Ἀρχεῖο κατηγορίας "ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ"

ΑΙΩΝΙΑ ἡ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ ΜΑΣ καὶ ἡ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΘΑΝΑΤΟΥ ΓΕΡΟΥ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ (Δ. Νατσιός)

Αἰωνία ἡ εὐγνωμοσύνη μας καὶ ἡ μνήμη τοῦ ἀθάνατου Γέρου τοῦ Μοριᾶ

«Λάμπουν τὰ χιόνια στὰ βουνὰ κι ὁ ἥλιος στὰ λαγκάδια
λάμπουν καὶ τὰ ᾽λαφρὰ σπαθιὰ τῶν Κολοκοτρωναίων»

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

 .                       4 Φεβρουαρίου τοῦ 1843. Ὁ Θοδωρὴς Κολοκοτρώνης, ἁρπάζεται ἀπὸ τὰ φτερὰ τῆς δόξας καὶ μπαίνει διὰ παντὸς στὸ ἅγιο εἰκονοστάσι τοῦ Γένους. Τελευταία του ἐπιθυμία, νὰ βάλουν, στὸ μνῆμα του τὴν ἡμισέληνο, κάτω ἀπὸ τὰ τσαρούχια του, νὰ τὴν πατάει καὶ πεθαμένος τὴν Τουρκιά, ὅπως τὴν πατοῦσε, καὶ ὅταν τὴν πολεμοῦσε καὶ τὴν κατατρόπωνε…
.                       Διαβάζεις τὰ ἀπομνημονεύματα καὶ τὶς φυλλάδες του γιὰ τὴν Ἐθνεγερσία καὶ νομίζεις ὅτι ἀνοίγεις ἕνα «μυρογιάλι», ἐκεῖνα τὰ μικρὰ φιαλίδια ποὺ περιέχουν ἀρώματα ἐξαίσια. Ὀσμὴ εὐωδίας πνευματικὴ ἀναδίδεται, παρ᾽ ὅλα τὰ πάθια καὶ τοὺς καημοὺς ἐκείνης τῆς περιόδου. Ἔχω τὸ συνήθειο, ὅταν συναντῶ στὰ ἀναγνώσματά μου, λόγια καὶ ἐπεισόδια τῶν ἀγωνιστῶν, ποὺ στέκεσαι καὶ τὰ ξαναδιαβάζεις, ποὺ κρύβουν στὰ φυλλώματά τους πετράδια, νὰ τὰκαταγράφω, γιὰ νὰ μὴν λησμονηθοῦν. Σκοπός μου νὰ τὰ μοιραστῶ μὲ τοὺς μαθητές μου. Σ᾽ αὐτὲς τὶς ἐξοπλιστικὲς ἡλικίες, τὰ παιδιὰ δὲν θέλουν περισπούδαστες ἀναλύσεις καὶ κενόλογες φλυαρίες. Μαθαίνουν μὲ τὸ παράδειγμα, μὲ τὸ παραμύθι, μὲ τὴν ἀξία καὶ τὴν ἀρετὴ σαρκωμένες σὲ πρόσωπα. Τὸ λυμφατικὸ κράτος διδάσκει μὲ συνταγὲς μαγειρικῆς, ἐμεῖς θὰ ἐπιμένουμε νὰ δίνουμε στοὺς μαθητές μας παραδείγματα ἀπὸ τὰ ἀντρειωμένα χρόνια. Εἴπαμε πνευματικὸ ἀρματολίκι…

Μάχη τῆς Γράνας, 10 Αὐγούστου τοῦ 1821. Βγῆκαν οἱ πολιορκημένοι στὴν Τριπολιτσὰ Τοῦρκοι νὰ χτυπήσουν τοὺς Ἕλληνες. Ὁ Κολοκοτρώνης εἶχε διατάξει νὰ ἀνοιχθεῖ τάφρος (γράνα) 700 μέτρων, βάθους ἑνὸς καὶ πλάτους δύο μέτρων. Κάποια στιγμὴ οἱ Τοῦρκοι ἐπιτίθενται στὴ γράνα καὶ ἀπὸ τὶς δύο μεριές. Ἔπρεπε ὁ Γέρος τοῦ Μοριὰ νὰ διατάξει τὰ παλληκάρια του νὰ χωριστοῦν, νὰ μοιραστοῦν τὰ καριοφίλια, νὰ «χτυποῦν» οἱ μισοὶ πρὸς τὴν μία πλευρὰ καὶ οἱ ἄλλοι μισοὶ πρὸς τὴν ἄλλη. Ἐρωτῶ τοὺς μαθητές μου πῶς τὸ ἔκανε πάνω στὴν ἀντάρα τῆς μάχης: Τοὺς βασάνισα κανένα πεντάλεπτο καὶ ἄκουσα ἀπίθανες ἀπαντήσεις. Τί εἶπε ὁ Κολοκοτρώνης καὶ ἀμέσως χωρίστηκαν τὰ ντουφέκια; «Κῶλο μὲ κῶλο, ὠρὲ Ἕλληνες!». «Χαμὸς» στὴν τάξη, γέλια καὶ θαυμασμὸς γιὰ τὴν μεγαλοφυία τοῦ Γέρου.

Λίγο πρὶν συλλάβει ἡ βαυαρικὴ ἀντιβασιλεία τὸν ἐλευθερωτὴ τοῦ Ἔθνους μας, ὁ ἀντιβασιλεὺς Ἄρμανσπεργκ, θέλοντας νὰ τὸν δοκιμάσει, τοῦ εἶπε:
-Ἔχεις πολλους ἐχθρούς, στρατηγέ. Ἔχω παραδέχτηκε ὁ Κολοκοτρώνης, μὰ δύο ἀπ᾽ αὐτούς, στέκονται οἱ χειρότεροι ἀπ᾽ ὅλους. Καὶ ποιοί εἶναι οἱ δύο αὐτοὶ ἐχθροί σου; ρώτησε περίεργα ὁ προϊστάμενος τῶν ἀντιβασιλιάδων. Ὁ Γέρος τοῦ ἀποκρίθηκε: Ὁ ἕνας τ᾽ ὄνομά μου κι ὁ ἄλλος οἱ δούλεψές μου γιὰ τὴν πατρίδα.

Σεπτέμβριος τοῦ 1833. Ἔστειλαν οἱ Βαυαροὶ ἕνα «τσοῦρμο», σαράντα «χωροφύλακες» γιὰ νὰ ἁλυσοδέσουν, ποιόν; τὸ ἀθάνατο Εἰκοσιένα. Ἀρχηγός τους κάποιος εὐτελὴς καὶ γλοιώδης μοίραρχος, ὀνόματι Κλεόπας. Μόλις τὸν εἶδε ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ, εἶπε: Ἔφτανε, ὠρὲ Κλεόπα,  νὰ μοῦ στείλουν ἕνα σκυλὶ μαλλιαρό, ἀπὸἐκείνα ὁποὺ κάνουν θελήματα, μ’ ἕνα γράμμα στὸ στόμα νἀ πάω στ᾽ Ἀνάπλι καὶ μ᾽ ἕνα φαναράκι νὰ φέγγει καὶ τῶν δυονῶν μας…

Εἶναι χαρακτηριστικὸς ὁ τρόπος ποὺ ἔκοψε τὸ κάπνισμα ὁ Κολοκοτρώνης. Ὅταν κάποτε ξέμεινε ἀπὸ καπνό, ἔξυσε τὴν πίπα του γιὰ νὰ καπνίσει ὅσα ὑπολείμματα εἶχαν μείνει, ἀλλὰ ἀηδίασε ἀπὸ τὴν πίκρα. «Ὁρίστε ἄνθρωπος ποὺ θέλει νὰ ἐλευθερώσει τὸν τόπο του καὶ δὲν μπορεῖ ὁ ἴδιος νὰ ἐλευθερωθεῖ ἀπὸ τὸ πάθος του. Θεέ μου συγχώρα με», εἶπε καὶ πέταξε τὸν καπνὸ καὶ τὰ σύνεργά του.

Ἡ μάχη στὸ Βαλτέτσι κράτησε σχεδὸν 23 ὧρες καὶ ἦταν ἡ πρώτη σημαντικὴ νίκη τοῦ Ἀγώνα. Ἀμέσως μετὰ τὴ μάχη, ὁ Κολοκοτρώνης συγκινημένος μίλησε πρὸς τοὺς νικητὲς καὶ ὅπως ἀναφέρει ὁ ἴδιος στὰ Ἀπομνημονεύματά του, τοὺς εἶπε μεταξὺ ἄλλων ὅτι ἡ ἡμέρα αὐτὴ πρέπει νὰ καθαγιαστεῖ μὲ νηστεία ὅλων καὶ νὰ ἑορτάζεται ἡ ἐπέτειός της εἰς «αἰῶνας αἰώνων, ἕως οὗ στέκει τὸ ἔθνος, διότι ἦτο ἡἐλευθερία τῆς πατρίδος». Ἡ νίκη στὸ Βαλτέτσι ἐνίσχυσε τὸ ἠθικὸ καὶ τὴν αὐτοπεποίθηση τῶν Ἑλλήνων, στοιχεῖα ποὺ ἔπαιξαν ἀποφασιστικὸ ρόλο στὴν ἅλωση τῆς Τριπολιτσᾶς (23 Σεπτεμβρίου 1821).

Στὰ πρῶτα χρόνια τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821, στὴν Ἐθνοσυνέλευση τῆς Τροιζήνας συνέβη τὸ ἑξῆς περιστατικό. Οἱ πληρεξούσιοι, ὅπως ἔλεγαν τότε τοὺς βουλευτὲς τοῦ νεοσύστατου ἑλληνικοῦ κράτους, συνεδρίαζαν στὰ χωράφια καὶ τὰ περιβόλια, ὅπως οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας. Ὅλοι τους κάθονταν σταυροπόδι, κάτω στὸ χῶμα καὶ μόνον ὁ Κολοκοτρώνης ἦταν σκαρφαλωμένος στὴ διχάλα μιᾶς λεμονιᾶς. Κάποτε, λοιπόν, ἤθελαν νὰ ψηφίσουν ἕνα νομοσχέδιο καὶ μερικοὶ πληρεξούσιοι πρότειναν νὰκοπεῖ στὸ κείμενο τοῦ νομοσχεδίου ἡ φράση «ἐν αὐτῇ». Ὁ Πρόεδρος τῆς Συνελεύσεως προσπαθοῦσε νὰ τοὺς πείσει πὼς δὲν ἦταν σωστὸ νὰ περικοποῦν οἱ δύο αὐτὲς λέξεις, ἡ φράση «ἐν αὐτῇ», γιατί θὰἀλλοιωνόταν ὅλο τὸ νόημα τοῦ σχετικοῦ ἄρθρου. Κάποια στιγμὴ δύο πληρεξούσιοι σηκώθηκαν ὀργισμένοι ἀπὸ τὶς «θέσεις» τους καὶ ἄρχισαν νὰ φωνάζουν πρὸς τὸ προεδρεῖο: Νὰ κοπεῖ τὸ «ἐν αὐτῇ». Ναί, νὰ κοπεῖ. Τὸ «ἐν αὐτῇ» νὰ κοπεῖ ὁπωσδήποτε, ὁ ἄλλος.Ὄχι, δὲν κόβεται τὸ «ἐν αὐτῇ» καὶ ἡ συνεδρίαση ἐξελισσόταν σὲ σύρραξη. Ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶλαγοκοιμόταν, ἀφήνοντας τοὺς λογιότατους νὰ ἐρίζουν, μὲ τὴν ἀκατανόητη, γι’ αὐτόν, στεγνὴ καὶτυποποιημένη γλώσσα τους. Ἀκούγοντας ὅμως τὰ λόγια καὶ τὴν φασαρία, πήδηξε μ’ ἕνα σάλτο κάτω ἀπὸ τὴν λεμονιὰ καὶ πηγαίνοντας κατ’ εὐθείαν πρὸς τὸ προεδρεῖο, ἔξαλλος ἄρχισε νὰ ρωτᾶ: τίνος τὸαὐτὶ θὰ κόψετε, ὠρὲ πατριῶτες; Τόσο μεγάλο ἔγκλημα ἔκανε ὁ ἄνθρωπος. Ντροπή μας Ἕλληνες. Ἐμεῖς ἀγωνιστήκαμε τόσα χρόνια  γιὰ  νὰ  διώξουμε   τὸν   τύραννο   καὶ   τώρα θ’ ἀρχίσουμε νὰ κόβουμε τὰαὐτιὰ τοῦ κοσμάκη;  Μέσα σ’ ἕνα πανδαιμόνιο ἀπὸ γέλια, χρειάστηκε νὰ ἐπέμβει ὁ Πρόεδρος, γιὰ νὰἐξηγήσει στὸν Κολοκοτρώνη ὅτι παρεξήγησε τὰ πράγματα. Στὸ τέλος, βέβαια, κατάλαβε καὶ ὁΚολοκοτρώνης τὴν γκάφα του καὶ τοὺς εἶπε χαμογελώντας: Ἐ! Καλὰ δά, δὲν εἶναι καὶ τίποτα σπουδαῖο, ὠρὲ γραμματιζούμενοι. Πῶς θέλετε νὰ καταλάβω, ἐγὼ ὁ σκράπας, τὶς ἑλληνικοῦρες σας. Λέξεις κόψτε ὅσες θέλετε, αὐτιὰ μία φορὰ νὰ μὴν πειράξετε, γιατί θά ’χουμε ἄσχημα ξεμπερδέματα. Εἶπα κι ἐγὼπαλάβωσαν οἱ καλαμαράδες. Τί κόρακα μαθές!

Αἰωνία του ἡ μνήμη καὶ ἡ εὐγνωμοσύνη τοῦ ἔθνους μας στὸν ἀθάνατο Γέρο τοῦ Μοριά. Νά ΄χουμε τὴν εὐχή του….

