Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΕΘΝΙΚΑ"

ΟΙ ΤΟYΡΚΟΙ ΠΡΙΝ ΑΠO 80 ΧΡOΝΙΑ: «Ο ΕΛΛΗΝΙΚOΣ ΣΤΡΑΤOΣ ΕIΝΑΙ Ο ΚΑΛYΤΕΡΟΣ ΤΟΥ ΚOΣΜΟΥ»

Ο  Τορκοι πρν π 80 χρόνια:
«
λληνικς στρατς εἶναι ὁ καλύτερος τοῦ κόσμου».

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος -Κιλκὶς

.                 Νυχθημερὸν παρελαύνουν στὶς ὀθόνες μας πρωτοσέλιδα τουρκικῶν ἐφημερίδων. Ὅλες, σχεδόν, υἱοθετοῦν, προβάλλουν καὶ χρησιμοποιοῦν τὰ ἐπιχειρήματα καὶ τὸ λεξιλόγιο -δίκην κερκίδας φανατικῶν- τοῦ Ἐρντογὰν καὶ ὅλων τῶν παλαβῶν ποὺ τὸν δορυφοροῦν. Ἀπειλές, πολεμικὲς ἰαχές, εἰρωνεῖες, κραυγές, βελάσματα, γαβγίσματα, ὑλακές, μυκηθμοί, ρεκάσματα, γρυλλισμοί, κοασμοί, ὀγκανίσματα καὶ λοιπὰ ἠχομιμητικὰ λεξίδια, μὲ τὰ ὁποῖα ἐμπλούτισε τὴν γλώσσα μας, τὸ ζωικὸ βασίλειο.
.                 Νὰ μιλήσεις γιὰ ἐλευθερία τοῦ τύπου ἢ ἀνεξάρτητη καὶ ἀντικειμενικὴ  δημοσιογραφία στὴν Τουρκία τοῦ Ἐρντογὰν καὶ τοῦ κρετίνου Μπαχτσελί; Ἀστεῖα πράγματα. Δεκάδες Τοῦρκοι ἐκδότες καὶ δημοσιογράφοι σαπίζουν στὶς φυλακές, γιατί ἔγραψαν ἀλήθειες γιὰ τὸ καθεστὼς τρομοκρατίας τοῦ Ἐρντογάν.  Ὁπότε, «παίρνουν ὅλοι γραμμὴ καὶ μπαίνουν στὴν γραμμὴ» καὶ ὄχι στὴν φυλακή.
.                 Στὴν πατρίδα μας οἱ δημοσιογράφοι δὲν ἀπειλοῦνται μὲν μὲ φυλακή, ἀλλὰ ὑποτάσσονται στὰ πάθη τους καὶ δὴ τῆς φιλαργυρίας. Ὑποκύπτουν στὰ “δοσίματα” τῶν κυβερνώντων καὶ μετατρέπονται σὲ ὑμνολόγους καὶ ζητωκραυγαστές τους. (Ὑπάρχουν ἀκόμη ἀτρόμητοι δημοσιογράφοι). Ἰσχύει ὁ χρησμὸς ποὺ ἔλαβε ὁ βασιλιὰς τῆς Μακεδονίας Φίλιππος ὁ Β´, ὅταν ρώτησε πῶς θὰ ὑποτάξει τὶς πόλεις -κράτη: «Ἀργυραῖς λόγχαις μάχου καὶ πάντων κρατήσεις». Νὰ μάχεσαι μὲ ἀργυρὲς λόγχες, δηλαδὴ χρῆμα, καὶ θὰ νικήσεις. Τὸ ἔπραξε καὶ πάντες ὑποδουλώθηκαν, πλὴν Λακεδαιμονίων, ποὺ ἡ ἀφιλαργυρία ἦταν θεμελιώδης ἀρετὴ τῆς παιδείας τους. (Ὁ Βάρναλης ἔγραψε κάτι ὡραῖο.
Πέτα τὴν ἀνθρωπιά σου
Κι ἀπὸ τὸν ἀφέντη πιάσου
Καὶ ἅμα σὲ φτύσει αὐτὸς
Νὰ κάθεσαι σκυφτὸς
Καὶ θά ᾽χεις τὰ μεγαλεῖα
Στὴν σάπια πολιτεία.
Στὴν θέση τῆς λέξεως “ἀνθρωπιὰ” μπορεῖ νὰ μπεῖ ἡ “λευτεριά”).
.                 Ἔχω ἕνα παλιὸ βιβλίο μὲ τίτλο «Ἡ Ἑλλὰς ἔδωσε τὴν νίκην», τοῦ 1945.  Συγγραφέας του ὁ Ἀχιλλέας Κύρου. Στὸ βιβλίο ἀντιγράφει «ὅσα οἱ ξένοι εἶπαν καὶ κατέγραψαν διὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ διὰ τὸν ἀγώνα της, ἀπὸ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940 μέχρι τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1944». Ἐνδιαφέρον παρουσιάζουν τὸ τί ἔγραφαν οἱ τουρκικὲς ἐφημερίδες. Ὁ Κύρου ὑποστηρίζει ὅτι ἕνας λόγος ποὺ ἡ συνήθης ὕαινα τῆς ἱστορίας δὲν εἰσῆλθε στὸν πόλεμο στὸ πλευρὸ τοῦ Ἄξονα, ἦταν οἱ ἑλληνικὲς νίκες στὴν Βόρειο Ἤπειρο. «Εἰς τὰς ἐπιτυχίας αὐτὰς συνετέλεσεν ἡ Τουρκία, προστατεύσασα τὰ ἑλληνικὰ μετόπισθεν», ὅπως γράφει ὁ ἐν Ἀγκύρᾳ ἀνταποκριτὴς τῶν “Τάιμς”, τὸν Νοέμβριο τοῦ 1940. (σελ. 96). Πάντα κουτοπόνηρη καὶ παραπλανητικὴ ἡ πολιτική της.
.                 Τὴν 29η Ὀκτωβρίου διαβάζουμε στὶς τουρκικὲς ἐφημερίδες: «Ζήτω ἡ Ἑλλάς: Εἴμεθα ὑπερήφανοι διότι συνδεόμεθα διὰ συμμαχίας μὲ τοιοῦτον ἔθνος», ἐφ. “Ἰκδάμ”. «Ἡ Ἑλλὰς θὰ ἐξέλθη ἀπὸ τὴν περιπέτειαν αὐτὴν μέγα καὶ ἔνδοξον ἔθνος», ἐφ. “Γενῆ Σαμπάχ”.  Ἡ “Βακὴτ” χαρακτήριζε τὴν στάσιν τῆς Ἑλλάδας ὡς «ἀλησμόνητον δι᾽ ὅλον τὸν κόσμον παράδειγμα γενναιότητος».
.                 «Ὅταν πλέον ἡ ἑλληνικὴ νίκη ἐξεδηλώθη πλήρως, ὅλαι αἱ τουρκικαὶ ἐφημερίδες, ἀφιέρωναν εἰς αὐτὴν ἐνθουσιώδη ἄρθρα. Ὁ Τοῦρκος στρατηγὸς Ἐρκιλὲτ ἔγραφε τὴν 10η Δεκεμβρίου εἰς τὴν “Σὰν Πόστα”: «Ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς ἀπέσπασε τὸν θαυμασμὸν ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου. Τὸ Ἑλληνικὸν Ἔθνος δικαίως ὑπερηφανεύεται δι᾽ αὐτόν. Ἡ ἀπήχησις τῆς ἑλληνικῆς νίκης ὑπῆρξεν εὐρεία καὶ τὰ ἀποτελέσματά της ἀκόμη εὐρύτερα. Ἤδη οἱ Ἄγγλοι ἐπιτίθενται εἰς τὴν Αἴγυπτον ἐναντίον τῶν στατευμάτων τοῦ Γκρατσιάνι». Εἰς τὴν “Ἀξὰμ” διαβάζουμε: «Οἱ Ἕλληνες ἐπολέμησαν θαυμάσια καὶ ἐπέδειξαν ὑπέροχον στρατηγικὴν τέχνην. Ἡ ἄφθαστος ἱκανότης τοῦ ἑλληνικοῦ ἐπιτελείου ἐξασφαλίζουν τὰς σημερινὰς νίκας…». .                 Ὅσο ὁ ἀνθὸς τῆς πατρίδας μας κατασκοτώνεται στὸ πεδίο τῆς τιμῆς, ὑπερασπιζόμενος τὴν τιμὴ τῆς ἀνθρωπότητας, οἱ Τοῦρκοι ἐπιδίδονταν σὲ ἀτέρμονες συζητήσεις καὶ παζάρια μὲ τοὺς ἀντιπάλους, προσδοκώντας τὰ μεγαλύτερα ἀνταλλάγματα. Ἀναξιόπιστοι, ἄτιμοι καὶ τυχοδιῶκτες πάντοτε. Τὴν 7η Μαρτίου τοῦ 1941, ὅταν διαφαίνεται ἡ γερμανικὴ ἐπίθεση στὴν Ἑλλάδα, συζητᾶ μὲ τοὺς Ἄγγλους, ἀλλὰ δέχεται καὶ διαβεβαιώσεις ἀπὸ τὴ Γερμανία. Σὲ μήνυμα τοῦ Χίτλερ στὸν Ἰνονού, ὁ ραδιοφωνικὸς σταθμὸς τοῦ Λονδίνου, ἀνέφερε «ὅτι ἡ Τουρκία θὰ ἐπωφεληθῆ ἠθικῶς καὶ ἐδαφικῶς ἀπὸ τὴν οὐδετερότητά της». (Σελ. 173). Ἡ ἀπόφαση τῆς Ἑλλάδας νὰ ἀντισταθεῖ στοὺς Γερμανοὺς προκαλεῖ τὸν θαυμασμὸ ὅλου τοῦ κόσμου. Εἶναι χαρακτηριστικὸ αὐτὸ ποὺ γράφει ἡ “Herald-Tribune”, τῆς Νέας Ὑόρκης, μὲ σαφεῖς ὑπαινιγμοὺς κατὰ τῆς Τουρκίας: «…Ὑπάρχει ἀκόμη μία εὐρωπαϊκὴ πρωτεύουσα, ὅπου ὁ ἐκφοβισμὸς δὲν κατόρθωσε νὰ διεισδύση. Ὑπάρχει ἕνας Λαὸς μὲ ψυχὴ ἱκανὴ νὰ ἀντιμετωπίση τὰ γεγονότα.  Οἱ ἄλλοι λαοὶ διστάζουν, ἐξαπολύουν διφορουμένας δηλώσεις, προσπαθοῦν νὰ διατηρήσουν τὴν θέσιν των, νὰ εὕρουν ἕνα τρόπον σωτηρίας. Ἀλλὰ οἱ Ἕλληνες, ὅπως καὶ οἱ ἀρχαῖοι προγονοί τους, ἀψηφοῦν τὰς ἀπειλὰς καὶ ὑψώνουν τὸ φῶς τῆς ἀνδρείας των ἀπέναντι ὁλοκλήρου του κόσμου». (σελ. 187).
.                 Τὸ ἴδιο δὲν γίνεται καὶ σήμερα; Ὁ λεγόμενος πολιτισμένος κόσμος παρακολουθεῖ  ἀδιαμαρτύρητα τὴν χιτλερικὴ συμπεριφορὰ τῆς Τουρκίας, πρῶτα μὲ τοὺς λαθροεισβολεῖς καὶ τώρα μὲ τὴν παραβίαση ὅλων τῶν κανόνων τοῦ διεθνοῦς δικαίου καὶ «ἐξαπολύουν διφορουμένας» δηλώσεις ἢ κρύβονται «κάτω ἀπὸ τὴν φούστα τῆς Μέρκελ». Μετὰ τὴν θρυλικὴ μάχη τῶν Ὀχυρῶν, νέα κύματα θαυμασμοῦ γεμίζουν τὸν παγκόσμιο τύπο. Στὴν τουρκικὴ “Ἀξάμ”, στὶς 24 Ἀπριλίου τοῦ 1941, ἀνευρίσκουμε τοῦτα τὰ ὡραῖα, ποὺ ἴσως πρέπει νὰ ἀποσταλοῦν στὸν Ἐρντογάν. Διαβάζω καὶ ἀγαλλιῶ: «Ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς δοξάζει καὶ τιμᾶ τὸ ἔθνος του καὶ ἀπέδειξεν ὅτι εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς καλλιτέρους τοῦ κόσμου. Τὰ κατορθώματα τῶν Ἑλλήνων στρατιωτῶν, προκαλοῦντα καὶ τῶν ἀντιπάλων ἀκόμη τὸν θαυμασμόν, ἐπισκιάζουν τὴν μυθολογίαν. Ὁ στρατὸς αὐτὸς ἔδειξε μεγαλύτερον ἡρωισμὸν καὶ ἐναντίον τοῦ δευτέρου ἀντιπάλου, ὁ ὁποῖος ἦτο ἰσχυρότερος καὶ πολυαριθμότερος τοῦ πρώτου… Αἱ γερμανικαὶ δυνάμεις ὁμολογοῦν ὅτι οὐδέποτε ἐπολέμησαν ἐχθρὸν τόσον πείσμονα ὅσον τοὺς Ἕλληνας. Οἱ Ἕλληνες στρατιῶται ἀπεδείχθησαν οὕτω ἀνώτεροι καὶ τῶν θρυλικῶν ἡρώων, προασπίσαντες σπιθαμὴν πρὸς σπιθαμὴν τὸ ἔδαφός των… Ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς διὰ τοῦ ἀγῶνος του ἔδωσεν εἰς τὸν κόσμον τὸ μέγα παράδειγμα τῆς τιμῆς καὶ τῆς ἀξιοπρεπείας, τὸ ὁποῖον θὰ παραμείνη εἰς τὴν ἱστορίαν».(σελ. 214). Αὐτὰ τὰ παχιὰ λόγια δὲν ἀπέτρεψαν βέβαια τοὺς γενοκτόνους μας Τούρκους, νὰ ἐπιβάλουν τὸν ἑπόμενο χειμώνα, τὸν διαβόητο φόρο περιουσίας “βαρλὶκ βεργκισί”, μέσῳ τοῦ ὁποίου ἀφάνισαν οἰκονομικά τοὺς Ἕλληνες τῆς Πόλης καὶ ἐπανέφεραν τὰ “Ἀμελὲ Ταμπουροῦ”. («Ὁ Τοῦρκος καὶ γεφύρι νὰ γίνει, ἀπὸ πάνω του μὴν περάσεις», λέει μία σοφὴ παροιμία).
.                 Κατά τὸν Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο πολλὲς χῶρες ἔδωσαν ἐξετάσεις. Ἡ Ἑλλάδα ἀρίστευσε. Ἡ Τουρκία βαθμολογήθηκε μὲ μηδέν. Τὰ μηδενικὰ τὴν συνοδεύουν καὶ τὴν κυβερνοῦν. Τὸ τί συνέβη πρὶν ἀπὸ 80 χρόνια τὸ ξέρουν οἱ μεμέτηδες καὶ φοβοῦνται. (Τὸν λαὸ καὶ ὄχι τοὺς ἀνίκανους πολιτικούς, ποὺ εἶναι ἱκανοὶ γιὰ κάθε προδοσία, ὅπως στὸ θέμα τῆς Μακεδονίας)
.                 Στὸν ἐπίλογο τοῦ προαναφερόμενου βιβλίου διαβάζουμε: «Τελειώνω μὲ αὐτὰ τὰ τρία ἄρθρα σημαινουσῶν ἀγγλικῶν καὶ ἀμερικανικῶν ἐφημερίδων: “Ποτὲ ἡ Ἀγγλία δὲν θὰ λησμονήσει… Οἱ Ρῶσοι θὰ θυμοῦνται πάντα… Κανεὶς Ἀμερικανὸς δὲν θὰ ξεχάσει…”. Τὸ εἴδαμε ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια καὶ τὸ βλέπουμε πόσο θυμοῦνται τὰ …μεγάλα ἔθνη, τὶς θυσίες τοῦ λαοῦ μας. Ἴσως, δὲν ξέρω, Κύριος οἶδε, ἦρθε καὶ πάλι ἡ ὥρα νὰ τοὺς ξεντροπιάσουμε….

