Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΕΘΝΙΚΑ"

Ο ΨΥΧΩΜΕΝΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ στὸν ΓΟΛΓΟΘΑ τῆς ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΜΑΣ Μητροπολίτης Γρεβενῶν, Αἰμιλιανὸς Λαζαρίδης -[1]

Ὁ Ψυχωμένος Ἱερομάρτυς
στὸν Γολγοθᾶ τῆς Μακεδονίας μας
Μητροπολίτης Γρεβενῶν,
Αἰμιλιανὸς Λαζαρίδης 

ὑπὸ Δρος Χαραλάμπους Μ. Μπούσια
Μεγάλου Ὑμνογράφου τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας        

Ἔκδοσις Ἑνώσεως Πολυτέκνων Ἀθηνῶν
Ἀθῆναι 2019

Μέρος Α´, σελ. 6-13

.                 Σὲ ὅλη τὴν ἔνδοξη ἑλληνικὴ ἱστορία οἱ λειτουργοὶ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου κάθε βαθμίδος σφράγισαν τὶς σελίδες της μὲ τὸ ἡρωϊκό τους αἷμα. Τὰ ματωμένα ράσα μὲ τὸ ἀλύγιστο φρόνημά τους πρωτοστάτησαν στοὺς ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας τῶν ὑποδούλων ἀδελφῶν ἀγῶνες ἀναπτερώνοντας τὶς ἐλπίδες τῶν Ἑλλήνων καὶ πυργώνοντας τὰ ὄνειρά τους.
.                 Οἱ λεβεντόψυχοι ἱεράρχες, ἀρχιμανδρίτες, ἱερεῖς καὶ μοναχοὶ μὲ τὰ κηρύγματά τους στήριξαν ψυχές, παρηγόρησαν, ἔθρεψαν. Ἔδωσαν τὸ μεγάλο παράδειγμα τῆς αὐταπαρνήσεως καὶ τῆς ἀνδρείας. Χωρὶς νὰ φείδονται κόπου, ἐθελοντικὰ τὶς πιὸ πολλὲς φορές, συντόνισαν τοὺς ἀγῶνες, ἔφθασαν στὴν πρώτη γραμμὴ τοῦ πυρὸς μὲ τὴν ἀπόφαση νὰ πεθάνουν, ὅπως τόσοι ἄλλοι πρὶν ἀπὸ αὐτούς, καὶ πότισαν μὲ τὸ αἷμα τους τὸ δένδρο τῆς λευτεριᾶς, γιὰ νὰ ἀπολαμβάνουμε ὅλοι ἐμεῖς τοὺς καρπούς του. Ἡ παρουσία τῶν ἱερωμένων στὰ μέτωπα τῶν τελευταίων ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος ἀγώνων ἐμψύχωνε τοὺς γενναίους ἀγωνιστές. Αὐτοὶ τοὺς ἐνέπνεαν μὲ τὸν πύρινο λόγο τους, τοὺς δυνάμωναν μὲ τὴν μετάδοση τῶν ἱερῶν μυστήριων, τοὺς εὐλογοῦσαν, τοὺς ἁγίαζαν, γλύκαιναν τοὺς πόνους τῶν πληγωμένων τους, συμμετεῖχαν στίς κακουχίες τους.
.                 Πολὺ μεγάλη μορφὴ στὸν Μακεδονικὸ ἀγῶνα, συντονιστὴς καὶ ὁμολογητὴς πίστεως, ὁ Μητροπολίτης Καστοριᾶς, Γερμανὸς Καραβαγγέλης, λάμπρυνε τὸ νοητὸ στερέωμα τῆς πίστεως καὶ τῆς πατρίδος. Τὴν ἴδια αἴγλη ἐξέπεμπε καὶ ὁ ἱερομάρτυς Μητροπολίτης Γρεβενῶν, Αἰμιλιανὸς Λαζαρίδης, ὁ προάγγελος τῆς λευτεριᾶς τῆς Μακεδονίας μας. Αὐτοὶ οἱ δύο σέρνουν τὸν ἡρωϊκὸ χορὸ πλήθους ἄλλων ἱερωμένων κάθε βαθμίδος ποὺ θυσίασαν τὴν ζωή τους γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία καὶ τῆς πατρίδος τὴν ἐλευθερία. Τέτοιοι μάρτυρες ὑπῆρξαν καὶ οἱ τρεῖς φονευθέντες ἱερεῖς στὰ Σέρβια, τοὺς ὁποίους ὁ στρατός μας κατὰ τὴν εἴσοδό του ἐκεῖ βρῆκε μέσα στὴν λάσπη τῶν δρόμων. Ἄλλο σφάγιο κατὰ τὴν εἰσβολὴ τῶν Βουλγάρων στὴν Μακεδονία μας τὸ 1913 εἶναι ὁ Μητροπολίτης Ἐλευθερουπόλεως Γερμανὸς Σακελλαρίδης, ὁ ὁποῖος «ἀντέδρασε ἐῤῥωμένως καὶ ἡρωϊκῶς εἰς τὰ σχέδιά των περὶ καταλήψεως τῆς Μακεδονίας»
.                 Ἂς εἶναι εὐλογητὸς ὁ Θεὸς, ποὺ προικοδότησε τὸ Ἔθνος μας μὲ μιὰ Ἐκκλησία ζωντανή, ὀρθόδοξη, μητρικὴ καὶ πρόθυμη νὰ μοιράζεται μαζὶ μὲ τὰ παιδιά της τὶς χαρὲς καὶ τὶς λύπες τους. Εἶναι ἡ ἴδια ποὺ ἀπὸ τὸ 1453 μέχρι τὸ 1821, θέριεψε στὰ στήθη τῶν ὑποδούλων τὴν ἀποσταμένη ἐλπίδα· εἶναι ἡ ἴδια ποὺ μὲ τὴν ἀκατάλυτη δύναμή της ἔστησε τρόπαια στὸν Μακεδονικὸ Ἀγώνα, στοὺς Βαλκανικοὺς πολέμους, στὸν Πρῶτο καὶ Δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, στὸ Κυπριακὸ ἔπος τοῦ 1955-59 καὶ ποὺ μέχρι σήμερα στηρίζει τὸν λαὸ μὲ τὴν πίστη καὶ τὴν ἀγάπη. Εἶναι ἡ ἴδια ποὺ προμαχεῖ τῶν παραδόσεων τοῦ Ἔθνους μας, ποὺ μάχεται γιὰ τὴν ἰδιοπροσωπία μας, ἀντιστεκόμενη στὸν νεοβαρβαρισμό, στὴν ἀθεΐα, στὸν σκοταδισμό, στὴν ἐπιβολὴ ξενόφερτων ἠθῶν καὶ ἐθίμων, στὴν παραχάραξη τῆς ἱστορίας μας. Ἀναγνωρίζοντας τὶς προσπάθειές της τῆς ἀπονέμουμε τὸν ὀφειλόμενο σεβασμὸ καὶ προβάλλουμε τὶς ἡρωϊκές της μορφὲς μὲ τὴν βεβαιότητα ὅτι θὰ μείνει γιὰ πάντα τροφὸς καὶ μητέρα τοῦ λαοῦ, ἀπροσμάχητη δύναμη καὶ ἀδιάψευστη ἀπαντοχή μας. Ἄλλωστε αὐτὴ δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο, παρὰ ὁ ἴδιος ὁ γλυκύτατός μας Ἰησοῦς «παρατεινόμενος εἰς τοὺς αἰῶνας» καθὼς λέγει καὶ ὁ ἱερὸς Αὐγουστῖνος.

