Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΕΘΝΙΚΑ"

ΕΠΙΠΟΛΑΙΟ καὶ ΑΦΕΡΕΓΓΥΟ τὸ «ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ» Ἐκκλησίας-Πολιτείας

.            Ἐντείνονται οἱ δημόσιες κριτικὲς παρεμβάσεις ἐπὶ τῆς «Συμφωνίας » Ἐκκλησίας –Πολιτείας ἀνάμεσα στὸν Ἀρχιεπίσκοπο καὶ στὸν Πρωθυπουργό. Σὲ σημερινή του (12.11.18) συνέντευξη στὸ protothema.gr ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος καταλογίζει «ἐπιπολαιότητα καὶ βιασύνη» στὴν λεγομένη Συμφωνία Ἐκκλησίας – Πολιτείας. Ἐπίσης ἐπισημαίνει τὴν ἀφόρητη ἀφερεγγυότητα καὶ ἀνυποληψία τοῦ Κράτους ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀπουσιάζουν ἀπὸ αὐτὴ τὴν συμφωνία οἱ καλὰ θεμελιωμένες ἐγγυήσεις ποὺ θὰ ἐξασφαλίζουν τὴν χρηματοδότηση γιὰ τὴν ἀπρόσκοπτη μισθοδοσία τοῦ Ἱ. Κλήρου.
.            Σὲ αὐτὴ τὴν Συμφωνία ἀναφέρεται καὶ τὸ κατωτέρω δημοσίευμα τῆς ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» :

Φανάρι κα κληρικο «φορίζουν» τ συμφωνία
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΛΑΚΑΣΑΣ
Ἐφημ. «Καθημερινή», 11.11.18

.           Ἐξ αἰτίας τῶν ἀντιδράσεων ποὺ λαμβάνουν μορφὴ χιονοστιβάδας, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ἐπέσπευσε τὴν ἐπίσημη ἐνημέρωση τῶν ἱεραρχῶν γιὰ τὸ θέμα, συγκαλώντας τὴν ἑπόμενη Παρασκευὴ ἔκτακτη συνεδρίαση τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
.             Στὸν «ἀέρα» βρίσκεται ἡ συμφωνία τοῦ πρωθυπουργοῦ Ἀλέξη Τσίπρα καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Ἱερωνύμου, καθὼς αὐτὴ πρέπει νὰ ξεπεράσει μὲ ἐπιτυχία τὶς συμπληγάδες τόσο ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας ὅσο καὶ ἐντὸς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ. Οἱ γκρίζες ζῶνες καὶ οἱ ἀσάφειές της προκαλοῦν ὀξύτατες ἀντιδράσεις ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖες θὰ ἔχουν ἄμεση ἐπίδραση καὶ στὸ πολιτικὸ τοπίο ἐν μέσῳ παρατεταμένης προεκλογικῆς περιόδου. Ἀλλὰ καὶ ἐντὸς τῆς Ἱεραρχίας, δὲν ἀποκλείεται ἡ συμφωνία νὰ «στιγματίσει» πολιτικὰ μητροπολίτες ποὺ φέρονται ὡς δελφίνοι γιὰ τὸν ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο καὶ εἶχαν συμπράξει στὴ διαμόρφωσή της. Οἱ κλυδωνισμοὶ φθάνουν ἕως καὶ τὴν Κωνσταντινούπολη, καθὼς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο δὲν ἐνημερώθηκε γιὰ τὸ περιεχόμενο τῆς συμφωνίας.
.             Εἰδικότερα, τὰ βασικὰ σημεῖα τῆς συμφωνίας ἀφοροῦν τὴ μισθοδοσία τῶν κληρικῶν, τὸ νομικὸ πλαίσιο τῆς ἐργασιακῆς τους θέσης καὶ τὴν ἀξιοποίηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας. Συγκεκριμένα, ἡ κυβέρνηση θὰ συνεχίσει νὰ ἐγγυᾶται τὴν πληρωμὴ τῶν περίπου 9.000 κληρικῶν τῆς χώρας –ἐπὶ τῆς οὐσίας θὰ τοὺς μισθοδοτεῖ, μὲ τὸ κονδύλι νὰ ἀνέρχεται περὶ τὰ 198 ἑκατ. εὐρὼ ἐτησίως– μὲ ἀντάλλαγμα ἡ Ἐκκλησία νὰ μὴν ἀντιδράσει στὶς κυβερνητικὲς προτάσεις γιὰ τὴ συνταγματικὴ ἀναθεώρηση ὡς πρὸς τὴν ἐπιταγὴ τῆς «θρησκευτικῆς οὐδετερότητας». Παράλληλα, οἱ κληρικοὶ δὲν θὰ νοοῦνται στὸ ἑξῆς ὡς δημόσιοι ὑπάλληλοι καὶ ὡς ἐκ τούτου διαγράφονται ἀπὸ τὴν Ἑνιαία Ἀρχὴ Πληρωμῶν. Τρίτο βασικὸ σημεῖο εἶναι ὅτι θὰ δημιουργηθεῖ Ταμεῖο Ἀξιοποίησης Ἐκκλησιαστικῆς Περιουσίας, στὸ πλαίσιο τοῦ νόμου 4982/13 ποὺ ψηφίστηκε ἐπὶ κυβερνήσεως Ἀντώνη Σαμαρᾶ. Τὰ ἔσοδα θὰ μοιράζονται ἐξ ἡμισείας σὲ Κράτος καὶ Ἐκκλησία. Τὰ γκρίζα σημεῖα τῆς συμφωνίας –κυρίως ὡς πρὸς τὴ μισθοδοσία καὶ τὴν ἀπώλεια τῆς δημοσιοϋπαλληλικῆς ἰδιότητας τῶν κληρικῶν– ἐπέσπευσαν τὴν πολιτικοποίησή της. Οἱ ἀντιδράσεις κληρικῶν καὶ μητροπολιτῶν ἦταν ὀξεῖες. Ὅπως ἐπισήμανε στὴν «Κ» πολύπειρο κυβερνητικὸ στέλεχος, «ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἀπὸ τὸ “εὐχαριστῶ” πρὸς τὸν κ. Τσίπρα στὸ Μέγαρο Μαξίμου, ἔκανε λόγο γιὰ “πρόθεση συμφωνίας” καὶ ὄχι γιὰ συμφωνία, ὅπως ἦταν ἡ ἀρχικὴ διατύπωση, καὶ κατέληξε νὰ δηλώνει ὅτι ὅλα θὰ γίνουν ἀφοῦ προηγουμένως ἀκούσουμε τοὺς κληρικούς».
.             Λάδι στὴ φωτιὰ ἔριξε ἀρχικὰ ὁ κυβερνητικὸς ἐκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος, ὁ ὁποῖος ἔσπευσε –μὲ προεκλογικῆς κοπῆς στόχευση– νὰ προαναγγείλει (χονδρικὰ) 10.000 προσλήψεις στὸν δημόσιο τομέα στὴ θέση τῶν κληρικῶν (εἶναι περὶ τὶς 9.000) ποὺ θὰ ἀπολέσουν τὴ δημοσιοϋπαλληλικὴ ἰδιότητα. Τὸ θολὸ τοπίο ἐνέτεινε καὶ ὁ κ. Τσίπρας, ποὺ ἀνέφερε ὅτι σὲ βάθος δεκαετίας ἡ Ἐκκλησία θὰ μπορεῖ νὰ μισθοδοτεῖ τοὺς κληρικοὺς ἀπὸ τὰ ἔσοδα τῆς ἀξιοποίησης τῆς περιουσίας της. Μία προοπτικὴ πού, παρὰ τὴν ὕπαρξη τῆς ἐγγύησης τοῦ ἑλληνικοῦ Δημοσίου γιὰ τὴ μισθοδοσία, προσιδιάζει σὲ μοντέλο ἰδιωτικοῦ τομέα.

Ἔκτακτη συνεδρίαση

.             Ἡ σπίθα ἄναψε μεταξὺ τῶν κληρικῶν ποὺ ἀποκρίθηκαν στοὺς μητροπολίτες. Ἐξ οὗ καὶ οἱ σκληρὲς ἀντιδράσεις μητροπολιτῶν, οἱ ὁποῖοι «τὰ ἀκοῦν» χωρὶς νὰ φταῖνε. Ἐξ αἰτίας τῶν ἀντιδράσεων ποὺ λαμβάνουν μορφὴ χιονοστιβάδας, ὁ κ. Ἱερώνυμος ἐπέσπευσε τὴν ἐπίσημη ἐνημέρωση τῶν ἱεραρχῶν γιὰ τὸ θέμα, συγκαλώντας τὴν ἑπόμενη Παρασκευὴ ἔκτακτη συνεδρίαση τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τὸ ἀνώτατο ὄργανο τῆς Ἐκκλησίας. Ἀρχικὰ ὁ κ. Ἱερώνυμος εἶχε ἀφήσει νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι ἡ συνεδρίαση θὰ ὁριστεῖ περὶ τὰ τέλη Νοεμβρίου ἢ ἀρχὲς Δεκεμβρίου.
.             Ἡ συνεδρίαση τῆς Ἱεραρχίας ἀναμένεται νὰ εἶναι τεταμένη, μὲ τοὺς μητροπολίτες ποὺ εἰσπράττουν τὴν ὀργὴ τῶν ἱερέων νὰ ἐπικρίνουν τὴν ὁμάδα ποὺ ἔκανε τὴ διαπραγμάτευση.
.             Ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς Ἐκκλησίας, στὶς ἐργασίες γιὰ τὴ σύνταξη τῆς συμφωνίας μετεῖχαν ὁ μητροπολίτης Ἰωαννίνων Μάξιμος, ὁ μητροπολίτης Πατρῶν Χρυσόστομος, ὁ νομικὸς σύμβουλος τῆς Συνόδου Θεόδωρος Παπαγεωργίου, ὁ ἐπίσκοπος Σαλώνων Ἀντώνιος, ἐνῶ λόγο φέρεται νὰ εἶχε καὶ μητροπολίτης τῆς Ἀττικῆς καθὼς καὶ στέλεχος ἐμβληματικοῦ ὀργανισμοῦ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς. Οἱ παλινωδίες σχετικὰ μὲ τὴ συμφωνία καὶ οἱ ἀσάφειές της ἐνισχύουν τὰ σκωπτικὰ σχόλια καὶ τὰ ἐπιχειρήματα ὅσων ἐντὸς τῆς Ἱεραρχίας ἀλλὰ καὶ τῆς κυβέρνησης ὑποστηρίζουν ὅτι «γράφτηκε στὸ πόδι», ἀκυρώνοντας τὰ περὶ μακρᾶς προετοιμασίας. Ἄλλωστε, ἡ βάση γιὰ τὴν ἀξιοποίηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας θὰ εἶναι νόμος τοῦ 2013.
.             Τὰ ἴδια ἐπιχειρήματα ἐνισχύει ἡ ἀντίδραση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ποὺ ἐποπτεύει (εἴτε μόνο πνευματικὰ εἴτε καὶ διοικητικὰ) τὶς μητροπόλεις σὲ Ἤπειρο, Μακεδονία, Θράκη, Βόρειο Αἰγαῖο, Κρήτη καὶ Δωδεκάνησα. Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο δὲν ἐνημερώθηκε ἐπισήμως, «μὲ ἀποτέλεσμα νὰ εἰσπράξει τὴν ἀγωνία ἱερέων γιὰ τὸν τρόπο μισθοδοσίας καὶ τὸ νομικό τους καθεστώς», δήλωσε στὴν «Κ» ὁ ἐκπρόσωπος Τύπου τοῦ Πατριαρχείου, Νίκος Παπαχρῆστος. Ἡ δυσφορία τοῦ Φαναρίου «ἐπικυρώνει» τὶς κακὲς σχέσεις τὸ τελευταῖο διάστημα τοῦ Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου μὲ τὸν κ. Ἱερώνυμο.
.             Στὸ ἐσωτερικὸ μέτωπο, ἐνδεικτικὴ εἶναι μία δήλωση μητροπολίτη. Ὁ Δημητριάδος Ἰγνάτιος χαρακτήρισε τὴ συμφωνία «τὴ βιαιότερη ἀλλαγὴ ἐργασιακῶν σχέσεων στὴν ἱστορία» καὶ ρώτησε μὲ νόημα: «Ὅσοι σκέφτονται ὅτι ἄδειασαν 10.000 θέσεις τοῦ Δημοσίου, ἂς σκεφτοῦν πὼς ὅ,τι ἔγινε μία φορὰ μπορεῖ νὰ γίνει καὶ δεύτερη. Π.χ., ΝΠΔΔ εἶναι καὶ οἱ δῆμοι καὶ τὰ πανεπιστήμια. Τώρα ποὺ βρέθηκε ἡ διαδικασία καὶ ὁ τρόπος, τί θὰ σταματήσει αὔριο μία κυβέρνηση νὰ ἐπαναλάβει τὸ ἴδιο μοτίβο;».