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος -Κιλκὶς

Σχολιάστε

KΑΙ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΚΑΙ Ο ΤΑΡΑΜΑΣ, ΚΑΙ Ο ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ ΚΑΙ Ο ΚΙΜΑΣ, ΟΛΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ… (Δ. Νατσιός)

Κα τ Αγαο κα ταραμς
κα
γαμέμνων κα κιμάς, λα τουρκικά…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                 «Μύθος ἐστὶ λόγος ψευδὴς εἰκονίζων τὴν ἀλήθειαν”,  πρεσβεύει ἡ ἀρχαία σοφία. Οἱ μύθοι, οἱ παραβολὲς ἐξηγοῦν ἀριστοτεχνικὰ καὶ ἑρμηνεύουν μὲ σαφήνεια δυσπερίγραπτα γεγονότα.
.                 Παραπέμπω σὲ ἕναν μύθο τοῦ Αἰσώπου, ὁ ὁποῖος ἐξεικονίζει τὴν ἑλληνοτουρκικὴ διένεξη. Τίτλος: «Λύκος καὶ ἀρνί». Μάλιστα ἡ ὑπόθεση τοῦ μύθου «λαμβάνει χώρα» σὲ ποτάμι, σὲ ὕδατα.
.                 «Ἕνας λύκος βλέποντας ἕνα ἀρνὶ  νὰ πίνει νερὸ σὲ ποτάμι, ζητοῦσε νὰ βρεῖ εὔλογη αἰτία γιὰ νὰ τὸ φάει. Γι᾽ αὐτὸ στάθηκε λίγο παραπάνω στὸ ποτάμι καὶ κατηγόρησε τὸ ἀρνὶ ὅτι θόλωνε τὸ νερὸ καὶ δὲν τὸ ἄφηνε νὰ πιεῖ. Τὸ ἀρνὶ ἀπάντησε ὅτι πίνει μὲ τὴν ἄκρη τῶν χειλέων του καὶ πὼς ἐξ ἄλλου δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ θολώνει τὸ νερό, ἀφοῦ στεκόταν πιὸ χαμηλά. Μετὰ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀποτυχία, εἶπε ὁ λύκος: πέρυσι ὅμως ἔβρισες τὸν πατέρα μου. Ὅταν ἀπάντησε ἐκεῖνο ὅτι δὲν εἶχε γεννηθεῖ ἀκόμη, ὁ λύκος τοῦ εἶπε: ἐπειδὴ ἐσὺ ἔχεις καλὲς δικαιολογίες, ἐγὼ δὲν πρέπει νὰ σὲ φάω;».
Καὶ σημειώνει ὁ Αἴσωπος στὸ ἐπιμύθιον: «Ὁ λόγος δηλοῖ ὅτι οἷς ἡ πρόθεσις ἐστὶν ἀδικεῖν, παρ᾽ αὐτοῖς οὐδὲ δικαία ἀπολογία ἰσχύει». Δηλαδή, ἂν θέλει κάποιος νὰ σὲ ἀδικήσει, τίποτε, οὔτε τὸ δίκαιο, τὸν συγκρατεῖ.
.               Ἂς προσπαθήσουμε τώρα νά… ἀπομυθοποιήσουμε τὸν μύθο.
.               Πρόβατα εἶναι ὁ πολιτικὸς καὶ παραπολιτικὸς κόσμος, τῆς μικρᾶς καὶ ἐντίμου Ἑλλάδος. Λύκος, «γκρίζος» καὶ αἱμοβόρος, εἶναι ἡ Τουρκιά, ποὺ θέλει πάσῃ θυσίᾳ νὰ τὴν  καταπιεῖ, νὰ τὴν κατασπαράξει. Καὶ σὰν τὸν αἰσώπειο λύκο ἐπικαλεῖται, ὄχι εὐλόγους αἰτίες, ἀλλὰ πράγματα παρανοϊκὰ καὶ ψεύδη πρωτοφανῆ καὶ ἀσύστολα. Τὸ ἄκακον ἀρνίον, τὸ εἰρηνόφιλο, τὸ εὐγενικὸ καὶ ἐκλεπτυσμένο, ἀντιτείνει λογικά, ἀκαταμάχητα ἐπιχειρήματα. Πίνει «ἄκροις χείλεσι» τὸ νερό, δὲν τὸ θολώνει. Τηρεῖ εὐλαβικῶς τὶς διεθνεῖς, θὰ λέγαμε, συνθῆκες – διεθνὲς δίκαιο, συμβάσεις, διακηρύξεις, κεκτημένα καὶ συμπεφωνημένα «ὧν οὐκ ἐστι ἀριθμός». Πλὴν εἰς μάτην. Ὁ λύκος πεινασμένος καὶ λυσσασμένος, τὸ ὀρέγεται καὶ θὰ τὸ φάει.
Ὁ λύκος καταφεύγει στὸ παρελθόν. Ἐλοιδόρησες, κορόιδεψες, πέρυσι,  τὸν πατέρα μου. Ποιὸς εἶναι ὁ πατέρας τῶν λύκων, γκρίζων καὶ μαύρων: Μὰ ὁ  «Ἀτατούρκ», (=πατέρας τῶν Τούρκων), ὁ γενοκτόνος μας Μουσταφὰ Κεμάλ. Τί λέει ὁ θεοπάλαβος Ἐρτογάν; Νὰ ἀναθεωρηθεῖ ἡ συνθήκη τῆς Λωζάννης. «Ὑπάρχουν ἐκκρεμότητες καὶ θέματα ποὺ δὲν κατανοοῦνται σωστὰ στὴν συνθήκη τῆς Λωζάννης». (Δήλωση τὸν Δεκέμβριο τοῦ 2017, λίγο πρὶν ἔλθει στὴν Ἑλλάδα. Καὶ ἀντὶ νὰ τοῦ κλείσουμε τὴν πόρτα κατάμουτρα, ἦρθε. Ποῦ νὰ προβάλλει ἀντίσταση τὸ πρόβατο!!). Πρόσφατα μάλιστα ἀμφισβήτησε τὸν ἴδιο τὸν Κεμάλ, χρεώνοντάς του τὴν ἀπώλεια τῶν νησιῶν μας. (Τὸν Κεμάλ, ὁ Ἐρτογὰν τὸν προσπερνᾶ. Τοῦ καταλογίζει μετριοπάθεια. Προφανῶς θὰ τὸν χαρακτηρίζει καὶ ἄπιστο καὶ ἐπιρρεπῆ σὲ ἀκολασίες, πράγματα ἀνάρμοστα γιὰ τὸν φανατικὸ ἰσλαμιστὴ Τοῦρκο πρόεδρο. Ὁ Μεχμὲτ ὁ Πορθητὴς καὶ ὁ Ἂρπ-Ἀσλὰν εἶναι πολὺ πιὸ κοντὰ στὴν ἰδιοσυγκρασία του. Κατακτήσεις, δηώσεις καὶ σφαγὲς τῶν «γκιαούρηδων», μὲ τὸ σπαθὶ τοῦ Ἰσλὰμ καὶ στὸ ὄνομα τοῦ Ἀλλάχ, ἕλκουν καὶ συγκινοῦν τὸν θεοπάλαβο καὶ τοῦ ἐξασφαλίζουν παντοτινὸ ὄνομα καὶ περίοπτη θέση στὸν μωαμεθανικὸ παράδεισο).
.               Ἐπανέρχομαι στὸν μύθο. Ἂς προσεχθεῖ τὸ ἀνισόρροπο ἐπιχείρημα τοῦ λύκου περὶ θολώματος τοῦ νεροῦ, ἂν καὶ στέκεται πιὸ κάτω στὴν κοίτη τοῦ ποταμοῦ τὸ ἀρνί. Δὲν περνάει μέρα ποὺ κάποιος σφουγγοκωλάριος καὶ ζητωκραυγαστὴς τοῦ Ἐρντογάν, ἂν ὄχι ὁ ἴδιος, ποὺ δὲν θὰ ἐκστομίσει ψεύδη οὐρανομήκη, ἀνυπόστατες θέσεις καὶ βλέψεις, οἱ ὁποῖες προκαλοῦν τὴν νοημοσύνη μας καὶ δοκιμάζουν τὰ νεῦρα μας. «Καταπιέζεται ἡ μειονότητα στὴν Θράκη, πάντοτε μόνον τουρκική». Στὸν Ἕβρο, ὅταν οἱ ἔνοπλες δυνάμεις τῆς πατρίδας μας ἀντιμετώπιζαν μὲ ἐπιτυχία τοὺς λαθροεισβολεῖς, ἀνακάλυπταν πτώματα δολοφονημένων ἀπὸ τὸν στρατό μας. Πόσες φορὲς μιλοῦν γιὰ κακομεταχείριση παράνομων μεταναστῶν, ὅταν ἀκόμη τὸ «ἐξπρές τοῦ μεσονυκτίου», σφυρίζει καὶ ταξιδεύει στὴν χώρα τους. Ἑκατοντάδες οἱ φυλακισμένοι, μὲ συνοπτικὲς διαδικασίες, μὲ τὸ πρόσχημα τῆς συμμετοχῆς στὸ κίνημα(;) τοῦ Γκιουλέν. Ἰδίως ἐκεῖνος ὁ κρετίνος Μπαχτσελὶ -ὑποτίθεται ὅτι συμπράττει μὲ τὴν συμμορία του στὴν κυβέρνηση τοῦ Ἐρντογάν- ὅπου σταθεῖ καὶ ὅπου βρεθεῖ ὀνειροφαντάζεται «Σμύρνη» καὶ γενοκτονίες καὶ καταστροφὲς τῶν Ἑλλήνων. Ἕνα ἐρεβῶδες ὑποκείμενο, ποὺ συναγωνίζεται «τὸν πρόεδρό του» στὴν παλαβομάρα καὶ στὴν κακοποιὸ εὑρεσιτεχνία.
.               Τὶς προάλλες κάποιος ἀπόστρατος στρατηγὸς ὀνόματι Καρακούς ἰσχυρίστηκε, σοβαρότατα, ὅτι οἱ λέξεις Αἰγαῖο καὶ Ἀγαμέμνων, δὲν εἶναι ἑλληνικές, ἀλλὰ τουρκικές. Μάλιστα. Ἐδῶ ταιριάζει νομίζω ἡ παροιμία. «Ὁ καθεὶς τὴν μύξα του γιὰ βούτυρο τὴν ἔχει». Καὶ τί κρανιοκενῆ ἀράδιασε; «Πρὶν ἀπὸ τοὺς Δωριεῖς ὑπῆρχαν οἱ Τοῦρκοι, Ἀκά. Ἀπὸ αὐτοὺς ὀνομάστηκε ἔτσι τὸ Αἰγαῖο. (Μὲ ἕνα κάππα στὴν ἀρχὴ τῆς λέξεως, θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς πείσει. Αὐτὸ τὸ «-άκα», ταιριάζει καὶ σὲ ἄλλες ἑλληνικὲς λέξεις, μὲ ἀρνητικὴ σημασία. Τέλος πάντων, σέβομαι τοὺς ἀναγνῶστες καὶ δὲν προχωρῶ). Γιὰ δὲ τὸν δύσμοιρο βασιλέα τῶν Μυκηνῶν, Ἀγαμέμνονα, τὸ ἀπέδωσε στὸ γνωστὸ «Ἀκὰ» καὶ «μέμνουμ», ποὺ σημαίνει «χαίρομαι» στὴν μεγαλειώδη καὶ ἀξιοζήλευτη καὶ μητέρα ὅλων τῶν γλωσσῶν τοῦ κόσμου, γλώσσας τους. Κατὰ τὴν ἴδια τουρκική… ἀλογία ὁ Σωκράτης παράγεται ἀπὸ τό Σου(=νερὸ) καὶ «κράτ». (Τὸ «κρὰτ» τὸ ἀγνοῶ).
.               Εἶναι γνωστὸ πὼς ἡ τουρκικὴ γλῶσσα, ἐμπλούτισε τὴν ἑλληνικὴ μὲ λέξεις ποὺ ἔχουν σχέση κυρίως μὲ τὴν γαστέρα, τὸ παχὺ ἔντερο καὶ τά…κατάλοιπά τους. Γιαρμάς, γιαούρτι, ζαρζαβατικά, καρπούζι, μπακλαβάς, κότσι, μουσακάς, χαλές, ταραμάς, ἰμὰμ-μπαϊλντί, γιουβαρλάκια, κεφτές, μπαχαρικά, μπουνταλάς, παντζάρι, πιλάφι, ταχίνι, τουλούμπα, τσογλάνι, κανταΐφι, κιμάς, ντουβάρι καὶ ντουμάνι, λέξεις δηλαδὴ ποὺ παραπέμπουν σὲ ἕναν πολὺ ὑψηλὸ πολιτισμό, ποὺ καὶ σήμερα συνεχίζει νὰ εὐεργετεῖ τὴν λιμώττουσσα ἀνθρωπότητα ἢ καλύτερα νὰ προσφέρει «τὰ χαΐρια του στὸν φουκαρὰ ντουνιά», ὅπως θὰ τὸ διατυπώναμε χρησιμοποιώντας τὰ μυρίπνοα ἄνθη τοῦ τουρκικοῦ λεξιλογίου.
.               Τί δάνεισε ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα στὴν τουρκική; Λέξεις ποὺ ἀφήνουν τὸ κοιλιὰ καὶ τὰ δορυφοροῦντα αὐτὴν ὑποσυστήματα καὶ ἀνεβαίνουν ψηλά,  στὴν καρδιὰ καὶ στὸ νοῦ. Ἀκαδημία, ἀκρόπολη, ἀκτινολογικός, ἀνατολή, ἀριθμητική, βιβλιόφιλος, δημαγωγία, δημιουργός, δίλημμα, ἐξωτικός, οἰκολόγος, ἔρως, φιλόσοφος, φῶς, (foto, τουρκικά), γαλαξίας, ὑδρόφιλος, ἰδέα, εἴδωλο, γεωλόγος, καλλιγραφία, κλίμα, χορωδία, μαθηματικὰ καὶ μύριες ἄλλες, ὅλες λέξεις ποὺ κρύβουν στὰ φυλλώματά τους πολιτισμό, εὐγένεια, ἐπιστήμη καὶ ἀρχοντιά.
.               Νὰ κλείσω μὲ τὸν μύθο τοῦ Αἰσώπου. Δὲν ξέρουμε, ἀλλὰ μᾶλλον τὸ ἀρνίον φαγώθηκε ἀπὸ τὸν λύκο. Καμμιὰ δικαιολογία, λογικὴ θέση δὲν κατευνάζει τὸ ἄπληστο καὶ ἀνόητο θηρίο. Τί μπορεῖ νὰ κάνει; πῶς μπορεῖ νὰ γλιτώσει; Νὰ καλέσει, νὰ βελάξει καὶ νὰ ἔρθουν τὰ τσομπανόσκυλα, τὰ ὁποῖα ὁ λύκος φοβᾶται. Ποιά εἶναι αὐτά; Οἱ ἀτρόμητοι πιλότοι μας, οἱ θαλασσόλυκοι πλοίαρχοι τῶν κανονιοφόρων καὶ τῶν ἀντιτορπιλικῶν μας, τὰ Ἑλληνόπουλα ποὺ ὑπηρετοῦν στὰ ἅρματα καὶ στὶς πυροβολαρχίες μας. Μόνο αὐτὴν τὴν γλώσσα, τρέμει τὸ θρασύδειλο θηρίο…