Ἡ Μακεδονία εἶναι Ἑλληνική

.                 «Ἔστι μὲν οὖν Ἑλλὰς καὶ ἡ Μακεδονία»   διακηρύττει μὲ παρρησία ὁ γεωγράφος, ἱστορικὸς καὶ φιλόσοφος Στράβων. Ἡ Μακεδονία ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρόνια εἶναι ἑλληνική. Τὸ μαρτυροῦν ἀναρίθμητα μνημεῖα μὲ ἑλληνικὲς ἐπιγραφές. Τὸ μαρτυροῦν τὰ ἑλληνικὰ ὀνόματα τῶν κατοίκων της, ὅπως Ἀλέξανδρος, Φίλιππος, Ὀλυμπιάδα. Τὸ μαρτυρεῖ ἡ συμμετοχὴ τῶν Μακεδόνων στοὺς Ὀλυμπιακοὺς ἀγῶνες, ὅπου γίνονταν δεκτοὶ μόνον Ἕλληνες. Τὸ μαρτυρεῖ ἡ κοινὴ μὲ τοὺς ὑπολοίπους Ἕλληνες λατρεία τῶν θεῶν τοῦ Ὀλύμπου, ὁ ὁποῖος βρίσκεται στὰ Θεσσαλικὰ σύνορα μὲ τὴν Μακεδονία. Τὸ μαρτυροῦν οἱ ἐπιστολὲς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου πρὸς Μακεδόνες ἀποδέκτες, τοὺς Θεσσαλονικεῖς καὶ τοὺς Φιλιππησίους, ποὺ εἶναι γραμμένες στὰ ἑλληνικά. «Τί ἔτι χρείαν ἔχομεν μαρτύρων;».

.                 Στὸν χῶρο τῆς Μακεδονίας τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος μεγαλούργησε διὰ μέσου τῶν αἰώνων καὶ ἑρμήνευσε μὲ τὴν λεπτότητα τοῦ πνεύματός του τὶς ὑψηλὲς διδασκαλίες τῶν φιλοσόφων του, τὶς ὁποῖες ἀπὸ ἐκεῖ διέδωσε καὶ μεταλαμπάδευσε σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Ὁ χῶρος τῆς Μακεδονίας εἶναι συνδεδεμένος ἄρρηκτα μὲ τὴν δράση τοῦ Φιλίππου καὶ τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, οἱ ὁποῖοι κατόρθωσαν τὸ ἀκατόρθωτο ὑλοποιώντας τὸ μεγαλόπνοο σχέδιό τους γιὰ τὴν πολιτιστικὴ καὶ πολιτισμικὴ ἑνότητα τοῦ τότε γνωστοῦ κόσμου. Βεργίνα, Δίον, Πέλλα, Ἀμφίπολις καὶ τόσα ἄλλα ἀπομεινάρια τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ μὲ τὶς ἑλληνικὲς ἐπιγραφὲς μαρτυροῦν τοῦ λόγου τὸ ἀληθές.

.                 Στὴν Θεσσαλονίκη ἔδρασαν μεγάλες ἐκκλησιαστικὲς προσωπικότητες τοῦ Βυζαντίου, ὅπως ὁ Συμεὼν καὶ ὁ Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, Ἀρχιεπίσκοποι τῆς πόλεως, καὶ σὲ αὐτὴν γεννήθηκαν οἱ Ἅγιοι Κύριλλος καὶ Μεθόδιος, οἱ ἱεραπόστολοι καὶ φωτιστὲς τῶν Σλάβων. Στὴν Καστοριὰ ἐντυπωσιάζουν οἱ ὑπέροχοι Βυζαντινοὶ Ναοὶ μὲ τὶς τοιχογραφίες τους, ὅπως καὶ στὶς Πρέσπες καὶ στὴν Ἀχρίδα, ὅπου τὰ ὀνόματα τῶν εἰκονιζομένων μορφῶν εἶναι γραμμένα στὴν ἑλληνίδα γραφή. Καὶ ἂν ἐμεῖς σιωπήσουμε γιὰ τὴν ἑλληνικότητα τῆς Μακεδονίας μας «οἱ λίθοι κεκράξονται».

Ἡ ἐναντίον τῆς Μακεδονίας ἐπιβουλή

.             Ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα ἐδέσποζε σὲ ὅλους ἡ ἐπίγνωση, ὅτι ἡ Μακεδονία ἦταν ὁ προμαχὼνας τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ κυριαρχοῦσε ἡ συνείδηση τῆς ἀνεκτίμητης συμβολῆς τῶν Μακεδόνων στὴν ἐθνικὴ ὕπαρξη καὶ πολιτιστικὴ ἐξέλιξη τοῦ ἀρχαίου Ἕλληνισμοῦ. Οἱ Μακεδόνες δὲν ἦταν ἁπλὰ εὐκαιριακοὶ σύμμαχοι τῶν ἄλλων Ἑλλήνων, ἀλλὰ ἀναπόσπαστο κομμάτι τοῦ ὅλου Ἑλληνισμοῦ. Ἐφρόντισαν νὰ τὸ διακηρύξουν αὐτὸ προσωπικῶς καὶ οἱ ἴδιοι οἱ Βασιλεῖς τους.
.                Ἂν ἔλειπαν οἱ Μακεδόνες, νὰ ὑπερασπίζονται ὡς γνήσιοι Ἕλληνες διαρκῶς τὴν Ἑλλάδα ἐναντίον τῶν βαρβάρων, καὶ στὴν συνέχεια ὁ Μακεδόνας Μέγας Ἀλέξανδρος ἐπὶ κεφαλῆς ὅλων τῶν Ἑλλήνων, νὰ ἐξελληνίσει καὶ νὰ ἐκπολιτίσει μὲ τὴν μεγαλειώδη ἐκστρατεία του ὁλόκληρη σχεδὸν τὴν τότε γνωστὴ ἀνθρωπότητα, ὁ Ἑλληνικὸς πολιτισμὸς θὰ παρέμενε ἐκτεινόμενος στὰ ἀρχικά του στενώτατα ὅρια καί, ἴσως ὑπὸ τὴν πίεση συντριπτικὰ πολυπληθεστέρων βαρβάρων, τελικὰ νὰ ἐξέπνεε. Ἔτσι, οὔτε ὁ λαμπρὸς πολιτισμὸς τῆς ἑλληνιστικῆς περιόδου θὰ ἀναπτυσσόταν, οὔτε καὶ ὁ χριστιανισμός, τοῦ ὁποίου τὰ Εὐαγγέλια, πλὴν ἑνός, καὶ οἱ Ἐπιστολὲς τῶν Ἀποστόλων ἔχουν γραφεῖ, γιὰ νὰ κατανοοῦνται στὴν καθομιλουμένη τὴν ἐποχὴ ἐκείνη Ἑλληνική, οὔτε καὶ τὰ δόγματα ἀπὸ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν ἑλληνική τους παιδεία θὰ διαδίδονταν ἀνὰ τὴν οἰκουμένη, ἀλλὰ θὰ παρέμενε αὐτὸς ὡς μία ἁπλῆ αἵρεσις λίγων πιστῶν σὲ μιὰ γωνιὰ τῆς Παλαιστίνης. Μὲ μία φράση: Ὁλόκληρος ὁ σημερινὸς πολιτισμὸς τῆς Δύσεως, μὲ τὶς ἑλληνικές του καταβολὲς καὶ τὴν χριστιανική του πνοὴ ὀφείλει αὐτὴ τὴν συγκρότησή του στὴν Μακεδονία καὶ τοὺς Μακεδόνες, ὡς τὸ πιὸ αὐθεντικὸ καὶ δυναμικὸ τμῆμα τοῦ ὅλου ἑλληνισμοῦ.
.             Τὸ λεγόμενο «Μακεδονικὸν ζήτημα» ἀνέκυψε κυριολεκτικὰ ἐκ τοῦ μηδενός, ἐναντίον κάθε ἱστορικῆς, γεωγραφικῆς καὶ ἐθνολογικῆς ἀληθείας, μόνο καὶ μόνο στὸ πλαίσιο ἀνόμων καὶ ἀνηθίκων ἐπεκτατικῶν ἐπιδιώξεων ἐξωβαλκανικῶν δυνάμεων, οἱ ὁποῖες, γιὰ τὴν πραγματοποίησή τους, βασιζόμενες στὴν δύναμη καὶ τὴν ἐπιρροή τους, ἐξέθρεψαν ὄνειρα καὶ δημιούργησαν ἀθεμελίωτες ἐπιθυμίες σὲ ἀνώριμες γειτονικὲς ἐθνικὲς ὁμάδες

 

