Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΕΘΝΙΚΑ"

ΟΙ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΛ. ΤΣΙΠΡΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Οἱ ψευδαισθήσεις τοῦ Ἀλ. Τσίπρα

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                     Ὁ Ζόραν Ζάεφ, οἱ ποδοσφαιριστὲς καὶ ὀπαδοὶ τῆς γειτονικῆς χώρας  ἔκαμαν  τὴν προπαγάνδα τους σὲ βάρος τῆς Ἑλλάδος στὸ διεξαγόμενο Euro μέσῳ τῶν παγκόσμιας ἐμβέλειας τηλεοπτικῶν σταθμῶν. Πιθανότατα θὰ δοῦμε, ὡς Ἕλληνες, χειρότερες προκλήσεις, ἀφοῦ μὲ τὴΣυμφωνία τῶν Πρεσπῶν προσφέραμε στοὺς γείτονες «μακεδονικὴ γλώσσα» καὶ «ταυτότητα», τὰ κυριότερα δηλαδὴ συστατικὰ στοιχεῖα γιὰ τὴ δημιουργία μιᾶς ἐθνικῆς ὀντότητας, καὶ τοὺςἀποθρασύναμε μὲ τὴν ἔνταξή τους στὸ ΝΑΤΟ.
.                     Αὐτὲς οἱ συνέπειες εἶχαν ἐπισημανθεῖ ἀπὸ δέκα ὀκτὼ διακεκριμένους πρώην πρέσβεις καὶ πληθώρα προσωπικοτήτων τῆς πολιτικῆς, τῶν γραμμάτων καὶ τῶν τεχνῶν, ὅταν ἡ κυβέρνηση τοῦ ΣΥΡΙΖΑ ἔφερε τὴ Συμφωνία στὴ Βουλή, καὶ ἀνησυχοῦν πάντα τὴν κοινὴ γνώμη.  Σύμφωνα μὲ πρόσφατη δημοσκόπηση, ποὺ δημοσιεύθηκε στὶς 20 Ἰουνίου 2021 στὴν ἐφημερίδα «Τὸ Βῆμα», τὸ60,5% τῶν ἐρωτηθέντων ἐξακολουθοῦν νὰ μὴν ἀποδέχονται ὁποιαδήποτε ἀναφορὰ τοῦ ὀνόματος «Μακεδονία» στὸ γειτονικὸ κράτος, ἐνῶ γιὰ τὸ 30,5%, ποὺ ἀποδέχεται σύνθετη ὀνομασία, δὲνὑπάρχει ἐρώτηση ἂν ἀποδέχεται τὴ συμφωνηθεῖσα ὀνομασία.
.                     Τώρα ποὺ ὁ Ἀλ. Τσίπρας δὲν εἶναι ὑπὸ τὴν πίεση τοῦ ΝΑΤΟ καὶ ποὺ δὲν ἔχει μπρός του τὴν ὑποχρέωση ψήφισης τῆς συγκεκριμένης συμφωνίας,  θὰ νόμιζε κανεὶς ὅτι θὰ ἀποκάλυπτε ὅλο τὸ παρασκήνιο γιὰ τὸ πῶς προωθήθηκε ἡ Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, θὰ ζητοῦσε συγγνώμη ἀπὸτὸν ἑλληνικὸ λαό, γιὰ τὴν περιπέτεια ποὺ τὸν ἔβαλε καὶ θὰ δήλωνε ὅτι θὰ ὑπερασπισθεῖ μὲ κάθε τρόπο τὴν Ἱστορία καὶ τὴν Ἀλήθεια γιὰ τὴ Μακεδονία.
.                      Εἶναι ὀδυνηρὸ γιὰ τοὺς Ἕλληνες ὅτι ὁ Ἀλ. Τσίπρας ζεῖ στὶς ψευδαισθήσεις του. Παρὰ τὰ ὅσα ἔγιναν στὸ Euro, ἐκεῖνος δήλωσε ὑπερήφανος γιὰ τὴ Συμφωνία. Τὸ ἐπιχείρημά του, ὅτι ἂν δὲν τὴν εἶχε ὑπογράψει ὅλοι θὰ ἔλεγαν τὴ γειτονικὴ χώρα ἁπλὰ «Μακεδονία», ἐνῶ τώρα τὴλένε «Βόρεια Μακεδονία», εἶναι ἀδύναμο. Ὁ ἄνθρωπος δείχνει νὰ ἀγνοεῖ πὼς ἐκεῖνο ποὺ ἐνδιέφερε τὸ ΝΑΤΟ ἦταν ἡ Ἑλλάδα νὰ ἀποδεχθεῖ τὴν ἐθνικὴ ὀντότητα τῶν βορείων γειτόνων μας. Χωρὶς τὴδική Της συμφωνία οὐδὲν εἶχε ἐπιτύχει. Ἡ Ἑλλάδα ἔπρεπε νὰ ὑποκύψει.  Στὴν ἐφαρμογὴ τῆς γεωπολιτικῆς ἀγνοοῦνται ἀλήθεια, ἱστορία, δίκαιο. Πρῶτα ἐπιτυγχάνονται οἱ γεωπολιτικοὶ στόχοι καὶ στὴ συνέχεια ἐπιχειρεῖται ἡ θεραπεία τῶν παρενεργειῶν… Κρίμα ποὺ ὁ Ἀλ. Τσίπρας ἀγνοεῖ βασικοὺς κανόνες τῆς γεωπολιτικῆς…
.                      Τὸ δυσάρεστο γιὰ τὴν Ἑλλάδα εἶναι πὼς ὁ Ἀλ. Τσίπρας, σὲ συνέντευξη, ποὺπαραχώρησε στὸ κρατικὸ πρακτορεῖο εἰδήσεων τῆς Βόρειας Μακεδονίας, ὑπεραμύνθηκε τῆς Συμφωνίας καὶ τόνισε ὅτι ἂν γύρναγε τὸν χρόνο πίσω, θὰ ἔκανε μεγαλύτερη προσπάθεια «γιὰ νὰκοινοποιηθοῦν σὲ ὅλο τὸν ἑλληνικὸ λαὸ τὰ ὀφέλη τῆς Συμφωνίας, ποὺ τώρα ὅλο καὶ περισσότεροι ἀναγνωρίζουν». Μία ἀκόμη ψευδαίσθησή του. Δὲν τοῦ ἀπαντοῦν μόνο οἱ δημοσκοπήσεις, ἀλλὰ τὰπροβλήματα ποὺ προκύπτουν μὲ τοὺς γείτονες σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς ἐμπορικῆς, βιομηχανικῆς καὶ κοινωνικῆς δραστηριότητας τῆς Μακεδονίας. Γιὰ τὴ Συμφωνία ὁ Ἀλ. Τσίπρας θὰ ἔπρεπε νὰ μὴν ξύνει πληγὲς καὶ νὰ σιωπᾶ. Νὰ ἀφήσει νὰ τὴν κρίνουν ἡ Ἱστορία, οἱ σημερινοὶ καὶ οἱ  ἀγέννητοι Μακεδόνες, ὁ Ἑλληνισμός.-

,

Σχολιάστε

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ «ΗΡΩΙΚΟ ΚΑΙ ΠΕΝΘΙΜΟ» ΣΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΚΙΛΚΙΣ (Δ. Νατσιός)