 

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΜΕ ΥΨΗΛΟ (κορωνοϊκό) ΚΟΣΤΟΣ Η ΒΕΒΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μὲ ὑψηλὸ κόστος ἡ βεβήλωση τῆς Ἁγίας Σοφίας

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                Ἡ ἐκ μέρους τοῦ Τούρκου Προέδρου Ἐρντογὰν βεβήλωση τοῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ ἡ παράλληλη φιέστα ποὺ ἔστησε εἶχε ὑψηλὸ κόστος. Σύμφωνα μὲ τὴ δήλωση τοῦ καθηγητοῦ Σὰρπ Οὐνὲρ (Τμῆμα Δημόσιας Ὑγείας Ἰατρικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Χασέτεπε τῆς Κωνσταντινούπολης), ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ τουρκικὸ ἀνεξάρτητο ΜΜΕ «duvar», πάνω ἀπὸ τρεῖς χιλιάδες (3.000) μουσουλμάνοι, ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ στὶς 24 Ἰουλίου συνωστίσθηκαν ἐκτὸς τοῦ Ναοῦ καὶ ἀλάλαζαν γιὰ τὸ ἐκ μέρους τοῦ Τούρκου προέδρου «κατόρθωμα» τῆς βεβήλωσης τοῦ Ναοῦ-συμβόλου τῆς Χριστιανοσύνης, βρέθηκαν θετικοὶ στὸν κορωνοϊό, γεγονὸς ποὺ προκάλεσε ἐκθετικὴ αὔξηση τῶν κρουσμάτων στὴν Τουρκία. Στὶς ἀρχὲς Αὐγούστου δηλωμένα ἦσαν ἄνω τῶν χιλίων ἡμερησίως, κατὰ τὶς ἐπίσημες τουρκικὲς ἀνακοινώσεις.
.                Σημειώνεται ὅτι μαζὶ μὲ τὸν Ἐρντογὰν στὴν βεβήλωση τοῦ Ναοῦ ἦσαν 500 ἐπίσημοι προσκεκλημένοι του, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὁ γαμβρός του καὶ Ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν τῆς Τουρκίας Μπερὰτ Ἀλμπαϊράκ. Ἰατρός, ποὺ ἐργάζεται σὲ νοσοκομεῖο τῆς Σεβάστειας καὶ θέλησε νὰ κρατήσει τὴν ἀνωνυμία του, δήλωσε στὸ ἀραβικὸ πρακτορεῖο εἰδήσεων Arab News ὅτι ἔχει τὴν πληροφορία ὅτι καὶ μεταξὺ αὐτῶν τῶν 500 ὑπῆρξαν κρούσματα, ποὺ ἀπεκρύβησαν ἀπὸ τὴν κοινὴ γνώμη.
.                Τὸ Arab News σημειώνει ὅτι ὁ Ἐρντογὰν εἶχε προσκαλέσει στὴ βεβήλωση τοῦ Χριστιανικοῦ Ναοῦ –μνημείου τοῦ Βυζαντινοῦ Πολιτισμοῦ– προσωπικότητες ἀπὸ ὅλο τὸν κόσμο, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὸν Πάπα Φραγκίσκο. Ἀλλά, ὅπως δήλωσε μὲ δηλητηριώδη εἰρωνεία ὁ καθηγητὴς τῆς Παιδιατρικῆς Καρδιοθωρακικῆς Χειρουργικῆς στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Πίτσμπουργκ Δρ. Ἐργκὶν Κοσιλντιρίμ, «οὐδεὶς ἀνταποκρίθηκε στὴν πρόσκληση Ἐρντογὰν, πλὴν τοῦ κορωνοϊοῦ»…
.                 Ἡ εὐθύνη τοῦ προέδρου Ἐρντογὰν εἶναι μεγάλη, διότι ὁ ἴδιος καὶ τὸ Κόμμα του προκάλεσαν αὐτὴ τὴ νέα ἔκρηξη τῆς πανδημίας. Ἡ λαϊκὴ κινητοποίηση γιὰ τὴ φιέστα ποὺ ἔστησαν, τὴν 24η Ἰουλίου, ἦταν ὡσὰν πρὸ κορωνοϊοῦ προεκλογικὴ συγκέντρωση. Ὅπως γράφει τὸ Arab News ἰσλαμιστὲς-ὀπαδοὶ τοῦ Κόμματος τοῦ Ἐρντογὰν μεταφέρθηκαν μὲ ποῦλμαν δωρεὰν στὴν Κωνσταντινούπολη ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὰ βάθη τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ὁ ἴδιος ὁ Ἐρντογὰν ἐκτίμησε ὅτι γύρω ἀπὸ τὸν Ναὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας συνωστίσθηκαν 350.000 ὀπαδοί του, γιὰ νὰ ἑορτάσουν τὸ «γεγονός», χωρὶς οὐδὲν μέτρο νὰ λάβουν ἔναντι τῆς πανδημίας….
.                Ἡ μὲ εὐθύνη τοῦ Προέδρου Ἐρντογὰν ἔξαρση τοῦ κορωνοϊοῦ στὴν γειτονικὴ χώρα δείχνει τὸν χαρακτήρα του. Μπρὸς στὴ μεγαλομανία, ἀπὸ τὴν ὁποία διακατέχεται καὶ στὶς δικτατορικὲς – σουλτανικὲς ἀντιλήψεις του, παρέβλεψε τὶς ἐπιπτώσεις τῶν ἐνεργειῶν του. Ἀναλόγως μὲ τὴν Ἁγία Σοφία πράττει στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο, στὴ Λιβύη, στὴ Συρία, στὸ Αἰγαῖο καὶ σὲ βάρος τῶν Κούρδων, τῶν Ἀλεβιτῶν, τῆς Ἑλλάδος, τῆς Κύπρου, τῆς Αἰγύπτου, τοῦ Ἰσραὴλ καὶ τῆς Ἀρμενίας. Ὅλοι οἱ πολιτικοὶ ἡγέτες, ποὺ συζητοῦν καὶ διαπραγματεύονται μαζί του ὀφείλουν νὰ γνωρίζουν τὸν χαρακτήρα τοῦ Τούρκου Προέδρου. Οἱ ὁλοκληρωτικές του πεποιθήσεις φαίνονται καὶ ἀπὸ τὴν προεξόφλησή του, πὼς τὸ 100% τῶν Τούρκων τὸν ἀκολουθεῖ στὰ ὅσα πράττει. Οὔτε ὁ Στάλιν εἶχε παρουσιάσει ποτὲ τέτοια ποσοστά.-

, ,

Σχολιάστε

EΛΛΗΝΕΣ: ΟΙ ΧΤIΣΤΕΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜEΝΗΣ, ΤΟYΡΚΟΙ: Η ΜAΣΤΙΓΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜEΝΗΣ (Δ. Νατσιός)

Ἕλληνες: οἱ χτίστες τῆς οἰκουμένης
Τοῦρκοι: ἡ μάστιγα τῆς οἰκουμένης

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                       Κάποιος Ἰμπραχὶμ (ἀπὸ τὸ βιβλικὸ Ἀβραὰμ βεβαίως), τὸ φερέφωνο τοῦ Ἐρντογάν, δήλωσε, μεταξὺ ἄλλων ἀθλίων,  πρόσφατα ὅτι  «Οἱ Ἕλληνες δὲν ἔχουν καμμία σχέση μὲ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες καὶ τοὺς βυζαντινούς».
.                       Τὸ πρῶτο ποὺ ἔχουμε νὰ ποῦμε εἶναι ὅτι οἱ Τούρκοι  σίγουρα εἶναι γνήσιοι ἀπόγονοι τῶν προγόνων τους, τῶν αἱμοσταγῶν, μογγολικῶν στιφῶν ποὺ ἔσπερναν -καὶ σπέρνουν- τὸν θάνατο καὶ τὴν καταστροφή, ἀπὸ ὅπου περνοῦσαν. Ἴδιοι καὶ ἀπαράλλακτοι αἰῶνες τώρα.
.                       Τὸ δεύτερο εἶναι τὸ ἑξῆς: Ὅλοι οἱ ὅμοροί μας λαοί, Ἀλβανοί, Βούλγαροι, Τοῦρκοι, Σέρβοι, καυχῶνται γιὰ τὴν ἀπευθείας καταγωγή τους ἀπὸ τοὺς “ἀρχαίους” προγόνους τους καὶ οὐδεὶς ποτὲ τὸ ἀμφισβήτησε. Οἱ μόνοι ποὺ δὲν ἔχουν δικαίωμα νὰ ὑπερηφανεύονται γιὰ τὴν ἄμεση καταγωγή τους ἀπὸ τοὺς προγόνους τους, ἀρχαίους… μεσαίους καὶ νεότερους, εἴμαστε ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες. Γιατί; Διότι ἔχουμε ζηλευτὴ ἱστορία, ἡ λέξη Ἕλληνας εἶναι ταυτόσημό του πολιτισμοῦ, τῆς ὀμορφιᾶς, τῆς ἀρχοντιᾶς, τῆς ἀνδρείας καὶ τῆς λεβεντιᾶς. Καὶ δὲν χρειάζεται νὰ παραθέσω τὰ ὅσα ἔχουν γράψει ὅλα τὰ μεγάλα πνεύματα τῆς ἀνθρωπότητας, ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, γιὰ τοὺς Ἕλληνες.( “Δὲν ὑπάρχει ἰδιότης τιμιωτέρα” ἀπὸ τὸ νὰ εἶσαι Ἕλληνας, ἔλεγε ὁ Καβάφης).
.                       Στὴν παράθεση τῶν γειτονικῶν λαῶν δὲν ἀνέφερα τοὺς σκοπιανούς. Δὲν εἶναι λαός, εἶναι τεχνητὸ κατασκεύασμα. Ποιά ἱστορία ἔκλεψαν; Τῆς Μακεδονίας, τὴν ἑλληνικὴ καὶ βρέθηκαν οἱ προδότες, πρώην καὶ νῦν, ποὺ νομιμοποίησαν καὶ ἀποδέχονται  τὸ ἀνοσιούργημα. Τὸ περίεργο εἶναι πὼς ὅλοι οἱ γείτονες, κατὰ καιροὺς ὀρέγονται μία ἑλληνικὴ περιοχή, ἕνα περίοπτο καὶ τρανὸ ὄνομά μας. Οἱ Ἀλβανοὶ ἐποφθαλμιοῦν τὴν Ἤπειρο, οἱ Βούλγαροι τὴν Θράκη, οἱ Τοῦρκοι ὀνομάζουν τὸν Ὅμηρο, Ὀμὲρ καὶ αὐτοανακηρύσσονται συνεχιστὲς τοῦ Βυζαντίου, ἐνῶ ταΐζουν τὰ κοπάδια τους μὲ ὀνειροφαντασιώσεις τοῦ τύπου πὼς “εἴμαστε οἱ γεννήτορες τῆς ἀνθρωπότητας” καὶ εἶναι “εὐτυχία νὰ εἶσαι Τοῦρκος”. Καὶ ἐμεῖς; “Οἱ νοσοῦντες ἐξ ἐλαφρότητος” (Παπαδιαμάντης), οἱ τῆς ἀψόγου στάσεως ὑποστηρικτές; Ἐμεῖς ἔχουμε τὰ γνωστὰ σκύβαλα καὶ περιτρίμματα τῆς ἱστοριογραφικῆς τσαρλατανιᾶς, ποὺ παρεισέφρησαν στὰ πανεπιστήμια καὶ δηλητηριάζουν χρόνια καὶ χρόνια τὸν λαὸ μὲ ἰδεοληψίες πὼς πρῶτα γίναμε κράτος- κάποια ἀπολειφάδια Σλάβων, Τούρκων καὶ Ἀλβανῶν ἐπαναστάτησαν τὸ Εἰκοσιένα- καὶ μετὰ ἔθνος. Ὅλοι ἐπιβίωσαν στὶς ἐθνικές τους περιπέτειες, μόνο οἱ Ἕλληνες ἐξαφανίστηκαν. Ατς βέβαια ο “βλαμμένες” δέες δν εναι καινούργιες. Εἶναι ἡ γνωστὴ θεωρία τοῦ ἀπατεώνα Φαλμεράυρερ, ποὺ τοῦ ὀφείλουμε χάριτες, γιατί ἐνεργοποίησε σπουδαίους ἱστορικοὺς (Παπαρρηγόπουλος, Ζαμπέλιος), λαογράφους (Ν. Πολίτης), γλωσσολόγους (Βερναρδάκης, Χατζηδάκις), ποιητὲς καὶ πολλοὺς ἄλλους εἰδήμονες, ἐπιστήμονες καὶ λογοτέχνες ποὺ ἀνέδειξαν τὴν συνέχεια τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους.
.                    Τέλος πάντων γιὰ ὅλα αὐτὰ τὴν ἀπάντηση τὴν βρίσκουμε στὸν Μακρυγιάννη, μὲ τὴν ἁπλοϊκὰ μεγαλοπρεπῆ του φράση: “Ὅτι ἀρχὴ καὶ τέλος, ὅλα τὰ θερία πολεμοῦν νὰ μᾶς φᾶνε καὶ δὲν μποροῦνε. Τρῶνε ἀπό μας καὶ μένει καὶ μαγιά”. (Ἂν καὶ ὁ Σεφέρης, ἀηδιασμένος ἀπὸ τὴν βλακεία, τὴν μωρία, τὴν ἐγωπάθεια καὶ τὴν γενικὴ ἀναπηρία τῆς ἡγετικῆς τάξης, θὰ γράψει παραφράζοντας τὸν Μακρυγιάννη: “Ὣς τώρα ὅλοι βαλθήκαμε νὰ καταβροχθίσουμε τὴν Ἑλλάδα. Ἡ στάθμη αὐτῆς τῆς τροφοδοσίας ὁλοένα κατεβαίνει. Σὲ λίγο θὰ ἀρχίσει νὰ μᾶς τρώει ἐκείνη”).
.                     Ὅσο γιὰ τὶς τουρκικὲς ἀνοησίες τὴν καλύτερη ἀπάντηση γιὰ τὸ ποιὸν τῶν Ἑλλήνων καὶ τὸ μέγα χάσμα ποὺ μᾶς χωρίζει ἀπὸ τὴν βαρβαρότητα τῶν μεμέτηδων, παραπέμπω σὲ ἕνα παλιὸ κείμενο. Τὸ ἐντόπισα στὰ ἅπαντα τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ Ἀριστοτέλη Βαλαωρίτη, (ἔκδ. “Μέρμηγκας”, σελ.155, τόμ. 3ος), τοῦ «φυλάκτορα τοῦ Γένους», ὅπως τὸν ὀνομάζει ὁ Παλαμᾶς σ᾽ ἕνα ποίημά του. Εἶναι γράμμα ποὺ ἔστειλε στὶς 31 Μαρτίου τοῦ 1860 στὸν Ἀνδρέα Λασκαράτο. Τὸ γεγονὸς τὸ χαρακτηρίζει «ἀνέγδοτο».
.                    Τὸ 1822 ὁ ἀθάνατος Ὀδυσσέας Ἀνδροῦτσος, τὸ λιοντάρι τῆς Ρούμελης, πολιορκεῖ τὴν Ἀκρόπολη τῶν Ἀθηνῶν “ὅπου εὑρίσκοντο κλεισμένοι οἱ Τοῦρκοι”. Διαβάζω καὶ ἀγαλλιῶ:
.                    «Ἐξύπνησαν κάποια παλληκάρια τοῦ Ὀδυσσέως, πρωὶ πρωὶ καὶ ἀπὸ τὸ πρῶτο γλυκοχάραμα ἔμειναν ἐκστατικά, βλέποντας τοὺς Τούρκους ἀνεβασμένους ἐπάνω εἰς τὸν Παρθενώνα καὶ ἐργαζόμενους μὲ μεγάλη βία νὰ χαλοῦν τὰ ὡραῖα ἐκεῖνα μνημεῖα. Τόσο παράξενη καὶ ἀκατανόητη τοὺς ἐφάνη τέτοια ἀνωφελὴς βαρβαρότης, ὁπού ἔτρεξαν ἀμέσως νὰ εἰδοποιήσουν τὸν Ὀδυσσέα. Ἀφοῦ ὁ στρατηγὸς ἐβεβαιώθηκε μὲ τὰ μάτια του ἀπόλυσε τρία τέσσερα ἀπὸ τὰ παλληκάρια του νὰ πλησιάσουν εἰς τὴν Ἀκρόπολη καὶ νὰ ἐρωτήσουν τοὺς Τούρκους, διατὶ ἔδειχναν τέτοια ἀγριότητα μὲ μάρμαρα, τὰ ὁποῖα δὲν τοὺς ἐπροξενοῦσαν καμμία βλάβη. Ἐπέταξαν μὲ μιᾶς οἱ γενναῖοι καὶ ὕστερα ἀπὸ λίγη ὥρα ἔφεραν εἰς τὸν στρατηγὸ τὴν ἀπόκριση ὅτι οἱ Τοῦρκοι μὴν ἔχοντας ἄλλο μολύβι διὰ νὰ χύσουν βόλια καὶ ξανοίξαντες ὅτι μέσα εἰς ἐκεῖνα τὰ μάρμαρα εὑρίσκεται τοῦτο τὸ μέταλλο, χυμένο ἐπίτηδες διὰ νὰ δίδη δύναμη καὶ σταθερότητα, εἶχαν ἀποφασίσει νὰ προστρέξουνε εἰς ἐκεῖνο τὸ χαλασμὸ διὰ νὰ δυνηθοῦνε νὰ ἐξακολουθήσουνε τὸν πόλεμο.
Τέτοια ἀπόκρισι ἐπροξένησε μεγάλη ἀπελπισία εἰς τοὺς Ἕλληνες καὶ ἀφοῦ ἐστοχάστηκαν τί νὰ πράξουν διὰ νὰ σώσουν ἀπὸ τὸν ὄλεθρο τὰ μνημεῖα τοῦ μεγαλείου των, ὅλοι μὲ μία φωνὴ ἀποφάσισαν νὰ μηνύσουν εἰς τοὺς ἀποκλεισμένους νὰ παύσουν τὴν καταστροφὴ καὶ ἦσαν ἕτοιμοι νὰ τοὺς προμηθεύσουν ὅσο μολύβι τοὺς ἐχρειάζετο γιὰ τὴν ὑπεράσπισή τους. Οὕτω καὶ ἐγένετο. Ἔστερξαν οἱ Τοῦρκοι, καὶ οἱ Ἕλληνες ἐξαγόρασαν μὲ τὸ αἷμα τους -δίδοντες εἰς τοὺς ἐχθροὺς βόλια διὰ νὰ τοὺς σκοτώσουν- τὰ πολύτιμα ἐκεῖνα μάρμαρα, τὰ ὁποῖα ἦσαν προωρισμένα νὰ ζήσουν διὰ νὰ ἴδουν πάλιν ἀναστημένο ὁλόγυρά τους ἐκεῖνο τὸ ἔθνος, τὸ ὁποῖο ἀπὸ τόσους αἰῶνας ἐφαίνετο βυθισμένο εἰς λήθαργο. Ἀξιοθαύμαστο παράδειγμα ἀρετῆς, γενναιότητος καὶ ζήλου πρὸς τὴν πατρίδα!». (Ἐκπληκτικό γεγονός!!).
.                    Αὐτὴ εἶναι ἡ διαφορά μας μὲ τοὺς γενοκτόνους μας Τούρκους.  Ἐμεῖς εἴμαστε (ἤμασταν; τί νὰ πῶ;) ἕνας λαὸς “ποὺ ἄφησε τὰ βήματα καὶ τὰ χνάρια του πάνω στὴ γῆ. Γιὰ νὰ τὰ κοιτάζει ἡ ἱστορία καὶ νὰ βρίσκει τὸν ἑαυτό της, ἕνας λαὸς ποὺ ἔμαθε νὰ χτίζει καὶ νὰ χαμογελᾶ”. Ἕνας λαὸς χτίστης τῆς οἰκουμένης. Καὶ αὐτοί, ἕνας λαὸς “ποὺ γέμισε πληγὲς τὸ χῶμα…Ἕνας λαὸς ποὺ χαλᾶ, γιατί δὲν μπορεῖ νὰ χτίσει. Ποὺ ἱεροσυλεῖ (Ἁγιὰ Σοφιά), γιατί δὲν μπορεῖ νὰ σεβαστεῖ. Καὶ καταστρέφει, γιατί δὲν μπορεῖ νὰ δημιουργήσει”. Ἕνας λαὸς μάστιγα τῆς οἰκουμένης. (Ἄνθος Λυκαύγης, “Ἀπ᾽ ἐδῶ πέρασαν ἐκεῖνοι”, “Κυπριακὸ ἀνθολόγιο γιὰ παιδιὰ τοῦ δημοτικοῦ”, Λευκωσία 1994).