«Μερικοὶ στρέφουν μέρος τοῦ λαοῦ ἐναντίον μας»

.             Μὲ ὀξύτατη ἀντίδραση, ἡ ὁποία ἀποτυπώνει τὴν ἔνταση τῆς ὀργῆς τῶν κληρικῶν γιὰ τὸ περιεχόμενο τῆς συμφωνίας ἀλλὰ καὶ τὸν αἰφνιδιασμό τους, ὁ Ἱερὸς Σύνδεσμος Κληρικῶν Ἑλλάδος ἀπάντησε στὰ σχέδια τῆς κυβέρνησης καὶ τῆς ἡγεσίας τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ μεταβάλλουν τὸν τρόπο μισθοδοσίας τῶν κληρικῶν ἀλλὰ καὶ τὸ ἐργασιακὸ πλαίσιό τους (πλέον δὲν θὰ εἶναι δημόσιοι ὑπάλληλοι).
.             «Θὰ πράξουμε τὰ δέοντα νὰ ἀκυρωθεῖ ἡ ἐπαίσχυντη συμφωνία προβαίνοντας σὲ ὅλες τὶς νόμιμες διαδικασίες», ἀναφέρει στὴν ἀνακοίνωσή του ὁ Σύνδεσμος, προσθέτοντας ὅτι «αὐτοὶ ποὺ δὲν μᾶς ἤθελαν συνομιλητὲς στὶς δόλιες διαπραγματεύσεις τους τώρα θὰ μᾶς βροῦν μπροστά τους. Οἱ ἀντιδράσεις μας πρόκειται νὰ εἶναι μαζικὲς καὶ πρωτόγνωρες στὴν ἑλληνικὴ ἱστορία». Ὁ Σύνδεσμος βάλλει κυρίως κατὰ τῆς κυβέρνησης –στέλνοντας καὶ ἕνα μήνυμα πολιτικό–, χωρὶς ὡστόσο νὰ προσπαθεῖ νὰ κρύψει τὴ δυσφορία του καὶ γιὰ τὴν ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὅσων μελῶν της μετεῖχαν στὶς διαπραγματεύσεις γιὰ τὴ συμφωνία: «Ὁ ἁπλὸς παπὰς ἀπὸ τὴν Κρήτη μέχρι τὸν Ἕβρο, ἀπὸ τὰ Ἑπτάνησα μέχρι καὶ τὰ Δωδεκάνησα, θὰ ξεσηκωθεῖ καὶ θὰ ταυτισθεῖ μαζί μας σὲ ἀγῶνες ὄχι μόνο γιὰ τὰ ἐφημεριακὰ δίκαια, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴ διατήρηση τῆς ἑλληνορθοδόξου παραδόσεώς μας. Ἄλλωστε, αὐτὸς εἶναι ποὺ βάσταξε καὶ βαστᾶ, μαζὶ μὲ τοὺς λαϊκοὺς ἀδελφούς μας, τὸ βάρος τῆς κρίσης καὶ συνεχίζει τὴν προσφορά του καὶ τὸν συντονισμὸ πλήθους ἐθελοντικῶν δράσεων. Αἰσθανόμεθα προδομένοι ἀπὸ ὅσους συμμετεῖχαν στὶς διαβουλεύσεις γιὰ τὴ λήψη τῶν ἀποφάσεων, ἐρήμην τῶν ἄμεσα ἐνδιαφερομένων. Ἔχουν καταφέρει μερικοὶ ἀπὸ καιρὸ νὰ στρέψουν μέρος τοῦ λαοῦ ἐναντίον τοῦ κλήρου, ἐξυπηρετώντας ἄνομα συμφέροντα, ἐπιζητώντας νὰ ἐξασθενήσουν τὸν ρόλο τοῦ παπᾶ στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία», λένε, προειδοποιώντας: «Σὲ κάθε δύσκολη ἐποχὴ τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, ὅποιος τὰ ἔβαλε μὲ τὴν Ἐκκλησία ἡττήθηκε κατὰ κράτος».

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ καὶ ΠΡΩΤΟΦΑΝΕΙΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΜΕ ΤΗΝ «ΣΥΜΦΩΝΙΑ» ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ -ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

Ὄντως ἱστορικὴ ἡ συμφωνία Ἐκκλησίας-Πολιτείας
Οἱ ἀλλαγὲς εἶναι σημαντικές, πρωτοφανεῖς, ἱστορικές.

   Σωτήρης Μητραλέξης
Ἐντεταλμένος διδάσκων φιλοσοφίας
στὸ Ἐθνικὸ καὶ Καποδιστριακὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν
καὶ ἐρευνητικὸς ἑταῖρος στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Winchester.