Μνημόσυνο «ρωικ κα πένθιμο» στν μάχη το Κιλκς

 Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                         Θέμα δημιουργήθηκε τοῦτες τὶς ἡμέρες μὲ τὴν ἐθνικὴ ὁμάδα τῶν Σκοπιανῶν. Τί περιμέναμε; «Κακοῦ κόρακος κακὸν ὠόν». Ὑπέγραφαν οἱ ἡμέτεροι, χαζοχαρούμενοι, τὴν προδοσία μὲ καπέλα καὶ μὲ ἀνόητους χαριεντισμοὺς γιὰ γραβάτες. Πασιχαρεῖς καὶ οἱΣκοπιανοὶ χαμαιλέοντες γιὰ τὸ ἀπρόσμενο δῶρο καὶ νόμιζαν, οἱ ἀνίκανοι προδότες, ὅτι θὰ σεβαστοῦν τὰ περὶ «Βόρειας» – οὔτε νὰ τὸγράψω δὲν ἀντέχω- ἄρθρα τῆς «συμφωνίας». Ἔτσι γίνεται στὶς προδοσίες. Οἱ Γερμανοὶ κατακτητὲς τὴν περίοδο τῆς Κατοχῆς, μετὰ τὴν προδοσία, ἐκτελοῦσαν τοὺς προδότες, γιατί τοὺς θεωροῦσαν παλιανθρώπους, ἱκανοὺς γιὰ κάθε ἀτιμία. Θὰ δοῦμε πολλά, θὰ πιοῦμε πολλὰφαρμάκια. Αὐτὸ ποὺ ματώνει τὴν καρδιά μας εἶναι ἡ παραίτηση τοῦ ἡγετικοῦ κατεστημένου. Οἱ προδότες περιφέρονται ἀδιάντροπα, λιτανεύουν τὴν ἀσημαντότητά τους, ὀνειροφαντάζονται ἐπανακατάληψη τῆς ἐξουσίας καὶ οἱ νῦν ὀρνιθοειδῶς καταπίνουν τὶς ἀσχημονίες τῶν Σκοπιανῶν. Καὶ σὲ λίγες μέρες τιμοῦμε τὴν τριήμερο ἐποποιία τοῦ Κιλκίς. Τί νὰ γιορτάσουμε; Μνημόσυνο, «ἡρωικὸ καὶ πένθιμο», πρέπει νὰ γίνεται μόνον ὑπὲρ τῶν πεσόντων ἀξιωματικῶν καὶ στρατιωτῶν μας καὶ τίποτε ἄλλο. Μὲ τὴν προδοτικὴ ὑπογραφὴ ἀκυρώθηκε ἡμάχη τοῦ Κιλκίς. Ὄχι τὸ αἷμα τῶν μαχητῶν, αὐτὸ τὸ πῆρε στὰ φτερά της ἡ δόξα. Ἀκυρώθηκε ὁ στόχος, τὸ ἐπίτευγμα τῆς μάχης. Στὴ μάχη τοῦ Κιλκίς, ὣς τὶς Πρέσπες, ἐντυπώθηκε μὲ ἀνεξίτηλα γράμματα ἡ μοναδικότητα τῆς Μακεδονίας. «Ἤσουν καὶ θα ᾽σαι ἑλληνική, Ἑλλήνων τὸ καμάρι». Τώρα δὲν θὰ ξανακουστεῖ σὲ σχολεῖο ὁ παιάνας. Πρόλαβαν νὰ ἀλλάξουν καὶ τὰ σχολικὰ βιβλία καὶ εἶναι συνένοχοι τῆς προδοσίας ὅσοι δάσκαλοι διδάσκουν καὶ  μιλοῦν γιὰ «Βόρεια»… Σκοπιανοκρατία.
.                         Αὐτὰ παθαίνεις ἂν σὲ κυβερνοῦν Γραικύλοι, ποὺ οἱ ἱστορικές τους γνώσεις, ἀρχίζουν μὲ τὴν γέννηση τοῦ Μὰρξ καὶτελειώνουν μὲ τὸ κρέμασμα τοῦ Βελουχιώτη.
.                          Ἂς τὰ ἀφήσω αὐτά, γιατί πιάνω τὴν μύτη μου ἀπὸ τὶς ἀναθυμιάσεις καὶ ἂς  γυρίσω πίσω, τότε ποὺ τὸ Γένος γινόταν λαμπάδα ἐλευθερίας.
.                         Ἔχω στὴν κατοχή μου ἕνα βιβλίο σπάνιο καὶ δυσεύρετο. Τιτλοφορεῖται: «Ἀθάνατη Ἑλλὰς» καὶ ὑπότιτλο «Ἐπικαὶσυρράξεις τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν Βουλγάρων». Συγγραφέας του ὁ Δ. Καλλίμαχος, ἐθελοντὴς ἱεροκήρυκας τῆς Ε΄ Μεραρχίας Πεζικοῦ, ποὺ ἀρίστευσε μὲ τὸν ἡρωϊσμό της κατὰ τὴν μάχη τοῦ Κιλκὶς-χωρὶς καμμιὰ νὰ ὑστερήσει. Ὁ ἐθελοντὴς ἱεροκήρυκας συμμετεῖχε, ὄχι μὲτὸ καριοφίλι ἀλλὰ μὲ τὸ πετραχήλι, στὶς μάχες τοῦ στρατοῦ, ἰδίως στὸ Κιλκίς, καὶ τὸ 1942 ἐξέδωσε τὸ βιβλίο στὴν Νέα Ὑόρκη, σὲ ἔκδοση τοῦ «Ἐθνικοῦ Κήρυκος» τῆς ἱστορικῆς ὁμογενειακῆς ἐφημερίδας. Τὸ βιβλίο εἶναι συγκλονιστικό, τὸ μελετᾶς μὲ δάκρυα, μελετᾶς τὰλαμπρὰ παλληκάρια… Στὴν σελ. 83 διαβάζω στὶς σημειώσεις του μετὰ τὴν μάχη:
«Ὁ ἀπέραντος χῶρος τοῦ θεάτρου τῆς μάχης ὡμοίαζε πρὸς μακελλεῖον. Καὶ ὅταν ἀντίκρυσα τὴν φρικιαστικὴν εἰκόνα καμένων σπαρτῶν καὶ ψημένων σωμάτων καὶ εἶδα σκοτωμένους μὲ τὴν λόγχην στὰ χέρια καὶ μὲ ἀποκρυσταλλωμένην εἰς τὸ πρόσωπον τὴν ψυχολογίαν τῆς ὁρμῆς καὶ τῆς χαλυβδίνης ἀποφασιστικότητος, ἐδάγκασα ἀσυναισθήτως τὰ χείλη ἀποθαυμάζων.
Ἀγγελιαφόρος τῆς Δ ΄Μεραρχίας ἐστάθη καὶ ἤκουσα νὰ ἀπαγγέλη:
«Στοῦ Κιλκὶς τὴν ὁλόμαυρη ράχη
περπατώντας ἡ Δόξα μονάχη
μελετᾶ τὰ λαμπρὰ παλληκάρια
καὶ στὴν κόμη στεφάνι φορεῖ
γινωμένο ἀπ’ ὀλίγα χαρτάρια
πούχαν μείνη στὴν ἔρημη γῆ».
(Ἡ μάχη διεξήχθη 19-21 Ἰουνίου 1913 ἐν μέςῳ φοβεροῦ καύσωνος. Τὰ σιταροχώραφα τοῦ Κιλκίς, ἐξ αιτίας τῶν ὀβίδων, πῆραν φωτιά. Πολλοὶ βαριὰ τραυματισμένοι στρατιῶτες μας ἀνήμποροι νὰ κινηθοῦν, κάηκαν ζωντανοί).
.                         Πόσα ἦταν τὰ λαμπρὰ παλληκάρια ποὺ ἔπεσαν ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδας; 10.000 περίπου ἀξιωματικοὶ καὶ στρατιῶτες μεταξὺ αὐτῶν ἐννέα διοικητὲς ταγμάτων καὶ συνταγμάτων ποὺ πήγαιναν μπροστὰ γιὰ νὰ ἐμψυχώσουν τοὺς μαχητές.
.                         Μεταξὺ αὐτῶν καὶ ὁ συνταγματάρχης Καμάρας, «εὐσεβής, φιλεύσπλαχνος, ἀγαθώτατος εὐθὺς καὶ εἰλικρινὴς καὶπράος». Τραυματίζεται θανασίμως ἀπὸ βλῆμα ὀβίδας. Διαβάζω:
«Γονατίζει ὁ εὐγενικὸς συνταγματάρχης καὶ μὲ τὸ λάμπον ξίφος του ἀκόμη εἰς τὰ χέρια ἀπευθύνει πρὸς τοὺς ἄνδρας του τὸν τελευταῖον χαιρετισμόν:
-Θάρρος, παιδιά, θάρρος, γενναῖοι μου!
Τὸ αἷμα τρέχει κρουνηδὸν ἀπὸ τὸ τραῦμα καὶ ὁ Καμάρας σωριάζεται. Ὅταν μετεφέρετο πρὸς τὰ χειρουργεῖα, ἀτενίσας διὰ τελευταίαν φορὰν τοὺς ἄνδρας του ἐδάκρυσε καὶ εἶπε:
-Ἄχ, ποὺ σ’ ἀφήνω σύνταγμά μου! Σᾶς χαιρετῶ καλά μου παλληκάρια καὶ μὲ τὴν εὐχή μου ὅλοι ἐμπρὸς νὰ δοξάσετε την τιμημένη μας πατρίδα». (σελ. 71).
.                         Τὴν ἴδια ἀνδρεία ἔδειξαν καὶ οἱ ἁπλοὶ στρατιῶτες. Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ σκηνὴ ποὺ περιγράφει ὁ Καλλίμαχος. Στρατιώτης τοῦ 22ου Σ.Π. τραυματίζεται στὸ χέρι. Τοῦ λένε νὰ φύγει γιὰ τὸ χειρουργεῖο.
«-Τί ἔκανε, λέει; Γιὰ μία τσουγκρανιὰ νὰ φύγω; Τὸ παλιοτόμαρό μου βαστάει ἀκόμη. Καὶ συνεχίζει τὸν ἀγώνα. Παίρνει δεύτερο βόλι καὶἐξακολουθεῖ νὰ μάχεται καὶ τὸ δεύτερο τραῦμα γίνεται τρίτο καὶ ἕπεται συνέχεια.
Ὅταν δὲν ἦτο δυνατὸν πλέον νὰ συνεχίσει τὸν ἀγώνα, λέει:
«-Μωρέ, δὲν μποροῦσα νὰ εἶχα κι ἄλλο παλιοτόμαρο, νὰ βγάλω αὐτὸ τὸ τρυπημένο καὶ νὰ βάλω τὸ καινούργιο;». (σελ. 76).
Μὲ ἐκεῖνα τὰ ἡρωικά… παλιοτόμαρα εἶναι ραμμένη ἡ γαλανόλευκη.
.                         Ἡ μάχη τοῦ Κιλκὶς ἔκρινε τὴν τύχη τῆς Μακεδονίας, τῆς Ἑλλάδος ὅλης. Χάθηκε ὁ ἀνθὸς τότε τοῦ Γένους. Καὶ ὅμως εἶναι ἀνύπαρκτη, ἀγνοεῖται ἀπὸ τὰ σχολικά τους τάχα καὶ βιβλία. Μία ἐλάχιστη τιμητικὴ ἀναφορὰ στὰ βιβλία ἱστορίας τοῦ δημοτικοῦσχολείου δὲν ἀξίζουν τόσοι ἥρωες; Μία φωτογραφία, νὰ πάρει ἡ εὐχή; Ζῶ στὸ Κιλκὶς καὶ ντρέπομαι, ὅταν ἔρχεται ἡ ὥρα νὰ διδάξω τοὺς Βαλκανικοὺς Πολέμους. Λέω στοὺς μαθητές μου ὅτι ἂν σκάψουμε τὴν αὐλὴ τοῦ σχολείου μας θὰ βροῦμε κόκκαλα Ἑλλήνων ἱερά. Τονίζω τὴν σπουδαιότητα τῆς μάχης, διαβάζουμε μεγαλειώδεις σκηνὲς θυσίας καὶ ἀντρειοσύνης. Καὶ πᾶς στὸ βιβλίο καὶ ἀντικρίζεις τὴν σιωπὴ καὶ τὴν περιφρόνηση. Γιατί;
.                         Νὰ κλείσω μὲ μία σκηνὴ ἀπὸ τὸ προαναφερόμενο βιβλίο. Καθὼς ξεκινοῦσε ἡ Ε´ Μεραρχία ἀπὸ τὴν Βέροια, γιὰ τὶς μάχες, παρελαύνοντας στοὺς δρόμους τῆς πόλης – ποῦ εἶναι αὐτοὶ ποὺ λένε ὅτι οἱ παρελάσεις εἶναι «μεταξικὸ» κατάλοιπο;- ἄκουσαν οἱστρατιῶτες «μία κρυστάλλινη φωνίτσα ἑνὸς κοριτσιοῦ, 12 χρονῶν ἀπὸ ἕνα παράθυρο:
-Ζήτω ὁ ἑλληνικὸς στρατός! Καὶ στὴ Σόφια!
Ἀμὴν Παναγία μου! Προσέθεσε μία γριούλα, σταυροκοπηθεῖσα, νὰ ἀναστηθεῖ ὁ Μελὰς ἀπὸ τὸ μνῆμα του!».
.                         Τότε ὁ ἀετὸς τῆς Μακεδονίας μας ἀναστήθηκε. Ἀπὸ τὴν προδοσία καὶ μετὰ κλείστηκε στὸν τάφο του, καρτερώντας…

Δημήτρης Νατσιὸς

δάσκαλος-Κιλκὶς

 

,

Σχολιάστε

Η ΚΥΠΡΟΣ, ΟΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ καὶ Η ΤΟΥΡΚΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Κύπρος, οἱ σύμμαχοι καὶ ἡ Τουρκία

