Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΒΙΒΛΙΟ-ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ/ – ΚΡΙΣΙΕΣ"

Η (ἀντικανονικὴ) ΓΟΝΥΚΛΙΣΙΑ τῆς Κυριακῆς ΣΗΜΕΙΟ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΕΥΣΕΒΕΙΑ καὶ ΤΟΝ ΑΥΤΟΝΟΜΟ ΠΙΕΤΙΣΜΟ

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ νέο βιβλίο

Ἀρχιμ. Γρηγορίου Δ. Παπαθωμᾶ
Καθηγ. Κανονικοῦ Δικαίου Πανεπ. Ἀθηνῶν
Η ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗ ΓΟΝΥΚΛΙΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
(Πατερικὴ καὶ Κανονικὴ μαρτυρία)
ἐκδ. «Ἐπέκταση», Κατερίνη 2017,
σελ. 78-80
Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.                 […] Οἱ ἱεροὶ Κανόνες, ποὺ παρουσιάσαμε, ἀντανακλώντας τὴν ἀρχέγονη καὶ διαχρονικὴ πράξη τῆς Ἐκκλησίας, προτείνουν –ἢ μᾶλλον ἀπαιτοῦν– ἡ μαρτυρία καὶ ἡ ὁμολογία τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν τεθνεώτων, καθὼς καὶ τῆς προσδοκίας τοῦ Μέλλοντος Αἰῶνος, νὰ ἐκφράζωνται μὲ τὴν ἄρνηση τῆς γονυκλισίας κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας καὶ τῶν ἀναστάσιμων στιγμῶν τῆς Ἐκκλησίας καὶ μὲ τὴν ὀρθοστασία. Ἔτσι, ἡ γονυκλισία ἔγινε τὸ σημεῖο-κλειδὶ τῆς διάκρισης ἀνάμεσα στὴν πραγματικὴ εὐσέβεια καὶ τὸν πιετισμό. Ἡ εὐσέβεια παραμένει πάντα «ἑπομένη τοῖς ἁγίοις πατράσιν» («ἀκολουθεῖ πάντοτε τοὺς Ἁγίους Πατέρες»), ἐνῶ ὁ πιετισμὸς αὐτονομεῖται, σύμφωνα μὲ τὸ ἰδανικὸ τοῦ ἀφηρημένου θρησκευτικοῦ ἀτομικισμοῦ, ποὺ δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὸν Χριστό… Πρόκειται γιὰ ἕνα πνεῦμα ἀτομικῆς προσέγγισης ἢ μᾶλλον γιὰ ἕνα πρόσχημα ἀτομικῆς εὐσέβειας, ποὺ ἀγωνίζεται νὰ ἐπιβληθεῖ στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησιακῆς ζωῆς, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα γίνεται «ἀντι-ευσέβεια», γιατί ἀντιτίθεται στὴν ἐκκλησιακὴ παράδοση, στὴν ἐκκλησιακὴ ἐμπειρία, ἀλλὰ καὶ στὴν ἴδια τὴν Ἐκκλησία. Ἡ Θεία Εὐχαριστία, διατηρώντας τὴν κεντρική της θέση στὴν ζωὴ τοῦ πιστοῦ, εἶναι στὴν πραγματικότητα μία πράξη τῆς Ἐκκλησιακῆς κοινότητας στὸ σύνολό της. Δὲν εἶναι μία ἀτομικὴ πράξη. Ἡ Θεία Λειτουργία ἐκτείνεται πέρα ἀπὸ τὴν προσωπική μας εὐσέβεια, διότι στὴν πραγματικότητα εἶναι μία ἑορτὴ τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν εἶναι τὸ ἄτομο, ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία συνολικὰ ποὺ ἑνώνεται μὲ τὸν Θεό. Τέλος, ἡ Θεία Λειτουργία πρέπει νὰ προστατεύσει τοὺς χριστιανοὺς ἀπὸ τὸν ἐγκλωβισμό τους στὰ ἀτομικὰ θρησκευτικά τους αἰσθήματα. Ἡ Ἐκκλησία συνιστᾶ μία κοινὴ ζωὴ καὶ μία μαρτυρία διαρκῆ, ἐπίσης κοινή, τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ, τῆς μέλλουσας ἀνάστασης
.             Γιὰ τὴν Κανονικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, τὸ ζήτημα εἶναι ξεκάθαρο καὶ πρὸ πολλοῦ λυμένο. Αὐτὴ ἡ παράδοση παρέμεινε μοναδική, κοινὴ καὶ ὁμόφωνη καθ’ ὅλη τὴν διάρκεια τῶν εἴκοσι (-20-) αἰώνων τῆς χριστιανικῆς ἐποχῆς: μὴ γονυκλισία κατὰ τὶς ἡμέρες ποὺ ὑποδεικνύει ἡ Ἐκκλησία, «οὐδεὶς ἀντερεῖ, ὅστις γε κἂν κατὰ μικρὸν γοῦν θεσμῶν ἐκκλησιαστικῶν πεπείραται», μᾶς λέει ὁ Μέγας Βασίλειος στὸν προαναφερόμενο κανόνα. Ζητήματα ὅπως τὸ ἐξεταζόμενο, ἐνῶ λύθηκαν καὶ μάλιστα ἀπὸ πολὺ ἐνωρὶς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, τίθενται ἐκ νέου