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΙ, ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ, ΟΠΛΙΤΕΣ (Δ. Nατσιός)

Κα πολίτες καί, ν χρειαστε, πλίτες

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                        Εἶναι μεγάλο σχολεῖο τὸ ’21. Προσωπικῶς ξεκίνησα ἤδη στὴν τάξη μου νὰ διδάσκω λόγια ἀθάνατα καὶπράξεις ἀπὸ τοὺς ἡρωικοὺς προγόνους μας. Μετὰ τὴν πρωινὴ προσευχὴ καὶ τὴν ὀρθογραφία -ποὺ καταργήθηκε- σειρὰ παίρνει ἡ ἀνάγνωση ἑνὸς κειμένου ἀπὸ τὸν βίο καὶ τὴν πολιτεία τῶν πρωταγωνιστῶν τῆς Ἐθνικῆς Ἐπανάστασης. Θὰ τὸ γράφω καὶ πάντα καὶ θὰ τὸ λέω. Μπορεῖ τὸ τρέχον σύνθημα νὰ πρεσβεύει «σχολεῖο ἀνοιχτὸ στὴ ζωή», κούφιο καρύδι κι αὐτὸ καὶ φυσαλίδα ἀέρος, ὅμως τὸ σχολεῖο ἀκριβῶς πρέπει νὰ κλείσει τὶς πόρτες του σ᾽ αὐτὴν τὴν ζωή. Στὴν περιρρέουσα μούχλα καὶ ἀσημαντοκρατία καὶ νὰ «ἀνοίξει» τὰ παραθύρια του στὴν ἱστορία καὶ στὰ περασμένα μεγαλεῖα. Οἱ μόνοι ποὺ θὰ γιορτάσουν μὲ τὴν ψυχή τους, θὰ τιμήσουν καὶ θὰ διδαχτοῦν μὲ τὰ πολυτίμητα τζιβαϊρικὰ τῆς Παλιγγενεσίας εἶναι τὰ παιδιὰ τοῦ Δημοτικοῦσχολείου. Τὸ βλέπω μὲς στὴν τάξη μὲ πόσο σεβασμὸ καὶ εὐλάβεια ἀκοῦν καὶ μελετοῦν τὰ γραμμένα μὲ αἷμα, φιλοπατρία καὶ πίστη «κειμήλια» τοῦ ’21. Σήμερα ἰδίως ποὺ μᾶς ταλανίζει ἡ κρίση, ἡ διχόνοια, ἡ γενικὴ καχυποψία, ὁ φόβος γιὰ τὰ μελλούμενα καὶ ὅλα τὰ φαρμάκια τῆς τρέχουσας ἐπικαιρότητας εἶναι φάρμακο καὶ θεραπεία ἡ προσφυγὴστὸ «μπαρούτι» τοῦ Εἰκοσιένα καὶ στὸ πνεῦμα ἐθελοθυσίας του. Τὰ ἀπόρθητα λημέρια τῆς Κλεφτουργιᾶς μᾶς διδάσκουν τὴν Πίστη, τὴν ὁμόνοια, τὸ σέβας στὴν Πατρίδα. Μᾶς προφυλάσσουν ἀπὸ τὴν φαυλότητα τῶν πολιτικῶν, ἀπὸ τοὺς ξενοκίνητους τυχοδιωκτισμούς, ποὺ ὅσες φορὲς τοὺς ἐμπιστευτήκαμε, καταβαραθρωθήκαμε. Ἀλλὰ καὶ τὰθαύματα ποὺ κατορθώνουμε, ὅταν ὑπάρχει λαϊκὴ ὁμοψυχία. Ἂς ἀρωματιστοῦμε λοιπὸν ἀπὸ τὰ μαθήματα ποὺ μᾶς προσφέρει ὁ Γέρος τοῦ Μοριά, γιὰ τὴν ὁμοψυχία, τὴν φιλοπατρία, τὸ ἀνεπίφθονον, τὴν συγχωρητικότητητα καὶ τὴν Πίστη.
«Κάλλιο γιὰ τὴν πατρίδα κανένας νὰ χαθεῖ
ἢ νὰ κρεμάσει φούντα γιὰ ξένον στὸ σπαθί», ἔλεγε ὁ Ρήγας καὶ σημειώνει ὁ Κολοκοτρώνης στὰ ἀπομνημονεύματά του, ποὺ τὰ ἔγραψε ὁ Τερτσέτης.
«Ἐφύλαξα πίστιν εἰς τὴν παραγγελίαν τοῦ Ρήγα. Καὶ ὁ Θεὸς μὲ ἀξίωσε καὶ κρέμασα φούντα εἰς τὸ Γένος μου ὡς στρατιώτης του. Χρυσὴ φούντα δὲν ἐστόλισε ποτὲ τὸ σπαθί μου, ὅταν ἔπαιρνα δούλευσιν εἰς ξένα κράτη».
.                        Βλέποντας ὁ Κολοκοτρώνης τὸ μεγάλο κακὸ ποὺ γινόταν ἀπὸ τὴν «δολερὴ διχόνοια», τὸ 1824 –ἀφοῦ σκοτώθηκε ὁ σπουδαῖος γιός του Πάνος– παραδόθηκε καὶ τὸν «ἔκλεισαν» στὴν Ὕδρα. Ἦρθε ὁ Ἰμπραὴμ καὶτὸν ἀναζήτησαν. Στὸ Ἀνάπλι, ποὺ ἐπέστρεψε, εἶπε: «Πρὶν ἔβγω στὸ Ἀνάπλι, ἔριξα στὴ θάλασσα τὰ πικρὰ τὰπερασμένα, κάνετε κι ἐσεῖς τὸ ἴδιο! Στὸ δρόμο ποὺ περνούσαμε νά ’ρθουμε στὴν ἐκκλησιά, εἶδα νὰ σκάβουν κάτι ἄνθρωποι. Ρώτησα καὶ μοῦ ’πανε πὼς γιὰ νὰ βροῦνε κρυμμένο θησαυρό. Ἐκεῖ, στὸ λάκκο μέσα, ρίχτε κι ἐσεῖς τὰμίση τὰ δικά σας. Ἔτσι θὰ βρεθεῖ κι ὁ χαμένος θησαυρός!».
.                        Ἡ πίστη τῶν πατέρων ἡμῶν, ἡ ἁγία μας, ἡ ἡλιόλουστη Ὀρθοδοξία, εἶναι λιθάρι ριζιμιό τοῦ Γένους διότι «ὅταν ἐπιάσαμε τὰ ἅρματα, εἴπαμε πρῶτα ὑπὲρ Πίστεως καὶ ἔπειτα ὑπὲρ Πατρίδος», ὅπως συμβουλεύει τους. Ὅταν τοῦ Κολοκοτρώνη τοῦ διάβασαν τὴν ἀπόφαση θανάτου στὸ δικαστήριο τῆς ντροπῆς τῶν Βαυαρῶν, εἶπε: «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ Σου». Τὸ εἶπε μὲ φωνὴ ἄτρεμη καὶ ἔκαμε τὸ σταυρό του.
.                        Στὴ μάχη τοῦ Σαραβαλίου, τὸ 1821, ὁ Ἀνδρέας Ζαΐμης εἶχε καταφύγει στὴ μονὴ Ὀμπλού. Ὁ Κολοκοτρώνης τὸν ὀνείδιζε μὲ τὶς λέξεις: «κὺρ Ἀνδρέα, κὺρ Ζαΐμη, τοῖς ἐλάφοις ὄρη τὰ ὑψηλὰ καὶ πέτρα τοῖς λαγῳοῖς καταφυγή». Ἀγράμματος μέν, ἀλλὰ γνώριζε τὸ Ψαλτήρι, γιατί λειτουργοῦνταν συχνὰ καὶ ὄρθρου βαθέος καὶὄχι δύο λεπτὰ πρὶν ἀπὸ τὴν ἀπόλυση, ὅπως πολλοὶ σημερινοὶ πολιτικοί.
.                        Πολύτιμες, μεταξένιες καὶ οἱ παρακάτω παραινέσεις τοῦ γερο-Κολοκοτρώνη, ἡ ἄγρυπνη συνείδηση τοῦ Γένους. Οὔτε Εὐρωπαίους παιδαγωγοὺς διάβασε, οὔτε γνώση τῶν σύγχρονών του «ρευμάτων» εἶχε. Γνώριζε ὅμως τὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοση καὶ βίωνε τὰ καθαρὰ ἤθη τοῦ Γένους, τὴν ἠθικὴ τοῦ Εὐαγγελίου ποὺ ζοῦσε ἀπὸ μικρός. Ὁ λόγος του μᾶς θυμίζει τοὺς δικαίους στρατηγοὺς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ποὺ ἦσαν στὴν ὑπηρεσία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Διαβάζουμε στὸν περίφημο λόγο του στὴν Πνύκα, στοὺς μαθητὲς τῆς Ἀθήνας, τὸ 1838: «Παιδιά μου νὰ μὴν ἔχετε πολυτέλεια, νὰ μὴν πηγαίνετε εἰς τοὺς καφενέδες καὶ τὰ μπιλιάρδα. Νὰ δοθῆτε εἰς τὰς σπουδάς σας, καὶ καλλίτερα νὰ κοπιάσετε ὀλίγον δύο καὶ τρεῖς χρόνους καὶ νὰ ζήσετε ἐλεύθεροι εἰς τὸ ἐπίλοιπο τῆς ζωῆς σας, παρὰ νὰ περάσετε τέσσαρους πέντε χρόνους τὴ νεότητά σας καὶ νὰ μείνετε ἀγράμματοι. Νὰ σκλαβωθῆτε εἰς τὰ γράμματά σας. Νὰ ἀκούετε τὰς συμβουλὰς τῶν διδασκάλων καὶ γεροντοτέρων, καί, κατὰ τὴν παροιμία, μύρια ἤξευρε καὶ χίλια μάθαινε. Ἡ προκοπή σας καὶ ἡ μάθησή σας νὰ μὴν γίνη σκεπάρνι μόνο διὰ τὸ ἄτομό σας, ἀλλὰ νὰ κυττάζη τὸ καλό τῆς Κοινότητος, καὶ μέσα εἰς τὸ καλὸ αὐτὸ εὑρίσκεται καὶ τὸ δικό σας».  Ὁ ἀγράμματος, ἀλλὰ βαθιὰ μορφωμένος Κολοκοτρώνης, βιώνοντας τὴν συνέχεια τοῦ Γένους, ἐπαναλαμβάνει τὴν ρήση τοῦ μεγάλου Περικλῆ πρὸς τοὺς ἀρχαίους Ἀθηναίους: «Καλῶς μὲν φερόμενος ἀνὴρ τὸ καθ’ ἑαυτόν, διαφθειρομένης τῆς πατρίδος, οὐδὲν ἧσσον ξυναπόλλυται, κακοτυχῶν δὲ ἐν εὐτυχούσῃ, πολλῷ μᾶλλον διασώζεται». (Θουκυδίδης, 2, 60-3). Δηλαδή, σὲ ἐλεύθερη μετάφραση: «Ἂν προοδεύει ἡ πατρίδα σου, προοδεύεις καὶ ἐσύ. Ἂν καταστραφεῖ ἡ πατρίδα, καὶ προκομμένος νὰ εἶσαι, θὰ βουλιάξεις καὶ θὰ χαθεῖς μαζί της». Καί, ἂς προσέξουμε, ἡ μόνη σκλαβιὰ ποὺ μᾶς ἁρμόζει, λέει ὁ Κολοκοτρώνης, εἶναι στὰ γράμματα. Σὲ ποιά ὅμως γράμματα;
«Στὰ γράμματα ποὺ διαβάζουνε
οἱ ἀγράμματοι κι ἁγιάζουνε» (Ἐλύτης),
τὰ γράμματα τῶν Πατέρων, τῶν ἁγίων, τῶν μεγάλων φιλοσόφων τῆς ἀρχαιότητας, τοὺς ὁποίους ζωγράφιζε ἡ Ἐκκλησία μας στοὺς νάρθηκες.
.                        Στὶς ὑποσημειώσεις τῆς «Διηγήσεως Συμβάντων» τοῦ Τερτσέτη, διαβάζουμε: Ἕνας Ἰταλὸς περιηγητὴς ὀνόματι Πέκιο, συναντᾶ τὸν φυλακισμένο στὴν Ὕδρα, στὸ μοναστήρι τοῦ προφήτη Ἠλία, Κολοκοτρώνη. Ἡ συζήτηση ἔφτασε στὶς νίκες τοῦ Μπραΐμη. Τοῦ λέει ὁ στρατηγός:
«Ἠξεύρεις τί ἔφερε τὴν νίκη τῶν Αἰγυπτίων; Ἡ ἑνότης τῆς πολεμικῆς δυνάμεως, ἐνῶ οἱ Ἕλληνες ἀφανίζονται ἀπὸ τὴν μανίαν τοῦ νὰ θέλουν νὰ καπιτανεύουν, χωρὶς τὴν ἀπαιτούμενην ἐμπειρίαν».
.                        Ἂς τὸ καταλάβουμε ὅτι τελευταία γραμμὴ ἄμυνας, ποὺ ἀπομένει σὲ μᾶς τοὺς Ἕλληνες, εἶναι ἡ Παιδεία. Ἡ μοναδικὴ ἐλπίδα γιὰ ἐθνικὴ ἀναγέννηση καὶ ἐπιβίωση. Δὲν προασπίζουν τὴν ἐθνική μας ἀνεξαρτησία καὶ ἐδαφικὴ ἀκεραιότητα, μόνον οἱ πανάξιες  ἔνοπλες δυνάμεις. Ὄχι. Τὶς προασπίζει ὁ λαός, ὁ ψυχικὰ καὶ πνευματικὰἁρματωμένος. Οἱ ἐλεύθεροι πολίτες πού, ἂν χρειαστεῖ, γίνονται καὶ ὁπλίτες.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, , , ,

Σχολιάστε

«Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΟΥ EΛΛΗΝΑ ΚΙ Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΠΑΙΔΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΟΠΟΥ»

« λευτερι το λληνα κι λευτερι το νθρώπου,
παιδι
ὰ μεγάλου κόπου»