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Τὸ Κυπριακὸ εἶναι πάντα στὴν ἐπικαιρότητα, ὅπως διαπιστώνεται καὶ ἀπὸ τὰ τρέχοντα γεγονότα. Σαφεῖς οἱ ἐπιδιώξεις τῆς Τουρκίας. Θέλει νὰ πνίξει τὴν Κυπριακὴ Δημοκρατία καὶ νὰ τουρκοποιήσει τὴ Μεγαλόνησο. Θέλει νὰ νομιμοποιήσει τὸ καταδικασμένο διεθνῶς ἔγκλημα τοῦ Ἀττίλα. Γιὰ νὰ τὸ ἐπιτύχει, κινεῖται μεθοδικὰ καὶ συστηματικά. Χρησιμοποιεῖ τὸν πληθυσμιακὸ ὄγκο της, τὴν στρατιωτική της ἰσχύ, τὸ θράσος της, τὸν παραδοσιακὸ ὀθωμανικὸ τρόπο  τοῦ παζαριοῦ καὶ τῆς πειθοῦς τῶν ἰσχυρῶν τῆς Γῆς μὲ τὴν ἱκανοποίηση συμφερόντων τους, μὲ τὴ λογικὴ «θὰ σοῦ δώσω, ἀλλὰ θὰ μοῦ δώσεις». Χρησιμοποιεῖ ἐπίσης τὴ Ρωσία ὡς φόβητρο γιὰ τὴ Δύση, ὅτι μπορεῖνὰ τὴν χάσει ἀπὸ σύμμαχό της…
.                Λόγῳ τοῦ σοβινισμοῦ καὶ τοῦ ἰσλαμικοῦ φανατισμοῦ τοῦ Προέδρου Ἐρντογὰν ἡΤουρκία ἀπὸ τὸ 2020 ἔχει ἐντείνει τὶς προκλήσεις ὄχι μόνο σὲ βάρος τῆς Κύπρου καὶ τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ καὶ σὲ βάρος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καὶ τῶν χωρῶν μελῶν τοῦ ΝΑΤΟ, τοῦ ὁποίου εἶναι μέλος… Ἡ ἀγορὰ τῶν ρωσικῶν πυραύλων  S – 400, οἱ ἐπεμβάσεις της στὴ Λιβύη, στὴ Συρία, στὸ Ναγκόρνο Καραμπὰχ στὸ πλευρὸ τοῦ Ἀζερμπαϊτζὰν καὶ σὲ βάρος τῆς Ἀρμενίας, ὁ συστηματικὸς πόλεμος σὲ βάρος τῶν Κούρδων, οἱ αὐθαίρετες ἔρευνες στὶς ΑΟΖ τῆς Κύπρου καὶ τῆς Ἑλλάδος εἶναι αἰτίες, ποὺ προκάλεσαν εὔλογες ἀντιδράσεις. Ὅμως Ὀθωμανικὴ συνήθεια εἶναι καὶ οἱ χωρὶς ἀναστολὲς φαινομενικὴ ἀλλαγὴ πολιτικῆς καὶ τὸ φόρεμα προσωπείου μίας εἰρηνόφιλης χώρας, ποὺ θέλει  τὴν εἰρηνικὴ συμβίωση μὲ τοὺς γείτονές της καὶ εἶναι πιστὴ σύμμαχος τῆς Δύσης…
.                Τὸ βέβαιο εἶναι ὅτι, ὅπως ἤδη γράψαμε,  ἡ Τουρκία ἀπειλεῖ τὴν ὕπαρξη τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, ἀπειλεῖ ἐπίσης μὲ πόλεμο τὴν Ἑλλάδα, ὅταν κάνει χρήση τῶν δικαιωμάτων της γιὰ τὰ ὅρια τῶν χωρικῶν της ὑδάτων, ἀμφισβητεῖ τὴν κυριαρχία της σὲ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου καὶ ὑποσκάπτει τὴν ἑνότητα τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους στὴ Θράκη. Ἡ Τουρκία ἐννοεῖ ὅτι θὰ ἠρεμήσει καὶ θὰ ἔχει εἰρήνη μὲ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Κύπρο, ὅταν γονατίσουν καὶ ἀποδεχθοῦν τὶς ἀξιώσεις της…Πάντα κυριαρχεῖ μέσα της ἡ νοοτροπία τοῦ ἀγὰ καὶ τοῦ ραγιᾶ… Δὲν θέλει νὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι ἐδῶ καὶ 200 χρόνια ἄλλαξαν τὰ πράγματα.
.                Ἡ Κυπριακὴ Δημοκρατία εἶναι κράτος, κυρίαρχο καὶ ἀνεξάρτητο, μέλος τοῦ ΟΗΕ καὶ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Πρῶτα λοιπὸν ἡ Τουρκία πρέπει νὰ ἀναγνωρίσει τὴν ὀντότητα τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, ὅπως ὅλα τὰ κράτη μέλη τοῦ ΟΗΕ. Πρέπει νὰ δεχθεῖ οἱ Τουρκοκύπριοι νὰ ἐνταχθοῦν στὴν Κυπριακὴ Δημοκρατία, κατὰ τὸ πρότυπο τῆς ἐντάξεως τῆς κομμουνιστικῆς Ἀνατολικῆς Γερμανίας στὴν Ὁμοσπονδιακὴ Γερμανία. Οἱ περιπτώσεις ὅμοιες. Ἡ ἀνατολικὴ Γερμανία δημιουργήθηκε μὲ τὴ βία τῶν σοβιετικῶν τάνκς καὶ τὰ κατεχόμενα μὲ τὰ τάνκς τῆς Τουρκίας. Εἶναι ἀδιανόητο νὰ καταργηθεῖ μία ὑπάρχουσα κρατικὴ ὀντότητα, ὅπως εἶναι ἀδιανόητο νὰ μὴν εἶναι ἑνιαῖο κράτος στὸ ὁποῖο νὰ εἶναι κατοχυρωμένα τὰ δικαιώματα ὅλων τῶν πολιτῶν, κατὰ τὸ πρότυπο  τῶν χωρῶν μελῶν τῆς ΕΕ. Ἂς τὰ ἔχουν ὑπόψη τους αὐτὰ ὅσοι ἀπεργάζονται ἄδικες λύσεις στὸ Κυπριακό.-

, ,

Σχολιάστε

ΤΟΥΡΚΙΑ: Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τουρκία: Ἡ ἐξόντωση τῶν Ποντίων κληρικῶν

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                       Ἡ τραγικὴ ἐπέτειος τῆς Γενοκτονίας τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ τιμήθηκε στὴ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων. Κοινὴ ἦταν ἡ ἀπόφαση τῶν κοινοβουλευτικῶν Κομμάτων νὰ ἀναληφθεῖ ἐθνικὴ προσπάθεια, γιὰ νὰ ὑπάρξει διεθνὴς ἀναγνώριση τῆς Γενοκτονίας. Βεβαίως ἡ προσπάθεια αὐτὴ γίνεται ἐδῶ καὶ δεκαετίες, μὲ πενιχρὰ ἀποτελέσματα. Οἱ Ἀρμένιοι, ἂν καὶ λιγότεροι τῶν Ἑλλήνων, ἀποδεικνύονται ἱκανότεροί τους…
 .                       Ἕνας ἀπὸ τοὺς κύριους στόχους τῆς βαρβαρότητας τοῦ Κεμὰλ ἦταν ἡ Ὀρθοδοξία.Ἐκκλησιὲς καὶ μοναστήρια κάηκαν, γκρεμίστηκαν, πετάχτηκαν εἰκόνες, ἄλλα κειμήλια, ἱερὰ λείψανα. Οἱ πιὸ ὄμορφες ἐκκλησιὲς μιάνθηκαν, μὲ τὴν μετατροπή τους σὲ τζαμιὰ καὶ κάποια μοναστήρια κατάντησαν φυλακές, ἢ αἴθουσες πολλαπλῶν χρήσεων…
.                        Ὁ Κεμὰλ γνώριζε ὅτι ἐπὶ 400 χρόνια ὁ Ὀρθόδοξος κλῆρος κράτησε ὄρθια τὴνἐθνικὴ συνείδηση. Μπορεῖ νὰ χάνανε οἱ Ἕλληνες τὴ γλῶσσα τους, ἀλλὰ μόνο ὅταν ἔχαναν τὴ θρησκευτική τους συνείδηση, τότε γίνονταν ἐξωμότες. Ἄκουσα ὁ ἴδιος Τοῦρκο καθηγητὴ νὰδηλώνει ὅτι ζηλεύει τοὺς Ἕλληνες, ποὺ εἶχαν κληρικούς, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ζυμωμένοι μὲ τὸ λαό τους καὶ ὄχι μόνο τοῦ διατήρησαν τὴν ταυτότητα, ἀλλὰ ἦσαν καὶ μπροστάρηδες, σὲ κάθε πρωτοποριακὴ πρωτοβουλία καί, πρὸ πάντων, στὴν Παιδεία. Αὐτοὺς τοὺς κληρικοὺς καὶ μοναχοὺς ἐξόντωσε μὲ ναζιστικὲς μεθόδους  ὁ Κεμάλ. Τοὺς ἐξόρισε, τοὺς βασάνισε, τοὺς ἀτίμωσε, τοὺς ἔσφαξε, τοὺς ἐσταύρωσε, τοὺς κρέμασε ζωντανούς, τοὺς ξυλοφόρτωσε μέχρι θανάτου.
.                       Γιὰ τὴν ἐξόντωση τῶν κληρικῶν καὶ μοναχῶν του Πόντου ἐκδόθηκε πρόσφατα τὸβιβλίο τῆς Θεοδώρας Ἰωαννίδου – Καρακουσόγλου «Ἡ ἐξόντωση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τοῦ Πόντου» (Ἐκδόσεις Τραπεζούς). Πρόκειται γιὰ πολύτιμο ἱστορικὸ πόνημα, προϊὸν πολύχρονου κόπου καὶ ἐντατικῆς ἔρευνας στὰ Ἀρχεῖα τοῦ Κέντρου Μικρασιατικῶν Σπουδῶν, τῆς Ἐπιτροπῆς Ποντιακῶν Μελετῶν, τῆς Ἐθνικῆς Βιβλιοθήκης καὶ τῆς Ἑστίας Νέας Σμύρνης. Τὸ ἐξαίρετο ἀποτέλεσμα στηρίζεται  καὶ στὶς μαρτυρίες, τὶς ὁποῖες συγκέντρωσε ἡ κα Ἰωαννίδου ἀπὸ ἀπογόνους κληρικῶν, ποὺ ἀπὸ τοὺς Τούρκους βασανίστηκαν καὶ ἐκτελέστηκαν στὸν Πόντο.
.                        Στὸ βιβλίο ἀναδεικνύονται οἱ ὑπηρεσίες ποὺ προσέφεραν οἱ κληρικοὶ στὸν Ποντιακὸ Ἑλληνισμὸ κατὰ τὴ Γενοκτονία. Μὲ αὐτοθυσία προστάτευσαν ἀμάχους, κοντὰ στοὺς ἄλλους Ποντίους ἀντιστάθηκαν στὴ βία τοῦ Κεμάλ, μπῆκαν μπροστὰ στὴν ἄμυνα κατὰ τῶν Τσετῶν. Ὅσοι ἐπέζησαν ἦσαν ἡ πνευματικὴ παρηγοριά, ἡ ἐνίσχυση καὶ ὁ συνεκτικὸς κρίκος τῶν Ποντίων κατὰ τὴν πορεία τους πρὸς τὴν ἐξορία καὶ στὴ νέα τους κατοίκηση.
.                        Μέσα στὶς δεκάδες περιπτώσεις, ποὺ ἀναφέρονται στὸ βιβλίο ἀναφέρω μόνο μία, τὴν περίπτωση τοῦ παπα-Στέφανου, ἱερέα τῆς Ἀργυρούπολης. Ἦταν χῆρος μὲ τέσσερα παιδιά. Ὅταν τὸ χωριὸ ἀποφάσισε νὰ ἐξοριστεῖ πηγαίνοντας πρὸς τὴ Γεωργία, ὁ  ἴδιος λειτούργησε γιὰ τελευταία φορά, μὲ  παρὸν ὅλο τὸ χωριό. Ὅταν τελείωσε, τὸν περίμεναν ἀπέξω οἱ Τοῦρκοι, ποὺ τοῦ ἔκοψαν τὰ δάκτυλα τοῦ δεξιοῦ του χεριοῦ, γιὰ νὰ μὴν ξαναλειτουργήσει… Ἀκρωτηριασμένος ἔφτασε στὴν Ἑλλάδα καὶ ὁ Θεὸς τὸν βοήθησε, παρὰ τὴν ἀναπηρία του, νὰ μείνει σὲ ὅλο τὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς του ἐφημέριος στὰ Ἀμάραντα καὶ σὲ ἄλλα χωριὰ τοῦ Κιλκίς… Αἰωνία ἡ μνήμη ὅλων τῶν Ποντίων, κλήρου καὶ λαοῦ, ποὺ ὑπέστησαν τὴ Γενοκτονία τῶν Τούρκων.-

, , ,

Σχολιάστε

«ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕ ΜΕ»

Σχολιάστε

ΤΣΙΠΡΑΣ ἢ ΕΡΝΤΟΓΑΝ: ΠΟΙΟΣ Ο ΠΙΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ; (Δ. Νατσιός)

Τσίπρας ρντογάν: ποιός εναι πιὸ πικίνδυνος;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος- Κιλκὶς