σήμερα ἐξ αἰτίας μίας ἑτερο-κεντρικῆς θεολογικῆς προβληματικῆς, κυρίως στὸ ἐπίπεδο τῆς καθημερινῆς πράξης τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὸ διαπιστώνεται μὲ ἔκδηλο τρόπο κατὰ τὴν ἐνεργῆ ἔκφραση τῆς πίστεως διὰ μέσου τῆς πράξεως τῆς Ἐκκλησίας καὶ συγκεκριμένα τῆς στάσης τῶν πιστῶν. Προσωπικά, «ἑπόμενος τοῖς ἁγίοις πατράσιν», ἀκολουθῶ τὰ ἴχνη ὅλων τῶν ἀνθρώπων τῆς Ἐκκλησίας, τῶν ὁποίων τὰ ὀνόματα ἀνέφερα παραπάνω, καὶ παρακαλῶ ἀπὸ τὰ μύχια τῆς καρδιᾶς μου ὅλους τοὺς φοιτητές μου, ποὺ μὲ ὑποδέχθηκαν ὡς μάρτυρα τῆς Κανονικῆς Παράδοσης τῆς Ἐκκλησίας, νὰ κάνουν τὸ ἴδιο. Αὐτοὶ ἀντιπροσωπεύουν τὴν νέα γενιὰ τοῦ Ἐκκλησιακοῦ σώματος στὴν αὐγὴ αὐτῆς τῆς 3ης χιλιετίας, ἡ ὁποία θὰ ἀποδειχθεῖ καθοριστική, καὶ θὰ ἔχουν, καὶ αὐτοὶ ἐπίσης, «ἑπόμενοι τῆς ἁγίοις πατράσιν», τὴν σταθερὴ βούληση νὰ ξεπεράσουν ὅλες ἐκεῖνες τὶς κανονικὲς πλάνες, ποὺ παρουσιάζονται στοὺς κόλπους τῶν Ἐκκλησιακῶν κοινοτήτων, ἀκόμη καὶ ἂν ἐμφανίζωνται μὲ τὴν δύναμη μιᾶς «ἀποστολικῆς παραδόσεως» (sic), ἰδιαίτερα πιετιστικῆς καὶ προφανῶς ὑπερ-ὀρθόδοξης (sic). Σύμφωνα μὲ ὅσα μελετήσαμε παραπάνω στοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὅσοι ἀκουμποῦν τὸ γόνυ στὴν γῆ κατὰ τὶς ἡμέρες ποὺ προαναφέραμε, πράγματι δίνουν τὴν ἐντύπωση ὅτι δὲν κατανοοῦν τὴν ἐκκλησιακὴ εὐαισθησία τῆς πατερικῆς καὶ κανονικῆς ἐμπειρίας –εἴτε δὲν μποροῦν εἴτε δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ τὴν κατανοήσουν–, καὶ ἐπίσης δίνουν τὴν ἐντύπωση ὅτι δὲν πιστεύουν στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καὶ οὔτε περιμένουν πραγματικὰ τὴν ἐσχατολογικὴ Ἔλευσή Του. Ἡ δισχιλιετὴς κανονικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἔχει μόνον ἐξαλείψει τὴν ἄθεη ἄρνηση ἢ τὸν προτεσταντισμό· ἔχει ἐπίσης ἐξαλείψει καὶ τὴν χριστιανικὴ ἀτομικιστικὴ ἢ ἀτομικοποιοῦσα εὐσέβεια… Ὁ καθένας ἐνεργεῖ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο γιὰ διαφορετικὸ λόγο, ἀλλὰ τὸ ἀποτέλεσμα παραμένει ἴδιο!…
.                   Στὴν ἔρευνα ποὺ μόλις πραγματοποιήσαμε, ἂς μᾶς ἐπιτραπεῖ νὰ ὑπογραμμίσουμε μία σημαντικὴ λεπτομέρεια: κανεὶς δὲν εἶχε ἐπικαλεσθεῖ ἕως σήμερα τὸν κανόνα 5 τῆς Τοπικῆς Συνόδου τῆς Νεο-Καισαρείας (319), πιθανῶς γιατί δὲν εἶχε ἐπιχειρηθεῖ καμμία ἀνάγνωσή του ἀρκετὰ προσεκτική. Ὡστόσο, αὐτὸς ὁ κανόνας ἀποτελεῖ τὸ κλειδὶ γιὰ τὴν ἐρώτησή μας, χωρὶς νὰ ἀφήνει κανένα περιθώριο γιὰ ἑρμηνεῖες ἐλεύθερες καὶ ἀποκλίνουσες, οὔτε γιὰ προσωπικὴ ἐπιλογή, δηλαδὴ τῆς γονυκλισίας ἢ τῆς μὴ γονυκλισίας ἢ γιὰ τὸν συνδυασμὸ τῶν δύο στάσεων (sic): εἴτε γονατίζουμε εἴτε δὲν γονατίζουμε: κατ’ ἐπιλογή! Ἀποκλείει κάθε ἔννοια γονυκλισίας κατὰ τὶς ἀναστάσιμες καὶ ἐσχατολογικὲς στιγμὲς τῆς ἐκκλησιακῆς ζωῆς μὲ ἀντίκρυσμα «τὴν ἐκδίωξη ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία». Πράγματι, σύμφωνα μὲ τὸν παραπάνω κανόνα, «ἡ ὄρθια στάση» κατὰ τὶς συγκεκριμένες ἀναστάσιμες στιγμὲς ἦταν τὸ προνόμιο ὅλων ἐκείνων ποὺ ἦταν σὲ πλήρη κοινωνία μὲ τὴν Ἐκκλησία, δηλαδὴ τῶν πιστῶν. Ἀλλὰ καὶ οἱ κατηχούμενοι, ὅπως καὶ οἱ διάφορες κατηγορίες τῶν μετανοούντων, ἐπίσης δὲν ἀποκλείονται ἀπὸ τὴν ἀπαγόρευση τῆς γονυκλισίας κατὰ τὶς ἡμέρες αὐτὲς καὶ ὑποβάλλονται στὸ κανονικὸ ἐπιτίμιο τοῦ ἀποκλεισμοῦ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.