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος- Κιλκὶς

.                Ἀπὸ ἕνα ἐξαιρετικὸ στιχούργημα τοῦ Παλαμᾶ εἶναι κλεμμένος ὁ τίτλος. («Ἱερὲς κλεψίες» ἔλεγε ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, τὴν προσφυγὴ στοὺς τρανοὺς τοῦ Γένους). Εἶναι ἀφιερωμένο στὴν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦτῆς Θεοτόκου καὶ στὴν ἡμέρα τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῆς πατρίδος, ὅταν γιορτάζουμε τὰ δύο «χαῖρε». Τὸ «χαῖρε» τοῦἀρχαγγέλου καὶ τὸ «χαῖρε» τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ.
«Σβήνουν δύο νύχτες, καὶ δύο αὐγὲς προβάλλουν στὸν ἀγέρα.
Δύο λευτεριὲς ποὺ σμίγουνε μέσα στὴν ἴδια μέρα.
Δύο λευτεριὲς ματόβρεχτες, παιδιὰ μεγάλου κόπου,
ἡ λευτεριὰ τοῦ Ἕλληνα κι ἡ λευτεριὰ τοῦ ἀνθρώπου».
.                   Μία παρένθεση. Δὲν θέλω νὰ ἀσχοληθῶ μὲ τὴν τρέχουσα ἐπικαιρότητα. Γράφτηκαν καὶ γράφονται πολλά. Ἀκούω πολὺ κόσμο νὰ μονολογεῖ: δὲν βλέπω τηλεόραση μὲ τοὺς  νεκροθάφτες δημοσιογράφους  ποὺ νυχθημερὸν μᾶς κουκουλώνουν μὲ σάβανα καὶ ἀσθένειες.  Κουραστήκαμε νὰ διαβάζουμε γνῶμες ἀντιφατικές. Ἀκόμη περισσότερο τρομοκρατεῖται ὁ λαός, ἀντὶ νὰ καθησυχάζεται, μ προφητεες κααθαίρετες προβλέψεις π δαες κα «ο κατ’ πίγνωσιν»,  ζηλωτές. Θυμᾶμαι ἀπὸ τὸ Γεροντικὸ μία φράση: «Τὸ διδάξαι τὸν πλησίον ὅμοιόν ἐστι τοῦ ἐλέγξαι», τοῦ ἁγίου ἀββᾶ Παμβώ. Δὲν ἰσοπεδώνω τίποτε οὔτε κατακρίνω κανέναν. Ἐν μέσῳ σύγχυσης καὶ πληθώρας γνωμῶν,  λάμπουν καὶ τὰ πραγματικὰ πετράδια. Νουνεχεῖς καὶ σοβαροὶἐπιστήμονες, θεολόγοι καὶ πιστοὶ ἄνθρωποι, γράφουν μὲ περισσὴ περίσκεψη. Οἱ σοβαροὶ ἐπιστήμονες λιώνουν στὰἐργαστήριά τους, οἱ καλύτεροι θεολόγοι εἶναι «τὰ βοτσαλάκια τῆς ἐρήμου», ὅσοι ἐπιδίδονται σὲ ἀνείπωτους ἀσκητικοὺς ἀγῶνες. Αὐτοὺς νὰ ἀκοῦμε καὶ νὰ ἐμπιστευόμαστε καὶ ὁ νοῶν νοείτω.
.                    Εἶμαι μάχιμος δάσκαλος καὶ μὲ ἐνδιαφέρει, πρωτίστως, τὸ τί παιδεία προσφέρουμε στὰ παιδιὰ τοῦ λαοῦμας. Φέτος 200 χρόνια μετὰ τὴν Εὐλογημένη Ἐπανάσταση τοῦ ’21, εἶναι μία λαμπρὴ εὐκαιρία νὰ σηκωθοῦμε λίγο ψηλότερα, νὰ ἀρωματίσουμε τοὺς μαθητές μας μὲ τὴν εὐωδία τῶν ἡρώων. Μαύρισε, φαρμακώθηκε  ἡ ψυχὴ τῶν παιδιῶν ἐδῶ καὶ ἕνα χρόνο μὲ τοὺς ἐγκλεισμούς, τὶς ἀπειλές, τὶς βλοσυρὲς μάσκες, τοὺς θανάτους, τὴν οἰκονομικὴφρίκη. Ἂς μπεῖ καὶ λίγο φῶς στὰ σπίτια καὶ τὰ σχολεῖα. Ὄχι γιὰ νὰ κρυβόμαστε ὑποκριτικά, ἀλλὰ γιατί ὁ νοῦς τῶν μικρῶν μαθητῶν δὲν χωράει τὸ κακό, δὲν μπορεῖ, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσω μία φράση τοῦ συρμοῦ, νὰ τὸ διαχειριστεῖ. Γνωρίζω ἀπὸ τὴν ἐμπειρία μου πόσο «θεραπευτικὴ» εἶναι ἡ διδασκαλία ποὺ στηρίζεται σὲ κείμενα βιωματικά, ποὺἀναδεικνύουν τὸ πνευματικὸ περιεχόμενο τῆς ἑορτῆς ἢ τῆς ἐπετείου. Ἕνα ὑπουργεῖο, ὄντως ἐθνικῆς παιδείας, θὰ εἶχε ἑτοιμάσει ἤδη καὶ θὰ τὸ διαμοιράζαμε στοὺς μαθητές μας, ἕνα ἀνθολόγιο-ἀφιέρωμα στὸν βίο καὶ πολιτεία τῶν  ἐλευθερωτῶν μας. Νὰ κλείναμε, γιὰ ἕνα ἑξάμηνο, τὰ βαρετὰ καὶ φλύαρα, ἄχρηστα καὶ ἀντιπαιδαγωγικὰ βιβλία τους καὶνὰ διδάσκαμε, ναί! καὶ ὡς γλωσσικὸ μάθημα, λόγια καὶ φράσεις τοῦ Κολοκοτρώνη συνοδευόμενα ἀπὸ τὴν μάχη στὰΔερβενάκια. Λόγια τοῦ Καραϊσκάκη μαζὶ μὲ τὴν ἐποποιία στὴν Ἀράχωβα. Τοῦ ἀντρειωμένου «Δυσσέα», ὅταν πολιορκοῦσε τὴν Ἀκρόπολη. Τοῦ «Ρήγα» οἱ στοχασμοὶ καὶ «συλλογισμοὶ» γιὰ τὴν ἐλευθερία.
.                    Μιλᾶμε γιὰ τὴν ἀμώμητο πίστη μας. Τί πιὸ ὡραῖο νὰ μάθει καὶ νὰ κρατήσει ὁλοζωῆς στὴν μνήμη του, τὸμικρὸ παιδί, τὸ παράδειγμα τοῦ Γέρου τοῦ Μοριᾶ.
.                    Γράφει ὁ μεγάλος δάσκαλος τοῦ Γένους μας, Κωνσταντίνος Οἰκονόμου ὁ ἐξ Οἰκονόμων, γιὰ τὴν πίστη τοῦ Κολοκοτρώνη:
«Χρόνια πολλα πρὶν τὸν εὕρει ὁ θάνατος, τὸν πρόβλεπε, κι ἑτοίμαζε τὴν ψυχή του καὶ μετανοοῦσε. Φιλιώτανε, μὲτοὺς παλιοὺς ἐχθρούς του, μὲ κάθε ἄνθρωπο πού ᾽χε ψυχραθεῖ. Γι’ αὐτό τὸ σκοπὸ ἔκαμε τελευταία καὶ ταξίδι στὰνησιά, καὶ στὸ Μοριά, κι ἀντάμωσε τοὺς παλιοὺς συναγωνιστές, φίλους, γνωρίμους του κι ἐχθρούς του, καὶσυγχώρεσε καὶ συγχωρέθηκε. Καὶ χαιρέτησε τὸν τόπο του γιὰ τελευταία φορά. Συχνὰ ἐξομολογιότανε καὶμεταλάβαινε. Αὐτὸ τό καμε καὶ τὴν τελευταία Μεγάλη Σαρακοστή, πριν πεθάνει». Θέλουμε νὰ ἀναδείξουμε ὅτι ὁἀγώνας ἦταν ἐθνικός, ὅλοι οἱ Ἕλληνες ἀγωνίζονται.  Ὅτι καὶ ἡ προδομένη Μακεδονία μας συμμετεῖχε. Νά, τὸἱστορικὸ παράδειγμα, ποὺ θὰ συγκινήσει τοὺς μαθητές.
.                    Ἡ περίφημη Καρατάσαινα, γυναίκα καὶ μάνα ἡρώων. Συνελήφθη, κατὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Νάουσας, τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1822 καὶ ὁδηγήθηκε, μαζὶ μὲ πλῆθος αἰχμάλωτα γυναικόπαιδα στὴν Θεσσαλονίκη. Πιέστηκε νὰἀλλαξοπιστήσει. Ἀρνήθηκε. «Γι’ αὐτό», γράφει ὁ αὐτόπτης Γάλλος Πουκεβὶλ στὴν ἱστορία του, «ἐβύθισαν ἐντὸς σάκκου, τὸν ὁποῖον εἶχαν γεμίσει μὲ ὄφεις, τὴν σύζυγο τοῦ ὁπλαρχηγοῦ Καρατάσου. Ὁ Ἀβδοὺλ Λουμποὺτ ἤλπιζεν ὅτι ὁ θάνατός της, θὰ ἐπήρχετο κατόπιν φρικτῶν πόνων καὶ βασάνων. Ἀλλὰ αἱ πληγαὶ πλήθους ἐχιδνῶν ἔχυσαν τόσον δηλητήριον εἰς τὰς φλέβας τῆς μάρτυρος, ὥστε περιέπεσεν εἰς λήθαργον καὶ ἀπέθανεν ἀνωδύνως, λυτρωθεῖσα οὕτω τῶν δημίων της, ὑπὲρ τῶν ὁποίων δὲν ἔπαυσεν νὰ προσεύχεται θερμῶς, ἐπικαλουμένη τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας μέχρι τῆς τελευταίας ὥρας. Οὕτως ἀπέθνησκον αἱ χριστιαναὶ γυναῖκες».
.                    Νὰ διδάξουμε τί σημαίνει Ἕλληνας πολιτικός. Ὅτι τοῦτος ὁ τόπος δὲν μπορεῖ νὰ ἀναστηθεῖ, γιατί, μετὰτὸν Καποδίστρια, καταντήσαμε, κατὰ τὸν Μακρυγιάννη, «κοπέλια τῶν ξένων».  «… Ὁ γιατρός του, τοῦ εἶπε νὰβελτιώσει λίγο τὴν τροφή του, ἦταν ἐπείγουσα ἀνάγκη γιὰ τὴν ὑγεία του. Κι ἐκεῖνος ἀπήντησε ἀποφασιστικά: Τότε μονάχα θὰ βελτιώσω τὴν τροφή μου, ὅταν θα εἶμαι βέβαιος ὅτι δεν ὑπάρχει οὔτε ἕνα Ἑλληνόπουλο ποὺ νὰ πεινάει …».
.                    Εἴμαστε σὲ βαθὺ σκοτάδι. Ἀλλὰ τὸ βαθὺ σκοτάδι προμηνύει τὴν αὐγή. Ξημερώνει, ποὺ θὰ πεῖἡμερώνει, καλοσυνεύει  ὁ Θεὸς τὴν πλάση του. Ξέρουμε, ἐμεῖς οἱ Ρωμιοί, τὸν δρόμο γιὰ νὰ βγοῦμε στὸ ξέφωτο. Καὶαὐτὸ μᾶς τὸ δίδαξαν ἐκεῖνοι, οἱ μεταξένιοι ἥρωές μας. Νά, τί μᾶς κανοναρχοῦν, ἀπὸ τὴν «ἄκρα σιωπή» τους.
.                    «Μεσολόγγι. Ἦταν πρωί, Σάββατο τοῦ Λαζάρου, 10 Ἀπριλίου τοῦ 1826, ὅταν συγκροτήθηκε τὸ ἀθάνατο ἐκεῖνο συμβούλιο ἀποφάσεως. Ἦταν ἕνα συμβούλιο θανάτου. Οἱ καπεταναῖοι εἶχαν ἀναλάβει νὰ διερευνήσουν, μὲἀνιχνευτὲς τὴν ὕπαρξη μυστικοῦ δρόμου-διόδων γιὰ ἀκίνδυνο πέρασμα τῶν Ἐλεύθερων Πολιορκημένων στὴν ἐλευθερία. Κανένας ὅμως δὲν ἔφερε ἐλπιδοφόρα πληροφορία. Οἱ λόγχες καὶ οἱ στενωποὶ φυλάγονταν ἄγρυπνα ἀπὸτοὺς  Μωχαμετάνους. Γενικὴ ἦταν ἡ κατήφεια καὶ ἡ σιωπηλὴ θλίψη. Τὴν σιωπὴ τῆς στιγμῆς ἔσπασε ἡ βροντώδης καὶ σταθερὴ φωνὴ τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς Φρουρᾶς, τοῦ Θανάση Ραζηκότσικα.
– Ὑπάρχει δρόμος ὠρέ!
– Ποιός εἶναι, στρατηγέ, καὶ δὲν τὸν λὲς τόση ὥρα; Διαμαρτυρήθηκαν ὅλοι οἱ παριστάμενοι.
– Εἶναι ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ, φωνάζει».
.                    Μόνο ἂν βαδίσουμε τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ, θὰ ἀναστηθοῦμε, θὰ ἐλευθερωθοῦμε ὡς λαὸς καὶ ὀρθόδοξοι χριστιανοί…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος- Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΓΕΝΟΥΣ ΣΤΗΡΙΓΜΑ στὰ γράμματα καὶ στ᾽ ἄρματα

Ὁ τομέας Ἐπιστημόνων τοῦ Συλλόγου «Ὁ Μέγας Βασίλειος»,
τιμώντας τήν ἐπέτειο τῶν 200 χρόνων ἀπό τήν Ἑλληνική Ἐπανάσταση,σᾶς προσκαλεῖ νά συμμετάσχετε στό 61ο Παιδαγωγικό Συνέδριο, τό ὁποῖο θά ἔχει θέμα:

ΓΕΝΟΥΣ ΣΤΗΡΙΓΜΑ ΣΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΤ᾿ ΑΡΜΑΤΑ
Ἡ συμβολή τῆς Ἐκκλησίας στήν προεπαναστατική παιδεία καί στόν ἀγώνα τοῦ ᾿21
καί θά πραγματοποιηθεῖ διαδικτυακά τήν Κυριακή 3 Ἰανουαρίου 2021 μέσῳ τοῦ διαδικτυακοῦ καναλιοῦ «ΛΟΓΟΣ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΩΣ»
Συμμετέχουν οἱ: – Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ. Χρυσόστομος
– Κωνσταντῖνος Χολέβας, Πολιτικός Ἐπιστήμων
– Ἀθηνᾶ Ἀλεξίου, Φιλόλογος Καθηγήτρια, Ἐκπαιδευτήρια «Ἡ Ἑλληνική Παιδεία»
– Χαράλαμπος Μηνάογλου, Δρ Νεότερης Ἱστορίας, Διευθυντής Πρότυπου Γενικοῦ Λυκείου Ἰωνιδείου Σχολῆς Πειραιᾶ
Συντονίζει ο Δημήτριος Ράπτης, Φιλόλογος, Διευθυντής Λυκείου Ἐκπαιδευτηρίων «Ἡ Ἑλληνική Παιδεία»

Γιά περισσότερες πληροφορίες καί ἐνημερώσεις, καί γιά νά ὑποβάλλετε ἤδη ἀπό τώρα τά ἐρωτήματά σας, μείνετε συντονισμένοι: 
στήν ἱστοσελίδα https://logosparakliseos.gr/paidagogiko-synedrio-61/και τή σελίδα τοῦ συνεδρίου στό facebook
Ἡ Ἐπιτροπή τοῦ Τομέως

Σχολιάστε

OTAN ΕΠΡΕΠΕ, ΣΙΩΠΟΥΣΑΜΕ. ΤΩΡΑ ΚΛΑΙΜΕ καὶ ΟΔΥΡΟΜΑΣΤΕ. (Δ. Νατσιός)

ταν πρεπε, σιωπούσαμε,
τώρα κλαμε κα δυρόμαστε

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

.                       Δικαίως διαμαρτυρόμαστε καὶ πονᾶμε καὶ αἰσθανόμαστε ὀρφανοί, γιατί κλειδαμπαρώθηκαν οἱ ναοὶ τῆς Ἐκκλησίας μας. Καὶ ὅπως οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχασαν ἕνα πολυαγαπημένο πρόσωπο, τὸ θυμοῦνται μὲ συγκίνηση, θρηνοῦν περισσότερο καὶ νιώθουν ἔντονα τὴν ἀπουσία του, τὶς «χρονιάρες» ἡμέρες, Πάσχα καὶ Χριστούγεννα, ἔτσι καὶ ἐμεῖς, οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, αἰσθανόμαστε θλίψη καὶ σπαραγμό, γιατί δὲν θὰ μπορέσουμε οὔτε τὰ φετινὰ Χριστούγεννα, νὰ «δειπνήσουμε» στὸν οἶκο τοῦ Πατέρα τους. Ὅπως καὶ τὸ περασμένο Πάσχα, δὲν θὰ εἰσέλθουμε στὴν χαρὰ τοῦ Κυρίου μας. Ὁ σύγχρονος Πιλάτος ἔχει τοποθετήσει φρουρὲς καὶ κουστωδίες, νὰ ἀπαγορεύουν διὰ ροπάλου τὴν εἴσοδο.
.                       πολλὰ καὶ ἀπὸ πολλούς. Ξιφουλκοῦν ἐπώνυμοι καὶ ἀνώνυμοι κατὰ τῆς ἀπόφασης. Συμφωνῶ, μὲ χέρια καὶ ποδάρια προσυπογράφω, ὅσα ἐμπόνως γράφουν ἱεράρχες, ὅπως τὸ παλληκάρι τῆς Κύπρου μας, ὁ ἐπίσκοπος Μόρφου κ. Νεόφυτος.
.                       Νὰ σημειώσω ὅμως κάτι. Αὐτὴ τὴν στιγμὴ φοιτοῦν στὴν Ἑλλάδα, στὴν Πρωτοβάθμια καὶ Δευτεροβάθμια ἐκπαίδευση, περίπου 1.400.000 μαθητές. Εἶναι, ὅπως συνηθίζεται νὰ λέγεται, τὸ μέλλον τῆς πατρίδας μας. Ἀπὸ αὐτοὺς οἱ μισοὶ φοιτοῦν στὸ Δημοτικὸ σχολεῖο, στὴν κρίσιμη, ἐξοπλιστικὴ ἡλικία, ὅπου ἐντυπώνονται ἀνεξίτηλα στὴν μνήμη τοὺς γνώσεις, δεξιότητες, συνήθειες καὶ συμπεριφορές. Ἕνας καλὸς δάσκαλος ἀφήνει τὴν εὐεργετικὴ θύμησή του ὁλοζωῆς στὸν μικρὸ μαθητή. Ὅπως καὶ τὸ ἀντίθετο.
.                       Στὸ Σύνταγμά μας, προβλέπεται στὸ ἄρθρο 16, ἡ «ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς συνείδησης» τῶν μαθητῶν καὶ – οὐδεὶς τὸ ἀμφισβητεῖ- αὐτὸ ἑρμηνεύεται ὡς καλλιέργεια τῆς φιλοπατρίας καὶ τῆς ὀρθόδοξης πίστης. Μὲ λίγα λόγια τὸ μέλλον τοῦ μέλλοντος τῆς πατρίδας κρίνεται στὶς σχολικὲς αἴθουσες. Ἕνας ἐκπαιδευτικὸς ζεῖ πολὺ περισσότερες ὧρες μὲ ἕνα παιδί, ἀπ’ ὅσο αὐτὸ ζεῖ μὲ τοὺς γονεῖς του, λαμβάνοντας ὑπ’ ὄψιν τους καὶ τοὺς φρενήρεις ρυθμοὺς τῆς ζωῆς, ποὺ ἀναγκάζουν πολλὲς φορὲς καὶ τὴν μητέρα νὰ ἀπογαλακτίζει τὸ παιδί της γιὰ λόγους βιοπορισμοῦ, πράγμα ἐπιζήμιο γιὰ τὴν ἀνατροφή του.
.                       Καὶ ἐρωτῶ: Ἐδῶ καὶ τρία χρόνια καταργήθηκε ὁ ἐκκλησιασμὸς τῶν μαθητῶν, ὁ ὁποῖος πραγματοποιεῖται -τὸ πονήρευμα, τὸ σύνηθες δημοκρατικὸ καρύκευμα- μετὰ ἀπὸ ἀπόφαση τοῦ συλλόγου διδασκόντων, δηλαδή, σχεδὸν ποτέ. Ρωτῶ τοὺς ἀναγνῶστες. Πότε εἶδαν τελευταία φορὰ σχολεῖο νὰ πηγαίνει γιὰ ἐκκλησιασμό; (Ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ἐλάχιστες ἐθιμοτυπικὲς ἐπισκέψεις καὶ αὐτὲς μὲ λειψὲς τάξεις ἢ ἐλάχιστους μαθητές). Μήπως ἔκλεισαν οἱ ναοί, ἐδῶ καὶ τρία χρόνια,  γιὰ 1.400.000  Ἕλληνες καὶ μάλιστα στὸ πιὸ λαμπρὸ τμῆμα τῆς κοινωνίας; Ἀντιδράσαμε; Ὄχι.
.                       Καταργήθηκε ἡ μηνιαία ἔπαρση τῆς Ἑλληνικῆς Σημαίας, τὴν πρώτη Δευτέρα κάθε μηνός, μὲ τὴν ταυτόχρονη ἀπαγγελία-ψαλμωδία, τοῦ Ἐθνικοῦ μας Ὕμνου. Πλέον -νόμος Γαβρόγλου, πρόλαβε κι αὐτὸς νὰ ἀφήσει τὶς κουτσουλιές του στὴν Παιδεία- «ἡ σημαία παραμένει ἀνηρτημένη στὸν ἱστὸ τοῦ σχολείου, ὅπως προβλέπεται σὲ ὅλες τὶς δημόσιες ὑπηρεσίες». Ἐρωτῶ: εἶναι  κάποια δημόσια ὑπηρεσία τὸ σχολεῖο, ὅπως τὸ ΚΕΠ, σὲ κάποια πολίχνη; Πότε ἄκουσαν τὰ τελευταῖα ἔτη, ὅσοι διαβάζουν αὐτὲς τὶς ἀράδες, νὰ ψάλλεται ὁ Ἐθνικὸς Ὕμνος στὴν αὐλὴ ἑνὸς σχολείου, μὲ παρατεταγμένους ὅλους τοὺς μαθητὲς καὶ τοὺς δασκάλους τους; Ὑπῆρξε κάποια δυναμικὴ ἀντίδραση γι’ αὐτὴν τὴν κακοβουλία; Ὄχι.
.                       Νὰ γράψω κι ἕνα τελευταῖο, ἀπὸ τὰ πολλὰ ποὺ βιώνουμε στὴν ἐκπαίδευση. Τοῦτες τὶς ἡμέρες τοῦ ἀναγκαστικοῦ ἐγκλεισμοῦ μας καὶ τῆς τηλεκπαίδευσης, ποὺ μόνο ἐθισμὸ καὶ καταπόνηση προκαλεῖ στὰ παιδιὰ ποὺ στήνονται ἀποσβολωμένα καὶ ἀκινητοποιημένα  δέκα ὧρες μπροστὰ στὶς ὀθόνες. (Θὰ μποροῦσε νὰ ἀποφευχθεῖ αὐτὸς ὁ ψυχοβγάλτης μὲ μία ἐπιμήκυνση τοῦ σχολικοῦ ἔτους κατὰ 15 ἡμέρες. Καὶ ἀναφέρομαι κυρίως στὸ Δημοτικό).  Ὅπως καὶ τὴν προηγούμενη, ὑποχρεωτικὴ οἰκουρία μας,  ἀπὸ τὰ διαδικτυακὰ μαθήματα ἕνα μόνο λείπει. Τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν. (Παραπέμπω καὶ σὲ ἄρθρο μου στὶς 25 Φεβρουαρίου τοῦ 2020 μὲ τίτλο «ποιό μάθημα ξεχάστηκε στὶς τηλεδιδασκαλίες; Μὰ τὰ Θρησκευτικά»). Γιατί; Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο ποὺ καταργήθηκε ὁ ἐκκλησιασμός, ἡ ἔπαρση τῆς σημαίας, ὁσονούπω ἡ πρωινὴ προσευχή, ἡ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ στὶς αἴθουσες, λόγῳ πολυπολιτισμικότητας, ποὺ εἶναι τὸ καλλιτεχνικὸ ὄνομα τοῦ ἀντιχριστιανισμοῦ. Νὰ ξεμυρωθοῦν, νὰ ξεβαπτιστοῦν καὶ νὰ ἀφελληνιστοῦν τὰ παιδιά μας, ἐπαναλαμβάνω τὸ μέλλον, γιὰ νὰ χορεύουν ἀπτόητοι οἱ «ἀνθρωποκάμπιες ποὺ μαραζώνουνε τὸ πνευματικὸ ὁλόδροσο δέντρο τῆς φυλῆς μας», κατὰ τὸν Φώτη Κόντογλου. Ἐρωτῶ: Ὑπάρχει κάποια ἀντίδραση γι’ αὐτό; Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ἀντέδρασε; Ὄχι.
(Προσωπικῶς διδάσκω, ὅπως καὶ μὲς στὴν αἴθουσα, κάθε Παρασκευὴ τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς ἢ συναξάρια ἁγίων καὶ αὐτὴν τὴν περίοδο ἔχουμε πολλοὺς ἀθλητὲς τῆς Πίστεως. Πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ…).
.                       Νὰ κλείσω μὲ μία εὐφρόσυνο παραπομπή. (Διδάσκοντας δεκαετίες μικρὰ παιδιά, βλέπω πόσο λυτρωτικὸ εἶναι, ὅταν βαρύνονται ἀπὸ μαθήματα καὶ ἀσκήσεις, νὰ γλυκαίνεις λίγο τὸ «κλίμα», διηγώντας τους κάτι ποὺ θὰ ἀποκαλύψει τὴν ἀνθοβολὴ καὶ τὴν εὐωδία τους: τὸ γέλιο.) Εἶναι μία νόστιμη ἐπιστολὴ τοῦ λόγιου Κωνσταντίνου Δαπόντε, (1713-1784), ὁ ὁποῖος ἀργότερα ἔγινε μοναχὸς μὲ τὸ ὄνομα Καισάριος. Ἔζησε καὶ ἐκοιμήθη στὸ Ἅγιον Ὄρος. Διαβάζω λίγες εἰσαγωγικὲς γραμμὲς ἀπὸ τὴν ἐπιστολή, ποὺ τὴν ἀπέστειλε σὲ κάποιον Πούρβουλο, ἀπαντώντας, μᾶλλον, σὲ πρόσκληση γιὰ τραπέζι.
.                       «Ἐπιθυμίαν ἐπεθύμησα τούτην τὴν ἑβδομάδα φαγεῖν μετὰ τῆς εὐγενείας σου· εἰς τὸ τραπέζι δὲν θέλω νὰ εἶναι ἄρτος  ἁρπαγῆς, πρόβατον ἀδικίας, ὄρνιθα ἀσελγείας, οὔτε δορκὰς ὑπερηφανείας, οὔτε ὀρτύκι μνησικακίας, οὔτε λαγὸς φιλοχρηματίας, ἀλλὰ  οὔτε χοῖρος ἀκαθαρσίας. Θέλω δὲ καὶ παρακαλῶ νὰ εἶναι ἄρτος ἱδρῶτος, φακὲς ταπεινοφροσύνης, φασούλια σωφροσύνης, ρεβίθια ἐλεημοσύνης, ἰχθύες ἁπλότητος, ἐλιὲς ἱλαρότητος καὶ λάχανα εὐλαβείας…». Στὰ «δὲν θέλω», στὰ ἀνεπιθύμητα ἐδέσματα τοῦ Καισάριου, περιγράφεται ἡ Ἑλλάδα τῆς παρακμῆς, τῶν μνημονίων, τῶν προδοτικῶν συμφωνιῶν, τοῦ ἐξευτελισμοῦ ἀπὸ τὴν εὐφημιστικῶς λεγόμενη Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, τὴν χώρα τῶν Γαδαρηνῶν. Ἡ Ἑλλάδα ποὺ ταΐζεται μὲ λαγοὺς φιλοχρηματίας καὶ πρόβατα ἀδικίας. Στὰ «θέλω» εἶναι ἡ Πονεμένη Ρωμιοσύνη, τῆς νηστείας, τοῦ φιλότιμου, τῆς οἰκογένειας, τῆς ἀξιοπρέπειας, τῆς φιλοπατρίας, τοῦ Χριστοῦ οἱ «φίλοι. Ἡ Ἑλλάδα ποὺ δειπνεῖ μὲ φακὲς ταπεινοφροσύνης καὶ λάχανα εὐλαβείας.
.                       Ὅσο δὲ γιὰ τὴν ἐσταυρωμένη Παιδεία μας; Ἂς κοιτάξουμε πίσω, τί ἔκαναν οἱ παλιοί, καλοί μας δάσκαλοι. Ἐρωτῶ: τελείωνε ποτὲ μαθητὴς τοῦ Δημοτικοῦ, χωρὶς νὰ γνωρίζει τὸ ἀπολυτίκιο τῆς Γέννησης τοῦ Χριστοῦ; Τὸ θαυμάσιο «Ἡ Γεννησίς σου Χριστὲ ὁ Θεός  ἡμῶν…». Ἢ ἀκόμη τὸ ἐκπληκτικὸ Κοντάκιο «Ἡ Παρθένος σήμερον…». Ἢ τὸ «Πιστεύω».  Ποιός τὰ μαθαίνει αὐτὰ σήμερα στὰ παιδιά, ποὺ ἔχουμε σιχαθεῖ τὰ γλυκανάλατα φράγκικα μουρμουρητά; Ποὺ ἀφήσαμε τὰ πάντερπνα λόγια τῶν ἁγίων, τὰ ὁποῖα γαληνεύουν τὶς πεινασμένες ψυχὲς τῶν παιδιῶν – «ἀπὸ τὴν Εὐρώπη γυρίσαμε πεινασμένοι», ἔγραφε ὁ Σεφέρης – καὶ τὰ «ταΐζουμε» μὲ τὰ ξέψυχα, μίζερα καὶ ψευτορομαντικὰ «μπαχαρικὰ» καὶ ψελλίσματα τῆς ἄθεης Δύσης.