.                         «Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ στάση τοῦ κόμματός του στὰ θέματα ἰθαγένειας, ἔνταξης προσφύγων καὶ μεταναστῶν, δικαιωμάτων LGBT, ἀστυνομικῆς βίας, ἢ στὸ ζήτημα τῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν…».
.                         «Ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ἔχει συμβάλει σημαντικὰ στὴν ἐγκαθίδρυση τῆς εἰρήνης, τῆς σταθερότητας καὶ τῆς εὐημερίας στὴν ἤπειρό μας καὶ πέραν αὐτῆς μὲ τὶς κοινὲς πολιτικὲς ποὺ ἔχει ἀναπτύξει. Ὡστόσο, τὸν τελευταῖο καιρὸ ἡ Ἕνωση εἶναι ἀντιμέτωπη μὲ πολλὲς προκλήσεις, ὅπως ἡπροσφυγικὴ κρίση, ἡ ἰσλαμοφοβία καὶ ἡ ξενοφοβία…».
.                         Παρέθεσα ἀποσπάσματα ἀπὸ δύο διαφορετικὰ κείμενα ποὺ διάβασα τὴν περασμένη Κυριακή. Εἶναι γραμμένα ἀπὸ δύο… προέδρους. Τὸ πρῶτο εἶναι ἄρθρο τοῦ προέδρου τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καὶ ἀρχηγοῦ τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως, Ἀλέξη Τσίπρα, στὴν ἐφ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ». Καὶ τὸ δεύτερο ἀπὸ τὸν πρόεδρο τῆς Τουρκίας, Ταγὶπ Ἐρντογάν, σὲ μήνυμά του γιὰ τὴν ἡμέρα τῆς Εὐρώπης.
.                         Θὰ μποροῦσε κάλλιστα, ὁ δεύτερος πρόεδρος, τῆς Τουρκίας, νὰ συμπεριλάβει στὸ μήνυμά του, ὅσα ἔγραψε ὁ πρῶτος πρόεδρος, τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, πλὴν βεβαίως τῆς ἀναφορᾶς στοὺς LGBT+JDWS….καὶ τὶς λοιπές, περίπου 60, «ἀποκλίνουσες συνιστῶσες». Ὡς γνωστὸν στὸ «ἀνοιχτὸ» Ἰσλάμ, τύπου Πακιστάν, οἰ LGBT, ὅταν ἐντοπίζονται, ἂν δὲν λιθοβοληθοῦν, τοὺς ἀνεβάζουν στὸν τρίτο ἢ τέταρτο ὄροφο ἑνὸς κτιρίου καὶ σπρώχνονται στὸ κενό, γιὰ νὰ βροῦν φρικτὸ θάνατο, πρὸς ἀπόλαυση τοῦ μαινόμενου πλήθους τῶν «πιστῶν». (Καὶ μετὰ ἀναρωτιέται ὁ μεμέτης Ἐρντογάν, γιατί ὑπάρχει ἰσλαμοφοβία. Δὲν εἶναι «φοβία», λέξη ποὺ χαρακτηρίζει μία ἴσως νοσηρὴ κατάσταση. Ἀλλὰ πραγματικὸς φόβος, πολὺ ἀνθρώπινο συναίσθημα, γιὰκάτι ἀπειλητικό. Φοβᾶται καὶ τρέμει ἡ γηραιὰ καὶ ἐκλεπτυσμένη Εὐρώπη τὰ ἰσλαμικὰ γκέτο στὶς μεγαλουπόλεις της. Καὶ εἶναι γνωστὸ πὼς στὶς περισσότερες, περίκλειστες αὐτὲς περιοχές, ἐπικρατεῖ ἡ Σαρία, ὁ «ἱερὸς» μωαμεθανικὸς νόμος, ποὺ πολὺ δύσκολα εἰσέρχεται κάποιος, χωρὶς τὴν ἄδεια τῆς ἰσλαμικῆς πολιτοφυλακῆς. Ἐξ ἄλλου, καὶ ἂς τὸ χωνέψουν αὐτὸ οἱ χαζοχαρούμενοι «δικαιωματιστές», τὸἸσλὰμ διαιρεῖ τὸν πλανήτη σὲ δύο ζῶνες: Τὸ Ντὰρ ἂλ Ἰσλάμ, τὸν «οἶκο τοῦ θεοῦ», οἱ ἰσλαμικὲς χῶρες καὶ στὸΝτὰρ ἂλ Χάρμπ, τὸν «οἶκο τοῦ πολέμου», οἱ ὑπόλοιπες. Ἐπιδίωξη κάθε καλοῦ μωαμεθανοῦ εἶναι νὰ γίνει ὅλη ἡ γῆ, οἶκος τοῦ θεοῦ τους, νὰ σκοτεινιάσει ὁ φωτεινός μας πλανήτης).
.                         Ἐπανέρχομαι στὰ μηνύματα. Ὁ Ἐρντογάν, δικτάτορας ὄντας, ψεύδεται, διαστρέφει, κατηγορεῖ, ἀπειλεῖ, δολοφονεῖ, λεηλατεῖ λαούς, φυλακίζει ἀνεξέλεγκτα, τρομοκρατεῖ, ἐπιδεικνύει μὲνοσηρὴ θρησκευτικότητα τὰ πιστεύω του, χτίζει φαραωνικὰ παλάτια, ὀνειροφαντάζεται μεγαλεῖα τύπου Μεχμὲτ τοῦ ἐγκληματία, ποὺ κακῶς τὸν ὀνομάζουμε Πορθητή. Εἶναι χιτλερίσκος τῆς σήμερον. Γι’ αὐτόν, δὲν εἶναι κρυφό, ἡ ἰδανικὴ κατάσταση θὰ ἦταν νὰ εἰσβάλλουν, στὴν Ἑλλάδα πρωτίστως, καὶ στὴν Εὐρώπη, ἑκατομμύρια λαθρομεταναστῶν, οἱ ὁποῖοι μὲ ἕνα νεῦμα του, ὅταν ἔλθει τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, θὰἀνεμίζουν τὸ σπαθὶ τοῦ Ἰσλὰμ καὶ θὰ ἀποκεφαλίζουν στὸ γόνατο τοὺς «ἀπίστους». Ὅλοι μας, πλὴν τοῦπροέδρου κ. Τσίπρα, θυμόμαστε τὸν Ἕβρο καὶ τὶς ἐπιθέσεις τῶν βασιβουζούκων, συνεπικουρούμενων ἀπὸτὸν τουρκικὸ στρατό, γιὰ τὴν ἅλωση τῆς πατρίδας μας. (Δόξα καὶ τιμὴ στὴν ἑλληνικὴ ἀστυνομία- τὴν ὁποία κατηγορεῖ γιὰ βία- καὶ τὶς Εἰδικὲς Δυνάμεις τοῦ στρατοῦ μας, ποὺ ἀναχαίτισαν τὶς ἀφιονισμένες ὀρδές). Ὁ κ. Τσίπρας, ὁ προοδευτικὸς δημοκράτης καὶ ὑπερασπιστὴς ἀνύστακτος τῶν «προσφύγων καὶ μεταναστῶν», συμφωνεῖ ἀπόλυτα μὲ τὰ λεγόμενα καὶ τὶς ἐπιδιώξεις τοῦ Ἐρντογάν, γιὰ ὑποδοχή, τακτοποίηση καὶ ἄμεση ἰθαγένεια τῶν λαθρομεταναστῶν. Γιὰ ποιὰ προβλήματα κατηγορεῖ τὴν Εὐρώπη ὁ Τοῦρκος πρόεδρος; Γιὰ τὴν προσφυγικὴ κρίση, τὴν ἰσλαμοφοβία καὶ τὴν ξενοφοβία. Γιὰ ποιά προβλήματα κατηγορεῖτὴν πατρίδα μας ὁ πρόεδρος τοῦ ΣΥΡΙΖΑ; Γιὰ τὰ θέματα ἰθαγένειας, ἔνταξης προσφύγων καὶ μεταναστῶν. Σὲ τί διαφέρουν οἱ δύο φράσεις; Σὲ τίποτε. Λένε περίπου τὸ ἴδιο πράγμα. Τί συμπεραίνουμε ἀπὸ τὴν ταύτιση ἀπόψεων Ἐρντογάν καὶ Τσίπρα; Ὅτι ἕνας σοῦπερ δημοκράτης, ἀριστερὸς ἀντιφασίστας, ὑποστηρίζει τὰ ἴδια πράγματα μὲ ἕναν ἀληθινὸ φασίστα, ποὺ τρομοκρατεῖ τὸν λαό του καὶ κατάντησε καρκίνωμα, ὄχι μόνο τῆς εὐρύτερης περιοχῆς, ἀλλὰ τῆς ὑφηλίου.
.                         Ἐπικαλεῖται ὁ κ. Τσίπρας καὶ τὴν, κατ’ αὐτόν, συμφωνία, προδοσία γιὰ τὴν πλειονότητα τοῦλαοῦ, τῶν Πρεσπῶν. Νὰ θυμίσω ὅτι ὁ πρῶτος ποὺ πανηγύριζε καὶ ἔστελνε συγχαρητήρια γιὰ τὴν «συμφωνία» ἦταν ὁ Ἐρντογάν. Γιατί ἄραγε; (Νὰ ὑπενθυμίσω τὴν ἀειθαλῆ φράση τῶν ἀρχαίων: «Ἐπαινούμενος γὰρ ὑπὸ τῶν πολεμίων, ἀγωνιῶ μή τι κακὸν εἴργασμαι». Ὅταν σὲ ἐπαινοῦν οἱ ἐχθροί σου, πρέπει νὰ ἀγωνιᾶς, μήπως διαπράττεις κάτι πολὺ κακό. Ἀλλὰ αὐτὰ εἶναι ψιλὰ γράμματα γιὰ ἀνθρώπους, ποὺστὰ νιάτα τους, εἶχαν στὸ προσκεφάλι τους, ὡς μόνιμο ἀνάγνωσμα, τὸ «Κεφάλαιο» τοῦ Μάρξ). Ὁ Ἐρντογάν πανηγύριζε, γιατί ἦταν βασικὴ ἐπιδίωξή του ἡ ἀναγνώριση τῶν Σκοπίων μὲ τὸ ἱστορικό μας ὄνομα, καὶ γιὰ νὰταπεινώσει τὴν Ἑλλάδα καὶ γιὰ νὰ προσεταιριστεῖ τοὺς Σκοπιανούς, ὑποστηρίζοντας ἀσμένως τὴν ἐθνική τους ὑπόθεση. Τὰ πέτυχε καὶ τὰ δύο.
.                         Καὶ κάτι ἄλλο. Ἀπὸ τὴν προδοτικὴ συμφωνία τῶν Πρεσπῶν καὶ ἐντεῦθεν ἀποθηριώθηκαν οἱΤοῦρκοι, ἦταν γι’ αὐτοὺς κριτήριο γιὰ νὰ διαπιστώσουν κατὰ πόσο εἴμαστε ἀποφασισμένοι νὰὑπερασπιστοῦμε τὰ ὅσια καὶ τὰ ἱερά μας. Ἡ ὑπογραφὴ Κοτζιᾶ, ὑπὸ τὸ βλέμμα καὶ τὸ εἰρωνικὸ μειδίαμα τοῦ«ἀγραβάτωτου», ἔστειλε τὸ σαφὲς μήνυμα στὸ ἐξ ἀνατολῶν ἁρπακτικό: Ἐφ’ ὅσον παρέδωσαν τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας, γιατί νὰ μὴν παραδώσουν καὶ τὸ μισὸ Αἰγαῖο ἢ τὴν Κύπρο; (Καὶ νὰ μὴν φανεῖ ὅτι ὑπερασπίζομαι καὶ ἀμνηστεύω τοὺς νῦν κυβερνῶντες. Θὰ ἔπρεπε τὴν ἑπόμενη τῆς ἐκλογῆς τους νὰ θέσουν θέμα, νὰδιεξαγάγουν δημοψήφισμα καὶ ἂσ᾽ τὴν Μέρκελ νὰ χοροπηδᾶ ἀπὸ θυμό…).
.                         Σὲ τί διαφέρει, λοιπόν, ἡ μομφή, ὄχι στὸ κόμμα τοῦ κ. Μητσοτάκη, ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα, ὅτι δὲν τηρεῖ τὴν «συμφωνία» τῶν Πρεσπῶν, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ κατὰ καιροὺς ἐκστομίζουν οἱ Τοῦρκοι; Τὰ ἴδια ἀκριβῶς θὰμποροῦσε νὰ πεῖ καὶ ὁ κάθε λακὲς τοῦ Ἐρντογάν, ποὺ ὑποδύεται τὸν ὑπουργό, σὰν αὐτὸ τὸ ἀπύθμενης θρασύτητας μειράκιο, ποὺ ἔστειλε στὴν Θράκη καί, σὰν τὰ βοσκηματώδη τετράποδα, ἀναμηρύκαζε τὰψεύδη τοῦ ἀποστολέα του.
.                         Αὐτὴ εἶναι ἡ τραγικὴ κατάσταση σήμερα τῆς πατρίδας μας. Ἀπὸ τὴν μία, νὰ ἔχεις ἕναν τέως πρωθυπουργὸ καὶ νῦν ἀρχηγὸ τῆς ἀντιπολίτευσης, ποὺ οἱ θέσεις του ταυτίζονται μὲ τὶς κρανιοκενεῖς τσιρίδες τοῦ μεγαλύτερου ἐχθροῦ μας καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, μία κυβέρνηση, ποὺ ὅταν καταγγέλλει, ὅπως ὁ κ. Δένδιας, τὶς ἀθλιότητες καὶ τὶς προκλήσεις τοῦ Ἐρντογάν, θεωρεῖ ὅτι ἔπραξε μέγα ἐθνικὸ ἔργο. Ὅταν ἔρθει ἡ ὥρα γιὰ τὸ Ναὶ ἢ τὸ μεγάλο Ὄχι, θὰ κριθοῦν…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος- Κιλκὶς