, , ,

Σχολιάστε

«ΜΕΘ᾽ ΗΜΩΝ Ο ΘΕΟΣ» -132 ἀξιόπιστα θαυμαστὰ ἱστορικὰ γεγονότα [Ἅγ. Νικόλ. Βελιμίροβιτς]

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ

Ἁγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς

«ΜΕΘ᾽ ΗΜΩΝ Ο ΘΕΟΣ (“Ἐμμανουὴλ”)
-132 ἀξιόπιστα θαυμαστὰ ἱστορικὰ γεγονότα-

ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη»,
Θεσσαλονίκη 2017 (Ἰούνιος),
σελ. 190

ΠΡΟΛΟΓΟΣ
ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.                 «Οἱ ἱστoρίες ποὺ δημoσιεύoνται στὸ βιβλίο αὐτὸ εἶναι μόνον ἕνα δεμάτι σταριῶν ἀπὸ τὸ ἀνθρώπινο χωράφι τῆς ζωῆς. Κάποιες ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἀκούσαμε ἐξ ἰδίων καὶ ἄλλες τὶς πληροφορηθήκαμε μέσῳ τρίτων ἀτόμων. Δημοσιεύουμε ὅμως μόνον ἐκεῖνες ποὺ εἶναι χαρακτηριστικὲς καὶ ἀξιόπιστες. Μερικὲς εἶναι σχεδὸν ἴδιες μὲ τὰ θαύματα τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἐνῶ ἄλλες παρουσιάζουν ὀμoιότητα μὲ θαύματα ποὺ ἔχουν καταγραφεῖ σὲ παλαιότερες ἐποχὲς στὴν ἐκκλησιαστική μας παράδοση.
.             Ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ ἡ ἐκκλησιαστική μας Παράδοση ἀπoτελoῦν τὰ πλέον κατάλληλα μέσα γιὰ τὴν ἑρμηνεία αὐτῶν τῶν θαυμάσιων γεγονότων, ποὺ συνέβησαν στὸν κόσμο καὶ ἐπηρέασαν τὶς ἀνθρώπινες ζωές. Ἀποτελοῦν ὁδηγὸ γιὰ ὅποιον προσπαθήσει νὰ τὰ ἐκτιμήσει, ὁδηγὸ ποὺ μειώνει τὴν πιθανότητα τῆς πνευματικῆς πλάνης. Συμβάλλουν στὴ διάκριση τῆς ἀλήθειας ἀπὸ τὴν πλάνη, τοῦ φωτὸς ἀπὸ τὸ σκοτάδι καὶ τῆς πραγματικότητας ἀπὸ τὰ σύμβολα.
.                 Ποιό ὅμως εἶναι τὸ συμπέρασμα, τὸ ὁποῖο συνάγεται ἀπὸ τέτoιoυ εἴδους βιώματα; Πιθανὸν εἶναι μόνον ἕνα καὶ μοναδικό: Ὁ Θεὸς εἶναι Αὐτὸς ποὺ ὁδηγεῖ τὸν κόσμο καὶ κυβερνᾶ τὴν κάθε ἀνθρώπινη ζωή. Ὁ Θεὸς ἐνεργεῖ µἐ ἀπείρους τρόπους, γιὰ νὰ φέρει τοὺς ἀνθρώπους κoντά Του, κοντὰ στὴν Ἀλήθεια, κοντὰ στὴν σωτηρία τους.»

