Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ/ – ΚΡΙΣΙΕΣ"

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ γιὰ τὶς «ΜΕΡΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ ΣΤΗΝ ΙΩΝΙΑ» τοῦ Γ. Ν. Παπαθανασόπουλου

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

.             Τὴν προσεχῆ Κυριακή, 26 Αὐγούστου 2018 καὶ τὴν μεταπροσεχῆ, 2 Σεπτεμβρίου, ἡ ἐφημερίδα «Ἐλεύθερος Τύπος τῆς Κυριακῆς» θὰ προσφέρει, μὲ 2 Εὐρὼ ἐπὶ πλέον τῆς ἁπλῆς ἔκδοσης, σὲ δύο μέρη – λόγῳ μεγέθους – τὸ βιβλίο τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου «Μέρες Ἀποκάλυψης στὴν Ἰωνία» (βλ. σχετ.: «ΜΕΡΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ ΣΤΗΝ ΙΩΝΙΑ» Ἄνθρωποι μὲ περισσὴ ἀγάπη στὴν Ἐκκλησία, τὸν ἐκκλησιασμό, τὶς εἰκόνες, τὴν προσευχή, τὴν εὐλάβεια καὶ τὴ σεμνότητα. (μον. Μωυσῆς Ἁγιορ.),
 ΟΙ «ΜΕΡΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ ΣΤΗΝ ΙΩΝΙΑ (1914-1922)» ΣΤΗΝ ΣΠΑΡΤΗ,
ΛΑΚΩΝΙΑ ΚΑΙ ΙΩΝΙΑ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ὁ Μικρασιάτης καὶ ὁ Πελοποννήσιος, ὁ Ἀρβανίτης καὶ ὁ Κρητικός, ὁ Χιώτης, ὁ Κωνσταντινουπολίτης καὶ ὁ Ἑπτανήσιος εἶναι ὅλοι Ἕλληνες».).
.               Πρόκειται γιὰ ἱστορικὸ μυθιστόρημα. Περιλαμβάνει προσωπικά του βιώματα καὶ ἱστορικὰ γεγονότα καὶ πρόσωπα. Εἶναι ἕνα χρονικό τοῦ δράματος τῶν Ἑλλήνων τῆς Ἰωνίας ἀπὸ τὸ 1914 ἕως τὸ 1922 καὶ μετά. Ἀπὸ τὴν ἀγωνία τους, μὲ τοὺς πρώτους σὲ βάρος τους διωγμοὺς τῶν νεοτούρκων τσετῶν καὶ τὴν ἀνησυχία τους γιὰ τὴν διχόνοια καὶ τὸν διχασμὸ στὴν Ἑλλάδα, ἕως τὴν ἐλπίδα, τὴν ἀπελευθέρωση, τὴν καταστροφὴ καὶ τὴν μὲ μεγάλες δυσκολίες ἐγκατάστασή τους καὶ προσαρμογή τους στὴν Ἑλλαδικὴ πραγματικότητα..
.               Κεντρικὸ πρόσωπο στὸ μυθιστόρημα εἶναι ἕνας ἱερέας, ἄξιος τῆς ἀποστολῆς του. Μὲ κέντρο ἐκεῖνον περιγράφεται ἡ ζωὴ Ἑλλήνων, Ἀρμενίων καὶ Ὀθωμανῶν στὴν Μαγνησία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ σὲ ἄλλα μέρη τῆς Ἰωνίας. Εἴιναι τὸ πρῶτο ἱστορικὸ μυθιστόρημα γιὰ τὴν Ἰωνία μὲ αὐτὸ τὸ ἐθνικὸ καὶ κοινωνικὸ εὖρος. Γράφτηκε μὲ πολὺ συναίσθημα καὶ μὲ μεγάλο κόπο στὴν ἱστορικὴ ἔρευνα. Ὅσοι τὸ διάβασαν εἶπαν ὅτι τοὺς προκάλεσε τόσο ἐνδιαφέρον, ὥστε τὸ τελείωσαν χωρὶς διακοπὴ καὶ πὼς τοὺς συγκίνησε βαθιά.
.              Τὸ βιβλίο ἔχει ἐξαντληθεῖ καὶ εἶναι σπάνιο ἕως ἀδύνατο πλέον νὰ βρεθεῖ σὲ βιβλιοπωλεῖο. Ὅποιος λοιπὸν δὲν τὸ ἔχει, εἶναι εὐκαιρία νὰ τὸ πάρει σχεδὸν δωρεὰν στὶς δύο προσεχεῖς Κυριακές.

Σημειωτέον ὅτι ὁ συγγραφέας, ὅπως μᾶς ἐνημέρωσε ὁ ἴδιος, δὲν ἔχει ὁποιοδήποτε οἰκονομικὸ ἢ ἄλλο ὄφελος ἀπὸ τὴν διάθεση τοῦ βιβλίου. Τὰ δικαιώματά του τὰ παραχώρησε δωρεὰν στὴν ἐφημερίδα, ὥστε νὰ μειωθεῖ τὸ κόστος, γιατί τὸ βιβλίο ἀφορᾶ στὴν ἱστορία μας καὶ στὴν ταυτότητά μας ὡς Ἑλλήνων.