Διαφημίσεις

, ,

Σχολιάστε

ΔΕΝ ΕIΝΑΙ ΜOΝΟN Ο ΕΛΓΙΝ ΚΛEΦΤΗΣ

Δν εναι μόνον λγιν κλέφτης

ἐφημ. «Δημοκρατία»,
16.04.2019

.             Ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας Πρ. Παυλόπουλος ἀναφέρθηκε σὲ ὁμιλία του στὸ αἴτημα γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν Γλυπτῶν τοῦ Παρθενώνα, ποὺ ἔκλεψε ὁ Ἐλγιν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Ἡ ὁμιλία τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας ἔγινε στὸ πλαίσιο τῆς διεθνοῦς ἡμερίδας «Ἐπανένωση τῶν Γλυπτῶν τοῦ Παρθενώνα».
.             Αὐτὴ ἡ ἡμερίδα, σύμφωνα μὲ τὸν κ. Παυλόπουλο, «ἐντάσσεται στὸ πλαίσιο ἑνὸς μεγάλου καὶ δίκαιου ἀγώνα μὲ παγκόσμιες διαστάσεις, ἤτοι τοῦ ἀγώνα γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τοῦ ἀναμφισβήτητα πιὸ ἐμβληματικοῦ Μνημείου τῆς Παγκόσμιας Πολιτιστικῆς Κληρονομιᾶς, τοῦ Παρθενώνα».
.             Ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας στὴν ὁμιλία του τόνισε ἐπίσης ὅτι «ὁ ἀγώνας αὐτὸς δὲν ἀφορᾶ μόνο τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν ἱστορικὴ καὶ πολιτιστική της κληρονομιά, ἀφορᾶ τὸν πολιτισμό, ἐν γένει, δοθέντος ὅτι, κατ᾽ ἀποτέλεσμα, ἡ δικαίωσή του θὰ εἶναι ἔμπρακτη ἐπιβεβαίωση τῆς ἔννοιας τοῦ πολιτισμοῦ ὡς κορυφαίου ἐπιτεύγματος τοῦ ἀνθρώπινου πνεύματος».
.             Τὸ σκεπτικό τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας εἶναι μὲν ὀρθό, ἀλλὰ δὲν ἔκλεψε μόνο ὁ Ἔλγιν ἀρχαιότητες τεράστιας ἱστορικῆς, ἐθνικῆς καὶ καλλιτεχνικῆς ἀξίας ἀπὸ τὸν τόπο μας. Τὸ Μουσεῖο τοῦ Λούβρου εἶναι γεμάτο μὲ ἑλληνικὲς ἀρχαιότητες (μὲ τὴ «διασημότερη» ὅλων τὴν Ἀφροδίτη τῆς Μήλου).
.             Τὸ Βατικανό, ἡ Ρώμη, ἡ Βενετία ἄκμασαν καὶ ἀναπτύχθηκαν πολιτισμικὰ καὶ οἰκονομικὰ ἀπὸ τὸ μεγάλο πλιάτσικο ποὺ ἔκαναν οἱ Σταυροφόροι στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 1204. Ἡ Γλυπτοθήκη τοῦ Μονάχου ἔχει δεκάδες ἑλληνικὲς ἀρχαιότητες (μερικὲς ἀπὸ αὐτὲς ὁ Κοῦρος τοῦ Μονάχου [540 π.Χ.], ὁ Κοῦρος τῆς Τενέας [560 π.Χ.] καὶ τὰ γλυπτὰ τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀφαίας, στὴν Αἴγινα [510-480 π.Χ.]).
.             Ἂν τὸ ἑλληνικὸ κράτος ἐπικεντρώνει σὲ ἕναν μόνο στόχο, ἀμελώντας νὰ κάνει ἔστω μνεία ἢ ἐπίσημη κίνηση γιὰ τὸν ἐπαναπατρισμὸ καὶ τῶν ἄλλων… κλοπιμαίων, τότε εἶναι σὰν νὰ στέλνει τὸ μήνυμα στὴ διεθνῆ κοινότητα ὅτι ἐμεῖς θέλουμε μόνο ὅσα βούτηξε ὁ Ἔλγιν καὶ καλῶς πλιατσικολόγησαν ὅλοι οἱ ἄλλοι (Βενετσιάνοι, Γερμανοί, Γάλλοι κ.α.) τοὺς θησαυρούς μας.
.             Νὰ τὰ ζητήσουμε ὅλα καὶ νὰ μὴ σταματήσουμε ποτὲ νὰ προσπαθοῦμε καὶ νὰ ἐπιμένουμε.

βλ. σχετ.: 1204: Η ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ! «Ἀντὶ νὰ πλήξουν τὴν ἡμισέληνο βεβήλωσαν τὸν Σταυρό!» (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

,

Σχολιάστε

ΕΡΝΤΟΓΑΝ καὶ ΣΧΙΣΜΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΥΝ ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) (Μόνον ἡ Ἁγιά-Σοφιά μὲ τὸ Φετιχιέ τζαμί!)

