶ στὸ Ἰρὰκ καὶ ἐπιδιώκει νὰ τὶς ἐφαρμόσει στὰνησιὰ τοῦ ἀνατολικοῦ Αἰγαίου καὶ στὴ δυτικὴ Θράκη…
.            Λογικὰ πράττουσα ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνηση μένει ψύχραιμη καὶ δὲν μπαίνει σὲσυζήτηση μὲ ὅσα ἐκστομίζουν ὁ κ. Ἐρντογᾶν καὶ οἱ συνεργάτες του. Ὅμως φέτος, μὲ τὰ ἑκατὸχρόνια ἀπὸ τὴν Μικρασιατικὴ καταστροφή, σκέφτομαι πόσο τὸ θράσος τους. Μὲ τὴν βοήθεια τῶν Μεγάλων Δυνάμεων ἡ Τουρκία διέπραξε Γενοκτονία σὲ βάρος τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ποὺ ἀναζήτησαν τὴν ἐλευθερία τους, μετὰ ἀπὸ αἰώνων ἀπάνθρωπη σκλαβιά, ἐλευθερία ποὺ προηγουμένως εἶχαν κερδίσει μὲ θυσίες καὶ αἷμα οἱ Πελοποννήσιοι, οἱ Ρουμελιῶτες, οἱ Θεσσαλοί, οἱ   Ἠπειρῶτες, οἱ Μακεδόνες, οἱ νησιῶτες τοῦ Αἰγαίου, οἱ Θράκες, οἱ Κρῆτες.
.            Οἱ Ἕλληνες εἴμαστε συνδεδεμένοι μὲ τὴν Μικρὰ Ἀσία, ὄχι μόνο γιατί ἐκεῖ δημιουργήσαμε σπουδαῖο πολιτισμό, ἀλλὰ γιατί, ὑπὸ τυραννικὲς συνθῆκες, οἱ πρόγονοί μας διατήρησαν τὴν ταυτότητά τους. Ὅ,τι κι ἂν ποῦν ὁ κ. Ἐρντογὰν καὶ οἱ συνεργάτες του ἡ Κωνσταντινούπολη καὶ ἡ Μικρὰ Ἀσία εὐωδιάζουν Ἑλληνισμό. Ὅσο κι ἂν καταστρέφουν τὰ μνημεῖα του, ὅσο καὶ ἂν καταπιέζουν τοὺς ἐναπομείναντες ἐλάχιστους Ἕλληνες, ὅσο καὶ ἄν, κάνοντας χρήση βαρβάρων συνηθειῶν,  μετατρέπουν σὲ τζαμιὰ τὴν Ἁγιὰ Σοφιά, τὴ Μονὴ τῆς Χώρας, τὴν Ἁγιὰ Σοφιὰ τῆς Τραπεζούντας καὶ ἄλλους ναοὺς – σύμβολα, ὅσο καὶ ἂν βάζουν τουρκόπουλα νὰ κραυγάζουν, ὡς σὲ γήπεδο, στὴν Ἁγιὰ Σοφιά, ἡ ἀλήθεια παραμένει βαθιὰ ριζωμένη: αὐτὰ εἶναι τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια της Ἑλλάδας καὶ οἱ Τοῦρκοι κατακτητές τους. Ἂν οἱ γείτονες δὲν αἰσθάνονται εὐχάριστα γι’ αὐτὴν τὴν ἀλήθεια, δὲν θὰ διώξουν ΕΜΑΣ ἀπὸ τὰ μέρη ποὺ μᾶς ἀπέμειναν.- 

, ,

Σχολιάστε

ΑΝΑΖΗΤΕΙΤΑΙ ΚΑΘΑΡΣΗ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἀναζητεῖται κάθαρση στὴν κυπριακὴ τραγωδία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                Ἡ κάθαρση στὴν ἀρχαία τραγωδία εἶναι ἀπαραίτητη, ὄχι μόνο ὡς ἐπικράτηση τῆς ἠθικῆς καὶ τοῦ δικαίου, ποὺ ἱκανοποιεῖ τοὺς θεατὲς – πολίτες τοῦ κλεινοῦ ἄστεως. Συμβάλλει ἐπίσης στὴ διαφύλαξη τῆς Δημοκρατίας διδάσκοντας ὅτι αὐτὴ στηρίζεται στὸ Δίκαιο.
.                Στὴν Κύπρο ἡ χούντα τῶν συνταγματαρχῶν ἔκαμε ἀλλεπάλληλα ἐγκλήματα ἐσχάτης προδοσίας, μὲ κορύφωση τὴν ἀπόπειρα δολοφονίας τοῦ Προέδρου τοῦ ἀνεξαρτήτου κράτους τῆς Κύπρου, Ἀρχιεπισκόπου Μακαρίου καὶ τὴ διάλυση τῆς ἀμύνης τῆς Μεγαλονήσου στὶς βόρειες ἀκτές της, ὥστε ὁ Ἀττίλας νὰ μὴν ἐπιχειρήσει ἀπόβαση, ποὺ θὰ ἦταν ἀνεπιτυχής, ἀλλὰ ἁπλῶς νὰ ἀποβιβαστεῖ…
.                Πέρασαν 48 χρόνια ἀπὸ τὰ τραγικὰ γεγονότα τοῦ 1974 στὴν Κύπρο καὶ κάθαρση δὲν ἔχει ἀκόμη ὑπάρξει. Οἱ πρωταίτιοι καὶ οἱ ἠθικοὶ αὐτουργοὶ τοῦ ἐγκλήματος δὲν ἔχουν ἀκόμη λογοδοτήσει. Οἱ περισσότεροι ἔχουν ἀπέλθει καὶ τοῦ κόσμου τούτου… Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἀκόμη δὲν ἔχει πληροφορηθεῖ πῶς καὶ γιατί συνέβη ἀπὸ τοὺς ἐπίορκους ἀξιωματικούς. Ποιό ἦταν τὸ δέλεαρ ποὺ τοὺς ἔπεισε νὰ ἐγκληματήσουν σὲ βάρος τῆς Πατρίδας τους… Ἀλλὰ ὑπάρχει δέλεαρ ποὺ νὰ ἰσοσταθμίζει τὴν ἐθνικὴ προδοσία τους; Ἀποκλείεται ὁποιαδήποτε δικαιολογία περὶ ἀνοησίας καὶ ἀπειρίας τους…. Ὅλοι ἦσαν τύπου Ἄιχμαν ὑπάλληλοι, ποὺ ἐκτέλεσαν ἐντολές.
.                Πρὸ ἡμερῶν ἡ Πρόεδρος τῆς Κυπριακῆς Βουλῆς κα Ἀννίτα Δημητρίου ἀνακοίνωσε στὰ κυπριακὰ ΜΜΕ ὅτι ὁ Πρόεδρος τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων κ. Κων. Τασούλας τὴν ἐνημέρωσε πὼς ὁ 9ος Τόμος τῶν πρακτικῶν τῆς Ἐξεταστικῆς Ἐπιτροπῆς εἶναι στὸ Ἐθνικὸ Τυπογραφεῖο καὶ πὼς ἀναμένεται ἡ ἔκδοσή του τὸν προσεχῆ Σεπτέμβριο. Ἐκτιμᾶται ὅτι οἱ πρὸς ἔκδοση Τόμοι τῶν πρακτικῶν εἶναι τριάντα καὶ περιέχουν 185 ὑποφακέλους.
.                 Ἡ κοινοβουλευτικὴ ἐξεταστικὴ ἐπιτροπὴ τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων γιὰ τὸ πραξικόπημα στὴν Κύπρο καὶ τὴν ἀπόπειρα δολοφονίας τοῦ Μακαρίου συνεδρίασε ἀπὸ τὸ 1986, δηλαδὴ δώδεκα χρόνια μετὰ τὸ πραξικόπημα, ἕως τὸ 1988. Ἔκτοτε τὰ πρακτικὰ τῶν συνεδριάσεων φυλάσσονται καὶ ἐκδίδονται μὲ πολὺ βραδὺ ρυθμό. Θὰ συμπληρωθοῦν τὰ πενήντα χρόνια ἀπὸ τὸ πραξικόπημα καὶ θὰ ἔχει ἐκδοθεῖ περίπου τὸ ἕνα τρίτο τῶν πρακτικῶν αὐτῶν… Ἐξ ἄλλου οὐδεμία ποινικὴ διαδικασία κινήθηκε στὴν Ἑλλάδα. Στὴν Κύπρο καταδικάστηκε σὲ εἰκοσαετῆ κάθειρξη ὁ διορισμένος ἀπὸ τὴν χούντα, «πρόεδρος» τῶν ὀκτὼ ἡμερῶν Νίκος Σαμψών….
.                Γιὰ σύγκριση οἱ ἐπίορκοι ἀξιωματικοὶ πρωταίτιοι τοῦ πραξικοπήματος τῆς 21ης Ἀπριλίου 1967 δικάστηκαν μόλις ἕνα ἔτος ἀπὸ τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς Δημοκρατίας (28 Ἰουλίου – 29 Αὐγούστου 1975) καὶ καταδικάστηκαν οἱ μὲν τρεῖς κύριοι συντελεστές του σὲ στρατιωτικὴκαθαίρεση καὶ θάνατο, οἱ δὲ πλεῖστοι τῶν ὑπολοίπων σὲ στρατιωτικὴ καθαίρεση καὶ ἰσόβια κάθειρξη. Ἡ ποινὴ τοῦ θανάτου μετετράπη σὲ ἰσόβια.
.                Ὑποθέσεις γίνονται πολλές, ἡ φαντασία ὀργιάζει καὶ ἡ συνωμοσιολογία ἀνθεῖ περὶ τοῦλόγου του μὴ ταχέος  ἀνοίγματος τοῦ Φακέλου τῆς Κύπρου καὶ τῆς συνεχοῦς ἀναβολῆς τῆς δίκης γιὰ τὴν Κυπριακὴ τραγωδία ἀπὸ ὅλες τὶς ἕως σήμερα ἑλληνικὲς κυβερνήσεις. Στὸν Ἕλληνα πάντως μένει ἡ πικρία πὼς γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰ ἐπικρατεῖ τὸ συμφέρον τοῦ ἰσχυροῦ, ποὺ ἐπιβάλλει σιωπὴ στὸ δίκαιο τοῦ ἀδυνάτου…-

,

Σχολιάστε

Ο «ΜΠΕΝΙΤΟ ΤΗΣ AΓΚΥΡΑΣ» ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΛΑΒΟΜΑΡΕΣ ΤΟΥ (Δ. Νατσιός) «Ἡ μόνη γαλάζια πατρίδα, ποὺ θὰ δοῦν οἱ Τοῦρκοι, θὰ εἶναι ὁ πάτος τοῦ Αἰγαίου, ποὺ θὰ εἶναι καὶ ἡ τελευταία τους κατοικία».

«Μπενίτο τς γκυρας» κα ο παλαβομάρες του

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                  Ἀναφέρει ὁ Πλούταρχος, στοὺς «Παράλληλους Βίους» του καὶ εἰδικότερα στὸν «Θεμιστοκλῆ» πώς, ὅταν ὁ Ξερξης ἀπέστειλε ἀντιπροσωπεία, γιὰ νὰ ζητήσει «γῆ καὶ ὕδωρ» (χῶμα καὶ νερό, σημεῖα ὑποταγῆς), ἀπὸ τοὺς Ἀθηναίους, ὁ Θεμιστοκλῆς, παρὰ τὰ καθιερωμένα, διέταξε νὰ συλληφθεῖ ὁ διερμηνέας καὶ μὲ ψήφισμα τὸν θανάτωσε μὲ τὴν αἰτιολογία ὅτι «φωνὴν ἑλληνίδα, βαρβάροις προστάγμασιν ἐτόλμησε χρῆσαι», δηλαδή, τόλμησε νὰ χρησιμοποιήσει τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα σὲ βαρβαρικὰ προστάγματα. (κεφ. 6,4,2). Τὸ θυμήθηκα διαβάζοντας τὶς βάρβαρες προσταγὲς καὶ ἀπειλὲς τοῦ ἀνισόρροπου Τούρκου, ποὺτόλμησε νὰ τὶς ἀπευθύνει χρησιμοποιώντας «φωνὴν ἑλληνίδα». Ἔχει ἀποτρελαθεῖ πλήρως ὁ «Μπενίτο» τῆς Ἄγκυρας. Τὸ μόνο ποὺ τοῦ ἀπομένει εἶναι νὰ στείλει τὸν «Γκράτσι» του, τὸν πρεσβευτή του στὴν Ἑλλάδα καὶνὰ ζητήσει νὰ τοῦ παραχωρήσουμε γῆ καὶ ὕδωρ, τὴν Θράκη καὶ τὰ νησιά μας. Καὶ τὸ ζητούμενο εἶναι ἂν θὰἔχει ἀπέναντί του τὸν «Μεταξᾶ» ἢ κάποιον δοσίλογο τύπου Λογοθετόπουλο. Τὸ ΟΧΙ ἢ τὸ ΝΑΙ. Μὲ τὸ πρῶτο δοξαστήκαμε καὶ «ἰδοὺ ζῶμεν». Μὲ τὸ δεύτερο, τύπου προδοσία τῶν Πρεσπῶν, μᾶς βγάζουν τὴ γλῶσσα ἀκόμη καὶ τὰ μηδενικὰ τῶν Βαλκανίων… Κανεὶς δὲν τὸ ἀναφέρει, ἀλλὰ ἀπὸ τὶς Πρέσπες καὶ ἐντεῦθεν ἀποθρασύνθηκαν οἱ Τοῦρκοι. Τὸ μήνυμα, ποὺ ἐστάλη, ἦταν πώς, ἀφοῦ παραδίδουν ὅσια καὶ ἱερά, ὅπως τὸἱστορικὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας εἶναι ἱκανοί, οἱ ἡμέτεροι πολιτικοὶ «νάνοι καὶ ἀρλεκίνοι», γιὰ κάθε ἀτιμία καὶἐθνικὴ μειοδοσία.
.                    Ὁ ἀείμνηστος Νεοκλῆς Σαρρῆς, ὁ θαυμάσιος αὐτὸς ἄνθρωπος, εἶχε πεῖ τὴν ἀνεπανάληπτη καὶ πάντοτε ἐπίκαιρη φράση πὼς «ἡ Τουρκία δὲν ἔχει ἱστορία, ἀλλὰ ποινικὸ μητρῶο». Δὲν περνᾶ μέρα ποὺ δὲν λερώνει, μὲ νέες παλιανθρωπιές, τὸ μητρῶο της. Κράτος-συμμορία, ἀγέλη ὑαινῶν, ποὺ ἀναζητᾶ μὲ πρόδηλη παράνοια ἀφορμὴ γιὰ πόλεμο. Δὲν ὑπάρχουν πιὰ λογικὰ ἐπιχειρήματα γιὰ νὰ ἀντικρούσεις τὴν κρανιοκενῆ στάση τους.  Παραπέμπω στὸν γνωστὸ μύθο τοῦ Αἰσώπου, «λύκος καὶ ἀρνί», ὁ ὁποῖος διαδραματίζεται μάλιστα σὲ ὑδάτινο περιβάλλον.
.                     «Ἕνας λύκος βλέποντας ἕνα ἀρνὶ νὰ πίνει νερὸ σὲ ποτάμι, ζητοῦσε νὰ βρεῖ εὔλογη αἰτία νὰ τὸφάει. Γι’ αὐτὸ στάθηκε λίγο παραπάνω στὸ ποτάμι καὶ κατηγόρησε τὸ ἀρνὶ ὅτι θόλωνε τὸ νερὸ καὶ δὲν τὸν ἄφηνε νὰ πιεῖ καθαρὸ νερό. Τὸ ἀρνὶ ἀπάντησε ὅτι πίνει μὲ τὴν ἄκρη τῶν χειλέων του καὶ πὼς ἐξ ἄλλου δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ θολώνει τὸ νερό, ἀφοῦ στεκόταν πιὸ χαμηλὰ . (Ἐπίκληση τῆς διεθνοῦς νομιμότητας καὶτῶν κειμένων συνθηκῶν). Μετὰ ἀπὸ τὴν «ἀποστομωτικὴ» ἀπάντηση, ὁ λύκος καταφεύγει σὲ παλαιές… συμβάσεις, ἑρμηνεύοντάς τες αὐθαίρετα καὶ κατὰ τὸ δοκοῦν. Πέρυσι ἔβρισες τὸν πατέρα μου… καταπατεῖς, γιὰ παράδειγμα τὴν συνθήκη τῆς Λωζάνης, (τὴν ὁποία ὑπέγραψε ὁ πατέρας τους, ὁ γενοκτόνος μας, ἐγκληματίας, Μουσταφὰ Κεμάλ), πρέπει νὰ ἀπογυμνώσεις τὰ νησιὰ ἀπὸ τὴν ἄμυνά τους, γιὰ νὰ  ὀρμήξω κατόπιν χωρὶς ἀντίσταση, ὅπως στὴν Κύπρο, ποὺ οἱ ἐθνοσωτῆρες χουντικοὶ ἀπέσυραν τὴν μεραρχία, ἀφήνοντας τὸ νησὶ ἀνυπεράσπιστο στοὺς αἱμοβόρους λύκους, στὴν μάστιγα  τῆς Ἀσίας. Μὰ ἐγὼ δὲν εἶχα γεννηθεῖ ἀκόμη, ἀπάντησε τὸ εἰρηνόφιλο καὶ ἄκακον ἀρνίον. Καὶ ἀποκαλύπτοντας τὴν ἐπαίσχυντα ἁρπακτική του φύση καὶ τὶς ἔμβοθρες διαθέσεις του, καταλήγει ὁ λύκος: Ἐπειδὴ ἐσὺ ἔχεις καλὲς δικαιολογίες, ἐγὼ δὲν πρέπει νὰ σὲ φάω; Καὶ στὸ ἐπιμύθιο θὰ γράψει ὁ Αἴσωπος αὐτὸ ποὺ βιώνουμε «ἂν θέλει κάποιος νὰ σὲἀδικήσει, τίποτε, οὔτε τὸ δίκαιο τὸν συγκρατεῖ». Αὐτὸ πρέπει νὰ γίνει κατανοητὸ ἀπὸ ὅλους μας. Νὰ περιφράξουμε τ μυαλό μας μ μία κρούστα τρέλας, γι ν μπορέσουμε ν ρμηνεύσουμε κα νὰ ντέξουμε τν παλαβομάρα τν μεμέτηδων τῆς Ἄγκυρας. Γι᾽αὐτὸ καὶ ὁ Κολοκοτρώνης ἔλεγε πὼς «ὁκόσμος μᾶς ἔλεγε τρελούς, ἡμεῖς ἂν δὲν εἴμεθα τρελοί, δὲν ἐκάναμεν τὴν ἐπανάστασιν». Ἤξερε πὼς ἀπέναντί τους ὑπάρχει ἕνας λαὸς «ποὺ γέμισε πληγὲς τὸ χῶμα… Ἕνας λαὸς ποὺ χαλᾶ, γιατί δὲν μπορεῖ νὰχτίσει. Ποὺ ἱεροσυλεῖ (Ἁγιὰ Σοφιά), γιατί δὲν μπορεῖ νὰ σεβαστεῖ. Καὶ καταστρέφει, γιατί δὲν μπορεῖ νὰδημιουργήσει». Ἕνας λαὸς βαμπίρ, νυχτερίδα ποὺ πίνει αἷμα. (Ἄνθος Λυκαύγης, «Ἀπ’ ἐδῶ πέρασαν ἐκεῖνοι», «Κυπριακὸ ἀνθολόγιο γιὰ παιδιὰ τοῦ δημοτικοῦ», Λευκωσία 1994).
.             Καὶ ἡ Ἑλλάδα, ναὶ τὴν πατρίδα μας, τὴν μάνα μας τὴν ἀγαπᾶμε, ἀκόμη καὶ πεσμένη, μὰ ποτὲξεπεσμένη. «Ἀκόμα καὶ στὸ γέρμα σου/στὸ κατρακύλισμά σου/ τῆς Ἱστορίας εἶσαι τὸ Φῶς», θὰ γράψει ὁΠαλαμᾶς. Ἂς μὴν τοὺς φοβόμαστε τοὺς νέους Μπραΐμηδες καὶ Κιουταχῆδες. Οὐδέποτε πολέμησαν μὲὀργανωμένο κράτος, μὲ ἰσχυρὸ στρατό. Πάντοτε ἐπήλυδες, λεηλάτες καὶ πρόστυχοι βιαστὲς καὶ σφαγεῖς στάθηκαν στὴν μισοφέγγαρη, σκοτεινὴ ἱστορία τους. Καὶ ὁ παλιὸς Μπενίτο τὰ ἴδια ἔκανε καὶ ἔλεγε. Περιστοιχισμένος ἀπὸ γλοιώδεις αὐλοκόλακες, βαυκαλιζόταν μὲ μεγαλεῖα καὶ ἀναβιώσεις τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας. Ὀνειροφανταζόταν ὅτι εἶναι ὁ νέος Καίσαρας Αὔγουστος. Μεταφέρω κάτι.
.                 Ἡ ἰταλικὴ ἐφημερίδα « Il Tempo» στὶς 13 Ἰουλίου 1944, δημοσίευσε τὰ πρακτικὰ τῆς περίφημης σύσκεψης τοῦ Ἀνωτάτου Φασιστικοῦ Συμβουλίου ποὺ ἔγινε στὶς 15 Ὀκτωβρίου 1940, στὸ Παλάτσο Βενέτσια καὶ στὸὁποῖο καθορίστηκαν οἱ γενικὲς γραμμὲς τῆς εἰσβολῆς στὴν Ἑλλάδα. Μετέχουν: ὁ Μουσολίνι, ὁ Τσιάνο, γαμπρός του καὶ ΥΠΕΞ, ὁ Πράσκα, ὁ Σοντού, ὁ Μπαντόλιο, ὁ Ροάτα (ὅλοι στρατηγοὶ) καὶ ὁ Τζακομόνι, τοποτηρητὴς τοῦ καθεστῶτος στὴν Ἀλβανία. Ἀπὸ τὶς συζητήσεις διαφαίνεται ἡ κουφότητα, ἡ ἀλαζονεία, ἡἀσυνειδησία αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων. Μεταφέρω κάποιους διαλόγους:

«Μουσολίνι: Ποιά εἶναι ἡ κατάσταση τοῦ ἠθικοῦ τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ;

Τζακομόνι: Φαίνεται ὅτι εἶναι σὲ πολὺ χαμηλὸ ἐπίπεδο.

Τσιάνο: Παρουσιάζεται μία σαφής, διαίρεση μεταξύ τοῦ πληθυσμοῦ καὶ μίας ἡγετικῆς τάξεως πολιτικῶν καὶπλουτοκρατῶν. Ἡ τελευταία διατηρεῖ ζωντανὸ τὸ πνεῦμα τῆς ἀντιστάσεως καὶ τὴν ἀγγλοφιλία στὴ χώρα. Αὐτὴ εἶναι μία ἐλάχιστη τάξη ἀνθρώπων πολὺ πλουσίων, ἐνῶ ἡ ἄλλη (ὁ λαὸς) εἶναι ἀδιάφορη γιὰ ὅλα τὰσυμβαίνοντα, συμπεριλαμβανομένης καὶ τῆς εἰσβολῆς μας….

Μουσολίνι: Ποιό εἶναι τὸ ἠθικὸ τῶν Ἑλλήνων στρατιωτῶν;

Πράσκα: Δὲν εἶναι ἄνθρωποι, ποὺ θὰ τοὺς ἄρεσε νὰ πολεμήσουν.

Μουσολίνι: Θὰ πρέπει νὰ δοῦμε πῶς θὰ παρουσιάσουμε τὰ προσχήματα γι’ αὐτὴν τὴν ἐπιχείρηση… νὰσκηνοθετήσουμε ἕνα ἐπεισόδιο.

Τζακομόνι: Ἐγὼ μπορῶ νὰ κάνω κάτι στὰ σύνορα, ὅπως ἐπεισόδια μεταξὺ κατοίκων τῆς Τσαμουριᾶς καὶ τῶν ἑλληνικῶν ἀρχῶν. (Ἐμφανέστατος ὁ ἀείδουλος καὶ προδοτικὸς ρόλων τῶν Τσάμηδων. Αὐτὸ πρέπει νὰπροβληθεῖ, γιὰ νὰ κατανοήσουν ὅλοι τὴν  ἀθλιότητα τῶν Ἀλβανῶν, ὅταν μιλοῦν γιὰ Τσαμουριές).

.              Ἔχω τὴ ἐντύπωση πὼς ὁ «Μπενίτο τῆς Ἄγκυρας» καὶ ὅλο αὐτὸ τὸ πολεμοχαρὲς σκουπιδαριὸ ποὺτὸν λιβανίζει παρόμοια συζητοῦν.
.               Τὴν συνέχεια τὴν γνωρίζουμε. Εἶμαι σίγουρος ὅτι τν μόνη γαλάζια πατρίδα πο θ δον οΤορκοι, θ εναι πάτος το Αγαίου, πο θ εναι κα τελευταία τους κατοικία. Ὁ δὲ νέος Μπενίτο, θὰἔχει μᾶλλον τὴν τύχη τοῦ αὐθεντικοῦ. Κρεμασμένος νάποδα π τος ταλούς, μ τν γλῶσσα νκρέμεται σν ψόφιο σκυλί…

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ θαῦμα τῆς ἐπιβίωσης τοῦ Μικρασιατικοῦ Ἑλληνισμοῦ  

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

(Ὁμιλία εἰς τὸν Πύργο, ἕδρα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως  Ἠλείας, τὴν Κυριακὴ 1η Μαΐου 2022,
παρουσίᾳ τοῦ Μητροπολίτου Ἠλείας κ. Γερμανοῦ, τῶν Ἐπισκόπων Ἀνδρούσης καὶ  Ὠλένης,
τῶν  πολιτικῶν, αὐτοδιοικητικῶν καὶ  στρατιωτικῶν ἀρχῶν,
τῶν μελῶν τοῦ Συνδέσμου Γορτυνίων «Ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄» καὶ πλήθους κόσμου).

 Χριστὸς Ἀνέστη!