,

Σχολιάστε

Η ΟΞΥΔΕΡΚΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΕΜΑΛΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΓΛΙΤΩΝΕΙ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΚΑΒΡΙΑ ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

παιδευσία μας μοιραία

Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ,
ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» 26.07.2020

.                         Πόσο ἀστεῖοι γινόμαστε οἱ σημερινοὶ Ἑλληνώνυμοι, ὅταν «πρέπει» νὰ ὑπερασπίσουμε τὴν ἑλληνικότητα τοῦ παρελθόντος ποὺ ἀδιάντροπα ἀγνοοῦμε (τὴν ἀρχαιοκλασικὴ) ἢ ποὺ βαθειὰ περιφρονοῦμε καὶ αὐθόρμητα ἀπεχθανόμαστε (τὴ λεγόμενη «βυζαντινή»)! Εἶναι νὰ γελάει κάθε ἀπροκατάληπτος, κάποιας παιδείας συνάνθρωπος (ἢ νὰ θλίβεται, ἀνάλογα μὲ τὸ εἶδος τοῦ «φιλελληνισμοῦ» του) ἀκούγοντας τοὺς πολιτικούς μας ἄρχοντες καὶ τοὺς κομματικοὺς ἀρχηγούς μας νὰ διαμαρτύρονται ποὺ ὁ Ἐρντογὰν ξανακάνει τὴν Ἁγιά-Σοφιὰ τζαμί.
.                         Ἡ μαχητικὰ μηδενιστική, λάτρις τοῦ Διαφωτισμοῦ, παγκυρίαρχη στὴ σημερινὴ Ἑλλάδα διανόηση, ὑπαγορεύει στὰ κόμματα (τῆς τάχα Ἀριστερᾶς καὶ τῆς «προοδευτικῆς» Δεξιᾶς) νὰ ἀπαιτοῦν ἀπὸ διεθνεῖς ὀργανισμοὺς προστασία τοῦ «μνημείου» καὶ τῶν «ἔργων Τέχνης» ποὺ συγκεφαλαιώνονται στὴν ὀνομασία «Ἁγια-Σοφιά». Ἀγνοοῦν οἱ θλιβεροὶ αὐτὸ ποὺ ἤξερε καλὰ ὁ Πορθητὴς καὶ τὸ ἔχει συνειδητοποιήσει εὐστοχότατα ὁ Ἐρντογάν: Ὅτι ἡ Ἁγιά-Σοφιά δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνας «θρησκευτικὸς ναός», ἔστω ἔκτακτου κάλλους καὶ μὲ τεράστιας καλλιτεχνικῆς ἀξίας θησαυρίσματα. Εναι τ σύμβολο (ταυτότητα) τς «ατοκρατορίας», δηλαδ μίας διεθνικς «τάξης πραγμάτων», πο συγκεφαλαιώνει τρόπο βίου πολιτισμό. Γιὰ πολλοὺς αἰῶνες σάρκωνε ἡ Ἁγιά-Σοφιά τὸ «πάντρεμα» Ρώμης – Ἀθήνας, ἐκκλησίας τοῦ δήμου καὶ λατινικῆς εὐταξίας (ordo rerum), Ἡράκλειτου – Ἀριστοτέλη καὶ «ἐκκλησιάζουσας βασιλείας». Μὲ τὸν Πορθητὴ ἡ στόχευση μεταφέρθηκε στὸ ἐπίπεδο τοῦ ἁπλοϊκοῦ πόθου «κοσμοκρατορίας» καὶ μὲ τὸν Ἐρντογὰν μοιάζει νὰ γοητεύει τὸ ὅραμα: μήπως ἀντιπαλέψει ἡ παιδαριώδης «μεταφυσική» τοῦ Ἰσλάμ, σὲ διεθνῆ κλίμακα, τὴ λοιμικὴ τοῦ ἱστορικὸ-ὑλιστικοῦ κρετινισμοῦ, «ἀριστερῶν» ἢ «δεξιῶν» προσχημάτων, κερδίζοντας μίαν εὔκολη ὑπεροχή.
.                         Τὴν παραπάνω τηλεγραφικὰ συμπυκνωμένη ὀπτικὴ οἱ πολιτικοί μας ἄρχοντες καὶ οἱ κομματικοὶ ἀρχηγοί μας οὔτε τὴν ὑποψιάζονται οὔτε καὶ τοὺς ἐνδιαφέρει – ἡ διαπίστωση δὲν εἶναι ὑπεροπτικὴ μομφή, εἶναι πίκρα καὶ ὀδύνη. Ἂς βρισκόταν ἕνας ἔγκυρος δημοσιογράφος, νὰ θέσει στοὺς πρώην Ἀρχηγοὺς τοῦ Κράτους (ἐπιλογὲς ὅλοι τοῦ πρωθυπουργοκεντρικοῦ μας ὁλοκληρωτισμοῦ), στοὺς πρώην πρωθυπουργούς, πρώην ἀρχηγοὺς ΓΕΕΘΑ, ἕνα καὶ μόνο ἐρώτημα: «Γιατί ὁ Παρθενώνας εἶναι σημαντικότερος ἀπὸ τὸν Πύργο τοῦ Ἀϊφελ καὶ ἡ Ἁγιά-Σοφιά σημαντικότερη ἀπὸ τὴ γέφυρα τοῦ Μπρούκλιν;». Θὰ προέκυπταν διατυπώσεις κονσερβαρισμένης κενολογίας, ποὺ ἴσως ἀφύπνιζαν κάποια συνείδηση συλλογικῆς ντροπῆς. Σίγουρη πρόβλεψη.
.                     Δυστυχῶς ἔχει χαθεῖ πιὰ καὶ ἡ δυνατότητα δημόσιου διαλόγου – ἡ σύνθεση τῆς Ἐπιτροπῆς Ἑορτασμοῦ τῶν Διακοσίων χρόνων ἀπὸ τὸ ’21, τὸ βεβαιώνει. Θὰ ἦταν μία καλὴ ἀφορμή, πέρα ἀπὸ τὰ βλακώδη πανηγυριώτικα καὶ τὶς συναισθηματικὲς παιδαριωδίες, νὰ δοῦμε κατάματα καὶ νὰ συγκρίνουμε τὴν περίπτωσή μας μὲ αὐτὴ τῶν Τούρκων.
.                         Καὶ οἱ δύο λαοὶ φιλοδοξήσαμε νὰ μετάσχουμε στὴ Δυτικὴ Νεωτερικότητα. Ἐμεῖς, ἀπόγονοι καὶ συντελεστὲς – συνεχιστὲς τῆς Ἑλληνο-ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, καὶ μετὰ σκλάβοι τῶν Τούρκων, ἀλλὰ μὲ ἐναργέστατη συνείδηση τῆς αὐτοκρατορικῆς ἀρχοντιᾶς καὶ τοῦ ἀρχαίου κλέους. Οἱ Τοῦρκοι, λαὸς τῆς στέπας καὶ τοῦ πολέμου, τῆς σφαγῆς καὶ τῆς κυριαρχίας, μπῆκαν στὸν «πολιτισμὸ» μέσῳ μίας θρησκείας θεμελιωμένης στὴ βία καὶ στὸν καταναγκασμό. Διακρίθηκαν σὲ Τέχνες λεπτουργημένης διακοσμητικῆς, πάντοτε μειονεκτικοὶ ἀπέναντι στοὺς Ἕλληνες, ποὺ γεννοῦσε τὶς Τέχνες τους πάντοτε ἡ προτεραιότητα τῶν μεταφυσικῶν τους ἀναζητήσεων.
.                         Ὕστερα ἀπὸ τετρακόσια χρόνια ὀθωμανικῆς ἀπομίμησης τῆς αὐτοκρατορίας καὶ δυναμικῆς παρουσίας τῶν Ἑλλήνων στὶς Ἀγορὲς τῆς Εὐρώπης, τῆς Αἰγύπτου, τῆς ναυσιπλοΐας στὴ Μεσόγειο κι ὣς τὴ Μαύρη Θάλασσα, ἀναγκάζονται, οἱ Ἕλληνες πρῶτοι, μὲ τὴ στυγνὴ Βαυαροκρατία, καὶ μετὰ οἱ Τοῦρκοι, μὲ τὸν δυνάστη Κεμάλ, νὰ ὑποταχθοῦν στὸ σχῆμα ὀργανωμένης συλλογικότητας ποὺ εἶχε γεννήσει ἡ Εὐρώπη: τ θνος-κράτος. καταστατικ λογικ το «θνικο κράτους» ταν φιλοσοφία το «Διαφωτισμο», δηλαδ παλλαγ τν κοινωνιν π τν τυραννία το ρωμαιοκαθολικο αταρχισμο κα το προτεσταντικο νομικισμο.
.                         Ὁ Κεμὰλ προσπάθησε νὰ μετασκευάσει τὴν Τουρκία σὲ ἄθρησκο (laique) κράτος. Πέτυχε ἔτσι νὰ τὴν καταστήσει «κλειδὶ» γιὰ τὶς διεθνεῖς «ἰσορροπίες τρόμου». ρντογάν, ξυδερκέστερος, διέγνωσε τι κεμαλικ πιλογ δηγοσε νομοτελειακ τν Τουρκία ν ποστε τ μακάβρια μοίρα τν λλήνων: Ἀπὸ «αὐτοκρατορία» ποὺ σάρκωνε τὸν ἰλιγγιώδη πολιτισμὸ τοῦ Παρθενώνα καὶ (σὲ ὀργανικὴ συνέχεια) τῆς Ἁγια-Σοφιᾶς, νὰ μετασχηματιστεῖ σὲ γελοιῶδες κρατίδιο, μετὰ-ἀποικιακῆς ὁλοκληρωτικῆς ἐξάρτησης ἀπὸ τὴ Δύση, μονίμως ὑπόδουλο οἰκονομικά, θεσμικὰ καὶ πολιτισμικά. Ὁ μιμητισμὸς καὶ ἡ ὑποτέλεια ἐγγυῶνται ἐξωνημένους «ἄρχοντες», σάπια διοίκηση, ἐξαθλιωμένη, ἀνάπηρη παιδεία, πρωτογονισμὸ διχασμῶν καὶ πολλή, μὰ πολλὴ γελοιότητα.