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΕΝΟΧΗ ΑΝΟΧΗ ΑΝΑΙΣΘΗΤΩΝ

Μπαμπινιώτης κατ το «Click away»:
Ο
τε δύσκολο οτε γελοο
ν
δοκιμάσουμε τν λληνικ πόδοση

.                 Τὴ δυσαρέσκειά του γιὰ τὴν χρήση ξένων λέξεων ποὺ ἔχουν υἱοθετηθεῖ κατὰ κόρον τὴν περίοδο τῆς πανδημίας – ὅπως «lockdown», «take away» καὶ «click away»- ἐκφράζει γιὰ μία ἀκόμη φορὰ μὲ ἀνάρτησή του στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης ὁ καθηγητὴς Γλωσσολογίας καὶ πρώην πρύτανης τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, Γιῶργος Μπαμπινιώτης.
.              Συγκεκριμένα σὲ νέα ἀνάρτησή του ἀναφέρει:

Στὸ πνεῦμα τοῦ νὰ μιλᾶμε κατὰ τὸ δυνατὸν στοὺς Ἕλληνες Ἑλληνικὰ καὶ νὰ καταλαβαίνουμε ὅλοι τί λέμε προτείνω:
CLICK AWAY > παράδοση ἐκτὸς / παραλαβὴ ἐκτὸς (καταστήματος [ἐννοεῖται])
ΚΟΥΡΙΕΡ > ταχυδιανομέας
ΑΠΟΣΤΟΛΕΣ ΜΕ ΚΟΥΡΙΕΡ > ταχυδιανομὲς
.                Μακάρι νὰ ὑπάρξουν καλύτερες προτάσεις. Ἄς μοῦ ἐπιτραπεῖ καὶ πάλι νὰ λειτουργήσω ὡς μία ἀδύναμη φωνὴ τῆς «γλωσσικῆς συνείδησής» μας μήπως καὶ κάποιοι ὀπαδοὶ τῶν εὔκολων λύσεων (μοιρολατρικῆς ἀποδοχῆς περίπου ὡς δεδομένων τῶν ξένων λέξεων καὶ ὀνομασιῶν) πιστέψουν ὅτι δὲν εἶναι οὔτε δύσκολο οὔτε γελοῖο νὰ δοκιμάσουν τὶς ἑλληνικὲς ἀποδόσεις —ὄχι, κατ’ ἀνάγκην, τὶς δικές μου, μπορεῖ νὰ ὑπάρξουν καλύτερες. (Ο «ραστς τς γλωσσικς πλάκας», πο βρίθουν στν χώρα μας λόγ περιορισμένης γλωσσικς εαισθησίας, ς συνεχίσουν τν πλάκα τους, εναι χρήσιμη κι ατ γι ν μετρμε τ ρια τς νοχης νοχς μας).
.                Θὰ ἐπιμείνω νὰ τὸ λέω: Γιὰ νὰ ἀντέξουν γλωσσικὰ καὶ νὰ μὴν ἀλλοιωθοῦν οἱ μικρὲς (δηλ. οἱ ὀλιγότερο ὁμιλούμενες) γλῶσσες χρειάζονται μεγάλες ἀντοχές! Αὐτὸ ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν Ἑλληνική. (Ἀλλιῶς εἶναι τὰ πράγματα σὲ μεγάλες χῶρες μὲ περισσότερο ὁμιλούμενες γλῶσσες ὅπως τὰ Γαλλικά, Ἰταλικά, Ἱσπανικὰ κ.λπ.)

,

Σχολιάστε

ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕI ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚO ΣΧΟΛΕIΟ ΜAΘΗΜΑ ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑΣ (Δ. Νατσιός) «Ἐπιχείρηση “πανάκεια” ὀνόμασαν οἱ Ἄγγλοι τὸ πρόγραμμα ἐμβολιασμοῦ»

Ν καθιερωθε στ Δημοτικ σχολεο
μάθημα
τυμολογίας

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

«Ὅταν οἱ ἐχθροί σου θὰ ἔχουν ξεμάθει τὴν ὀρθογραφία τους, νὰ ξέρεις ὅτι ἡ νίκη πλησιάζει». Βλαντιμὶρ Βολκώφ, Ρῶσος λογοτέχνης

.                 Ἂν εἴχαμε ὑπουργοὺς Παιδείας μὲ ἰθαγένεια ἑλληνικὴ καὶ μὲ αἴσθηση τοῦ τί βάρους καὶ ποιότητας πολιτισμοῦ εἶναι φορεῖς καὶ ὄχι ἀχθοφόροι τυμπανιαίας ἀποφορᾶς ἰδεῶν, τὸ πρῶτο πράγμα ποὺ θὰ καθιέρωναν στὸ Δημοτικὸ σχολεῖο εἶναι ἡ ἐτυμολογία. Ἕνα δίωρο τὴν ἑβδομάδα, θὰ ἀφιερωνόταν στὴν διδασκαλία του, γοητευτικότατου καὶ πολὺ εὐχάριστου στοὺς μαθητές, ταξιδιοῦ στὰ γενέθλια, στὴν καταγωγή, στὴν ἀλήθεια τῶν λέξεων. (Ἔτυμον σημαίνει ἀληθινό, πραγματικό). Θὰ μποροῦσε νὰ γραφτεῖ ἕνα μικρὸ ἐτυμολογικὸ λεξικό, γιὰ τὶς δύο μεγαλύτερες τάξεις, τὴν Ε΄ καὶ τὴν Ϛ΄, στὸ ὁποῖο θὰ ἐτυμολογοῦνταν λέξεις τῆς καθημερινῆς ἐμπειρίας τῶν μαθητῶν. Τὰ κέρδη θὰ ἦταν πολλαπλὰ καὶ εὐεργετικά.

Πρῶτον: Τὸ αὐτονόητο. Ἡ μικρή, ἐξοπλιστικὴ ἡλικία εἶναι πρόσφορη γιὰ τὴν διδασκαλία τῆς Γλώσσας καὶ δὴ ἀντικειμένων ποὺ σχετίζονται μὲ τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικά. Πολλοὶ ποὺ πρόλαβαν τὸ γερὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο, μὲ τοὺς καλλιεργημένους δασκάλους, θυμοῦνται ἀκόμη καὶ ἀρχικοὺς χρόνους ρημάτων.

Δεύτερον: Θὰ ἀναχαιτιστεῖ ἡ ὀρθογραφικὴ ἀκαταληψία, ἀδιαφορία καὶ ἀκαταστασία. Καὶ γι’ αὐτὸ σίγουρα δὲν φταῖνε τὰ παιδιά. Ἀπὸ τὴν μία τὰ ἀνεπαρκῆ, ἐλλιπῆ καὶ ἀκατάλληλα γλωσσικὰ ἐγχειρίδια. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἡ διαιώνιση τῆς ἀπαράδεκτης σύστασης: «δὲν διορθώνουμε τὰ ὀρθογραφικὰ λάθη», (θυμόμαστε ἀκόμη τὸ κρανιοκενὲς σύνθημα «κάτω τὰ αἱματοβαμμένα γραπτά», λόγῳ τοῦ κόκκινου στυλοῦ). Ἀποτέλεσμα; Σὲ κάθε κείμενο δεκάδες τσαλακωμένες λέξεις, ἀγνώριστες, νεκρές. Ἀπὸ τὴν ἐμπειρία μου: Ἂν ἐξηγήσεις στὸ παιδὶ ὅτι ἡ λέξη «χείρ», σημαίνει χέρι, πολὺ εὔκολα θὰ βρεῖ τὴν χειραψία, τὸ χειροκροτῶ, τὸν χειρουργό, τὴν χειροτεχνία καὶ τὴν χειροδικία. Καὶ μάλιστα κατανοοῦν καὶ τὰ δεύτερα συνθετικὰ τῶν λέξεων, ὅπως ἄπτω(=ἀγγίζω), κροτῶ, ἔργο, τέχνη καὶ δίκη.

Τρίτον: Ἀποστολὴ τῆς Παιδείας εἶναι καὶ ἡ σύνδεση τῶν νέων μὲ τὸ παρελθόν. «Νὰ μὴν βαριέστε τὸ ψάξιμο καὶ νὰ μὴν κουράζεστε στὸ σκάψιμο», ἔλεγε ὁ Παλαμᾶς. Σκάψιμο στὶς ρίζες τῶν λέξεων εἶναι ἡ ἐτυμολογία καὶ προϋπόθεση γιὰ εἰς βάθος οἰκείωση τῆς γλώσσας μας. «Σκάβοντα»ς ὁ μικρὸς μαθητὴς τὴν λέξη «φθονῶ», γιὰ παράδειγμα, καταλήγει στὴν Ὀδύσσεια καὶ στὶς «ἀμμουδιὲς τοῦ Ὁμήρου» καὶ θὰ τοῦ πεῖ ὁ δάσκαλος, διαβάζοντας τὸ λεξικό, ὅτι προέρχεται ἀπὸ τὸ «φθίνω» καὶ νά! τὸ «φθινόπωρο». Καὶ ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς χαρίζει τὰ καλούδια του «ἀφθόνως», μὰ ἐμεῖς φθονοῦμε καὶ λιώνουμε, φθίνουμε ἀπὸ ζήλεια, ζηλοφθονοῦμε… Μιλᾶμε γιὰ πανίδα καὶ χλωρίδα στὸ μάθημα τῶν Φυσικῶν καὶ ἀγνοοῦμε ὅτι ἡ πανίδα ἐτυμολογεῖται ἀπὸ τὸν μυθικὸ ποιμενικὸ θεὸ «Πάν», ὅπως καὶ ὁ πανικός. ( Στὸ λεξικὸ ὁμηρικῶν λέξεων τοῦ Ἰω. Πανταζίδη, τοῦ 1872, καταγράφονται 10.855 λέξεις, ἀπὸ τὶς ὁποῖες 3.055 τὶς χρησιμοποιοῦμε αὐτούσιες, πατρίδα, θάλασσα, ὅπλο, γάμος, πέλαγος…).
.                Ἐπιχείρηση «πανάκεια» ὀνόμασαν οἱ Ἄγγλοι τὸ πρόγραμμα ἐμβολιασμοῦ τῶν ὑπηκόων τους, στὴν ἀειθαλῆ καὶ ἀστείρευτη πηγή, τὴν γλώσσα μας, προσέτρεξαν, καὶ γιὰ τὴν ἐννοιολογική της σαφήνεια καὶ γιὰ τὴν ὀμορφιά της, ἀλλὰ καὶ γιατί ἡ λέξη περιβάλλεται μὲ κύρος καὶ σοβαρότητα. (Εἶμαι σίγουρος ὅτι οἱ ἡμέτεροι αὐτόχθονες δυτικολάγνοι καὶ ξιπασμένοι ὀψίπλουτοι θὰ ἐπέλεγαν μία ἀγγλική). Ἡ πανάκεια παράγεται, ἀπὸ τὸ παν+άκος, ποὺ σημαίνει θεραπεία, ἐξ οὗ καὶ ἀνήκεστος, ἀνίατος ἀσθένεια. Ἡ δὲ Πανάκεια, μὲ κεφαλαῖο,  ἦταν μία ἀπὸ τὶς κόρες τοῦ Ἀσκληπιοῦ, κατὰ τὴν μυθολογία, μαζὶ μὲ τὴν Ὑγεία καὶ τὴν Ἰασώ –ἀπὸ τὸ ἰάομαι-ἰῶμαι, ποὺ σημαίνει θεραπεύω καὶ ἀπὸ δῶ παράγεται ὁ ἰατρός, ἡ ἴαση καὶ ὅλα τὰ συμπαρομαρτοῦντα. Τὸ φυτὸ μαραίνεται χωρὶς τὴν ρίζα του. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὸ ὁλόδροσο δένδρο τῆς γλώσσας μας.