.                 Τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς κριτικῆς στὴν πρόθεση συμφωνίας Πολιτείας καὶ Ἐκκλησίας τῆς 6ης Νοεμβρίου συνίσταται στὸ ὅτι αὐτὴ δὲν εἶναι ἀρκετὰ ριζοσπαστική, ὅτι οὐσιαστικὰ συντηρεῖ τὸ status quo. Αὐτὸ ὅμως ἀπέχει πολὺ ἀπὸ τὴν πραγματικότητα καὶ μᾶλλον δείχνει τὴν ἔλλειψη σφαιρικῆς ἀντίληψης τῶν ἐπικριτῶν γιὰ τὰ ζητήματα Ἑκκλησίας καὶ Κράτους. Οἱ ἀλλαγὲς εἶναι σημαντικές, πρωτοφανεῖς, ἱστορικές.
.                 Γιὰ ἀρχή, τὸ Κράτος γνωρίζει καλὰ πὼς ὀφείλει νὰ θωρακιστεῖ ἀπὸ μελλοντικὲς ἀξιώσεις τῆς Ἐκκλησίας σχετικὰ μὲ ἀναποζημίωτες ἀπαλλοτριώσεις, γιὰ τὶς ὁποῖες θὰ μποροῦσε κάλλιστα νὰ δικαιωθεῖ στὸ Εὐρωπαϊκὸ Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων. Οἱ οἰκονομικὲς ἐκκρεμότητες ἀνάμεσα στὰ εὐρωπαϊκὰ κράτη καὶ στὶς ἐκκλησίες στὰ ἐδάφη τους, ποὺ προϋπάρχουν τῶν κρατῶν, εἶναι ζήτημα διακριτὸ ἀπὸ τὸν χωρισμὸ Ἐκκλησίας καὶ Κράτους. «Χωρισμὸς ἐκκλησίας-κράτους» δὲν σημαίνει πὼς μηδενίζονται ὅλες οἱ ἐκκρεμότητες, πὼς τίποτα πλέον δὲν χρειάζεται διευθέτηση, πὼς δὲν ἐπιβιώνουν ἀνάγκες ἀποζημίωσης ἀπὸ τὴ μία ἢ τὴν ἄλλη πλευρά. Καὶ ἂν κάποιο κράτος τὸ ξεχάσει αὐτό, μετὰ τὴν ἀπαραίτητη προσφυγὴ θὰ σπεύσει νὰ τοῦ τὸ θυμίσει τὸ ΕΔΑΔ. Μὲ τὴ συμφωνία, αὐτὸ τὸ ζήτημα διευθετεῖται ἅπαξ καὶ διαπαντός. Ἡ Ἐκκλησία δεσμεύεται ὅτι, ἀφ’ ἧς στιγμῆς λαμβάνει μία ἐτήσια ἀφηρημένη ἀποζημίωση, παραιτεῖται κάθε τέτοιας ἀξίωσης ὡς πρὸς τὶς ἀποζημιούμενες περιουσίες (σημεῖο 5 τῆς συμφωνίας).
.               Παράλληλα, ἡ κρατικὴ μισθοδοσία τοῦ κλήρου καταργεῖται. Ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ νὰ ἐπιμείνω στὸ «καταργεῖται»: δὲν παραλλάσσεται, δὲν μεταμφιέζεται, καταργεῖται. Θυμίζουμε ὅτι τὸ κράτος θὰ δίνει αὐτὸ τὸ ἐτήσιο ποσὸ ὡς ἀποζημίωση γιὰ ἀναποζημίωτες ἀπαλλοτριώσεις, οὕτως ὥστε νὰ ἀκυρωθεῖ κάθε ἐνδεχόμενο (ἐπιτυχῶν!) ἀξιώσεων. Ἂν ὑπάρχει ἕνας λόγος νὰ διατυπωθεῖ ρητῶς στὴ συμφωνία καὶ στὸ ἐπερχόμενο σχέδιο νόμου ὅτι αὐτὰ τὰ ποσὰ πρέπει, δεσμευτικά, νὰ διοχετευθοῦν στὴ μισθοδοσία τοῦ κλήρου καὶ ὄχι ὁπουδήποτε ἀλλοῦ, αὐτὸ συνίσταται μᾶλλον σὲ μία εὔλογη καὶ εὐπρόσδεκτη καχυποψία γιὰ τὸ πῶς θὰ διασφαλιστεῖ ὅτι, σὲ ἕναν ὀργανισμὸ μὲ πλημμελῆ γραφειοκρατικὴ λειτουργία καὶ (αὐτο-)ἔλεγχο ὅπως ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, δὲν θὰ συμβοῦν ἀτυχήματα ποὺ θὰ προξενοῦσαν προβλήματα σὲ 10.000 κληρικοὺς καὶ τὶς οἰκογένειές τους, τὴν ὥρα ποὺ ἡ Ἐκκλησία θὰ ἔχει, πλέον, τὴ ρευστότητα νὰ τοὺς μισθοδοτεῖ. Ὅμως, εἶναι σημαντικὸ νὰ καταστεῖ κατανοητὸ πὼς ἄλλο ἡ κρατικὴ μισθοδοσία τοῦ κλήρου καὶ ἄλλο οἱ οἰκονομικὲς ἐκκρεμότητες ὀργανισμῶν τοῦ μεγέθους τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους καὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μεταξύ τους. Εἰδάλλως κάθε πόρος ποὺ θὰ διδόταν γιὰ ὁποιοδήποτε λόγο ἀπὸ ὁποιοδήποτε κράτος σὲ ὁποιαδήποτε ἐκκλησία θὰ συνιστοῦσε «ἔμμεση κρατικὴ μισθοδοσία τῶν κληρικῶν». Ἀλλὰ οὔτε ὁ πιὸ μπερδεμένος νοῦς δὲν τόλμησε νὰ φανταστεῖ ὅτι τὸ μισὸ δισεκατομμύριο ποὺ παρέχει –πέραν τοῦ περίφημου «ἐκκλησιαστικοῦ φόρου»!– τὸ γερμανικὸ κράτος στὴ ρωμαιοκαθολικὴ καὶ εὐαγγελικὴ ἐκκλησία γιὰ παρόμοιους περιουσιακοὺς λόγους συνιστᾶ «γερμανικὴ κρατικὴ μισθοδοσία τοῦ κλήρου».
.               Θὰ μποροῦσε νὰ διερωτηθεῖ κανείς: «Δὲν θὰ ἔπρεπε τὸ κράτος νὰ ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ ξοφλήσει αὐτὲς τὶς ἀπαλλοτριώσεις κάποτε; Πληρώνει ἤδη ἑβδομήντα χρόνια ἀξιοσημείωτα ποσά, καὶ τώρα δεσμεύεται ξανὰ εἰς τὸ διηνεκές;» Τὸ θέμα εἶναι ὅτι δὲν συμφέρει τὸ κράτος οἰκονομικὰ μία ἐφ’ ἅπαξ διευθέτηση/ἐξόφληση, καὶ τὸ κράτος τὸ ξέρει. Λόγ συμφέροντος το κράτους γίνεται παρν διακανονισμός. κριβς τ διο γίνεται στ Γερμανία. Στὴ Γερμανία μάλιστα ἡ Εὐαγγελικὴ ἐκκλησία εἶπε «Δὲν τὰ θέλουμε τὰ λεφτὰ» καὶ τὸ κράτος οὐσιαστικὰ εἶπε «Ὄχι θὰ τὰ πάρετε, διότι εἰδάλλως θὰ ἔχουμε μπελάδες ἐμεῖς». («Ἡ Γερμανικὴ Εὐαγγελικὴ Ἐκκλησία θὰ δεχόταν διακοπὴ τῶν κρατικῶν ἐπιχορηγήσεων», 12/11/2013, skai.gr/news/world/article/245796/i-germaniki-euaggeliki-ekklisia-tha-dehotan-diakopi-ton-kratikon-epihorigiseon)
.               Τὴν ἀποζημίωση γιὰ τὰ ἀπαλλοτριωθέντα περιουσιακὰ θὰ μποροῦσε νὰ τὴν παρέχει τὸ κράτος καὶ χωρὶς κάποια, τρόπον τινά, ἀνταποδοτικὴ πηγὴ –μόνο καὶ μόνο λόγῳ τῆς ἱστορικῆς ἐκκρεμότητας καὶ τῆς δυνατότητας τῆς Ἐκκλησίας νὰ τὴν διεκδικήσει νομικὰ σὲ ἕνα μέλλον, τοὺς μπελάδες τοῦ ὁποίου τώρα ἀποφεύγουμε. Ὅμως στὴ συμφωνία ἔχουμε καὶ τὴν ἐνεργοποίηση τοῦ ταμείου ἀξιοποίησης ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, μὲ τοὺς πόρους νὰ περιέρχονται κατὰ 50% στὸ κράτος καὶ κατὰ 50% στὴν Ἐκκλησία: οἱ ἐν μέρει ἐκκλησιαστικοὶ πόροι ποὺ θὰ περιέρχονται στὸ κράτος, δηλαδή, θὰ χρηματοδοτοῦν κατ’ οὐσία τὴν κρατικὴ ἀποζημίωση στὴν Ἐκκλησία– δυνητικὰ δὲ καὶ μὲ τὸ παραπάνω.
.               Ἂν κάποιοι δηκτικὰ σχολίασαν στὰ κοινωνικὰ μέσα ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος «τὰ πῆρε ὅλα κι ἔφυγε», μήπως πρέπει νὰ σκεφτοῦν τὸ ἐνδεχόμενο νὰ εἶναι ὁ Πρωθυπουργὸς ποὺ χαρακτηρίζεται καλύτερα ἀπὸ αὐτὴ τὴ φράση; Δεδομένης, δηλαδή, τῆς κατάργησης τῆς κρατικῆς μισθοδοσίας τοῦ κλήρου καὶ τῆς εἰσαγωγῆς μίας ἀποζημίωσης ποὺ θά… αὐτο-χρηματοδοτεῖται, τὴν ὥρα ποὺ ἡ Ἐκκλησία δεσμεύεται πὼς παραιτεῖται τῶν ἀξιώσεών της; Ἐπίσης, ὅσοι φαντάζονται πὼς ἡ κυβέρνηση «τὰ ἔδωσε ὅλα στὴν Ἐκκλησία», πῶς ἀκριβῶς ἐπεξηγοῦν τὶς ὀργίλες ἀντιδράσεις τοῦ Συνδέσμου Κληρικῶν Ἑλλάδος; Γιατί καὶ τὰ δύο ταυτόχρονα δὲν γίνεται, καὶ νὰ εἶναι ἡ συμφωνία ἀποκλειστικὰ ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ προκαλεῖ ἔντονες ἀντιδράσεις τοῦ σωματείου τῶν κληρικῶν.
.               Καὶ ἐδῶ ἐρχόμαστε στὸ καίριο: «Ἔμοιαζε μὲ χωρισμὸ Ἐκκλησίας-Κράτους αὐτὸ ποὺ ἔγινε, ἔστω καὶ στὸ ἐλάχιστο;» Γιὰ νὰ ἀπαντηθεῖ αὐτὴ ἡ ἐρώτηση, πρέπει νὰ ἀποσαφηνιστεῖ τὸ τί συνιστᾶ σχέσεις καὶ χωρισμὸ Ἐκκλησίας-Κράτους. Ποιός θὰ ἦταν ὁ ὁρισμός τους; Τί εἶναι στὴν πραγματικότητα ἐκτὸς θέματος, ἀκόμα κι ἂν εἶναι σημαντικὸ θέμα; Στὸν χαοτικὸ δημόσιο λόγο μάθαμε νὰ τὰ βάζουμε ὅλα σὲ ἕνα τσουβάλι:

(1) τὴν ἀντίθεση σὲ μία κοινωνικὴ ἐπιρροὴ καὶ παρρησία τῆς Ἐκκλησίας ἡ ὁποία δὲν ἀκυρώνεται νομοθετικὰ μὲ κανέναν χωρισμὸ («χωρισμό, γιὰ νὰ μὴν πολιτικολογεῖ ὁ Μητροπολίτης!»)
(2) ἀλλαγὲς ποὺ ἔχουν ἤδη γίνει καὶ συνιστοῦν ἤδη πλήρως πρακτική τῆς Πολιτείας, ἀλλὰ προβάλλονται ὡς αἰτούμενα («Νὰ φορολογηθεῖ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος! Νὰ πληρώνει ΕΝΦΙΑ!» μά, φορολογεῖται κανονικά, μά, πληρώνει κανονικὰ πλὴν εὐκτηρίων οἴκων)
(3) πολιτικὰ ζητήματα ποὺ πρέπει νὰ συζητήσει ἡ Πολιτεία μὲ τὸν ἑαυτό της καὶ δὲν ἀφοροῦν τὶς σχέσεις/χωρισμὸ Ἐκκλησίας-Κράτους (π.χ. τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ποὺ προκύπτει ἀπὸ τὸ ἄρθρο 16.2 τοῦ συντάγματος, θὰ ἄλλαζε μὲ ἀναθεώρησή του, ἀλλὰ δὲν ἔχει σχέση μὲ τὶς σχέσεις Ἐκκλησίας-Κράτους καθ’ αὑτές, εἶναι θέμα ποὺ ἡ Πολιτεία πρέπει νὰ λύσει μὲ τὸν ἑαυτό της)
(4) ζητήματα ἁπτόμενα τῆς «θρησκείας» ἀλλὰ ἄσχετα μὲ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ποὺ ἐκ τῶν πραγμάτων δὲν μποροῦν νὰ ἀποτελοῦν ἀτζέντα συζήτησης μαζί της, ὡς ὅλως ἀναρμόδιας (π.χ. ἡ ἐντελῶς ἰδιαίτερη περίπτωση τῆς μοναστικῆς αὐτοδιοίκητης πολιτείας τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τῶν διακριτῶν φορολογικῶν του θεμάτων κλπ.), καὶ στὸ τέλος τῆς λίστας,
(5) ζητήματα σχέσεων Ἐκκλησίας-Κράτους καὶ χωρισμοῦ τους, ὅπως ἡ κρατικὴ μισθοδοσία τοῦ κλήρου.