Advertisements

Σχολιάστε

ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ [Νέα ἔκδοση]

«Θαυματουργὲς εἰκόνες τῆς Παναγίας στὴ Ρωσία»

ἐκδ. Ἱ . Μονῆς Παρακλήτου ,
Ὠρωπὸς Ἀττικῆς Ἰούλιος 2018,
σελ. 256

Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ Εἰσαγωγικὸ Σημείωμα

.                  Ἡ εἰκονογραφία τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι μιὰ ἀπὸ τὶς φανερώσεις τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεώς της, ὅπως εἶναι ἐπίσης ὁ λόγος τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν θεοφόρων Πατέρων.
.                  Οἱ ἱερὲς εἰκόνες ἑπομένως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῆς Κυρίας Θεοτόκου, τῶν ἀγγέλων καὶ τῶν ἁγίων εἶναι ἰδιόμορφα βιβλία τῆς Ἐκκλησίας, τὰ ὁποῖα θεολογοῦν μὲ τὴν σιγή τους.
.                  Γι᾽ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία, μὲ ἀπόφανση τῆς Ζ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου παραγγέλλει νὰ τοποθετοῦμε τὶς ἱερὲς εἰκόνες στοὺς ναούς, στὰ σπίτια, ἀκόμα καὶ στοὺς δρόμους, προκειμένου ν᾽ ἀντικρίζουμε τὰ πρότυπα τῆς Ἁγιότητος ἀλλὰ καὶ νὰ ἁγιαζόμαστε μὲ τὴν χάρη τους.
.                  Ἔτσι ἐξηγεῖται καὶ ἡ ἀποστολικὴ παράδοση τῆς προσκυνήσεως τῶν ἱερῶν εἰκόνων.
.                  Ἂν σ᾽ ὅλους τοὺς Ἁγίους πρέπει τιμητικὴ προσκύνηση, πολὺ περισσότερο στὴν Θεομήτορα καὶ Παρθένο Μαρία. Αὐτὴ εἶναι ἁγιότερη ἀπὸ κάθε ἅγιο, εἶναι ἡ κορυφὴ καὶ ἡ τελείωση τῶν Ἁγίων, ἀλλὰ καὶ ἡ μεγαλύτερη εὐεργέτιδα τῆς ἀνθρωπότητος, καθὼς ἔγινε ἡ αἰτία τῆς ἐνανθρωπήσεως καὶ ἑπομένως τῆς σωτηρίας μας.
.                  Ἀναρίθμητες εἰκόνες τῆς Παναγίας ὑπάρχουν σ’ ὅλον τὸν ὀρθόδοξο κόσμο καὶ πολλές ἀπ’ αὐτὲς ἔχουν τὴν χάρη τῆς θαυματουργίας. Στὴν Ρωσία, εἰδικότερα, μόνο οἱ ἐπώνυμες εἰκόνες της, μέ πολυάριθμα ἀντίγραφα ἡ καθεμιά, ὑπολογίζονται σὲ ἑπτακόσιες, ἀπὸ τὶς ὁποῖες, σύμφωνα μέ τό Ἡμερολόγιο τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, διακόσιες ὀγδόντα περίπου εἶναι θαυματουργὲς καὶ ἑορτάζονται λειτουργικά.
.                  Ἀπέραντη εἶναι ἡ εὐλάβεια τοῦ ρωσικοῦ λαοῦ πρὸς τὶς εἰκόνες τῆς Θεοτόκου, ποὺ βρίσκονται διάσπαρτες στοὺς ναοὺς καὶ στὰ μοναστήρια τῆς ἀπέραντης χώρας του. Ὁρισμένες ἔπαιξαν σπουδαιότατο ρόλο στὸν ἐκκλησιαστικό, κοινωνικὸ καὶ ἐθνικὸ βίο τῶν Ρώσων. Μέσα ἀπὸ τὰ ἱστορικά τους συχνὰ παρελαύνουν γνωστά πρόσωπα καί σημαντικά γεγονότα τῆς ρωσικῆς ἱστορίας –ἡγεμόνες καί τσάροι, ἱεράρχες καί ἀσκητές, πολιορκίες καί μάχες, θεομηνίες καί καταστροφές. Σὲ κάθε περίπτωση, ὅλοι κινοῦνται καὶ ὅλα διαδραματίζονται γύρω ἀπό κάποιαν εἰκόνα τῆς Παναγίας, ἡ ὁποία σὲ κρίσιμες στιγμές ἐπεμβαίνει γιὰ νὰ σώσει τὸν λαὸ τοῦ Υἱοῦ της.
.                 Στὸ μικρὸ τοῦτο βιβλίο, στό ὁποῖο παρουσιάζονται τριάντα τέσσερις θαυματουργὲς εἰκόνες τῆς Παναγίας μας στὴν Ρωσία, διαπιστώνεται γι’ ἄλλη μιὰ φορὰ ἡ χάρη, ἡ δύναμη καὶ ἡ εὐεργετικότητα τῆς πανάχραντης Μητέρας τοῦ Χριστοῦ καὶ δικῆς μας Μητέρας.