ρντογν κα σχίσμα προβληματίζουν τ Φανάρι

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

   Μέρος 1ο

.         Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο προβληματίζεται μὲ τὶς δυσκολίες ποὺ προκαλεῖ στὴ λειτουργία του καὶ στὴ ζωὴ τῆς ἐναπομένουσας στὴν Τουρκία ρωμαίικης κοινότητας ἡ κυβέρνηση Ἐρντογάν, καθὼς ἐπίσης καὶ μὲ τὸ ἐξελισσόμενο σχίσμα ἐντὸς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ὁ Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος στὶς 24 Μαρτίου καὶ ἀπευθυνόμενος σὲ προσκυνητὲς ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα μίλησε γιὰ τὶς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετωπίζει ὁ Ἑλληνισμὸς στὴ γείτονα χώρα. «Ζοῦμε μὲ δυσκολίες καὶ εἰς τὸ παρελθὸν καὶ εἰς τὸ παρόν. Οἱ δυσκολίες αὐτὲς εἰς τὸ πρόσφατον ἀκόμη παρελθὸν ἦσαν πολὺ μεγάλες, ἦσαν ἀνυπέρβλητες», τοὺς εἶπε καὶ προσέθεσε: «Αὐτὲς οἱ δυσκολίες κατά τινα τρόπον ὑπάρχουν καὶ σήμερα ὅταν καὶ ἐμεῖς, οἱ Ρωμιοί, καὶ οἱ ἄλλες μειονότητες ποὺ ζοῦν ἐδῶ, γιὰ ἕξι χρόνια τώρα στερούμεθα τοῦ αὐτονοήτου δημοκρατικοῦ δικαιώματός μας νὰ διεξαγάγουμε ἐκλογὲς γιὰ νὰ ἀνανεώσουμε τὰ διοικητικὰ σώματα τῶν ἐκκλησιῶν μας καὶ τῶν λοιπῶν εὐαγῶν ἱδρυμάτων μας. Αὐτὸ δὲν εἶναι μία κατάφωρος ἀδικία γιὰ τοὺς μὴ μουσουλμάνους κατοίκους αὐτῆς τῆς Πόλεως, αὐτῆς τῆς χώρας; Γιατί νὰ ὑφιστάμεθα αὐτὴ τὴν διάκρισι;».
.            Ἐνδεικτικὸ τῆς καταπίεσης ποὺ ὑφίσταται τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀπὸ τὴν τουρκικὴ κυβέρνηση εἶναι τὸ ἄρθρο, ποὺ δημοσιεύθηκε σὲ ἀθηναϊκὴ ἐφημερίδα στὶς 16 Μαρτίου, τοῦ Νίκ. Μαγγίνα, προσωπικοῦ φωτορεπόρτερ τοῦ κ. Βαρθολομαίου καὶ στελέχους τοῦ Πατριαρχείου τῆς ἀπολύτου ἐμπιστοσύνης του. Τὸ ἄρθρο εἶναι προσεκτικὰ γραμμένο, ὅπως ὅλα τὰ Φαναριώτικα κείμενα. Ἀναφέρεται στὸ παζάρι Ἐρντογάν, τὸν ὁποῖο ἀναφέρει σκέτα «πρόεδρο», νὰ ἀνταλλάξει τὸ ἄνοιγμα τῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης μὲ τὴν λειτουργία στὴν Ἀθήνα τοῦ κτισμένου ἐπὶ βυζαντινῆς χριστιανικῆς ἐκκλησίας «τεμένους τῆς κατάκτησης» (Φετιχιὲ τζαμί).
.         Στὴν ἀρχὴ τοῦ ἄρθρου του ὁ κ. Μαγγίνας σημειώνει, προφανῶς μὲ σαφῆ ἐξουσιοδότηση, ὅτι τὸ Πατριαρχεῖο «δὲν θὰ ἤθελε γιὰ τὴν ἐπαναλειτουργία τῆς Σχολῆς νὰ τεθεῖ ὁποιοδήποτε θέμα ἀνταλλάγματος». Ὅμως στὴ συνέχεια γράφει: «Στὴν περίπτωση ποὺ παραχωρεῖτο τὸ Φετιχιὲ τῆς Ἀθήνας σὲ μουσουλμανικὴ χρήση, τότε ἡ Μονὴ Παμμακαρίστου, μετέπειτα τέμενος τοῦ Φετιχιὲ καὶ σήμερα μουσεῖο, θὰ μποροῦσε νὰ δοθεῖ, σὲ ἀντιστάθμισμα τοῦ Φετιχιὲ τζαμιοῦ τῆς Ἀθήνας, στὴν ὀρθόδοξη λατρεία στὴν Κωνσταντινούπολη»… Διερωτᾶται κανείς: Αὐτὸ δὲν εἶναι ἀνταλλαγή; Δὲν εἶναι συναλλαγή;…
.         Σημειώνεται ὅτι ἐνῶ ὁ Ἐρντογὰν ἀπειλεῖ ὅτι θὰ μετατρέψει σὲ τζαμὶ τὴν Ἁγία Σοφία, ὁ κ. Μαγγίνας κάνει καὶ δεύτερη πρόταση ἀνταλλαγῆς: «Ἐὰν δὲν εὐοδοῦται αὐτὸ (Σημ. γρ. Ἡ Μονὴ τῆς Παμμακαρίστου) νὰ ἀνοίξει ὡς ὀρθόδοξος ναός, μία ἄλλη σκέψη θὰ ἦταν νὰ δοθεῖ στὴν ὀρθόδοξη λατρεία (Σήμ. γρ. Σὲ ἀνταλλαγὴ πρὸς τὸ Φετιχιὲ τζαμὶ τῆς Ἀθήνας) ὁ δίπλα στὴν Ἁγία Σοφία Ναὸς τῆς Ἁγίας Εἰρήνης, μὲ αὐτὸν νὰ ἀποτελεῖ, κατὰ καιρούς, ἀντικείμενο μεγάλης συζήτησης, ἐνῶ θὰ μποροῦσε νὰ δοθεῖ στὴν ὀρθόδοξη λατρεία γιὰ ὁρισμένες ἔστω ἑορτές». Τὸ ἄρθρο του ὁ κ. Μαγγίνας τὸ τελειώνει γράφοντας πὼς οἱ σκέψεις του αὐτὲς περὶ ἀνταλλαγῆς «ἴσως δώσουν στοὺς ἁρμοδίους τῶν δύο χωρῶν τὴν ἀφορμὴ μίας διαφορετικῆς προσέγγισης τῆς πρότασης γιὰ τὸ Φετιχιὲ τζαμὶ τῆς Ἀθήνας». Ἐπειδὴ ἀπὸ τὸ Πατριαρχικὸ Μέγαρο οὐδὲν δημοσιοποιεῖται χωρὶς τὴν ἔγκριση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη καὶ ἐπειδὴ ὁ κ. Μαγγίνας εἶναι τῆς ἀπολύτου ἐμπιστοσύνης καὶ ἀφοσίωσης πρόσωπο, τὸ ἄρθρο ἔχει τὴ σημασία του.
.         Νομίζω ὅτι εἶναι ἡ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία, μετὰ τὸν Ἀγώνα τοῦ 1821, ποὺ τὸ Φανάρι παρεμβαίνει στὰ ἐσωτερικὰ τῆς Ἑλλάδος καὶ στὴν ἐξωτερική της πολιτικὴ καὶ ζητεῖ, ἔστω ἐμμέσως, ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση νὰ παζαρέψει τὸ ἄνοιγμα τῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης ἢ ναοῦ στὴν Κωνσταντινούπολη μὲ τὴ λειτουργία στὴν Ἑλληνικὴ πρωτεύουσα τοῦ τζαμιοῦ – συμβόλου τῆς ἅλωσης τῆς Βασιλεύουσας καὶ τῆς ὑποδούλωσης τῶν Ἑλλήνων στοὺς Ὀθωμανούς.
.         Ἡ πρόταση ὁπωσδήποτε δὲν εἶναι τυχαία. Ὁ κ. Μαγγίνας οὔτε μόνος του ἐνήργησε, οὔτε ξαφνικὰ τοῦ ἦρθε ἡ ἔμπνευση νὰ προτείνει «στοὺς ἁρμοδίους τῶν δύο χωρῶν» τὸ ἄνοιγμα τοῦ Φετιχιὲ τζαμιοῦ στὴν Ἀθήνα, μὲ ἀπολύτως ἀνισοβαρὲς ἀντάλλαγμα. Ἂν γινόταν παζάρι –σημειώνεται ὅτι πάγια ο λληνικς κυβερνήσεις ποστηρίζουν πς δν χωρε παζάρι γι τ νοιγμα τς Σχολς τς Χάλκης, γιατί ατ εναι θέμα νθρωπίνων δικαιωμάτωνμόνο τ νοιγμα στν ρθόδοξη λατρεία τς γίας Σοφίας στν Κωνσταντινούπολη θ μποροσε ν συζητηθε γι τ νοιγμα το Φετιχι τζαμιο στν θήνα.

Μέρος Β´: ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ τοῦ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΥ στὶς ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΕΛΛΑΔΟΣ καὶ ΑΛΒΑΝΙΑΣ–2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

, , , ,

Σχολιάστε

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΠΩΛΕΙΑ γιὰ τὸν ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ: «Ἡ εὐκολία μὲ τὴν ὁποία δέχονταν νὰ “ἐκπορνεύσουν” τὴν ἀλήθεια μὲ ἀντίτιμο τὰ χρήματα, τὴν ἀναγνώριση ἢ τὴν πολιτικὴ ἀποδοχή»