.               Ἂν κανεὶς ξεχωρίσει τὸ ποιὰ ἀπὸ τὰ σημεῖα τῆς ἀτζέντας τοῦ δημοσίου λόγου γιὰ τὸν χωρισμὸ «Ἐκκλησίας-Κράτους» ὄντως εἶναι ἐντὸς θέματος, δηλαδὴ ὄντως ἐμπίπτουν στὸ (5) καὶ δὲν ἀποτελοῦν γενικῶς περιρρέοντα ζητήματα θρησκείας στὸ δημόσιο χῶρο, τότε θὰ δεῖ ὅτι δὲν εἶναι καὶ τόσα πολλά: οἱ ἐκκρεμότητες εἶναι μᾶλλον εὔκολα μετρήσιμες. Στὴ ἱστορικὴ καὶ ἐντυπωσιακὰ συναινετικὴ συμφωνία Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας, μία ἀπὸ αὐτὲς διευθετήθηκε, μὲ τρόπο ὄντως ἀμοιβαία ἐπωφελῆ. Τὸ ζήτημα εἶναι ἀκριβῶς ὁ ὁρισμὸς τοῦ χωρισμοῦ Ἐκκλησίας-Κράτους.
.               Ὅσο δὲ γιὰ τοὺς φόβους ἐξ ἐκκλησιαστικῆς πλευρᾶς, ἀρκεῖ νὰ ἀποσαφηνιστεῖ πώς, ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται, ἡ μισθοδοσία τῶν κληρικῶν θὰ γίνεται πλέον ἀπὸ κεντρικὸ ἐκκλησιαστικὸ φορέα (γραφεῖο μισθοδοσίας) καὶ ὄχι διὰ μέσου τῶν μητροπόλεων (καὶ ἄρα ὄχι σὲ ἐξάρτηση μὲ τοὺς αὐθέντες αὐτῶν). Κάποιες δημόσιες ἐκκλησιαστικὲς διευκρινήσεις ἐπ’ αὐτοῦ θὰ βοηθοῦσαν.
.               Παράλληλα, διανοίγεται ἡ δυνατότητα νὰ διευθετηθεῖ μὲ ἐκκλησιαστικοὺς πλέον πόρους καὶ ἡ κατάσταση τῶν ἄμισθων σήμερα κληρικῶν λόγῳ τοῦ μνημονιακοῦ 5:1, γιὰ τὴν τύχη τῶν ὁποίων δὲν φαινόταν νὰ ἐνδιαφέρεται κανένας ἐκ τῶν ὑπερασπιστῶν τοῦ status quo.
.               Ὡς πρὸς τὸν διοικητικὸ κατακερματισμὸ τῆς Ἐκκλησίας στὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς συμφωνίας (ὀψέποτε καὶ μὲ τὸ ἀκριβὲς περιεχόμενο μὲ τὸ ὁποῖο θὰ νομοθετηθεῖ) σὲ αὐτὴ τὴ συνάφεια, δὲν φαίνεται νὰ ὑπάρχει πρόβλημα. Οἱ ἀριθμητικὰ πολὺ λιγότεροι κληρικοὶ τῆς Κρήτης καὶ τῶν Δωδεκανήσων, ποὺ ὑπάγονται στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, παραμένουν στὸ παλαιὸ καθεστὼς μισθοδοσίας μέχρι νεωτέρας. Οἱ δὲ «Νέες Χῶρες» ὑπάγονται διοικητικὰ καὶ νομικὰ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος (ἐκκλησιαστικὰ/πνευματικὰ δὲ στὸ Πατριαρχεῖο), καὶ ὡς ἐκ τούτου συμπεριλαμβάνονται στὴ συμφωνία. Ἂν ὑπάρχει κάποια προβληματικὴ ἑστία, αὐτὴ μᾶλλον ἐντοπίζεται στὴ χρήση τῆς λέξης «ἐπιδότηση» στὸ σχέδιο συμφωνίας, τὸ ὁποῖο πάντως δὲν εἶναι σχέδιο νόμου: μία «ἀποζημίωση» δίδεται, ἐπειδὴ ἀναγνωρίζεται ἡ ὑποχρέωση νὰ δοθεῖ, ἐνῶ ἕνα «ἐπίδομα» δίδεται, ὅπως θὰ λέγαμε, ἐπιδοματικά. Δὲν στερεῖται σημασίας τὸ νὰ ἀποσαφηνιστεῖ πὼς μιλᾶμε γιὰ ἐτήσια ἀποζημίωση, ὄχι γιὰ ἐπίδομα –ἂν μή τι ἄλλο, διότι ἕνα ἐπίδομα σὲ συγκεκριμένη Ἐκκλησία μπορεῖ νὰ ἐγείρει ἄλλα ζητήματα μὲ τὶς ἄλλες θρησκεῖες, εἰδικὰ σὲ μία ρητὴ συνταγματικὴ κατοχύρωση τῆς οὐδετεροθρησκείας τοῦ κράτους, κάτι ποὺ ἐπ’ οὐδενὶ δὲν ἰσχύει στὴν περίπτωση ἀποζημιώσεων λόγῳ ἐκκρεμοτήτων.
.               Κάτι ποὺ πρέπει ἐπίσης νὰ σημειωθεῖ ἐπὶ τοῦ γενικότερου ζητήματος, τώρα ποὺ ἡ συζήτηση ἄνοιξε ἐπισήμως, εἶναι πὼς στὸ δημόσιο λόγο, πέρα ἀπὸ τὴ μισθοδοσία, ἐγείρεται συχνὰ καὶ τὸ αἴτημα νὰ εἶναι τὰ νομικὰ ἐκκλησιαστικὰ πρόσωπα Νομικὰ Πρόσωπα Ἰδιωτικοῦ Δικαίου καὶ θρησκευτικῆς φύσεως ἀντὶ γιὰ Νομικὰ Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, ὅπως εἶναι σήμερα. Ὀφείλουμε νὰ σημειώσουμε πώς, στὸ βαθμὸ ποὺ δυνάμεθα νὰ ἔχουμε ἐποπτεία τῶν πιθανῶν ἐπιπλοκῶν, ἡ πρακτικὴ διαφορὰ γιὰ τὴν Ἐκκλησία ἀνάμεσα στὸ νὰ εἶναι τὰ νομικὰ πρόσωπά της ΝΠΔΔ ἢ ΝΠΙΔ εἰδικοῦ τύπου εἶναι ἥκιστα σημαντική, οὔτε εὐνοϊκὴ οὔτε δυσμενής. Πρακτικὲς διαφορὲς καὶ ἐπιπτώσεις βέβαια θὰ προκύψουν, ἀλλὰ αὐτὲς φαίνεται πὼς θὰ ἦταν σὲ κάθε περίπτωση ἀρκούντως ἐλάσσονες. Πρόκειται γιὰ ἕνα ἀκόμη ζήτημα ποὺ ἐγείρεται περισσότερο λόγῳ τῆς συμβολικῆς του φόρτισης, παρὰ λόγῳ τοῦ πραγματικοῦ καὶ πρακτικοῦ ἀντικρύσματος ποὺ μία ἀλλαγὴ θὰ σηματοδοτοῦσε.
.               Ἀφ’ ἧς στιγμῆς λοιπὸν τηρηθεῖ ἡ συμφωνία, διότι εἰδάλλως αὐτοδικαίως θὰ κενωθεῖ, ἔχουμε τὰ ἑξῆς: παύση τῆς κρατικῆς μισθοδοσίας τοῦ κλήρου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, δέουσα ἀποζημίωση γιὰ ἀναποζημίωτες ἀπαλλοτριώσεις, διευκόλυνση τῆς ἐκκλησιαστικῆς πλέον μισθοδοσίας, συνεκμετάλλευση περιουσίας, πρόληψη μελλοντικῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀξιώσεων. Συναινετικά, μὲ κοινὴ δήλωση Ἀρχιεπισκόπου καὶ Πρωθυπουργοῦ. Ὁ χαρακτηρισμὸς «ἱστορικὴ» γι’ αὐτὴν τὴ συμφωνία κυριολεκτεῖ ἀπολύτως.

 