, , , , ,

Σχολιάστε

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΠΟΛΕΜΙΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ–3 («Ἄτυπος» συνασπισμὸς πολεμίων τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ Ἐκκλησίας)

Φιλόλαος Δ. Δημητρίου

«Σύγχρονοι πολέμιοι τοῦ Χριστιανισμοῦ»

Ἐκδόσεις “Τῆνος”,
Ἀθῆναι 2018, σελ. 400

βλ. σχετ.: «ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΠΟΛΕΜΙΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ» [Νέα ἔκδοση]

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΠΟΛΕΜΙΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ (Β´) «Στὸ δεύτερο ἥμισυ τοῦ 20οῦ αἰῶνος ὁ πόλεμος κατὰ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ παίρνει ἄλλες διαστάσεις.Θὰ μείνουμε ἄναυδοι βλέποντας ἀφύσικες, ἀλλοπρόσαλλες καὶ “δαιμονικὲς” συμμαχίες, κατὰ τῆς Πίστεως»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν Εἰσαγωγή
(στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»)

.             Λήγοντος τοῦ 20οῦ αἰῶνος ἕνας «ἄτυπος» συνασπισμὸς πολεμίων τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καὶ Ἐκκλησίας μεθοδεύει μιὰ ἐπίθεση ἀνήκουστη, ποὺ τείνει εὐθέως εἰς τὸν ἐντελῆ ἀποχριστιανισμὸν καὶ ἀφελληνισμὸν τοῦ Ἑλλαδικοῦ χώρου. Λέμε «ἄτυπος» συνασπισμὸς πολεμίων, γιὰ νὰ τὸν διακρίνουμε ἀπὸ τὴν νομικῶς ὠργανωμένη καὶ τυπικῶς κατωχυρωμένη «Ἕνωση Ἀθέων Ἀγωνιστῶν», πού, ὅπως θὰ δοῦμε κατωτέρω, ἱδρύθηκε καὶ ἔδρασε τὶς δεκαετίες τῆς κομμουνιστικῆς δικτατορίας. Ἀκόμη νὰ τὸν διακρίνουμε ἀπὸ σειρὰν ὅλην… «Ἑνώσεων», ποὺ ἔχουν λάβει «νομικὴ προσωπικότητα» μὲ ἐγγραφὴ στὸ Πρωτοδικεῖο (μερικὲς «φτιαγμένες» ἀπὸ τὰ ἴδια πρόσωπα). Χαρακτηριστικό τους κοινὸ εἶναι ὅτι ὅλες ἐνδιαφέρονται γιὰ τὰ «Δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ πολίτη» καὶ καμιὰ γιὰ τίς… «Ὑποχρεώσεις» τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ πολίτη αὐτῆς τῆς Χώρας, ὅπως θὰ δοῦμε στὴν συνέχεια.
.              Ὁ ἄτυπος αὐτὸς συνασπισμὸς πολεμίων τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀπαρτίζεται ἀπὸ δυνάμεις ἑτερόκλητες διανοουμένων καὶ κουλτουριάρηδων, ποὺ δὲν τοὺς συνδέει κανένας ἰδεολογικὸς ἢ ἐπιστημονικὸς ἢ κοινωνικοπολιτικὸς ἢ πολιτιστικὸς δεσμός. Ἀντιθέτως, σὲ ὡρισμένες περιπτώσεις, ὅπως ἐλέχθη πιὸ πάνω, καὶ θὰ δοῦμε στὴν συνέχεια καὶ στὸ οἰκεῖο μέρος, τοὺς χωρίζει χάσμα μέγα ἀλλὰ καί… μίσος! Συναντῶνται ὅμως, παραμερίζουν προσωρινῶς τίς… διαφορές τους, συνεργάζονται ἀκόμη καὶ στὴν… «συρραφὴ βιβλίων», γιὰ νὰ ἐξαντλήσουν τὸ μένος τους κατὰ τῆς Πίστεως τῆς Χριστιανικῆς καὶ τῆς Ἐκκλησίας.
.             Θέλουμε ἐκ προοιμίου νὰ ὑπογραμμίσουμε ὅτι οἱ «συμμαχοῦσες» ὁμάδες κρούσεως κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ δὲν εἶναι ὅλες «συντονισμένες» ὑπὸ ἕνα ἄνθρωπο-ἀρχηγό. Ὁ στόχος τους ὅμως εἶναι ἕνας καὶ αὐτός. Ἐπίσης, ὁ διαφορισμὸς μεταξὺ τῶν ὁμάδων αὐτῶν εἶναι τόσον στὸ πεδίο τῆς μορφώσεως, ὅσον καὶ στὸ πεδίο τῆς ἐπιλογῆς καὶ χρησιμοποιήσεως τῶν ἐπιθετικῶν μέσων. Εἶναι δηλαδὴ καὶ σοβαροὶ ἀντίπαλοι τῆς Πίστεως, ποὺ χρησιμοποιοῦν ἐπιχειρήματα, λογικὰ καὶ ἱστορικά, ἄσχετα ἂν εἶναι ἀληθινὰ καὶ πειστικὰ ἢ ὄχι. Εἶναι ὅμως καὶ ἐχθροὶ ἀγράμματοι, ἐλεεινοὶ καὶ γελοῖοι, ποὺ ἔχουν βουτήξει τὸν νοῦν καὶ τὴν γλῶσσαν καὶ τὴν γραφίδα τους στὸν βοῦρκο καὶ τὴν ἀσχήμια…, καθυβρίζοντας σκαιότατα κάθε ἱερὸ καὶ ὅσιο!
.             Μία ἄλλη διαφορὰ μεταξὺ τῶν ἀντιπάλων ὁμάδων εἶναι ὅτι, ἐνῶ οἱ πιὸ ἀπαίδευτοι καὶ ἀνιστόρητοι ὁμολογοῦν εὐθέως τὴν ἀθεΐαν των καὶ τὸ μίσος των κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ τῶν Χριστιανῶν, ἀντιθέτως, ὑπάρχουν ἄλλοι κυρίως διανοούμενοι καὶ γραμματισμένοι, πού, διὰ λόγους τοὺς ὁποίους οἱ ἴδιοι γνωρίζουν, δὲν διακηρύσσουν μὲ εὐθύτητα καὶ παρρησίαν τὴν ἀθεΐαν καὶ ἀντιχριστιανικὴν τοποθέτησή τους, ἀλλὰ καμουφλάρονται μὲ τὴν ἐπίκληση τῶν… “δικαιωμάτων τῶν μειονοτήτων”! Προτάσσουν τὸν «καϋμόν» τους… γιὰ τὴν προστασία τῶν μειονοτικῶν ὁμάδων, ποὺ στὴν Ἑλληνικὴ Κοινωνία ἔχουν ποσοστὸν πληθυσμοῦ 3% περίπου καὶ εἰς τὸν βωμὸν τῆς προστασίας τῶν δικαιωμάτων τούτων θυσιάζουν ἀνενδοιάστως τὰ δικαιώματα τῆς συντριπτικῆς πλειοψηφίας τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, στὸ ὄνομα μάλιστα τοῦ Συντάγματος! Πρόκειται γιὰ ἐκείνους τοὺς «διανοουμένους», ποὺ προτείνουν καὶ ἐφαρμόζουν ἀντισυνταγματικοὺς νόμους, γιὰ τοὺς ὁποίους, διακεκριμένος ἐπιστήμων-Ἀρεοπαγίτης διετύπωσε γραπτῶς καὶ εὐθαρσῶς τὴν γνώμην λέγοντας: «Οὐδέποτε ἐπερίμενα ὅτι θὰ ὑπάρχει νόμος, πολὺ δὲ περισσότερο Σύνταγμα, ποὺ νὰ ἀπαγορεύει στοὺς πολλούς, αὐτὸ ποὺ προστατεύει στοὺς ὀλίγους».
.             Ὅμως, «οὐδὲν κρυπτὸν ὃ οὐ μὴ φανερὸν γενήσεται». Κάποτε τὰ «καμουφλὰζ» πέφτουν, τὰ προσωπεῖα ἀποβάλλονται καὶ «γυμνὰ τὰ πρόσωπα… φανερώνονται»!
.             Ἕνα ἄλλο χαρακτηριστικὸ τῶν πολεμίων τοῦ Χριστιανισμοῦ εἶναι ἡ μεγάλη «ἀντίφαση», τὴν ὁποία βιώνουν μερικοὶ τέτοιοι «Ἕλληνες», ποὺ σεμνύνονται γιὰ τὸν ἀντὶ-ἀμερικανισμό τους… Ὑποτίθεται ὅτι εἶναι ἐχθροί τῆς παγκοσμιοποιήσεως καὶ τῆς νέας “Pax Americana”… Πολεμοῦν κάθε «συνεργασία» μὲ τὴν ὑπερδύναμη, στὰ πλαίσια τοῦ ΝΑΤΟ καὶ τῆς ΕΕ, καὶ οἱ ἴδιοι ταυτοχρόνως «χορεύουν» στὸν ρυθμὸ ποὺ ὑπαγορεύουν διάφοροι ἀμερικανοεβραῖοι ἀνθέλληνες καὶ μισέλληνες «τύπου» Kίσινγκερ, γιὰ τὴν ἀποδόμηση κάθε ὑγιοῦς στοιχείου τοῦ Ἑλληνοχριστιανικοῦ Πολιτισμοῦ καὶ γενικά τῆς ὑποστάσεώς μας ὡς Ἔθνους καὶ Ἱστορικῆς Ὀντότητος.
.              Ὕστερα ἀπὸ τὴν εἰσαγωγή μας αὐτή, μὲ τὴν ὁποία σηματοδοτοῦνται οἱ γενικὲς συνιστῶσες τοῦ ἀνὰ χείρας ἔργου, ἀκολουθεῖ ἡ ἀνάπτυξη τῶν ἐπὶ μέρους Κεφαλαίων ποὺ ἀντιστοιχοῦν σὲ ἰσάριθμες Ὁμάδες Πολεμίων τῆς Χριστιανικῆς Πίστεως καὶ Ἐκκλησίας, μὲ τὰ ξεχωριστὰ χαρακτηριστικά τῆς κάθε μιᾶς ἀπὸ αὐτές.