Σημαντικὴ ἀπώλεια γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ὁ μέγας βυζαντινολόγος Σπύρος Βρυώνης ἀπεβίωσε στὶς 11 Μαρτίου 2019, σὲ ἡλικία 91 ἐτῶν. Ὁ Ἑλληνισμὸς ἀπώλεσε ἕναν ἐκ τῶν σημαντικοτέρων ἱστορικῶν του. Ἦταν ἑλληνοαμερικανὸς δεύτερης γενιᾶς. Γεννήθηκε στὸ Μέμφις τὸ 1928 ἀπὸ Ἕλληνες μετανάστες, μὲ ἰδιαίτερη πατρίδα τὴν Κεφαλονιά. Ἀπὸ τοὺς γονεῖς του ἀγάπησε τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Ἱστορία της, ἰδιαίτερα αὐτὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὸν μεσαίωνα ἕως τὶς ἡμέρες μας. Δίδαξε ὡς καθηγητὴς στὰ πανεπιστήμια Χάρβαρντ, Μπέρκλεϊ καὶ Ἀθηνῶν. Διακρίθηκε γιὰ τὶς ἐξαντλητικὲς ἐργασίες του πρὸς ἀναζήτηση τῶν πηγῶν, τὸν πλοῦτο τῆς βιβλιογραφίας στὴν ὁποία ἀναφέρεται καὶ τὴν ἀντικειμενικότητά του.
.             Δύο ἀπὸ τὰ ἔργα τοῦ Σπύρου Βρυώνη εἶναι πολὺ σημαντικὰ καὶ ἔχουν μεταφρασθεῖ στὰ ἑλληνικά. Τὸ πρῶτο εἶναι «Ἡ παρακμὴ τοῦ μεσαιωνικοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴ Μικρὰ Ἀσία καὶ ἡ διαδικασία ἐξισλαμισμοῦ (11ος – 15ος αἰώνας)» καὶ ἔχει ἐκδοθεῖ ἀπὸ τὸ Μορφωτικὸ Ἵδρυμα τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης. Στὴν ἀνακεφαλαίωση σημειώνει ὅτι οἱ μετὰ τὴ μάχη τοῦ Μαντζικὲρτ τουρκικὲς εἰσβολὲς στὴ Μικρὰ Ἀσία ἐπέφεραν τεράστια ἀναστάτωση καὶ ἐξάρθρωση στὴν χριστιανικὴ κοινωνία, ἡ ὁποία ἀπομονώθηκε ἀπὸ τὸ κέντρο τοῦ πολιτισμοῦ της, τὴν Κωνσταντινούπολη, καὶ στερήθηκε τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία της. Ἀποτέλεσμα οἱ ἀθρόοι καὶ βίαιοι ἐξισλαμισμοί. Μετὰ τὴν ἅλωση ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ ἐχθρὰ τῶν Τούρκων κατέστη ὑποτελὴς θεσμός. Μὲ τὴν ἰδιότητα αὐτὴ περιέσωσε τὴν πίστη καὶ τὴν ἐθνότητα μεγάλου μέρους τῶν Ὀρθοδόξων, χωρὶς πάντως νὰ ἀποτρέψει ἀπολύτως τοὺς βίαιους ἐξισλαμισμούς, ποὺ μαρτυροῦνται καὶ ἀπὸ τὶς χιλιάδες τῶν Νεομαρτύρων.
.             Τὸ δεύτερο σημαντικὸ βιβλίο τοῦ Σπ. Βρυώνη ἐπιγράφεται «Ὁ μηχανισμὸς τῆς καταστροφῆς – Τὸ τουρκικὸ πογκρὸμ τῆς 6ης – 7ης Σεπτεμβρίου 1955 καὶ ὁ ἀφανισμὸς τῆς Ἑλληνικῆς κοινότητας τῆς Κωνσταντινούπολης» καὶ ἐξεδόθη ἀπὸ τὸ «Βιβλιοπωλεῖον τῆς Ἑστίας». Ὅλο τὸ ὀγκῶδες (750 σελίδων) βιβλίο εἶναι ἕνα ντοκουμέντο μὲ μεγάλο πλῆθος στοιχείων περὶ τοῦ πογκρὸμ τῶν Ἑλλήνων τῆς Κωνσταντινούπολης τὴ νύκτα τῆς 6ης πρὸς τὴν 7η Σεπτεμβρίου τοῦ 1955. Ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς σημειώνει πὼς αὐτὸ ποὺ τὸν εἶχε ἀφήσει ἄναυδο στὴν ἀρχὴ τῆς ἀκαδημαϊκῆς του σταδιοδρομίας, ὅταν συνέβησαν τὰ γεγονότα στὴν Πόλη, ἦταν « εκολία μ τν ποία χι μόνο κυβέρνηση τν ΗΠΑ κα τ Στέϊτ Ντιπάρτμεντ, λλ κα ο καδημαϊκο δάσκαλοι δέχονταν νκπορνεύσουν” τν λήθεια μ ντίτιμο τ χρήματα, τν ναγνώριση τν πολιτικ ποδοχή».
.             Τὸ βιβλίο του ὁ Σπ. Βρυώνης τὸ ἀφιερώνει στὸν Δημήτριο Καλούμενο, τὸν Κωνσταντινουπολίτη φωτορεπόρτερ, ποὺ μὲ κίνδυνο τῆς ζωῆς τοῦ τράβηξε περίπου 1500 φωτογραφίες καὶ ἔτσι ἀπαθανάτισε τὶς καταστροφὲς τῶν ἑλληνικῶν σπιτιῶν, ἐπιχειρήσεων, ἐκκλησιῶν, μοναστηριῶν, νεκροταφείων, σχολείων καὶ τυπογραφείων ἀπὸ τὸν σὲ διατεταγμένη ὑπηρεσία τουρκικὸ ὄχλο. Στὴν ἀφιέρωσή του ὁ Βρυώνης σημειώνει ἕνα λόγο τοῦ Καλούμενου, ποὺ ἀφορᾶ καὶ τοὺς σημερινοὺς Ἕλληνες ρεβιζιονιστὲς τῆς Ἱστορίας μας: «Ὁ Χρόνος καὶ ἡ Ἱστορία ἔχουν θυγατέρες τὴν Ἀλήθεια καὶ τὴν Ἀπάτη – τέκνα ποὺ αἰωνίως ἐχθραίνονται». Εἶναι δυσοίωνο πὼς οἱ ἰδεολογικὰ ἐχθροὶ τῆς Ἱστορικῆς Ἀλήθειας τείνουν νὰ ἀποτελέσουν κατεστημένο.-

 

 

,

Σχολιάστε

Η ΓΛΩΣΣΑ τῶν ΣΚΟΠΙΑΝΩΝ

Ἡ γλῶσσα τῶν Σκοπιανῶν

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.            Ὁ καθηγητὴς τῆς Γλωσσολογίας καὶ πρώην Πρύτανης τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Γ. Μπαμπινιώτης σὲ συνέντευξη ποὺ παρεχώρησε στὴν ἐφημερίδα «Τὰ Νέα» στὶς 12-3-2019 στὴ δημοσιογράφο Μάρνυ Παπαματθαίου καὶ συγκεκριμένα στὶς ἐρωτήσεις «Ὑπάρχει ὄντως “μακεδονικὴ γλώσσα”;» καὶ «Πῶς ἡ γλῶσσα μας καθορίζει τὴν ταυτότητά μας;» ἀπάντησε:
.            «Ὑπάρχει, βεβαίως, ἡ γλῶσσα ποὺ ὁμιλεῖται στὰ Σκόπια (νῦν “Βόρεια Μακεδονία”), ἀλλὰ ἡ γλῶσσα αὐτὴ εἶναι μία σλαβικὴ γλῶσσα, γιὰ τὴν ἀκρίβεια βουλγαροσερβική, ποὺ ἀνήκει στὴν ὁμάδα τῶν νοτιοσλαβικῶν γλωσσῶν καὶ γράφεται μὲ τὸ σλαβικὸ κυριλλικὸ ἀλφάβητο, μία γλῶσσα ποὺ σκόπιμα ἐπελέγη ἀπὸ τοὺς Σκοπιανοὺς νὰ φέρει τὸ ψευδὲς ὄνομα “Μακεδονικὴ” γιὰ νὰ παραπέμπει στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα τῆς Μακεδονίας (ἀρχαία καὶ νέα). Αὐτὸ συμβαίνει γιατὶ ἡ γλῶσσα εἶναι στοιχεῖο ταυτότητας καὶ ὄχι ἁπλὴ ὀνομασία, ἄρα καὶ κύριο συστατικὸ γιὰ τὴν ὑποστήριξη μακεδονικῆς ἐθνότητας.
.          Τὸ δεύτερο “χοντρὸ” κι ἐξίσου “σκόπιμο” ψεῦδος τῶν Σκοπιανῶν, ποὺ ἀνεπίτρεπτα υἱοθέτησε ἡ ἑλληνικὴ διαπραγματευτικὴ ὁμάδα καὶ δέχτηκε μάλιστα νὰ περιληφθεῖ στὴ Συμφωνία, εἶναι ὅτι τάχα ἀναγνωρίστηκε ἐπισήμως ἡ σλαβικὴ γλώσσα τῆς τότε Γιουγκοσλαβικῆς Δημοκρατίας ὡς “Μακεδονικὴ” σὲ μία Συνδιάσκεψη ποὺ συνῆλθε στὴν Ἀθήνα τὸ 1977. (…)
.               Συμμετέχοντας προσωπικὰ σὲ αὐτὴ τὴ Συνδιάσκεψη μαζὶ μὲ ἄλλους γλωσσολόγους ἔχω ἄμεση γνώση τοῦ θέματος καὶ ἔχω δημόσια δηλώσει ὅτι οὐδεμία ἐπίσημη ἀναγνώριση τῆς σλαβικῆς γλώσσας τῶν Σκοπίων ὡς Μακεδονικῆς ὑπῆρξε, ὅπως ψευδῶς ἰσχυρίστηκαν τελευταῖα οἱ Σκοπιανοὶ καὶ ἀ­ποδέχτηκαν οἱ Ἕλληνες διαπραγματευτές. Ἂν εἶχε συμβεῖ κάτι τέτοιο, θὰ γινόταν σάλος στὴν Ἑλλάδα! Ὅτι λοιπὸν ἐπὶ Γιουγκοσλαβίας, ποὺ ὑπῆρχε ἀκόμη τότε, τὰ Σκόπια λέγον­ταν “Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας” καὶ οἱ ἴδιοι ὀνόμαζαν τὴ γλῶσσα τους “Μακεδονική”, δὲν σημαίνει ὅτι ἀναγνωρίστηκε ἐπισήμως τότε ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ἡ χώρα τους ὡς Μακεδονία καὶ ἡ ἐθνότητα καὶ ἡ γλώσσα τους ὡς Μακεδονική! Ἀλήθεια (γιὰ νὰ μήν… ἀνοηταίνουμε) ἐὰν κάτι τέτοιο εἶχε συμβεῖ τὸ 1977 ἢ σὲ ἄλλες προηγούμενες Συνδιασκέψεις, τί ἀνάγκη θὰ ὑπῆρχε ἐπίσημης ἀναγνώρισης ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα τῆς χώρας, τῆς γλώσσας καὶ τῆς ἐθνότητας τῶν Σκοπιανῶν ὡς Μακεδονικῶν;».
.              Στὴν ἐρώτηση ποιὰ ὀνομασία θὰ ἀπέδιδε τὴν πραγματικότητα σὲ σχέση μὲ τὴ γλῶσσα ποὺ ἀναγνωρίσθηκε ὡς «μακεδονική», ὁ καθηγητὴς τόνισε: «Μὰ ὁποιοδήποτε ἄλλο ὄνομα τῆς δικῆς τους ἐπιλογῆς (…). Ὄχι ὅμως μακεδονική!»
.          Αὐτὰ ἀπὸ εἰδικὸ ἐπιστήμονα γλωσσολόγο ποὺ ἀναγνωρίζεται παγκοσμίως. Θὰ ἀκούσουν ἄραγε τὴ φωνή του κάποιοι δικοί μας;