.                       Εὐχαριστῶ ἀπὸ καρδιᾶς τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ἠλείας κ. Γερμανὸ γιὰ τὴν τιμητική του πρόσκληση νὰ σᾶς μιλήσω γιὰ τὸ θαῦμα  ποὺ πέτυχε ὁ Μικρασιατικὸς Ἑλληνισμός, νὰ διατηρήσει ὑπὸ αἰῶνες ἀπάνθρωπης δουλείας τὴν ταυτότητά του. Ἐπίσης γιὰ τὸ ἱστορικὸ μυθιστόρημα ποὺ ἔγραψα γιὰ τὸ θέμα μὲ τίτλο «Μέρες Ἀποκάλυψης στὴν Ἰωνία – Τὸ δράμα τῶν Ἑλλήνων τῆς Ἰωνίας (1914-1922).
.                       Σὲ συντομία σᾶς καλῶ ἐπιγραμματικὰ νὰ διανύσουμε τὴν ἱστορικὴ διαδρομὴ τοῦΜικρασιατικοῦ Ἑλληνισμοῦ. Οἱ Ἕλληνες ἐγκαταστάθηκαν στὴ Μικρὰ Ἀσία πρὸ τοῦ 1000 π.Χ. Ἀπὸ τότε οἱπρόγονοί μας  συνεχῶς ἕως τὸ 1922 ἔζησαν ἐκεῖ καὶ ὅταν ἦσαν ἐλεύθεροι, ἀνέπτυξαν σπουδαῖο πολιτισμό. Ὁ Ὅμηρος στὴν ποίηση, οἱ σπουδαῖοι προσωκρατικοὶ φιλόσοφοι Θαλής, Ἀναξίμανδρος, Ἀναξιμένης καὶ Ἡράκλειτος, ὁ ἱστορικὸς Ἡρόδοτος, ὁ πολεοδόμος Ἱππόδαμος εἶναι μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες Μικρασιάτες ποὺ προσέφεραν πολλὰ στὸν πολιτισμό. Εἰδικότερα ἡ Μαγνησία, ἰδιαίτερη πατρίδα τῆς μητέρας μου καὶ οἱ Σάρδεις τῆς Λυδίας συνδέονται μὲ τὴν τραγικὴ  Νιόβη, μὲ τὸν χρυσοφόρο ποταμὸ Πακτωλὸ καὶ μὲ τὸν γνωστὸν διάλογο τοῦ Κροίσου μὲ τὸν Σόλωνα, ποὺ τὸ ἐπιμύθιο ἦταν τὸ «μηδένα πρὸ τοῦ τέλους μακάριζε» ἀπὸ τὸν Ἀθηναῖο σοφὸ νομοθέτη. Ἐπίσης μὲ τὸ τέλος τοῦ Θεμιστοκλῆ, ποὺ εὑρισκόμενος στὴ Μαγνησία, προτίμησε νὰ αὐτοκτονήσει παρὰ νὰ προδώσει τὴν Πατρίδα του στοὺς Πέρσες.
.                       Μετὰ περνᾶμε  στὴν ἐποχὴ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου καὶ τῶν ἐπιγόνων του, ὅταν οἱ Ἕλληνεςἀναπτύχθηκαν σὲ ὅλους τους τομεῖς. Ἐπὶ Ρωμαιοκρατίας οἱ Μικρασιάτες  Ἕλληνες δέχονται τὸν Χριστιανισμὸ ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο καὶ ἄλλους Ἀποστόλους καὶ ἱδρύουν τοπικὲς Ἐκκλησίες, ἀπὸ τὶς ὁποῖες οἱ ἑπτὰ ἀναφέρονται στὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου (Ἐφέσου, Φιλαδελφείας, Σμύρνης, Περγάμου, Θυατείρων, Λαοδικείας, Σάρδεων). Στὴ Μικρὰ Ἀσία χύνεται πολὺ αἷμα Μαρτύρων. Μεταξὺ αὐτῶν καὶ ἐκ τῶν πρώτων τὸ αἷμα τῶν Ἁγίων Πολυκάρπου Ἐπισκόπου Σμύρνης καὶ Χαραλάμπους.
.                       Κατὰ τὴ Βυζαντινὴ περίοδο, ποὺ ἀκολουθεῖ, σὲ πόλεις τῆς Μικρᾶς Ἀσίας (Νίκαια, Ἔφεσο, Χαλκηδόνα, Λαοδίκεια, Νεοκαισάρεια, Γάγγρα, Ἄγκυρα)  συγκαλοῦνται Οἰκουμενικὲς καὶ τοπικὲς  Σύνοδοι, ποὺ διαμόρφωσαν τὰ δόγματα τῆς Ἐκκλησίας. Μικρασιάτες εἶναι ὁ Μέγας Βασίλειος, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁΘεολόγος καὶ ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης.
.                       Ὁ Μικρασιατικὸς Ἑλληνισμὸς  δοκιμάστηκε ἀπὸ τὶς ἐπιθέσεις τῶν Περσῶν πρῶτα καὶ στὴσυνέχεια τῶν Ἀράβων. Οἱ Τοῦρκοι ἐμφανίστηκαν ἀπὸ τὸν 11ο αἰώνα. Μετὰ τὴ μάχη τοῦ Μαντζικὲρτ ἐγκαταστάθηκαν στὴ Μικρὰ Ἀσία καταδυναστεύοντες τοὺς Ἕλληνες. Τὴν ἀπώθησή τους ἀνέλαβαν οἱ Αὐτοκρατορίες Νικαίας καὶ Τραπεζοῦντος καὶ τὸ ἐπέτυχαν ἕως τὰ τέλη τοῦ 13ου αἰώνα. Τότε οἱΤουρκομάνοι καὶ μετὰ οἱ Τοῦρκοι κατέλαβαν τὰ περισσότερα ἐδάφη τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ μὲ τὴν ἄσκηση ἀπάνθρωπης βίας πίεζαν τοὺς Ἕλληνες νὰ ἐξισλαμισθοῦν. Οἱ περισσότεροι Ἕλληνες  ἄντεξαν, πολλοὶ μαρτύρησαν, ἀρκετοὶ ἐξισλαμίστηκαν, σημαντικὸς ἀριθμὸς τοὺς ἔγιναν κρυπτοχριστιανοί… Ἔτσι ὁἙλληνισμὸς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, στὸ μεγάλο του μέρος, ἔμεινε σκλαβωμένος στοὺς Ὀθωμανοὺς ἀπὸ τὸν 14ο αἰώνα ἕως τὸ 1918, δηλαδὴ γιὰ ἕξι αἰῶνες περίπου.
.                     Εἶναι γεγονὸς ἀναμφισβήτητο πὼς ἡ διατήρηση τῆς ταυτότητας τῶν Ἑλλήνων, παρὰ τὰ δυσαρίθμητα βάσανα ποὺ ὑπέστησαν ἀπὸ τοὺς Τούρκους, εἶναι ἕνα θαῦμα, ποὀφείλεται  στὴν καθοριστικὴ παρουσία καὶ στὴν ἐργώδη καὶ θυσιαστικὴ προσφορὰ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, κλήρου καὶ λαοῦ. Ἡ Ἐκκλησία ὅλους αὐτοὺς τοὺς αἰῶνες διατηροῦσε ἄσβεστη τὴ φλόγα τῆς ἑλληνικῆς συνείδησης καὶ προετοίμαζε τὴν ἐθνεγερσία. Ἂν δὲν ὑπῆρχε Ἐκκλησία,  τἜθνος θὰ εἶχε ἐξαλειφθε καὶ δὲν θὰ ὑπῆρχε ἡ Ἐπανάσταση τοῦ1821.
.                        Δύο ἦσαν οἱ θανάσιμοι κίνδυνοι ἀφανισμοῦ τοῦ Γένους. Ὁ ἕνας ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ καὶ τὸν Ὀθωμανὸ τύραννο, λόγῳ τῶν συστηματικῶν διωγμῶν σὲ βάρος τῶν Χριστιανῶν, τοῦ παιδομαζώματος καὶτῶν ἐξισλαμισμῶν, τῶν κινήτρων ποὺ ἔδιδε στοὺς ἐξωμότες, τῶν ταπεινώσεων καὶ τῶν ὑπερβολικῶν φορολογικῶν ἐπιβαρύνσεων, ποὺ ἐπέβαλλε σὲ ὅσους παρέμεναν Ἕλληνες, δηλαδὴ Ὀρθόδοξοι.
.                       Ὁ ἄλλος κίνδυνος ἦταν ἀπὸ τὴ Δύση καὶ τὸν Πάπα, ὁ ὁποῖος ἐπιδίωκε  τὸν βίαιο προσηλυτισμὸ καὶ τὸν ἀφανισμὸ τῆς ἰδιοπροσωπίας τῶν «αἱρετικῶν» καὶ «ἀνταρτῶν» Ἑλλήνων. Καὶ τοὺς δύο αὐτοὺς κινδύνους ἀντιμετώπισε μὲ πάρα πολλὲς θυσίες, ἀλλὰ τελικῶς μὲ ἐπιτυχία ἡ Ἐκκλησία καὶ ὁδήγησε τὸ Ἔθνος στὴν ἐλευθερία Του.
.                     Τέσσερα ἦσαν τὰ σημαντικὰ στοιχεῖα ποὺ βοήθησαν τοὺς Ἕλληνες νὰ διατηρήσουν τὴν ἰδιοπροσωπία τους. Τὸ πρῶτο ἦταν ἡ ἀκράδαντη  καὶ ζέουσα Πίστη τους στὸν Ἰησοῦ Χριστό. Πίστη ποὺ συνοδευόταν μὲ ἀνάλογη ζωή. Ἀπόρροια αὐτῆς τῆς Πίστης ἦταν τὸ δεύτερο, ἡ βίωση τῆς Ἐλευθερίας ὡς ζωτικοῦ στοιχείου τῆς ψυχῆς τους. Τὸν 14ο αἰώνα  χριστιανοί, ποὺ ἀναγκάστηκαν ἀπὸ τοὺς κατακτητὲς νὰ ἐξισλαμισθοῦν, φοβοῦνταν γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς τους καὶ ἀπευθύνθηκαν στὸν Πατριάρχη τῆς Κωνσταντινούπολης. Ἡ ἀπάντησή του ἦταν γεμάτη ἀγαπητικὴ φροντίδα καὶ κατανόηση: «Καὶ ὅσοι ἀποφασίσουν νὰ ζοῦν κρυφὴ ζωὴδιατηρώντας μὲ τὶς πράξεις τους καὶ στὴν καρδιά τους τὸν Χριστὸ καὶ αὐτοὶ θὰ σωθοῦν». Τὸ 1340 ὁ Πατριάρχης γράφει στοὺς κατοίκους τῆς Νικαίας: «Ἀκόμα καὶ ἂν σᾶς κυβερνοῦν οἱ ἐχθροί, ἐσεῖς εἴσαστε κύριο τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ νοῦ σας καὶ ἀπὸ ἐσᾶς ἐξαρτᾶται ἡ διαφύλαξη ἢ ὄχι τοῦ καλοῦ». Παρένθεση – σχόλιο: Σὲ τέτοιες καταστάσεις ποὺ ἔζησαν στοὺς πολὺ ζοφεροὺς αἰῶνες οἱ Ἕλληνες, ποῦ καὶ πῶς νὰ γίνει σκέψη γιὰ ἀνοικτὸ σχολεῖο, ἀφοῦ μὲ τὸ ζόρι διατηρήθηκαν μερικὲς ἐκκλησιὲς καὶ δὲν ἔγιναν ὅλες τζαμιά, ἢ δὲν γκρεμίστηκαν…
.                       Τὸ τρίτο σημαντικὸ στοιχεῖο ἦταν ἡ μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου ἀναπτυσσόμενη φιλοπατρία στὶς συνειδήσεις τῶν Ἑλλήνων. Οἱ ἀρχιερεῖς, οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ ἁπλοὶ λαϊκοὶ ὑπὸ ἰδιαίτερα δυσμενεῖς συνθῆκες μάθαιναν στὰ ἑλληνόπουλα, τὴν Πίστη τους,  λίγα γράμματα  καί, κυρίως,  τοὺς ὑπενθύμιζαν τὴν καταγωγή τους ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους καὶ τοὺς μεσαιωνικοὺς (βυζαντινοὺς) Ἕλληνες. Καλλιεργοῦσαν ἔτσι στὴν ψυχή τους  τὴν ἐπιθυμία νὰ διεκδικήσουν τὴν ἐλευθερία τους. Τὸ 1593 ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ἱερεμίας Β΄ ὁ Τρανὸς συνεκάλεσε Σύνοδο, ἡ ὁποία, μεταξὺ ἄλλων, ἀποφάσισε: «Ἐπιτάσσεται εἰς ἕκαστον ἐπίσκοπον τῇ ἑαυτοῦ φροντίδι καὶ δαπάνῃ ποιεῖν οὕτως ὥστε τὰ θεῖα καὶ ἱερὰ γράμματα διδάσκεσθαι βοηθεῖν δὲ κατὰ δύναμιν τοῖς ἐθέλουσι διδάσκειν καὶ τοὺς μαθεῖν προαιρουμένοις ἐὰν τῶν ἐπιτηδείων χρείαν ἔχωσιν». Τὰ ἑλληνικὰ γράμματα καὶ τὴν ἐθνικὴ συνείδηση προώθησαν ὑπὸ τεράστιες ἀντιξοότητες, μεταξὺ πολλῶν ἄλλων, οἱ Πατριάρχες Μελέτιος Πηγᾶς καὶ Κύριλλος Λούκαρης, οἱ Ἀρχιεπίσκοποι Εὐγένιος Βούλγαρης καὶ Νικηφόρος Θεοτόκης  καὶ οἱ ἱερομόναχοι Νεκτάριος Τέρπος καὶ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Ὁ  Κωνσταντῖνος Οἰκονόμος, ὁ ἐξ Οἰκονόμων, μιλώντας πρὸς τοὺς νέους τῶν Κυδωνιῶν, τὸ 1819, τόνισε, μεταξὺ τῶν ἄλλων: «Λέγω πρῶτον, ὅτι χρεωστεῖς χριστιανέ, καθὸ χριστιανός, νὰ ἀγαπᾶς καὶ νὰ εὐεργετῆς τὴν πατρίδα… Τόσον ἱερὸν καὶ θεῖον δῶρον εἶναι ἡ Πατρὶς ἀγαπητοί, ὥστε ἓν τῶν μεγίστων σημείων τῆς κατὰ τῶν ἀνθρώπων δικαίας ὀργῆς τοῦ Θεοῦ γίνεται πολλάκις ἡ στέρησις τῆς Πατρίδος».
.                       Τὰ τρία προηγούμενα στοιχεῖα ὁδηγοῦν στὸ τέταρτο, ποὺ εἶναι ἡ θέληση καὶ ἡ διάθεση τοῦἝλληνα νὰ θυσιαστεῖ γιὰ τὴν ἀγάπη του πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Πατρίδα. Αὐτὴ ἡ θέληση γιὰ θυσία προϋποθέτει τὴν Πίστη, τὴν Φιλοπατρία καὶ τὴν ἀγάπη στὴν Ἐλευθερία. Οἱ νεομάρτυρες ἐκτελοῦντο μετὰἀπὸ φρικτὰ βασανιστήρια λέγοντας «Προτιμῶ τὸν θάνατο, παρὰ νὰ ἀλλαξοπιστήσω» ἢ « ἐγὼ γραικὸς γεννήθηκα καὶ γραικὸς θὲ νὰ πεθάνω».
.                   Ἂς ἐπανέλθωμε στὶς ἀλησμόνητες Πατρίδες. Μελετώντας τὴν πορεία τοῦ ἐκεῖ Ἑλληνισμοῦκατανοοῦμε ὅτι τὰ γεγονότα τοῦ 1922 εἶναι πράγματι ἡ μεγαλύτερη ἕως σήμερα καταστροφὴ στὴν 3000ετῆ Ἱστορία του. Μετὰ τὸ 1850 καὶ ἐνῶ μικρὸ μέρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἶχε ἀπελευθερωθεῖ ὁ πολυπληθὴς αἰχμάλωτος Ἑλληνισμὸς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀναπτύσσεται ραγδαία χάρη στὴν Ἐκκλησία.  Γιὰ τοὺς Μικρασιάτες Ἕλληνες ἄλλος θεσμός, πλὴν τῆς Ἐκκλησίας, δὲν ὑπῆρχε γιὰ νὰ τοὺς προστατεύσει καὶ νὰ τοὺς καθοδηγήσει. Αὐτὴ ἕνωνε πρὸς τὴν πρόοδο καὶ τὴν ἀνάπτυξη  ὅλους τοὺς Ἕλληνες: πλούσιους, πτωχούς, προεστούς, ἀγρότες, ἐμπόρους, γραμματισμένους, ἀγράμματους. Ἡ Ἐκκλησία γιὰ τοὺς Μικρασιάτες Ἕλληνες ἦταν ταυτόχρονα Ὑπουργεῖο Παιδείας, Συντονισμοῦ, Ὑγείας, Προνοίας, Πολιτισμοῦ…
.                       Ὅταν ἄρχισαν οἱ διωγμοὶ ἀπὸ τοὺς Νεοτούρκους, οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ ἱερεῖς φρόντισαν νὰπροστατεύσουν τὸ ποίμνιό τους. Οἱ ἀπὸ τὸ 1914 ἀναφορὲς τοῦ Ἁγίου ἱερομάρτυρος Χρυσοστόμου, Μητροπολίτου Σμύρνης, πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ποὺ διασώθηκαν, ἀποτελοῦν ἀψευδὲς στοιχεῖο περὶ αὐτῆς τῆς μερίμνης. Καὶ πρῶτοι οἱ Ἀρχιερεῖς καὶ οἱ ἱερεῖς θυσιάστηκαν γιὰ τὸ ποίμνιό τους. Στὸ ἱστορικό μου μυθιστόρημα «Μέρες ἀποκάλυψης στὴν Ἰωνία – Τὸ δράμα τῶν Ἑλλήνων τῆς Ἰωνίας 1914-1918» (Ἔκδοση «Ἀρχονταρίκι») πρωταγωνιστεῖ ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἱερεῖς, ὁ παππούς μου, ὁ παπὰ Γιώργης.
.                       Οἱ ὑπηρεσίες τῆς Ἐκκλησίας στὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας φαίνονται ἀπὸ τὸ ὅτι ἡ περιοχὴτῆς Ἰωνίας, ξεκινώντας ἀπὸ τὸ μηδέν, ὅταν αὐτὴ ἀπελευθερώθηκε, τὸ 1919, διέθετε 698 Σχολές, στὶς ὁποῖες φοιτοῦσαν 91.935 μαθητὲς καὶ μαθήτριες καὶ δίδασκαν 1.805 δάσκαλοι καὶ δασκάλες. Ἐπίσης στὶς περὶ τὴΣμύρνη ἐκκλησιαστικὲς ἐπαρχίες λειτουργοῦσαν τὰ ἀκόλουθα εὐαγῆ ἱδρύματα, ποὺ ὅλα τὰ κατέστρεψαν οἱΤοῦρκοι: 20 Νοσοκομεῖα, 2 Βρεφοκομεῖα, 2 Φρενοκομεῖα, 3 Γηροκομεῖα, 1 Ἄσυλο Ἀνιάτων, 1 Στέγη Συσσιτίου, 2 Λαϊκὰ Κέντρα, 19 Θρησκευτικὲς Ἀδελφότητες, 18 Γυμναστικοὶ Σύλλογοι, 88 Ὀργανώσεις Ἀμύνης, 21 Φιλαρμονικοὶ Σύλλογοι, 6 Ὀρφανοτροφεῖα, 3 Ἰδιωτικὰ Γυμνάσια, 4 Διδασκαλεῖα Ἀρρένων καὶΘηλέων, 1 Ἐμπορικὴ Σχολή, 225 Συντεχνίες, 209 Σύλλογοι καὶ Ἀδελφότητες, 27 Φιλόπτωχα Ταμεῖα, 19 Βιβλιοθῆκες καὶ Μουσεῖα, 2 Οἰκοτροφεῖα, 4 Γεωργικὲς Ἑνώσεις.
.                       Τὸ ἱστορικό μου μυθιστόρημα, ποὺ μνημόνευσα προηγουμένως, ἀναφέρεται στὰ γεγονότα τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀπὸ τὸ 1914, ποὺ ἐντείνονται οἱ διωγμοὶ ἀπὸ τοὺς Νεοτούρκους, ἕως τὸ 1922. Στὴν τρίτη ἔκδοση, ποὺ πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν κυκλοφορήθηκε, τὸ φτάνω ἕως τὴ δεκαετία τοῦ 1950. Τὸ ἔγραψα, γιὰ νὰὑπάρχει ἡ ἱστορία τῶν Ἑλλήνων τῆς Μαγνησίας τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, γιὰ τὴν ὁποία δὲν ἔχουν πολλὰ γραφεῖ, ἂν καὶ εἶναι ἀξιόλογη. Τὴν ἀπέδωσα ὡς ἱστορικὸ μυθιστόρημα, ποὺ σημαίνει ὅτι γράφω ἱστορία δοσμένη μὲμυθιστορηματικὰ στοιχεῖα. Εἶναι ὁ καλύτερος τρόπος γιὰ νὰ εἶναι εὐκολοδιάβαστη. Πρότυπά μου ἡ Πηνελόπη Δέλτα, ὁ Θανάσης Πετσάλης Διομήδης καὶ ὁ Ἠλίας Βενέζης ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ὁ Οὐγκὸ καὶ οἱ Δουμά, πατέρας καὶ γιός, ἀπὸ τὴν Γαλλία, ὁ Οὐόλτερ Σκὸτ  ἀπὸ τὴ Σκωτία.
.                       Ἕνας ἀκόμη λόγος μὲ ἔκαμε νὰ γράψω αὐτὸ τὸ μυθιστόρημα. Θέλησα νὰ εἶναι πρωταγωνιστής του ἕνας καλός, ἕνας ἅγιος γιὰ μένα, ἔγγαμος ἱερέας, ὁ παππούς μου, ποὺ φέρω τὸ ὄνομά του. Ἔτσι ἔμμεσα πλὴν σαφῶς προβάλλω τὸν ρόλο τοῦ παπᾶ στὸν Μικρασιατικὸ Ἑλληνισμό. Στὸν ἱερέα συσπειρώνονταν οἝλληνες στὶς λύπες καὶ στὰ προβλήματά τους, μαζί του καὶ στὶς χαρές τους, κοντά του στὶς συζητήσεις καὶ στοὺς προβληματισμούς τους. Ὁ καλὸς παπὰς ἐμπνέει, ἁγιάζει, εἶναι ἡ ζωντανἐλπίδα, εἶναι ὁ πατέρας μὲ πάντοτε ἀνοικτὴ τὴν ἀγκαλιά του, ἀνάργυρος καἕτοιμος νὰ θυσιαστεῖ γιὰ τὸ ποίμνιό του. Τέτοιος ἦταν ὁ παππούς μου, ὅπως μοῦ τὸν περιέγραψαν καὶ οἱ ἐκ Μαγνησίας «θεῖες» καὶ οἱ«θεῖοι» μου – ἔτσι μου εἶχε πεῖ ἡ μητέρα μου νὰ  προσφωνῶ ὅλους καὶ ὅλες τους Μαγνησαλῆδες, ὅταν ἔρχονταν νὰ ἐπισκεφθοῦν τὴν γιαγιά μου, τὴν παπαδιά, ἀνεξάρτητα ἂν ἦσαν συγγενεῖς ἢ ὄχι. Στὸ σεβάσμιο πρόσωπό της ἔβλεπαν καὶ τὸν παπὰ Γιώργη…
.                       Πρέπει νὰ σᾶς ἐξομολογηθῶ ὅτι τὸ μυθιστόρημα γράφτηκε μὲ πολλὴ συγκίνηση. Πολλὲς φορὲς γράφοντας ἔχυνα δάκρυα ἀναπολώντας τὸ τί εἴχαμε καὶ τί χάσαμε. Ἀναπολώντας τὶς τραγικὲς στιγμὲς ποὺ ἔζησαν οἱ δικοί μου ἄνθρωποι κατὰ τὴν καταστροφή, στὴ Μαγνησία, κατὰ τὴ φυγὴ πρὸς τὴΣμύρνη καὶ τὴν ἐναγώνια ἀναμονὴ σὲ νεκροταφεῖο κοντὰ στὴν προκυμαία της, νὰ ἔρθει κάποιο πλοῖο νὰτοὺς σώσει ἀπὸ τὸν θάνατο καὶ νὰ τοὺς πάει σὲ ἄγνωστο καταφύγιο… Συνταρακτικὴ καὶ ἡ σκηνὴ τοῦ λυντσαρίσματος τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου Μητροπολίτου Σμύρνης, ποὺ βίωσε ἡ γιαγιά μου. Πάντα ὁ κλῆρος ἦταν πρῶτος στόχος γιὰ τοὺς Τούρκους… Περιγράφω ἀκόμη τὶς πολὺ δύσκολες μέρες ποὺ πέρασαν ὡς πρόσφυγες οἱ δικοί μου ἄνθρωποι, ἕως ὅτου ἐνσωματωθοῦν στὸν ἐθνικὸ κορμό. Συγκινητικὴ εἶναι καὶ ἡθυσία τοῦ παπποῦ μου ἱερέα, πρὶν ἀπὸ τὴν καταστροφή, ὅταν στὴν καταιγίδα δὲν σκέφθηκε τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ τὴν ἑτοιμοθάνατη Χριστιανή, ποὺ ἤθελε νὰ τὴν κοινωνήσει…
.                       Οἱ Ἕλληνες ζοῦμε στὶς μέρες μας κατάσταση  χειρότερη ἀπὸ αὐτὲς  τῆς Ἁλώσεως τοῦ 1453 καὶ τῆς Καταστροφῆς τοῦ 1922. Τὸ 1453 χάσαμε  τὴν ἐλευθερία μας, ἀλλὰ διατηρήσαμε τὴν ταυτότητά μας, τὴ γῆ μας. Τὸ 1922 χάσαμε τὴ γῆ μας, τὸ βιός μας, τοὺς ἱεροὺς τόπους μας, ἀλλὰ διατηρήσαμε τὴν ταυτότητά μας καὶ μεταφέραμε ὅσα ὅσια καὶ ἱερὰ  μπορέσαμε στὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα. Τώρα ὅλοι μαζὶ οἱἝλληνες κινδυνεύουμε νὰ χάσουμε τὴν ταυτότητά μας, δηλαδὴ τὸ εἶναι μας, τὴν ψυχή μας! Ἂς ἔχουμε ὅμως Πίστη καὶ Ἐλπίδα, ὑπάρχουν ἀκόμη ἑστίες πνευματικῆς ἀντίστασης, ὑπάρχουν ἀκόμη Ἕλληνες ποὺ δὲν ἔχουν προσκυνήσει τὸν Βάαλ τοῦ ὑλισμοῦ καὶ τοῦ κοσμοπολιτισμοῦ.
.                       Καὶ κάτι τελευταῖο. Ὁ ἀείμνηστος παλαιοελλαδίτης, ἀπὸ τὴν Ἄνδρο,  ἐξαίρετος καθηγητὴς καὶ ἄνθρωπος Βασίλειος Τατάκης ἔγραψε: «Ἡ ζωντανὴ ἀγάπη ὕψωσε τὶς πατρίδες τῶν προσφύγων σὲ ἰδανικά, σὲ ἀψεγάδιαστα πρότυπα, ποὺ ὠθοῦν τὸν καθένα μας νὰ τὶς τιμήσει, μὲ τὴ δράση του, νὰ μὴν φανεῖκατώτερός τους, νὰ τὶς κρατήσει στὴ ζωή…Ἔτσι ὁ πόνος γιὰ τὴν πατρίδα ποὺ χάθηκε γίνεται δημιουργικός. Χάθηκαν ὅμως ἀλήθεια οἱ πατρίδες; Ὄχι! Γιατί ὅ, τι ἀγαπᾶμε δὲν πεθαίνει».  Ἐμεῖς ὅλοι ἀγαπᾶμε τὴν Ἑλλάδα,ἀγαπᾶμε τὶς Πατρίδες ποὺ ἄφησαν πίσω οἱ γονεῖς μας, οἱ συμπατριῶτες μας, γι’ αὐτὸ καὶ μᾶς εἶναι ἀλησμόνητες.-

, , ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ ΜΑΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Οἱ σύμμαχοί μας διαχρονικὰ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                  Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς 201ης ἐπετείου ἀπὸ τὴν ἔναρξη τοῦ Ἀγώνα τῆς Παλιγγενεσίας καὶ τῶν ἑκατὸ ἐτῶν ἀπὸ τὴν τραγωδία τῆς γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας εἶναι διδακτικὸ νὰ γνωρίζουμε τὴ διαχρονικὴ σχέση τῆς Ἑλλάδας μὲ τὶς μεγάλες δυνάμεις τῆς κάθε ἐποχῆς.
.                  Κατὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 οἱ τρεῖς συμμαχικὲς δυνάμεις (Ἀγγλία, Γαλλία, Ρωσία) θέλανε μίαν Ἑλλάδα μικρὴ καὶ ἐξαρτημένη ἀπὸ τὸν Σουλτάνο καὶ ἀπὸ αὐτές. Ὁ Καποδίστριας ἀγωνίστηκε καὶ πέτυχε νὰ ἐπεκτείνει τὰ ὁρισμένα ἀπὸ τοὺς συμμάχους σύνορα τῆς Ἑλλάδος καὶ νὰ εἶναι ἀνεξάρτητη ἀπὸ τὸν Σουλτάνο. Ἡ ἀξιοπρέπεια, ποὺ ἔδειξε ἔναντι τῶν ἰσχυρῶν τῆς τότε ἐποχῆς, καὶ ἡ ἀντίστασή του πρὸς τὰ σχέδιά τους, τὸν ἔφεραν σὲ σύγκρουση μαζί τους. Καὶ αὐτοὶ τὸν ἐξουδετέρωσαν… Μὲ τὴν βοήθεια  Ἑλλήνων ἐπέβαλαν ἡγεμόνα ἀλλοεθνῆ καὶ ἀλλόδοξο σὲ ἕνα αὐταρχικὸ καθεστώς. Οἱ τότε προσπάθειες τῶν Σαμίων καὶ τῶν Κρητῶν νὰπεριληφθοῦν στὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα πνίγηκαν μὲ τὴ βία.
.                  Οἱ Σύμμαχοι ἤθελαν μίαν ἀδύναμη χριστιανικὴ Ἑλλάδα καὶ μίαν ἰσχυρὴ μουσουλμανικὴ Τουρκία. Αὐτὰ ἀπὸ τὸν 18ο αἰώνα. Γράφει ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Σλαβινίου καὶΧερσῶνος Εὐγένιος Βούλγαρης στοὺς «Στοχασμούς» του τὸ 1771,  ὅτι οἱ Γραικοὶ παίρνουν τὸ μέρος τῶν Χριστιανῶν Βασιλέων, κάθε φορὰ ποὺ αὐτοὶ κάμουν πολέμους ἐναντίον τῶν Ὀθωμανῶν γιὰ τρεῖς λόγους: Πρῶτον ἀπὸ τὴν θλίψη καὶ τὴν ἀγανάκτησή τους ἀπὸ τὴ βαριὰ καὶ ἀνυπόφορη τυραννία, δεύτερον ἀπὸ τὴν ἐλπίδα ἀποκαταστάσεως τῆς ἐλευθερίας τοῦ Γένους καὶ τρίτον ἀπὸ τὴν ζέση τῆς πίστης τους στὸν Χριστό. Ἀλλά, ὁ Βούλγαρης σημειώνει, οἱ Γραικοὶ βλέπουν ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐλπίσουν στὸ ἑξῆς νὰ δοῦν βοήθεια γιὰ τὴν ἐλευθερία τους: «Ἐπειδὴ τώρα (Σημ. μετὰ τοὺς ρωσοτουρκικοὺς πολέμους) ἔφεξε στοὺς Ἕλληνες μία ἐλπίδα οἱ Δυνάμεις τῆς Εὐρώπης ἀντὶ νὰ προθυμοποιηθοῦν καὶ νὰ ἁπλώσουν σὲ αὐτοὺς χέρι βοηθείας καὶ νὰ τοὺς ἐλευθερώσουν, φάνηκαν τρόπον τινὰ ζηλότυποι στὴν ἐλευθερία τους. Καὶ ὅποιο χέρι ἁπλώθηκε νὰ τοὺςἐλευθερώσει, τὸ ἐμπόδισαν…».
.                  Ἡ ἔναντι τῆς Τουρκίας συμπεριφορὰ τῶν χριστιανικῶν συμμαχικῶν δυνάμεων κάνει τοὺς ἡγεμόνες της, ἀπὸ τοὺς Σουλτάνους  ἕως τὸν Ἐρντογκάν, νὰ σκέπτονται, ὅπως γράφει μὲ θαυμαστὴ ἀκρίβεια ὁ Βούλγαρης: «Τὰ χρησμολογήματα τοῦ Μωάμεθ πληροφοροῦν τοὺς Τούρκους ὅτι αὐτοὶ εἶναι τὸ ἔθνος τὸ θεοφιλὲς καὶ ἐκλεκτό. Τὸ μόνο ἔθνος, τὸ ὁποῖο ὁ Θεὸς διόρισε νὰ κυβερνήσει ὅλο τὸν κόσμο και… δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ καταργηθεῖ ἔστω καὶ ἂν συμφωνήσουν ὅλες οἱ δυνάμεις τῶν βασιλίσκων τῆς Εὐρώπης…Τὸ βασίλειό τους θὰ μείνει ἀκέραιο ἕως τὸ τέλος τοῦ αἰῶνος, θὰ ἀπολαύσει δόξα καὶ δύναμη καὶ θὰ ὑποτάξει ὅλους τοὺς χριστιανούς. Ὡς Τοῦρκοι πρεσβεύουν τὸ δόγμα ὅτι ὑπάρχει μία ἰσχυρὴ εἱμαρμένη, ἡ ὁποία κρατάει δεμένους τοὺς Χριστιανοὺς Βασιλεῖς, τοὺς σφίγγει καὶ τοὺς κρατᾶ στὰ ὅριά τους… Ὡς Τοῦρκοι εἶναι ἐκ συστήματος ἄσπονδοι ἐχθροί τοῦ Χριστιανισμοῦ…».
.                  Πιὸ αὐστηρὸς πρὸς τοὺς Εὐρωπαίους συμμάχους εἶναι ὁ Γάλλος πολιτικὸς καὶ ἱστορικὸς Ἐντουὰρ Μπινιόν. Τὸ 1823 κυκλοφόρησε τὸ ἔργο του «Οἱ κυβερνήσεις καὶ οἱ λαοὶ ἀπὸτὸ 1815 ἕως τὸ τέλος τοῦ 1822». Τὸ βιβλίο μεταφράστηκε στὰ ἑλληνικὰ ἀπὸ τὸν ἱστορικὸ καὶ πρωθυπουργὸ ἐπὶ κυβερνήτου Καποδίστρια Νικολάου Σπηλιάδη. Στὸ βιβλίο αὐτὸ ὁ Μπινιὸν χαρακτηρίζει τὴν ἔναντι τῆς Ἑλλάδος πολιτικὴ τῆς  Ἀγγλίας καὶ τῆς Αὐστρίας  «ἐπονείδιστη», ἐπειδὴ εὐνοοῦσαν τὸν ὄλεθρο τῆς Ἑλλάδος. Ὁ Μπινιὸν διερωτᾶται μήπως γιὰ τὶς χριστιανικὲς δυνάμεις τῆς Δύσης ἰσχύει ἐκεῖνο ποὺ ἔγραψε ὁ Πετράρχης τὸ 1354: «Οἱ Τοῦρκοι εἶναι βέβαια ἐχθροί. Ἀλλὰ οἱ Ἕλληνες εἶναι αἱρετικοὶ καὶ γι’ αὐτὸ χειρότεροι ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς. Ἑπομένως εἶναι προτιμότερο νὰ κατέχουν τὰ ἐδάφη οἱ Τοῦρκοι, παρὰ νὰ τὰ ἐλευθερώσουμε γιὰ τοὺς Ἕλληνες…». (Περισσότερα γιὰ τὸ θέμα εἰς βιβλίο Γ. Ν. Παπαθανασόπουλου «Κιβωτὸς πατριδογνωσίας – Μορφὲς τοῦ 1821», Ἔκδ. Τῆνος, Ἀθήνα, 2021).
.                  Ἑκατὸ χρόνια μετὰ τὴν ἀπελευθέρωσή τους οἱ Ἕλληνες, σὲ  συνεννόηση μὲ τοὺς στὸν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συμμάχους τους, ἀπελευθερώνουν μέρος τῶν Ἑλλήνων στὴ ΜικρὰἈσία. Τὰ ὅσα συνέβησαν ἐκεῖ περιγράφει γλαφυρὰ ὁ Χρ. Ἐμ. Ἀγγελομάτης στὸν πρόλογο τῆς α΄ἔκδοσης τοῦ ἐξαιρετικοῦ βιβλίου – συγγράμματός του «Χρονικὸν μεγάλης τραγωδίας (Τὸ ἔπος τῆς Μικρᾶς Ἀσίας), Βρ. Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, Ἔκδ. Βιβλ. Ἑστίας, 1962):
.                  «Ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς δὲν ἡττήθη εἰς τὴν Μικρασίαν. Ὁ ἑλληνικὸς στρατὸςἔκαμεν ὅ, τι κανεὶς ἄλλος στρατὸς δὲν θὰ ἠμποροῦσε νὰ κάμη. Ἔμεινε νικητὴς ἐπὶ τρία ὁλόκληρα χρόνια, μαχόμενος συνεχῶς, ἐναντίον ἑνὸς ἀδιαλείπτως ἐπιτιθεμένου ἐχθροῦ, μαχόμενος ἐναντίον τῶν στερήσεων, τῶν κακουχιῶν, ἀνεπαρκῶς ἐφοδιασμένος, ἀνεπαρκῶς τροφοδοτούμενος, ἐνῶ αἱ σύμμαχοι χριστιανικαὶ Δυνάμεις μὲ κάθε τρόπον καὶ εἰς κάθε ὥραν ἐφωδίαζαν τὸν ἀντίπαλόν του. Εἰς τὸ τέλος, ὅταν κάθε προσπάθεια κατεβλήθη ἀπὸ τὰς χριστιανικὰς δυνάμεις νὰ τὸν πείσουν ὅτι δὲν ἐπρόκειτο νὰ μείνη εἰς τὴν Μικρασίαν, ὅταν μὲ κάθε μέσον ἐνίσχυσαν τοὺς τούρκους, συναγωνιζόμενοι εἰς τουρκοφιλίαν, ὅταν ἡ ἑλληνικὴ διχόνοια, ἐβοήθησε καὶ αὐτὴ τὸν ἐχθρόν, εἰςἴσην μοίραν ποὺ τὸν ἐβοήθησαν αἱ χριστιανικαὶ δυνάμεις, τότε ἔφθασε καὶ τὸ τέλος τῆς ἑλληνικῆς Μικρασίας. Ὅμως ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς δὲν ἐνικήθη. Ἔφθασεν εἰς ἕνα εἶδος ἀπεργίας, διότι ἀπηλπίσθη ἀπὸ τοὺς πάντας καὶ τὰ πάντα καὶ διότι ἐπιστευσεν εἰς τὰ λόγια τῆς προπαγάνδας».
.                  Στὸ βιβλίο τους «Μικρασιατικὴ καταστροφὴ – 50 ἐρωτήματα καὶ ἀπαντήσεις» (Ἔκδ. Πατάκη), οἱ καθηγητὲς Ἄγγελος Συρίγος καὶ Εὐάνθης Χατζηβασιλείου κάνουν συγκεκριμένη τὴν ἔναντι τῶν Ἑλλήνων στάση τῶν συμμάχων τους κατὰ τὴ Μικρασιατικὴ ἐκστρατεία. Γιὰ τὴ συμπεριφορὰ τῶν Γάλλων ἀναφέρουν ὅτι ἦσαν οἱ πρῶτοι ποὺ ἄρχισαν ἐπαφὲς μὲ τὸν Κεμὰλ καὶτὸν Μάιο τοῦ 1920 ὑπέγραψαν μαζί του συμφωνία, μὲ τὴν ὁποία ἀναγνώριζαν ντὲ φάκτο τὴν κεμαλικὴ κυβέρνηση καὶ ἔδωσαν τὸν βαρὺ γαλλικὸ ὁπλισμὸ στὰ κεμαλικὰ στρατεύματα, «παραβιάζοντας τὶς στοιχειώδεις ἀρχὲς συμμαχικῶν ὑποχρεώσεων ἔναντι τῆς Ἑλλάδος».
.                 Ὡς πρὸς τοὺς Ἰταλοὺς οἱ δύο καθηγητὲς σημειώνουν ὅτι «υἱοθέτησαν ἐντελῶς ἀνθελληνικὴ στάση, ἐπιτρέποντας στὸ κίνημα τοῦ Κεμὰλ νὰ στρατολογεῖ ἄνδρες καὶ νὰ συγκροτεῖ μονάδες στὰ ἐδάφη τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ποὺ κατεῖχαν». Παράλληλα, ἀπὸ τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1921 γαλλικὰ καὶ ἰταλικὰ πλοῖα ἄρχισαν νὰ μεταφέρουν στὰ λιμάνια τῆς Μερσίνας καὶ τῆς Ἀττάλειας, ποὺπροστατεύονταν ἀπὸ τὴ Γαλλία καὶ τὴν Ἰταλία ἀντιστοίχως, πολεμικὸ ὑλικὸ πρὸς τὸν Κεμάλ.
.               Ὡς πρὸς τοὺς Βρετανοὺς στὸ βιβλίο τους οἱ κ.κ. Συρίγος καὶ Χατζηβασιλείου ἐπισημαίνουν ὅτι τὸ Λονδίνο προέκρινε τὴ λύση τοῦ εἰρηνικοῦ διακανονισμοῦ μὲ τοὺς Τούρκους, εἰς βάρος τῆς διευθετήσεως τῶν Σεβρῶν καὶ κατ’ ἐπέκταση εἰς βάρος τῶν ἑλληνικῶν συμφερόντων. Καὶἐπιλέγουν ὅτι ἡ Βρετανία ἔδωσε μίαν ἄτυπη ὑποστήριξη στὴν ἑλληνικὴ πλευρά, χωρὶς αὐτὴ νὰ συνοδεύεται μὲ οὐσιαστικὴ καί, κυρίως, στρατιωτικὴ βοήθεια.
.              Συμπερασματικά, στὰ διακόσια περίπου χρόνια ἐλευθέρου βίου ἐξακολουθοῦν νὰ δεσπόζουν στὴν Ἑλλάδα ἡ μεταξύ μας ἐθνοκτόνα διχόνοια, τὸ δυσβάσταχτο χρέος ἀπὸ δάνεια καὶ ἡ ἀνεύθυνηἐναπόθεση στοὺς συμμάχους μας ἐλπίδων, ποὺ συνήθως δὲν  ὑλοποιοῦνται.-