.                Ψάξ’ τὸ τὸ θέμα, φίλε ἀναγνώστη.

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΤΡΟΠΑΡΙΟΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΒΕΒΗΛΩΣΙΝ τοῦ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ τοῦ ΘΕΟΥ ΣΟΦΙΑΣ

Τροπάριον
διὰ τὴν βεβήλωσιν τοῦ Ναοῦ
τῆς Ἁγίας Σοφίας,
ἐν πολυποθήτῳ Κωνσταντινουπόλει

Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Τὰ μολύνοντα στίφη Ναόν σου πάγκαλον,
τῆς Σῆς Ἁγίας Σοφίας,
κοσμοῦντα, Σῶτερ, λαμπρῶς
εἰς αἰῶνας τὴν κλεινὴν Κωνσταντινούπολιν,
πόῤῥω ἐκδίωξον ταχὺ
καὶ ἀξίωσον ἡμᾶς,
τούς, οἴμοι, ἐν ἁμαρτίαις
κειμένους,  δοξολογεῖν Σε
ἔνδον Αὐτοῦ ἀπαύστως, Κύριε.

Ἐλάχιστος ἱκέτης,
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

Σχολιάστε

O OYΓΚΩ, Ο ΛΑΜΑΡΤΙΝΟΣ καὶ Η ΤΟΥΡΚΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Οὐγκώ, ὁ Λαμαρτίνος καὶ ἡ Τουρκία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                    Ἡ ἀπαράδεκτα χλιαρὴ ἀντίδραση, ἕως καὶ ἀδιάφορη στάση,  τῶν κρατῶν – μελῶν τῆς ΕΕ καὶ τῶν ΗΠΑ ἔναντι τῆς βεβήλωσης τῆς Ἁγίας Σοφίας, ναοῦ – συμβόλου τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ μνημείου τῆς παγκόσμιας κληρονομιᾶς, ἀξίου νὰ τὸ ἐπισκέπτονται ἀκωλύτως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, περιγράφηκε μὲ ἀκρίβεια καὶ σαφήνεια ἀπὸ συναδέλφους. Ὅλοι τους ἐπισήμαναν πὼς οἱ ἐν λόγῳ χῶρες, γιὰ μίαν ἀκόμη φορά, ἀπέδειξαν πὼς μπρὸς στὸ συμφέρον τους ὑποχωροῦν ἀρχές, δίκαιο, πολιτισμός. Γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλὲς περιγράφουν τὴν ἐξάρτηση ποὺ ἔχουν ἀπὸ τὴν Τουρκία, λόγῳ τῶν πολλῶν δισεκατομμυρίων Εὐρὼ ἐξαγωγῶν, ποὺ πραγματοποιοῦν σὲ αὐτήν.
.                    Ἡ ἐκ μέρους τῆς Τουρκίας ἐξαγορὰ συνειδήσεων καὶ ἡ, ὡς ἐκ τούτου, ἀλλοίωση τῆς περὶ δικαίου ἀντιλήψεως δὲν εἶναι κάτι νέο. Τὸ ἔπραξε ἡ Τουρκία καὶ κατὰ τὸν 19ο αἰώνα… Εἶναι ἡ περίπτωση τοῦ Λαμαρτίνου (Alphonse de Lamartine, 1790-1869), ποιητῆ καὶ πολιτικοῦ, ἀπὸ τὰ μεγάλα ὀνόματα τοῦ ρομαντισμοῦ στὴ Γαλλία. Ὁ Ροζὲ Μιλιέξ, Γάλλος διανοούμενος καὶ φιλέλληνας, στὸ σχετικὸ πόνημά του* τὸν κατηγορεῖ εὐθέως ὅτι πούλησε τὴ συνείδησή του στὸν Σουλτάνο. Σημειώνει σχετικά: «Μερικὲς προσωπικότητες πάψανε νὰ ἀκοῦνε τὴ φωνὴ τῆς καρδιᾶς τους, πού, στὰ χρόνια τῆς ἄδολης νεότητας, τοὺς  ἔκαμε θερμοὺς ὀπαδοὺς τοῦ δίκαιου καὶ τῆς ἐλευθερίας, γιὰ νὰ ἀνακαλύψουν, ὥριμοι πιὰ ἄνθρωποι, θετικὰ καὶ ψυχρὰ ἐπιχειρήματα, δανεισμένα ἀπὸ τὸν πιὸ γνήσιο πολιτικό, στρατηγικὸ καὶ ἐμπορικὸ καιροσκοπισμὸ καὶ χάρη σὲ αὐτὰ νὰ ρίξουν τὴν προτίμησή τους ὄχι στὸν φτωχό, μικρό, συγγενῆ τῆς εὐρωπαϊκῆς οἰκογένειας, ἀλλὰ στὸν ἰσχυρό, ἀκόμα, ἀντίπαλό του…».
.                    «Ὁ Lamartine εἶναι ἕνας ἀπὸ αὐτούς. Στὰ 1854, στὸν πρόλογο τῆς “Τούρκικης Ἱστορίας” του, ρίχνοντας στὴ φωτιὰ αὐτὸ ποὺ ἄλλοτε εἶχε λατρέψει, τὰ βάζει μὲ τὸν Chateaubriand καὶ μὲ τὸν Βύρωνα, ποὺ τοὺς θεωρεῖ ὑπεύθυνους μίας “λαθεμένης σταυροφορίας καὶ πολιτικῆς” καὶ καταδικάζει τὴν “ἄδικη καὶ τρομοκρατικὴ πυρπόληση τοῦ Ναυαρίνου”. Θὰ ἄξιζε τὸν κόπο νὰ σημειωθεῖ ἐδῶ ὅτι σὰν ἀντάλλαγμα τῶν καλῶν του ὑπηρεσιῶν, ὁ Lamartine πῆρε τότε ἀπὸ τὸν Σουλτάνο Ἀβδοὺλ Μετζίτ, ὄχι βέβαια δίχως νὰ ὑποβάλλει ἕνα διακριτικὸ αἴτημα, κάποιο χτηματάκι 200.000 (διακοσίων χιλιάδων) στρεμμάτων στὴν περιοχὴ τῆς Σμύρνης».
.                    Ὁ Μιλιέξ, ἀντίθετα, ἐπαινεῖ τὸν Οὐγκώ, ὁ ὁποῖος σὲ ὅλη του τὴ ζωὴ ἦταν σταθερὰ φίλος τῆς Ἑλλάδος. Ἐνδεικτικὰ σημειώνει τὴ δήλωση τοῦ Θεοδ. Δεληγιάννη: «Ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς θρηνεῖ στὸ πρόσωπο τοῦ Βίκτωρος Οὐγκὼ τὸν πιὸ παληό, τὸν πιὸ μεγαλόψυχο καὶ τὸν πιὸ πιστὸ ἀπ’ ὅλους τοὺς φιλέλληνες». Ὁ ἴδιος ὁ Οὐγκὼ τὸ 1884 σὲ πρόσκληση νὰ ὁμιλήσει σὲ συμπόσιο γιὰ τὰ 63 χρόνια ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης ἀπάντησε: «Ἡ καρδιά μου θὰ εἶναι μαζί σας. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ λείψει ἀπὸ τὸν ἑορτασμὸ τῆς ἀπελευθέρωσης τῶν Ἑλλήνων… Εἶχα γράψει ἄλλοτε, στὶς ἡμέρες τοῦ ἀγώνα, αὐτὸ ποὺ ξαναθυμᾶμαι σήμερα, τὴ μέρα τῆς νίκης:  «Τὴν Ἰταλία ἔχω μάνα μου καὶ προμάμμη τὴν Ἑλλάδα».-

*Roger Milliex «Ἑλληνογαλλικά», Ἔκδ. Γαλλικοῦ Ἰνστιτούτου Ἀθηνῶν, Ἀθήνα, Ἰανουάριος 1953.  

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ, Η ΑΛΕΠΟΥ καὶ Η ΣΥΜΦΟΡΑ ΤΟΥ ΓΑΪΔΑΡΟΥ