ΠΗΓΗ: huffingtonpost.gr

,

Σχολιάστε

ΔΕΝ ΦΤΑIΕΙ Η ΑΛΒΑΝIΑ ΓΙΑ ΤΗN ΒOΡΕΙΟ HΠΕΙΡΟ

Δν φταίει λβανία γι τὴν Βόρειο πειρο

Σάββας Καλεντερίδης

.             Ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία ἄρχισε νὰ ἐγκαταλείπει τὰ ἐδάφη τῶν δυτικῶν Βαλκανίων μετὰ τὸν Ρωσοτουρκικὸ Πόλεμο τοῦ 1878, ποὺ ἔληξε μὲ τὴ Συνθήκη τοῦ Ἁγίου Στεφάνου, ἡ ὁποία ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἵδρυση τῆς Μεγάλης Βουλγαρίας προέβλεπε καὶ τὴν ἀποχώρηση τῶν Ὀθωμανῶν ἀπὸ τὸ πιὸ σημαντικὸ διοικητικὸ καὶ θρησκευτικὸ κέντρο γιὰ τὸν σουλτάνο στὴν περιοχή, τὴ Βοσνία-Ἐρζεγοβίνη, καὶ τὴν ἀνάληψη τῆς διοίκησής της ἀπὸ τὴν Αὐστροουγγαρία.
.            Μετὰ ἀπὸ 30 χρόνια, καὶ ἐνῶ ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, μετὰ τὴν ἧττα στοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους, εἶχε μπεῖ στὴν ἡμιτελικὴ φάση τῆς διάλυσής της (ἡ τελικὴ ἦταν τὸ πέρας τοῦ Α´ Παγκοσμίου Πολέμου), οἱ Ὀθωμανοὶ ἄρχισαν νὰ ἀποχωροῦν ἀπὸ τὴν Ἀλβανία καὶ τὰ Σκόπια.
.             Εἶναι κρίσιμο νὰ σημειώσουμε ὅτι οἱ Ἀλβανοὶ δὲν ἔκαναν ποτὲ ἐθνικοαπελευθερωτικὸ ἀγώνα, ὅταν οἱ ἄλλοι λαοὶ τῶν Βαλκανίων, κυρίως Σέρβοι καὶ Ἕλληνες, διεκδικοῦσαν μὲ ἐξεγέρσεις καὶ ἔνοπλο ἀγώνα τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀνεξαρτησία τους, γιατί ὡς ἔθνος ἦταν διχασμένοι σὲ ὀθωμανολάτρες καὶ σὲ ἐκείνους ποὺ ἤθελαν τὴν ἀνεξαρτησία τους, ὑπὸ τὴν προστασία τῆς Δύσης. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸν δὲν σφυρηλατήθηκε μέσα ἀπὸ ἐθνικοὺς ἀγῶνες ἑνιαία ἐθνικὴ συνείδηση, διαδικασία ποὺ γίνεται τὶς τελευταῖες δεκαετίες μὲ τὸν «πόλεμο» στὸ Κοσσυφοπέδιο καὶ τὴν ἔνοπλη ἐξέγερση στὸ Τέτοβο τῆς πΓΔΜ. Γι’ αὐτὸν τὸ λόγο τὰ τελευταῖα χρόνια σφυρηλατεῖται καὶ τὸ ὅραμα τῆς Μεγάλης Ἀλβανίας, μὲ στόχο τὴν ἕνωση ὅλων τῶν Ἀλβανῶν σὲ ἕνα ἑνιαῖο ἀνεξάρτητο κράτος.
.             Ὅταν λοιπὸν οἱ Ὀθωμανοὶ ἄρχισαν νὰ τὰ «μαζεύουν» ἀπὸ τὰ ἐδάφη τῆς σημερινῆς Ἀλβανίας, ἐξεγέρθηκαν οἱ Ἕλληνες τῆς Χειμάρας καὶ ἀπαίτησαν τὴν ἕνωσή τους μὲ τὴν Ἑλλάδα. Μάλιστα, μικρὴ δύναμη Χειμαριωτῶν καὶ Κρητῶν ἐθελοντῶν, μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν ταγματάρχη Σπύρο Σπυρομήλιο, στὶς 18 Νοεμβρίου 1912 ἀποβιβάστηκε στὴν περιοχὴ τῆς Χειμάρας καὶ ἐκδίωξε τὶς ὀθωμανικὲς δυνάμεις.
.             Τὸ ἴδιο διάστημα, καὶ συγκεκριμένα στὶς 28 Νοεμβρίου 1912, ἔγινε ἡ πρώτη σύνοδος τῆς ἐθνοσυνέλευσης τῶν Ἀλβανῶν μὲ 83 ἀντιπροσώπους στὸν Αὐλώνα, ἡ ὁποία ἀνακήρυξε τὴν Ἀλβανία σὲ ἀνεξάρτητο κράτος, ἐνῶ μὲ τὴ δεύτερη σύνοδο στὶς 4 Δεκεμβρίου 1912 ἡ ἐθνοσυνέλευση σχημάτισε προσωρινὴ κυβέρνηση ποὺ ἄσκησε τὰ καθήκοντά της μέχρι τὶς 22 Ἰανουαρίου 1914. Ἡ ἀνεξαρτησία τῆς Ἀλβανίας ἀναγνωρίστηκε ἀπὸ τὴ Διάσκεψη τοῦ Λονδίνου, στὶς 29 Ἰουλίου 1913.
.             Ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα ἡ περιοχὴ τῆς Χειμάρας παρέμεινε ὑπὸ τὸν ἔλεγχο τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ καὶ κήρυξε τὴν αὐτονομία της τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1914, ἀντιδρώντας στὴν ἀπόφαση τῶν Μεγάλων Δυνάμεων νὰ τὴν ἐντάξουν στὸ νεοσύστατο ἀλβανικὸ κράτος.
Ἐν τῷ μεταξύ, στὶς 13 Φεβρουαρίου 1914, ἡ Πανηπειρωτικὴ Συνέλευση, βλέποντας τὴν ἀπροθυμία τῆς Ἀθήνας νὰ δεχτεῖ τὴν ἕνωση τῆς Βορείου Ἠπείρου μὲ τὴν Ἑλλάδα καὶ νὰ ἀντιταχθεῖ στὰ σχέδια τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, ποὺ τὴν συμπεριέλαβαν στὰ ὅρια τοῦ νεοϊδρυθέντος ἀλβανικοῦ πριγκιπάτου, ἀποφάσισε νὰ ἐπιδιώξει τὴν αὐτονομία. Ἔτσι, γιὰ νὰ προστατευτεῖ ὁ ἑλληνικὸς πληθυσμὸς τῆς περιοχῆς ἀπὸ ὁμάδες Ἀλβανῶν ἐνόπλων, ὁ ἐξ Ἀργυροκάστρου καταγόμενος Γεώργιος Χρηστάκης-Ζωγράφος, ποὺ εἶχε χρηματίσει ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν της Ἑλλάδας, στὶς 28 Φεβρουαρίου ἀνακήρυξε τὴν «Αὐτόνομη Δημοκρατία τῆς Βορείου Ἠπείρου».
.            Γιὰ τὴν ἱστορία, παραθέτουμε τὴν προκήρυξη – ἡ ὁποία ἐκτὸς ἀπὸ τὰ μέλη τῆς Πανηπειρωτικῆς Συνέλευσης ὑπογραφόταν καὶ ἀπὸ τοὺς μητροπολίτες Δρυϊνουπόλεως, Κορυτσᾶς καὶ Βελλᾶς, καὶ Κονίτσης:

«Ἠπειρῶται,
ἡ ἐν Ἀργυροκάστρῳ συνελθοῦσα Συντακτικὴ Συνέλευσις τῶν ἀντιπροσώπων, οὓς ὁμοφώνως ἀνέδειξεν ἡ γνώμη τοῦ Λαοῦ, ἀνεκήρυξεν τὴν ἵδρυσιν τῆς Αὐτονόμου Πολιτείας τῆς Βορείου Ἠπείρου, ἀποτελεσθησομένην ἐκ τῶν Ἐπαρχιῶν τὰς ὁποίας ἐξαναγκάζεται ὅπως ἐγκαταλίπῃ ὁ Ἑλληνικὸς Στρατός… Ἡ Βόρειος Ἤπειρος κηρύσσει τὴν ἀνεξαρτησίαν της καὶ προσκαλεῖ τοὺς πολίτας της ὅπως ὑποβαλλόμενοι εἰς πᾶσαν θυσίαν προασπίσωσι τὴν ἀκεραιότητα τοῦ ἐδάφους καὶ τὰς ἐλευθερίας της, ἀπὸ πάσης προσβολῆς.
Ἡ Προσωρινὴ Κυβέρνησις, ὁ Πρόεδρος Γεώργιος Χρηστάκης-Ζωγράφος»

.               Ἡ ἐμπειρία τοῦ Γεωργίου Ζωγράφου σὲ θέματα ἐξωτερικῆς πολιτικῆς καὶ διεθνῶν σχέσεων ὁδήγησε στὴ διεθνῆ ἀναγνώριση τοῦ καθεστῶτος αὐτονομίας τῆς Βορείου Ἠπείρου. Στὸ αὐτόνομο κράτος, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ Ἀργυροκάστρο, συμπεριλαμβάνονταν ἡ Χειμάρα, τὸ Δέλβινο, ἡ Πρεμετή, οἱ Ἅγιοι Σαράντα καὶ ἡ Ἐρσέκα.
.            Λίγες μέρες μετὰ τὴν ἀνακήρυξη τῆς αὐτονομίας, στὶς 17 Μαρτίου 1914, μεταξὺ τοῦ πρίγκιπα Βίντ, ἐπικεφαλῆς τῆς ἀλβανικῆς κυβέρνησης, καὶ τοῦ Γεωργίου Χρηστάκη-Ζωγράφου, προέδρου τῆς «Αὐτόνομης Δημοκρατίας τῆς Βορείου Ἠπείρου», ὑπεγράφη τὸ Πρωτόκολλο τῆς Κέρκυρας, ποὺ ἵδρυε τὴν Αὐτόνομη Δημοκρατία τῆς Βορείου Ἠπείρου, ὡς μέρος τῆς ἐπικράτειας τοῦ νεοϊδρυθέντος ἀλβανικοῦ κράτους.
.            Μὲ τὴν ὑπογραφή του ἐπικράτησε εἰρήνη μεταξὺ Ἑλλήνων καὶ Ἀλβανῶν καὶ ἀναγνωρίστηκαν τὰ δικαιώματα τῶν Ἑλλήνων τῆς Βορείου Ἠπείρου.
.            Λίγους μῆνες μετὰ τὸ ξέσπασμα τοῦ Α´ Παγκόσμιου Πολέμου, τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1914, ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς μπαίνει γιὰ δεύτερη φορὰ στὴ Βόρειο Ἤπειρο, ἀκυρώνοντας στὴν οὐσία τὴν αὐτόνομη κυβέρνηση. Στὶς ἐκλογὲς τῆς Ἑλλάδας τῆς 1ης Ἰανουαρίου 1916 συμμετέχουν καὶ οἱ Ἕλληνες τῆς Βορείου Ἠπείρου τῶν νομῶν Ἀργυροκάστρου καὶ Κορυτσᾶς, ἐκλέγοντας 18 βουλευτές, οἱ ὁποῖοι γίνονται δεκτοὶ στὸ ἑλληνικὸ Κοινοβούλιο μὲ χειροκροτήματα ἀπὸ τοὺς ὑπόλοιπους βουλευτές.
.            Τὸν Μάρτιο, μὲ Βασιλικὸ Διάταγμα ἀνακηρύχθηκε ἡ ἕνωση τῆς περιοχῆς μὲ τὴν Ἑλλάδα, κίνηση ποὺ προκάλεσε τὴν ἔντονη ἀντίδραση τῆς Ἰταλίας καὶ συνακόλουθα τὴν παρέμβαση τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, ποὺ ἀκύρωσαν στὴν πράξη τὸ διάταγμα τῆς ἕνωσης μὲ τὴν Ἑλλάδα.
.            Οἱ Ἰταλοί, ἐπωφελούμενοι ἀπὸ τὸν Ἐθνικὸ Διαχασμό, τὸν Αὔγουστο τοῦ 1916 καταλαμβάνουν τὴ Χειμάρα καὶ τὸ Τεπελένι, καὶ μὲ τὴν ἀποχώρηση τῶν ἑλληνικῶν στρατευμάτων ὁλόκληρη τὴ Βόρειο Ἤπειρο.
.            Στὶς 3 Ἰουνίου 1917 οἱ Ἰταλοὶ εἰσβολεῖς κηρύσσουν πανηγυρικὰ τὴν ἐνοποίηση καὶ τὴν ἀνεξαρτησία τῆς Ἀλβανίας ὑπὸ ἰταλικὴ κυριαρχία, ἐνῶ τὸ 1921 ἀποφασίστηκε ἡ ὁριστικὴ ἐπιδίκαση τῆς Βορείου Ἠπείρου στὴν Ἀλβανία, ἀκυρώνοντας ντὲ φάκτο τὸ Πρωτόκολλο τῆς Κέρκυρας.
.            Ἡ ὁριστικὴ ἐπιδίκαση τῆς Β. Ἠπείρου στὴν Ἀλβανία ἐπικυρώθηκε στὶς 27/11/1925 μὲ τὸ Δεύτερο Πρωτόκολλο τῆς Φλωρεντίας, τὸ ὁποῖο ὅμως δὲν ἀναγνωρίζει ἡ Ἑλλάδα.
.            Σύμφωνα μὲ τὸν πρέσβη ἐπὶ τιμῇ Ἀλέξανδρο Μαλλιά, «τὰ χερσαῖα σύνορα τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν Ἀλβανία δὲν ἔχουν ὁριστικοποιηθεῖ καὶ ἀναγνωρισθεῖ de jure ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Πράγμα ποὺ θὰ ἐπέτρεπε στὴν Ἀθήνα –ἂν ὑποθέσουμε ὅτι τὸ ἐπιδιώκει καὶ τὸ ἐπιθυμεῖ– νὰ παραμείνει  στὴν πάγια θέση της περὶ τῆς μὴ ἀναγνώρισης τοῦ Πρωτοκόλλου τῆς Φλωρεντίας τοῦ 1925. Ἡ ρητή του ἀναγνώριση εἶναι διακαὴς πόθος τῆς Ἀλβανίας. Ἄρα, ἡ –ἔναντι οὐσιαστικῶν ἀνταλλαγμάτων– ἀναγνώρισή του ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, μᾶς παρέχει σημαντικὸ περιθώριο διαπραγμάτευσης».
.            Αὐτὰ εἶναι τὰ βασικὰ ἱστορικὰ στοιχεῖα ποὺ ἀφοροῦν τὴ Βόρειο Ἤπειρο. Στὸ ἄρθρο μας τῆς Κυριακῆς θὰ ὁλοκληρώσουμε τὴ συνοπτική μας ἀναφορὰ σ’ αὐτὸν τὸν τόπο, δικαιολογώντας τὸν τίτλο τοῦ σημερινοῦ μας ἄρθρου.