Σχολιάστε

Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ ἀξία τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.              Ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα τιμᾶται παγκοσμίως. Ἡ 9η Φεβρουαρίου, ἡμέρα θανάτου, τὸ 1857, τοῦ ἐθνικοῦ ποιητοῦ μας Διονυσίου Σολωμοῦ καθιερώθηκε ὡς παγκόσμια ἡμέρα τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Περιοδικὰ εἶχαν ἀφιερώματα γιὰ τὴ σπουδαιότητά της καὶ φιλόλογοι, ἑλληνιστὲς καὶ ἑλληνίστριες ἀπὸ ὅλο τὸν κόσμο, ἔπλεξαν τὸ ἐγκώμιό της. Ἐμεῖς, ὡς Κράτος καὶ ὡς λαός, δὲν ἔχουμε ἐκτιμήσει τὴν ἀξία της καὶ πολλὲς φορὲς τὴν ὑποτιμᾶμε, τὴν περιφρονοῦμε, τὴν κακοποιοῦμε.
.              Ὁ καθηγητὴς κ. Ἀμφιλόχιος Παπαθωμᾶς, Πρόεδρος τοῦ Τμήματος Φιλολογίας τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Ἐθνικοῦ καὶ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, σὲ ἄρθρο του τονίζει ὅτι σπουδαῖοι λογοτέχνες, φιλόσοφοι καὶ ἐπιστήμονες τῆς ἀρχαιότητας, ὅπως οἱ Ὅμηρος, Αἰσχύλος, Σοφοκλῆς, Εὐριπίδης, Ἱπποκράτης, Πλάτων, Ἀριστοτέλης, Ἡρόδοτος, Θουκυδίδης, καλλιέργησαν τὴν ἀρχαιότερη μορφὴ τῆς γλώσσας μας καὶ μὲ αὐτὴν ὡς ὄχημα κληροδότησαν στοὺς μεταγενέστερους τὴν πνευματικὴ παρακαταθήκη τους. Καὶ προσθέτει ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ἔμεινε ἀλώβητη ὑπὸ τὸν Ρωμαῖο κατακτητὴ καὶ κατέστη ἡ ἐπίσημη γλῶσσα τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας.
.              Τονίζει ἐπίσης ὁ κ. Παπαθωμᾶς: «Ἡ οἰκουμενικότητα τῆς Ἑλληνικῆς ἀντανακλᾶται, μεταξὺ ἄλλων, στὸ ὅτι ἔγινε ἡ γλῶσσα τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἐνῶ σὲ αὐτὴν μεταφράστηκε ἤδη κατὰ τὴν πρώιμη Ἀλεξανδρινὴ περίοδο ἡ Παλαιὰ Διαθήκη… Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ βυζαντινοὶ λόγιοι ἔγιναν οἱ συνεχιστὲς τοῦ ἔργου τῶν μεγάλων διανοητῶν τῆς ἀρχαιότητας». Ἡ συνέχεια τῆς γλώσσας δὲν σταμάτησε οὔτε στὸν καιρὸ τῆς αἰχμαλωσίας στὸν ἀλλόθρησκο τοῦρκο κατακτητή, χάρη στὴν Ἐκκλησία. Οἱ λόγιοι κληρικοὶ δὲν ἦσαν μόνο ἄριστοι ἀντιγραφεῖς τῶν ἀρχαίων κειμένων, δὲν ἦσαν μόνο συγγραφεῖς ἀξιόλογων ἔργων, ἀλλὰ καὶ ἄξιοι μεταφραστὲς ἐπιστημονικῶν, φιλοσοφικῶν καὶ λογοτεχνικῶν ἔργων λογίων τῆς Δύσης. Λίγοι γνωρίζουν ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Σλαβινίου καὶ Χερσῶνος Εὐγένιος Βούλγαρης στὸ κολοσσιαῖο ἔργο του, μεταξὺ τῶν ἄλλων, μετέφρασε καὶ ἐξέδωσε σὲ ἑλληνικοὺς στίχους τὴν Αἰνειάδα τοῦ Βιργιλίου, στὴν Ἁγία Πετρούπολη, τὸ 1786. Πόσοι ἐπίσης σήμερα γνωρίζουν ὅτι ὁ πρῶτος ποὺ ἐξέδωσε στὴν Ἑλλάδα τὰ ἅπαντα τοῦ Ἀριστοφάνη, τὸ 1845, ἦταν ὁ ἱερομόναχος Νεόφυτος Δούκας; Πόσοι γνωρίζουν ὅτι ὁ κληρικὸς Κωνσταντῖνος Οἰκονόμος, ὁ ἐξ Οἰκονόμων παράφρασε στὰ ἑλληνικὰ τὸν «Φιλάργυρο» τοῦ Μολιέρου καὶ «τὸν μετακίνησε» στὴ Σμύρνη, ὡς «Ἐξηνταβελώνη»;…
.              Ἡ γλώσσα μας ἦταν καὶ εἶναι πολύτιμη γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα ὡς ὄργανο ἔκφρασης, διατύπωσης ἐννοιῶν, καὶ ὁρισμῶν τῆς ἐπιστήμης, τῆς φιλοσοφίας, τῆς τεχνολογίας, ἀλλὰ καὶ παράγων ἐπιβίωσής μας ὡς ἔθνους. Ὁ κ. Παπαθωμᾶς ὑπογραμμίζει σχετικά: «Οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες πρέπει νὰ θεωροῦμε τοὺς ἑαυτούς μας τυχερούς, γιατί ἔχουμε μία μητρικὴ γλῶσσα ποὺ ὑπῆρξε οἰκουμενική. Ἡ γλῶσσα αὐτὴ ἀποτελεῖ στὴ θαυμαστὴ διαχρονικότητά της ἕνα πολύτιμο στοιχεῖο τῆς ἐθνικῆς καὶ πολιτισμικῆς ταυτότητας τοῦ λαοῦ μας…».
.                     Ὁ Γ. Σεφέρης γράφει γιὰ τὴ συνέχεια τῆς γλώσσας μας: «Γιὰ κοιτάξτε πόσο θαυμάσιο πράγμα εἶναι νὰ λογαριάζει κανεὶς πὼς ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ὁμήρου ὣς τὰ σήμερα μιλοῦμε, ἀνασαίνουμε καὶ τραγουδοῦμε μὲ τὴν ἴδια γλῶσσα. Κι αὐτὸ δὲ σταμάτησε ποτέ, εἴτε σκεφτοῦμε τὴν Κλυταιμνήστρα ποὺ μιλᾶ στὸν Ἀγαμέμνονα, εἴτε στὴν Καινὴ Διαθήκη, εἴτε στοὺς ὕμνους τοῦ Ρωμανοῦ καὶ τὸν Διγενῆ Ἀκρίτα, εἴτε στὸ Κρητικὸ Θέατρο καὶ τὸν Ἐρωτόκριτο, εἴτε στὸ δημοτικὸ τραγούδι…Πρέπει (Σημ. γρ. Ἕλληνες) νὰ σκεφθεῖτε πὼς ὅλα αὐτὰ βρίσκονται μέσα σας,… πὼς εἶναι μεδούλι τῶν κοκάλων σας καὶ πὼς θὰ τὰ βρεῖτε, ἂν σκάψετε ἀρκετὰ βαθιὰ τὸν ἑαυτό σας».
.                        Εἶναι νὰ λυπᾶται κανεὶς γιὰ τὴ μεταχείριση τῆς γλώσσας μας ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς ἴδιους εἴτε ἐκ λόγων ἀγνοίας, εἴτε ἐκ λόγων ἰδεολογικῶν ἐμμονῶν. Τὰ ἑλληνικὰ παρουσιάζονται στὴ μαθητευόμενη νεολαία κυρίως ὡς σύνολο κανόνων. Ἔτσι ἀποστεώνονται ἀντὶ νὰ ἀναδεικνύεται ἡ ὀμορφιά τους καὶ νὰ παρουσιάζεται ἡ χρησιμότητά τους.
.               Φτάσαμε στὴν κατάντια παλαιότερα ὑπουργὸς νὰ προτείνει ἡ ἀγγλικὴ γλῶσσα νὰ καθιερωθεῖ ὡς δεύτερη ἐπίσημη γλῶσσα τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους! Μὲ τὴν προώθηση τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ τῆς πολυπολιτισμικότητας τὰ παιδιὰ θὰ καθοδηγοῦντο νὰ σκέπτονται ὠφελιμιστικὰ καὶ νὰ προτιμᾶνε τὰ ἀγγλικὰ ἀπὸ τὰ ἑλληνικά, ὅποτε θὰ πραγματοποιεῖτο ἡ πρόβλεψη τοῦ Σεφέρη, ὅτι σὲ λίγα χρόνια οἱ Ἕλληνες δὲν θὰ μιλοῦσαν ἑλληνικά… Σημειώνεται ὅτι μόνο κράτη – πρώην ἀποικίες στὴν Ἀφρική, στὸν Εἰρηνικὸ καὶ στὴν Κεντρικὴ Ἀμερικὴ ἔχουν ὡς δεύτερη ἢ καὶ πρώτη ἐπίσημη γλῶσσα τὰ ἀγγλικὰ ἢ τὰ γαλλικά. Οὐδεμία χώρα τῆς Δύσης. Ἀντίθετα λαοὶ κάνουν μεγάλη προσπάθεια νὰ κρατήσουν ζωντανὴ τὴ γλῶσσα ἢ τὴ διάλεκτό τους ἔναντι τῶν κυρίαρχων στὸ κράτος τους γλωσσῶν. Παράδειγμα οἱ Σκωτσέζοι, οἱ Οὐαλοὶ καὶ οἱ Ἰρλανδοὶ μὲ τὰ ἀγγλικὰ οἱ Καταλανοὶ καὶ οἱ Βάσκοι μὲ τὰ ἱσπανικά, καὶ οἱ Βρετόνοι μὲ τὰ γαλλικά.
.                   Γιὰ τὴν ἐπιχείρηση ἐπιβολῆς τῶν ἀγγλικῶν ὡς τῆς παγκόσμιας κοινῆς γλώσσας καὶ δι’ αὐτῆς τῆς ἐπιβολῆς τῆς ἀγγλοαμερικανικῆς κουλτούρας ὁ Μπερνὰρ Κασέν, δημοσιογράφος καὶ πρώην γενικὸς διευθυντὴς τῆς μηνιαίας πολιτικῆς ἐπιθεώρησης Le monde diplomatique, εἶπε, μεταξὺ ἄλλων, στὴν ἰδρυτικὴ συνάντηση τῆς Διεθνοῦς Ἕνωσης γιὰ τὰ δικαιώματα καὶ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν λαῶν, στὸ Ἀλγέρι, τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1977: «Τὸ νὰ ἀπογυμνώνεις ἕνα λαὸ ἀπὸ τὸν πολιτισμό του, διὰ τῆς κατάργησης τῆς γλώσσας του, ἰσοδυναμεῖ μὲ τὸ νὰ τὸν ἀπογυμνώνεις ἀπὸ τὶς πρῶτες του ὕλες, ἢ τὴν αὐτονομία του… Ἡ γλωσσικὴ καταλήστευση εἶναι λοιπόν, κατὰ τὴ γνώμη μου, ἕνα αὐθύπαρκτο φαινόμενο, πού, ἀνάλογα μὲ τὴν περίσταση μπορεῖ νὰ προηγηθεῖ, νὰ συνοδεύσει ἢ νὰ ἀκολουθήσει τὴν οἰκονομικὴ καταλήστευση». (Σημ. Ἀπὸ σχόλια Ρηνιῶς Παπατσαρούχα – Μίσσιου εἰς βιβλίο Νίκ. Σπ. Κονεμένου «Τὸ ζήτημα τῆς γλώσσας», Ἔκδ. Φιλομύθος, Ἀθήνα, 1993, σελ. 259-260).
.                     Οἱ δυτικῆς προέλευσης ἑλληνιστὲς καὶ ἑλληνίστριες μᾶς κάνουν περήφανους, ποὺ ἀποδίδουν τὴν ἀξία ποὺ τῆς πρέπει στὴ γλῶσσα μας. Ὁ Γιῶργος Σαραντάρης, ὁ σημαντικὸς ποιητής μας, ἰδιοφυὴς φιλόσοφος καὶ σπουδαῖος ἄνθρωπος τῆς δεκαετίας τοῦ 1930, δίδει πάντως μίαν ἄλλη διάσταση στὴν λατρεία τῆς ἀρχαιότητας ἀπὸ τὴ Δύση: «Σὲ ἐμᾶς τοὺς Ἕλληνες δὲ μαθαίνουν ὑποστασιακὰ τίποτε οἱ διάφορες Ἀναγεννήσεις τῆς Δύσης καὶ μᾶλλον μᾶς προσφέρουν μία περιττὴ καὶ συχνὰ βλαβερὴ τροφή. Γιατί, γιὰ τὴν ἐπαφὴ μὲ μίαν ἄρτια θνητὴ ὑπόσταση, μᾶς ἀρκεῖ ἡ Ἀρχαία Ἑλλάδα. Μονάχα ἐμεῖς, ἀπὸ ὅλους τοὺς λαοὺς τῆς γῆς, μποροῦμε χωρὶς νὰ ἀφήσουμε τὸν τόπο μας, νὰ διατρέξουμε ὑποστασιακὰ τὴν ἀπόσταση ποὺ χωρίζει τὴ φύση ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο. Λέμε τοῦτο, γιατί καὶ στὸ Χριστιανισμὸ πλησιάζουμε ἀβίαστα μὲ τὴν ἑλληνική μας παιδεία καὶ τὴν ἑλληνική μας γλῶσσα. Διαβάζουμε τὰ γνήσια Εὐαγγέλια, ποὺ μᾶς μιλοῦν ἐνδόμυχα, κ’ ἔτσι μποροῦμε νὰ κρίνουμε πιὸ εὔκολα καὶ σχεδὸν πιὸ ὑπεύθυνα ἀπὸ κάθε ἄλλο λαό, ποιὸς εἶναι ὁ ἀληθινὸς Χριστιανισμὸς» (Γιώργου Σαραντάρη «ΕΡΓΑ», 1ος Τόμος – Τὰ δημοσιευμένα ἀπὸ 1933 ἕως 1942, Βικελαία Δημοτικὴ Βιβλιοθήκη, Ἡράκλειο, 2001, σελ. 232-233).
.                        Οἱ Ἕλληνες ἔχουμε μακρὰ καὶ σημαντικὴ πολιτισμικὴ παράδοση. Δὲν εἴμαστε ἄθυρμα ξένων νοοτροπιῶν καὶ μηδενιστικῶν ἰδεολογιῶν καὶ δὲν δεχόμαστε, νὰ ἀπαρνηθοῦμε τὴν ἰδιοπροσωπία μας, τὴ συνδεδεμένη μὲ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴ γλῶσσα μας, καὶ νὰ αὐτοτοποθετηθοῦμε στὰ ράφια τῆς Ἱστορίας, ὅπως οἱ Σουμέριοι καὶ οἱ Ἀζτέκοι.-

,

Σχολιάστε

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ: ΤΟ ΠΟΛΥΤΙΜΗΤΟ ΤΖΙΒΑΪΡΙΚΟ ΜΑΣ (Δ. Νατσιός) [«Οἱ ἡμέτεροι Γραικύλοι, ὀνομάζουν πληροφοριακὰ συστήματα τοῦ ὑπουργείου Παιδείας «myschool», δηλαδὴ τὸ σχολεῖο μου.»]