.                 Ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμίρoβιτς μὲ τὸ βιβλίο τoυ «Ἐμμανουὴλ» ἀποδεικνύει τὴν ἀγάπη του γιὰ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα.
.                 Τὸ κοινὸ στοιχεῖο ὅλων αὐτῶν τῶν ἱστοριῶν εἶναι ἕνα: πὼς ὁ Θεὸς εἶναι δίπλα μας καὶ ἀόρατα κινεῖ τὰ νήματα τῆς ζωῆς ὅλων μας.
.                 Ὑπάρχει τὸ πνευματικὸ βασίλειο, τὸ βασίλειο τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖο εἶναι γεμάτo ἀπὸ τὶς ψυχὲς τῶν Δικαίων. Ὑπάρχει μόνον ἕνας νόμος, ὁ νόμος τῆς Δικαιοσύνης τοῦ Θεοῦ, ὁ νόμος τῆς ἠθικῆς. Ὁτιδήποτε ἄλλo ὀνομάζεται νόμος, εἶναι σκιὰ καὶ σύμβολο αὐτοῦ τoῦ μεγάλου καὶ αἰώνιου νόμου τοῦ Θεοῦ.
.                 Μὲ λίγα λόγια, ἐμεῖς οἱ ταξιδιῶτες αὐτοῦ τοῦ κόσμου δὲν εἴμαστε μόνοι στὸν δρόμο μας. Μαζί μας εἶναι ὁ Θεὸς καὶ ὅλος ὁ οὐράνιος στρατός. Ἐμμανουήλ: «Μεθ᾽ ἡμῶν ὁ Θεός»: Μαζί μας εἶναι ὁ Κύριος.

 

 

 

Σχολιάστε

«ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΣΑΝ ΟΙ ΑΘΕΟΦΟΒΟΙ ΝΑ ΦΤΥΣΟΥΝ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ;» [Ἅγ. Παΐσιος Ἁγιορ.]

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ νέο βιβλίο
τοῦ ἱερομονάχου Γρηγορίου
«Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος»
ἔκδ. Ἱ. Κουτλουμουσιανοῦ Κελλίου
Ἁγ. Ἰωάννου Θεολόγου,
Ἅγιον Ὄρος 2017
σελ. 110-111
Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστιαν. Βιβλιογρ.»

.                 […] Ὁ εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος μεταξὺ ἄλλων γράφει: Ἐνέπτυσαν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ. Καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἐκφράζει μὲ θλίψη τὴν ἀγάπη του στὸν Κύριο: «Τί μπορεῖ νὰ ἐξισωθῆ μὲ αὐτὴ τὴν ὕβρη». Ἔφτυναν καὶ ράπιζαν τὸ πρόσωπο ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖο ἡ θάλασσα σεβάστηκε, ὅταν τὸ εἶδε (καὶ γαλήνεψε), τὸ ὁποῖο ὁ ἥλιος ἀντίκρυσε πάνω στὸν Σταυρό καὶ ἔκρυψε τὶς ἀκτῖνες του».
.              Γιὰ τὸν ἐμπτυσμὸ αὐτὸ τοῦ θείου Προσώπου, πονοῦσε πολὺ καὶ ἕνας ἄλλος ἅγιος, ὁ ὅσιος Παΐσιος ὁ ἁγιορείτης. Ὅταν ἀξιώθηκε νὰ ἀντικρύση τὸν Χριστό, μὲ πόνο ἐξέφρασε τὴν ἀπορία: «Πῶς μπόρεσαν –οἱ ἀθεόφοβοι– νὰ φτύσουν αὐτὴ τὴν παρθενικὴ ὀμορφιά;»

, , ,

Σχολιάστε

«ΟΠΟΤΕ Η ΝΥΜΦΗ ΓΥΡΙΣΕΙ, Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΗ»

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ νέο βιβλίο
τοῦ Δημ. Μαυρόπουλου:
«Σχόλια στὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιο»
κδ. «Δόμος», Ἀθῆναι 2017,
σελ. 116-117
Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστιαν. Βιβλιογρ.»