Τ λιοντάρι, λεπο κα συμφορ το γαϊδάρου

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                               «Νὰ μοιράσουμε τὸ φυσικὸ ἀέριο στὴν ἀνατολικὴ Μεσόγειο», δήλωσε πρόσφατα στὴν Ἰταλία ὁ Τοῦρκος ΥΠΕΞ Μ. Τσαβούσογλου. Μάλιστα. Βεβαίως ὁ κουτοπόνηρος ἰσλαμιστής, πατώντας ἐπὶ εὐρωπαϊκοῦ ἐδάφους, ἀποτίναξε ὡς ξεραμένο φιδόδερμα τὸ ἀληθινό του πρόσωπο-φιλοπόλεμη ὕαινα καὶ “μάστιγα τῆς Ἀσίας”- καὶ ἐνδύθηκε τὸ πολιτισμένο προσωπεῖο. Τί πιὸ δίκαιο καὶ νόμιμο! Ὅλοι οἱ ὅμοροι λαοὶ νὰ ἐπωφεληθοῦν ἀπὸ τὰ ὑποθαλάσσια καλούδια τῆς ἀνατολικῆς Μεσογείου!! Τὸ ἀκοῦς καὶ ἂν εἶσαι ἐκλεπτυσμένος Εὐρωπαῖος, τὸ ἐπικροτεῖς καὶ χειροκροτεῖς τὴν μεγαθυμία τῶν μεμέτηδων.
.                               Μοιράζω σημαίνει διαιρῶ ἐξ ἴσου. Παίρνω τὸ μερίδιο, «τὴν μοίρα» ποὺ μοῦ ἀναλογεῖ. (Ὅλες αὐτὲς οἱ λέξεις, μέρος, μερίδα, μερίζω, μοίρα, παράγονται ἀπὸ τὸ ὁμηρικὸ “μείρομαι” ποὺ σημαίνει διαιρῶ, μοιράζω.  Ἡ μοίρα, τὸ ριζικὸ ὅπως τὸ λέει ὁ λαός, εἶναι τὸ “τὸ μερίδιο” ἑκάστου ἐν τῇ ζωῇ, ὁ κλῆρος, ἡ τύχη, κατὰ τὸ ἔγκυρο λεξικὸ τῶν Leddel-Scott). Καί, ἐπειδὴ “ἡ κακή μας τύχη καὶ μοίρα”, μᾶς ἔστειλε, πρὸ αἰώνων, τὴν Τουρκία ὡς γείτονα, παραπέμπω σὲ ἕναν μύθο τοῦ μυθοπλάστη Αἰσώπου, ποὺ ἐξηγεῖ ἐναργέστατα, τί ἀκριβῶς ἐννοεῖ ἡ «φίλη καὶ σύμμαχος», ὅταν προτείνει διαμοιρασμὸ τοῦ φυσικοῦ πλούτου. Παραθέτω, ἐν πρώτοις, τὸ κείμενο στὴν ἀειφεγγῆ προγονικὴ γλώσσα καὶ ἀκολουθεῖ ἡ νεοελληνικὴ ἀπόδοση. Τίτλος: ”Λέων, ὄνος καὶ ἀλώπηξ», δηλαδή, λιοντάρι, γαϊδούρι καὶ ἀλεποῦ.
«Λέων καὶ ὄνος καὶ ἀλώπηξ κοινωνίαν εἰς ἀλλήλους σπεισάμενοι ἐξῆλθον εἰς ἄγραν. Πολλὴν δὲ αὐτῶν συλλαβόντων, ὁ λέων προσέταξε τῷ ὄνῳ διελεῖν αὐτοῖς. Τοῦ δὲ τρεῖς μοίρας ἐξ ἴσου ποιήσαντος, καὶ ἐκλέξασθαι αὐτῷ παραινοῦντος, ὁ λέων ἀγανακτήσας ἀλλόμενος κατεθοινήσατο καὶ τῇ ἀλώπεκι μερίσαι προσέταξεν. Ἡ δὲ πάντα εἰς μίαν μερίδα συναθροίσασα καὶ μικρὰ ἑαυτῇ ὑπολιπομένη παρῄνει αὐτῷ ἑλέσθαι. Ἐρομένου εἰς αὐτὴν τοῦ λέοντος τίς αὐτὴν οὕτω διανέμειν ἐδίδαξεν, ἡ ἀλώπηξ εἶπεν: Ἡ τοῦ ὄνου συμφορά.»
Στὰ νέα ἑλληνικὰ
«Τὸ λιοντάρι, ὁ γάϊδαρος καὶ ἡ ἀλεποῦ ἔφτιαξαν κοινὴ ὁμάδα, συνεταιρίστηκαν καὶ βγῆκαν μαζὶ στὸ κυνήγι. Ἔπιασαν πλούσια λεία, τὴν ὁποία κάποιος ἔπρεπε νὰ μοιράσει. Τὸ λιοντάρι πρότεινε στὸν γαίδαρο τὴν μοιρασιά. Λέει ὁ γάϊδαρος: “Τρεῖς εἴμαστε, ὁρίστε, τρία ἴσα μέρη κάνω τὴ λεία, ὁ καθένας παίρνει τὴ μερίδα του”. “Τί μοιρασιὰ εἶναι αὐτή;” φώναξε τὸ λιοντάρι θυμωμένο, καὶ ὄρμηξε καὶ κατασπάραξε τὸν γάϊδαρο. Λέει τότε στὴν ἀλεποῦ: “Αὐτὸς δὲν ἤξερε νὰ μοιράζει. Ἐσὺ πιστεύω πὼς θὰ μοιράσεις πιὸ σωστά”. Παίρνει ἡ ἀλεποῦ, σχεδὸν ὅλα τὰ κρέατα, τὰ ἔκανε μία μερίδα καὶ τὰ προσφέρει στὸ λιοντάρι. Ἐνῶ γιὰ τὸν ἑαυτό της κράτησε ἐλάχιστα. “Μπράβο”, εἶπε τὸ λιοντάρι, “ἐσὺ μοίρασες μὲ μεγάλη σοφία. Μὰ ποιός σὲ δίδαξε νὰ μοιράζεις τόσο δίκαια;”. “Τοῦ γαϊδάρου τὸ πάθημα μὲ δίδαξε”, ἀποκρίθηκε ἡ ἀλεποῦ».
.               
Ἀπὸ αὐτὸν τὸ μύθο βγῆκε ἡ παροιμιώδης ἔκφραση «μερίδα τοῦ λέοντος».
.                   Ἡ Τουρκία τί προσπαθεῖ ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια;  Νὰ γίνει μεγάλη περιφερειακὴ δύναμη. Ὅμως «ὁμοιάζει μὲ νάνον ἀνορθούμενον ἐπ’ ἄκρων ὀνύχων καὶ τανυόμενον νὰ φθάσει εἰς ὕψος καὶ φανῆ καὶ αὐτὸς γίγας». Ὁ μεγάλος Παπαδιαμάντης, στὸν «Λαμπριάτικο ψάλτη» του, μᾶς βοηθᾶ.  (Ἂν καὶ ἀναφέρεται στοὺς «Γραικύλους τῆς σήμερον», δανείζομαι τὴν φράση του, γιατί ταιριάζει στὴν περίπτωση). Μοιάζει – ἡ Τουρκία – μὲ νάνο, ὁ ὁποῖος «τανύεται», «τανιέται» λέμε στὸ χωριό μου στὴν Πιερία, πατᾶ στὰ νύχια του, ὥστε νὰ δείχνει ψηλότερος, νὰ φανεῖ καὶ αὐτὴ γίγας.
.                       Τὰ τελευταῖα χρόνια, μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν ἐπηρμένο Ἐρντογάν, ὀνειροφαντάζεται ὀθωμανικὲς αὐτοκρατορίες, ἐπιδίδεται σὲ κινήσεις ἐκφοβισμοῦ τῶν γειτόνων του. Βρῆκε κράτη σπαρασσόμενα ἀπὸ ἐμφύλιες συρράξεις, Συρία, Ἰράκ, Λιβύη, καὶ βυσσοδομεῖ. Συνεπικουρούμενος ὁ χιτλερίσκος Τοῦρκος ἀπὸ τὰ ἐλεγχόμενα καὶ κατατρομοκρατημένα ΜΜΕ  τῆς χώρας του, ἀπειλεῖ, βομβαρδίζει, στέλνει ἀργυρώνητους βασιβουζούκους καὶ ἐγκληματίες, ποὺ στρατολογεῖ ἀπὸ τὶς ἄτακτες συμμορίες τοῦ “ISIS”, στὰ πεδία τῶν μαχῶν. Μὲ μία φράση: αὐτὴ εἶναι ἡ Τουρκία.  Στόχος του;  Ἡ μερίδα τοῦ λέοντος.
.                       Νὰ σύρει κυρίως τὸν Ἑλληνισμὸ στὸ τραπέζι τῶν διαπραγματεύσεων καὶ νἐπιτύχει αὐτὸ ποὺ συνέβη μὲ τὴν ἀλεποῦ τοῦ μύθου. Νὰ ἀναγκαστοῦμε νὰ παραδώσουμε «γῆ καὶ ὕδωρ» γιὰ νὰ ἀποφύγουμε τὴν συμφορὰ τῆς Συρίας ἢ τῆς Λιβύης. Ἐξ ἄλλου ἔτσι πρόδωσαν τὴν Μακεδονία οἱ προηγούμενοι λεηλάτες τῆς ἱστορίας μας. Ἡ Τουρκία διακαῶς ἤθελε νὰ ὀνομαστοῦν τὰ Σκόπια, Μακεδονία.  Πάντοτε ἔτσι τὰ ὀνόμαζαν, γιὰ νὰ προκαλέσουν, νὰ ὑποθάλψουν τὴν διχόνοια καὶ τὸ αἴσθημα ἡττοπάθειας τοῦ λαοῦ μας, νὰ φανοῦν στὰ μάτια τῶν Σκοπιανῶν, εὐεργέτες τους. Βρέθηκαν οἱ ἐφιάλτες γιὰ τὴν βρωμοδουλειά, ὑποτάχθηκαν στὴν λογικὴ καὶ τὶς ἀπειλὲς τοῦ ψευτολέοντος ἢ καλύτερα μυρμηγκολέοντος. Μὲ ἀπύθμενη δειλία, «μοίρασαν», ξεπούλησαν, πρόδωσαν τὴν Μακεδονία, γιὰ νὰ ἐξευμενιστεῖ τὸ θηρίο.  Καὶ ἔκτοτε ἀποθηριώθηκαν οἱ Τοῦρκοι.  Κατάλαβαν ποιοὺς ἔχουν ἀπέναντί τους. Ἐφ’ ὅσον εἶναι ἱκανοὶ νὰ ξεπουλήσουν «ὅσια καὶ ἱερά», ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ δειλούς, ὁπότε μποροῦμε, ἀμαχητί, νὰ κερδίσουμε πολὺ περισσότερα.
.                  Ὁ Θουκυδίδης μᾶς τὰ ἔχει πεῖ αὐτά. Γράφει στὸ Α´, 140, γιὰ τὸ περίφημο «Μεγαρικὸ ψήφισμα». «…..Εἰ ξυγχωρήσετε καὶ ἄλλο το μεῖζον εὐθὺς ἐπιταχθήσεσθε ὡς φόβῳ καὶ τοῦτο ὑπακούσαντες». Δηλαδή, ἂν ὑποχωρήσετε, στὶς ἀπαιτήσεις τῶν Σπαρτιατῶν, ἀμέσως καὶ ἄλλο μεγαλύτερο θὰ σᾶς ἐπιβάλουν, ἀφοῦ, ἐξ αἰτίας τοῦ φόβου σας ὑπακούσατε σὲ τοῦτο…». (Οἱ Ἀθηναῖοι «ποιήσαντες ἐκκλησίαν», ἔπρεπε νὰ ἀποφασίσουν ἂν θὰ ὑποχωρήσουν στὶς προκλήσεις τῶν Σπαρτιατῶν, ὥστε νὰ ἀνακαλέσουν «τὸ Μεγαρέων ψήφισμα» ἢ νὰ δεχθοῦν πόλεμο. Οἱ πλεῖστοι ἔλεγαν, οἱ συνήθεις ἐνδοτικοί, ποὺ μιλοῦν γιὰ «μοναχοφάηδες» – Κοτζιᾶς-  ὅλα αὐτὰ ποὺ προκρίνει ἡ «προοδευτικὴ διανόησις» τύπου Βερέμη, Ρεπούση καὶ λοιποί, ἔλεγαν, λοιπόν, νὰ ὑποχωρήσουν, ὥστε νὰ μὴν γίνει πόλεμος. Γιὰ ἕνα «ψωρονήσι», τὸ Καστελόριζο νὰ πολεμήσουμε;).
.                   Χρόνια τώρα, οἱ τετρομαγμένες κυβερνήσεις, ὑποχωροῦν. (Πλὴν τῆς Μακεδονίας, τὸ μεγαλύτερο ἔγκλημά τους εἶναι ἡ “φιλοξενία” τῶν λαθρομεταναστῶν. Μία ὁλόκληρη στρατιὰ τοῦ Ἐρντογὰν στρατωνίζεται στὴν πατρίδα μας. Φανατικοὶ μωαμεθανοὶ ποὺ ἐν μιᾷ νυκτὶ θὰ μετατραποῦν σὲ ἀσύντακτο ἀσκέρι ποὺ θὰ παραλύσει τὸ ἐναπομεῖναν ἠθικό τοῦ λαοῦ. Ὁ Θεὸς νὰ μᾶς λυπηθεῖ. Κυριολεκτικά…).
.                             Καὶ ἡ Τουρκία, εὐθύς, ἀμέσως, ἀπαιτεῖ «καὶ ἄλλον τί μεῖζον».  Καὶ φτάσαμε, ἐξ αἰτίας τῶν ἐγκληματικῶν καὶ προδοτικῶν ὑποχωρήσεων, νὰ διακυβεύεται ἡ τύχη, ἡ μοίρα τοῦ ἔθνους μας.  Οἱ Γραικύλοι τῆς σήμερον, ἀπαντοῦν:  Τί θέλετε πόλεμο;  Ἡ ἀπάντηση ἔρχεται καὶ πάλι ἀπὸ τὸ παρελθόν:  «Πόλεμος ἔνδοξος, εἰρήνης αἰσχρᾶς, αἱρετώτερος»….

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

Σχολιάστε

SOS ΓΙΑ ΔΕΚΑΔΕΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΤΕΨΥΓΜΕΝΑ ΕΜΒΡΥΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

SOS γιὰ δεκάδες χιλιάδες κατεψυγμένα ἔμβρυα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                     Δεκάδες χιλιάδες κατεψυγμένα ἔμβρυα εἶναι μπρὸς στὸν κίνδυνο νὰ θανατωθοῦν καὶ νὰ πεταχτοῦν στὰ σκουπίδια. Τὸ συγκλονιστικὸ γεγονὸς ἔφερε στὸ φῶς τῆς δημοσιότητας ὁ δρ. Κωνσταντῖνος Πάντος, Γενικὸς Γραμματέας τῆς Ἑλληνικῆς Ἀναπαραγωγικῆς Ἑταιρείας (ΕΑΕ) καὶ ἰδιοκτήτης μεγάλης κλινικῆς ἐξωσωματικῆς γονιμοποίησης στὴν Ἀθήνα. Πρόκειται γιὰ 17.650 κατεψυγμένα ἔμβρυα, ποὺ βρίσκονται μόνο στὴ δική του κλινικὴ (Σημ. Ὑπάρχουν πολλὲς ἄλλες ἀκόμη) καὶ ἔχουν ξεπεράσει τό, κατὰ τὴν ἰσχύουσα Νομοθεσία, ὅριο φύλαξης τῶν δέκα ἐτῶν. Μόνον αὐτὰ ἐν δυνάμει ἀποτελοῦν τὸν πληθυσμὸ τῆς Φλώρινας (17.686 κάτοικοι, σύμφωνα μὲ τὴν ἀπογραφὴ τοῦ 2011) ἢ τῆς Ἀμαλιάδας (16.763 κάτοικοι). Σημειώνεται ὅτι σύμφωνα μὲ τὰ στοιχεῖα τῆς ΕΛΣΤΑΤ τὸ 2018 στὴν Ἑλλάδα γεννήθηκαν 86.440 παιδιά, ὁ χαμηλότερος ποὺ ἔχει καταγραφεῖ ἀπὸ τὸ 1932, ὅταν στὴν Ἑλλάδα εἶχαν γεννηθεῖ 185.523 παιδιά.
.               Ὅπως ὁ κ. Πάντος δήλωσε στὴν «Καθημερινή», κατέθεσε αἴτημα στὴν Ἐθνικὴ Ἀρχὴ Ὑποβοηθούμενης Ἀναπαραγωγῆς (Ε.Α.Υ.Α), ὥστε ἐκείνη νὰ γνωμοδοτήσει γιὰ τὴν τύχη τους, προσθέτοντας ὅτι ὁ ἴδιος εἶναι ἀντίθετος μὲ τὴν καταστροφή τους. Ἡ ἰσχύουσα Νομοθεσία προβλέπει ὅτι στὸ διάστημα τῶν δέκα ἐτῶν τῆς φύλαξης στὴν κατάψυξη τῶν ἐμβρύων οἱ γονεῖς ὀφείλουν ἐγγράφως νὰ ἐκφράσουν τὴν ἐπιθυμία τους γιὰ τὴν τύχη τους: Νὰ προχωρήσουν στὴν τεκνογονία, νὰ τὰ δωρίσουν σὲ ἄτεκνα ζευγάρια πρὸς υἱοθεσία, νὰ τὰ παραχωρήσουν στὴν ἐπιστημονικὴ κοινότητα γιὰ ἐρευνητικοὺς σκοπούς, νὰ δώσουν ἐντολὴ νὰ θανατωθοῦν.
.               Ἡ πρόταση τοῦ κ. Πάντου εἶναι ἡ Ε.Α.Υ.Α. νὰ προτείνει στὴν Κυβέρνηση νὰ προωθήσει τροποποίηση τῆς ἰσχύουσας νομοθεσίας, ὥστε νὰ παραταθεῖ ἡ διατήρηση τῶν κατεψυγμένων ἐμβρύων πάνω ἀπὸ τὰ δέκα χρόνια, ἀφοῦ ἡ τεχνολογία ἔχει προχωρήσει τὰ δεκαπέντε χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ ψηφίστηκε ὁ Νόμος. Ἡ πρόεδρος τῆς Ε.Α.Υ.Α. καθηγήτρια κὰ Σοφία Καλανταρίδου τάχθηκε ὑπὲρ τῆς αὐξήσεως τοῦ χρονικοῦ ὁρίου τῶν δέκα ἐτῶν στὴν διὰ καταψύξεως διατήρηση τῶν ἐμβρύων. Ὅπως εἶπε, ὑπάρχουν δημοσιεύσεις γιὰ ἐπιτυχημένες κυήσεις στὴ Μεγάλη Βρεταννία μὲ ἔμβρυα ποὺ ἔμειναν στὴν κρυοσυντήρηση γιὰ 20 καὶ 24 χρόνια.
.               Ὁ κ. Πάντος προτείνει ἐπίσης γιὰ τὰ παρατημένα κατεψυγμένα ἔμβρυα νομοθετικὰ νὰ δημιουργηθεῖ «Τράπεζα Υἱοθεσίας», ἤ/καὶ νὰ ἐνταχθοῦν στὴν ἤδη λειτουργοῦσα «Τράπεζα Βλαστοκυττάρων». Ὅπως εἶπε ὁ κ. Πάντος στὴν «Καθημερινή», ἀπὸ τὴν ἔνταξη τῶν ἐμβρύων στὴν Τράπεζα μετατροπῆς τους σὲ βλαστοκύτταρα   «τὰ ὀφέλη θὰ εἶναι πολλαπλά: τὰ ἔμβρυα ὑπὸ κατάλληλες συνθῆκες μποροῦν νὰ μετατραποῦν σὲ βλαστοκύτταρα καὶ νὰ σώσουν ἔτσι χιλιάδες ζωές». Σημειώνεται ὅτι στὴν περίπτωση τῆς μετατροπῆς τῶν ἐμβρύων σὲ βλαστοκύτταρα αὐτὰ ὑποβαθμίζονται σὲ γενετικὸ θεραπευτικὸ ὑλικό.
.               Ὁ μεγάλος Ἰρλανδὸς συγγραφέας τοῦ ἀριστουργήματος «Τὰ ταξίδια τοῦ Γκιούλιβερ» καὶ κληρικὸς Τζόναθαν Σουίφτ σαρκάζει τὴν χρησιμοθηρικὴ ἐκμετάλλευση τῶν ἀνυπεράσπιστων ἐμβρύων καὶ παιδιῶν. Ὁ στὸ βάθος του τραγικὸς σαρκασμὸς διατυπώνεται στὴν ὀλιγοσέλιδη πρότασή του. (Σημ. Ἔχει μεταφραστεῖ στὰ ἑλληνικὰ ἀπὸ τὸν Γαβριὴλ Νικολάου Πεντζίκη καὶ ἐκδοθεῖ ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Ἄγρα, μὲ τὸν τίτλο «Σεμνὴ πρόταση, ὥστε νὰ παύσουν τὰ τέκνα τῶν φτωχῶν ν’ ἀποτελοῦν βάρος γιὰ τοὺς γονεῖς τους καὶ τὸν τόπο καὶ νὰ καταστοῦν ὠφέλιμα στὴν κοινωνία»)…
.               Ἡ ἀνατριχιαστικὴ πρόταση τοῦ Σουίφτ, ποὺ ἔγινε μήπως καὶ συγκινοῦσε κάποιους ἀπὸ τοὺς ἀσυνείδητους γονεῖς τοῦ 1729, ἦταν ὅτι ἕνας ἀριθμὸς βρεφῶν ἀντὶ νὰ καταντᾶ βάρος στὶς οἰκογένειές τους, μόλις χρονίζουν νὰ πωλοῦνται σὲ καλὲς τιμὲς στὸν εὔπορο κόσμο τοῦ βασιλείου (τῆς Ἀγγλίας), ποὺ «νὰ ἐκμεταλλεύεται τὸ κρέας τους γιὰ παραγωγὴ ἐδεσμάτων» καὶ τὸ ἁπαλὸ δέρμα τους γιὰ κατασκευὴ «Θαυμάσιων γαντιῶν γιὰ κυρίες καὶ καλοκαιρινῶν παπουτσιῶν γιὰ καθὼς πρέπει κυρίους»… Ὁ Σουίφτ γράφει, τὸ 1729, ὅτι τὸ σχέδιό του ἔχει ἕνα ἀκόμη πλεονέκτημα. Λόγῳ τοῦ προσδοκώμενου κέρδους «θὰ ἐμποδίσει τὶς ἀμβλώσεις καὶ τὴ φρικτὴ συνήθεια, τόσο συχνὴ στὶς ἡμέρες μας (Σημ. τοῦ Σουίφτ καὶ τοῦ σήμερα) νὰ σκοτώνουν οἱ γυναῖκες τὰ τέκνα τους, θυσιάζοντας τὰ κακόμοιρα καὶ ἀθῶα νήπια…(Σημ. Ἐννοεῖ ἔμβρυα).».