Σχολιάστε

ΤΟ ΜΟΝΟ «ΓΑΛΑΖΙΟ» ΠΟΥ ΘΑ ΔΟΥΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ: ΤΟΝ ΒΥΘΟ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ (Δ. Νατσιός)

Τὸ μόνο «γαλάζιο» ποὺ θὰ δοῦν οἱ Τοῦρκοι:
τὸν βυθὸ τοῦ Αἰγαίου

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                  Ἡ λέξη «ψυχαγωγία», σύμφωνα μὲ μία νόστιμη παρετυμολογικὴ ἑρμηνεία, παράγεται ἀπὸ τὶς λέξεις «ψύχος» καὶ «ἀγωγός». Σωλήνας, δηλαδή, ἀπὸ τὸν ὁποῖο διέρχεται, ψύχος, δροσιά. Διηγοῦνται ὅτι στὴν ἀρχαία Ἀθήνα, οἱ δοῦλοι, τὰ «δορυάλωτα ἀνδράποδα», οἱ αἰχμάλωτοι πολέμου, ὅπως περιφρονητικῶς τοὺς ὀνόμαζαν, καταδικάζονταν διὰ βίου στὰ λατομεῖα καὶ στὴν ἐξόρυξη μετάλλων. Ἡ μεταχείριση ἦταν ἀπάνθρωπη, ἰσοδυναμοῦσε μὲ καταδίκη σὲ ἀργὸ θάνατο. Δούλευαν -κυριολεκτεῖ ἡ λέξη-στὰ βάθη τῆς γῆς, ἐν μέσῳ πνιγηρῆς, μολυσμένης ἀτμόσφαιρας. Ἡ μόνη τους παρηγορία καὶ ἀναψυχὴ ἦταν οἱ ἀνάσες καθαροῦ, ψυχροῦ ἀέρα, ποὺ μετέφεραν σωλῆνες, ἀγωγοί, οἱ ὁποῖοι ἔφταναν ὣς τὴν ἐπιφάνεια. Αὐτοὶ οἱ «ψυχο-ἀγωγοὶ» ἦταν ἡ μόνη τους εὐχαρίστηση. Ἀπὸ δῶ, κατὰ τὴν, ἐπαναλαμβάνω, παρετυμολογία, προῆλθε ἡ λέξη «ψυχαγωγία».
.                  Τούτη τὴν ἐποχή, ποὺ μᾶς «ἐκύκλωσαν αἱ τοῦ βίου ζάλαι, ὥσπερ μέλισσαι κηρίον», κατὰ τὴν ἀειφεγγῆ ἐκκλησιαστικὴ ὑμνωδία, ἀνασασμὸς καὶ «ψυχαγωγία» εἶναι ἡ ἐνασχόληση μὲ τὴν ἐθνική μας ἱστορία. Ὅπως σημειώνει ὁ Πολύβιος, στὴν ἀρχὴ τῆς Ἱστορίας του, ἀποκλειστικὸς προορισμός της εἶναι ὁφρονηματισμὸς ἀρχόντων καὶ ἀρχομένων «διὰ τὸ μηδεμίαν ἑτοιμοτέραν εἶναι τοῖς ἀνθρώποις διόρθωσιν, τῆς τῶν προγεγενημένων πράξεων ἐπιστήμης». Τίποτε δὲν διορθώνει εὐκολότερα τοὺς ἀνθρώπους, ὅσο ἡ γνώση τοῦ παρελθόντος. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ἕνα μεγάλο μέρος τῆς κακοδαιμονίας μας, τῶν ἐθνικῶν συμφορῶν, ὀφείλεται στὴν ἔλλειψη ἱστορικῶν γνώσεων, ποὺ ἀποτελοῦν μαθήματα πολύτιμα, διδάγματα αἰώνια γιὰ τὴν ἐπιβίωσή μας, κυρίως γι’ αὐτοὺς ποὺ διαχειρίζονται, πολιτικοὺς καὶ στρατιωτικούς, τὶς τύχες τοῦ ἔθνους. Ἡ ἱστορία μας δὲν εἶναι μόνο ἀγωγὴ τῆς ψυχῆς, ἀλλὰ καὶ ἀνάσα ἐλευθερίας καὶ ἡρωισμοῦ, τώρα ποὺ ζοῦμε σχεδὸν σὰν τοὺς ἀρχαίους δούλους, σὲ περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα γεμάτη ἀναθυμιάσεις. Καὶ ἀναφέρομαι κυρίως στὸν ἐξ ἀνατολῶν κίνδυνο. Μπορεῖ νὰ ἀκοῦμε ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς τὸν κοινότοπο καθησυχασμὸ πὼς ἡ Τουρκία ἐξάγει τὰ ἐσωτερικά της προβλήματα καὶ ἐπιδίδεται σὲ κινήσεις ἀντιπερισπασμοῦ τῆς κοινῆς της γνώμης, ὅμως, ἂς μὴν ἐθελοτυφλοῦμε, ὁ κίνδυνος «νὰ ἀνοίξει τὴν πόρτα τοῦ τρελοκομείου», εἶναι ὑπαρκτός. Καὶ τὸ πεδίο, ὅπου θὰ κριθοῦν τὰ πάντα, εἶναι «τὸ τῆς θαλάσσης κράτος», τὸ Αἰγαῖο. Δὲν περνᾶ ἡμέρα ποὺ δὲν θὰ ἐκτοξεύσει κάποιος μεμέτης παρακεντὲς ἢ ὁ ἴδιος ὁ Ἐρντογάν, τὶς περὶ «γαλάζιας πατρίδας» ὀνειροφαντασιώσεις τους. Τὸ γαλανόλευκο πέλαγός μας, τὸ Αἰγαῖο, αὐτὸ ἐποφθαλμιοῦν οἱ Τοῦρκοι, αὐτὸ εἶναι τὸ μαρμαρένιο ἁλώνι μας. Ἡ ἱστορία μᾶς διδάσκει ὅτι ὅσο εἴμαστε ἰσχυροὶ στὴν θάλασσα, ναυμαχώντας καὶ κατατροπώνοντας τοὺς εἰσβολεῖς, κερδίζουμε πολέμους. Θυμίζω τὴν Σαλαμίνα, τὸ ἀήττητο ναυτικὸ τῶν Βυζαντινῶν μὲ τὸ ὑγρὸ ἢ ἑλληνικὸ πῦρ, τοὺς ἀθάνατους μπουρλοτιέρηδες τοῦ Εἰκοσιένα, τοὺς ἡρωικοὺς ναυμάχους τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων, τὴν παρουσία τοῦ πολεμικοῦ ναυτικοῦ τὸ Σαράντα στὴν Ἀδριατική. Χωρὶς τὸ ναυτικό, τὸ ἔθνος δὲν θὰ μεγαλουργοῦσε καὶ εἶναι ἀληθὲς ὅτι στάθηκε ἀήττητο καὶ νικηφόρο σὲ ὅλες τὶς μεγάλες θαλασσινὲς ἀναμετρήσεις.
.                  Διαβάζω τοῦτες τὶς ἡμέρες, καὶ ἀγαλλιῶ, γιὰ τὸ ἔνδοξο πολεμικό μας ναυτικὸ κατὰ τὴν περίοδο τῶν Βαλκανικῶν Πολέμων, σὲ μία ἀπὸ τὶς πιὸ ἔγκυρες ἱστορίες. Τὴν «Πολιτικὴ Ἱστορία τῆς Νεότερης Ἑλλάδος», τοῦ Σπ. Μαρκεζίνη. Ἐν ὄψει τοῦ πολέμου καὶ διαπιστώνοντας ἡ κυβέρνηση τοῦ Βενιζέλου τὴν ἀνεπάρκεια τοῦ πολεμικοῦ ναυτικοῦ σὲ πλοῖα ἢ τὴν παλαιότητα πολλῶν, προέβη στὸ ἑξῆς, «κατὰ τὴν ὑστάτην ὥραν». Διαβάζω στὴν σελίδα 189, τοῦ 3ου τόμου: «Τότε ἠγοράσθη παντὸς εἴδους ἀναγκαῖον ὑλικόν, διετάχθη ἡ ἐσπευσμένη παραλαβὴ τῶν ναυπηγηθέντων εἰς Γερμανίαν ἀντιτορπιλλικῶν “Νέα Γενιὰ” καὶ “Κεραυνός”, χωρὶς κὰν δοκιμὰς καὶ ἠγοράσθησαν τέσσαρα ἕτοιμα ἀντιτορπιλλικὰ ἀπὸ τὴν Ἀγγλίαν, τὰὁποῖα εἶχαν ναυπηγηθῆ διὰ τὴν Ἀργεντινήν. Παρελήφθη ἐπίσης καὶ τὸ ὑποβρύχιον “Δελφίς”, προτοῦ συμπληρώση τὰς δοκιμάς του. Σημειωτέον ὅτι καὶ αὐτὰ τὰ πυρομαχικὰ τοῦ “Ἀβέρωφ” μόνον τὴν ὑστάτην ὥραν παρελήφθησαν, δι’ αὐτὸ καὶ τὰ πρῶτα του πραγματικὰ πυρὰ ἦσαν ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐξετέλεσε κατὰ τὴν ναυμαχίαν τῆς Ἕλλης». Ἀκοῦμε αὐτὲς τὶς ἡμέρες γιὰ ἐξοπλιστικὰ προγράμματα καὶ φρεγάτες σὲ βάθος δεκαετίας. Ἔχουμε τόσο χρόνο; Θὰ περιμένουν οἱ Τοῦρκοι νὰ τὶς ἐντάξουμε στὸ πολεμικὸ ναυτικὸ καὶ ὕστερα θὰ μᾶς ἐπιτεθοῦν; Τὸ τότε φτωχὸ καὶ ἀνυπόληπτο διεθνῶς κράτος τῆς «ἀψόγου στάσεως», μὲ ἀστραπιαῖες κινήσεις, ἀγόρασε καὶ ἔστησε ἀπέναντι ἀπὸ τὸν τουρκικὸ στόλο, ἀξιόμαχα ἀντιτορπιλικά. Χάρις σ’ αὐτὰ τρύπωσαν οἱ Τοῦρκοι στὰ Δαρδανέλια καὶ δὲν ξαναφάνηκαν ἀπὸ τότε μέχρι σήμερα ποὺ ἁλωνίζουν ἀνενόχλητοι.
.                  Νὰ σημειώσουμε ἀκόμη ὅτι παρ’ ὅλες αὐτὲς τὶς ἀγορὲς οἱ Τοῦρκοι ὑπερεῖχαν καὶ σὲ ἐκτόπισμα καὶ σὲ πυροβολικό. Ὑστεροῦσαν ὅμως σὲ κάτι ἄλλο, πολὺ πιὸ σημαντικό. Στὸ ἀνθρώπινο… ἐκτόπισμα. Πάνω στὰ ἑλληνικὰ καράβια πολεμοῦσε ἡ ναυτοσύνη τοῦ ’21, μὲ πρῶτο καὶ καλύτερο τὸν ναύαρχο Παῦλο Κουντουριώτη. Κατέλαβε τὴν Τένεδο, διαβάζουμε, καὶ περίμενε τοὺς Τούρκους. Μάλιστα ἔστειλε καὶτηλεγράφημα στὸν ὑπουργό τους, τῶν Ναυτικῶν, γράφοντάς του «σᾶς περιμένουμε» καὶ ἂν δὲν ἔχουν καύσιμα εἶναι ἕτοιμος νὰ τοὺς τὰ παραχωρήσει. Μόνος του ὁ «Ἀβέρωφ», χάρις στὴν λεβεντιὰ καὶ τὴν τόλμη τοῦ Κουντουριώτη, κυνηγοῦσε ὅλο τὸν ἐχθρικὸ στόλο καὶ ὅπως γράφει ὁ κυβερνήτης τοῦ Σ. Δούσμανης: «Ὁ“Ἀβέρωφ” κατὰ τὴν διάρκεια ὅλην τῆς διώξεως ταύτης μοῦ ἔκαμνε ἐντύπωσιν μαντρόσκυλου, γαυγίζοντας διαρκῶς καὶ τρέχοντος πότε μὲν πρὸς τὰ ἐδῶ, πότε δὲ πρὸς τὰ ἐκεῖ, διὰ νὰ ἀναγκάση τὰ πρόβατα νὰ εἰσέλθουν εἰς τὴν στάνην». (σελ. 194). Πρόβατα «λυκόσχημα», ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ ὁ νεολογισμός, ἔχουμε καὶσήμερα ἀπέναντί μας, ποὺ ἐπιτίθενται σὲ χῶρες διαλυμένες (Συρία, Λιβύη), ἕτοιμα γιὰ κάθε παλιανθρωπιὰ καὶ ἀτιμία. Οὐδεὶς ἀμφιβάλλει γιὰ τὴν ἱκανότητα τοῦ πολεμικοῦ μας ναυτικοῦ. Τὸ μόνο γαλάζιο ποὺ θὰ δοῦν οἱ Τοῦρκοι εἶναι ὁ βυθὸς τοῦ Αἰγαίου, ὅπου θὰ ἀναπαύονται τὰ κουφάρια τοῦ στόλου τους. Αὐτὸ εἶναι σίγουρο. Τὸ μοναδικό μας πρόβλημα εἶναι ἡ δειλόκαρδη καὶ ὑποχωρητικὴ πολιτικὴ ἡγεσία, οἱμοσχοαναθρεμμένοι κολεγιόπαιδες ποὺ κυβερνοῦν ἢ κυβερνοῦσαν τὴν πατρίδα. Ποιός τὸ περίμενε ὅτι χωρὶς ντουφεκιὰ θὰ βρίσκονταν «ἑλληνικὴ» κυβέρνηση νὰ προδώσει τὴν Μακεδονία, γεγονὸς ποὺ στάθηκε ἡ ἀφορμὴ νὰ ἀποθρασυνθοῦν οἱ Τοῦρκοι, γιατί ἀντιλήφτηκαν ὅτι ἔχουν  νὰ κάνουν μὲ προδότες καὶ νενέκους. Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἡ ἡγεσία στάθηκε στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων. Ὁ Βενιζέλος ξεπροβοδοῦσε τὸν στόλο, λέγοντας στοὺς ναῦτες καὶ ἀξιωματικούς; «Ἡ πατρὶς ἀξιοῖ ἀπὸ ὑμᾶς, ὄχι ἁπλῶς νὰ ἀποθάνητε ὑπὲρ αὐτῆς. Αὐτὸ θὰ ἦτο τὸ ὀλιγώτερον. Ἀξιοῖ νὰ νικήσετε». Ὁ τότε βασιλιὰς Γεώργιος, μὲ πολὺ συγκίνηση θὰπερατώσει τὸν λόγο του, κραυγάζοντας «Ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας. Ζήτω τὸ ἑλληνικόν ναυτικόν. Ζήτω τὸ ἔθνος». Πότε ἀνέφερε τὴν λέξη «ἔθνος» πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος τὰ τελευταῖα χρόνια; Γιὰ τὴν δὲ κ. Πρόεδρο ἡ λέξη μυρίζει ἐθνικισμό. Νὰ κλείσω μὲ τὸν ἥρωα Κουντουριώτη. Πρὶν ἀρχίσει ἡ ναυμαχία τῆς Ἕλλης, ἐπισκέφθηκε ὅλους τοὺς πύργους, γιὰ νὰ ἐμψυχώσει τοὺς πυροβολητὲς καὶ τοὺς ναῦτες μὲ τοῦτα τὰ ἀθάνατα λόγια: «Πίστη στὸν Θεό, πίστη στὸ Ἔθνος, πίστη στὴ Νίκη! Πρέπει νὰ φανοῦμε ἀντάξιοι τῶν προγόνων μας».