[…] Νὰ τὸ πῶ μὲ ἕναν διαφορετικὸ λόγο χρησιμοποιώντας αὐτὸ ποὺ λέει ὁ ἅγιος Μάξιμος: ποιά εἶναι αὐτὴ ἡ δικαίωση, τί θὰ προκύψει ἀπὸ τὴν ἐσχάτη Κρίση; Αὐτὸ ποὺ θὰ προκύψει εἶναι ὅτι θὰ ἀναγνωρίσουμε τὸ πρόσωπο τοῦ Νυμφίου. Ἂν τὸ ἀναγνωρίσουμε, εἴμαστε μὲ τὸν Νυμφίο, ἂν δὲν τὸ ἀναγνωρίσουμε, ὁ Νυμφίος γίνεται πηγὴ βασάνου, ἡ παρουσία του γίνεται πηγὴ βασάνου. Αὐτὸ μᾶς λέει καὶ τὸ συναξάρι τῆς Κυριακῆς τῆς Ἀπόκρεω: τρυφὴν μὲν καὶ βασιλείαν οὐρανῶν εἶναι, τὴν μετὰ Θεοῦ τῶν ἁγίων συνδιαγωγήν, βάσανον δὲ τὸν ἀπὸ Θεοῦ μακρυσμόν. Ἄραγε θὰ τὸν ἀναγνωρίσουμε; Θὰ προετοιμάσουμε τὴ ζωή μας, ὥστε νὰ ἀναγνωρίσουμε ὡς ἔκπληξη τὴν παρουσία τοῦ Νυμφίου;
.               Ποιά προετοιμασία κάνει ὁ ἄνθρωπος γιὰ νὰ γνωρίσει τὸ πρόσωπο τοῦ Νυμφίου, γιὰ νὰ παραδοθεῖ σὲ αὐτόν; Θὰ πῶ ἕνα παράδειγμα, ἐνδεχομένως ἀφελές, ἐὰν ἔχω παγιδευτεῖ στὴν ἀντίληψη ἑνὸς τιμωροῦ Θεοῦ, ὀργισμένου Θεοῦ, δικαιοκρίτη– ὅπως τὸν λένε– Θεοῦ, ἀλλὰ μὲ δικανικὸ περιεχόμενο, ὁ ὁποῖος, γιὰ νὰ ἐπιβάλει κοσμικὴ τάξη καὶ ἁρμονία, βραβεύει τὸν δίκαιο καὶ τιμωρεῖ τὸν ἄδικο, κινδυνεύω νὰ μὴν ἀναγνωρίσω τὸ πρόσωπο ἑνὸς ἐλεήμονα Νυμφίου. Δὲν θὰ ἀποδεχτῶ αὐτὴν τὴν ἐλεήμονα καρδία, ποὺ μᾶς ἀποκαλύπτουν καὶ οἱ Προφῆτες καὶ τὰ Εὐαγγέλια καὶ οἱ Πατέρες. Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι τιμωρός, ἀλλὰ ἔλεος καὶ ἀγάπη.
.               Ἂν χτίσω τὴ ζωή μου μὲ μία ἀντίληψη ἑνὸς τέτοιου Θεοῦ, δὲν θὰ ἀναγνωρίσω τὸ πρόσωπό του, καὶ αὐτὸ θὰ εἶναι ἡ κόλασή μου· αὐτὸς θὰ εἶναι ὁ βασανισμός μου, νὰ μὴν ἀναγνωρίσω τὸν ἐλεήμονα Κύριο. Σὲ ὅλες τὶς ἀποκαλύψεις τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὅποτε ἀποκαλύφθηκε ὁ Θεὸς καὶ εἶπε: «ἐδῶ εἶμαι», πάντα προσέθετε: Κύριος πολυέλεος καὶ πολυεύσπλαγχνος καὶ ἀληθινός. Σχεδὸν ἀμνήμων γιὰ τὰ ἁμαρτήματα, ξεχνάει τὶς ἁμαρτίες μας συνεχῶς. Ἕνα νυμφίο ποὺ λαχταράει τὴν νύμφη, ὁ Μέγας Βασίλειος τὸν ὀνομάζει «μανικὸ ἐραστή», δηλαδὴ τρελαμένο γιὰ τὴν νύμφη. Φεύγει ἡ νύμφη; πάει μὲ ἄλλους ἄνδρες; Γίνεται εἰδωλολάτρισσα μὲ τὸν ἕναν, μὲ τὸν ἄλλον; Αὐτὸς παραμένει μὲ τὴ λαχτάρα τῆς νύμφης καὶ ὅποτε ἡ νύμφη γυρίσει, ἀγκαλιὰ εἶναι ἀνοιχτή, χωρὶς κρίση.

, , , , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ καὶ Ο ΠΟΝΟΣ ΤΗΣ ΔΥΣΕΩΣ

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Χρυσοστ. Σελαχβάρτζι
«ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ»
-Ἀπὸ τὸ ἰσλαμικὸ Ἰρὰν στὴν Ὀρθοδοξία
Ἱ. Μ. Χρυσοπηγῆς, Χανιά 2016
σελ. 92-94

ἠλ. στοιχ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.                 Δύο χρόνια πέρασαν καὶ δὲν συνάντησα κανένα Πεντηκοστιανὸ ποὺ νὰ εἶναι σὲ θέση νὰ κατανοήσει τὸ εἶδος καὶ τὴν ἔνταση τοῦ ψυχικοῦ μαρτυρίου ποὺ περνοῦσα. Δὲν συνάντησα κανένα σὲ ὅλο τὸν πεντηκοστιανό μου περίγυρο, ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ καταλάβει, ὅσο καὶ ἂν προσπάθησε, τὴν γλῶσσα ἑνὸς πονεμένου ἀνθρώπου. Ὁ πόνος ποὺ καλλιεργεῖ τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, ὁ πόνος ποὺ ἐξυψώνει καὶ ὡριμάζει τὴν καρδιά, ὁ πόνος ποὺ ἐκλεπτύνει τὸ πνεῦμα στὸ καμίνι τῆς καθημερινότητας τῶν δοκιμασιῶν, ἀπουσίαζε ἐντελῶς ἀπὸ τὸ λεξιλόγιο τῆς πεντηκοστιανῆς ἐκκλησίας. Γι’ αὐτοὺς ἡ ζωὴ ἦταν «μὲς τὰ ρόδα», σύμφωνα μὲ τὴ νορβηγικὴ ἔκφραση. Οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ δὲν ὑπέφεραν, μόνο εὐημεροῦσαν, καὶ μάλιστα μὲ τρόπο κοσμικό. Ἡ ζωὴ τῆς χάριτος ἦταν εὐτυχισμένη, εὔκολη καὶ ἐπιτυχημένη. Τὸ μαρτύριο ἦταν παρὰ φύση, ἔργο τοῦ διαβόλου, καὶ μποροῦσε νὰ ἐξαφανισθεῖ μόνο μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ. Ἐπικαλέστηκα πολλὲς φορὲς τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ὅμως τὸ μαρτύριό μου μεγάλωνε… Μόνο ἐγώ, ἀνάμεσα σὲ αὐτοὺς τοὺς εὐνοημένους ἀπὸ τὴν τύχη χριστιανούς, ἤμουν μία ψυχὴ συντετριμμένη ἀπὸ ἕνα χρόνιο ὑπαρξιακὸ πόνο.
.                 Ἡ πάντοτε θετικὴ καὶ αἰσιόδοξη ὀπτική τῆς θεολογίας τῶν Πεντηκοστιανῶν βρισκόταν σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὴν δραματικὴ θέαση τῆς σιιτικῆς θεολογίας τοῦ Ἰσλάμ, μὲ τὴν ὁποία εἶχα μεγαλώσει. Τώρα ποὺ εἶχα αὐτὴν τὴν ἐμπειρία, θεωροῦσα ὅτι τὸ σιιτικὸ Ἰσλὰμ εἶναι ἀνώτερο καὶ πιὸ αὐθεντικὸ ἀπὸ τὸν πεντηκοστιανὸ Χριστιανισμό· ὅτι ἡ τραγικότητα τῆς θεολογίας τοῦ σιιτικοῦ Ἰσλὰμ εἶναι πιὸ κοντὰ στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ ὅ,τι ἡ μακαριότητα τοῦ «χαρισματικοῦ» χριστιανισμοῦ τῆς Δύσης.
.               Ἡ κατάσταση τοῦ κόσμου εἶναι τραγική. Οἱ ἄνθρωποι ὑποφέρουν. Κάποιοι διώκονται, ἄλλοι φυλακίζονται καὶ βασανίζονται, ἄλλοι τραυματίζονται σὲ πολέμους καὶ βιαιοπραγίες, πολλοὶ ὑποφέρουν ἀπὸ ἀκραία φτώχεια καὶ παλεύουν μὲ ἀδυσώπητες φυσικὲς καταστροφές… Αὐτὴ εἶναι ἡ τραγικὴ πραγματικότητα στὴν ὁποία ζοῦν οἱ ἄνθρωποι τοῦ τρίτου κόσμου. Ἀλλὰ καὶ στὴν ὑλικὰ εὐημεροῦσα Δύση, οἱ περισσότεροι ὑποφέρουν ψυχολογικά. Πολλὲς οἰκογένειες διαλύονται. Οἱ ἄνθρωποι συνεχῶς ἀλλάζουν τοὺς συντρόφους τῆς ζωῆς τους σὲ ἀναζήτηση τοῦ ἰδανικοῦ ἔρωτα, τῆς ἁρμονικῆς σχέσης καὶ τῆς ἀνθρώπινης ζεστασιᾶς. Κάποιοι δὲν καταφέρνουν ποτὲ νὰ βροῦν ἕνα σύντροφο, γιὰ νὰ μοιραστοῦν τὴ ζωή τους. Τὰ παιδιὰ συχνὰ μεγαλώνουν μόνο μὲ τὸν ἕνα γονέα καὶ στεροῦνται τὴν ἀγάπη τοῦ ἄλλου. Οἱ ἄνθρωποι πιέζονται στὴν ἐργασία, καθώς, μὲ τὴν ραγδαία ἐξέλιξη τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνολογίας, ἀπαιτοῦνται ὅλο καὶ ὑψηλότερες δεξιότητες ἀπὸ τοὺς ἐργαζομένους. Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι στὴ Δύση, ὅπως καὶ στὸν ὑπόλοιπο κόσμο, φέρουν δυσβάστακτα φορτία στοὺς ἀσθενεῖς ὤμους τους.
.               Μέσα σὲ αὐτὴν τὴν πραγματικότητα, οἱ πεντηκοστιανοὶ εἶναι ἀποξενωμένοι ἀπὸ τοὺς ἀληθινοὺς ἀνθρώπους καὶ ἡ μακαριότητά τους ἀποτελεῖ προσβολὴ γιὰ ὅσους ὑποφέρουν.
.           Παραδόξως, λοιπόν, ἡ πεντηκοστιανὴ ἐκκλησία μὲ εἶχε ἐπιστρέψει στὸ ἰσλαμικό μου παρελθόν. Ὑπῆρχαν πολλὰ κείμενα στὸ εὐαγγέλιο ποὺ δὲν καταλάβαινα. Στὴν πραγματικότητα, τὸ βάθος καὶ τὸ μυστήριο τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου, ποὺ τόσο μὲ εἶχε γοητεύσει, ἀπουσίαζε ἐντελῶς ἀπὸ τὴν πνευματικότητα τὶς πεντηκοστιανῆς ἐκκλησίας.