, ,

Σχολιάστε

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ

Προσοχή στήν ἀνάγνωση θρησκευτικῶν βιβλίων
Τοῦ πρωτ. Βασιλείου Κοκολάκη

.           Καί πάλι στό προσκήνιο ἡ μοναχή Γαβριηλία Παπαγιάννη, ὡς μία ἐξαίρετη ἁγία μορφή. Στό προηγούμενο σχετικό βιβλίο περί τῆς ἴδιας μοναχῆς, ¨Ἀσκητικὴ τῆς Ἀγάπης¨, πολύ συνοπτικά, μέσα ἀπό τό συναίσθημα περνοῦν ἁπαλά ἀλλότριες διδασκαλίες: συγκρητιστικά στοιχεῖα, λίγο Ἰνδουϊσμό-Γκουρουϊσμό, προτεστάντικου τύπου γλωσσολαλιά, χορτοφαγία κουλτούρας, ἀποκρυφιστική ὁλιστική θεώρηση τοῦ κόσμου, Υama (ἡ πεποίθηση τῆς γερόντισσας πώς τό σέξ, ἀκόμα καί μέσα στό γάμο, εἶναι ἀντιθεϊκό), ἀνυπαρξία – νέκρωση πρίν καί μετά τό θάνατο, διαλογισμό ἀντί προσευχῆς, θετική σκέψη, μακριά οἱ ἐνοχές, διαφήμιση ἰνδουϊστῶν διδασκάλων, δεισιδαιμονίες, μηνύματα ὁράσεις πλάνες, ἰαματικό χάρισμα, ἐπικίνδυνη ἀγάπη, περίεργη φυσιοθεραπεία.
.         Στό νέο βιβλίο «Ἡ Γερόντισσα τῆς χαρᾶς – Μοναχή Γαβριηλία Παπαγιάννη», τῆς συγγραφέως μοναχῆς Φιλοθέης, ἡγουμένης τοῦ ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου “Παναγία τῶν Βρυούλων”, ἀπό τίς ἐκδόσεις “Ἐπιστροφή” συναντοῦμε ἄλλες ἀλλότριες διδασκαλίες, ὅπως:

.           Ἐπικίνδυνη ἐπικοινωνία μέ ἀγγέλους, θέα ἀγγέλων…
.         Ἐκμετάλλευση ἀγαθῶν λόγων· τά καλά περιστασιακά λόγια κάποιων γερόντων γιά τήν γερόντισσα Γαβριηλία ἤ ἡ ἁπλή ἐπικοινωνία μαζί της δέν σημαίνει καί ἀναγνώριση μίας ἁγιότητας σ’αὐτήν.
.         Ἰνδουϊστική στάση ζωῆς. «…ὅταν σέ ἀκούω, ἐγώ δέν ὑπάρχω, προσπαθῶ νά γίνω ἐσύ, ὥστε νά μπορέσω νά σέ καταλάβω καί νά σέ βοηθήσω, ὁπότε ποιός νά κουραστεῖ, ἀφοῦ ἐγώ δέν ὑπάρχω;» (σελ. 51)
Ὁ ἅγιος κατά τούς διαπροσωπικούς διαλόγους δέν χάνει τήν αὐτοσυνειδησία του, δέν ἐξαφανίζεται μέσα στόν ἄλλο, δέν ταυτίζεται μέ τόν ἄλλο, δέν διακατέχεται ἀπό ἐνσυναίσθηση (νέος ἀποκρυφιστικός ὅρος τῆς Νέας Ἐποχῆς). Ἀλλά διά τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κατανοεῖ τή θέση τοῦ ἄλλου. Τό Ἅγιο Πνεῦμα τοῦ ἀποκαλύπτει τό βάθος τῆς ψυχῆς τοῦ ἄλλου, ὥστε νά μπορεῖ ἀποτελεσματικά νά τόν μεταμορφώσει. «Ὅταν μιλοῦσες μαζί της – λέει ἡ Α. – ἔνιωθες ὅτι γινόταν ἐσύ, ἦταν σά νά μιλοῦσες στόν ἑαυτό σου…γι αὐτό καί δέν ἔλεγε τίποτε, δέν σέ διόρθωνε, μέ ἀποτέλεσμα νά νοιώθεις πολύ ἄνετα μαζί της, ὅπως νοιώθεις μέ τόν ἑαυτό σου». (σελ. 52). Αὐτό γιατί κατεγράφη στό βιβλίο; Περισσότερο θυμίζει ἀποκρυφισμό παρά ὑγιῆ κατάσταση πού αἰσθάνεται κάποιος, ὅταν συνομιλεῖ μέ κάποιον ἅγιο. Ὁ χριστιανός ὅταν προσεύχεται, προσεύχεται ἐνώπιον, ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ, τῆς Παναγίας, τοῦ ἁγίου. Πρόκειται γιά δύο διαφορετικά πρόσωπα. Στό κάτω-κάτω ὅμως, ἄν αἰσθανόσουν ὅτι μιλᾶς μέ τόν ἑαυτό σου, γιατί νά μήν τό ἔκανες κατ’εὐθείαν, χωρίς καί πάλι νά διορθώνεσαι σέ τίποτα;

.           Ἀμνήστευση ὁμοφυλοφιλίας· Στή σελ. 55-56 ἀναφέρεται ἡ συγγραφέας σέ περίπτωση ὁμοφυλόφιλου πού ἐκμυστηρεύθηκε τό πάθος του στή γερόντισσα. Ἡ ἀντιμετώπισή του, σύμφωνα μέ τά γραφόμενα, ἔγινε τόσο ἀγαπητικά, μά τόσο, πού οὔτε κἄν τοῦ εἶπε ἡ γερόντισσα πώς πρόκειται γιά ἁμαρτία. Ἀντιθέτως τοῦ εἶπε μεταξύ ἄλλων «ὁ ἔρωτας εἶναι ἕνα ὄχημα τοῦ Θεοῦ γιά νά φτάσουμε στήν ἀγάπη πρός τό πρόσωπό Του. …ὅταν ζήσεις μέ ἕναν ἄνθρωπο πολύ καί τόν ἀγαπήσεις πολύ, μετά, ὅταν τόν χάσεις, εἶναι πολύ δύσκολο… Καί συνεχίζει ὁ παθών καί τῆς λέει: αὐτός ὁ ἄνθρωπος πού συνυπήρχαμε στό Λονδίνο, τώρα πού ἤμουν διακοπές, δέν ἤθελε νά μέ βλέπει καί μοῦ ἔλεγε ἡ γερόντισσα, γιά νά μέ παρηγορήσει “Μή στεναχωριέσαι! Καί τά παντρεμένα ζευγάρια κάνουν ἀποχή κάποιες περιόδους τοῦ χρόνου!”». Ἔτσι θά ἔλεγε καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἤ ἕνας ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος;

.           Διορατικό δῆθεν χάρισμα: Σέ ἄλλο σημεῖο τοῦ βιβλίου θεωρεῖται διορατικό χάρισμα τῆς γερόντισσας τό ὅτι ρώτησε κάποτε μία παντρεμένη “τί γίνεται μέ τή μοιχεία;” καί ὄντως αὐτή ἡ γυναίκα εἶχε ὑποπέσει στό ἁμάρτημα τῆς μοιχείας.