, ,

Σχολιάστε

ΤΙ ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑΣ ΗΤΑΝ ἆραγε Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΣΤΡΙΩΤΗΣ, O ΕΠΟΝΟΜΑΖΟΜΕΝΟΣ «ΣΚΕΝΤΕΡΜΠΕΗΣ»; (Δ. Νατσιός) «Ὅσο μᾶς κυβερνοῦν νάνοι καὶ ἀρλεκίνοι ποὺ δὲν γνωρίζουν ἢ περιφρονοῦν τὸ τί σημαίνει Ἑλλὰς καὶ Ἕλληνας».

Τί θνικότητας ταν Γεώργιος Καστριώτης,
πονομαζόμενος «Σκεντέρμπεης»;

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.             Φίδια τριγύρω μας…γεννήματα ἐχιδνῶν. Οἱ Σκοπιανοί, κράτος προϊὸν πλεκτάνης τῶν ξένων καὶ προδοσίας τῶν ἡμετέρων γενιτσάρων, σφετερίστηκαν τὴν ἔνδοξη ἱστορία τῆς Μακεδονίας μας.  Ποιοί; Τὸ ἀσκέρι σλαβόφωνων Κομιτατζήδων, συνεργατῶν τῶν ΝΑΖΙ, Μακεδόνες; «Φρίξον ἥλιε, στέναξον ἡ γῆ!!». Οἱ Τοῦρκοι, ποὺ ὅπως προσφυῶς ἐλέχθη, ἀντὶ γιὰ ἱστορία, ἔχουν ποινικὸ μητρῶο, λαὸς γενοκτόνος καὶ καταστροφέας πολιτισμῶν. Οἱ Βούλγαροι ποὺ ἀκόμη ἀχνίζει τὸ αἷμα τῶν ἀδικοσφαγέντων στὴ Δράμα καὶ σ’ ὅλη τὴν Μακεδονία. Οἱ Βούλγαροι, ποὺ ἀκόμη περιμένει ἡ λεηλατημένη Παναγία ἡ Εἰκοσιφοίνισσα τὰ ἁρπαγέντα τιμαλφῆ της καὶ δὲν ἔπαψαν ποτὲ νὰ ὀνειροφαντάζονται τὴν πολυπόθητη ἔξοδο στὸ Αἰγαῖο. Ἀπὸ κοντὰ καὶ οἱ Ἀλβανοί, οἱ ὁποῖοι ἐπιβεβαιώνουν ποικιλοτρόπως τὸ ὑπὸ τῶν ἀρχαίων λεχθὲν «οὐδεὶς ἀσφαλέστερος ἐχθρὸς τῶν εὐεργετηθέντων», δὲν ἔχουν ἀφήσει ἥρωα τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, ἐν τῇ διαχρονίᾳ της, τὸν ὁποῖο δὲν ἔχουν βαφτίσει Ἀλβανό. Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος, ὁ Πύρρος, οἱ αὐτοκράτορες τοῦ Βυζαντίου, ὁ Μάρκος Μπότσαρης, ἡ Μπουμπουλίνα, κατὰ καιροὺς ἀλλάζουν ἰθαγένεια  ἀπὸ τσαρλατάνους τῆς ἱστοριογραφίας τους.  Τώρα καὶ τὸν ἐλευθερωτή μας, τὸν Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, Ἀλβανὸς δημοσιογράφος, τὸν καταγράφει στὰ μητρῶα ἀρρένων τῶν…Τιράνων. Ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ ἔγινε «Τεοντὸρ Κολοκοτρόνι».  (Θὰ τοῦ ζητοῦσα τοῦ κακομοίρη νὰ μοῦ ἐξηγήσει τὶς ἐτυμολογίες τοῦ ὀνόματος τοῦ ἥρωα.  Τὸ «Τεοντὸρ» στὰ ἀλβανικά, τί ὁρίζει γιὰ παράδειγμα;).
.                 Ἡ καλύτερη ἄμυνα ὅμως εἶναι ἡ ἐπίθεση.  Ἐθνικὸς ἥρωας τῶν Ἀλβανῶν θεωρεῖται ὁ λεγόμενος κατ’ αὐτοὺς «Σκεντέρμπεης».  Ἡ λέξη εἶναι σύνθετη ἀπὸ τὸ Ἰσκεντέρ, ἡ ἀραβικὴ ἀπόδοση τῆς λέξεως Ἀλέξανδρος καὶ ἀπὸ τὸ μπέης (=ἄρχοντας).
.                 Ποιός ἦταν ὅμως ὁ Σκεντέρμπεης καὶ τί σχέση ἔχει μὲ τὴν μωαμεθανικὴ Ἀλβανία; Τὸ πραγματικό του ὄνομα εἶναι Γεώργιος Καστριώτης.  Γεννήθηκε τὸ 1404 στὴν Ἤπειρο -δὲν ὑπῆρχε καμιὰ Ἀλβανία τότε- ἀπὸ χριστιανοὺς γονεῖς. Τὸν Ἰωάννη Καστριώτη καὶ τὴν Σερβίδα Βαϊσάβα. Ἀπὸ ἀρχοντικὴ γενιά, ὁ πατέρας του ἀναγκάστηκε, ὅταν ἡ περιοχή του ἔπεσε στὰ χέρια τῶν Τούρκων, νὰ παραδώσει τοὺς γιούς του ὡς ὁμήρους στὴν Ἀδριανούπολη. Ἐκεῖ ἐξισλαμίστηκαν βιαίως καὶ μετέπειτα δολοφονήθηκαν, πλὴν τοῦ Γεωργίου «ὅστις διακρινόμενος διὰ τὸ ἀνδρικόν του κάλλος, τὴν εὐχέρειαν τοῦ λόγου καὶ τὴν περὶ τὰ πολεμικὰ δεξιότητα, εἵλκυσε τὴν ἐκτίμηση τοῦ σουλτάνου Μουρὰτ Β΄, ὁ ὁποῖος ἀνέθεσεν εἰς τοῦτον τὴν ἀρχηγίαν σώματος ἐκ 5000 ἱππέων, προσονομάσας τοῦτον Σκεντέρμπεην…».  (Λεξικὸ τοῦ «Ἡλίου», τόμ. 16, σελ. 1066).  Καὶ βέβαια τὸν ὀνόμασε Ἀλέξανδρο (Ἰσκεντέρ), γιατί ἦταν ἑλληνικῆς καταγωγῆς.
.                 Τὸ 1443 στὴν μάχη τῆς Νίσσας, αὐτομόλησε στὶς τάξεις τῶν Χριστιανῶν ἡγεμόνων καὶ ἀνέλαβε τὸ χριστιανικό του ὄνομα,  Γεώργιος Καστριώτης, τὸ ὁποῖο ποτὲ πιὰ δὲν ἀποχωρίστηκε.  (Ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια προφανῶς ἦταν κρυπτοχριστιανός). Παντρεύτηκε μάλιστα, ὄχι Ὀθωμανή,  ἀλλὰ τὴν Ἀνδρονίκη Κομνηνή. Δὲν ἔπαυσε ἔκτοτε νὰ πολεμᾶ τοὺς Τούρκους. Μάλιστα τὸ 1457 κατανίκησε τουρκικὸ στρατό, ὑπὸ τὸν Ἰσὰ Μπέη, 50.000 ἄνδρες, τὸν ὁποῖο ἔστειλε ἐναντίον τοῦ Καστριώτη, ὁ Μεχμὲτ ὁ Β΄, γεγονὸς ποὺ προκάλεσε θαυμασμὸ καὶ κατάπληξη στὴν Εὐρώπη.  Στὸ ἔργο τοῦ μεγάλου καὶ ἀκαταπόνητου ἱστοριοδίφη Κωνσταντίνου Σάθα «Τουρκοκρατουμένη Ἑλλάς, 1453-1821», ποὺ ἐκδόθηκε τὸ 1869, ἔργο βασιζόμενο σὲ ἐγκυρότατες πηγές, διαβάζουμε τὰ ἑξῆς, ποὺ ἀποκαλύπτουν τί ἐθνικότητας ἦταν ὁ Γεώργιος Καστριώτης, γιὰ ποιὰ πατρίδα πολέμησε καὶ σὲ ποιὸν λαὸ ἀνῆκε.