, , , ,

Σχολιάστε

«Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ» [ΕΚΚΛΗΣΙΑ-ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΟΙ-ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ] (Νέο Βιβλίο Γ. Ν. Παπαθανασόπουλου)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ

ΓΙΩΡΓΟΥ Ν. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ
Δημοσιογράφου – συγγραφέως

«Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ»
ΕΚΚΛΗΣΙΑ-ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΟΙ-ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ

κδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 2017
Σχῆμα 17 Χ 24, σελ. 170, λ.τ. 7,00€

.            Ἀκριβῶς ἕνα χρόνο μετὰ τὴν Σύνοδο στὴν Κρήτη κυκλοφορεῖται τὸ βιβλίο – ντοκουμέντο «Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ [ΕΚΚΛΗΣΙΑ-ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΟΙ-ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ]» τοῦ δημοσιογράφου καὶ συγγραφέως Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου.
.             Πρόκειται γιὰ ἕνα ἀντικειμενικὸ χρονικὸ τῆς ἐν λόγῳ Συνόδου, στὸ ὁποῖο – παρὰ τὶς πολλὲς καὶ σημαντικὲς δυσκολίες, ποὺ ἀντιμετώπισε ὁ συγγραφέας στὴν ἐνημέρωσή του- ἀποτυπώνονται θεολογικὲς συζητήσεις, μαζὶ μὲ ἐκκλησιαστικὲς στρατηγικές, προσωπικὲς φιλοδοξίες καὶ δογματικοὺς συμβιβασμούς, ὡς πρὸς τὶς διαχριστιανικὲς σχέσεις.
.                 Ἄλλωστε πέραν ἀπὸ τὰ θεολογικὰ καὶ ἐκκλησιολογικὰ ζητήματα, ποὺ προέκυψαν ἀπὸ τὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης καὶ τὰ ὁποῖα ἀπασχολοῦν καὶ θὰ ἀπασχολοῦν στὸ μέλλον τὴν Ἐκκλησία, ὑπάρχουν γεγονότα, ποὺ συν­έβησαν σὲ μία Σύνοδο γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἱστορία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Τὸ βιβλίο ἀπευθύνεται σὲ κάθε καλόπιστο, ὁ ὁποῖος ἐνδιαφέρεται νὰ πληροφορηθεῖ τὶς πραγματικὲς διαστάσεις καὶ συνιστῶσες τῆς Συνόδου, ἔξω ἀπὸ προπαγανδιστικοὺς μηχανισμούς, προωθήσεις ἐκκοσμικευμένων σχεδιασμῶν καὶ ὑπολογισμῶν, στείρα κριτικὴ καὶ μωροὺς πανηγυρισμούς.
.                Οἱ ἐνδιαφερόμενοι μποροῦν νὰ ἀπευθυνθοῦν στὸ βιβλιοπωλεῖο «Ν. Παναγόπουλος», Χαβρίου 3, Ἀθῆναι, 210.32.24.819 καὶ σὲ ἄλλα ἐνημερωμένα θρησκευτικὰ βιβλιοπωλεῖα.