ΠΗΓΗ: pontos-news.gr

 

 

, ,

Σχολιάστε

Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ καὶ ἡ παράδοση στοὺς Σκοπιανοὺς τῆς ψευδεπίγραφης «Μακεδονικῆς Ἐθνότητας» καί τῆς ἀνύπαρκτης «Μακεδονικῆς γλώσσας»

Ἡ Μακεδονία μας

τοῦ Μητροπ. Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱεροθέου

.                 Τό φετινό Ἡμερολόγιο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου τό ἀφιερώνουμε στήν Μακεδονία μας, πού εἶναι ἀναπόσπαστο τμῆμα τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπικράτειας, μέ τήν σημαντική προσφορά της στόν πολιτισμό καί στήν παγκόσμια οἰκουμενικότητα.
.                 Γνωρίζουμε ὅτι οἱ διάφοροι συσχετισμοί δυνάμεων ὁδήγησαν τά πράγματα ὥστε ὁ ἑνιαῖος χῶρος τῆς Μακεδονίας, πού εἶχε ἑνιαία παράδοση καί πολιτισμό, νά διαμοιρασθῆ καί μερικά τμήματά της νά ἀλλοτριωθοῦν πολιτιστικά. Ὅμως, ὁ βασικός πολιτισμός παραμένει στήν ἱστορία μέ τίς μνῆμες καί τά μνημεῖα, μέ τίς παραδόσεις καί τίς ἀξίες. Ὅταν, γιά παράδειγμα, ἐπισκεφθῆ κανείς ὅλες τίς χῶρες τῶν Βαλκανίων θά συναντήση ἁγιογραφίες μέ ἑλληνικές ἐπιγραφές καί ἑλληνικά γράμματα, μέ τόν ἑνιαῖο πολιτισμό στήν ναοδομία καί τήν ἁγιογραφία. Αὐτά κανείς δέν μπορεῖ νά τά ἀμφισβητήση.
.                 Μέ τίς διαφοροποιήσεις πού ἔγιναν ἀπό τόν 19ο αἰώνα, μέ τήν ἐπέμβαση τῶν ξένων Δυνάμεων γιά τήν δημιουργία νέων Ἐθνικῶν Κρατῶν, ὥστε σαφέστατα νά ἀποφευχθῆ ἡ ἐπανίδρυση τῆς Χριστιανικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκατορίας, ἔγιναν προσπάθειες ἐθνικῶν ἀλλοτριώσεων. Ἔτσι, ρωμαίϊκοι πληθυσμοί πού ἤκμαζαν στήν περιοχή τῶν σημερινῶν Σκοπίων εἴτε ἀποεκπολιτίσθηκαν, εἴτε ἀφομοιώθηκαν, εἴτε ἀνανοηματοδοτήθηκαν. Αὐτό εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νά δημιουργηθοῦν τεχνητές γλῶσσες καί ἐθνικές ταυτότητες, μέ σαφῶς ἐπεκτατικές σκοπιμότητες.
.                 Τά ὅρια τοῦ σημερινοῦ Κράτους ἀπαρτίσθηκαν μέ αἷμα καί ὄχι μέ δωρεές. Κανείς δέν μᾶς χάρισε τίποτε, ἀλλά ὅλα κερδήθηκαν μέ θυσίες, θανάτους, ἀπαγχονισμούς, δηλαδή μέ ποταμούς αἱμάτων. Ὅμως, παρά τό ὅτι καθορίσθηκαν τά ὅρια τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους, ἐν τούτοις τό Ἔθνος εἶναι εὐρύτερο, μέ τήν γλώσσα, τόν πολιτισμό, τήν Ὀρθοδοξία, τήν παιδεία, τά ἤθη καί τά ἔθιμα, τίς παραδόσεις.
.                 Πρόσφατα, ἡ Ἱερά Μητρόπολη Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας ἐξέδωσε ἕνα σημαντικό βιβλίο πού γράφηκε ἀπό τήν Θεοδώρα Παλαμηδᾶ-Εὐθυμιάδου καί τόν Δημήτριο Εὐθυμιάδη, ὅπου δημοσιεύεται ἡ ἀλληλογραφία τοῦ Μητροπολίτη Στεφάνου Δανιηλίδη πρός τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη Ἰωακείμ Γ΄, μέ διάφορα σχόλια. Ὁ μακαριστός Ἱεράρχης ἦταν Μητροπολίτης Βοδενῶν-Ἐδέσσης (1904-1910) καί Πελαγονείας, (1910-1912), τῆς ὁποίας ἕδρα ἦταν τό Μοναστήρι, πού τώρα βρίσκεται στήν περιοχή τῶν Σκοπίων.
.                 Στό ἐξαιρετικό αὐτό βιβλίο γίνεται λόγος γιά τόν ἀγώνα τοῦ Μητροπολίτου Στεφάνου τόσο στήν Μητρόπολη Βοδενῶν-Ἐδέσσης, ὅσο καί στήν Μητρόπολη Πελαγονείας ἐναντίον τῆς Βουλγαρικῆς Ἐξαρχίας καί τοῦ Πανσλαβισμοῦ, πού διεκδικοῦσαν ἀνιστόρητα τήν Μακεδονία, καί αὐτό τό ἔκαναν μέ ἀπειλές, ἐκβιασμούς, φόνους καί ἄλλους τρόπους. Τά στοιχεῖα, τά ὁποῖα περιέχονται στό βιβλίο αὐτό, εἶναι ἀξιοπρόσεκτα, τόσο γιά τήν προσπάθεια πολλῶν νά ἀλλοιώσουν τόν πληθυσμό καί τό φρόνημα τῶν Μακεδόνων, ὅσο καί γιά τόν ἀγώνα μέχρι αὐτοθυσίας τοῦ Μητροπολίτου Στεφάνου, ἀλλά καί ὅλων τῶν ἄλλων Μητροπολιτῶν πού ποίμαιναν τήν Μακεδονία. Τήν ἐποχή ἐκείνη στό Μοναστήρι ὑπῆρχε Γενικό Προξενεῖο τῆς Ἑλλάδος, ὅπου ὑπηρετοῦσε ὁ Ἴων Δραγούμης.
.                 Ὅποιος διαβάζει αὐτό τό βιβλίο ἀποκτᾶ γνώση τῆς ὑπάρξεως, στίς περιοχές αὐτές πού σήμερα ὑπάγονται στά Σκόπια, πολλῶν Ρωμηῶν πού ἦταν συνδεδεμένοι μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί τήν ἑλληνική παράδοση. Τό ἴδιο γινόταν καί στήν Γευγελῆ, πού τότε ὑπαγόταν στήν Ἱερά Μητρόπολη Βοδενῶν-Ἐδέσσης, τήν ὁποία ἐπισκεπτόταν ὁ Στέφανος, ἀλλά καί τίς ποικίλες προπαγάνδες καί πιέσεις πού δέχονταν οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες Ρωμηοί.
.                 Μέ τήν εὐκαιρία αὐτή ὁ ἱστοριοδίφης Ἀναστάσιος Φιλιππίδης μοῦ ἔστειλε πρωτοσέλιδο δημοσίευμα στήν Ἐφημερίδα Μακεδονία (τῆς 6ης Σεπτεμβρίου 2013), πού ἀναφέρεται στήν ἐπίσκεψη τοῦ Μητροπολίτου Βοδενῶν (Ἐδέσσης) Κωνστάντιου στήν Γευγελῆ, πού ὑπαγόταν στήν Μητρόπολη Ἐδέσσης.
.                 Ἡ Γευγελῆ ἀρχές τοῦ 20οῦ αἰῶνος κατοικεῖτο κατά πλειοψηφία 43-52% ἀπό Πατριαρχικούς, δηλαδή Ὀρθοδόξους Ρωμηούς καί μικρότερο ποσοστό 30-40% ἀπό ἐξαρχικούς Βουλγάρους. Δέν ἀναφέρεται ἐκεῖ παρουσία Σέρβων. Τό Τσουφλίδιο Ἑλληνικό Σχολεῖο εἶχε πληθώρα παιδιῶν.
.                 Ὁ Μητροπολίτης Κωνστάντιος πῆγε στήν Γευγελῆ τήν Κυριακή, ἀρχές Σεπτεμβρίου 1913, γιά νά ἐπισκεφθῆ τό ποίμνιό του, πού τό ἔκανε ἀπαρέγκλιτα τοὐλάχιστον μιά φορά τόν χρόνο. Εἶδε τίς Κοινοτικές ἀντιπροσωπεῖες, συσκέφθηκε μέ τούς ἁρμοδίους γιά τά Σχολεῖα καί ἄλλα θέματα. Τήν ἑπόμενη ἡμέρα, Δευτέρα, ἄνοιξαν τά Ἑλληνικά Σχολεῖα, ὁ Μητροπολίτης ἐπισκέφθηκε τίς Σερβικές ἀρχές. Ὅμως, παρά τίς φιλοφρονήσεις τῶν Σέρβων ἀξιωματούχων, τήν Τρίτη ὁ Μητροπολίτης διατάχθηκε νά ἀναχωρήση ἀπό τήν Γευγελῆ, γιατί σέ ἀντίθετη περίπτωση θά γινόταν ἀπαγωγή διά τῆς βίας. Ὕστερα ἀπό αὐτήν τήν ἀπειλή ὁ Μητροπολίτης ἀπεχώρησε.
.                 Ἡ συνέχεια τῆς ἱστορίας αὐτῆς ἐξιστορεῖται στήν πρωτοσέλιδη ἀνταπόκριση τῆς Ἐφημερίδος «Ἀκρόπολις» ἀπό τήν Γευγελῆ (9ης Σεπτεμβρίου 1913) σύμφωνα μέ τήν ὁποία μετά τήν ἀναχώρηση τοῦ Μητροπολίτου Κωνστάντιου οἱ Σερβικές Ἀρχές ἔκλεισαν τούς Ναούς τῆς Ἁγίας Τριάδος καί τῆς Ἀναλήψεως, πῆραν τά κλειδιά, συγχρόνως ἔκλεισαν δύο Ἑλληνικά Σχολεῖα καί ἀπαγόρευσαν τήν ἔναρξη τῶν μαθημάτων.
.                 Ἀνέφερα αὐτά τά περιστατικά, διότι φαίνεται καθαρά ὅτι στό Μοναστήρι καί τήν Γευγελῆ ὑπῆρχε Ἑλληνικός πληθυσμός, Κοινότητες, Σχολεῖα.
.                
Ὅταν μελετήση κανείς προσεκτικά καί σέ βάθος τό θέμα τῆς Μακεδονίας ἀπό πολιτιστικῆς παράδοσης καί ρωμαίϊκης συνείδησης, τότε θά καταλάβη τόν ρόλο τῆς Διεθνοῦς Διπλωματίας σέ βάρος τῆς Χριστιανικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας. Συγχρόνως, θά καταλάβη καί τούς ἀγῶνες, τίς θυσίες, στίς ὁποῖες ὑπεβλήθησαν οἱ Ὀρθόδοξοι Ρωμηοί, καί τό αἷμα πού χύθηκε γιά τήν διαφύλαξη τῆς πίστης στόν Χριστό, τήν μεγάλη προσφορά τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καί τίς ὀρθόδοξες Ρωμαίϊκες παραδόσεις. Καί ὕστερα ἀπό αὐτά στενοχωριέται γιατί παραδόθηκε στούς Σκοπιανούς ἡ λεγόμενη ψευδεπίγραφη «Μακεδονική Ἐθνότητα» καί ἡ ἀνύπαρκτη «Μακεδονική γλώσσα».