.                   «Ὁ μέγας τῆς Ἠπείρου ἡγεμὼν Γεώργιος ὁ Καστριώτης, τοσάκις κατασυντρίψας τὰς τρομερὰς τοῦ Μωάμεθ φάλαγγας, ἔβλεπε πλέον τὴν ἡμισέληνον κυματίζουσα ἐντὸς τῶν χωρῶν του. Μάτην δ’ ἐπικαλεσθεὶς τὴν συνδρομὴν τῆς χριστιανωσύνης ἀπεφάσισεν ἵν’ αὐτοπροσώπως μεταβῇ εἰς τὴν Ρώμην καὶ προσπαθήσῃ ἵνα μαλάξῃ τὴν καρδίαν τοῦ σκληροτράχηλου πάπα, Παύλου.  Παρουσιασθεὶς ἐνώπιον τοῦ πάπα καὶ τῶν καρδιναλίων ἐξώρκισεν αὐτοὺς εἰς τὸν κατὰ τοῦ Μωάμεθ πόλεμον, καταστέψας τὸν λόγον του ὡς ἑξῆς (καταλήγοντας μὲ αὐτὰ τὰ λόγια): «Μετὰ τὴν καταστροφὴν τῆς Ἀσίας καὶ τῆς Ἑλλάδος, μετὰ τὴν σφαγὴν τῶν ἡγεμόνων τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τῆς Τραπεζοῦντος, τῆς Σερβίας, τῆς Βοσνίας καὶ τῆς Μολδοβλαχίας, μετὰ τὴν ὑποδούλωσιν τῆς Πελοποννήσου καὶ τὴν λεηλάτησιν τοῦ μεγαλυτέρου μέρους τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Ἠπείρου, ἔμεινα μόνος ἐγὼ μετὰ τοῦ ἀδυνάτου καὶ μικροῦ κράτους μου, μὲ τοὺς στρατιώτας μου ἐξηντλημένους ἐκ τόσων πολέμων, κατεστραμμένους ἐκ τοσούτων μαχῶν, ὥστε ἡ Ἤπειρος δὲν διατηρεῖ πλέον αἷμα ἵνα χύση ὑπὲρ τοῦ χριστιανικοῦ λαοῦ. Εἰς τὴν Μακεδονίαν ταύτην τὴν γενέτειραν τοσούτων ἡγεμόνων καὶ στρατηγῶν δὲν μένει ἄλλο εἰμὴ μόνον ἡ ἡμετέρα ἀνδρεία καὶ ψυχὴ ἀκαταδάμαστος. Δράμετε λοιπὸν πρὸς βοήθειάν μας, ἐν ὅσῳ μένει καιρός· διότι μετ’ οὐ πολὺ δὲν θέλουσιν ἴσως ὑπάρχει εἰς τὸ ἀντιπέραν  τοῦ Ἀδριατικοῦ πελάγους ἀθληταὶ τοῦ Χριστοῦ…» (ἔκδ. «Καμαρινόπουλος», σελ. 17, Ἀθήνα 1962).
.             Τί ἀπέγινε ἡ ἔκκληση τοῦ Καστριώτη πρὸς τὸν Πάπα;  Διαβάζω.  «Ἡ Ρωμαϊκὴ αὐλὴ ἀνάλγητος εἰς τοὺς ἐξορκισμοὺς τοῦ προμαχῶνος τῆς θρησκείας ὡς ἀπεκάλει τὸν Καστριώτην, μόλις προσήνεγεν αὐτῷ (=προσέφερε) βοήθειαν 100.000 δραχμῶν, ἣν ὁ Σαγρέδος ὀνομάζει ἀτιμίαν τῶν Χριστιανῶν».  (Τὸν πάπα τὸν ἐνδιαφέρει μόνο ἡ καθυπόταξη τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τίποτε ἄλλο).
.               Μὲ βάση τὸ κείμενο ἔχει καμμιὰ σχέση ὁ Γ.  Καστριώτης  μὲ τὴν Ἀλβανία καὶ τοὺς τωρινοὺς μωαμεθανοὺς Ἀλβανούς; Ἦταν μέγας ἡγεμὼν τῆς Ἠπείρου, πρόμαχος τῆς Ὀρθοδοξίας, ὑπερασπιστὴς δεινός τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Ἠπείρου.  Ἦταν Ρωμιός, Χριστιανὸς Ὀρθόδοξος, πολίτης τῆς ψυχορραγούσης τότε αὐτοκρατορίας τῆς Νέας Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως, ὅπως ἦταν ὁ Παλαιολόγος, ὁ Γεννάδιος Σχολάριος , ὁ Ἀθ. ὁ Πάριος, ὁ Κολοκοτρώνης καὶ ὁ Τζαβέλας.  Ἀνῆκε στὴν Πονεμένη Ρωμιοσύνη, στὸ Γένος τῶν Ἑλλήνων. Ὅσοι στὴν Ἤπειρο ἐξισλαμίστηκαν, ἔγιναν Ἀλβανοί, Τουρκαλβανοὶ τοὺς ὁποίους ὁ σουλτάνος χρησιμοποιοῦσε γιὰ νὰ καταπνίγει στὸ αἷμα τὶς ἐπαναστάσεις τῶν Χριστιανῶν Ἑλλήνων. Μάλιστα ὁ Καστριώτης πέθανε τὸ 1486 «εὑρισκόμενος ἐν Ἀλεσσίῳ» καὶ τάφηκε «ἐν τῷ ἐκεῖ ναῷ τοῦ Ἁγίου Νικολάου».
.               Ὁ Γεώργιος Καστριώτης, ἐθνικὸς ἥρωας τῶν Ἀλβανῶν.  Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος, τῶν Σκοπιανῶν.  Ἡ Θράκη καὶ ὁ Δημόκριτος τῶν Βουλγάρων.  Ὁ Ὅμηρος, ἡ Ἰωνία καὶ Θαλὴς ὁ Μιλήσιος, τῶν Τούρκων. Τρῶνε, τρῶνε, τὴν μαγιά μας, ὅπως θὰ ἔλεγε καὶ ὁ Μακρυγιάννης, διεκδικήσεις παρανοϊκὲς καὶ ἀνιστόρητες, γιατί; Γιατί διαβάζοντας τν στορία τους ασθάνονται ντροπ κα κλέβουν φς π τν λιο το πολιτισμο μας, κλέβουν μεγαλεῖα, γιατί δὲν ἔχουν καὶ ψάχνουν γερὰ θεμέλια γιὰ νὰ σταθοῦν. Καὶ θὰ συνεχίζεται ἡ ἀτιμωτικὴ λεηλασία τῆς μυρίπνοης ἐθνικῆς μας λειψανοθήκης, σο μς κυβερνον νάνοι κα ρλεκίνοι πο δν γνωρίζουν περιφρονον τ τί σημαίνει λλς κα λληνας.  «Δὲν ὑπάρχει ἰδιότης τιμιωτέρα», ὅπως λέει ὁ ποιητής. Θλιβόμενοι, ὑστερούμενοι, κακουχούμενοι, ὅμως, «ἰδοὺ ζῶμεν». Πεινῶντες, διψῶντες, γυμνητεύοντες… Ναί, ὅμως Ἕλληνες… μὲ ψυχὴ καὶ Χριστό.