,

Σχολιάστε

ΑΓΙΟΝ ΦΩΣ. ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Χάρης Σκαρλακίδης

«ΑΓΙΟΝ ΦΩΣ
ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ»
βδομήντα στορικς μαρτυρίες (4ος-16ος α.)
σελ. 312 σελ.

.           Ἡ ἔλευση τοῦ Ἁγίου Φωτὸς κάθε Μεγάλο Σάββατο στὸν Τάφο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ μοναδικὸ θαυματουργικὸ γεγονὸς στὴν παγκόσμια ἱστορία ποὺ λαμβάνει χώρα κάθε χρόνο, τὴν ἴδια ἡμέρα, ἐπὶ δύο σχεδὸν χιλιετίες. Τὸ παρὸν σύγγραμμα καταγράφει τὴ μαρτυρία τῆς ἱστορίας γιὰ τὸ θαυμαστὸ αὐτὸ γεγονός, καλύπτοντας μία περίοδο δεκατριῶν αἰώνων, ἀπὸ τὸν 4ο μέχρι τὸν 16ο αἰώνα.
.           Ἑβδομήντα συγγραφεῖς τοῦ μεσαιωνικοῦ κόσμου, μεταξὺ τῶν ὁποίων, δεκατέσσερις Γάλλοι, ἐννέα Ἄγγλοι, ἑπτὰ Ἕλληνες, ἔξι Γερμανοί, πέντε Ἄραβες, πέντε Ἀρμένιοι, τέσσερις Πέρσες, τέσσερις Ἰταλοί, τρεῖς Ρῶσοι, τρεῖς Ἰσλανδοί, δύο Αἰγύπτιοι, δύο Χαλδαῖοι, ἕνας Μολδαβός, ἕνας Σύρος, ἕνας Αἰθίοπας, ἕνας Βέλγος, ἕνας Αὐστριακὸς καὶ ἕνας Ἐλβετός, περιγράφουν τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Φωτός, τὸ ὁποῖο κάθε Μεγάλο Σάββατο φανερώνεται στὸν Τάφο τοῦ Θεανθρώπου ὡς ὑπενθύμιση καὶ ὡς ἐπαλήθευση τῆς Ἀναστάσεώς Του.
.           Οἱ εἰδικὲς μετρήσεις τοῦ Ἀναπληρωτῆ Καθηγητῆ Φυσικῆς Ἀντρέι Βολκὸβ στὸν Τάφο τοῦ Χριστοῦ τὸ Μεγάλο Σάββατο τοῦ 2008 ἐπιβεβαιώνουν ἐπιστημονικὰ τὴν κάθοδο τοῦ οὐρανίου Φωτὸς καὶ ἀποκαλύπτουν τρία γεγονότα τὰ ὁποῖα ὁ ἴδιος χαρακτηρίζει «ἀπίστευτα καὶ πλήρως ἀνεξήγητα». Στὸ βιβλίο περιέχεται ἐπιπλέον καὶ μία ἱστορικὴ-ἀρχαιολογικὴ ἔρευνα σχετικὰ μὲ τὴν ἀρχικὴ μορφὴ τοῦ Τάφου τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ βράχου τοῦ Γολγοθᾶ, μαζὶ μὲ μία σειρὰ ἀναπαραστάσεων τῶν δύο τοποθεσιῶν, ὅπως φαίνονταν τὸ ἔτος 33 μ.Χ.

1 Σχόλιο