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

 

Σχολιάστε

ΤΙ ΑΓΝΟΕΙ Ο ΧΟΥΛΟΥΣΙ ΑΚΑΡ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τί ἀγνοεῖ ὁ Χουλούσι Ἀκὰρ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                Ὁ Χουλούσι Ἀκάρ, πρώην ἀρχηγὸς τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων καὶ τώρα ὙπουργὸςἘθνικῆς Ἀμύνης τῆς Τουρκίας, τὴν περασμένη ἑβδομάδα μίλησε περιφρονητικὰ γιὰ ἐμᾶς τοὺςἝλληνες. Εἶπε, μεταξὺ ἄλλων, νὰ ἐνεργοῦμε ἔναντι τῆς χώρας του «σύμφωνα μὲ τὸ ἀνάστημα καὶ τὸ ἐκτόπισμά μας» καὶ νὰ μὴν ξοδεύουμε τόσα πολλὰ χρήματα σὲ ἐξοπλισμούς, γιατί «ἡ ἐξίσωση δὲν ἀλλάζει μὲ 3-5 ὅπλα ἢ ἀεροπλάνα». Σημειώνει μάλιστα πὼς «ἡ οἰκονομικὴ κατάσταση τῆς Ἑλλάδας εἶναι γνωστή». Προφανῶς θεωρεῖ ὅτι δὲν εἶναι γνωστὴ ἡ ὑπὸ κατάρρευση οἰκονομία τῆς χώρας του…
.                Τὰ προβλήματα ἐπιβίωσης, ποὺ ἀντιμετωπίζουν οἱ Τοῦρκοι, ὑποχρεώνουν τὸν προπαγανδιστικὸ μηχανισμὸ τοῦ καθεστῶτος Ἐρντογὰν νὰ ἐπιδιώκει νὰ τοὺς ἀποπροσανατολίσει ἀπὸ αὐτά. Πρὸς τοῦτο ἔχει κατασκευάσει ἕναν φανταστικὸ «ἐχθρό», ἐμᾶς, ποὺ ἀπὸ τὴ μία τὸν χαρακτηρίζει ἀδύνατο καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἐνοχλητικὸ ἕως ἐπικίνδυνο… Οἱ συνεχεῖς ἀναφορὲς σὲ αὐτόν, ποὺ περιλαμβάνουν ἀπειλές, συκοφαντίες, ἐπιθετικὲς ἐνέργειες, στρατιωτικὲς προκλήσεις, ὑποτιμητικοὺς καὶ προσβλητικοὺς λόγους καλλιεργοῦν τὸν σοβινισμὸ τῶν πολλῶν Τούρκων καὶδροῦν ὡς ἠρεμιστικὸ στὸ θυμικό τους…
.                Ὁ Τοῦρκος ὑπουργὸς Ἀμύνης δείχνει νὰ ἀγνοεῖ τὸ τί διδάσκει ἡ Ἱστορία, φέτος μάλιστα, ποὺ δὲν θα ᾽πρεπε, λόγῳ τῆς 200ῆς ἐπετείου ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασηςἐναντίον τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Γιὰ νὰ βοηθηθεῖ ἡ μνήμη τοῦ κ. Ἀκάρ, τοῦὑπενθυμίζεται ἡ συζήτηση ποὺ εἶχε ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης μὲ τὸν Γάλλο ἀξιωματικὸ Davesies de Pontes. Τοῦ λέγει λοιπὸν πὼς –λόγῳ ἀναστήματος καὶ ἐκτοπίσματος– θεωροῦσαν τρελοὺς τὸν ἴδιο καὶ ὅσους ξεκίνησαν τὴν Ἐπανάσταση, ἀλλὰ τοῦ προσθέτει: «Ἐγὼ ἐμπιστευόμουν τὸν Θεὸ καὶτὴν Παναγία καὶ δὲν ἀπατήθηκα». Καὶ ἐξηγεῖ ὅτι ὅταν πολιόρκησε τὴν Καρύταινα καὶ κάλεσε τοὺς κατοίκους στὰ ὅπλα, μαζεύτηκαν πέντε χιλιάδες, ἀλλὰ «δὲν ἦσαν παρὰ χωριάτες, ποὺ δὲν ἤξεραν ἀκόμη τίποτε γιὰ πόλεμο καὶ πειθαρχία. Ἔτσι πεντακόσιοι Τοῦρκοι καβαλλαρέοι ἔφταναν νὰ τοὺς διαλύσουν».
.                Ἀναγκάστηκε «μὲ τὴν καρδιὰ γεμάτη πόνο καὶ λύσσα νὰ φύγει». Πῆγε στὸΧρυσοβίτσι. Στὴν εἴσοδο τοῦ χωριοῦ ἦταν μία ἐκκλησίτσα ἀφιερωμένη στὴ Θεοτόκο. Γονάτισε μπροστὰ στὸ εἰκόνισμα τῆς Παναγίας καὶ τὴν παρακάλεσε νὰ σώσει τοὺς χριστιανούς. «Ποτὲ δὲν προσευχήθηκα μὲ τόση ζέση», τοῦ εἶπε καὶ συνέχισε: «Ὁ Θεὸς καὶ ἡ Παναγία θέλησαν νὰ μὲεἰσακούσουν. Ἄκουσα –εἶμαι βέβαιος– μία φωνὴ ποὺ μοῦ ἀπάντησε: “ἡ Ἑλλάδα δὲν θὰ χαθεῖ”. Τότε σηκώθηκα ἀμέσως, μὲ τὴν ψυχὴ γεμάτη ἐλπίδα καὶ θάρρος καὶ πῆρα τὸν δρόμο τῆς Πιάνας…».
.                Ἡ μετὰ ἱστορία εἶναι γνωστή. Οἱ χωρικοὶ καὶ νοικοκυραῖοι γίνονται πολεμιστὲς ποὺ ὁρκίζονται «Ἐλευθερία ἢ θάνατος» καὶ οἱ Μανιάτες  «Νίκη ἢ θάνατος». Τὰ βάζουν μὲ τὴν Αὐτοκρατορία καὶ ἐπιτυγχάνουν τὴν ἐλευθερία τους… Στὰ 200 χρόνια ἀκολούθησαν πολλὲς ἀκόμη νίκες, ποὺ θὰ ἦσαν ὅλες μὲ μόνιμα ἀποτελέσματα, ἂν δὲν ἐπενέβαιναν ὑπὲρ τῆς πατρίδας τοῦ κ. Ἀκὰρ οἱ Μεγάλες Δυνάμεις… Σήμερα λοιπόν, ποὺ εἴμαστε σὲ πολὺ καλύτερη θέση ἀπὸ τὸ 1821 ἢτὸ 1912, θὰ φοβηθοῦμε τὴ χώρα σας κ. Ἀκάρ; Ἂν τὸ πιστεύετε κάνετε λάθος.-      