Ἑλληνικὴ γλῶσσα: τὸ πολυτίμητο τζιβαϊρικό μας

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                     «Ἡ θητεία μου στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα ὑπῆρξε ἡ σπουδαιότερη πνευματική μου ἄσκηση. Στὴ γλῶσσα αὐτὴ ὑπάρχει ἡ πληρέστερη ἀντιστοιχία, μεταξὺ λέξεων καὶ ἐννοιολογικοῦ περιεχομένου» (Βέρνερ Χάισεμπεργκ, Γερμανὸς φιλόσοφος, γιὰ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα)
.                     Καὶ εἶναι ἡ γλυκάκουστη γλῶσσα μας τὸ ἕτερο ριζιμιὸ λιθάρι, μαζὶ μὲ τὴν ἀμώμητο πίστη μας, πάνω στὸ ὁποῖο στηρίζεται τὸ Γένος μας. «Εἰ θεοὶ διαλέγονται, τῇ τῶν Ἑλλήνων γλώττῃ χρῶνται» θὰ πεῖ ὁ Κικέρων γιὰ τὸ ὀμορφότερο κατόρθωμα τῶν προγόνων μας, τὴν εὔκρατη γλῶσσα μας.
.                     Αὐτὴν τὴν ἑλληνοσώτειρα γλῶσσα περιφρονοῦμε πρωτίστως στὰ σχολεῖα μας, ποὺ ἀντὶ νὰ εἶναι θεματοφύλακας τῶν τιμαλφῶν ἀξιῶν τῆς πατρίδας μας, κατάντησε θερμοκήπιο ἀγραμματοσύνης. Ἀντὶ νὰ ἀξιοποιοῦμε τὰ ἀδαπάνητα κοιτάσματα τῆς πνευματικῆς ἁρματωσιᾶς, ποὺκρύβει τὸ ὑπέδαφος τῆς γλωσσικῆς μας παράδοσης, ἐμεῖς «μουρμουρίζουμε σπασμένες σκέψεις ἀπὸξένες γλῶσσες» καταπῶς ἔλεγε ὁ Σεφέρης.
.                     Ἂν ζοῦσε σήμερα ὁ ἐν σαρκὶ ὁ ἅγιος Κοσμᾶς, ἤρεμα καὶ ἀσυζήτητα, χωρὶς νὰ χαρίζεται σὲ κανέναν οὔτε νὰ χρονοτριβεῖ, θὰ ἔκλεινε τὰ ὑπάρχοντα σχολεῖα. Θὰ ἄνοιγε ἄλλα. Σχολεῖα, ποὺ δὲν θὰ ὑποσιτίζουν πνευματικὰ τὰ παιδιά μας, ἀλλὰ θὰ ἀρδεύονται σὰν νέοι βλαστοὶ ἀπὸ τὴν ἀείρροο τροφὸ τοῦ μέλλοντός μας, τὴν παράδοση τῶν ἁγίων μας καὶ τῶν ἡρώων μας, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν μέσα στὸ χῶρο καὶ τὴν χάρη τῆς Ἐκκλησίας μας, γι’ αὐτὸ ἀγράμματοι ὄντες, πολλοὺς σοφίζουσι.
.                     Αὐτὴν τὴν γλῶσσα τῶν προγόνων μας, ποὺ φώτισε τὴν οἰκουμένη, φροντίζω νὰ διδάσκω στοὺς μαθητές μου κατὰ παράβασιν τῶν ἄνωθεν ἐντολῶν, γιατί ντρέπομαι νὰ ντροπιαστῶ ὡς δάσκαλος, ποὺ τίποτε ἄλλο δὲν τοῦ ἀπόμεινε παρὰ Πίστη καὶ Φιλοπατρία.
.                     Καὶ τὰ ἀποτελέσματα εἶναι ἐξαιρετικά, οἱ μικροὶ μαθητὲς μὲ κατάνυξη, θὰ ἔλεγα, καὶ μὲ καμάρι «τριγυρίζουν ὅπως ἡ μέλισσα γύρω ἀπὸ ἕνα ἄγριο λουλούδι» (Βρεττάκος), τὴν πάντερπνη γλῶσσα μας καὶ χαίρονται τοὺς χυμοὺς καὶ τὰ ἀρώματά της.
.                     Τοὺς ἐξηγεῖς ὅτι ἐργάστηκαν «μακριὲς σειρὲς προγόνων, ποὺ δούλεψαν τὴν φωνή, τὴν τεμάχισαν σὲ κρίκους, τὴν ἔκαμαν νοήματα, τὴν σφυρηλάτησαν ὅπως τὸ χρυσάφι οἱ μεταλλουργοὶ κι ἔγινε Ὅμηροι, Αἰσχύλοι, Εὐαγγέλια κι ἄλλα κοσμήματα», κατὰ τὸν θαυμάσιο Νικ. Βρεττάκο, καὶ ὅτι αὐτοὶ ἔχουν τὸ μοναδικὸ παγκοσμίως προνόμιο νὰ μποροῦν νὰ τὴν διαβάζουν στὸ πρωτότυπο καὶ νὰτὴν – κατὰ τὸ δυνατὸν – κατανοοῦν. Καὶ καμαρώνουν καὶ αἰσθάνονται «ἐθνικὰ ὑπερήφανοι», γιὰ νὰχρησιμοποιήσω μία φράση ποὺ ἀπεχθάνεται ὁ νεοταξικὸς συρφετός.
.                     Τὰ κείμενα ποὺ χρησιμοποιῶ εἶναι κυρίως μύθοι τοῦ Αἰσώπου καὶ Εὐαγγελικὲς Περικοπές, προγραμμένα σήμερα ἀπὸ τὸ ὑπουργεῖο πρώην Ἐθνικῆς Παιδείας.
.                     Πῶς γίνεται τὸ μάθημα; Φωτοτυπῶ καὶ μοιράζω ἕνα κείμενο. Γιὰ παράδειγμα: «Κοχλίαι: Γεωργοῦ παῖς κοχλίας ὤπτει. Ἀκούσας δὲ αὐτῶν τριζόντων ἔφη: ὦ, κάκιστα ζῶα, τῶν οἰκιῶν ὑμῶν ἐμπιπραμένων αὐτοὶ ἄδετε; Ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι πᾶν τὸ παρὰ καιρὸν δρώμενον ἐπονείδιστον».
.                     Ἀφοῦ γίνει, μία καλά, ὀρθὴ καὶ ἀργὴ ἀνάγνωση ἀπὸ τὸν δάσκαλο, ζητῶ ἀπὸ κάποιους μαθητὲς νὰ προσπαθήσουν νὰ τὸ διαβάσουν μεγαλοφώνως. (Τοὺς προτρέπω νὰ πράξουν τὸ ἴδιο στὸσπίτι τους ὡς ἄσκηση ὀρθοφωνίας, εὐκρινοῦς προφορᾶς καὶ ἄρθρωσης).
.                     Στὴν συνέχεια τοὺς ζητῶ νὰ ὑπογραμμίσουν ποιὲς λέξεις ἀναγνωρίζουν. Σὲ κάθε κείμενο ἀγγίζουμε σχεδὸν τὸ 90% τῶν λέξεων, ἀπαντώντας σ’ αὐτοὺς ποὺ θεωροῦν τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ νεκρὴ γλῶσσα. Στὸ παραπάνω κείμενο ὑπογράμμισαν, κατὰ μέσο ὄρο, τὶς λέξεις: γεωργοῦ, παῖς, ἀκούσας, αὐτῶν, κάκιστα, τριζόντων, ζῶα, οἰκιῶν, λόγος, παρά, καιρόν. (Ἂν ἤμασταν στὴν Κρήτη θὰ ἀναγνώριζαν καὶ τοὺς κοχλιούς, τὰ σαλιγκάρια).
.                     Στὴν συνέχεια βοηθώντας διακριτικὰ τὰ παιδιά, τοὺς παρωθῶ νὰ μεταφράσουμε, ὅλοι μαζί, τὸ κείμενο γιὰ νὰ καρπωθοῦν αὐτὰ τὴν χαρὰ τῆς ἀποκάλυψης τοῦ κειμένου. «Σαλιγκάρια: Τὸπαιδὶ ἑνὸς γεωργοῦ ἔψηνε σαλιγκάρια κι ἀκούγοντας τὰ νὰ τρίζουν, εἶπε: Ἔ, κάκιστα ζῶα, τὰ σπίτια σας καίγονται καὶ ἐσεῖς τραγουδᾶτε. Ὁ μύθος σημαίνει ὅτι εἶναι ἀξιοκατάκριτο καθετὶ ποὺ γίνεται παράκαιρα». (Νιώθω χαρὰ βλέποντας τὴν ἱκανοποίηση καὶ τὴν ἔκπληξη τῶν παιδιῶν κατὰ τὴν μετάφραση. Ἀνοίγεται ἕνα παράθυρο καὶ ἀτενίζουν τὸ ἔνδοξο παρελθόν, «τὶς ἀμμουδιὲς τοῦὉμήρου»).
.                     Στὴν συνέχεια ἕπεται τὸ ὡραιότερο: ἡ ἐτυμολογία, σκαλίζουμε τὶς γενέθλιες λέξεις τῆςἑλληνίδας γλώσσας, τὸ φῶς τοῦ πολιτισμοῦ μας φεγγοβολᾶ στὴν αἴθουσα. (Καὶ ἡ αἴθουσα, ἀπὸ τὸ ρῆμα «αἴθω» παράγεται, ποὺ σημαίνει καίω, φωτίζω. Ἐξ οὗ καὶ αἴθριος καὶ αἰθίοψ, ἀπὸ τὰ αἴθω+ὄψη).
.                     Τὸ «γεωργὸς» ἀπὸ γῆ+ἔργον καὶ καταλήγουμε στὴν γεωργία, στὸν Γεώργιο, στὴν γεωγραφία, στὴν γεωμετρία, στὸ γεωτρύπανο (λέξεις ποὺ βρῆκαν τὰ παιδιά). Παραγωγὴ λόγου καὶἐκμάθηση τοῦ πρώτου συνθετικοῦ «γέω», τὸ ὁποῖο σημαίνει γῆ, πράγμα ποὺ πρὶν ἀγνοοῦσαν.
.                     Τὸ ἴδιο μὲ τὴν λέξη «παῖς», ἀπ’ ὅπου τὸ παιδί, τὸ παιχνίδι, παιδεία, παιδίατρος, παιδαγωγός.
.                     Τοὺς λὲς ὅτι κανεὶς σήμερα δὲν λέει «πάω στὴν οἰκία μου», ὅμως λέμε οἰκογένεια, οἰκοδέσποινα, οἰκοδομῆ, οἰκονομία. (Δράτεσσαι τῆς εὐκαιρίας καὶ ἐξηγεῖς ὅτι ἡ οἰκονομία παράγεται ἀπὸ τὸ οἶκος+νέμω, ποὺ σημαίνει μοιράζω, ἀλλὰ καὶ διοικῶ καὶ καταλήγουμε στὸν νόμο καὶ ὅτι σήμερα καταστράφηκε ἡ οἰκο-νομία μας, γιατί δὲν διοικεῖ ὁ νόμος, ἀλλὰ οἱ ἄνομοι καὶ παράνομοι, ποὺνέμονται τὸ δημόσιο ταμεῖο).
.                     Τοὺς ἐξηγεῖς ὅτι τὸ «ἐμπιπραμένων» παράγεται ἀπὸ τὸ «πίμπρημι» καὶ φτάνουμε στὸν ἐμπρησμό.
.                     Τοὺς λὲς ὅτι «ἄδω» σημαίνει ψάλλω καὶ τραγουδῶ καὶ ἀνοίγεται μπροστά μας ἕνα ἀπέραντο φύλλωμα λέξεων: κωμωδία, ὠδεῖο, μελωδία, τραγωδία (βάζεις καὶ τὴν λέξη «τράγος» καί… ἀμηχανοῦν) καὶ ἀηδόνι καὶ αὐδή, ποὺ σημαίνει φωνή, ἡ ὁποία διασώζεται στὸ ἐπίθετο ἄναυδος καὶ στὸἀπηύδησα.
.                     Ἕνα γλωσσικὸ πανηγύρι μὲς στὴν αἴθουσα, μαθήματα πατριδογνωσίας οὐσιαστικά, ποὺἐντυπώνονται ἀνεξίτηλα στὴν μνήμη τῶν παιδιῶν, γιατί γοητεύονται ἀπὸ τὴν ἐτυμολογία, ὅπως καὶ οἱ γονεῖς τους, καὶ κυρίως καμαρώνουν ποὺ εἶναι Ἕλληνες. Ἡ ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια, καὶ ἂς λυσσοῦν οἱ ἐθνομηδενιστές, ἀνεβάζει τὸν λαὸ στὶς ἀετοράχες τῆς Πίνδου, σπέρνει μὲ κόκαλα ἱερὰ τὰ σιταροχώραφα τοῦ Κιλκίς, κρατᾶ σφιχτὰ τὸ γιαταγάνι τοῦ Νικηταρᾶ καὶ τὸ σπαθὶ τοῦ Βουλγαροκτόνου ἢ γεμίζει τὶς Θερμοπύλες μὲ τὴν ἰαχὴ «μολὼν λαβέ».
.                     Ἐπαναλαμβάνω, τὸ ξεκλείδωμα γιὰ τὴν προσέγγιση, τὴν ἐμβάθυνση καὶ ἐν τέλει τὴν ἀγάπη τοῦ παιδιοῦ γιὰ τὴν γλῶσσα τῶν «γοναίγων του» (Μακρυγιάννης) εἶναι ἡ ἐτυμολογία, τὸ ταξίδι στὰ κεφαλόβρυσα, στὶς φλέβες τῆς ἡλιόλουστης λαλιᾶς μας.  Ἀποκρυπτογραφεῖται ὁ κόσμος τῶν λέξεων μέσῳ τῆς ἐτυμολογικῆς ἀνάλυσης. Θέλουμε δὲν θέλουμε ἀρχαία γλῶσσα εἶναι τροφὸς τῆς νεοελληνικῆς καὶ προϋπόθεση γιὰ τὴν εἰς βάθος οἰκείωσή της.
.                     (Ἂν εἴχαμε σοβαρὸ ὑπουργεῖο καὶ ὑπουργὸ Παιδείας, θὰ γραφόταν ἕνα ἐτυμολογικό, θὰτὸ ἔλεγα, ἀνθολόγιο γιὰ νὰ διδαχτοῦν οἱ μαθητὲς τί θησαυρὸς ἀτίμητος εἶναι ἡ γλῶσσα τους).
.                     Καὶ ἐνῶ αὐτὰ συμβαίνουν στὰ καθ’ ἡμᾶς, οἱ ξένοι τιμοῦν καὶ ἐκτιμοῦν τὰ ἀρχαῖα, συνιστοῦν γι’ αὐτοὺς ἀκένωτη δανειοληπτικὴ πηγή. Διάβασα κάτι ἐντυπωσιακό. Ὅλοι μας ἔχουμε ἀκούσει γιὰ τὸ βλῆμα «exocet». Εἶναι πύραυλος ἐπιφανείας-ἐπιφανείας τοῦ Πολεμικοῦ μας Ναυτικοῦ. Οἱ Γάλλοι κατασκευαστές του ἔψαξαν γιὰ ὀνοματοδοσία στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Ἀνακάλυψαν ὅτι ὑπάρχει ἕνα ψάρι ποὺ ὀνομάζεται «ἐξώκοιτος», τὸ ὁποῖο πετᾶ πάνω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τῆς θάλασσας, ὅπως καὶ τὸ βλῆμα. Τὸ ψάρι αὐτὸ ἐμεῖς τὸ ξέρουμε ὡς χελιδονόψαρο.
.                     Τὸ ἀμερικανικὸ σύστημα «Aegis» τῆς ἀντιαεροπορικῆς προστασίας ἔχει πάρει τὴν ὀνομασία του ἀπὸ τὴν αἰγίδα. Ἡ αἰγὶς ἦταν ὅπλο, ἀσπίδα τοῦ Διός, φτιαγμένη ἀπὸ δέρμα αἰγὸς (=κατσίκας). Ἀπὸ τὴν αἰγίδα παράγεται ἡ καταιγίδα καὶ ἡ γίδα, λέμε ἀκόμη ὑπὸ τὴν αἰγίδα, δηλαδὴπροστασία. Θυμίζω καὶ τὸ πυραυλικὸ σύστημα «Patriot» ἀπὸ τὴν ποινικοποιημένη σήμερα λέξη πατριώτης, ἢ τὸ ἅρμα μάχη «Leopard», δηλαδὴ λεοπάρδαλη, ὁ παρδαλὸς λέων καὶ πολλὰ ἄλλα. Αὐτά… ἔξω.
.                     Ἐδῶ, οἱ ἡμέτεροι Γραικύλοι, ὀνομάζουν πληροφοριακὰ συστήματα τοῦ ὑπουργείου Παιδείας «myschool», δηλαδὴ τὸ σχολεῖο μου. Τί νὰ πεῖ κανείς;

,

Σχολιάστε

ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΑΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ τραύματα καὶ τὰ θαύματα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                  Εἶναι θετικὸ γιὰ τὸ μέλλον τοῦ Ἑλληνισμοῦ πὼς φέτος θυμόμαστε τὸ τραγικὸ γεγονὸς τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Παράλληλα μὲ αὐτὸ θυμόμαστε τὶς ρίζες μας, τὸθάρρος καὶ τὸν δυναμισμὸ τῶν προγόνων μας. Θυμόμαστε πὼς ὑπὸ δυνάστη ἀλλόπιστο καὶτυραννικὸ πέτυχαν ὄχι ἁπλῶς νὰ διατηρήσουν τὴν ἰδιοπροσωπία τους, ἀλλὰ νὰ ἀναπτυχθοῦν καὶστὶς ἀρχὲς τοῦ 20ού αἰώνα νὰ ἔχουν κατακτήσει σημαντικὴ παρουσία ἐκπαιδευτική, πολιτισμική, οἰκονομική, κοινωνικὴ  στὴν καταρρέουσα ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία.
.                  Θυμόμαστε πὼς οἱ Ἕλληνες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ὡς πρόσφυγες δὲν λησμόνησαν τὴν Παράδοσή τους καὶ δὲν ἄφησαν πίσω τὶς πολλές τους ἀρετές, μὲ τὶς ὁποῖες ἐπιβίωσαν ἐπὶ αἰῶνες μαύρης σκλαβιᾶς, ἀλλὰ τὶς ἔφεραν στὴ νέα τους Πατρίδα καὶ μπόλιασαν μὲ αὐτὲς ὅλο τὸν Ἑλληνισμό. Εἶναι αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, πὼς μὲ τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης χάσαμε ὡς Ἔθνος τὴν κρατικὴ ἐξουσία, ἀλλὰ διατηρήσαμε τὸ χῶμα μας καὶ τὴν ταυτότητά μας, μὲ τὴν καταστροφὴ τοῦ 1922 χάσαμε καὶ τὰ χώματά μας, ἀλλὰ διατηρήσαμε τὴν ταυτότητά μας. Τώρα γώνας σ μς, τος πογόνους κείνων τν ρώων της Πίστης κα τς Πατρίδας,  εναι ν διαφυλάξουμε τν ταυτότητα, πο μς κληροδότησαν κενοι.
.                  Καὶ μόνο πάντως τὸ γεγονὸς ὅτι θυμόμαστε τὶς ρίζες μας σημαίνει ὅτι ἐπιμένουμε νὰδιατηροῦμε τὰ ὅσα ἔχουμε κληρονομήσει ἀπὸ ἕναν πολιτισμὸ 3.000 ἐτῶν. Ἡ Ἐκκλησία τῆςἙλλάδος ἀφιερώνει τὸ Ἡμερολόγιό της στὴ Μικρασιατικὴ καταστροφή, τὸ ἴδιο καὶ οἱ Μητροπόλεις, ἐνῶ προετοιμάζονται ἀπὸ αὐτὲς καὶ πολλὲς ἐκδηλώσεις, ἂν καὶ ὅσο ἡ πανδημία τὶς ἐπιτρέψει.Ἐπίσης τὰ πατριωτικὰ σωματεῖα ἔχουν κινητοποιηθεῖ, ἐφημερίδες ἔχουν προσφορὲς βιβλίων γιὰ τὴΜικρὰ Ἀσία, σχετικὰ βιβλία ἐκδίδονται καὶ ἐπανεκδίδονται…
.                  Εἶναι θετικὸ πὼς στὴ θλιβερὴ ἐπέτειο συμμετέχουν ὅλοι οἱ Ἕλληνες, γιατί, ὅπως μᾶς εἶπε Μητροπολίτης, οἱ παπποῦδες τῶν παλαιοελλαδιτῶν πολέμησαν γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, καὶ ὅταν ἦρθαν οἱ Μικρασιάτες ὡς πρόσφυγες οἱ περισσότεροι – ὑπῆρξαν καὶθλιβερὲς ἐξαιρέσεις – τοὺς ἀγκάλιασαν καὶ ἔμαθαν πολλὰ ἀπ᾽ αὐτούς…
.                  Ὅμως κοντὰ στὰ ἑκατὸ χρόνια ἀπὸ τὴν καταστροφὴ ἂς θυμηθοῦμε καὶ τὰ ἑκατὸν δέκα χρόνια ἀπὸ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν Ἑλλήνων τῆς Μακεδονίας, τῆς Κρήτης, τῆς Ἠπείρου, τῶν νησιῶν τοῦ ἀνατολικοῦ Αἰγαίου καί, ἀργότερα, τῆς Δυτικῆς Θράκης. Ἂς θυμηθοῦμε τὸ θαῦμα τοῦ1912-1913. Ἀπὸ τοὺς δύο νικηφόρους πολέμους, κατὰ τῆς Τουρκίας τὸ 1912-13 καὶ κατὰ τῆς Βουλγαρίας τὸ 1913, ἡ Πατρίδα μας περίπου διπλασίασε τὴν ἐδαφική της ἔκταση (ἀπὸ 63.211 τετρ. χλμ. ἔφτασε στὰ 120.308) καὶ αὔξησε κατὰ 80% περίπου τὸν πληθυσμό της (ἀπὸ 2.631.912 κατοίκους σὲ 4.718.221).
.                  Ἂς θυμηθοῦμε ὅτι στὶς 5 Ὀκτωβρίου 1912  κηρύχθηκε ὁ πόλεμος κατὰ τῆς Τουρκίας ἀπὸ Ἑλλάδα, Σερβία, Μαυροβούνιο καὶ Βουλγαρία. Ὁ Ἑλληνικὸς στρατὸς ἀπὸ τὰ ἑλληνοτουρκικὰ σύνορα τῆς Μελούνας (17 χιλιόμετρα ἀπὸ τὸν Τύρναβο) καὶ μετὰ ἀπὸ ἀλλεπάλληλες στρατιωτικὲς ἐπιτυχίες μέσα σὲ  μόνο εἴκοσι ἡμέρες ἀπελευθέρωσε τὴ Θεσσαλονίκη, ἀνήμερα τοῦ Ἁγίου Δημητρίου! Πιὸ συγκεκριμένα ἀπελευθέρωσε μὲ ἀλλεπάλληλες ἀστραπιαῖες νίκες: Στὶς 9 Ὀκτωβρίου τὸ Σαραντάπορο, στὶς 10 Ὀκτωβρίου τὰ Σέρβια, στὶς 16 Ὀκτωβρίου τὴ Βέροια καὶ στὶς 20 Ὀκτωβρίου τὰ Γιαννιτσά.
.                  Στὶς 25 Ὀκτωβρίου 1912, στὶς 4.30 τὸ ἀπόγευμα, λίγο ἔξω ἀπὸ τὴν Συμβασιλεύουσα, οἱ Εὐρωπαῖοι πρόξενοι συνοδεύοντες τὸν Τοῦρκο στρατηγὸ Σαδὶκ παρέδωσαν τὴ Θεσσαλονίκη στὸνὑπὸ τὸν τότε διάδοχο καὶ ἀρχιστράτηγο Κωνσταντῖνο ἑλληνικὸ στρατό, ἐξ ὀνόματος  τοῦστρατηγοῦ Ταξὶν Πασά. Τὴν 11η νυκτερινὴ ὑπογράφτηκε τὸ ἱστορικὸ πρωτόκολλο ἀπελευθέρωσης τῆς Θεσσαλονίκης καὶ μετὰ τὰ μεσάνυχτα καὶ ξημερώνοντας ἡ ἑορτὴ τοῦ πολιούχου τῆς Νύμφης τοῦ Θερμαϊκοῦ Ἁγίου Δημητρίου, τμήματα Εὐζώνων καὶ μετὰ τάγματα τῆς 7ης Μεραρχίας εἰσῆλθαν στὴν ἀπελευθερωμένη πόλη.
.                  Μὲ ἐπίσης ἀστραπιαῖες κινήσεις ὁ στόλος μας,  ἔχοντας ναυαρχίδα τὸ θρυλικὸ  θωρηκτὸ «Ἀβέρωφ» καὶ ἐπικεφαλῆς  τὸν ναύαρχο Παῦλο Κουντουριώτη, ἀπελευθέρωσε τὰ νησιὰτοῦ ἀνατολικοῦ καὶ βορείου Αἰγαίου. Στὶς 9 Ὀκτωβρίου τοῦ 1912 ἀπελευθερώνεται ἡ Λῆμνος, στρατηγικῆς θέσεως νησί, γιὰ τὸ κλείσιμο τοῦ τουρκικοῦ στόλου στὸν Ἑλλήσποντο, στὶς 18 Ὀκτωβρίου μὲ παράλληλες κινήσεις, ἀπελευθερώνονται τὰ νησιὰ Θάσος, Ἅγιος Εὐστράτιος,Ἴμβρος, στὶς 19 Ὀκτωβρίου τὰ ἡρωικὰ Ψαρά, στὶς 24 Ὀκτωβρίου ἡ Τένεδος, στὶς 4 Νοεμβρίου ἡ Ἰκαρία, στὶς 8 Νοεμβρίου ἡ Λέσβος καὶ στὶς 12 Νοεμβρίου ἡ Χίος. Ἐξ ἄλλου στὶς 2 Νοεμβρίου ἀπελευθερώθηκε τὸ Ἅγιον Ὄρος, πρὶν ἀπὸ τὴν κεντρικὴ καὶ ἀνατολικὴ Μακεδονία, ὅπως καὶ τὰἸωάννινα, ποὺ ἀπελευθερώθηκαν τὸ 1913.
.                  Ἡ Σάμος εἶναι τὸ νησὶ ποὺ δὲν ὑπῆρχαν Τοῦρκοι καὶ ποὺ ὅσες φορὲς ἐπιχείρησαν νὰ τὸκαταλάβουν, ἀπωθήθηκαν ἀπὸ τοὺς γενναίους Σαμιῶτες. Αὐτοί, μαζὶ μὲ τοὺς Κρητικούς, οὐδέποτε δέχθηκαν πὼς τὸ 1830, μὲ τὴ Συνθήκη τοῦ Λονδίνου, μείνανε ἐκτὸς τῆς ἐλεύθερης Ἑλλάδας. Στὶς 11 Νοεμβρίου 1912 οἱ ὑπὸ τὸν Θεμιστοκλῆ Σοφούλη Σαμιῶτες ἐπαναστάτες κήρυξαν τὴν ἐλευθερία τῆς Σάμου καὶ τὴν ἕνωσή της μὲ τὴν Μητέρα Ἑλλάδα. Οἱ σύμμαχοί μας, ποὺ τόσο μᾶςἀγαπᾶνε (…), δὲν ἐπικύρωσαν τὴν ἀπόφασή τους. Τελικὰ ὁ ἑλληνικὸς στόλος μὲ στρατιωτικὰἀγήματα ἀπελευθέρωσαν τὸ νησὶ στὶς 2 Μαρτίου τοῦ 1913.
.                  Τὸ 1912 ἡ μικρὴ Ἑλλάδα, συνέτριψε τὴν τεράστια Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία. Καὶ τὸ 1922 τὸ ἴδιο θὰ συνέβαινε ἂν δὲν παρενέβαιναν οἱ Ἀγγλογάλλοι ὑπὲρ τοῦ Κεμάλ… Τελικὰ οἱ πρόγονοί μας αὐτὴν τὴν Ἑλλάδα τῶν θαυμάτων καὶ τῶν τραυμάτων, μᾶς παρέδωσαν καὶ ἐμεῖς ὀρθῶς τὰ θυμόμαστε. Πρέπει μως πάντα ν θυμόμαστε πς κα στ θαύματα κα στ τραύματά μας ο σύμμαχοί μας μόνο τ συμφέροντά τους κοιτνε κα πομένως, σ κάθε περίσταση, ν βλέπουμε μες τί κάνουμε.-   