Τὰ βιοηθικὰ προβλήματα ποὺ τίθενται

.               Οἱ ἐξελίξεις στὸν ἀνεπτυγμένο τομέα τῆς ἐξωσωματικῆς γονιμοποίησης τὰ πρόσφατα εἴκοσι περίπου χρόνια στὴν Ἑλλάδα ὁδήγησαν τὴν κατάσταση νὰ εἶναι ἐκτὸς ἐλέγχου καὶ νὰ ἀναζητοῦνται λύσεις. «Ὁ τρώσας καὶ ἰάσεται». Τὰ τεχνολογικὰ ἐπιτεύγματα στὴν ἀναπαραγωγὴ ἔχουν τὶς ἐπιπτώσεις τους στὸν ἄνθρωπο. Ἡ κατάψυξη ἐμβρύων ξεκίνησε ὡς «λογικὴ» λύση στοὺς γονεῖς ποὺ δὲν ἤθελαν ἀμέσως παιδί, ἢ ποὺ ἤθελαν νὰ τεκνοποιήσουν ἀργότερα, ἀλλὰ ἀπὸ ἔμβρυο ποὺ τὸ εἶχαν δημιουργήσει σὲ νεότερη ἡλικία….
.               Ἡ λογικὴ ὅμως δὲν προβλέπει τὰ πάθη τῶν ἀνθρώπων, ἕνα ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι ἡ μικρὴ ἐκτίμηση στὴ Ζωὴ καὶ ἡ, ὡς ἐκ ταύτης, ἐπιπολαιότητα ποὺ χαρακτηρίζει τὰ ζευγάρια, νὰ παρατᾶνε στὴν κατάψυξη τὰ δυνάμει παιδιά τους, παρὰ τὸ κόστος ποὺ ὀφείλουν νὰ καταβάλουν. Ἡ ἀποθήκευση σὲ κατάψυξη ἑνὸς ἐμβρύου ἔχει κόστος γιὰ τοὺς γονεῖς τουλάχιστον 700 Εὐρὼ τὸν χρόνο….
.               Βιοηθικὸ ἐρώτημα εἶναι γιατί συσσωρεύθηκαν τόσα κατεψυγμένα ἔμβρυα στὶς κλινικές. Πέραν τοῦ ἐγωισμοῦ τῶν γεννητόρων καὶ τῆς ἐπιπολαιότητας, μὲ τὴν ὁποία ἀντιμετωπίζουν τὴ ζωή, εἶναι καὶ εὐθύνη τῆς τότε κυβέρνησης, διότι ὑποχώρησε στὸν λαϊκισμὸ καὶ στὴ Νομοθεσία, ποὺ ψήφισε, ἄφησε νὰ προκληθεῖ ἡ τραγικὴ σημερινὴ κατάσταση.
.               Ἀφοῦ ἐπετράπη στοὺς ἀσυνείδητους γονεῖς νὰ παρατήσουν τὰ δυνάμει παιδιά τους, οἱ λύσεις ποὺ προτείνονται δὲν συμβιβάζονται μὲ τὸν ἠθικὸ νόμο. Ἡ δημιουργία «Τράπεζας Υἱοθεσίας Ἐμβρύων» καὶ ἡ δυνατότητα «υἱοθεσίας» τοῦ ἐμβρύου εἶναι ἡ καλύτερη ἀπὸ τὶς κακὲς λύσεις. Σώζεται ἡ ζωή, ἀλλὰ τὸ ἐκ τοῦ ξένου ἐμβρύου παιδὶ θὰ εἶναι ἀγνώστων γονέων καὶ μὲ διαφορετικὸ γενετικὸ ὑλικὸ τῶν θετῶν γονέων του, εἶναι δὲ γνωστὰ τὰ ψυχικὰ τραύματα ποὺ συνήθως προκαλοῦνται ἂν καὶ ὅταν πληροφορηθεῖ τὸ γεγονός. Ἡ περίπτωση τῆς μετατροπῆς τῶν ἐμβρύων σὲ βλαστοκύτταρα εἶναι βιοηθικὰ ἀπορριπτέα. Πρόκειται γιὰ καταστροφὴ τῶν ἐν δυνάμει ἀνθρώπων καὶ γιὰ χρησιμοποίησή τους σὲ ὠφελιμιστικὲς χρήσεις, κατὰ τὰ ὅσα, σὲ σχῆμα σαρκαστικῆς ὑπερβολῆς, προφήτευσε ὁ Σουίφτ.
.               Τὰ κατεψυγμένα ἔμβρυα ὑπάρχουν καὶ οἱ γονεῖς, ποὺ τὰ δημιούργησαν, δὲν τὰ θέλουν καὶ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴν τύχη τους, οἱ δὲ ἐπιστήμονες δείχνουν μίαν εὐαισθησία νὰ μὴν καταστραφοῦν καὶ προτείνουν ἐμβαλωματικὲς λύσεις. Χάρη στὸν κ. Πάντο τὸ βιοηθικὸ πρόβλημα ἦρθε στὴν ἐπιφάνεια καὶ ἀποδεικνύει τὰ ἀδιέξοδα ποὺ προκαλεῖ ἡ λογικὴ καὶ ἡ χωρὶς ἠθικοὺς κανόνες βιοτεχνολογία.
.               Τὸ ζήτημα τῶν κατεψυγμένων ἐμβρύων ἔχει καὶ προεκτάσεις. Καλῶς ὑπάρχει προβληματισμὸς γι’ αὐτά. Ὅμως, κατὰ μείζονα λόγο, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπάρχει προβληματισμὸς γιὰ τὰ ἐντός τῆς κοιλίας τῆς μητέρας τους ἔμβρυα; Μόνον ὁ ὠφελιμισμὸς καὶ ὁ ἡδονισμὸς ἐπιβάλλουν τὸν παραλογισμὸ ὅτι τὸ ἔμβρυο στὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας του εἶναι ὡς μία ἀπόφυση, ποὺ τὴν κάνει ὅ, τι ἐκείνη ἐπιλέγει, ἐνῶ τὸ κατεψυγμένο ἔμβρυο χρήζει σεβασμοῦ καὶ προβληματισμοῦ γιὰ τὴν τύχη του…
.               Στὸν παρακμιακὸ καὶ παράλογο κόσμο, ποὺ ζοῦμε, ὑπάρχουν «προοδευτικὰ» κινήματα γιὰ τὴν διατήρηση τοῦ περιβάλλοντος, γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν ζώων, γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν μειονοτήτων, γιὰ τὴν ἰσότητα τῶν ἀνθρώπων, κατὰ τῆς βίας τῶν ἀνδρῶν σὲ βάρος τῶν γυναικῶν, γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν ὁμοφυλοφίλων. Τὰ ἴδια αὐτὰ κινήματα εἶναι κατὰ τῶν δικαιωμάτων στὴ ζωὴ τῶν ἐμβρύων, αὐτῶν ποὺ εἶναι στὴν κοιλιὰ τῆς μητέρας τους… Στὴ λογική τους προηγοῦνται τὰ συμφέροντα τῶν «προοδευτικῶν» ἰσχυρῶν φεμινιστικῶν ὀργανώσεων.

Ἡ θέση τῆς Ἐκκλησίας

.         Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, διὰ τῆς Εἰδικῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Βιοηθικῆς (Ε.Σ.Ε.Β.), εἶχε πάρει θέση ἐπὶ τῶν νομοθετημάτων περὶ τῆς ἰατρικῶς ὑποβοηθούμενης ἀναπαραγωγῆς, ποὺ προωθήθηκαν στὴ Βουλὴ καὶ ἔγιναν νόμοι τοῦ κράτους καὶ εἶχε τότε (2002 καὶ 2005) ἐκφράσει τὶς ἐπιφυλάξεις της ἐπὶ αὐτῶν. Στὴν περίπτωση τῶν δεκάδων χιλιάδων ἀφημένων στὴν τύχη τους κατεψυγμένων ἐμβρύων ὁ Πρόεδρος τῆς Ε.Σ.Ε.Β., Μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Νικόλαος, προσεκλήθη στὴ συνέντευξη Τύπου τὴν ὁποία διοργάνωσε στὶς 12 Ἰουνίου στὰ γραφεῖα της ἡ Ε.Α.Υ.Α. Ὁ ὑπογράφων τηλεφώνησε στὰ γραφεῖα τῆς Μητροπόλεως Μεσογαίας καὶ ζήτησε τὸν Σεβασμιώτατο, γιὰ νὰ πληροφορηθεῖ τὴν ἄποψη ποὺ διατύπωσε σὲ αὐτὴν ἐπὶ τοῦ προβλήματος. Ἀπὸ τὸ ἰδιαίτερο γραφεῖο του ἐνημερώθηκε, ὅτι ὁ Σεβ. δὲν ἐπῆγε στὴν ἐν λόγῳ συνέντευξη. Ἐν συνέχεια δημοσιογραφικὰ ἔγινε γνωστὸ ὅτι ὁ Σεβ. δὲν ἐπῆγε μὲν στὴ συνέντευξη Τύπου, ἀλλὰ ἀπέστειλε μήνυμα, τὸ ὁποῖο ἀνέγνωσε ἡ Πρόεδρος τῆς Ε.Α.Υ.Α. καθηγήτρια κα Καλεντερίδου. Σὲ αὐτὸ σημειώνεται ὅτι ἡ Ε.Σ.Ε.Β. εἶχε ἐκφράσει τὶς ἐπιφυλάξεις της γιὰ τὸ μέλλον τῶν κατεψυγμένων καὶ πλεοναζόντων ἐμβρύων καὶ τὴν ἀνησυχία της γιὰ τὴν τύχη τους καὶ ἐπισήμανε ὅτι «ἡ προστασία τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς ἀκόμη στὴν ἐμβρυικὴ φάση της εἶναι ἀδιαπραγμάτευτη. Ὁ δανεισμὸς τῶν ἐμβρύων ἰσοδυναμεῖ μὲ κλασικὴ υἱοθεσία καὶ μπορεῖ νὰ γίνει ἀποδεκτὸς ὑπὸ ὅρους, γιατί μπορεῖ νὰ ἀποφευχθεῖ ἡ καταστροφή τους καὶ νὰ τοὺς δοθεῖ ἡ εὐκαιρία τῆς ζωῆς». Ἡ συμφωνία τοῦ Σεβ. γιὰ τὴν υἱοθεσία θεωρήθηκε ὅτι «στηρίζει τὴν πρωτοβουλία τῆς Ε.Α.Υ.Α.». (Ἰστοσελίδα Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ, 14/06/2020, ὥρα 00.12).
.             Δὲν εἶναι γνωστὸ ἂν ὁ Σεβ. Μεσογαίας ἔχει ἐνημερώσει σχετικὰ γιὰ τὸ ἐν λόγῳ σοβαρὸ πρόβλημα Βιοηθικῆς τὴν ΔΙΣ. Πάντως ὁπωσδήποτε δὲν ἔχει ἐνημερώσει τὸ ποίμνιο. Οὐδὲν σχετικὸ ἔχει γραφεῖ εἴτε στὴν ἰστοσελίδα τῆς Ε.Σ.Ε.Β., εἴτε στὴν ἰστοσελίδα τῆς Μητροπόλεως, τὴν ὁποία διαποιμαίνει. Τέτοια σοβαρὰ ζητήματα καλὸν εἶναι νὰ γίνονται ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ταγοὺς εὐρύτερα γνωστὰ στὴν κοινὴ γνώμη καὶ νὰ προβάλλεται ἡ ἄποψη τῆς ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας, ὥστε ὁ λαὸς νὰ ἐνημερώνεται ὑπεύθυνα.-