.                Ὅταν ἀπελπιζόμαστε ἀπό τούς ἀνθρώπους, ἐλπίζουμε στήν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ.

† Ὁ Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱερόθεος

Σχολιάστε

ΚΟΥΤΟΠΟΝΗΡΙΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Κουτοπονηριὲς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ μὲ τὸ Σύνταγμα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Οἱ κουτοπονηριὲς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ μὲ τὸ Σύνταγμα δὲν περνᾶνε. Εἰδικότερα ἡ πρότασή του γιὰ τὴν ἀλλαγὴ τοῦ ἄρθρου 3, ποὺ ἀφορᾶ τὶς σχέσεις Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας, εἶναι ὀφθαλμοφανῶς πρὸς τὴν κατεύθυνση νὰ προχωρήσει στὴν ἐπιβολὴ ἑνὸς ἄθεου «λαϊκοῦ» κράτους.
.         Εἶναι ἀφέλεια νὰ νομίζουν οἱ προτείνοντες τὴν ἀλλαγὴ στὸ ἄρθρο 3 ὅτι οἱ Ἕλληνες πολίτες θὰ θεωρήσουν ὡς ἁπλὴ λεκτική, πραγματικὴ καὶ ἐννοιολογικὴ ἀντίφαση τὴν ταυτόχρονη ὕπαρξη «ἐπικρατοῦσας θρησκείας» καὶ «θρησκευτικὰ οὐδέτερης» Ἑλληνικῆς Πολιτείας. Ἐκ τῶν ἔργων, τῶν ἐξαγγελιῶν καὶ τῶν λόγων τῶν ἡγετῶν καὶ τῶν στελεχῶν τοῦ ΣΥΡΙΖΑ εἶναι σαφὲς ὅτι ἡ «ἐπικρατοῦσα θρησκεία», κατ’ αὐτούς, ἀφορᾶ τὴν ἱστορία καὶ τὸ ὅτι οἱ πλεῖστοι τῶν Ἑλλήνων εἶναι ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ καὶ ἀναγνωρίζουν τὴν Ὀρθοδοξία ὡς ἕνα τῶν κύριων στοιχείων τῆς ταυτότητάς τους.
.         Ἡ πρόταση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ γιὰ τὸ ἄρθρο 3 περιλαμβάνει καὶ μία «ἑρμηνευτικὴ δήλωση», ὅτι «ὁ ὅρος ἐπικρατοῦσα θρησκεία δὲν ἀποτελεῖ ἀναγνώριση ἐπίσημης κρατικῆς θρησκείας καὶ δὲν ἐπιφέρει καμία δυσμενῆ συνέπεια σὲ βάρος ἄλλων θρησκευμάτων καὶ γενικότερα στὴν ἀπόλαυση τοῦ δικαιώματος τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας». Ἡ κουτοπονηριὰ στὴ συγκεκριμένη ἑρμηνευτικὴ δήλωση εἶναι ὅτι προκαλεῖ δυσμενεῖς ἐντυπώσεις γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία γράφοντας ἀνακρίβειες. Τὸ Σύνταγμα πουθενὰ δὲν Τὴν ἀναφέρει ὡς «ἐπίσημη κρατικὴ θρησκεία» καὶ μὲ τὸ ἄρθρο 3, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὸ ἄρθρο 13, κατοχυρώνει πλήρως τὴν θρησκευτικὴ ἐλευθερία καὶ εἶναι ἀπολύτως ἐναρμονισμένη μὲ τὸ Εὐρωπαϊκὸ Δίκαιο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων.
.         Μὲ τὴν πρότασή του ὁ ΣΥΡΙΖΑ εἶναι σαφὲς ὅτι ἐπιδιώκει τὴν ἐπιβολὴ τῆς «θρησκευτικὰ οὐδέτερης Ἑλληνικῆς Πολιτείας». Μὲ τὴν πρότασή του βάλλει κατὰ τοῦ παραδοσιακοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας. παλείφεται π ατν τ μέρος τς σχύουσας διάταξης, πο ναφέρει τι οκογένεια ποτελε «θεμέλιο τῆς συντήρησης κα τς προαγωγς το θνους». πίσης μ Νόμους μετέτρεψε τ Θρησκευτικ σ δεολογικ ργαλεο τς παγκοσμιοποίησης κα διαμορφώνει μία νέα στορία, σύμφωνη μ τς δεολογικς μμονές του.
.         Ἐπιδιώκει ἀκόμη τὴν κατάργηση τοῦ θρησκευτικοῦ ὅρκου, ποὺ δίδουν προαιρετικὰ πρὸ τῆς ἀνάληψης τῶν καθηκόντων τους οἱ ἀνώτατοι κρατικοὶ λειτουργοί. Μὲ τὸ ἰσχῦον Σύνταγμα ἔδωσαν πολιτικὸ ὅρκο ὁ Ἀλ. Τσίπρας καὶ πολλοὶ ὑπουργοί του. ξαναγκασμς ν ρκισθε ποχρεωτικ Πρόεδρος τς Δημοκρατίας, πρωθυπουργός, τ μέλη το πουργικο Συμβουλίου κα ο βουλευτς μ πολιτικ ρκο ποτελε μ παραβίαση τς λευθερίας τς συνείδησής τους. Τὸ ἰσχῦον σήμερα σύστημα ἐπιλογῆς τοῦ ὅρκου εἶναι ὁ δημοκρατικὸς καὶ φιλελεύθερος τρόπος ἐκδήλωσης τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας.
.              Σημειώνεται ὅτι οὐδεὶς μπορεῖ νὰ ὑποστηρίξει ὅτι οἱ ΗΠΑ δὲν ἔχουν θρησκευτικὴ ἐλευθερία, ἐπειδὴ ὁ Πρόεδρός τους ὁρκίζεται στὸ Εὐαγγέλιο, οὔτε ὅτι τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο καὶ ἡ Νορβηγία εἶναι θεοκρατικὰ κράτη, ἐπειδὴ οἱ βασιλεῖς τους εἶναι ἐπικεφαλῆς τῆς Ἀγγλικανικῆς καὶ τῆς Λουθηρανικῆς Ὁμολογίας ἀντίστοιχα…
.           Μὲ τὴν πρόταση τῆς κατάργησης τοῦ θρησκευτικοῦ ὅρκου δὲν πρέπει νὰ εἶναι εὐχαριστημένος ὁ κ. Πρ. Παυλόπουλος, ποὺ ἀνέλαβε τὰ καθήκοντά του, ἀφοῦ ἔδωσε τὸν θρησκευτικὸ ὅρκο, ὅπως καὶ ὅλοι οἱ προηγούμενοι Πρόεδροι τῆς Δημοκρατίας. Ἐλπίζεται νὰ μὴν εἶναι ὁ τελευταῖος ποὺ τὸν ἔδωσε…-

, ,

Σχολιάστε

«ΔEΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΕΝΝΟΕΙ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ» (Ἀρχιεπ. Ἱερώνυμος)

Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος:
Δὲν ξέρω τί ἐννοεῖ ὁ πρωθυπουργὸς
μὲ τὴν θρησκευτικὴ οὐδετερότητα

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Πράγματι, ἐπειδὴ ὑπάρχουν πολλῶν εἰδῶν «οὐδετερότητες»…!