.         Ἀκύρωση τῆς κολάσεως· σελ. 104: «ὁ Θεός ξέρει καί θά τούς σώσει ὅλους». Τότε ἀκυρώνεται ἡ αἰώνια κόλαση ἤ εἶναι ἁπλῶς πρός ἐκφοβισμό;

.           Ἰσοτιμία γερόντισσας μέ πνευματικούς · σελ. 113: «…Ἀφοῦ ρωτᾶς ἐμένα, ρωτᾶς καί τόν πατέρα Χ… Νά κάνεις ὅ, τι σοῦ πεῖ ὁ πατήρ Χ… Ἐσύ ρωτᾶς γιά νά δεῖς τί σέ συμφέρει. Ἐφ᾽ ὅσον δέν ἔχεις ἐμπιστοσύνη, νά καταλήξεις ἐσύ σέ αὐτό πού θέλεις». σελ. 115: «Μπορεῖ ὁ πνευματικός νά δώσει εὐλογία γιά κάτι καί ὁ Θεός νά παρεμβαίνει μέ τούς δικούς του τρόπους καί νά γίνεται ἐμπόδιο σέ κάτι πού ἐμεῖς ἔχουμε προγραμματίσει. Ἀρκεῖ ἐμεῖς νά ἔχουμε ἐμπιστοσύνη στόν Θεό»… «Ὁ Θεός θέλει αὐτό πού θέλουμε, ἀρκεῖ νά εἶναι γιά τό καλό μας». Τί συμπέρασμα βγαίνει τελικά; Κάνω ὑπακοή στόν πνευματικό μου ἤ στίς παρεμβάσεις; Ποιός ὁρίζει τί εἶναι γιά τό καλό μας καί πῶς θά τό καταλάβω;…σελ. 118: «ὁ Θεός δέν εἶναι τύραννος νά θέλει τό ἀντίθετο ἀπό αὐτό πού θέλουμε ἐμεῖς». Πολύ ἐπικίνδυνες προτάσεις. Κάποιες φορές θέλει τό ἀντίθετο ἀπό τό δικό μας, ἀφοῦ καί δέν ξέρουμε τί ζητᾶμε, ἀλλά κι ἄν ὄντως εἶναι γιά τό καλό μας.

.         Ἀτομοκεντρική θυσία· σελ. 130: «Ἀγάπα τόν διπλανό σου ἀλλά ὄχι παραπάνω ἀπό τόν ἑαυτό σου, γιατί ἔχεις ὑποχρέωση στό σαρκίο σου, νά μήν τό ἐκθέτεις σέ κίνδυνο». Αὐτό μᾶς διδάσκει ἡ θυσία τοῦ Χριστοῦ ἤ ἑνός ἁγίου;

.            Χωρίς σχόλια · σελ. 131: «Δέν ἔχει γεννηθεῖ ἀκόμη ὁ ἄνθρωπος πού θά μέ λυπήσει».

.         Ἐν κατακλεῖδι νά ᾽χουμε τά μάτια μας τετρακόσια γιατί ὅ, τι χριστιανικό μᾶς σερβίρεται, δέν σημαίνει ἀπαραίτητα καί ὅτι εἶναι.
.         Συνιστοῦμε στούς ἀναγνῶστες, ἀνεπιφύλακτα νά διαβάσουν τήν κριτική τοῦ αἰδεσιμ. πρωτοπρ. Βασιλείου Σπηλιοπούλου στό προηγούμενο βιβλίο «Ἡ Ἀσκητική τῆς Ἀγάπης», τῆς ὁμωνύμου συγγραφέως Γαβριηλίας μοναχῆς
.       Ἡ ἐν λόγῳ κριτική φαίνεται πώς δέν προβλημάτισε τήν συγγραφέα μοναχή Φιλοθέη. Κρῖμα. Τό ὅτι ἐπιπλέον δέν ὑπῆρξε καμιά ἀναίρεση τῆς τεκμηριωμένης κριτικῆς τοῦ π. Β. Σπηλιοπούλου, ἐπιβεβαιώνει τήν ἀλήθεια τῶν ἐπισημάνσεών του περί τῆς προβολῆς τῶν θέσεων τῆς Νέας Ἐποχῆς μέσα ἀπό τά προαναφερθέντα βιβλία. Οὔτε κι αὐτό μᾶς προβλημάτισε;

ΠΗΓΗ: orthros.eu

 

Σχολιάστε

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ [Νέα ἔκδοση]

Ἀθαν. Φραγκοπούλου

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ
ἐκδ. «Ὁ Σωτήρ», Ἀθῆναι 2018, σελ. 400

.          Ἡ πίστη τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας σὲ μία ἁπλὴ καὶ συστηματικὴ παρουσίαση. Ἀπευθύνεται στὸν ἀναγνώστη ποὺ ἐνδιαφέρεται νὰ γνωρίσει τὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ σὲ ὅσους ἀσχολοῦνται μὲ τὴν Κατήχηση. Χρήσιμο καὶ γιὰ θεολόγους, καθὼς περιλαμβάνει πλῆθος πατερικῶν χωρίων.