Τέταρτον: Πλὴν τῆς ἀνορθογραφίας πληγὴ πυορροοῦσα καί… ἀνήκεστος εἶναι ἡ λεξιπενία. Ὅσοι διδάσκουμε πολλὲς φορές, ἀκοῦμε τοὺς μαθητές μας νὰ ὁμολογοῦν μὲ ἀμηχανία καὶ θλίψη «δὲν ξέρω πῶς νὰ τὸ πῶ, κύριε!». Καὶ πῶς ἀλλιῶς; Μὲ τὶς καμμιὰ σαρανταριὰ «συνταγὲς μαγειρικῆς», ποὺ περιέχουν τὰ βιβλία τάχα καὶ Γλώσσας, θὰ ἐμπλουτιστεῖ τὸ λεξιλόγιό τους; Καὶ ἂς τὸ προσέξουμε αὐτό, ἀπουσιάζουν ἀπὸ τὰ βιβλία οἱ «μεγάλες λέξεις». Ὁ σπουδαῖος Φώτης Κόντογλου στὴν «Βασάντα», γράφει. «Μία μία σβήνουν π τν γλῶσσα μας λέξεις μεγάλες, πως τιμή, ξιοπρέπεια, γνότητα, ρετή, φιλία… Δν ασθανόμαστε πς τ ν λείπουνε π τ στόμα μας τέτοιες λέξεις, σημαίνει πς σβήσανε π μέσα μας ο εγενέστερες φλέβες το νθρώπινου μεγαλείου». Τώρα μὲ τὴν τηλεκπαίδευση, ψυχοβγάλτης γιὰ γονεῖς καὶ δασκάλους, ἀκοῦμε τοὺς μαθητὲς νὰ χρησιμοποιοῦν τὴν ἀνάμεικτη καὶ παρδαλή, μὲ ὅρους τῶν νέων τεχνολογιῶν, γλῶσσα –ὅλες ξένες οἱ λέξεις της–  καὶ αἰσθανόμαστε ὅτι μᾶς μιλοῦν περίπου… κινέζικα. Τὸ μάθημα τῆς ἐτυμολογίας προσφέρεται καὶ γιὰ παραγωγὴ λέξεων, «λέξεων μεγάλων». Ἂν γνώριζε ὁ μαθητὴς τὴν ἐτυμολογία καὶ τὰ συνθετικὰ λέξεων ὅπως ἀρτοποιεῖο, ρυπογόνος, ὑδρόγειος, οἰκονομία, ναύσταθμος –τυχαῖα τὰ παραδείγματα– θὰ μποροῦσε νὰ ἀποκρυπτογραφήσει ἑκατοντάδες ἄλλες. (Μὲ πόσο ἐνθουσιασμὸ ἄκουγαν οἱ μαθητές μου τὴν ἐτυμολογία τῶν λέξεων «χριστιανὸς» καὶ «Ἕλληνας». Ἡ πρώτη ἀπὸ τὸ Χριστὸς +ἀνειμι ἢ ἀνέω, ποὺ σημαίνει σηκώνω τὸν Χριστό, «ἐνδέδυμαι», ντύνομαι τὸν Χριστό. («Ὅσοι εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε», διαβάζουμε στὴν πρὸς Γαλάτας ἐπιστολὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου). Γιὰ τὸ δὲ δεύτερο, ἐθνικό μας ὄνομα, δυσετυμολόγητο λόγῳ ἀρχαιότητας, ἐπιλέγω μία κατανοητὴ καὶ νόστιμη μᾶλλον παρετυμολογία. Προέρχεται ἀπὸ τὸ ἐν+λας, ποὺ σημαίνει πέτρα, λίθος. Ἀπὸ δῶ τὸ λαξεύω, τὸ λατομεῖο, τὸ λεωφορεῖο. Σχετίζεται μὲ τὸν μύθο τοῦ κατακλυσμοῦ τοῦ Δευκαλίωνος καὶ τῆς Πύρρας. Ὅταν ἔμειναν μόνοι, ζήτησαν ἀπὸ τὸν Δία, νὰ ξαναγίνει τὸ ἀνθρώπινο γένος. Ὁ Δίας τοὺς εἶπε νὰ πετοῦν λίθους πίσω τους. Καὶ ἔτσι ἀπὸ τοὺς λίθους τοῦ Δευκαλίωνα ἔγιναν οἱ ἄντρες καὶ ἀπὸ τῆς Πύρρας, οἱ γυναῖκες, δηλαδή, ὁ λαός. (Ὑπάρχουν πολλὲς ἑρμηνεῖες γιὰ τὸ Ἑλλάς. Ἀπὸ τοὺς Σελλούς, ἀπὸ τὸ ἅλς-ἅλιος, ἥλιος καὶ λοιπά).

Πέμπτον: Τὸ μάθημα τῆς ἐτυμολογίας μπορεῖ νὰ συνοδεύεται μὲ κείμενα, ὅπως μύθοι τοῦ Αἰσώπου ἢ ἀκόμη καὶ Εὐαγγελικὲς Περικοπές. Μόνα τους τὰ παιδιὰ –τὸ βλέπω στὴν πράξη– μποροῦν νὰ ἐντοπίζουν λέξεις ποὺ καὶ σήμερα χρησιμοποιοῦμε, ὁπότε καμαρώνουν καὶ χαίρονται καὶ γιὰ τὴν πίστη τους καὶ γιὰ γλῶσσα τους καὶ γιὰ τὴν ἱστορία καὶ γιὰ τὴν καταγωγή τους. Αὐτὸ λέγεται ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια, ποὺ τόσο ἔχουμε ἀνάγκη σήμερα ποὺ μᾶς «ἐκύκλωσαν ὥσπερ μέλισσαι κηρίον» τὰ παντοειδῆ προβλήματα καὶ οἱ πολεμοχαρεῖς ἐξ ἀνατολῶν μεμέτηδες…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΑΝ ΕΙΧΑΜΕ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΘΝΙΚΗΣ καὶ ΟΧΙ ΝΕΟΤΑΞΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

Ἂν εἴχαμε ὑπουργεῖο ἐθνικῆς,
ἑλληνικῆς καὶ ὄχι νεοταξικῆς παιδείας…

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

. . Τὸ παρὸν κείμενο ἀφιερώνεται στὴν ἱερὰ μνήμη τοῦ μακαριστοῦ πιὰ πατρὸς Στεφάνου Παπαθανασίου, ποὺ ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν στὴν Κατερίνη. Ὁ ἀείμνηστος Γέροντας, ταπεινός, εὐθὺς καὶ ἀκενόδοξος, φιλόχριστος καὶ φιλότιμος, πρόσχαρος καὶ ἐλεήμων, ἀγαπητὸς πολὺ ἀπὸ τὸν ἁπλὸ λαό, παπὰς λεβέντης, φιλακόλουθος, πνευματικὸς ἀκαταπόνητος, ἀληθὴς λειτουργός τοῦ Ὑψίστου, μὲ φιλοπατρία ἀνυπόκριτο καὶ γενναιότητα ἀσυμβίβαστη, στάθηκε γιὰ πολλὲς δεκαετίες «λιθάρι ριζιμιό», στήριγμα ἀειθαλές τῆς τοπικῆς ἐκκλησίας τῆς Πιερίας. Ὑπῆρξε πνευματικὸς τῆς εὐρύτερης οἰκογενείας μου, φίλος ἀφοσιωμένος καὶ συμπαραστάτης μονάκριβος. Τὸν ἀγαπᾶμε, τὸν σεβόμαστε, τὸν ἔχουμε στὴν καρδιά μας. Πλέον εἰρήνεψε ἀπὸ τοὺς κόπους του καὶ ἀναπαύεται «σιμά, πολὺ σιμὰ εἰς τὸν πτωχὸν Λάζαρον τοῦ Εὐαγγελίου». Αἰωνία ἡ μνήμη τοῦ μακαριστοῦ πατρὸς Στεφάνου. Νὰ ἔχουμε τὴν εὐχή του.