, ,

1 Σχόλιο

ΑΠΕΙΛEΣ ΟΙ ΤΟYΡΚΟΙ; «ΘΑ ΤΟ ΠΩ ΣΤΗ ΜΑΜA ΜΟΥ» (ΤΗΝ ΔΙΕΘΝH ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ), ΤΟ ΥΠΕΞ

Ἀπειλὲς οἱ Τοῦρκοι; “Θὰ τὸ πῶ στὴ μαμά μου”,
τὴν διεθνῆ κοινότητα, τὸ ΥΠΕΞ

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                        Ψεύδη, ἀπειλές, εἰρωνεῖες, πολεμοχαρεῖς ἰαχές, ὑπεροψία, βλέμματα παγερά, πονηριές, στρεψοδικίες, ζωτικοὶ χῶροι, μεγάλες πατρίδες, γαλάζιες καὶ κόκκινες προσαρτήσεις («ἀνσλους») ἐδαφῶν, ἀλύτρωτοι ἀδελφοί, λαὸς τρομοκρατημένος, «κρέας φθηνὸ γιὰ τὰ κανόνια», σημαῖες παντοῦ, φωτογραφίες τοῦ ἡγέτη σὲ κάθε στενοσόκακο πόλεως καὶ σὲ χωματόδρομους ἀκόμη,.  Διαβάζοντας τὰ παραπάνω ὁ νοῦς ὅλων πηγαίνει στὴν χιτλερικὴ Γερμανία. Μποροῦν νὰ προστεθοῦν καὶ ἄλλα πολλά.  Συλλήψεις ἀντιφρονούντων, «λευκὰ κελιά», ἐξαφάνιση δημοσιογράφων, ἀπολύσεις ὑπαλλήλων, λογοκρισία στὰ ΜΜΕ, στρατιωτικὲς ἐπιχειρήσεις σὲ ὅμορες καὶ ὄχι μόνο (ὁ Χίτλερ βομβάρδιζε τὴν Ἱσπανία, στηρίζοντας τὸν Φράγκο), χῶρες.
.                        Ναί, συνορεύουμε μὲ ἕνα κράτος-συμμορία.  Ἕνα ἐφιαλτικὸ κακέκτυπο μὲν τῆς ναζιστικῆς φρίκης, ἐγκληματικὸ ὅμως καὶ θανάσιμα ἐπικίνδυνο τερατούργημα. Νυχθημερὸν πιὰ οἱ ἀπειλές. Ἐφημερίδες, κύμβαλα ἀλαλάζοντα καὶ ζητωκραυγαστὲς τῆς παλαβομάρας ποὺ κυβερνᾶ τὴν Τουρκία, δημοσιεύουν χάρτες κατακτήσεων. Ὑπουργοί, ψυχανώμαλοι ἰσλαμιστές, ἀναλύουν σὲ κατατρομοκρατημένα ἀνδράποδα, ποὺ ὑποδύονται τὶς δημοσιογράφους, πολεμικὰ σχέδια.  Καὶ τὸ χειρότερο, ἕνας θρησκόληπτος δικτάτορας, ποὺ ξεθάβει «τὸ σπαθὶ τοῦ Ἰσλάμ», ἱκανὸς γιὰ ὁποιαδήποτε παλιανθρωπιά.
.                        Αὐτὴ εἶναι ἡ Τουρκία σήμερα. Ὁ προαιώνιος ἐχθρός, οἱ γενοκτόνοι μας, ποὺ ἀπροκάλυπτα πιά, 200 χρόνια μετὰ τὴν ἁγιασμένη Ἐπανάσταση τοῦ Εἰκοσιένα, ἀπειλοῦν νὰ τὴν ἀκυρώσουν καὶ νὰ μᾶς βυθίσουν στὰ σκοτάδια τους.  Καὶ ἐμεῖς, οἱ λεπτεπίλεπτοι καὶ ἀβροδίαιτοι συνεχιστὲς τῆς «ἀψόγου στάσεως» τοῦ ΥΠΕΞ, πῶς ἀπαντοῦν στὶς ἁρπακτικὲς ὕαινες τῆς ἀνατολῆς;  Διαβάζω γιὰ τὴν πρόκληση (μαγαρισιὰ) στὴν Ἁγιὰ-Σοφιά, τοῦτα “τὰ μεγαλειώδη καὶ ἀντάξια της ἱστορίας μας”, λόγια: «Ἡ ἐνέργεια αὐτῆς τῆς Τουρκίας προσβάλλει τὴν διεθνῆ κοινότητα καὶ τὴν ἐκθέτει ἐκ νέου… Τὴν καλοῦμε νὰ σεβαστεῖ τὶς διεθνεῖς ὑποχρεώσεις της καὶ νὰ σταματήσει νὰ ὑποτάσσει σὲ ἐσωτερικὲς σκοπιμότητες τὸν ἰδιαίτερα τιμητικό της ρόλο ὡς θεματοφύλακα τῆς Ἁγίας Σοφίας…». Τὸ διάβασαν οἱ Τοῦρκοι καὶ ἔκτοτε βρίσκονται σὲ συνεχὲς τρέμουλο καὶ ἀγωνία. Προτείνω, καὶ ἂς μοῦ συγχωρεθεῖ ἡ σκωπτικὴ διάθεση, στὴν ἑπόμενη ἀπειλή, νὰ σταλεῖ ἀπὸ τὰ σαΐνια τοῦ ὑπουργείου τελεσίγραφο μὲ μία μόνο φράση:  «Θὰ τὸ πῶ στὴν μαμά μου, ἂν τὸ ξανακάνετε».  Ἴσως προκαλέσει «ἰσχυρὰ» ἐντύπωση καὶ ὁδηγήσει τοὺς παλαβούς της Ἄγκυρας, σὲ αὐτοσυγκράτηση καὶ ἀποθάρρυνση… Εἶναι σίγουρο ὅτι τὰ ἀδέσμευτα καὶ ἀνεξάρτητα κανάλια τῆς ἑλλαδικῆς τηλοψίας, θὰ συνοδεύσουν τὸ ἔγγραφο μὲ τίτλους, ὅπως: «Σὲ ἰδιαίτερα σκληρὸ τόνο ἡ ἀπάντηση τοῦ ΥΠΕΞ!!». «Αἴσθηση καὶ φόβο προκάλεσε ἡ διαμαρτυρία τῆς ἑλληνικῆς διπλωματίας». «Ἀναδιπλώνονται οἱ Τοῦρκοι μετὰ τοὺς πολύ, πάρα πολὺ ὑψηλοὺς τόνους τῆς ἑλληνικῆς ἀντίδρασης». Καὶ βέβαια ἡ διεθνὴς κοινότητα, οἱ διεθνεῖς ὀργανισμοί, οἱ διεθνεῖς θεσμοὶ (Ἄγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι ποὺ λέγαμε παλιὰ) δήλωσαν, ὑπὸ καθεστὼς βαθυτάτης συγκινήσεως, ὅτι τὰ σύνορα τῆς Ἑλλάδος εἶναι καὶ σύνορα τῆς διεθνοῦς κοινότητας καί, ἂν χρειαστεῖ, ἡ διεθνὴς κοινότητα, θὰ χύσει καὶ τὸ αἷμα της γιὰ νὰ τὰ ὑπερασπιστεῖ ἔναντι τοῦ «θεματοφύλακα μὲ τὸν ἰδιαίτερα τιμητικὸ ρόλο», τὴν Τουρκία.  (Τὸ πρωτότυπο «τελεσίγραφο» τοῦ ΥΠΕΞ, ὑποψιάζομαι ὅτι θὰ εἶναι διάσπαρτο, θὰ ἀχνοφέγγουν καὶ «καρδοῦλες ἀγάπης», ὅπως στὰ ἐπιστολόχαρτα κάποτε τῶν ἐρωτευμένων). Ξαναπροτείνω, ὅταν οἱ Τοῦρκοι ὑλοποιήσουν τὰ σχέδιά τους καὶ ἀρχίσουν «νὰ τρυποῦν», ὄχι τὴν ὑφαλοκρηπίδα, ἀλλὰ τὴν καρδιὰ τῆς Πατρίδας μας – αὐτὸ εἶναι τὸ Αἰγαῖο – ὁ  κ. Δένδιας νὰ στείλει στὸν ὁμόλογό του, Μεσοὺτ Τσαβούσογλου, τὴν ἑξῆς σκληρότατη, βάρβαρη θὰ ἔλεγα, ποὺ «σπάει κόκκαλα», διακοίνωση:  «Ἀγαπημένε μου Μεσούτ, τιμημένε θεματοφύλακα τῆς Ἁγιᾶς Σοφιᾶς, σὲ θερμοπαρακαλῶ γονατιστός, νὰ σεβαστεῖς τὶς διεθνεῖς σου ὑποχρεώσεις καὶ νὰ μὴν κάνεις κακὰ πράγματα. Εἰδάλλως θὰ προσφύγω στὴν διεθνῆ κοινότητα, ποὺ γνωρίζεις ὅτι δὲν ἀστειεύεται».
.                        Κλείνοντας τὴν παρένθεση μὲ τὰ «προσκυνοχάρτια» τοῦ ΥΠΕΞ καὶ τὸ εἰρωνικὸ ὕφος -πῶς ἀλλιῶς νὰ ἀντέξεις;-  παραθέτω τρεῖς ἀπαντήσεις στοὺς Τούρκους ἐρανισμένες ἀπὸ την  Ἱστορία μας, ἀπὸ τὸ ἔνδοξο Εἰκοσιένα, τότε ποὺ πατοῦσαν καὶ κυβερνοῦσαν τοῦτα τὰ χώματα ἀνδρεῖα παλληκάρια, ἀτρόμητοι καπεταναῖοι ποὺ «τόσον τρόμαζαν τοὺς Τούρκους, ὅπου ἄκουγαν Ἕλληνα καὶ ἔφευγαν χίλια μίλια μακριά.  Ἑκατὸ Ἕλληνες ἔβαζαν πέντε χιλιάδες Τούρκους ἐμπρὸς καὶ ἕνα καράβι, μία ἁρμάδα» κατὰ τὸν ἀείχλωρο λόγο τοῦ Κολοκοτρώνη.  (Ἀπὸ τὴν ὁμιλία του στὴν Πνύκα τὸ 1838).
.              Ἡ πρώτη είναι ἀπὸ τὴν πολιορκία τοῦ Μεσολογγίου. Ἡ ἀπάντηση τῶν «Ἐλεύθερων Πολιορκημένων» στὶς προτάσεις τῶν Κιουταχὴ καὶ Ἰμπραήμ, νὰ παραδώσουν «τὰ κλειδιὰ τοῦ φρουρίου».
“Τὰ κλειδιὰ τοῦ Κάστρου οἱ Μεσολογγίται τὰ ἔχουμε κρεμασμένα στὴ μπούκα τοῦ καριοφιλιοῦ μας καὶ ἂν τὰ θέλουν οἱ πασάδες σας, ἂς ἔλθουν νὰ τὰ πάρουν. Δὲν μᾶς μέλλει  γιὰ τὸ χαμό μας, οὔτε κι ἂν τὰ κόκκαλά μας στὴν πόλιν θὰ σπαρῶσι, διότι ἀπὸ αὐτὰ θὰ βγεῖ ἡ ἐλευθερία μας”.
.                        Ἡ δεύτερη, ἡ ἀπόκριση τοῦ Κολοκοτρώνη στὸν Μπραϊμη, ὅταν ὁ τελευταῖος διέταξε τὰ ἀσκέρια του νὰ βάζουν φωτιὰ καὶ τσεκούρι ἀκόμη καὶ στὰ καρποφόρα δέντρα τοῦ Μοριά:
“Αὐτὸ ὁπού μᾶς φοβερίζεις, νὰ μᾶς κόψης καὶ κάψεις τὰ καρποφόρα δένδρα μας, δὲν εἶναι τῆς πολεμικῆς ἔργον, διατὶ τὰ ἄψυχα δένδρα δὲν ἐναντιώνονται εἰς κανένα, μόνον οἱ ἄνθρωποι ὁπού ἐναντιώνονται ἔχουνε στρατεύματα καὶ σκλαβώνεις, καὶ ἔτσι εἶναι τὸ δίκαιόν του πολέμου · μὲ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ὄχι μὲ τὰ ἄψυχα δένδρα. Ὄχι τὰ κλαριὰ νὰ μᾶς κόψεις, ὄχι τὰ δένδρα, ὄχι τὰ σπίτια ποὺ μᾶς ἔκαψες, μόνον πέτρα ἀπάνω στὴν πέτρα νὰ μὴ μείνη, ἠμεῖς δὲν προσκυνοῦμε. Τί, τὰ δένδρα μας ἂν τὰ κόψεις καὶ τὰ κάψεις τὴν γῆν δὲν θέλει τὴν σηκώσεις καὶ ἡ ἴδια ἡ γὴς ποὺ τὰ ἔθρεψε, αὐτὴ ἡ ἴδια γῆ μένει δική μας καὶ τὰ ματακάνει. Μόνον ἕνας Ἕλληνας νὰ μείνη, πάντα θὰ πολεμοῦμε καὶ μὴν ἐλπίζεις πὼς τὴν γῆν μας θὰ τὴν κάμεις δική σου. Βγάλτο ἀπὸ τὸ νοῦ σου”..
.                        Ἡ τρίτη από τὴν διακήρυξη τῆς Γ΄ ἐθνοσυνελεύσεως στὴν Τροιζήνα, τὸ 1827.
“Τὰ αἵματα τῶν Ἑλλήνων, ποταμηδὸν ἐκχυθέντα καὶ ἐκχυνόμενα εἰς τὴν Κρήτην, εἰς τὴν Πελοπόννησον, εἰς τὴν Στερεὰν Ἑλλάδα, Χίον, Ψαρά, εἰς τὸ Μεσολόγγιον, εἰς τὰς Ἀθήνας καὶ πανταχοῦ τῆς Ἑλλάδος, ἐγγυῶνται διὰ τὸν θάνατόν μας. Ἀλλά, κάλλιον ν’ ἀποθάνωμεν ἔντιμον θάνατον, παρὰ νὰ ζήσωμεν ἄτιμον ζωὴν ὑπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς ἐφεξῆς- κάλλιον νὰ μὴν ὑπάρχη ΄Ἕλλην εἰς τὸν κόσμον, παρὰ ν’ ἀτιμάζη τὸ κατ’ εἰκόνα Θεοῦ καὶ ὁμοίωσιν, ὑπάρχων ἀνδράποδον τοῦ ἀναίσθητου Τούρκου, ἐνῶ ἐπλάσθη ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐλεύθερος, παρὰ νὰ ὑπάρχη δοῦλος, ἀναγκασμένος νὰ πράττη κάθ’ ὥραν ἐγκλήματα καὶ νὰ παραβαίνη τὰ πρὸς τὸν Θεόν, τὰ πρὸς τὴν πατρίδα καὶ τὰ πρὸς τὸν ἑαυτὸν τοῦ καθήκοντα, διὰ νὰ εὐαρεστήση εἰς τὸν ἐχθρόν του Θεοῦ καὶ τοῦ ἀνθρώπου ὀθωμανὸν ἢ διὰ νὰ ἀποφυγὴ τὴν ὀργὴν τούτου καὶ τὸν θάνατον”.
.                        Ἔτσι ἀπαντοῦν οἱ Ἕλληνες στὰ θρασύδειλα μεμέτια. Μόνο αὐτὴν τὴν γλώσσα καταλαβαίνουν. Τὰ τωρινὰ κείμενά τους μυρίζουν φόβο καὶ δειλία.  Εἶναι ἀνάξια καὶ ντροπιαστικὰ γιὰ τοὺς ἀγῶνες τοῦ λαοῦ μας, εἶναι κείμενα Γραικύλων. Τὰ κείμενα τῶν ἀγωνιστῶν μοσχοβολοῦν πίστη, ἐλευθερία καὶ ἀνδρεία. Εἶναι  κείμενα Ἑλλήνων….

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

 

 

 

 

 

 

Σχολιάστε