Σχολιάστε

«ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΠΟΛΕΜΙΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ» [Νέα ἔκδοση]

[ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ]
Φιλόλαος Δ. Δημητρίου

«Σύγχρονοι πολέμιοι τοῦ Χριστιανισμοῦ»,

EKΔOΣEIΣ “THNOΣ”,
Ἀθῆναι 2018, σελ. 400

.             Ἕνας ἀπό τούς μεγαλυτέρους ἱστορικούς τῆς ἐποχῆς μας, ὁ Γάλλος καθηγητής Μπρωντέλ ἔκανε τήν ἑξῆς δήλωσι: «Ζοῦμε στόν αἰώνα τοῦ Διαβόλου»! Βέβαια, ὁ Μπρωντέλ εἶπε τήν ἀλήθεια αὐτή, ὡς ἐπιστή­μων μελετητής τῆς συγχρόνου πραγματικότητος, ἐπαναλαμβάνει ὅμως κατά τρόπον διαπιστωτικόν τήν διακήρυξιν τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου ὅτι: «Ὁ κόσμος ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται»!
.              Ἀκόμη σαφέστερα, ὁ συγγραφέας David J. Stewart γράφει τά ἑξῆς: «Ὁ Σατανᾶς εἶναι ὁ θεός αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Ὁ Σατανᾶς ἐλέγχει τόν κόσμο διά μέσου δαιμονοκρατουμένων προσκυνητῶν τοῦ Ἑωσφόρου, τέτοιων ὅπως ἡ Μ. Blavatsky, Alice Bailey, Albert Pike καί Aleister Crowley. Τό Lucis Trust προπαγανδίζει καί προωθεῖ τό ἔργο τοῦ δαιμονοκρατουμένου αὐτοῦ ἀνδρός (τοῦ D.K.), ὁ ὁποῖος ἐργάζονταν ἐπί 30 ἔτη διά μέσου τῆς Α.Β». Καί ὅσο –προχωρώντας– διαβάζει κανείς τά ἑωσφορικά κείμενά τους, τόσο νοιώθει νά τόν ἐγ­γί­ζη τό πάγωμα τοῦ ἀντιχριστιανικοῦ τους πάθους. Γράφουν: «Πρέπει νά καθιερωθῆ μιά παγκόσμια θρησκεία τῆς Νέας Ἐποχῆς, χωρίς τόν Ἰησοῦ Χριστό, ὡς Κύριο καί Σωτήρα. Ἡ χριστια­νική ἐκκλησία εἶναι νεκρή καί πρέπει νά ἀντικατασταθῆ. Ἡ ἐπερχόμενη παγκόσμια θρησκεία τῆς Νέας Ἐποχῆς θά δώση ἔμφαση στήν ἑνότητα ὅλων τῶν θρησκειῶν καί θά ἀπορρίπτη τήν προσκόλληση στόν λόγο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ: “Ἐγώ εἶμαι ἡ ὁδός, ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή”».
.                 Καί ἰδού πῶς τόν ἐννοοῦν: «Οἱ παρανοϊκές καί ἀνώριμες ἰδέες περί “ἁμαρτίας” καί “ἐνοχῆς” δέν θά πρέπει νά ἐμφυτεύονται στούς νέους ἀπό γονεῖς, διδασκάλους, ἱερεῖς καί ἄλλους ἐνήλικες. Τά παιδιά πρέπει νά διδαχθοῦν ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες –Χριστιανισμός, Ἰνδουϊσμός, Μαγεία, Βουδδισμός, Ἰσλαμισμός, Ἰουδαϊσμός, Εἰδωλολατρεία κλπ.,– ἔχουν τήν ἴδια ἀξία καί δέν ἔχει σημασία σέ «ποιόν θεό» πιστεύει κανείς… Οἱ χριστιανικές ἰδέες, ὅπως ὁ παράδεισος, ἡ κόλαση, καί ἡ κρίση πρέπει νά ἐξαφανισθοῦν καί ἡ Ἰδεολογία τῆς Π. Διαθήκης νά ἀπορριφθῆ.»!
.               Πλέον τούτου ἀκοῦστε τί εἶπεν ὁ ἔγκριτος δημοσιογράφος καί πρώην Πρόεδρος τοῦ Προσωπικοῦ τῆς ἐφημερίδος “New York Times”, Jan Swinton, ἐξ ἀφορμῆς ἐρωτήματος ἐάν ὑπάρχη ἀνεξάρτητος ΤΥΠΟΣ εἰς τήν Ἀμερικήν: «Δέν ὑπάρχει τέτοιο πράγμα, δηλαδή ἀνεξάρτητος Τύπος στήν Ἀμερική… Εἶναι δουλειά καί καθῆκον κάθε δημοσιογράφου νά καταστρέφη τήν ἀλήθεια, νά ὑπηρετῆ τό ψέμα, νά διαστρέφη τήν πραγματικότητα, νά κολακεύη γονυπετής τόν μαμωνᾶ, νά πουλάη τήν πατρίδα του καί τήν φυλή του, γιά τόν ἐπιούσιον ἄρτον του…. Ἐμεῖς (οἱ δημοσιογράφοι) εἴμαστε τά ἐργαλεῖα καί οἱ ὑποτελεῖς τῶν πλου­σίων ἀνδρῶν τοῦ παρασκηνίου. Τά ταλέντα μας, οἱ δυνατότητές μας καί αὐτές ἀκόμη οἱ ζωές μας εἶναι ὅλα περιουσία τῶν ἄλλων. Ἐμεῖς εἴμαστε πνευματικές πόρνες».*
* (Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο: «Σύγχρονοι πολέμιοι τοῦ Χριστιανισμοῦ»).