«Ἰδοὺ ὁ Χριστὸς ποὺ γέρνοντας
Στοῦ πόνου τὸ κρεβάτι
Σοῦ σιάζει τὸ προσκέφαλο
Καὶ σὲ παρηγορᾶ».
. – – – – – – – – – . Τοῦ Σολωμοῦ οἱ περίτεχνοι στίχοι. Τόσο παρήγοροι σήμερα, ποὺ πολλοὶ συνάνθρωποί μας ἀγωνίζονται στοῦ πόνου τὸ κρεβάτι. Σολωμός, ὁ λησμονημένος ἀπὸ τὴν ἐκπαίδευση ποιητής.
. – – – – – – – – – . Ἂν εἴχαμε ὑπουργεῖο ἐθνικῆς, ἑλληνικῆς καὶ ὄχι νεοταξικῆς παιδείας, θὰ φροντίζαμε «νὰ πλουμίσουμε» τὴν δημοτικὴ ἐκπαίδευση μὲ δύο Ἀνθολόγια.
. – – – – – – – – – . Τὸ πρῶτο θὰ τὸ τιτλοφορούσαμε «Ἐτυμολογικὸ Ἀνθολόγιο». Θὰ περιεῖχε λέξεις συχνόχρηστες τῆς νεοελληνικῆς καὶ τὴν γενέθλιο ἱστορία τους. Γιατί νὰ μὴν γνωρίζουν οἱ μαθητές μας τὴν ἐτυμολογικὴ συγγένεια τοῦ νεροῦ καὶ τοῦ νεαροῦ; ὅτι συνδέονται ὁ ἥλιος (ἅλιος) μὲ τὸ γιαλὸ καὶ τὴ θάλασσα, τὸ ἁλάτι, τὴ σαλάτα καὶ τὸ σαλάμι; Γιατί νὰ μὴν μαθαίνουν ὅτι νόστος καὶ νόστιμος σμιλεύτηκαν γιὰ πρώτη φορὰ στὶς «ἀμμουδιὲς τοῦ Ὁμήρου»; Γιατί ὀνομάστηκαν σκίουρος ἢ ρινόκερως αὐτὰ τὰ ζῶα ἢ καλύτερα κτήνη, ἀφοῦ ἔχουμε κτηνίατρο; Μὲ πόση εὐλάβεια, μ’ ἀνοιχτὸ κυριολεκτικὰ στόμα, παρακολουθοῦν τὰ παιδιὰ τὴν γοητευτικότατη αὐτὴ περιήγηση στὸν προγονικὸ λόγο!!
. – – – – – – – – – . Τὸ δεύτερο Ἀνθολόγιο θὰ τὸ ὀνομάτιζα «Ἀνθολόγιο Πατριδογνωσίας». Βεβαίως ἡ λέξη πατριδογνωσία εἶναι ποινικοποιημένη πρὸς τὸ παρόν. Ὅσο κυβερνοῦν οἱ ἀπτόητοι ἐθνομηδενιστές, ἡ… πατριδοφθορία θὰ συνεχίζεται. Ἀντὶ στὰ σχολεῖα «νὰ γιομίζει ὁ μαθητὴς προκοπὴ κι ἀρετή», τώρα ἔχουμε «συνταγὲς μαγειρικῆς καὶ κείμενα θρασυδειλίας, ἀφιλοπατρίας καὶ ἀθεΐας. Στὸ Ἀνθολόγιο αὐτὸ θὰ ἐρανιζόμασταν ὅ,τι ἔνδοξο καὶ σπουδαῖο ἐπιτεύχθηκε ἢ γράφτηκε ἀπὸ τοὺς μαϊστόρους τοῦ ἑλληνικοῦ λόγου ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα ὣς σήμερα. Ὅλες οἱ ἱερὲς «σκιὲς» τοῦ παρελθόντος, ἀπὸ τὸν Ὅμηρο, τὸν Πλάτωνα, τὸν Μέγα Βασίλειο, τὸν Φώτιο τὸν Μέγα, τὸν Ἰσαπόστολο Ἅγιο Κοσμᾶ, τὸν Μακρυγιάννη, τὸν Παπαδιαμάντη, τὸν Σεφέρη καὶ τὸν Κόντογλου, τὸν Σεφέρη.
. – – – – – – – – – . Ἕνα μεγαλειῶδες γεγονός, γιὰ παράδειγμα, ποὺ θὰ μείνει ἀνεξίτηλο στὰ παιδιὰ καὶ θὰ τροφοδοτεῖ τὴν ἐθνική μας ὑπερηφάνεια, ποὺ τόσο ἔχουμε ἀνάγκη. Περιέχεται στὰ ἅπαντα τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ Ἀριστοτέλη Βαλαωρίτη, (ἔκδ, “Μέρμηγκας”, σελ.155), τοῦ «φυλάκτορα τοῦ Γένους», ὅπως τὸν ὀνομάζει ὁ Παλαμᾶς σ’ ἕνα ποίημά του. Εἶναι γράμμα ποὺ ἔστειλε στὶς 31 Μαρτίου τοῦ 1860 στὸν Ἀνδρέα Λασκαράτο. Τὸ γεγονὸς τὸ χαρακτηρίζει «ἀνέγδοτο».
Τὸ 1822 ὁ Ὀδυσσέας πολιορκεῖ τὴν Ἀκρόπολη τῶν Ἀθηνῶν «ὅπου εὐρίσκοντο κλεισμένοι οἱ Τοῦρκοι καὶ τὴν ὑπερασπίζοντο μὲ μεγάλη καρτεροψυχία… καὶ δὲν ἦτο σπάνιον κάπου νὰ βλέπεις τὰ ἐνάντια μέρη νὰ στέκονται μὲ τὰ χέρια σταυρωμένα καὶ ἄνεργα διὰ ἔλλειψιν ἀπὸ πολεμοφόδια. Κάτι παρόμοιο θὰ συνέβαινε βέβαια καὶ τὴν ἡμέρα ὅπου ἔτυχε τὸ ἀκόλουθο συμβάν»:
«Ἐξύπνησαν κάποια παλληκάρια τοῦ Ὀδυσσέως, πρωὶ-πρωὶ καὶ ἀπὸ τὸ πρῶτο γλυκοχάραμα ἔμειναν ἐκστατικά, βλέποντας τοὺς Τούρκους ἀνεβασμένους ἐπάνω εἰς τὸν Παρθενώνα καὶ ἐργαζόμενους μὲ μεγάλη βία νὰ χαλοῦν τὰ ὡραῖα ἐκεῖνα μνημεῖα. Τόσο παράξενη καὶ ἀκατανόητη τοὺς ἐφάνη τέτοια ἀνωφελὴς βαρβαρότης, ὁπού ἔτρεξαν ἀμέσως νὰ εἰδοποιήσουν τὸν Ὀδυσσέα. Ἀφοῦ ὁ στρατηγὸς ἐβεβαιώθηκε μὲ τὰ μάτια του, ἀπόλυσε τρία τέσσερα ἀπὸ τὰ παλληκάρια του νὰ πλησιάσουν εἰς τὴν Ἀκρόπολη καὶ νὰ ἐρωτήσουν τοὺς Τούρκους διατὶ ἔδειχναν τέτοια ἀγριότητα μὲ μάρμαρα, τὰ ὁποῖα δὲν τοὺς ἐπροξενοῦσαν καμμία βλάβη. Ἐπέταξαν μὲ μιᾶς οἱ γενναῖοι καὶ ὕστερα ἀπὸ λίγη ὥρα ἔφεραν εἰς τὸ στρατηγὸ τὴν ἀπόκριση ὅτι οἱ Τοῦρκοι μὴν ἔχοντας ἄλλο μολύβι διὰ νὰ χύσουν βόλια καὶ ξανοίξαντες ὅτι μέσα εἰς ἐκεῖνα τὰ μάρμαρα εὑρίσκεται τοῦτο τὸ μέταλλο, χυμένο ἐπίτηδες διὰ νὰ δίδη δύναμη καὶ σταθερότητα, εἶχαν ἀποφασίσει νὰ προστρέξουνε εἰς ἐκεῖνο τὸ χαλασμὸ διὰ νὰ δυνηθοῦνε νὰ ἐξακολουθήσουνε τὸν πόλεμο.
Τέτοια ἀπόκρισι ἐπροξένησε μεγάλη ἀπελπισία εἰς τοὺς Ἕλληνες καὶ ἀφοῦ ἐστοχάστηκαν τί νὰ πράξουν διὰ νὰ σώσουν ἀπὸ τὸν ὄλεθρο τὰ μνημεῖα τοῦ μεγαλείου των, ὅλοι μὲ μία φωνὴ ἀποφάσισαν νὰ μηνύσουν εἰς τοὺς ἀποκλεισμένους νὰ παύσουν τὴν καταστροφὴ καὶ ἦσαν ἕτοιμοι νὰ τοὺς προμηθεύσουν ὅσο μολύβι τοὺς ἐχρειάζετο γιὰ τὴν ὑπεράσπισή τους. Οὕτω καὶ ἐγένετο. Ἔστρεξαν οἱ Τοῦρκοι, καὶ οἱ Ἕλληνες ἐξαγόρασαν μὲ τὸ αἷμα τους -δίδοντες εἰς τοὺς ἐχθροὺς βόλια διὰ νὰ τοὺς σκοτώσουν- τὰ πολύτιμα ἐκεῖνα μάρμαρα, τὰ ὁποῖα ἦσαν προωρισμένα νὰ ζήσουν διὰ νὰ ἴδουν πάλιν ἀναστημένο ὁλόγυρά τους ἐκεῖνο τὸ ἔθνος, τὸ ὁποῖο ἀπὸ τόσους αἰῶνας ἐφαίνετο βυθισμένο εἰς λήθαργο. Ἁξιοθαύμαστο παράδειγμα ἀρετῆς, γενναιότητος καὶ ζήλου πρὸς τὴν πατρίδα!».
. – – – – – – – – – . Τέτοιο ἦταν τὸ μεγαλεῖο τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ ’21: «Ἔτσι ἀπὸ μερικὰ παλληκάρια κρατήθηκε τὸ Ἔθνος! Ὅσοι πεθαίνουν παλληκαρήσια, δὲν πεθαίνουν. Ἂν δὲν ὑπάρχει ἡρωισμός, δὲν γίνεται τίποτα. Καὶ νὰ ξέρετε, ὁ πιστὸς εἶναι καὶ γενναῖος. Ὁ Μακρυγιάννης ὁ καημένος τί τράβηξε! Καὶ σὲ τί χρόνια!
“-Κάπνισαν τὰ μάτια μου”, λέει κάπου Γέροντα.
. – – – – – – – – – . Ναὶ κάπνισαν τὰ μάτια του. Ἀπὸ τὴν ἔνταση καὶ τὴν ἀγωνία ποὺ εἶχε, ἦταν σὰν νὰ ἔβγαζαν ὑδρατμοὺς τὰ μάτια του. Βρέθηκε σ’ ἐκείνη τὴν κατάσταση καὶ ἀπὸ πόνο καὶ ἀγάπη θυσιαζόταν συνέχεια. Δὲν σκέφθηκε, δὲν ὑπολόγισε ποτὲ τὸν ἑαυτό του. Δὲν φοβήθηκε μὴν τὸν σκοτώσουν, ὅταν ἀγωνιζόταν γιὰ τὴν Πατρίδα.
. – – – – – – – – – . «Ὁ Μακρυγιάννης ζοῦσε πνευματικὲς καταστάσεις. Ἂν γινόταν καλόγερος, πιστεύω ὅτι ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἀντώνιο δὲ θὰ εἶχε μεγάλη διαφορά. Τρεῖς χιλιάδες μετάνοιες ἔκανε καὶ εἶχε καὶ τραύματα καὶ πληγές. Ἄνοιγαν οἱ πληγές του, ἔβγαιναν τὰ ἔντερά του, ὅταν ἔκανε μετάνοιες, καὶ τὰ ἔβαζε μέσα. Τρεῖς δικές μου μετάνοιες κάνουν μία δική του. Ἔβρεχε τὸ πάτωμα μὲ τὰ δάκρυά του.
. – – – – – – – – – . Ἐμεῖς, ἂν ἤμασταν στὴ θέση του, θὰ πηγαίναμε στὸ νοσοκομεῖο νὰ μᾶς ὑπηρετοῦν….». Εἶναι λόγια τοῦ ἁγίου Παϊσίου, τοῦ Ἁγιορείτη….

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

,

Σχολιάστε

ΑΡΑΓΕ ΘΑ ΒΓΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΕΙ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ;

Θὰ βγεῖ ἆραγε κάποιος νὰ ὑπερασπιστεῖ
τὴ μορφὴ τῆς Παναγίας;

ΠΗΓΗ: Newsbomb

. – – – – – – – – . Τὸ ἐρώτημα εἶναι βεβαίως ρητορικό, ἀφοῦ ὅπως φαίνεται δὲν θὰ τὸ κάνει οὐδείς. Ἡ πρωτοβουλία τοῦ Κοινοβουλίου νὰ φωτίσει τὸ κτήριο μὲ φωτογραφίες τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων καὶ τῆς Παναγίας, τὴν 21η Νοεμβρίου προκάλεσε θύελλα ἀντιδράσεων σὲ δῆθεν προοδευτικὰ τρὸλ τοῦ διαδικτύου, τὰ ὁποῖα ἄγνωστο γιατί, ἐθίγησαν. Μὴ γνωρίζοντας προφανῶς τὴν ἑορταστικὴ σημασία τῆς 21ης Νοεμβρίου ἐξαπέλυσαν σφοδρὴ ἐπίθεση τόσο κατὰ τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων, ὅσο καὶ κατὰ τοῦ θρησκευτικοῦ συναισθήματος τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ. Λοιδόρησαν ἀκόμα καὶ τὴ μορφὴ τῆς Παναγίας μὲ χυδαῖες ἐκφράσεις. Στελέχη τῆς ἀριστερᾶς ὅπως ὁ Γιάνης Βαρουφάκης καὶ ὁ Νίκος Φίλης ἔκαναν λόγο γιὰ «στυγνὴ προσβολὴ τῆς Δημοκρατίας τὴν ἀπεικόνιση τοῦ κτηρίου τῆς Βουλῆς μὲ στρατιωτικὰ καὶ θρησκευτικὰ σύμβολα».
. – – – – – – – – . Βεβαίως δὲν τοὺς πείραξε ποὺ τὰ προηγούμενα χρόνια ἡ Βουλὴ φωτίστηκε πολλὲς φορὲς γιά… σεξουαλικοὺς λόγους. Ἐκεῖ ἦταν ὅλα δημοκρατικὰ καὶ πολυπολιτισμικά.
. – – – – – – – – . Βεβαίως γιὰ ὅσους κάνουν ὅτι δὲν γνωρίζουν ἡ 21η Νοεμβρίου, εἶναι διπλὴ ἑορτή. Τὴν ἡμέρα αὐτὴ ἡ Ὀρθοδοξία γιορτάζει τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου, ἐνῶ τὰ τελευταία χρόνια ὁρίστηκε ὡς ἡμέρα τιμῆς τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων τῆς χώρας ποὺ παλαιότερα γιορταζόταν στὶς 29 Αὐγούστου σὲ ἀνάμνηση τοῦ τέλους τοῦ Ἐμφυλίου Πολέμου τὸ 1949.
. – – – – – – – – . Λόγῳ κορονοϊοὺ ἀποφασίστηκε ὡς ἔνδειξη τιμῆς στὴν Παναγία καὶ στὶς Ἔνοπλες Δυνάμεις τῆς χώρας μας ποὺ νυχθημερὸν φυλάττουν Θερμοπύλες, νὰ γίνει αὐτὸ τὸ δρώμενο.
. – – – – – – – – . Καὶ τὸ ἐρώτημα εἶναι εὔλογο. Ἀπὸ πότε ἡ ἱερὰ μορφὴ τῆς Παναγίας μας ἀποτελεῖ προσβολὴ στὴ Δημοκρατία;
Ἡ ὑπέρμαχος στρατηγὸς ποὺ ἀποτέλεσε ὕψιστο σύμβολο τῶν ἑλληνικῶν ἐπαναστάσεων εἶναι προσβολή;
Οἱ Ἔνοπλες Δυνάμεις τῆς χώρας ποὺ ἔχουν δώσει τὸ αἷμα τους, ὅταν χρειάστηκε, εἶναι προσβολή;
Ἔ, λοιπὸν ὄχι. Ἡ καραμέλα τῶν δῆθεν προοδευτικῶν ἀνιστόρητων καὶ τῶν ἀπάτριδων πρέπει νὰ σταματήσει.
. – – – – – – – – . Καὶ βεβαίως πρόκειται γιὰ τοὺς ἴδιους γελοίους τύπους ποὺ πρὶν ἀπὸ 3 μῆνες, ἀνήμερα τοῦ 15 Αὐγούστου, κατηγοροῦσαν τὸν ἀρχηγὸ τῆς Ἀξιωματικῆς ἀντιπολίτευσης Ἀλέξη Τσίπρα ὁ ὁποῖος σὲ ἀνάρτησή του ἔγραφε:
«Ὁ λαός μας τιμᾶ σήμερα τὴν Παναγία. Τὴν Ἀνύμφευτη Νύμφη, τὴν Ὑπέρμαχο Στρατηγό, τὴν Ἐλεοῦσα, τὴ Γιάτρισσα, τὴ Θαλασσινή, τὴν Παρηγορήτρα. Τὴ Μάνα ποὺ προστατεύει τοὺς ἀδύναμους καὶ σκέπει τοὺς ἀδικημένους. Ποὺ συγχωρεῖ καὶ δὲν τιμωρεῖ, καὶ τὸ ὄνομά της βρίσκεται στὰ χείλη ὅσων αἰσθάνονται ὅτι ἔχουν τὴν ἀνάγκη της».
. – – – – – – – – . Σήμερα δὲν βγῆκε κάνεις νὰ προστατεύσει τὴ μεγάλη Μάνα. Κανείς. Τὴν ἄφησαν νὰ διασύρεται στὰ timeline ἐμμονικῶν δῆθεν ἰδεολόγων ποὺ δὲν σέβονται οὔτε τὴν ἱστορία, οὔτε τοὺς ἀγῶνες αὐτοῦ τοῦ λαοῦ.
. – – – – – – – – . Δὲν πειράζει. Ὅλα ἐδῶ πληρώνονται. Καὶ ἡ Μάνα ἔχει μάθει νὰ συγχωρεῖ τὰ παιδιά της. Βλέπεις εἶναι μεγάλη ἡ χάρη της.