,

Σχολιάστε

ΤΟΥΣ ΗΓΕΤΕΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΟΥΝ ΤΑ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΑ, ΑΛΛΑ Η ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑ (Δ. Νατσιός)

Τος γέτες δν τος ναδεικνύουν τ διδακτορικά,
λλ φιλοπατρία

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                              «Κοινωνίες μὲ ριζικὰ ἀποδυναμωμένη καὶ φθαρμένη ἐθνικὴ συνείδηση δὲν ἔχουν πεδίο στρατηγικῆς λογικῆς, θέτουν σὲ κίνδυνο τὴν ἱστορική τους ὕπαρξη, περιθωριοποιοῦνται στὴν διεθνῆ σκακιέρα». Ποιός τὸ γράφει αὐτό; Ὁ Ἀχμὲτ Νταβούτογλου, στὸ περιβόητο βιβλίο του «Τὸ στρατηγικὸ βάθος», ὁ ἀκαδημαϊκὸς ποὺ εὐτύχησε νὰ δεῖ οἱ σκέψεις του νὰ μεταμορφώνονται σὲ κυρίαρχο δόγμα τῆς τουρκικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς. Ὁ πανέξυπνος Ἐρντογάν, ἄνθρωπος μέτριας παιδείας – οἱ νεανικές του σπουδὲς περιορίστηκαν σὲ μεντρεσέδες (=μωαμεθανικὰ διδασκαλεῖα) – ἀναπλήρωσε αὐτήν του τὴν θεωρητική του ὑστέρηση καὶ ἀγραμματοσύνη, υἱοθετώντας τὴν θεωρία τοῦ Νταβούτογλου, τὴν ὁποία ἐπένδυσε μὲ τὸν μανδύα τοῦ Ἰσλάμ. (Τοὺς ἡγέτες δὲν τοὺς ἀναδεικνύουν τὰ διδακτορικὰ καὶ τὰ φανταχτερὰ βιογραφικά, ἀλλὰἡ φιλοπατρία, τὸ σέβας στὴν παράδοση τοῦ λαοῦ τους, ἡ ὀξυδέρκεια καὶ ἡ ἀποφασιστικότητά τους νὰ ὑπερασπιστοῦν πάσῃ θυσία τὰ ἐθνικὰ δίκαια. Αὐτὰ δὲν διδάσκονται οὔτε στὰ κολέγια οὔτε στὰ Χάρβαρντ).
.                              Ἔκτοτε ἡ Τουρκία αὐξάνει συνεχῶς τὶς ἐπεκτατικές της φιλοδοξίες, ὁ Ἐρντογὰν κατέστη «διεθνὴς παίκτης», ὅπως ἀρέσκονται νὰ τὸν ἀποκαλοῦν οἱ ἡμέτεροι «συνήθεις χάσχακες», οἱ ὀπαδοὶ τοῦδόγματος τῆς «ἀψόγου στάσεως» καὶ τοῦ ἡττοπαθοῦς «κατευνασμοῦ».
.                              Πρόσφατα ἔγινε ὁ τραγελαφικὸς ἀνασχηματισμός. Περιμέναμε μήπως ἐκπαραθυρωθεῖ ἡ παταγωδῶς ἀποτυχημένη ὑπουργὸς Παιδείας. Ἐλπίζαμε, ἀμυδρότατα, μήπως ἀναλάβει ἐπιτέλους κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ θὰ κατανοεῖ ὅτι τὸ πρόβλημα τῆς Παιδείας δὲν εἶναι οἱ «ἐργαστηριακὲς δεξιότητες» καὶ «τὰ πολλαπλὰ βιβλία», ἀλλὰ ριζικ λλαγ το κπαιδευτικο μοντέλου, πιστροφ στν νθρωποποιὸ ποστολ τς Παιδείας. Νὰ ἀντιλαμβάνεται ὅτι τὸ σχολεῖο δὲν εἶναι χῶρος ἐξουδετέρωσης κοινωνικῶν ἀδικιῶν καὶ ταξικῶν ἀνισοτήτων οὔτε ὑποδοχῆς καὶ ἔνταξης «προσφύγων καὶ μεταναστῶν», ἀλλὰ χῶρος ποὺ ἀποβλέπει νὰ ἐμφυσήσει στὰ Ἑλληνόπουλα – κατάντησαν μία νεολαία χωρὶς μνήμη– πίστη καὶ ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα, νὰ τοὺς προσφέρει πρότυπα ζωῆς, νὰ τοὺς γνωρίσει τὰ ἐλαττώματα καὶ τὰ προτερήματα τῆς φυλῆς, νὰ ἐνεργήσει, μὲ ἕναν λόγο, ἐντός τους διαπλαστικὰ ὡς κατ’ ἐξοχὴν παράγοντας αὐτοσυνειδησίας καὶ ἐθνικῆς ταυτότητας. (Ἡ οὐσιωδέστερη καὶ σημαντικότερη ἀποστολὴ τῆς Παιδείας, εἶναι ἡ ἔνταξη τῶν νέων στὸ παρελθὸν)
.                              Τώρα, γιὰ νὰ συνδέσω τὶς δύο προαναφερόμενες παραγράφους. Ὅπως εἶναι γνωστὸ τὸ 2000, ὁ τότε ὑπουργὸς τῶν Ἐξωτερικῶν  Γ. Παπανδρέου – «δυστυχία σου Ἑλλάς…» – ὑπέγραψε μὲ τὸν Τοῦρκο ὁμόλογό του Ἰσμαὴλ Τζέμ, πολιτιστικὴ συμφωνία, ποὺ προέβλεπε τὴν σύσταση Μεικτῆς Ἐπιτροπῆς Ἐμπειρογνωμόνων, μὲ σκοπό, μεταξὺ ἄλλων, νὰ μελετήσει καὶ νὰ ἀνταλλάξει τὰ σχολικὰ βιβλία τῶν δύο χωρῶν καὶ νὰ προτείνει τὴν «διόρθωση ἀνακριβειῶν», νὰ ἀφαιρεθοῦν ἐν ὀλίγοις οἱ ἀναφορὲς ποὺκαλλιεργοῦν τὴν ἐχθρότητα καὶ τὴν καχυποψία. Ἔτσι ψηφίστηκε ὁ νόμος «2929» ποὺ κύρωσε τὴν διακρατικὴ συμφωνία. Ὡς συνήθως ἡ Τουρκία οὐδὲν ἔπραξε, τὰ σχολικά της βιβλία συνεχίζουν νὰδηλητηριάζουν τοὺς μαθητές της μὲ μίσος κατὰ τῆς Ἑλλάδας, συνοδευόμενο μὲ ἰσχυρὲς δόσεις ὑπεροψίας γιὰ τὴν «εὐτυχία νὰ εἶσαι Τοῦρκος», ὁ ὁποῖος περίπου ἐκπολίτισε τὴν οἰκουμένη. Αὐτὸ δὲν ξαφνιάζει. Ἔτσι ἐννοοῦν τὴν τόνωση τῆς ἐθνικῆς συνείδησης, ναζιστικῆς κοπῆς. «Ὁ Τοῦρκος καὶ γεφύρι νὰ γενεῖ, πάνω του μὴν περάσεις», διδάσκει μία παλιὰ παροιμία. (Βιβλίο ὑποχρεωτικὸ στὰ τουρκικὰ σχολεῖα εἶναι «τὰ δίκαια τῆς Τουρκίας στὸ Αἰγαῖο», στὸ ὁποῖο ἀναγράφεται ὅτι «τὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου βρίσκονται σήμερα ὑπὸ ἑλληνικὴκατοχή», αὐτό, δηλαδὴ ποὺ συνεχῶς διακηρύσσει ὁ ἰσλαμοφασίστας Ἐρντογὰν καὶ τὸ ζοχαδιακὸ φερέφωνό του, κάποιος Χουλαχοὺπ ἢ Χουλουσί… κάτι τέτοιο τέλος πάντων).
.                              Οἱ ἡμέτεροι, κατὰ τὸ ἐγκληματικῶς ἀνόητο συνήθειό τους, ὡσὰν καλὲς μαθητριοῦλες, ἔσπευσαν νὰ «διορθώσουν» τὰ βιβλία, Ἱστορίας, Γλώσσας καὶ Θρησκευτικῶν, τὰ τρία ἀκριβῶς μαθήματα ποὺ προσφέρουν ταυτότητα, συντηροῦν τὴν μνήμη καὶ καλλιεργοῦν τὴν ἐθνικὴ συνείδηση. Ἀντὶ νὰ ἀναμένουν κινήσεις συμμορφώσεως καὶ τῶν Τούρκων στὴν διακρατικὴ συμφωνία, ἀνέθεσαν σὲ «προφεσόρισσες», τύπου Ρεπούση, Κουλούρη καὶ Σία, νὰ μᾶς ἀλλάξουν τὰ φῶτα ἢ καλύτερα νὰ μᾶς βυθίσουν στὰ ἐθνομηδενιστικὰ σκοτάδια καὶ τὶς ἡμιμαθεῖς ἰδεοληψίες τους. Πράγμα ποὺ ἀκόμη κυριαρχεῖ στὴν ἐκπαίδευση, ἂν καὶ οἱ Τοῦρκοι οὔτε φύλλο συκῆς πιὰ δὲν τηροῦν καὶ ἐκτοξεύουν νυχθημερὸν ἀπειλές.
.                              Θυμίζει ἡ στάση τῶν ὑπευθύνων γιὰ τὴν παρεχόμενη Παιδεία καὶ ἡ ἐπιμονή τους στὴν διαγραφὴ ἢ χειρότερα στὴν διαστρέβλωση τοῦ παρελθόντος τοὺς πιθήκους- τὶς παλαιότερες ἐποχὲς –ποὺπάθαιναν τέτοια ὑπαρξιακὴ ἐξουθένωση, ὥστε κι ὅταν ὁ γύφτος σταματοῦσε νὰ χτυπᾶ τὸ ντέφι, αὐτοὶσυνέχιζαν νὰ χορεύουν, κοιτάζοντάς τον μὲ λαγνεία στὰ μάτια. Πῶς νὰ ἐξηγηθεῖ ἀλλιῶς τὸ ὅτι φρόντισαν, πρὶν ἀκόμη στεγνώσει τὸ μελάνι τῆς προδοσίας στὶς Πρέσπες,  νὰ μετονομάσουν τὸ «ΦΥΡΟΜ», σὲ «Βόρεια Μακεδονία», σὲ ὅλους τοὺς χάρτες τῶν σχολικῶν βιβλίων, ἐνῶ οἱ σκοπιανοὶ καγχάζουν καὶ κωλυσιεργοῦν; Εἶναι τυχαῖο πὼς στὸ βιβλίο Ἱστορίας τῆς Ϛ´ Δημοτικοῦ, τὸ «μεταρεπούσειο», γράφει στὸ κεφάλαιο τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων ὅτι «ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς κατέλαβε τὴν Κεντρικὴ καὶ τὴν ἀνατολικὴ Μακεδονία», ἐνῶγιὰ τὴν Ἤπειρο καὶ τὰ νησιὰ χρησιμοποιεῖ τὸ σωστὸ ρῆμα «ἀπελευθέρωσε»; (Ὁ ἀείμνηστος Σαράντος Καργάκος, ἔγραψε κάποτε κάτι πολὺ νόστιμο καὶ εὐφυές: «Τὸ πονηρότερον, ἀλλὰ καὶ τὸ μάλα ἐξαπατώμενον ἐξ ὅλων τῶν ζώων τῆς γῆς εἶναι ὁ… Ἕλληνας, ὅπως ἔλεγε ὁ Ροϊδης. Ἐκεῖνο τὸ “μάλα” ἐμεῖς τὸπροεκτείναμε κατὰ μία συλλαβή, τὸ κάναμε ἐθνικὸ προσωνύμιο» καὶ χαρακτηριστικό τῆς ἐξωτερικῆς μας πολιτικῆς).
.                              Στὴν ἴδια λογική, τῆς «ἐξουθενωμένης μαϊμοῦς», ἐντάσσεται καὶ τὸ θέμα μὲ τὴν περιφερόμενη δυσοσμία, τὴν «Ἀμάλ». Δὲν θὰ σχολιάσω. Θα κλείσω μὲ μία ὡραία ἐθνικὴ παρέλαση, μὲἄρωμα ἐλευθερίας,  γιὰ νὰ ἀνασάνουμε λίγο.
.                              Στὸ βιβλίο τοῦ καθ. Ἠλ. Οἰκονόμου -(σελ. 206)- «Κείμενα Πίστεως καὶ Ἐλευθερίας», περιγράφεται ἕνα περιστατικὸ ποὺ διασώζει ὁ Φωτάκος στὰ «ἀπομνημονεύματά» του.
.                              Ὁ Παπαφλέσσας μὲ τοὺς ἀντρειωμένους του σπεύδει πρὸς ἀπελευθέρωση τῆς Τριπολιτσᾶς. Καθ’ ὁδὸν περνᾶ μέσα ἀπὸ χωριά, γιὰ νὰ δώσει θάρρος στὸ αἱματοβαμμένο Γένος.
.                              «…Καθὼς ἔβλεπαν οἱ Ἕλληνες τὰς σημαίας καὶ τοὺς στρατιῶτας, ἐσήμαινον τῶν ἐκκλησιῶν τὰ σήμαντρα καὶ οἱ μὲν ἱερεῖς ἔβγαινον ἐνδεδυμένοι τὰ ἱερὰ ἄμφια καὶ μὲ τὸ Εὐαγγέλιον ἀνὰχείρας, οἱ δὲ Χριστιανοὶ ἄνδρες, γυναῖκες καὶ παιδία ἐπαρακαλοῦσαν τὸν Θεὸν νὰ τοὺς ἐνδυναμώνει. Ὁ Ἀρχιμανδρίτης (σ.σ. ὁ Παπαφλέσσας) μάλιστα ἐφοροῦσε μίαν περικεφαλαίαν καὶ διὰ τοῦτο τὸν ἐκύταζαν μὲπολλὴν περιέργειαν οἱ ἄνθρωποι καὶ τὸν ἐδέχοντο μὲ μεγάλην ὑποδοχήν.
Εἶχε δὲ σημαιοφόρον ἕνα καλόγηρο θεόρατο, πάπα-Τούρταν ὀνομαζόμενον, ὁ ὁποῖος ἐκράτει ἕνα μεγάλο σταυρὸν ὑψηλὰ εἰς τὰ χέρια καὶ ἐπήγαινε μπροστὰ εἰς τὸ στράτευμα. Ὁ κόσμος ἐγένετο τοῖχος καὶ ἔκαμαν τὸν σταυρό τους, καθὼς ἐπέρνα ὁ καλόγηρος μὲ τὸ σταυρό».