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΠΟΛΕΜΙΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ (Β´) «Στὸ δεύτερο ἥμισυ τοῦ 20οῦ αἰῶνος ὁ πόλεμος κατὰ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ παίρνει ἄλλες διαστάσεις.Θὰ μείνουμε ἄναυδοι βλέποντας ἀφύσικες, ἀλλοπρόσαλλες καὶ “δαιμονικὲς” συμμαχίες, κατὰ τῆς Πίστεως»

, ,

Σχολιάστε

«ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ- ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΜΙΝΩΙΤΩΝ ΚΡΗΤΩΝ»

 

 

Προσαυξημένη Β´ ἔκδοση
τοῦ ἱστορικοῦ βιβλίου τοῦ Κ. Β. Καραστάθη
 

«ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ- ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΜΙΝΩΙΤΩΝ ΚΡΗΤΩΝ»

.              Οἱ Κρῆτες, μετά τήν ἀποτυχία τῆς ἐκστρατείας τους νά καταλάβουν τή Σικελία καί νά ἐκδικηθοῦν τό θάνατο τοῦ βασιλιᾶ τους Μίνωα Β΄, δημιουργοῦ τοῦ περίφημου μινωικοῦ πολιτισμοῦ (περί τό 1274 π.Χ.), ἐπιβιβάστηκαν στά πλοῖα τους -σύν γυναιξί καί τέκνοις- νά ἐπιστρέψουν στήν Κρήτη. Πλέοντας παράλληλα πρός τίς ἀνατολικές ἀκτές τῆς Κάτω Ἰταλίας, μεγάλη θαλασσοταραχή θρυμμάτισε τά πλοῖα τους στίς βραχώδεις ἀκτές τῆς Ἀπουλίας. Ἀναγκαστικά οἱ Μινωίτες Κρῆτες ἔγιναν μόνιμοι κάτοικοι σέ περιοχή τῆς Ἀπουλίας. Ὀνόμασαν τή νέα πατρίδα τους Ἰαπυγία ἀπό τό ὄνομα τοῦ ἀρχηγοῦ τους (Ἰάπυξ, Ιάπυγος), καί τούς ἑαυτούς τους Ἰάπυγες. Μερίδα Ἰαπύγων τῆς ἑπόμενης ἤ μεθεπόμενης γενεᾶς ἐστασίασε καί ὑποχρεώθηκε νά ἐγκατα­λεί­ψει τήν Ἰαπυγία. Οἱ στασιαστές Ἰάπυγες ὁδοιπορώντας γύρω ἀπό τήν Ἀδριατική θάλασσα ἔφθασαν στή Λιβυρνία, ὅπου, μέ τήν ἄδεια τῶν Λιβυρνῶν, ἐγκαταστά­θηκαν στίς ἀκτές καί στά νησιά τῆς χώρας. Σ’ ἕνα μεγάλο νησί ἔκτισαν τήν πόλη Ἄρβη (Arba τήν ἀποκαλεῖ ὁ Πλίνιος), ὡς καταγόμενοι προφανῶς ἀπό τή μεγάλη παραθαλάσσια πόλη τῆς Κρήτης Ἄρβη, πού ἀπό τόν 19ο αἰώνα π.Χ. ὑπῆρξε μεγάλο διαμετακομιστικό ἐμπορικό κέντρο γιά ὁλόκληρη τή Μεσόγειο. Οἱ Ἄρβιοι αὐτοί   Ἰάπυγες ἤ ἁπλά Ἄρβιοι ἤ Ἄρβοι ἤ καί Ἄβροι – ὅπως τούς ἀναφέρει ὁ Ἑκαταῖος ὁ Μιλήσιος (6ος αἰώνας π.Χ.) – στά χρόνια ἐκείνου τοῦ ἱστορικοῦ εἶχαν ἤδη μετακινηθεῖ νοτιότερα στίς ἀνατολικές ἀκτές τῆς Ἀδριατικῆς, σέ περιοχή στήν ὁποία ἔδωσαν τό ὄνομα Ἄρβων καί στούς ἑαυτούς τους τό ὄνομα Ἀρβώνιοι Ἀρβωνίτες. Καί κατά τόν 3ο αἰώνα π.Χ. ὕστερα ἀπό τραγικά γεγονότα, ἐγκαταστάθηκαν στην περιοχή, στήν ὁποία ἔδωσαν τό ὄνομα Ἄρβανον καί στούς ἑαυτούς τους τό ὄνομα Ἀρβανίτες. Στόν Ἄρβωνα καί στό Ἄρβανο εἶχαν γείτονες τούς Ἰλλυριούς Ταυλάντιους ἤ Χελιδόνιους, μέ τούς ὁποίους συνεργάζονταν σέ νόνιμες ἤ παράνομες βιοποριστικές ἐνασχολήσεις (πειρατεῖες κλπ.), δηλαδή τούς προγόνους τῶν σημε­ρινῶν Ἀλβανῶν (Τόσκηδων).
.               Πλῆθος ἱστορικῶν, λαογραφικῶν καί γλωσσικῶν στοιχείων, πού ἀφοροῦν τούς Κρῆτες Ἰάπυγες, ἐμπλουτίζουν τήν παροῦσα προσαυξημένη β´ ἔκδοση καί ἀποδεικνύουν ὅτι οἱ Ἀρβανίτες, πού ἔφθασαν στήν Ἑλλάδα κατά τούς 14ο και 15ο αἰῶνες, ἦσαν ἀναμφισβήτητα ἀπόγονοι Κρητῶν τῆς έποχῆς τοῦ Μίνωος Β´.

(Δελτίο τύπου τοῦ Ἐκδοτικοῦ Οἴκου «Ινφογνώμων)

Σχολιάστε