Σχολιάστε

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ -1: O ΜΕΧΡΙΣ ΑΥΤΟΘΥΣΙΑΣ ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Δημήτριος Ὑψηλάντης
Ὁ μέχρις αὐτοθυσίας πατριώτης

Α΄ Μέρος  

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                        Ὁ Δημήτριος Ὑψηλάντης (1793-1832) ἦταν πατριώτης μέχρις αὐτοθυσίας. Ἀφιέρωσε τὴν περιουσία του καὶ τὴν ἴδια τὴ ζωή του στὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821. Ἦταν γόνος τῆς Ποντιακῆς καταγωγῆς οἰκογένειας τῶν Ὑψηλαντῶν, οἱ ὁποῖοι ἦσαν παρόντες στοὺς Ἀγῶνες τοῦ Ἔθνους ἀπὸ τὸν 9ο αἰώνα. Οἱ ἐκ τῶν ἡγετῶν τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας Ξάνθος, Παπαφλέσσας, Ἀναγνωστόπουλος, Τυπάλδος ἔπεισαν τὸν Ἀλέξανδρο Ὑψηλάντη παράλληλα μὲ τὴν Ἐπανάσταση στὸ Ἰάσιο νὰἀποστείλει στὴν Πελοπόννησο ἕνα τῶν ἀδελφῶν του, νὰ ἡγηθεῖ τῆς ἐκεῖ Ἐπανάστασης.
.                        Ὁ μόνος εὔκαιρος ἦταν ὁ Δημήτριος, ὁ ὁποῖος εἶχε παραιτηθεῖ τοῦ ρωσικοῦστρατοῦ γιὰ νὰ διαχειρίζεται, κατὰ τὴν ἀπουσία τῶν ἀδελφῶν του, τὰ τοῦ Οἴκου τῶν Ὑψηλαντῶν. Ἀφοῦ συγκατατέθηκε ὁ Δημήτριος, ἔπρεπε νὰ πείσουν καὶ τὴν μητέρα του Ἐλισάβετ, ποὺ ἂνἐκεῖνος ἔφευγε, θὰ ἔμενε μόνη, μὲ τὰ δύο της κορίτσια καὶ τὸν ἀνήλικο γιό της. Ἔγινε οἰκογενειακὸσυμβούλιο καὶ ἡ μητέρα συγκατένευσε λέγοντας: «Ὅταν εἶναι νὰ ἐλευθερωθεῖ ἡ Ἑλλὰς ἀπὸ τὴν ἀποστολὴ καὶ αὐτοῦ τοῦ παιδιοῦ, ποὺ μοῦ ἔμεινε, στεροῦμαι καὶ αὐτό. Ἂς ὑπάγει μὲ τὴν εὐχή μου!» (Ἰωάν. Φιλήμονος «Δοκίμιον ἱστορικὸν περὶ τῆς ἑλληνικῆς ἐπαναστάσεως», (Τύποις Π. Σούτσα καὶ Α. Κτενᾶ, Τόμος Γ΄, 1860, Κεφάλαιο ΙΓ΄).
.                        Ὁ Ὑψηλάντης ἦρθε στὴν Ἑλλάδα στὶς 8 Ἰουνίου 1821 καὶ συγκεκριμένα στὴν Ὕδρα,ὡς πληρεξούσιος τοῦ γενικοῦ ἐπιτρόπου καὶ ἀρχιστρατήγου ἀδελφοῦ του Ἀλέξανδρου, δηλαδὴ ὡς ὁἡγέτης τῆς Ἐπανάστασης. Ὁ Φιλήμων στὸ προαναφερθὲν ἔργο του ἐξηγεῖ γιατί τοῦ ἔγινε παλλαϊκὴὑποδοχή: «Ἦταν Ἕλληνας, οἰκογένειας ἡγεμονικῆς πρίν, Ἕλλην οἰκογένειας πατριωτικῆς πάντοτε ὀστοῦν ὢν ἐκ τῶν ὀστέων καὶ σὰρξ ἐκ τῆς σαρκὸς τῆς Ἑλλάδος. Ἐπὶ πλέον ὁ Δημήτριος προήρχετο ἐκ τῆς ἀρκτώας γῆς (Ρωσίας), εἰς τὴν ὁποίαν πάντοτε προσηλοῦτο ἡ καρδία καὶ τὸ ὄμμα τῶνἙλλήνων ὡς τὸν φυσικὸν ἐχθρὸν τοῦ μόνου φυσικοῦ ἐχθροῦ τούτων».
.                        Τὸ δύσκολο ἔργο ποὺ ἀνέλαβε ὁ Ὑψηλάντης κατέστη πολὺ δυσκολότερο, ἀπὸ τὸὅτι ἀπὸ τὴν πρώτη ὥρα ὑπονομεύθηκε ἀπὸ τὸν Ἀλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Γόνος καὶ αὐτὸς μεγάλης οἰκογένειας Φαναριωτῶν ἔνιωθε ζηλοφθονία πρὸς τοὺς Ὑψηλάντες. Ἀπὸ τὴν ἄφιξη λοιπὸν τοῦ Δημ. Ὑψηλάντη τὸν ὑπονόμευσε (Νικολάου Σπηλιάδου «Ἀπομνημονεύματα», Τ.1ος, Ἀθῆναι, 1972, σελ. 228).
.                        Ὁ Ὑψηλάντης ἦταν τελείως διαφορετικὸς χαρακτήρας ἀπὸ τὸν Μαυροκορδάτο. Δὲν εἶχε ἐγωισμό, οὔτε φιλοδοξίες ἀπὸ αὐτὲς ποὺ θολώνουν τὸν νοῦ. Ὁ Μαυροκορδάτος ἐπιζητοῦσε οἱ ἄλλοι νὰ προσαρμοστοῦν σὲ αὐτόν. Ὁ Ὑψηλάντης δὲν εἶχε ἀντίρρηση νὰ προσαρμοστεῖ στὶς συνθῆκες ποὺ βρῆκε. Διηγεῖται ὁ Φιλήμων ὅτι ὁ Κολοκοτρώνης παρέθεσε στὸν Ὑψηλάντη γεῦμα, στὴν ὕπαιθρο βεβαίως. Γιὰ τὴν περίσταση ἦταν ἡγεμονικό: Ψητὸ ἀρνί, τυρὶ σὲ ἀσκὶ «δεινῶςἁλμυρό», ρετσίνα  σὲ ἀσκὸ καὶ ἀζυμίτης χωρικὸς ἄρτος. Ἀντὶ τραπεζιοῦ  κλαδιὰ σκοίνου. Φυσικὰ οὐδὲν τραπεζικὸ σκεῦος ὑπῆρχε, πιάτο, μαχαίρι,  πηρούνι, κούπα γιὰ κρασὶ καὶ νερό. ὉΚολοκοτρώνης ἔκοψε μὲ τὰ χέρια καὶ τοῦ ἔδωσε τὸ ψωμί, τὸ κρέας καὶ τὸ τυρί. Τὸ κρασὶ τοῦ τὸ προσέφερε μέσα σὲ ξεραμένη φλούδα κολοκύθας.
.                        Ὁ Ὑψηλάντης προσαρμόστηκε ἀμέσως στὴν πρωτόγνωρη κατάσταση. Κάθισε ὀκλαδὸν καὶ εὐχαριστήθηκε φαγητὸ καὶ πιοτό. Ἐνθουσιασμένος ὁ Γέρος τοῦ Μωριῦ τοῦ εἶπε: «Ἔτσι Πρέντσιπα θὰ τρῶς πλιὰ καὶ θὰ πίνεις διὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Πατρίδας». Ὁ Ὑψηλάντης χειροκρότησε ἐνθουσιασμένος. Σημειώνεται ὅτι ὁ Φιλήμων διηγεῖται τὸ συμβὰν ὡς μάρτυρας τοῦγεγονότος, ἀφοῦ, ὡς γραμματέας τοῦ Ὑψηλάντη, ἦταν ἐκ τῶν συνδαιτυμόνων τοῦ γεύματος.
.                        Στὶς 12 Ἰουνίου 1821 ὁ Ὑψηλάντης ἀναγγέλλει τὴν ἔλευσή του μὲ διακήρυξη, στὴν ὁποία, μεταξὺ ἄλλων, ἀναφέρει: «Ὁμογενεῖς φιλελεύθεροι Ἕλληνες… Ὅσοι ἐλάβατε τὰ ὅπλα ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας τοῦ Ὀρθοδόξου ἡμῶν Γένους, φιλοτιμηθῆτε νὰ φανῆτε ἄξιοι πολεμισταί, δεικνύοντες εἰς τὸν κατὰ τοῦ ἀσεβοῦς τυράννου πόλεμον ἀνδρείαν ἀκαταμάχητον, ὁμόνοιαν ἀδιαίρετον καὶ εἰς τοὺς στρατηγοὺς εὐπείθειαν ἀπαράβατον… Τὸ τέλος τῶν ἀγώνων μας εἶναι ἡἐλευθερία, ἢ ὁ ἔνδοξος θάνατος. Αἰώνιος δόξα παρὰ Θεῷ καὶ ἀνθρώποις…».
.                        Σὲ μίαν ἄλλη ἐγκύκλιό του, στὶς 21 Αὐγούστου 1822, ἔγραψε πρὸς τοὺς Νησιῶτες: «Γνωρίζετε, ὅτι μήτε πλοῦτος, μήτε κτήματα, μήτε ὑπάρχοντα δὲν ἐξισοῦνται μὲ τὴν ἐλευθερίαν, μὲ τὴν ζωὴν τῶν γυναικῶν καὶ τῶν παιδίων σας. Ἔχετε πρὸ ὀφθαλμῶν τὰ θλιβερὰ παραδείγματα τῶν δυστυχεστάτων ἀδελφῶν μας, Χίων, Κασσανδρινῶν, Ναουσαίων καὶ ἄλλων, διὰ τὰ ὁποῖα ἀνατριχίζετε βέβαια ὁσάκις τὰ συλλογίζεσθε. Εἴδετε μὲ τὰ ἴδια σας τὰ ὀμμάτια τὸν ἀπάνθρωπον τύραννον νὰ ξεσχίζη καὶ αὐτὰ τὰ ἔμβρυα εἰς τὰς κοιλίας τῶν ἐγκύων!!!» (Λιγνοῦ, Ἀρχεῖον τῆς Κοινότητος Ὕδρας, τόμ. 8, σελ. 432).
.                        Ὁ Κολοκοτρώνης στὰ «Ἀπομνημονεύματά» του δὲν κρύβει τὰ λόγια του γιὰ τὸν Δήμ. Ὑψηλάντη. Γράφει τὰ πλεονεκτήματα καὶ τὰ μειονεκτήματά του: «Ὁ Ὑψηλάντης ἦτον ἕναςἄνθρωπος σταθερός, τίμιος, ἀνδρεῖος, μικρόνους, κοῦφος, εὐκολοαπάτητος… τὸ ὄνομά του ἐχρησίμευσε πολὺ εἰς τὴν ἀρχήν, εἶχε τὴν φαντασία νὰ ἦναι ἀρχηγὸς (κεφαλή), πλὴν τὸ μυαλό του δὲν τοῦ ἔσωνε ἀναλόγως μὲ τὰς περιστάσεις ὁπού εὑρέθηκε. Ἂν ἤθελε ἔλθει ὁ Ἀλέξανδρος ὁἀδελφός του ἠθέλαμεν κάμει δουλειά, διατὶ ἤθελα τὸν ὑποστηρίξει». («Διήγησις Συμβάντων τῆς Ἑλληνικῆς Φυλῆς ἀπὸ τὰ 1770 ἕως τὰ 1836». Ὑπαγόρευσε Θεόδωρος Κωνστ. Κολοκοτρώνης, Ἀθήνησιν, Τύποις Χ. Νικολαΐδου Φιλαδελφέως, 1846, σελ. 87).