,

Σχολιάστε

ΠΟΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ Ο ΝΥΝ “ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΙΧΑΣΜΟΣ”; (Δ. Νατσιός)

Πο μς δηγε νν “θνικς Διχασμός”;

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.              Ἡ περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα εἶναι ἀποπνικτική, ἐπικίνδυνη, στὰ ὅρια τῆς παράνοιας.
.                     Οὐδεὶς διαφωνεῖ ὅτι ἡ μεγαλύτερη συμφορὰ τοῦ ἔθνους μας ὑπῆρξε ἡ ἀπώλεια τῆς ἑνότητάς του. Αὐτά, ποὺ ζοῦμε, ὁμοιάζουν μὲ τὴν δεκαετία τοῦ 1910-1920, τὴν περίοδο τοῦ Ἐθνικοῦ Διχασμοῦ, ποὺὁδήγησε στὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφή, στὴν μεγαλύτερη συμφορὰ ποὺ ὑπέστη παγκοσμίως ἕνα μικρὸγεωγραφικῶς κράτος. Τότε γιὰ πρώτη φορὰ τὰ γεωγραφικὰ ὅρια τοῦ κράτους συμπίπτουν σχεδὸν μὲ τὰἐθνικά.
.                     Καὶ τότε καὶ σήμερα ὁ λαὸς εἶναι κουρασμένος. Τότε ἀπὸ τὴν μόνιμα σχεδὸν ἐπιστράτευση τῶν παιδιῶν της καὶ τὴν διαίρεση σὲ ἀντιμαχόμενες παρατάξεις, πάθη καὶ  ἀλληλοσπαραγμὸς γιὰ «τὸ ποιὰ φατρία θὰ ᾽περισκύση». (Μακρυγιάννης). Καὶ ἀπὸ κοντὰ οἱ ξένοι ποὺ ὑποδαύλιζαν τὰ πάθη, θεωρώντας τοὺς Ἕλληνες ἄξιους μόνο γιὰ μισθοφορία ἢ ὡς τροφὴ τῶν κανονιῶν.
.                     Τώρα καὶ πάλι ὁ λαὸς βιώνει, ἐδῶ καὶ μία δεκαετία, τὴν τρομακτικὴ οἰκονομικὴ καὶ κοινωνικὴκρίση, συνοδευόμενη μὲ ἀγωνίες, ἀπειλές, ταπεινώσεις, ἐξευτελισμοὺς ἀπὸ τοὺς λεγόμενους δανειστές, ἀνεργία, ξενιτεμὸ τῶν νέων, ἕνα ψυχοφθόρο μεῖγμα ποὺ γονατίζει καὶ ἀφοπλίζει κυριολεκτικὰ καὶ τὴν πιὸδυνατὴ ψυχικὴ κράση.
.                     Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ οἱ Ἕλληνες ζοῦσαν μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι ὁ πρῶτος παγκόσμιος πόλεμος θὰδιαρκέσει ὅσο μία καλοκαιρινὴ θύελλα, ἡ ὁποία ὅσο ἰσχυρὴ κι ἂν εἶναι, διαρκεῖ πάντως λίγο. Καὶ ὅμως τὸκακὸ ἐπῆλθε. Διήρκησε πολὺ καὶ μᾶς στοίχησε τὴν ἑνότητά μας. Τὸ μεγαλύτερο ἀγαθὸ γιὰ κάθε ἔθνος. Καὶτῷ καιρῷ ἐτούτῳ ἀκούγαμε ὑποσχέσεις ὅτι ἡ κρίση καὶ ἡ μνημονιακὴ κατοχὴ θὰ διαρκέσουν  πολὺ λίγο. Πέρασαν δέκα χρόνια καί…
«δὲν ἔχεις, Ὄλυμπε, θεοὺς μηδὲ
λεβέντες ἡ Ὄσσα,
ραγιάδες ἔχεις μάνα γῆ, σκυφτούς
γιὰ τὸ χαράτσι». (Παλαμᾶς, «γύριζε»).
.                     Καὶ τότε ἀπανωτὲς ἐναλλαγὲς κυβερνήσεων – παίγνια τῶν Μεγάλων Δυνάμεων –   ποὺ θέτουν τὰ μικροκομματικὰ συμφέροντα ὑπεράνω τῶν ἐθνικῶν θεμάτων, ἀνίκανες νὰ ἀρθοῦν στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων, δηλητηριάζοντας τὸν λαὸ μὲ τὰ φαρμακερὰ μανιτάρια τῆς διχόνοιας. Ἀποτέλεσμα; Πένθος, τάφοι καὶ στάχτες. (Ἔλαμψε ἡ πατρίδα καὶ δοξάστηκε τὴν περίοδο τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων, γιατί πολέμησε ἀδέσμευτη ἀπὸ «προστασίες», μὲ ἀξιοζήλευτη ἐθνικὴ ἑνότητα. Ὅταν ὑπέκυψε στὶς σειρηνωδίες τῶν Δυνάμεων, διχάστηκε καὶ σύρθηκε στὸ σφαγεῖο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ἂν δὲν συνέβαινε ὁ Διχασμὸς θὰἦταν πολὺ καλύτερη ἡ μοίρα τοῦ Μικρασιατικοῦ Ἑλληνισμοῦ).
.                     Καὶ τώρα τὰ ἴδια. Ἐξαρτημένοι, προσκυνημένοι πολιτικοὶ –  ἕξι πρωθυπουργοὶ ἐναλλάσσονται σὲδέκα χρόνια –ποὺ ὑπογράφουν «προσκυνοχάρτια» μὲ χέρια καὶ ποδάρια, ἄθλιος ραγιαδισμός,  ὅ,τι τοὺς ἐπιβάλλουν οἱ «θεσμοί». Ἀρχὴ ἔγινε μὲ τὰ μνημόνια ὑποταγῆς, συνεχίστηκε μὲ τὴν παμμίαρο προδοσία τῆς Μακεδονίας καὶ καταλήγει μὲ τὴν τωρινὴ ἀκαταστασία, τὶς ἀπολύσεις καὶ τοὺς ἀποκλεισμοὺς ἀπὸ τὴν ἐργασία χιλιάδων πολιτῶν, λόγῳ ἐμβολίου. (Ἂν νομίζει ἡ κυβέρνηση ὅτι ὅλα αὐτὰ τὰ ἀντισυνταγματικὰ θὰ τὰ περάσει «ἀβρόχοις ποσὶ» εἶναι γελασμένη. Τὰ ἐγκωμιαστικὰ μεγαλυνάρια στοὺς ποικιλώνυμους σωτῆρες καὶτὰ ἐξωραϊστικὰ μυθεύματα τῶν δημοσιολόγων δὲν ἀρκοῦν. Θὰ καταλήξουμε σὲ κοινωνικὲς ἐκρήξεις, ἂν ἀφρόνως ἐπιμείνει στὶς «ἀναστολὲς» ἐργασίας καὶ τὶς ἀπολύσεις).
.                     Τὰ ἴδια συνέβησαν καὶ τότε. Διαβάζω στὴν ἔγκυρη «Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους» τῆς «Ἐκδοτικῆς Ἀθηνῶν», πὼς ὅταν ἐπανῆλθε ὁ Βενιζέλος στὴν Ἀθήνα τὸ 1917: «Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Θεόκλητος καὶ οἱ μητροπολίτες, ποὺ εἶχαν χοροστατήσει στὸ διαβόητο “ἀναθεμα” κατὰ τοῦ Βενιζέλου τῆς 12 Δεκεμβρίου τοῦ 1916, κηρύχτηκαν ἔκπτωτοι ἀπὸ τὶς ἕδρες τους. Στὸν δικαστικὸ κάδο ἀπολύθηκαν 570 περίπου ἰσόβιοι ἢ μόνιμοι δικαστικοὶ ἀπὸ τὸν βαθμὸ τοῦ Ἀρείου Πάγου μέχρι καὶ τὸν βαθμὸ τοῦ εἰρηνοδίκη. Ἀπολύθηκαν περίπου 6.500 δημόσιοι ὑπάλληλοι, ἀποστρατεύτηκαν 1.600 μόνιμοι ἀξιωματικοὶ καὶ τέθηκαν σὲδιαθεσιμότητα ἄλλοι 700 περίπου, δηλαδὴ ἀθροιστικὰ ἀπομακρύνθηκε τὸ 40% περίπου τοῦ συνόλου τῶν μόνιμων ἀξιωματικῶν». (τόμος ΙΕ, σελ. 49).
.                     Καὶ τότε ἡ ἐκκλησία, ἡ ἱεραρχία πῆρε μέρος στὴν ἐμφύλια διαμάχη. Οἱ μητροπολίτες τῆς λεγόμενης Παλαιᾶς Ἑλλάδος ὑπὸ τὸν ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Θεόκλητο συντάσσονται μὲ τὸν βασιλιὰΚωνσταντῖνο, ἐνῶ οἱ τῶν «Νέων Χωρῶν», ποὺ εἶχαν ἀπελευθερωθεῖ τὸ 1912, μὲ τὸν Βενιζέλο. Τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1916, διοργανώνεται στὴν Ἀθήνα ἀντιβενιζελικὴ πορεία, μὲ ἐπικεφαλῆς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο, ποὺ κατέληξε στὸ Πεδίον τοῦ Ἄρεως, ὅπου ρίχτηκαν οἱ πέτρες τοῦ «ἀναθέματος» κατὰ τοῦ «σατανᾶ», ὅπως ὀνόμαζαν τὸν Βενιζέλο, πράξη ποὺ δὲν ἄφησε ἀναπάντητη ὁ Βενιζέλος, ὅπως σημειώθηκε προηγουμένως, ὅταν ἐπανῆλθε στὴν Ἀθήνα.
.                     Καὶ τώρα ὑπάρχει διχόνοια στὴν ἐκκλησία, στὴν «Παλαιὰ καὶ Νέα» ἱεραρχία, ἡ ὁποία σιωπᾶ, ὅταν πρέπει νὰ ὁμιλήσει (Μακεδονία) καὶ ὁμιλεῖ, ὅταν πρέπει νὰ σιωπᾶ (ὑποχρεωτικὸς ἐμβολιασμός), πλὴν βεβαίως τῶν λαμπρῶν ἐξαιρέσεων. ( Γιὰ τὶς ὁποῖες ἀναφέρθηκα σὲ πρόσφατο ἄρθρο μου μὲ τίτλο «Τὸ ράσο δὲν πρέπει νὰ ἀπειλεῖ, ἀλλὰ νὰ θυσιάζεται»).
.                     Καὶ ἐρωτῶ: Ποῦ μᾶς ὁδήγησε ὁ ἐθνοκτόνος Ἐθνικὸς Διχασμὸς τῆς δεκαετίας τοῦ 1910-1920; Στὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφή. Ἡ Ἑλλάδα, ἂν καὶ ἦταν στοὺς νικητὲς τοῦ Α´ παγκοσμίου πολέμου, κατάντησε ἡ μεγάλη ἡττημένη, «παλιοψάθα τῶν ἐθνῶν». Ξερριζώθηκε, ὕστερα ἀπὸ συνεχῆ λαμπρὴπαρουσία 30 αἰώνων, ὁ σφριγηλὸς Ἑλληνισμὸς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἑκατομμύρια σφάχτηκαν ἀπὸ τὶς τουρκικὲς κτηνώδεις συμμορίες, ἑκατομμύρια ἦλθαν πρόσφυγες. Ἀπὸ τότε ἡ ἑλληνικὴ ἐξωτερικὴ πολιτική, κατευναστικὴ καὶ φοβισμένη ἔναντι τῶν Τούρκων, ὑποκύπτει ἀπὸ τὴν μία στὴν ἄλλη ὑπερφίαλη ἀξίωση τῶν μεμέτηδων τῆς Ἄγκυρας.
.                     Ποῦ θὰ μᾶς ὁδηγήσει ἡ νῦν ἐθνικὴ διχόνοια σὲ ἐμβολιασμένους καὶ ἀνεμβολίαστους; Ἂν χάσουν χιλιάδες ἄνθρωποι τὴν ἐργασία τους, ὅταν τὸ φάσμα τῆς πείνας, κυριολεκτικῶς θὰ ἀπειλεῖ τὶς οἰκογένειές τους, νομίζει ἡ κυβέρνηση ὅτι θὰ κλειστοῦν στὰ σπίτια τους καὶ θὰ ἀπολαμβάνουν τὶς τρισαθλιότητες τῆς τηλοψίας τύπου «μπὶγκ μπράδερ» ἢ θὰ ἀκοῦν τὸν κάθε χρυσοκάνθαρο Εὐαγγελάτο ἢτηλεπνευμονολόγο νὰ ἀναθεματίζουν τοὺς… ψεκασμένους. Πλανᾶται πλάνην οἰκτράν. Ἔχουμε τὴν πολυτέλεια ἐμεῖς οἱ λιγοστοὶ Ἕλληνες, κουρασμένοι ἀπὸ τὴν δεκαετῆ κρίση, ἀφοπλισμένοι, γιατί τὰ σχολεῖα κατάντησαν φροντιστήρια ἡττοπάθειας καὶ ἀφιλοπατρίας, μὲ τὸν ἀνθὸ τοῦ λαοῦ μας στὰ ξένα, μὲ χιλιάδες λαθρομετανάστες διεσπαρμένους σ’ ὅλη τὴν χώρα, μὲ κύματα τώρα Ἀφγανῶν, τοὺς ὁποίους «ἡ μάστιγα τῆς Ἀσίας», ὑποβοηθούμενη ἀπὸ τὴν σαστισμένη καὶ πονηρὴ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, θὰ διοχετεύσει στὰ σύνορά μας, ἔχουμε, ἐπαναλαμβάνω, τὴν πολυτέλεια νὰ εἴμαστε σὲ βαθιὰ διχόνοια; Ἤπιαν ὅλοι τὸ «τρελὸ νερό», ποὺ λέει καὶ ὁ Κόντογλου, δὲν βλέπουν τὰ ἐπερχόμενα δεινὰ ἂν συνεχιστεῖ ἡ αὐταπάτη; Ἡ ἐξ ἀνατολῶν ὕαινα θὰ παραμείνει ἀδρανής, ἂν εἴμαστε διαιρεμένοι;
.                     Λέμε ὅτι ἡ ἱστορία διδάσκει. Στὴν πατρίδα μας ἡ ἱστορία διδάσκει ὅτι κανεὶς πολιτικὸς δὲν διδάσκεται ἀπὸ αὐτήν…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

ΜΙΚΡΑ ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.» (Π.Τ.):

1.Τελικῶς ποιός εἶχε δίκιο στὸν «ἐθνικὸ διχασμό»: ὁ Βασιλιάς ἢ ὁ Βενιζέλος;
Ἡ προσπάθεια πάντως γιὰ νὰ δοθεῖ καὶ σήμερα ἀπάντηση, θὰ φέρει …νέο ἐθνικὸ διχασμό!

2.Ὁ «διχασμὸς» γιὰ τὸ ἐμβόλιο δὲν ἀποτελεῖ ἑλληνικὴ πρωτοτυπία. Στὶς περισσότερες χῶρες τῆς Εὐρώπης παρατηρεῖται ἀντιεμβολιαστικὸ κίνημα.

3.Ὁ διαχωρισμὸς καπνιζόντων καὶ μὴ καπνιζόντων εἶναι ἑνὸς εἴδους διχασμός. Ἀλλὰ ἐπειδὴ ἔχει ἐμπεδωθεῖ ἡ συνείδηση ὅτι τὸ κάπνισμα κάνει κακὸ στὴν ὑγεία, θεωρεῖται φυσιολογικὸς καὶ γι᾽ αὐτὸ δὲν ὀργανώνονται συλλαλητήρια ὑπὲρ τοῦ καπνίσματος.

4.Καὶ πρὸ ἑκατονταετίας ἔγινε ὄχι ἁπλὸς διχασμὸς ἀλλὰ ΣΧΙΣΜΑ στὴν Ἐκκλησία γιὰ τὸ θέμα τοῦ ἡμερολογίου. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ἡ Ἐκκλησία θὰ ἔπρεπε νὰ μείνει ὅμηρος στὴν στενοκεφαλιὰ καὶ στὸν ἀντιπαραδοσιακὸ συντηρητισμό.

5.Γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς ΓΛΩΣΣΑΣ μας, ἰσότιμης μὲ τὴν μικρασιατικὴ καταστροφή, ποιός θὰ «διχαστεῖ» καὶ ποιός θὰ κλάψει καὶ ποιός θὰ πολεμήσει; Ὁ ΟΥΤΙΣ!

Σχολιάστε