Σχολιάστε

EΧΟΥΜΕ ἆραγε ΟΙ ΤΩΡΙΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΕΤΟΙΑ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ; (Δ. Νατσιός)

Ἔχουμε, οἱ τωρινοὶ Ἕλληνες,
τέτοια ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα;

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

. – – – – . Πρῶτον: Κάποτε ἡ Διοίκηση διορίζει τὸν Μακρυγιάννη “ἀρχηγὸ τῶν Ἀθηναίων”. Τὸν πλησιάζει ὁ Γρόπιος (Gropius), πρόξενος τῆς Ἀούστριας καὶ τοῦ λέει νὰ δεχτεῖ τὸν “Γκόρδον”, τὸν Ἄγγλο, ὡς ἀρχηγό, διότι θὰ βάλει τὰ χρήματα. Ἀπαντᾶ ὁ πατριδοφύλακας στρατηγός: “Σύρε πές του, ὅποιος εἶναι αὐτὸς ὁπού θὰ βάλει τὰ χρήματα, ὄχι ἀρχηγὸν τὸν κάνω καμπούλι (= δέχομαι νὰ γίνει), διὰ τὴν ἀγάπη τῆς πατρίδος μου, ἀλλὰ ὅπου κατουράγει νὰ μοῦ δίνει νὰ πίνω ἐγὼ τὸ κάτουρο. Τὸ κάνω αὐτὸ καὶ τοῦ τὸ δίνω ἐγγράφως”. (Ἀπομνημονεύματα, ἐκδ. Ζαχαρόπουλος, σελ. 483). Ἔχουμε, οἱ τωρινοὶ Ἕλληνες, τέτοια ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα;
. – – – – . Δεύτερον: Ἀποσπῶ ἀπὸ τὸ “Συναξάρι” τῶν ἡρώων τοῦ ἐθνικοαπελευθερωτικοῦ ἀγώνα τῶν Ἑλλήνων τῆς Κύπρου μας, τὸ 1955, ἀπὸ τὸ πολυτίμητο βιβλίο τοῦ Σπύρου Παπαγεωργίου «Διὰ χειρὸς ἡρώων», μίαν ἐπιστολὴ τοῦ Ἰακώβου Πατάτσου. Διαβάζω καὶ «προσκυνῶ» τὰ πάθη τοῦ λαοῦ μας. Γράμμα στὴν μάνα του, στὶς 8 Αὐγούστου τοῦ 1956: «Χαῖρε. Εὑρίσκομαι μεταξὺ τῶν ἀγγέλων. Τώρα ἀπολαμβάνω τοὺς κόπους μου. Τὸ πνεῦμα μου φτερουγίζει γύρω ἀπὸ τὸν θρόνο τοῦ Κυρίου. Θέλω νὰ χαρεῖς, ὅπως κι ἐγώ. Ἂν κλαῖς, θὰ λυποῦμαι. Τὸ ὄνομά σου θὰ γραφεῖ στὴν ἱστορία, γιατί ἐδέχθης νὰ θυσιασθεῖ τὸ παιδί σου γιὰ τὴν Πατρίδα. Εἶναι καιρὸς τώρα νὰ καμαρώσεις τὸ παιδί σου. Εὑρίσκεται ἐκεῖ ψηλὰ ὅπου ψάλλουν οἱ ἀγγέλοι. Χαῖρε ἀγαπημένη μου μητέρα. Μὴ κλαῖς γιὰ νὰ ἀκούσεις τὴν ἀγγελικὴ φωνή μου ποὺ ψάλλει: Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος Κύριος Σαβαώθ. Ψάλλε καὶ σὺ μαζί μου. Ψάλλε, προσεύχου, δόξαζε τὸν Θεὸν σ’ ὅλη σου τὴν ζωήν». Αὐτὸ δὲν εἶναι ἐπιστολή, εἶναι δοξαστικὸ ἀθλητοῦ τοῦ Ἔθνους μας. Ἔχουμε, οἱ τωρινοὶ Ἕλληνες, τέτοια ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα;
. – – – – . Τρίτον: Ὁ Παῦλος Μελᾶς, ὁ ἀητὸς τῆς Μακεδονίας μας, ψυχορραγοῦσε λέγοντας: «Τὸν σταυρὸ νὰ τὸν δώσεις στὴν γυναίκα μου καὶ τὸ τουφέκι τοῦ Μίκη καὶ νὰ τοὺς πεῖς ὅτι τὸ καθῆκον μου ἔκαμα». Ἔχουμε, οἱ τωρινοὶ Ἕλληνες, τέτοια ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα;
. Τέταρτον: Μάχη τοῦ Κιλκίς. 20 Ἰουνίου 1913. Στρατιώτης τοῦ 22ου Σ.Π. τραυματίζεται στὸ χέρι. Τοῦ λένε νὰ φύγει γιὰ τὸ χειρουργεῖο. «-Τί ἔκανε, λέει; Γιὰ μία τσουγκρανιὰ νὰ φύγω; Τὸ παλιοτόμαρό μου βαστάει ἀκόμη. Καὶ συνεχίζει τὸν ἀγώνα. Παίρνει δεύτερο βόλι καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ μάχεται καὶ τὸ δεύτερο τραῦμα γίνεται τρίτο καὶ ἕπεται συνέχεια. Ὅταν δὲν ἦτο δυνατὸν πλέον νὰ συνεχίσει τὸν ἀγώνα, λέει:
«-Μωρὲ δὲν μποροῦσα νὰ εἶχα κι ἄλλο παλιοτόμαρο, νὰ βγάλω αὐτὸ τὸ τρυπημένο καὶ νὰ βάλω τὸ καινούργιο;». (σελ. 76). Μὲ ἐκεῖνα τὰ ἡρωικά… παλιοτόμαρα εἶναι ραμμένη ἡ γαλανόλευκη. Ἔχουμε, οἱ τωρινοὶ Ἕλληνες, τέτοια ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα;
. – – – – . Πέμπτον: Διασώζει ὁ συγγραφέας Χρ. Ζαλοκώστας στὸ βιβλίο του «Τὸ περιβόλι τῶν θεῶν», σ. 135, ἕνα… ἀξιοπερίεγο ἐπεισόδιο: Περιγράφει τὴν ἐπίσκεψη τοῦ πρωθυπουργοῦ Μεταξᾶ στὸ στρατιωτικὸ νοσοκομεῖο «Εὐαγγελισμὸς» καὶ τὴν στιχομυθία μὲ πληγωμένο στρατιώτη:
«-Ποῦ πληγώθηκες ἐσύ, παιδί μου; -Στὸ Ἰβάν! -Ἔ, τὸ Ἰβάν τὸ τιμωρήσαμε! Ἔπεσε χθὲς τὸ βράδυ.
-Ναί, ἔπεσε κ. Πρόεδρε. Θὰ μποροῦσε ὅμως νὰ εἶχε πέσει ἐδῶ καὶ πέντε μέρες. Ὅταν βρήκαμε τὴν πρώτη ἀντίσταση, ἔπρεπε νὰ μᾶς θυσιάσει ὁ συνταγματάρχης μας. Θὰ τὸ παίρναμε ἀπὸ τότε». Ἔχουμε, οἱ τωρινοὶ Ἕλληνες, τέτοια ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα;
. – – – – . Ἕκτον: Στὸ ἐξαιρετικὸ βιβλίο τοῦ Χρήστου Ἀγγελομάτη «Χρονικὸν Μεγάλης Τραγωδίας», στὶς σελίδες 183-184, περιέχεται μία ἐπιστολὴ τοῦ Θεοδ. Μουτσούλα, ὑποναυάρχου τοῦ Λιμενικοῦ Σώματος ἐ.ἀ., ὁ ὁποῖος ἀναφέρεται στὸν πατέρα του, ταγματάρχη πεζικοῦ Κωνσταντῖνο Μουτσούλα.
Διαβάζω: «Ἦτο, τότε, ἡ μοιραία ἡμέρα τῆς 26ης Αὐγούστου 1922, ὄτε τὰ πάντα εἶχον διαλυθῆ. Ὅλως τυχαίως, ὅμως, συνήντησε τὸν ταγματάρχην Μουτσούλαν ὁ ὑπολιμενάρχης Σμύρνης Ἀντώνιος Μπαχᾶς καὶ τὸν ἐπιβίβασε βιαίως ἐπὶ τοῦ ἀποπλεύσαντος τὴν ἡμέραν ἐκείνην τελευταίου ἐπιτάκτου ἀτμοπλοίου “Νάξος”. Ἅμα τῇ εἰσόδῳ τῆς “Νάξος” εἰς τὸν λιμένα τῆς Χίου, ὁ ταγματάρχης Μουτσούλας, ἀνελθὼν ἐπὶ τοῦ καταστρώματος τοῦ πλοίου, τὸ ὁποῖον ἦτο κατάμεστον ἀπὸ ἀξιωματικοὺς καὶ ὀπλίτας, ἀνεφώνησεν: “Ἔπειτα ἀπὸ τὸ αἶσχος αὐτό, τὴν ἐθνικὴν αὐτὴν συμφοράν, δὲν μᾶς ἐπιτρέπεται νὰ πατήσωμεν χῶμα ἑλληνικόν!. Ὅλοι οἱ Ἕλληνες νὰ πᾶμε νὰ πνιγοῦμε! Καί, πρῶτος, δίδω τὸ παράδειγμα ἐγώ!!”. Καὶ πράγματι ἐρρίφθη εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἐπνίγη. Οἱ Χιῶτες ἐνεταφίασαν αὐτὸν ἐκβρασθέντα μετὰ τριήμερον, εἰς τὴν ἐκκλησίαν Ἅγιος Ἰωάννης καὶ ἐπὶ μαρμαρίνης στήλης ἄγνωστος μοὶ μέχρι τοῦδε, ἐχάραξε: «Ἢ καλῶς ζῆν ἢ καλῶς τεθνάναι τὸν εὐγενῆ χρή».
Ἔχουμε, οἱ τωρινοὶ Ἕλληνες, τέτοια ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα;
(Κάποιοι θὰ σκεφτοῦν ὅτι αὐτοκτόνησε. Δὲν ξέρω, ὅμως ἐγὼ διαβάζω φιλότιμο καὶ μία εὐαίσθητη καρδιὰ ποὺ παλλόταν ἀπὸ φιλοπατρία).
. – – – – . Ἕβδομον: Τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1804 στὸ Μοναστήρι τοῦ Σέλτσου, ἔγινε ὁ ξακουσμένος «χαλασμὸς τῶν Μποτσαραίων». Σκοτώθηκαν πολλοί, μεταξὺ αὐτῶν καὶ ἡ περίφημη κόρη τοῦ Νότη, Λένω (Ἑλένη) Μπότσαρη. Διαβάζω: «Ὁ Νότης κείτεται στὸ πεδίο τῆς μάχης, διάτρητος ἀπὸ τὶς πληγὲς πνιγμένος στὸ αἷμα κατάμαυρος ἀπὸ τὸ μπαρούτι. Ἑφτὰ πληγὲς εἶχε καὶ τὴν σοβαρότερη στὸ δεξὶ μάτι. Τὴν ὥρα ἐκείνη ἡ κόρη του Ἑλένη, λεβεντοκόριτσο 22 χρονῶν, λυγερή, ξανθή, ἦρθε μετὰ τὸν ἡρωικὸ θάνατο τοῦ θείου της Νίκηζα, μὲ τὸν ὁποῖο συμπολεμοῦσε, καὶ βρῆκε τὸν πατέρα της μισοπεθαμένο. Μὲ τὸ ματωμένο γιαταγάνι στὸ χέρι, ἔσκυψε καὶ τὸν ρώτησε:
-Τί νὰ κάνω πατέρα;
-Παιδί μου, ἦρθε ἡ ὥρα σου. Σκοτώσου! Τῆς ἀποκρίθηκε ψιθυριστά. Χίμηξε ἡ Ἑλένη μὲ τὸ γιαταγάνι, ἀναμέρισε τοὺς ἐχθροὺς καὶ πνίγηκε στὸν Ἀχελῶο», γιὰ νὰ μὴν τὴν μαγαρίσουν, τὴν κόρη, τὴν ἀτρόμητη Σουλιωτοπούλα. («Μνήμη Σουλίου», συλλογικὸ ἔργο τοῦ 1971).
Ἔχουμε, οἱ τωρινοὶ Ἕλληνες, τέτοια ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα;
. – – – – . Ὄγδοον: Γεώργιος Γεννάδιος, Δάσκαλος τοῦ Γένους. Πέθανε πάμφτωχος. Λίγο μετὰ τὴν πτώση τοῦ Μεσολογγίου, στὸ Ναύπλιο, προσπαθεῖ νὰ ἀναπτερώσει τὸ ἠθικό. Ὁ αὐτήκοος καὶ αὐτόπτης Ἀλ. Ραγκαβής, στὰ ἀπομνημονεύματά του, μεταφέρει τὴν σκηνὴ καὶ τὰ λόγια τοῦ Δασκάλου τοῦ Γένους. «Ἡ πατρὶς καταστρέφεται, ὁ ἀγὼν ματαιοῦται, ἡ ἐλευθερία ἐκπνέει. Ἀπαιτεῖται βοήθεια σύντονος. Πρέπει οἱ ἀνδρεῖοι οὗτοι, οἵτινες ἔφαγον πυρῖτιν καὶ ἀνέπνευσαν φλόγας καὶ ἤδη ἀργοὶ καὶ λιμώττοντες μᾶς περιστοιχίζουν, νὰ σπεύσωσιν ὅπου νέος κίνδυνος τοὺς καλεῖ. Πρὸς τοῦτο ἀπαιτοῦνται πόροι καὶ πόροι ἐλλείπουσιν. Ἀλλ’ ἂν θέλωμεν νὰ ἔχωμεν πατρίδα, ἂν εἴμεθα ἄξιοι νὰ ζῶμεν ἄνδρες ἐλεύθεροι, πόρους εὑρίσκομεν. Ἂς δώση ἕκαστος ὅ,τι ἔχει καὶ δύναται. Ἰδοὺ ἡ πενιχρὰ προσφορά μου. Ἂς μὲ μιμηθῆ ὅστις θέλει. Καὶ ἐπικροτοῦντος τοῦ πλήθους ἐκένωσε κατὰ γῆς τὸ ἰσχνὸν διδασκαλικὸν βαλάντιόν του… Ἀλλὰ ὄχι, ἐπανέλαβε μετ’ ὀλίγον, ἡ συνεισφορὰ αὕτη εἶναι οὐτιδανή. Ὀβολόν ἄλλον δὲν ἔχω νὰ δώσω, ἀλλ’ ἔχω ἐμαυτὸν καὶ ἰδοὺ τὸν πωλῶ. Τίς θέλει διδάσκαλον ἐπὶ τέσσαρα ἔτη διὰ τὰ παιδιά του; Ἂς καταβάλη ἐνταῦθα τὸ τίμημα». Τέσσερα χρόνια «ἰδιαίτερα» καὶ τὸ ἀντίτιμο γιὰ τὴν πατρίδα.
. – – – – . Ἔχουμε, οἱ τωρινοὶ Ἕλληνες, τέτοια ἀγάπη γιὰ τὴν πατρίδα; Ὄχι, δὲν ἔχουμε, γι’ αὐτὸ καὶ ὑποφέρουμε καὶ ἐπιπλέουν τὰ σκουπίδια καὶ εἴμαστε γεμάτοι φόβο. Ἡ Πίστη καὶ ἡ Φιλοπατρία ἦταν τὰ δύο φτερά, μὲ τὰ ὁποῖα πετοῦσε ὁ Ἑλληνισμός. Τσακίστηκαν τὰ φτερά μας καὶ σερνόμαστε….

Δημήτρης Νατσιὸς
δάσκαλος-Κιλκὶς

, ,

Σχολιάστε