Ἡ προσφορὰ τῆς οἰκογένειας Ὑψηλάντη

.                        Ὁ Ἰωάννης Φιλήμων στὸ ἔργο του «Δοκίμιον Ἱστορικὸν περὶ τῆς ἙλληνικῆςἘπαναστάσεως» γράφει ὅτι ὁ Δημήτριος Ὑψηλάντης καταγόταν ἀπὸ «διάσημον παρὰ τοῖς Ἕλλησι καὶγνωστὸν παρὰ τῷ εὐρωπαϊκῷ κόσμῳ ὄνομα οἰκογενείας, σύστασιν δὲ τὴν μόνην σεβαστὴν παρὰ πᾶσι καὶ μόνην ἠθικῶς ἰσχυρὰν ἐπὶ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, πατριωτισμὸν δὲ ἀκμαῖον καὶ ἀκέραιον μέχρις ὅλης αὐταπαρνήσεως καὶ θυσίας».
.                        Ὁ πατέρας του, Κωνσταντῖνος Ὑψηλάντης (1760-1816) ὑπῆρξε μέγας διερμηνέας καὶἡγεμόνας τῆς Μολδαβίας. Μὲ τὴν Ἐλισάβετ Ὑψηλάντη (1771- 1866)  ἀπέκτησαν πέντε γιοὺς καὶ δύο θυγατέρες. Ὁ Κωνσταντῖνος Ὑψηλάντης ἀπεβίωσε στὰ 56 του χρόνια καὶ ἡ Ἐλισάβετ ἀνέλαβε τὴδιαχείριση τῆς οἰκογενειακῆς περιουσίας καὶ τὴ διαπαιδαγώγηση τῶν παιδιῶν της. Ἂν καὶ Ρουμάνα στὴν καταγωγὴ ἀποδείχθηκε μεγάλη Ἑλληνίδα. Στὸ μέγαρό της συναντιόνταν μέλη τῆς ΦιλικῆςἙταιρείας, ἔδωσε τὰ τέσσερα ἀγόρια της στὸν Ἀγώνα –τὸ πέμπτο ἦταν ἀνήλικο– , καὶ προσέφερε σὲΑὐτὸν σχεδὸν ὅλη της τὴν περιουσία.
.                        Ἡ Ἐλισάβετ ἀπεβίωσε 95 ἐτῶν καὶ θρήνησε τὸν θάνατο καὶ τῶν ἑπτὰ παιδιῶν της. Μόνη της παρηγοριὰ ἦταν ὅτι τὰ τέσσερα ἀγόρια της ἐγκατέλειψαν θέσεις –ἦσαν ἀξιωματικοὶ τοῦ ρωσικοῦ στρατοῦ–, ἄφησαν ἀνέσεις, πλούτη, ἀσφάλεια, μυήθηκαν στὴν Φιλικὴ Ἑταιρεία καὶπροσέφεραν τὰ πάντα στὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821, ποὺ καὶ ἡ ἴδια θεωροῦσε ἱερή. (Γιάννη Γιαννόπουλου «Ἡ Ἐλισάβετ Κων. Ὑψηλάντη»,  στὸν Τόμο «Ἀλέξ. καὶ Δημ. Ὑψηλάντης», Ἐφημ. ΤΑ ΝΕΑ, 2η Ἔκδ., 2020, σελ. 37). Μὲ τὴ σειρὰ τὰ ἀγόρια ἦσαν οἱ Ἀλέξανδρος (1792-1828),  Δημήτριος (1793-1832), Γεώργιος (1795-1846), Νικόλαος (1795-1833) καὶ τὸ στερνοπούλι Γρηγόριος (1805-1835).

, , ,

Σχολιάστε

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ EΛΛΗΝΕΣ(Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Εἴμαστε ὅλοι Ἕλληνες

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                     Αὐτὸς εἶναι ὁ τίτλος ἄρθρου τοῦ Γάλλου ἱστορικοῦ Samuel Dumoulin στὸ φύλλο τῆς Monde Diplomatique μηνὸς Μαρτίου 2021 (σελ. 23). Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς 200ῆς ἐπετείου ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 ἐκφράζει τὸ φιλελληνικὸ πνεῦμα, ποὺ ἐνέπνευσε ὁ Ἀγώνας τῶν προγόνων μας γιὰ τὴν ἀπόκτηση τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀνεξαρτησίας τους.
.                     Τὰ 200 χρόνια ἀπὸ τὴν Ἐθνεγερσία πανηγυρίστηκαν παγκοσμίως ἀπὸ Ἕλληνες καὶ Φιλέλληνες. Ὑπερηφάνεια γιὰ τὴν καταγωγή μας δημιούργησαν τὰ φωταγωγημένα μὲ τὴ γαλανόλευκη ἢ τὰ γαλανόλευκα ἐπιβλητικὰ κτίρια, ἀπὸ τὸ Κολοσσαῖο τῆς Ρώμης ἕως τὸ Τατζ Μαχὰλ τῆς Ἰνδίας καὶ τὴν Ὄπερα τοῦ Σίδνεϊ. Συγκινητικοὶ ἦσαν καὶ οἱ ἑορτασμοὶ τῆς ὅπου Γῆς Ὁμογένειας, παρὰ τὴν Πανδημία, ποὺ στὴ Νότια Ἀφρικὴ ξεπέρασαν καὶ αὐτήν.
.                     Στὴν Ἑλλάδα ὁ ἑορτασμὸς ἦταν χωρὶς τὴ λαϊκὴ συμμετοχή, λόγῳ τῆς πανδημίας. Ὅμως ὁ λαὸς βρῆκε τρόπους νὰ δηλώσει «παρών». Οἱ σημαῖες ποὺ κυμάτισαν στὰ σπίτια ἦσαν πολὺ περισσότερες ἀπὸ κάθε ἄλλη χρονιὰ καὶ ἡ μετάδοση τῆς κατάθεσης στεφάνων καὶ τῆς παρέλασης ἔφτασε σὲ ἐντυπωσιακὸ ποσοστὸ τηλεθέασης, ξεπερνώντας τὸ 60% στὸ δυναμικὸ κοινὸ(18-54 ἐτῶν). Οἱ Ἕλληνες, στὴν Ἑλλάδα καὶ στὸ Ἐξωτερικό, ἔδειξαν τὴν ἀγάπη τους γιὰ τὴν Πατρίδα καὶ εὐγνωμοσύνη σὲ αὐτοὺς ποὺ μᾶς χάρισαν τὴν ἐλευθερία.
.                     Εἶναι λυπηρὸ γιὰ τὴν Ἑλλάδα ὅτι ἄθεοι ἢ μὲ ἐμμονὲς ὀπαδοὶ τοῦ φιλελευθερισμοῦ, ἀπέκτησαν ἀκαδημαϊκοὺς τίτλους καὶ ὑποστηρίζουν ἀναληθῆ καὶ παράλογα γεγονότα. Χωρὶς ντροπὴ διαψεύδουν τὰ Ἀπομνημονεύματα τῶν Κολοκοτρώνη, Μακρυγιάννη καὶ ὅλων τῶν ἄλλων ἀγωνιστῶν τοῦ 1821, ὅλα ὅσα ἔγραψαν Ἕλληνες καὶ ξένοι  σύγχρονοι τῆς Ἐπανάστασης γιὰ τὰ τότε πρόσωπα καὶ γεγονότα  καὶ  τὰ κείμενα διακεκριμένων ἱστορικῶν, ὅπως τῶν  Σάθα, Ζαμπέλιου, Παπαρρηγόπουλου, Κόκκινου, Ζακυθηνοῦ, Βακαλόπουλου. Μιλᾶνε γιὰ «μύθους» ποὺ ἐπιδιώκουν νὰ διαψεύσουν, ἀλλὰ ἐκεῖνοι καταφεύγουν σὲ μυθεύματα, ποὺ μὲ τὴν ἰδεολογία τους ἀπεργάστηκαν καὶ ὑπαγορεύουν.
.                     Κτυπητὸ παράδειγμα τῶν φαντασιώσεων ποὺ γράφτηκαν ἦταν ὅτι οἱ ἀγωνιστές, λ.χ. οἱ Κολοκοτρώνης καὶ παπὰ Θύμιος Βλαχάβας, ἐφάρμοσαν τὶς ἰδέες τοῦ Τζὸν Στιούαρτ Μὶλ καὶ τοῦ Βολταίρου… Ἐξυβρίσθηκαν ἐπίσης οἱ Σουλιῶτες, ὅτι εἶναι …Ἀλβανοὶ καὶ δὲν ἔλειψαν οἱ γνωστοὶ παπαγαλισμοὶ (μὲ τὴν γκεμπελικὴ λογικὴ πὼς «πές, πές, στὸ τέλος κάτι θὰ μείνει»), ὅτι οἱ ραγιάδες ζοῦσαν σὲ ἕνα δημοκρατικὸ καὶ ἀνεκτικὸ ὀθωμανικὸ κράτος, μὲ θεσμοὺς καὶ δικαιώματα γι’ αὐτοὺς καὶ ἑπομένως εἶχαν ἀπόλυτη εὐχέρεια στὴν ἐκπαίδευση καθόλα τὰ 400 χρόνια της δουλείας τους… Γράφτηκε ἀνερυθρίαστα καὶ τὸ τερατῶδες, πὼς ὁ κλῆρος καὶ ὁ λαός, ποὺ ἀποτελοῦν τὴν  Ἐκκλησία, δὲν εἶχαν συμμετοχὴ στὴν διατήρηση τῆς ἰδιοπροσωπίας τους καὶ στὴν Ἐπανάσταση…. Προφανῶς κάποιοι ἐξωγήινοι τὰ πέτυχαν….
.                     Ὅσοι ἀπὸ μακροῦ ἐπιχειροῦν τὴν ἀναθεώρηση τῆς Ἱστορίας μᾶς  πιστεύουν ὅτι οἱ Ἕλληνες δὲν διαβάζουν, ἀγνοοῦν τὰ ντοκουμέντα καὶ μποροῦν νὰ παρασυρθοῦν στὰ ἰδεολογικά τους πιστεύω. Πέφτουν ἔξω. Ὁ Ἕλληνας μπορεῖ νὰ μὴν διαβάζει πολύ, ὅμως ἔχει κρίση, ὀξυδέρκεια καὶ νιώθει τζιβαϊρικὸ πολυτίμητο τὴ Θρησκεία καὶ τὴν Πατρίδα του. Καὶ αὐτὸ τὸ ἀπέδειξε στὴφετινὴ 200ή Ἐπέτειο τῆς Παλιγγενεσίας του.- 

, ,

Σχολιάστε