 

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ 1821 ΜΑΣ ΚΟΙΤΑΝΕ ΑΠΟ ΨΗΛΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Εἴμαστε πάντοτε παρόντες καὶ δὲν θὰ πετύχετε νὰ ἐπιβάλλετε στοὺς Ἕλληνες νὰ μᾶς λησμονήσουν».

Οἱ ἥρωες τοῦ 1821 μᾶς κοιτᾶνε ἀπὸ ψηλὰ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Οἱ ἥρωες καὶ οἱ μάρτυρες τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 μᾶς κοιτᾶνε ἀπὸ ψηλά. Ἡ πίκρα τους μεγάλη. Ἡ Ἑλλάδα τοῦ 2019 τοὺς γυρίζει τὴν πλάτη. Ὁ πρωθυπουργός της μιλάει γιὰ τὰ «νάματα τοῦ Διαφωτισμοῦ», ὡς νὰ εἶναι ἀπόγονος ὄχι δικός τους, ἀλλὰ τοῦ Ροβεσπιέρου καὶ οἱ τιτλοῦχοι ὀπαδοὶ τοῦ μηδενισμοῦ συμπεριφέρονται ὡς συνεργάτες τοῦ «Μεγάλου Ἀδελφοῦ» καὶ διαστρεβλώνουν τὴν Ἱστορία, ποὺ οἱ ἥρωες καὶ οἱ μάρτυρες ἔγραψαν μὲ τὸ αἷμα τους. Εἶναι ὅλοι τους παρόντες σὲ μία σιωπηλὴ διαμαρτυρία πρὸς τοὺς σημερινοὺς Ἕλληνες. Μεταξὺ αὐτῶν:

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, ὁ ἰσαπόστολος καὶ φωτιστὴς τῶν Ἑλλήνων. Κρεμάστηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς. Κοντά του ὅλο τὸ νέφος τῶν Νεομαρτύρων. Χιλιάδες εἶναι. Κάθε πόλη καὶ χωριό, ὅπου ὑπῆρχε Ἑλληνισμὸς ὑπὸ τὴν τυραννία τῶν Τούρκων ἢ τῶν Ἐνετῶν, ἔχει τοὺς μάρτυρές του: Ἡ Πελοπόννησος, ἡ Μακεδονία, ἡ Θράκη, ἡ Ἤπειρος, ἡ Θεσσαλία, τὰ Νησιά, ἡ Ἰωνία, ἡ Κωνσταντινούπολη, ὁ Πόντος, ἡ Καππαδοκία, ἡ Ἀθήνα, ἡ Ἀλεξάνδρεια. Ὅλοι ἀπὸ τὸ 1453 καὶ μετὰ ὑπέστησαν φρικτὰ βασανιστήρια καὶ πέθαναν μαρτυρικά, ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ Ἕλληνες, πολὺ πρὶν ἐμφανιστεῖ ἢ μὲ ἄγνοια τοῦ Ντιντερό.

Ὁ Ρήγας ὁ Βελεστινλής, ὁ σπορέας τῆς ἐλευθερίας. Στραγγαλίστηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς.

Ὁ μοναχὸς Σαμουήλ. Θυσίασε τὴ ζωή του ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας στὸ Κούγκι τοῦ Σουλίου.

Ὁ πρίγκηπας Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης. Πέθανε ἀπὸ τὸν ἀπάνθρωπο ἑπταετῆ ἐγκλεισμό του στὶς αὐστριακὲς φυλακές.

Ὁ Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄. Κρεμάστηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς. Μαζί του κρεμάστηκαν ἢ κατακρεουργήθηκαν οἱ Μητροπολίτες Ἐφέσου, Νικομηδείας, Χαλκηδόνος, Δέρκων, Θεσσαλονίκης καὶ Ἀδριανουπόλεως.

– Ὁ παπὰ Εὐθύμιος Βλαχάβας. Οἱ Ὀθωμανοὶ τὸν ὑπέβαλαν σὲ φρικτὰ βασανιστήρια, πρὶν τὸν ἐκτελέσουν.

Ὁ Διάκονος Ἀθανάσιος. Σουβλίστηκε κυριολεκτικῶς ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς, μετὰ τὴ μάχη τῆς Ἀλαμάνας.

Ὁ Ἐπίσκοπος Σαλώνων Ἠσαΐας. Κατακρεουργήθηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς.

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός. Ἀπαγχονίστηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς. Ἀπαγχονίστηκαν ἐπίσης οἱ Μητροπολίτες Πάφου, Κιτίου καὶ Κυρήνειας καὶ ὅλοι οἱ πρόκριτοι τῆς Μεγαλονήσου.

Ὁ Ἐπίσκοπος Χανίων Μελχισεδέκ. Ἀπαγχονίστηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς.

Ὁ Μάρκος Μπότσαρης. Σκοτώθηκε πολεμώντας τοὺς Ὀθωμανούς.

Ὁ Ἀρχιμανδρίτης Γρηγόριος Δικαῖος, ἢ παπα-Φλέσσας. Θυσιάστηκε ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος στὸ Μανιάκι, πολεμώντας τὶς χιλιάδες τῶν Τουρκο – Αἰγυπτίων τοῦ Ἰμπραήμ.

Ὁ Γεώργιος Καραϊσκάκης. Σκοτώθηκε πολεμώντας τοὺς Τούρκους.

Ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Ἀφοῦ ἀγωνίστηκε ἐπὶ δεκαετίες γιὰ τὴν Ἐλευθερία τῆς Πατρίδας, φυλακίστηκε ἀπὸ ὁμοεθνεῖς του καὶ καταδικάστηκε σὲ θάνατο ἀπὸ τοὺς Βαυαρούς.

Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας. Δολοφονήθηκε ἀπὸ ὁμοεθνεῖς του, ἀγωνιζόμενος νὰ ἀνορθώσει καὶ νὰ δημιουργήσει ἀπὸ τὸ μηδὲν τὸ σύγχρονο Ἑλληνικὸ Κράτος.

Ὁ Ρωγῶν Ἰωσὴφ κατακρεουργήθηκε ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς κατὰ τὴν ἡρωικὴ Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου.

Ὁ Χρῆστος Καψάλης. Κατὰ τὴν Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου μαζὶ μὲ ἄλλους Ἕλληνες προτίμησε ἀντὶ γιὰ τὴν παράδοση νὰ βάλει φωτιὰ στὴν μπαρουταποθήκη καὶ νὰ πέσουν νεκροὶ οἱ Ἕλληνες μαζὶ μὲ πολλοὺς Ὀθωμανούς, ποὺ εἰσέβαλαν γιὰ νὰ τοὺς σκοτώσουν.

Ὁ Νικήτας Σταματελόπουλος, ἢ Νικηταρᾶς. Μετὰ τὰ ἡρωικά του κατορθώματα ὅλοι τὸν ξέχασαν. Τὰ τελευταῖα του χρόνια τὰ πέρασε στὴ φτώχεια καὶ στὴ δυστυχία. Τὸν φυλάκισαν κιόλας γιὰ ἕνα περίπου χρόνο. Κατάντησε νὰ ζητιανεύει μπροστὰ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Εὐαγγελίστριας στὸν Πειραιά…

.           Ὅλοι τους κοιτᾶνε μὲ πικρία τὴ σύγχρονη Ἑλλάδα καὶ λένε: Κύριε Τσίπρα καὶ ὅλοι ἐσεῖς ποὺ κυβερνᾶτε τὴν Πατρίδα μας, ποὺ διατηρήσαμε ἀτόφια τὴν ταυτότητά της γιὰ πολλοὺς αἰῶνες καὶ ὑπὸ μύριες δυσκολίες Τὴν ἐλευθερώσαμε, μάθετε ἐπὶ τέλους ὅτι ἀγωνιστήκαμε καὶ θυσιαστήκαμε γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν Πίστη τὴν Ἁγία καὶ τῆς Πατρίδος τὴν Ἐλευθερία καὶ μόνο. Καὶ νὰ ξέρετε πὼς δὲν θὰ ἀπαλλαγεῖτε ἀπὸ ἐμᾶς. Ἐμεῖς θὰ εἴμαστε πάντοτε παρόντες καὶ δὲν θὰ πετύχετε νὰ ἐπιβάλλετε στοὺς Ἕλληνες νὰ μᾶς λησμονήσουν.

, , ,

Σχολιάστε