Ἀποφάσεις γιὰ τὴ Συνταγματικὴ Ἀναθεώρηση ἀναμένεται νὰ λάβει αὔριο ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος
– Τὸ στίγμα τῶν θέσεων τῆς Ἐκκλησίας ἔδωσε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος
μετὰ τὴ σημερινὴ συνεδρίαση τῆς ΔΙΣ, καταλογίζοντας προχειρότητα στὴν κυβέρνηση

.           Αὔριο ἀναμένεται νὰ καταλήξει σὲ ἀπόφαση γιὰ τὴ συνταγματικὴ ἀναθεώρηση ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος, ποὺ συνεδρίασε καὶ σήμερα γὰ τὸ θέμα. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ἔδωσε τὸ στίγμα τῆς θέσης τῆς Ἐκκλησίας, δηλώνοντας πώς, ἂν πίσω ἀπὸ τὴν «θρησκευτικὴ οὐδετερότητα» τῆς Πολιτείας, κρύβεται τὸ γαλλικὸ μοντέλο, τότε δὲν συμφωνεῖ.
.           «Εἶναι μία εὐκαιρία τώρα νὰ ἐξετάσουμε πολλὰ πράγματα ἀπὸ τὴν ἀρχὴ καὶ νὰ ἀλλάξουμε καὶ μερικὲς ἰδέες. Καὶ ἐμεῖς τὴν πολὺ αὐστηρότητα καὶ ἡ Πολιτεία τὴν πολὺ προχειρότητα», εἶπε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος στοὺς δημοσιογράφους γιὰ τὸ θέμα τῆς συνταγματικῆς ἀναθεώρησης. «Τὸ θέμα εἶναι νὰ καταλήξουμε τί ἐννοοῦμε θρησκευτικὰ οὐδέτερος», εἶπε χαρακτηριστικὰ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ προσέθεσε: «Ὁ Πρωθυπουργὸς δὲν ξέρω τί ἐννοεῖ, θὰ μᾶς πεῖ τί ἐννοεῖ».
.           Εἰδικὰ γιὰ τὸ ζήτημα τῆς θρησκευτικῆς οὐδετερότητας, ὁ κ.Ἱερώνυμος ἐπισήμανε: «Θρησκευτικὰ οὐδέτερο εἶναι τὸ κράτος τῆς Γερμανίας. Θὰ ἤθελα νὰ ζήσω στὴ Γερμανία, καὶ νὰ εἶμαι θρησκευτικὰ οὐδέτερος. Εἶναι θρησκευτικὰ οὐδέτερο κράτος, συνεργάζονται, βοηθάει τὴν Ἐκκλησία ἄριστα. Θρησκευτικὰ οὐδέτερο κράτος εἶναι καὶ ἡ Γαλλία ἀλλὰ εἶναι ἐχθρικὲς οἱ σχέσεις, δὲν θὰ μοῦ ἄρεσε. Θρησκευτικὰ οὐδέτερο εἶναι τὸ Βέλγιο, ἀλλὰ καλύπτει τὸ κράτος ὅλους τοὺς μισθοὺς τῶν κληρικῶν. Θὰ ἐργασθοῦμε καὶ αὔριο, γιὰ νὰ δοῦμε», εἶπε.
.           Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καταλόγισε προχειρότητα στὴν κυβέρνηση, λέγοντας ὅτι ἔχουμε συνηθίσει στὴν Ἑλλάδα σὲ μὲ μία πρόχειρη σκέψη. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος εἶπε στοὺς δημοσιογράφους ὅτι: «Ἐμᾶς πρέπει νὰ μᾶς ἀπασχολεῖ περισσότερο ὅλους, καὶ τὴν Πολιτεία καὶ τὴν Ἐκκλησία ἡ Ἑλλάδα ὡς Ἔθνος, ὄχι ὁ ἑλλαδισμὸς ἀλλὰ ὁ Ἑλληνισμὸς κι αὐτὸ τὸ ξεχνᾶμε», εἶπε καὶ συμπλήρωσε «Εἶναι μία εὐκαιρία ὅλα αὐτὰ καὶ ἡ ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος καὶ οἱ διαφορὲς ποὺ ἔχουμε μεταξὺ μας νὰ γίνουν ἀφορμές, ὥστε νὰ ἀποφασίσουμε πράγματα ποὺ θὰ ὠφελήσουν τὸ λαό μας». κατέληξε σημειώνοντας πὼς τὸ ἰδανικὸ γιὰ τὴν Ἐκκλησία, εἶναι νὰ εἶναι ὁ καθένας στὸ σπίτι του ἀλλὰ νὰ δουλεύουμε μαζὶ γιὰ νὰ περνᾶμε καλὰ ὅλοι. Πολιτεία καὶ Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἀντίπαλα πράγματα πρέπει νὰ μάθουμε νὰ συνεργαστοῦμε.

 

ΠΗΓΗ: protothema.gr

Σχολιάστε

ΔΙΘΥΡΑΜΒΙΚΟ: ΣΥΡΡΙΚΝΩΣΗ ΜΕΧΡΙ ΑΦΑΝΙΣΜΟΥ

Ἡ Πατρίδα μας συρρικνώνεται

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.             Ἡ εἰδικὴ ἐπιστημονικὴ ἐπιτροπὴ τῆς Βουλῆς (ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Οἱ διάφορες τέτοιες Ἐθνικὲς Ἐπιτροπὲς μποροῦν νὰ καμαρώνουν: ὁ στόχος τῆς Ἐργολαβίας Ἀλλοτριώσεως ἐπετεύχθη) γιὰ τὸ δημογραφικὸ ἔπειτα ἀπὸ σχετικὴ μελέτη κατέληξε στὸ συμπέρασμά της καὶ ἀνεκοίνωσε σχετικῶς ὅτι «ὁ πληθυσμὸς τῆς χώρας θὰ συνεχίσει νὰ μειώνεται, τὸ ἰσοζύγιο γεννήσεων – θανάτων θὰ παραμείνει ἀρνητικὸ καὶ ὁ μέσος ὅρος ἡλικίας τοῦ πληθυσμοῦ θὰ ἀνεβαίνει». Ἡ χώρα μας θὰ καταντήσει χώρα γερόντων. Τὸ ποσοστὸ τῶν ἄνω τῶν 65 ἐτῶν κατοίκων ποὺ ἦταν τὸ ἔτος 2015 20,9%, τὸ 2050 θὰ φθάσει τὸ 33,7%. Ἡ ἐργάσιμη ἡλικία φθίνει διαρκῶς. Ἀπὸ 7,1 ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ποὺ ἦταν τὸ 2015 ὅσοι ἀνῆκαν στὴν ἡλικιακὴ ὁμάδα 20 ἕως 69 ἐτῶν καὶ μποροῦσαν νὰ ἐργάζονται, τὸ ἔτος 2050 δὲν ἀναμένεται νὰ ξεπερνοῦν τὰ 5,7 ἑκατομμύρια.
.             Ἐφ᾽ ὅσον κάθε χρόνο ἔχουμε περίπου μόνο 90.000 γεννήσεις ἀλλὰ 120.000 θανάτους, εἶναι φυσικὸ ἐπακόλουθο νὰ ὁδηγούμαστε σταδιακὰ σὲ γήρανση.
.             Πρὶν ἀπὸ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οἱ γυναῖκες τῆς Πατρίδος μας κατὰ μέσο ὅρο ἔφερναν στὸν κόσμο 2,2 παιδιά. Ἀπὸ τὶς ἀρχὲς ὅμως τῆς δεκαετίας τοῦ 1970 ὁ δείκτης ἔπεσε στὰ 1,6 παιδιὰ καὶ σταδιακὰ ὑποχωρεῖ διαρκῶς περισσότερο» («Καθημερινὴ» 19-10-2018).
.             Πολλὰ βεβαίως εἶναι τὰ αἴτια αὐτῆς τῆς καταστάσεως. Μαζὶ μὲ τὴν ἐπιλογὴ μιᾶς ζωῆς χωρὶς τὶς ἐπιταγὲς τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ μεγάλο μερίδιο εὐθύνης ἔχει καὶ ἡ Πολιτεία ποὺ δὲν μεριμνᾶ ἰδιαιτέρως γιὰ τοὺς πολυτέκνους.
.             Μιλώντας τελευταῖα σὲ εἰδησεογραφικὸ πρακτορεῖο (News 24/7) γιὰ τὴν κατάσταση ποὺ βιώνουν σήμερα στὴ χώρα μας οἱ οἰκογένειες λόγῳ τῆς πολιτικῆς τῆς λιτότητας ποὺ εἶχε ἐπιβληθεῖ ἐξ αἰτίας τῶν Μνημονίων, ἡ κ. Δήμητρα – Ἰνὲς Ἀγγελῆ, μητέρα 6 παιδιῶν, Γε­­νικὴ Γραμματέας τῆς Ἑνώσεως Πολυτέκνων Ἀττικῆς καὶ ἀναπληρώτρια Ταμίας στὴν Ἀνωτάτη Συνομοσπονδία Πολυτέκνων, εἶπε μεταξὺ ἄλλων: «Εἶναι τραγικὸ νὰ ἔχεις πρόβλημα ὑπογεννητικότητας καὶ νὰ ἀντιμετωπίζεις φορολογικὰ τὸν ἄγαμο ὅπως τὸν πολύτεκνο».
.             Μὲ τὴ μνημονιακὴ ἐπέλαση πολλὲς ἀπὸ τὶς εὐνοϊκὲς ρυθμίσεις γιὰ τοὺς πολυτέκνους καταργήθηκαν. Πολυτεκνικὰ ἐπιδόματα δὲν ὑπάρχουν πλέον. Τὰ αὐτοκίνητα τῶν πολυτέκνων, ποὺ λόγῳ τῶν πολλῶν παιδιῶν ξεπερνοῦν τὰ 2.000 κυβικά, θεωροῦνται εἶδος πολυτελείας καὶ γι’ αὐτὸ οἱ κάτοχοι πρέπει νὰ πληρώνουν μεγαλύτερο φόρο κλπ., κλπ. Ἡ Πολιτεία ὄχι μόνο δὲν βοηθεῖ τοὺς πολυτέκνους, ἀλλὰ καὶ τοὺς δυσκολεύει.
.             Ἡ ἀντιμετώπιση αὐτὴ τῶν πολυτέκνων ἀπὸ τὴν Πολιτεία καὶ ἡ ἐπικράτηση ἄλλης κοσμοθεωρίας καὶ τρόπου ζωῆς στὴ νεολαία μας, τὴν ὁποία προβάλλουν τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐνημερώσεως, ὁδηγοῦν μοιραῖα στὴ συρρίκνωση τοῦ πληθυσμοῦ μας.
.             Μόνο ἡ μετάνοια καὶ ἡ στροφή μας πρὸς τὶς αἰώνιες Ἑλληνορθόδοξες Παραδόσεις μας τὶς σύμφωνες μὲ τὸν ἀλάθητο Νόμο τοῦ Θεοῦ, ὅπως κάνουν οἱ ἡρωικοὶ πολύτεκνοι, μποροῦν νὰ σώσουν τὴν Πατρίδα μας ἀπὸ τὸν ἀφανισμό.

 

Σχολιάστε